To był największy romans w polskiej monarchii. Historia miłości króla Jana III Sobieskiego i królowej Marysieńki
Wyjawili wszystko w pełnych pasji listach
Dawniej małżeństwa zawierane były głównie ze względu na dynastyczne obowiązki. Nie było w nich miejsca na miłość i namiętność, większość była układem politycznym. Historia jednak lubi sytuacje odbiegające od powszechnie przyjętych norm... Na jej kartach zapisała się para, która stanowiła doskonały wyjątek od tej reguły. Maria Kazimiera d’Arquien, czyli królowa Marysieńka, oraz król Jan III Sobieski zapałali do siebie wielkim, gorącym uczuciem... Dowiedzieć się o nim mogliśmy z ich pełnych pasji, romantycznych listów. Kim była Maria Kazimiera? Maria Kazimiera urodziła się 28 czerwca 1641 roku w Nevers, w rodzinie d’Arquien, która miała szlacheckie korzenie, ale w tamtym czasie należeli do tej uboższej części społeczeństwa. Była córką Henryka Alberta de la Grange, wojskowego i Franciszki de la Châtre, ochmistrzyni na dworze księżniczki Ludwiki Marii Gonzagi, która to była matką chrzestną Marii Kazimiery. Arystokratka przepadała za towarzystwem dziewczynki do tego stopnia, że gdy wybierała się do Rzeczypospolitej na swój ślub z Władysławem IV, zabrała ją ze sobą na towarzyszkę. Podczas pobytu w Warszawie, dziewczynka szybko zyskała sympatię dworzan, którzy zaczęli nazywać ją czule Marysieńką. Ta nazwa przylgnie do niej już do końca jej życia. Matce chrzestnej bardzo zależało, żeby wydać jej podopieczną za polskiego szlachcica. Wysłała ją więc z powrotem do Nevers, żeby edukowała się u sióstr urszulanek. Po kilku latach ponownie zaprosiła „małą d’Arquien”, jak zwykła na nią mówić, do Polski. Czytaj też: Hanna Zembrzuska i Jan Kobuszewski byli nierozłączni przez sześćdziesiąt lat Pierwsze spotkanie Jana Sobieskiego i Marysieńki Po śmierci Władysława IV, w 1649 roku Gonzaga wyszła za Jana Kazimierza. Towarzyszyła jej wtedy ponownie nastoletnia chrześnica. Dworzanie nie szczędzili komplementów podopiecznej królowej. Rozpływali się nad jej urodą i obyciem. Mówili, że jej oczy są tak piękne, że żaden malarz nie umie oddać tego spojrzenia na płótnie. W 1655 roku w Warszawie zwołano sejm, na którym spotkała się szlachta i magnaci z całego kraju. W tym również dziewiętnastoletni starosta jaworowski Jan Sobieski. Kiedy poznał czternastoletnią wtedy Marysieńkę, pokochał ją miłością od pierwszego wejrzenia i obiecał sobie, że zostanie kiedyś jego żoną. W tych planach uprzedził go niestety wnuk kanclerza Jana Zamoyskiego, Jan "Sobiepan" Zamoyski. Mężczyzna słynął z bohaterskiej obrony Zamościa przed wojskami Karola Gustawa i miał duży majątek. Z takimi zasobami szybko zyskał przychylność królowej, która twierdziła, że jest on idealnym kandydatem na męża dla Marysieńki. Pierwszy ślub Marysieńki 17-letnia Maria Kazimiera d’Arquien i 32-letni Jan "Sobiepan" Zamoyski stanęli na ślubnym kobiercu w 1658 roku. Mężczyzna wypadał przy pięknej Marysieńce nieco zabawnie, bo jak podają źródła historyczne, był niskiego wzrostu, przez co nazywano go karłem, a jego ogólna aparycja nie należała do urodziwych. Za to jego majątek rekompensował te wszystkie minusy, bo dzięki niemu biedna dworka mogła szybko poprawić swój komfort życia. Ich małżeństwo, poza dostatkiem, nie opływało w szczęśliwe chwile. Mąż przepadał za alkoholem i hulaszczym życiem. Otaczał się wianuszkiem kobiet, poddanek i prostych wiejskich dziewek, a nawet i tych lekkich obyczajów, tworząc w Zamościu swój harem. Do tego przepuszczał rodowy majątek, co wkrótce doprowadziło ich do zadłużeń, które Marysieńka musiała zaciągnąć, żeby móc opłacić służbę. Ponowne spotkanie z Janem Sobieskim W sferze macierzyńskiej też im się nie wiodło. Maria Kazimiera urodziła mu trzy córki i wszystkie zmarły jako niemowlęta, a do tego przeżyli też jedno poronienie. Książę Zamoyski zaczął coraz bardziej zaniedbywać żonę i znikał na całe miesiące, zostawiając ją samej sobie, bez żadnych zajęć. Wtedy w jej życiu ponownie pojawił się Jan Sobieski. Okazało się, że mieszkają po sąsiedzku. Zaczęli ze sobą korespondować, wymieniając się komentarzami o wspólnych sąsiadach, sytuacji politycznej i innych codziennych sprawach. Wszystkie ich listy były bardzo zachowawcze, a nawet jeśli Jan Sobieski darzył wtedy Marysieńkę gorącym uczuciem, to nie dał tego po sobie poznać. Do momentu, w którym postanowił ją odwiedzić w Zamościu. Nie do końca wiadomo co wydarzyło się podczas tej wizyty, ale w wyniku ostrej sprzeczki przestali do siebie pisać przez rok. „Jestem pewna, że nikt na świecie nie ośmieliłby potraktować kobiety tak jak on”, skarżyła się potem w liście do przyjaciółki. Widocznie mężczyzna pozwolił sobie na zbyt wiele, czym obraził ukochaną. Po miesiącach kontakt odżył, Jan Sobieski znalazł sposób na przeproszenie Marysieńki, a wtedy ich relacja nabrała intensywności. Listy, które do siebie pisali były coraz bardziej intymne, na tyle, że kobieta prosiła Sobieskiego, aby palił je zaraz po przeczytaniu. W 1661 r. spotkali się w Warszawie, gdzie Jan Sobieski powiedział Marysieńce, że ją kocha, a ona nie odprawiła go z kwitkiem i również zapewniła, że darzy go ciepłymi uczuciami. Doszło między nimi również do symbolicznego wymienienia się pierścieniami na dowód ich przywiązania. Czytaj również: Igor Śmiałowski kochał teatr, żonę Dasię i córkę Asię. Z żoną spędzili razem 60 lat To był największy romans w polskiej monarchii Maria Kazimiera zdecydowała się wkrótce na półtoraroczny wyjazd w swoje rodzinne strony, gdzie koiła nerwy i odnajdywała nadszarpnięty nieudanym małżeństwem spokój w uzdrowisku. Pobyt we Francji spodobał jej się na tyle, że chciała ściągnąć w te strony zarówno męża, jak i swojego nowego przyjaciela, Sobieskiego. Niektórzy uważają, że to zaproszenie potwierdzało przewrotność i niestałość jej uczuć. Żaden z panów na tę propozycję nie przystał, w związku z czym Marysieńka wróciła do Zamościa. Zaszła w kolejną ciążę i urodziła córkę, ale dziecko przeżyło tylko pierwsze miesiące życia. 7 kwietnia 1665 roku zmarł nagle również jej mąż. Po tych wydarzeniach pomiędzy Janem Sobieskim, a Marią Kazimierą wybuchł gorący romans. Na ten związek bardzo entuzjastycznie zareagowała królowa, której zależało na tym, żeby z popularnym wśród szlachty i wojska wodzem, jakim stał się Sobieski, pozostać w dobrych relacjach. W związku z czym chciała jak najszybciej połączyć zakochanych węzłem małżeńskim. Decyzje o ślubie przyspieszyło pewne wydarzenie, które opisał ze szczegółami agent elektora brandenburskiego: „Pani Zamoyska miała w pałacu królewskim schadzkę arcymiłą z panem Sobieskim w nocy o godzinie jedenastej. Królowa zaskoczywszy ich na uczynku, oświadczyła panu Sobieskiemu, że jeśli nie chce niezwłocznie poślubić pani Zamoyskiej, musi zginąć. Trzeba było zdecydować się na ślub w pałacu. Przyszedł potem ksiądz i dał im o północy ślub w pałacu. Zainteresowany wspominał po latach, że łóżko w komnacie schadzek było wąskie, ciasne, a Marysieńka jakoś mnie na swoją ciągnęła pościel”. Ślub i wspólne życie Marysieńki i Jana Sobieskiego Trzy miesiące od tego wydarzenia, 5 lipca 1665 roku, nuncjusz papieski Pignatelli oficjalnie udzielił im ślubu, a huczne wesele trwało pięć dni. Maria Kazimiera wkrótce po ślubie urodziła mężowi pierwszego syna - Jakuba Ludwika. Małżonkowie zaczęli wieść ze sobą bardzo szczęśliwe życie, w którym to co krok zapewniali siebie o swoich uczuciach. O ich miłości dowiadujemy się z listów, które wysyłali do siebie ilekroć jedno z nich opuszczało dwór. W jednym z listów zaczytany wówczas we francuskich romansach Jan Sobieski pisał w ten sposób: „Żoneczko moja najśliczniejsza, największa duszy i serca mego pociecho! Tak mi się twoja śliczność, moja złota panno, wbiła w głowę, że zawrzeć oczu całej nie mogłem nocy. P. Bóg widzi, że sam nie wiem, jeśli tę absence znieść będzie można; bo ażem sobie uprosił M. Koniecpolski, że ze mną całą przegadał noc tę przeszłą. Dziś ani o jedzeniu, ani o spaniu i pomyśleć niepodobna. Owo widzę, że mię twoje wdzięczne tak oczarowały oczy, że bez nich i momentu wytrwać będzie niepodobna, i tak tuszę, że notre amour ne changera jamais en amitie, ni en la plus tendre qui fut jamais. To jest pewna, że już od dawnego czasu zdało mi się, żem bardziej i więcej kochać nie mógł; ale teraz przyznawana, że lubo nie bardziej, bo niepodobna kochać bardziej, ale je vous admire coraz więcej, widząc perfekcję a tak dobrą i w tak pięknym ciele duszę. Owo zgoła, serca mego królewno, chciej tego być pewna, że wprzód wszystko wspak się odmieni przyrodzenie, niżeli najmniejszą odmianę śliczna Astree w swym uzna Celadonie”. Zobacz także: Kiedy brali ślub, Mieczysław Kalenik był prawdziwym idolem, ale dla niego poza Wiesią nie istniały inne dziewczyny Najbardziej erotyczne listy w historii polskiej monarchii W 1668 roku król Jan Kazimierz abdykował, a na jego następcę został wybrany Michał Korybut Wiśniowiecki. Nowy król nie zyskał przychylności szlachty, w tym także marszałka i hetmana wielkiego koronnego, Jana Sobieskiego, który nie szczędził mu krytyki i otwarcie okazywał w stosunku do niego swoje wrogie nastawienie – parę razy nazwał go nawet małpą. Maria Kazimiera na skutek niepewnej sytuacji politycznej, jaka nastała w kraju, zdecydowała się na kolejny wyjazd do Francji. Małżonkowie wymienili wtedy bardzo dużo listów (Marysieńka wysłała ich aż 68) pełnych wyznań miłości, tęsknoty i wzajemnego oddania. Zakochani nie szczędzili w tej korespondencji też wątków erotycznych. Pewne fragmenty można nawet uznać za pikantne. „Nie racz mi za złe mieć: mnie nie kapucynem ani kamedułem natura stworzyć chciała. Wszyscy na świecie ludzie, którzy mię znali, wierzyć temu nie mogli, abym się jedną żoną obejść mógł, a ja i z tą jedną cały rok już nie mieszkam, co nie tylko że się przyrodzeniu przykrzy, gdy mu się taki gwałt czyni, jako nie może być większy, ale i zdrowiu tak szkodzi, że już nie może bardziej. Ustawiczna gorączka dzień i noc, krosty po ciele, dymy do głowy takie, że się ledwie nie rozpada, a najbardziej począwszy od wiosny. W kolejnej epistole pisał frywolnie: A teraz całuję począwszy od busieńki, wszystkie śliczności, a najbardziej tyteńki, muszeczkę, pajączka i śliczne nóżeczki”- pisał Jan Sobieski, żaląc się na rozstanie z żoną. Współżycie z kobietą traktowano wówczas jako konieczność życiową, która chroniła od chorób, ale Jan Sobieski zachowywał wstrzemięźliwość i czekał wiernie na ukochaną. Na kartach historii zapisały się jego prośby do żony o to, by na kilka dni przed jego powrotem z wyprawy nie kąpała się, bo był zwolennikiem jej naturalnego i nie do końca świeżego zapachu… Koronacja Jana Sobieskiego Małżonkowie spotkali się w przeddzień tureckiej inwazji. Wtedy to Marysieńka dała mężowi 30 tys. złotych na wsparcie wojska, co pomogło mu pobić Turków pod Chocimiem 11 listopada 1673 roku. Dzień przed tą znamienną bitwą zmarł król Michał Korybut Wiśniowiecki, a zwycięstwo w walce sprawiło, że Jan Sobieski mógł starać się o koronę. Marysieńka wspierała ukochanego, prowadząc niejako oddolną kampanię polityczną i rozmawiając z wysoko postawionymi oficjelami. To między innymi dzięki jej staraniom 21 maja 1674 r. jej męża mianowano na Jana III Sobieskiego. Miesiąc po oficjalnej koronacji pary królewskiej w katedrze wawelskiej, królowi i królowej urodziła się córka Teresa Kunegunda. Po niej małżeństwo miało jeszcze dwóch synów – Aleksandra i Konstantego. Maria Kazimiera mogła być z mężem w ciąży nawet 17 razy, jak podają źródła historyczne. Wiele z nich kończyło się poronieniami, Maria Kazimiera rodziła też martwe dzieci, a jeszcze inne, tak jak było to w przypadku córek z jej pierwszym mężem, umierały po narodzinach. Historycy wnioskują, że bardzo prawdopodobne, że w związku z tymi ciężkimi doświadczeniami, królowa była bardzo wrażliwa na punkcie zdrowia swojej rodziny. Ciągle pozostawała czujna i ostrożna. W listach do męża, gdy ten był na kampanii wiedeńskiej, upominała go, by dbał o siebie i ciepło się ubierał. On odpisywał jej wtedy jak się czuje i co mu dolega. Czytaj też: Romans, którego nie było. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona? Ostatnie pożegnanie W pewnym momencie obawy królowej spełniły się - jej mąż podupadł na zdrowiu. Otoczyła go wtedy pełną czułości opieką i sprawowała rządy w jego imieniu. Gdy 17 czerwca 1696 roku król zmarł, jej świat legł w gruzach. Marysieńka była zrozpaczona, czego dowodzi jeden z jej listów: „Los uczynił mnie nieszczęśliwą, zabierając mi go. Nie ma już bez niego żadnej dla mnie przyjemności w życiu. Wszak szczęście moje polegało bardziej na radowaniu się jego osobą aniżeli jego koroną”. Królowa już nigdy więcej nie wyszła za mąż. Jako wdowa odbyła podróż do Rzymu, gdzie mieszkała kilka lat w rezydencji papieża Innocentego XII, a potem wróciła w swoje rodzinne strony, do których przez całe życie była bardzo przywiązana. Zmarła we Francji 30 stycznia 1716 r. Dziś spoczywa obok swojego męża w katedrze na Wawelu. Źródła: Mówią Wieki
„Mąż wszystkich żon”. Bogate życie miłosne Stanisława Augusta Poniatowskiego
Kim była Elżbieta Grabowska, jego domniemana żona?
Chociaż czas panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego przez historyków jest zazwyczaj oceniany dość krytycznie, pewnych rzeczy nie można mu zarzucić: obojętności na sztukę i na miłość. Chociaż oficjalnie źródła podają, że ostatni król Polski zmarł bezpotomnie, historycy doszukują się jego potomków wśród wielu kochanek, które gościły w życiu Stanisława Augusta... Zwłaszcza jedna przykuwa ich uwagę. Kim była Elżbieta Grabowska? Stanisław August Poniatowski w młodości. Romans z carycą Katarzyną Stanisław August Poniatowski urodził się 17 stycznia 1732 roku w Wołczynie, który obecnie znajduje się na terytorium Białorusi. Był synem kasztelana Stanisława Poniatowskiego oraz Konstancji Czartoryskiej. Jego edukacja rozpoczęła się już w najmłodszych latach, początkowo uczyła go matka i prywatni nauczyciele, a później został posłany do elitarnej szkoły założonej przez kolegium teatynów. Pobierał tam naukę matematyki, logiki, architektury oraz inżynierii. Podczas nauki w domu Stanisław biegle opanował język polski oraz język francuski. Przyszły król posiadał także dobrą znajomość łaciny i niemieckiego oraz podstawy włoskiego i angielskiego. W 1755 roku Stanisław wyjechał do Petersburga, gdzie był sekretarzem angielskiego ambasadora, a jednocześnie swojego przyjaciela, sir Charlesa Hanbury'ego. To dzięki niemu udało mu się poznać Katarzynę, żonę następcy rosyjskiego tronu. Na polecenie ambasadora młody, bo zaledwie 23-letni Stanisław August, wdał się w romans z przyszłą carycą. W zaledwie kilka miesięcy udało mu się uwieść Katarzynę, co zostało jednak zauważone, przez co odesłano go do Polski. Stanisław jednak wrócił po pewnym czasie do Rosji z immunitetem dyplomaty Saksońskiego, co pozwoliło mu na kontynuowanie romansu z arystokratką. Owocem ich związku była Anna Piotrowna. Chociaż oficjalnie podaje się, że była córką Piotra III, sam car podważał swoje ojcostwo. Dziewczynka zmarła zaledwie dwa lata później. W 1762 roku w Rosji doszło do przewrotu wojskowego, w którym Katarzyna objęła tron po swoim mężu i stała się carycą Katarzyną II. Dwa lata później, dzięki jej wsparciu, na polski tron wstąpił Stanisław August. Król ponoć jednak wcale nie cieszył się ze swojej elekcji: wciąż marzył o powrocie do swojej kochanki... Czytaj także: Stanisław August Poniatowski: jak polski król został kochankiem carycy Katarzyny Wielkiej? Stanisław August Poniatowski, wystawa "36 x Rembrandt", 4.10.2019, Warszawa Domniemana żona króla Elżbieta Grabowska Uczucie, którym Stanisław przez lata darzył rosyjską władczynię, nie przeszkadzało mu jednak w prowadzeniu bogatego życia miłosnego. W oko wpadła mu między innymi 15-letnia Elżbieta Szydłowska, która nazywana jest jego „bezpieczną przystanią". Chociaż w 1769 roku wydano ją za Jana Jerzego Grabowskiego, ich romans trwał latami. Elżbieta urodziła piątkę dzieci. Historycy twierdzą, że ojcem części z nich był najprawdopodobniej Stanisław August. Związek Elżbiety i króla Stanisława trwał aż do 1796 roku. Istnieje teoria, że po śmierci swojego pierwszego męża Elżbieta wzięła ślub ze Stanisławem, jednakże nie ma na to żadnego bezpośredniego dowodu, prócz osiemnastowiecznych plotek. To jednak właśnie do Elżbiety, mimo wielu romansów, Stanisław zawsze powracał. Szczególnie bliskie były mu też dzieci, które razem mieli. Jedna z ich córek, Izabela, którą Poniatowski nazywał „Isabelką”, żyła blisko ze swoim ojcem. Na życzenie monarchy to właśnie ona była odpowiedzialna za spisywanie dyktowanych przez matkę listów, dzięki czemu Elżbieta nie musiała męczyć swoich oczu. Czytaj także: Za romans z carycą Katarzyną zapłacił wysoką cenę. Oto tajemnice Stanisława Augusta Poniatowskiego Elżbieta Grabowska, domniemana morganatyczna żona króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, córka wojewody płockiego Teodora Szydłowskiego i Teresy Witkowskiej Mąż wszystkich żon Mimo wieloletniego związku z Elżbietą i zauroczenia w rosyjskiej carycy, Stanisław nie stronił od innych kobiet. W 1778 roku Nathaniel Wraxall pisał o Elżbiecie jako jednej z dwóch kobiet, z którymi spotykał się król. „Pierwsza z nich, pani Tomatis, Włoszka, mimo że przeżywająca już zmierzch swej urody, jest nadal kobietą wyjątkowo piękną. Druga, hrabina Grabowska, przewyższa ją elegancją, kobiecością i wdziękiem. W zamian za okazywane mu względy obie te damy opróżniają sakiewkę króla”. W tamtych czasach ślub był częściej rodzajem umowy niż potwierdzeniem uczuć. Wiele kobiet, także tych zamężnych, romansowało więc z innymi mężczyznami. Często zatem mężowie nie mieli większego problemu z dzieleniem swojej żony z innymi. Zdarzało się nawet, że sami przywozili swoje żony do ich kochanków. W ten sposób ostatni król Polski dorobił się całej gromadki dzieci z wieloma kobietami: żona Adama Kazimierza Czartoryskiego, Izabela, urodziła królowi córkę Marię. Dziewczynka została uznana przez męża Izabeli. Kolejna Izabela z Czartoryskich Lubomirska dała królowi syna Antoniego, który jednak nie został zaakceptowany przez jej męża i dostał nazwisko Klewański. Marianna Iwańska powiła kolejnego syna króla, Michała Mikołaja Cichockiego. Marcjanna Konstancja L., Anna Maria z Hadików Lubomirska oraz Jadwiga ze Strutyńskich Ciechanowska miały ze Stanisławem synów. Mimo tej długiej listy znanych dzieci króla istnieje dużo prawdopodobieństwo, że król miał więcej pociech – z wieloma innymi kochankami, które nie przyznawały się do powicia kolejnego nieślubnego dziecka ostatniego króla Polski... Czytaj także: Matka, żona, kochanka, władczyni. Jaka była caryca Katarzyna Wielka?
Eleonora Austriaczka: „najsympatyczniejsza z Habsburżanek” i żona miernego króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego
Jej pierwszą miłość brutalnie przerwała polityka…
Mimo że krótko była królową Polski, to pozostawiła po sobie zdecydowanie lepsze wspomnienia niż jej mąż, Michał Korybut Wiśniowiecki. Dla małżeństwa z nim Eleonora Habsburżanka zostawiła swoją największą miłość... Będąc już na tronie pomogła uratować Polskę przed wojną domową. Poznaj historię „najsympatyczniejszej z Habsburżanek”! Eleonora Habsburżanka. Żona Michała Korybuta Wiśniowieckiego, miernego króla Polski Eleonora Habsburżanka, a właściwie Eleonora Maria Józefa na świat przyszła 31 maja 1653 roku. Przyszła królowa Polski zdobyła gruntowne wykształcenie dzięki rodzicom. Eleonora Mantuańska i cesarz Ferdynand III Habsburg cechowali się wysoką kulturą i inteligencją, zatem nic dziwnego, że dobrze zadbali o wychowanie swoich dzieci. Ich córka nie tylko miała muzyczny talent, ale również płynnie mówiła w dwóch językach - włoskim i francuskim. Natomiast na cesarskim dworze uczyła się znajomości etykiety i dobrych manier. Zdobyte umiejętności przydały się jej po wstąpieniu na tron Polski… Choć wydarzyło się to wbrew jej woli. Bowiem dwór wiedeński postanowił wyswatać zrozpaczoną Eleonorę Habsburżankę za świeżo wybranego króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego. Arcyksiężniczka nie ukrywała swojego nieszczęścia, lecz musiała pogodzić się ze swoim losem, przekonana dobrem rodu i chrześcijaństwa. Ustalanie warunków przyszłego małżeństwa przebiegło bez większych zakłóceń i ostatecznie do ślubu doszło 27 lutego 1670 roku. 17-letnia wówczas Habsburżanka wyszła za mąż o 13 lat starszego Michała Korybuta Wiśniowieckiego. Ich relację uznawano za udaną, mimo początkowego żalu Eleonory. Jednak doskonale odnalazła się w swojej nowej roli. Towarzyszyła mężowi w jego podróżach, a że dzielili podobny temperament i zainteresowania, chętnie spędzali ze sobą czas. Dla króla stała się nie tylko żoną, ale również prawdziwą przyjaciółką. Dbał o jej samopoczucie i rozrywkę nawet bardziej niż o kraj, nad którym miał panować… Czytaj także: Olivia Williams: zagrała Camillę w The Crown, przed laty była wielką miłością Radosława Sikorskiego „Najsympatyczniejsza z Habsburżanek”. Cieszyła się większym szacunkiem niż mąż… Michał Korybut Wiśniowiecki nie cieszył się większym uznaniem wśród podwładnych. W przeciwieństwie do swojego ojca nie był wizjonerem ani nie miał pojęcia o sztuce wojennej. Istniała wówczas silna opozycja, która chciała doprowadzić do upadku rządów króla. Działania podejmowane uderzały również w Eleonorę - próbowano rozbić ich małżeństwo „dla jej dobra”, a pod adresem władcy kierowano zarzuty o jego licznych romansach . Habsburżanka pozostała jednak wierna swojemu królewskiemu małżonkowi. Wbrew pozorom jednak żona króla była bardzo lubiana wśród poddanych, i nie tylko. Na tle miernego męża wypadała wyjątkowo korzystnie, zwracając uwagę na jej pochodzenie i wychowanie, o które w młodości zadbali jej rodzice. „Najsympatyczniejsza z Habsburżanek”, mówiono na nią. Szybko zyskała popularność wśród Polaków, nauczyła się trzeciego języka. Komplementował ją również sam Jan Sobieski - w tamtym momencie wielki konkurent Wiśniowieckiego, który był jednym z głównych prowodyrów działań mających na celu jego detronizację. Gdy działania opozycji przybrały na sile, omal nie doprowadziły do wojny domowej. Choć Eleonora do tej pory nie angażowała się w sprawy polityczne, to ją sejm poprosił, aby przyjęła na siebie rolę pośredniczki w toczącym się konflikcie. Ciesząca się szacunkiem i zaufaniem królowa podjęła się mediacji między monarchą a opozycją, tym samym ocaliła losy Rzeczypospolitej. Zawarta ugoda podniosła prestiż Eleonory. Zobacz także: Norweska księżniczka, która rozmawia z aniołami rezygnuje z królewskich obowiązków Polityka stanęła na drodze jej pierwszej miłości Rządy Michała Korybuta Wiśniowieckiego przerwała śmierć. Chorował od dłuższego czasu, lecz mimo tego zdecydował się wyruszyć do obozu pospolitego ruszenia podczas kampanii wojennej w 1673 roku. W podróży towarzyszyła mu Eleonora - rozstali się na Kazimierzu, stamtąd wyruszyła do Częstochowy. Było to ich ostatnie spotkanie. Królowa na wiadomość o pogorszeniu się stanu zdrowia męża nie zdążyła przyjechać na czas, aby towarzyszyć mu w jego ostatnich chwilach. Była mu wierna do samego końca. Dwór wiedeński wyszedł wówczas z pomysłem osadzenia na tronie Rzeczpospolitej swojego kandydata - Karola Lotaryńskiego. To on był pierwszą miłością królowej, z której zmuszona była zrezygnować na rzecz zamążpójścia z Wiśniowieckim. Elekcje zwyciężył jednak Jan Sobieski, i chociaż Habsburżanka chciała pozostać w kraju, postanowiła ostatecznie wrócić do Wiednia. Tam odżyło jej uczucie do Karola Lotaryńskiego i po latach w końcu mogła poślubić ukochanego z młodzieńczych lat. Uroczystość miała miejsce w 1678 roku. Przez następne pięć lat małżonkowie wiedli szczęśliwe życie i doczekali się razem piątki dzieci. Pomimo opuszczenia Rzeczpospolitej Eleonora nie zapomniała o swoich dawnych poddanych i korespondowała z polskimi senatorami. Habsburżanka wraz z mężem cieszyli się spokojem aż do inwazji tureckiej, która była wielką tragedią dla całej rodziny. Książę Karol brawurowo ruszył na front jako dowódca habsburskich wojsk. Wojenne trudy ukróciły jego życie - Eleonora została wdową po raz drugi 18 kwietnia 1690 roku. 36-letnia królowa kolejne lata poświęciła wychowaniu swoich czterech synów, a po śmierci Jana Sobieskiego zaproponowała pierworodnego potomka do tronu Polski. Odeszła w wieku 44 lat. Sprawdź również: Wielka Brytania. „Drugi miesiąc miodowy” Diany i Karola owiany tajemnicą. Jak wyglądał naprawdę? Źródło: wilanow-palac.pl, wielkahistoria.pl, historia.org.pl
Łamała podkowy, była matką dynastii Habsburgów i... pochodziła z Mazowsza. Kim była księżniczka Cymbarka?
Uważa się, że do austriackiego rodu wniosła wadę genetyczną
Księżniczka mazowiecka Cymbarka słynęła z wyjątkowej siły fizycznej, a jej małżeństwo z księciem Styrii i Karyntii Ernestem Żelaznym zapoczątkowało główną linię dynastii Habsburgów. Jednocześnie część badaczy uważa, że to właśnie ona wniosła do austriackiego rodu paskudną wadę genetyczną… Cymbarka: kim była? Cymbarka przyszła na świat najprawdopodobniej między 1393 a 1395 r. jako druga z córek księcia mazowieckiego Siemowita IV i księżniczki litewskiej Aleksandry Olgierdówny, młodszej siostry króla Polski Władysława II Jagiełły. Imię, które otrzymała, nie występowało nigdy wcześniej ani nigdy później w dynastii Piastów. Najprawdopodobniej była to polska wersja zachodniego imienia Cymburga, a w tłumaczeniu ze staroangielskiego znaczyło ono „królewska twierdza”. Już w imieniu księżniczki było więc zapisane jej wyjątkowe przeznaczenie – miała bowiem stać się matką królów i cesarzy z dynastii Habsburgów. 25 stycznia 1412 r. w Krakowie Cymbarka została drugą żoną księcia Styrii, Karyntii i Krainy Ernesta Żelaznego, przedstawiciela rodu Habsburgów. Po hucznych uroczystościach weselnych małżonkowie udali się do Wiener Neustadt, gdzie mąż księżniczki posiadał swój zamek. Aby zapewnić siostrzenicy bezpieczeństwo w czasie podróży, król Władysław II Jagiełło przydał Ernestowi orszak złożony z sześciuset rycerzy dowodzonych przez podkomorzego krakowskiego Piotra Szafrańca. Małżeństwo, do którego doszło dwa lata po zwycięskiej dla Polaków bitwie pod Grunwaldem, miało na celu poprawienie relacji polsko-austriackich, a zarazem osłabienie wpływów Krzyżaków w księstwach rządzonych przez Habsburgów. Pierwsza żona Ernesta – zmarła w 1410 r. księżniczka szczecińska Małgorzata – przez osiemnaście lat nie dała Ernestowi upragnionego potomka. Książę liczył więc na to, że młodziutka księżniczka mazowiecka niedługo po ślubie obdarzy go dziedzicem. Cymbarka spełniła jego nadzieje i urodziła mu dziewięcioro dzieci, z których dorosłości dożyło czworo: król Niemiec i cesarz rzymski Fryderyk III, Małgorzata, żona księcia saskiego Fryderyka II, książę Austrii Albrecht VI i Katarzyna, żona margrabiego Badenii Karola I. Chociaż pozostali przedstawiciele dynastii Habsburgów początkowo sceptycznie podchodzili do tego małżeństwa, związek Ernesta i Cymbarki okazał się wyjątkowo udany. Według spisanej w XVI wieku legendy austriacki książę miał nawet ocalić życie swojej polskiej żony, kiedy w czasie polowania księżniczkę zaatakował rozjuszony niedźwiedź. Scena ta została uwieczniona na obrazach dwóch dziewiętnastowiecznych austriackich malarzy, Franza Josefa Dobiaschofsky’ego i Franza Geylinga. Czytaj też: Chłodne relacje Elżbiety II i szwedzkiego króla Karola Gustawa. Wszystko przez księżniczkę Annę! Księżniczka Cymbarka mazowiecka Cymbarka: siłaczka i matka Habsburgów Sama Cymbarka zapisała się zresztą w historii jako jedna z pierwszych polskich siłaczek – o niezwykłej krzepie mazowieckiej księżniczki krążyły legendy. Pisano o niej choćby, że używając wyłącznie siły własnych rąk, gniotła orzechy, tak że wyciekał z nich olej, wbijała gwoździe oraz łamała podkowy i pancerze. Informacje o niezwykłej sile Cymbarki mogły być inspiracją dla Henryka Sienkiewicza, który w podobny sposób przedstawił postać Jagienki w Krzyżakach. Samej Cymbarki nie wymienia co prawda w swej powieści, lecz w pierwszym tomie wspomina, pisząc o Piastach mazowieckich: „Bywały nawet i takie niewiasty w tym rodzie, które wychodząc za obcych książąt, zwijały w palcach przy weselnych ucztach szerokie tasaki żelazne”. Postać mazowieckiej księżniczki obrosła jednak również czarną legendą. Począwszy od XVII wieku badacze obwiniali bowiem Cymbarkę o wprowadzenie do genotypu Habsburgów poważnego defektu wargi, który zapisał się w historii jako tzw. warga habsburska. Wada ta występowała jednak wśród przedstawicieli dynastii już w połowie XIV wieku, a przyczyniła się do niej polityka małżeńska rodu – książęta i księżniczki bardzo często poślubiali swoich bliskich krewnych. Cymbarka, wydając na świat potomstwo, co najwyżej przyczyniła do utrwalenia wadliwego genotypu. To właśnie ona zapoczątkowała bowiem główną ernestyńską linię dynastyczną Habsburgów, a do jej potomków należały tak znamienite postaci jak królowa Francji Maria Antonina, cesarz Austro-Węgier Franciszek Józef I czy król Hiszpanii Jan Karol I, który zresztą posiada pamiątkę po przodkach w postaci charakterystycznego zgrubienia dolnej wargi. Zobacz także: Wielka Brytania. Reprodukcję obrazu króla Karola III sprzedano na aukcji za zawrotną cenę Księżniczka Cymbarka mazowiecka Cymbarka: nietuzinkowe siostry Księżniczka Cymbarka zmarła 28 września 1429 r. w czasie pielgrzymki do Mariazell w Türnitz i została pochowana w opactwie cysterskim w Lilienfeld. O jej znaczeniu dla dynastii Habsburgów świadczy między innymi fakt, że często umieszczano jej wizerunek na drzewach genealogicznych rodu. Doczekała się ona również kilku samodzielnych portretów pędzla polskich i zagranicznych artystów, między innymi flamandzkiego malarza Antona Boysa czy polskiego malarza Marcelego Krajewskiego. Okazała dwumetrowa figura przedstawiająca Cymbarkę znajduje się z kolei wśród 28 rzeźb z brązu otaczających symboliczny grobowiec cesarza Maksymiliana I w Hofkirche w Innsbrucku. Warto wspomnieć, że dwie z sióstr Cymbarki, Jadwiga i Katarzyna, również były silnymi i nietuzinkowymi kobiecymi osobowościami. Jadwiga została w 1435 r. oskarżona o otrucie męża, magnata węgierskiego Jana z Gary, romans z jego krewnym Mikołajem Széchenyim oraz nakłanianie córki Katarzyny do nierządu. Zeznania rodziny męża Jadwigi pogrążyły księżniczkę, którą skazano na konfiskatę majątku i dożywotni areszt domowy. Z kolei młodsza Katarzyna, żona księcia litewskiego Michała Bolesława Zygmuntowicza, po śmierci bratanków Siemowita VI i Władysława II przejęła władzę nad częścią Mazowsza. Kiedy nie pozwolono jej zasiąść na zamku w Rawie… sama poprowadziła lud płocki do miasta i siłą próbowała zdobyć twierdzę. Ostatecznie została jednak zmuszona do odwrotu i wróciła do Płocka – nie miała bowiem aż takiej mocy jak jej starsza siostra. Czytaj również: Wielka Brytania. Przyjaciółka księżnej Diany w ostrych słowach o nowym sezonie „The Crown”
Trafił go piorun i przeżył, zmarł przez przeziębienie. Oto ciekawostki z życia Władysława Jagiełły
To nie wszystko... Poznaj inne fakty z życia króla Polski
O polskich monarchach nie wiemy wszystkiego, a wielu z ich tajemnic nie nauczymy się w szkole. Z Bożej łaski król Polski, ziemi krakowskiej, sandomierskiej, sieradzkiej, łęczyckiej, Kujaw, pan i dziedzic Pomorza i Rusi Czerwonej, najwyższy książę Litwy – tak brzmi pełny zapis tytułów, których doczekał się Władysław II Jagiełło. Jednak nawet ten długi opis nie zawiera wszystkiego, co wiemy o tym władcy. Oto kilka ciekawostek, jakie skrywało jego życie! 7 ciekawostek na temat życia Władysława Jagiełły Nie wiadomo, kiedy się urodził. Choć rzadko znamy dokładne daty urodzeń władców Polski, w tym przypadku historycy spierali się o całą dekadę. Założyciel dynastii Jagiellonów, który był synem księcia Olgierda z dynastii Giedyminowiczów, według wielu urodził się około 1352 roku. Taką datę przyjmowano przez wiele lat, ale kolejne badania dowiodły, że mogło być zupełnie inaczej. Aktualnie przyjmuje się raczej, że do przyjścia Władysława Jagiełły na świat doszło aż dekadę wcześniej, czyli w 1362 roku. Oznaczałoby to, że wielkim księciem litewskim został już jako 15-latek. Bał się otrucia lub zabicia. W tamtych czasach często zdarzało się, że władcy i ich bliscy tracili życie przez ingerencję osób trzecich. Otruci zostali nawet bracia Władysława Jagiełły - Aleksander Wigunt i Iwan Skirgiełło. Dlatego też, by zapobiec kolejnej tragedii król Polski nie pozwalał podawać sobie wszelkiego rodzaju przedmiotów przez jedną wyznaczoną do tego osobę. Nie wyobrażał sobie też, by ktoś miał czelność dotykać jego wyposażenia pokoju czy szat w szafach podczas jego nieobecności. Był abstynentem. Być może właśnie przez strach przed otruciem albo utratą kontroli nad sobą, król nie pijał alkoholu. Jego ulubionym napojem była po prostu woda. Poddani bardzo doceniali ten punkt zasad władcy. „To, że nie pił nigdy żadnego alkoholu, i w związku z tym miał zawsze przytomny umysł, pozwalało mu nie tylko panować nad sobą na co dzień, ale i w czasie wystawnych uczt, czy też rocznic politycznych”, podkreślali autorzy książki Władysław Jagiełło w opiniach swoich współczesnych przywołani przed redakcję portalu Wielka Historia. Wyjątkowo dbał o higienę. Dziś wielu z nas mogłoby pomyśleć zatem, że Władysław II Jagiełło mył się trzy razy dziennie. Zdecydowanie nie, ale jego zwyczaj kąpieli trzy razy w tygodniu już i tak wyróżniał się na tamte czasy. Codziennie też rozpoczynał listę aktywności od golenia. Według swojego biografa, miał się też nigdy nie rozstawać ze swoimi lnianymi chusteczkami do nosa. Przeżył rażenie piorunem. Na piętnaście lat przed śmiercią król ocalał z ogromnego wypadku. Gdy w 1419 roku wracał z Poznania do Polski, nagle rozpętała się nawałnica. W jej wyniku piorun uderzył prosto w królewskie pojazdy i cały orszak konny. 11 zwierząt zginęło na miejscu, podobnie jak dwóch podwładnych Jagiełły. Jemu jednak nic poważnego się nie stało. Monarcha jedynie stracił przytomność, a później narzekał na problemy ze słuchem i swąd szat. Nie spodziewał się, że umrze w ten sposób. Ostatnie chwile życia króla Władysława II Jagiełły przypadły na rok 1434. Władca przebywał wtedy w podróży. Będąc w Medyce zasłuchiwał się do później nocy pięknemu śpiewowi tamtejszych słowików. Niestety ta przyjemna czynność pociągnęła ze sobą najgorsze możliwe konsekwencje. Monarcha momentalnie się zaziębił, osłabił organizm i zmarł. Jest pochowany niejako w dwóch miejscach. Jak to możliwe? Wszystko dlatego, że serce Władysława Jagiełły zostało umieszczone w Gródku Jagiellońskim, w jednym z franciszkańskich kościołów. Miejsce to obecnie znajduje się na terenie Ukrainy, blisko tego, gdzie zmarł Z kolei ciało założyciela dynastii Jagiellonów zostało pochowane na Wawelu i pozostaje tam do dziś. Wiedzieliście o tym? Więcej o życiu tego władcy Polski i jego bliskich przeczytasz w poniższych artykułach. ZOBACZ TAKŻE: Wielka Brytania. Król Karol III ma podjąć ostateczną decyzję w sprawie Harry'ego i Meghan Źródła: Wielkahistoria.pl; o2.pl; ciekawostki.online.pl;
To nie Stanisław August Poniatowski był ostatnim królem Polski, tylko Mikołaj I Romanow!
Dlaczego tak się stało i jak wyglądało jego panowanie?
Powszechnie przyjmuje się, że ostatnim królem Polski był Stanisław August Poniatowski. Prawda wygląda jednak zgoła inaczej. Koronacja cara Mikołaja I Romanowa odbyła się 24 maja 1829 roku. Król Polski po obrzędzie wraz ze swoją ukochaną przeszedł pieszo do Katedry Warszawskiej. Nasuwa się tylko jedno pytanie. Dlaczego po rozbiorach nadal były koronacje polskich monarchów? Taka sytuacja miała miejsce tylko raz. W 1815 roku dzięki Aleksandrowi I Romanowowi Królestwo Polskie było formalnie suwerenne oraz połączone unią personalną z Rosją. Oznaczało to, że rosyjski car był również królem Polski. Ale Mikołaj Romanow był powszechnie nienawidzony przez Polaków... Koronacja oraz władza Mikołaja I Romanowa Warto przypomnieć, że książę Adam Jerzy Czartoryski od wielu lat miał bardzo duży wpływ na cara Aleksandra. Poprosił go o przychylność co do idei odbudowy Polski. W 1814 roku zaproponował mu, żeby objął władzę w Księstwie Warszawskim. Z czasem Rzeczpospolita zaczęła się rozwijać. Nadano państwu liberalną Konstytucję z wybieralnym parlamentem, zaczęły pojawiać się również swobody kulturalne oraz prywatne, a generał Zajączek został mianowany na Namiestnika Królestwa Polskiego. Dodatkowo ustanowiono w stolicy uniwersytet. Przypomnijmy również, że działania Aleksandra były bardzo dobrze odbierane w Warszawie. Już w 1815 roku na jego powitanie została zbudowana brama triumfalna. Rok później skomponowano na jego cześć utwór pod tytułem „Boże coś Polskę”: „Niech zaprzyjaźnione dwa narody kwitną, I błogosławią Jego panowanie; Przed Twe ołtarze zanosim błaganie, Naszego Króla zachowaj nam Panie!”, czytamy w tekście. Konstytucja z 1815 roku jasno mówiła, że rząd jest w osobie króla, a on ma sprawować władzę wykonawczą w całej swojej rozciągłości. Jego osoba jest zarówno święta, jak i nietykalna. Faktem jest, że Aleksander I tytułował się królem polskim, jednak koronacja nigdy nie miała miejsca. CZYTAJ TEŻ: Książę William zaskoczył mieszkańców Londynu! Zrobił nietypowy gest... Car Rosji ostatnim królem Polski Jedyna koronacja cara z Rosji na polskiego władcę miała miejsce w 1829 roku. Mikołaj I Romanow od czterech lat nazywał się królem Polski. Podczas ceremonii na Zamku Królewskim otrzymał oficjalny tytuł, zakładając na głowę koronę cesarską Anny Iwanowny. „Z sali senatorskiej cesarz w koronie na głowie i w płaszczu cesarskim, cesarzowa także ukoronowana, w uroczystym pochodzie (…) udali się do katedry św. Jana (…); droga, którą postępowali przez plac zamkowy i ulica wiodącą do świątyni, wyścielona była suknem pąsowym. Znaki i godła władzy monarszej nieśli urzędnicy na wspaniałych poduszkach; działa na tarasie zamkowym grzmiały; muzyki wojskowe grały marsz uroczysty…”, mówił Andrzej Edward Koźmian. Warto przypomnieć, że nadzieje na przywrócenie polskiego państwa do czasów przed rozbiorami zniknęły, gdy zaczęła zaostrzać się polityka caratu. Dodatkowo zaczęto łamać konstytucję. Następnymi krokami było utajnienie obrad sejmu. Nie można zapomnieć, że społeczeństwo było zastraszane, a po wybuchu powstania listopadowego były samosądy, na których mordowano donosicieli. To wszystko było punktem zapalnym do buntu. Łamanie praw obywatelskich oraz użycie Wojska Polskiego, aby zniwelować europejskie ruchy niepodległościowe, przyczyniło się do rebelii. Rok 1830 był trudny. We Francji oraz w Belgii wybuchły zwycięskie rewolucje. W konsekwencji doprowadziło to do podważenia systemu Świętego Przymierza mocarstw europejskich. W tym samym roku Mikołaj I nakazał przygotowanie mobilizacji wojskowej. Zaczęto przygotowywać się do wojny. Nie można zapomnieć, że 24 listopada 1830 roku Kongres Narodowy w Brukseli zdetronizował króla Niderlandów oraz ogłosił niepodległość Belgii. Koniec końców powstanie listopadowe wybuchło z 29 na 30 listopada. Ten bunt nie był popierany przez elity zarówno wojskowe, jak i polityczne. Pierwszej nocy zginęło sześciu generałów polskich, którzy nie chcieli uczestniczyć w rebelii. Polacy nie darzyli Mikołaja I Romanowa sympatią. W styczniu 1831 roku podczas powstania listopadowego zdecydowano się na formalną detronizację cara. „Mocarzu, jak Bóg silny, jak szatan złośliwy, Gdy Turków za Bałkanem twoje straszą spiże, Gdy poselstwo paryskie twoje stopy liże, Warszawa jedna twojej mocy się urąga, Podnosi na cię rękę i koronę ściąga, Koronę Kazimierzów, Chrobrych z twojej głowy, Boś ją ukradł i skrwawił, synu Wasilowy!”, czytamy w „Reducie Ordona” autorstwa Adama Mickiewicza. Cesarz wypowiedział również następujące słowa: „Nie wiem, czy będzie jeszcze kiedy jaka Polska, ale tego jestem pewien, że nie będzie już Polaków”, czytamy. Po tych wydarzeniach przez wiele lat nie pokazywał się w mieście. Nie modlił się już w katedrze katolickiej, tylko w soborze prawosławnym. CZYTAJ RÓWNIEŻ: To była miłość od pierwszego wejrzenia. Oto historia miłości Ranii i króla Abdullaha II
Jadwiga Andegaweńska praktykowała astrologię i czarną magię? Królowa szukała w nich bardzo ważnej odpowiedzi
Królowa uznana za świętą skłaniała się ku praktykom, które dziś Kościół potępia
Choć Jadwiga Andegaweńska była oddaną katoliczką, to odpowiedzi na wiele pytań szukała także... w okultyzmie. Dzisiaj horoskopy i przepowiadanie przyszłości są kategorycznie potępiane przez Kościół. W XIV wieku jednak duchowni odsuwali się od otwartej krytyki. Próbowali nawet w pewien sposób tłumaczyć te tajemnicze praktyki... Jakiej odpowiedzi usilnie szukała królowa? Jadwiga Andegaweńska praktykowała astrologię i czarną magię Na życzenie królowej Jadwigi Andegaweńskiej wykonano dla niej Psałterz floriański, na którym można było dostrzec motywy zodiakalne. Posługiwała się także monogramem w formie dwóch złączonych liter M, którego znaczenie owiane było tajemnicą. Przypisywało mu się wartość religijną, ale historycy nie wykluczają również tej magicznej. Zainteresowanie królowej astrologią i przepowiadaniem przyszłości można było zatem dostrzec już wcześniej, jednak prawdziwa fascynacja narodziła się, gdy po dwunastu latach małżeństwa zaszła w wyczekiwaną ciążę. Z korespondencji Jadwigi historycy wnioskują, że bała się ona śmierci w połogu. W obliczu niepewnej przyszłości i zagrożenia życia swoje nadzieje pokładała nie tylko w wierze katolickiej, ale również w okultyzmie. Królowa poprosiła jednego z uczonych, który przebywał wówczas na dworze królewskim o postawienie horoskopu. Władczyni chciała dzięki niemu poznać losy swojego dziecka. W ten sposób w 1398 roku powstał najstarszy zachowany polski horoskop. Był o tyle nietypowy, że opierał się na technikach, które praktykowali babilońscy kapłani Baala - starożytnego bóstwa, którego ludzie Kościoła niekiedy ilustrowali jako szatana: Belzebuba. Jakich odpowiedzi Jadwiga oczekiwała od horoskopu? Pragnęła tylko dowiedzieć się, czy jej dziecko spełni oczekiwania kraju, a więc, czy urodzi się mężczyzną. Autor horoskopu na podstawie takich danych jak data aktu zbliżenia królowej z małżonkiem, pod jaką egidą do niego doszło, położenie Księżyca i Słońca oraz charakter planety "rządzącej horoskopem", z trudem ustalił, że owszem, Jadwiga wyda na świat syna. Uczony przepowiedział nawet dokładną datę porodu, na 10 czerwca 1399 roku, jednak wszystkie napawające nadzieją przepowiednie okazały się błędne. "Podałem, że narodzi się chłopiec ten dnia dziesiątego, a była dziewczynka i urodziła się przed południem w niedzielę 22 dnia czerwca, około jednej godziny i dwudziestu ośmiu minut przed południem, a ja przewidziałem mającego się narodzić chłopca z głównych znaków, gdyż poczęcie w znaku męskim pobudza w łonie ku znakom męskim, lecz w znakach żeńskich, co więcej matka w kącie a, wznosiła się, a w znaku męskim znajdujący się Księżyc, rozumie się w wodniku", tłumaczył się później skruszony i zdezorientowany astrolog (cytat za wielkahistoria.pl). Sprawdziły się natomiast obawy Jadwigi, która po urodzeniu córki Elżbiety Bonifacji, nie przeżyła połogu i zmarła wycieńczona. Czytaj także: Powiedzieli sobie „tak” w oparach gazu łzawiącego. Historia miłości księżniczki Beatrix i niemieckiego dyplomaty Jadwiga Andegaweńska. Drzeworyt według wzoru Jana Matejki Czy kościół był przeciwny astrologii? W czasach, w których żyła królowa Jadwiga Andegaweńska, krytykowanie praktyk przepowiadania przyszłości i astrologii przez Kościół wyraźnie straciło na sile. Uczony, który sporządzał dla królowej horoskop, mógł być lekarzem, ale niewykluczone, że był także duchownym. Kilka lat przed odczytanym dla królowej horoskopem, dało się słyszeć głosy uczonych o tym, że przepowiadanie przyszłości na podstawie horoskopów jest częścią filozofii przyrody, której autorem jest sam Bóg; z kolei kanclerz uniwersytetu paryskiego ogłosił w owym czasie, że teologia i astrologia, to dziedziny pokrewne. "Podobne tłumaczenia były konieczne, bo nie dało się ukryć, że metody interpretowania znaków zodiaku wcale nie zrodziły się w świecie cywilizacji łacińskiej", pisał w swoim artykule historyk Kamil Janicki. "Astrolodzy pełnymi garściami czerpali z prac arabskich uczonych, a nawet – z zabiegów okultystycznych wypracowanych jeszcze przed narodzinami Chrystusa", dodał. Zobacz także: Maria I Stuart: miała za sobą trzy nieudane małżeństwa i 20 lat więzienia, które sprowadziła na nią kuzynka Malowidło, portret św. Jadwigi Królowej — reprodukcja w klasztorze oo. Karmelitów na Piasku Źródła: wielkahistoria.pl
Kochanka Władysława IV żyła jak królowa. Była obiektem drwin i... modowych inspiracji
Król Polski Władysław IV przez długi czas był kawalerem, a swoją kochankę Jadwigę Łuszkowską traktował niemal jak prawowitą żonę. Wszystko zmieniło się, kiedy władca wziął ślub i na Zamku Królewskim pojawiła się królowa Cecylia Renata Habsburżanka. Jadwiga Łuszkowska: z kamienicy na zamek Jadwiga Łuszkowska pochodziła z Lwowa i była córką lokalnego kupca Jana Łuszkowskiego. Jej ojciec zmarł ok. 1627 r., kiedy była jedenastoletnią dziewczynką. Owdowiała matka Jadwigi popadła wówczas w poważne problemy finansowe, a w 1631 r. trafiła nawet na krótki czas do ratuszowego więzienia. Lekarstwo na problemy rodziny Łuszkowskich pojawiło się dość niespodziewanie. Jesienią 1634 r. Jadwiga poznała króla Polski Władysława IV, który zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia i postanowił wspomóc ją finansowo. Wkrótce Annie Łuszkowskiej udało się spłacić dwa tysiące złotych długu, a za pozostałe trzy tysiące złotych zakupiła jedną z lwowskich kamienic. Matka Jadwiżki została też zwolniona przez króla z płacenia podatków miejskich. Wkrótce zakochany w lwowskiej mieszczce monarcha sprowadził ją do Warszawy i umieścił na Zamku Królewskim, gdzie była traktowana niemal jak królowa. Kiedy zaś w 1635 r. wydała na świat królewskiego syna Władysława Konstantego, Władysław IV nadał mu swojego nazwisko rodowe, choć oczywiście bez praw przysługujących królewiczowi. Na początku 1636 r. Jadwiżka towarzyszyła królowi w podróży do Gdańska, a przebywający na Pomorzu francuski pisarz Charles Ogier zanotował w swoim pamiętniku: „Po śniadaniu wygodnie mogłem obejrzeć odjeżdżającą miłośnicę króla, którą okrutnie chciałem zobaczyć. I bardzo piękna ona, i wielkiego również pełna uroku, o ciemnych oczach i włosach, i gładkiej ogromnie i świeżej cerze. Ale nie ma ona pełnej swobody, bo ciągle koło niej straż mężczyzn i niewiast”. Wkrótce coraz głośniej zaczęto mówić o planach małżeńskich króla, więc Jadwiga musiała liczyć się z tym, że jej pozycja u jego boku ulegnie osłabieniu. Czytaj też: Wielka Brytania. Oto powód, dla którego księżna Kate nie zdążyła pożegnać się z królową Elżbietą II Domniemany portret Jadwigi Łuszkowskiej Jadwiga Łuszkowska: starostwo dla nierządnicy Kiedy we wrześniu 1637 r. król Władysław IV ożenił się z Cecylią Renatą Habsburżanką, córką cesarza Ferdynanda II, stało się jasne, że dni Jadwigi Łuszkowskiej na dworze są już policzone. Z okazji uroczystości weselnych zorganizowano szereg atrakcji, w tym między innymi walki dzikich zwierząt, którym z zamkowych komnat przyglądała się królewska kochanka. „Nie działo się nic szczególnego, zakończyło się niewczesnym śmiechem, z którym, gdy psy zagryzły niedźwiedzia, wyrwała się Wenera” – opisywał w swoich pamiętnikach Albrycht Stanisław Radziwiłł. Łuszkowska zwróciła swoim zachowaniem uwagę Cecylii Renaty, która szybko dowiedziała się od dworzan, że śmiejąca się kobieta jest kochanką jej męża. Reakcja władczyni była natychmiastowa – kategorycznie nakazała Władysławowi IV usunięcie lwowianki z pałacu. Polski monarcha z bólem serca uległ namowom swojej nowo poślubionej żony i czym prędzej wydał Łuszkowską za mąż za Jana Wypyskiego herbu Grabie, któremu nadał starostwo mereckie i chorąstwo nurskie. Dwór drwił z królewskiej kochanki i jej małżonka, stosując łacińską grę słów – twierdzono, że król dał mu nie starostwo mereckie (merecensem), a… nierządnicy (meretricensem). Znany XVII-wieczny plotkarz Walerian Nekanda Trepka pisał z kolei w swoim dziele Liber chamorum: „Temu [Wypyskiemu] dał król chorąstwo nurskie, to jest chorą-giew, że chorą giął, bo miała już w brzuchu dziecię przed ślubem”. Z pary młodej naśmiewał się również podkomorzy przemyski Jakub Maksymilian Fredro w wygłoszonej na ślubie przemowie: „Pierwsza nad inne do upodobania i uciech królewskich dopuszczona została, przeto za łaską tak wielkiego, możnego i hojnego monarchy coraz to większymi nadziejami i fortunnymi ozdobami obdarowana została. [...] Damom takim zwykle niczego się nie odmawia. Otrzymała więc w podarunku kolejnego towarzysza, którego jej w swej hojności Jego Królewska Mość ofiarować raczył”. Małżeństwo Jadwigi Łuszkowskiej z Janem Wypyskim trwało jednak zaledwie dziesięć lat – w 1647 r. jej mąż zmarł, a wdowa po nim… odnowiła znajomość z byłym kochankiem. Kiedy 20 maja 1648 r. Władysław IV umierał w Mereczu, to właśnie jego ukochana Jadwiżka miała trzymać go w ramionach. „Umarł podobno na rękach Jadwiszki, niosąc jej wspomnienie do grobu, a zarazem gorzką niechęć całej szlachty, odbitą w zjadliwych wierszach, dowcipach i zabobonny strachu ówczesnego świata oficjalnego, który w miłości tej widział czar siły nieczystej, a w samej Jadwiszce wiedźmę niedobrą” – przedstawiał ostatnie chwile monarchy Franciszek Jaworski w książce Lwów stary i wczorajszy z 1910 r. Po śmierci męża i kochanka Łuszkowska wyszła za mąż za starostę mereckiego i filipowskiego Krzysztofa Buchowieckiego. Zmarła na początku lat 60. XVII wieku. Zobacz także: Wielka Brytania. Meghan i Harry uderzają w rodzinę królewską. Nie będzie szansy na pojednanie? Władysław IV Waza w stroju koronacyjnym, około 1640 roku, Warszawa, Zamek Królewski Jadwiga Łuszkowska: poduszeczka kochanki Pamięć o kochance Władysława IV zachowała się wśród mieszkańców Warszawy, którzy nazwali jej imieniem… małą poduszeczkę służącą kobietom do zatykania w nią szpilek i igieł. „Od tej Jadwigi ma nazwisko poduszeczka na szpilki jadwiszką zwana, tak jak niegdyś pani Fontange fontaziowi nazwę nadała” – pisano na łamach lwowskich „Rozmaitości” w listopadzie 1828 r. Wspominany fontaź to z kolei ozdoba fryzury kobiecej z koronek i wstążek upiętych wysoko nad czołem, która wzięła nazwę od kochanki króla Francji Ludwika XIV, Marie Angélique de Fontanges. Przypuszcza się, że to właśnie Jadwigę Łuszkowską przedstawia obraz Portret damy z niezapominajkami, który obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Syn Władysława IV i Jadwigi Łuszkowskiej, Władysław Konstanty Waza, który posługiwał się tytułem hrabiego de Wasenau, wiódł awanturnicze życie, podróżując po Europie i uwodząc wysoko postawione damy. W końcu znalazł się w Rzymie, gdzie była królowa Szwecji Krystyna – prywatnie jego kuzynka – mianowała go kapitanem królewskiej gwardii. Po śmierci monarchini królewski bastard został zaś szambelanem papieży Aleksandra VIII i Innocentego XII. Zmarł 19 marca 1698 r. w Rzymie w wieku 63 lat i został pochowany w okazałym grobowcu w kościele Santissime Stimmate di San Francesco. Czytaj również: Królowa Danii przeprasza za odebranie tytułów wnukom. Decyzji jednak nie zmieni Władysław IV Waza
Królewskie seanse spirytystyczne: przywołanie ducha Barbary Radziwiłłówny na Wawelu
Czy duch królowej rzeczywiście odwiedził Zygmunta Augusta?
Wiele starych budowli, a także zamków zamieszkiwanych kiedyś przez koronowane głowy, doczekało się opinii nawiedzonych i chętnie odwiedzanych przez zjawy. Jedną z takich budowli jest zamek królewski na Wawelu, który w XVI wieku był świadkiem... seansu spirytystycznego. Król Zygmunt August, trawiony wielką tęsknotą za ukochaną Barbarą Radziwiłłówną, zdecydował się przywołać ducha swojej żony. Czy rzeczywiście mu się to udało? Barbara Radziwiłłówna – wielka miłość Zygmunta Augusta Barbara Radziwiłłówna była miłością życia króla Zygmunta Augusta. Zaledwie przez pół roku było jej dane cieszyć się koroną. Barbara zmarła 8 maja 1551 roku, pogrążając monarchę w wielkim żalu. Władca nie znalazł pocieszenia u boku trzeciej żony, Katarzyny Habsburżanki (która była młodszą siostrą jego pierwszej żony, Elżbiety), ani licznych nałożnic. Mimo ogromnego zainteresowania płcią piękną, król nie doczekał się dziedzica. Tym bardziej myśli Zygmunta cały czas wędrowały w stronę ukochanej, zmarłej żony... Wielką miłość i tęsknotę monarchy do Barbary Radziwiłłówny postanowili wykorzystać dwaj dworzanie: Mikołaj i Jerzy Mniszchowie. Za ich namową Zygmunt August zgodził się na przeprowadzenie seansu spirytystycznego i przywołanie ducha zmarłej królowej. Czytaj też: Grace Kelly: by zostać żoną księcia Rainiera III... musiała zapłacić posag Barbara Radziwiłłówna, reprodukcja Zygmunt August i Barbara Radziwiłłówna na dworze Radziwiłłowskim w Wilnie, obraz Jana Matejki, reprodukcja Duch Barbary Radziwiłłówny, czy mistyfikacja? Kochanką jednego z braci Mniszchów była Barbara Giżanka, 17-letnia dziewczyna, łudząco podobna do Barbary Radziwiłłówny. Mężczyźni postanowili to wykorzystać i za jej pomocą przykuć uwagę króla. Sprowadzili ją w sekrecie na Wawel i ubrali dokładnie tak, jak zmarłą królową. Nastolatka co jakiś czas przechadzała się korytarzami lub dziedzińcem niczym zjawa, by plotka o pojawiającym się duchu Barbary Radziwiłłówny dotarła do samego Zygmunta Augusta. Na efekty nie trzeba było długo czekać: gdy monarcha dowiedział się o nawiedzającej zamek zmarłej, natychmiast zapragnął jeszcze raz ją zobaczyć. Z inicjatywy Mikołaja i Jerzego Mniszchów, król Zygmunt August zgodził się więc, by Lorenz Dhur, mag i alchemik, znany jako Jan Twardowski, przywołał ducha jego ukochanej żony. Seans spirytystyczny miał mieć miejsce w nocy z 7 na 8 stycznia 1569 roku na zamku w Krakowie. Całe zdarzenie zawarł na swoim obrazie „Zjawa Barbary Radziwiłłówny” Wojciech Gerson. Malarz przedstawił na nim Barbarę Radziwiłłównę w stroju koronacyjnym, wokół której znajduje się jasna poświata. Podczas seansu 48-letni wówczas król, gdy tylko zobaczył „ducha” małżonki, pędem zerwał się z fotela, żeby go ucałować. Mistrz Twardowski odgrodził mu jednak drogę. Przed seansem Mag Twardowski miał uprzedzić króla, by oczekiwał na ducha Barbary Radziwiłłówny, ale pod żadnym pozorem z nim nie rozmawiał, ani nie próbował dotknąć, ponieważ mogło się to spotkać z niebezpieczeństwem. Ostatecznie gdy udało się przywołać zjawę, młodszy z giermków był wystraszony, starszy zaś z zażenowaniem zakrywał twarz. Mistyfikacja jednak w pewnym sensie się powiodła: udająca Barbarę Radziwiłłównę Barbara Giżanka została wkrótce kochanką króla. Mniszchom zaś przypadła zaszczytna funkcja zaufanych dworzan monarchy. Niestety niedługo później, 7 lipca 1572 roku Zygmunt August zmarł bezpotomnie, a wraz z jego śmiercią skończyła się Polska Jagiellonów... Zobacz także: Dzieci księżnej Kate i księcia Williama będą miały nową opiekunkę? To ulubienica królowej Śmierć Barbary Radziwiłłówny, wg obrazu Józefa Simmlera, reprodukcja Obraz "Zjawa Barbary Radziwiłłówny" Wojciecha Gersona, reprodukcja Źródło: rp.pl
Długi, nieślubne dzieci, piromania... Oto kilka ciekawostek o polskich władcach!
Uczymy się o nich na lekcjach historii. Jednak większość polskich królów ma swoje mroczne, zaskakujące lub wstydliwe sekrety, o których nie usłyszymy w szkole. Długi i bankructwo, skłonności do piromanii, niezliczone romanse, których owocami były nieślubne dzieci... Władcy nie zawsze byli czyści jak łza. Problemy finansowe polskich władców, ukrywanie majątku i skłonności do piromanii Stanisław August Poniatowski zapisał się w historii polskiej jako jeden z najbardziej zadłużonych królów. Monarcha miał tak ogromne długi, że zmuszono go do abdykacji. Jeszcze zanim objął tron miał problemy z rozsądnym gospodarowaniem pieniędzmi. Gdy był młody wyruszył w podróż po Europie, podczas której wydał wszystko, co dostał od rodziny. Problemu finansowe władcy pogłębiło także brylowanie na salonach oraz liczne romanse. Ze względu na swoje zadłużenia Stanisław August Poniatowski został zatrzymany i... siedział w więzieniu w Paryżu. Wypuszczono go dzięki pomocy rodziny Czartoryskich. Zygmunt August z kolei sam kreował się na nie posiadającego niczego bankruta. Tak naprawdę ukrywał jednak swój majątek i fakt, że w rzeczywistości jest bogaty. Zdecydował się zataić tę informację z obawy, że posłowie na sejm zmuszą go do sprzedania wszystkich dóbr, zamiast zgodzić się na podatki. W jego posiadaniu była między innymi kolekcja zbrój, armat oraz biżuterii. Zygmunt III Waza był władcą, który miał liczne hobby. Grał w karty i piłkę, malował obrazy oraz lubił eksperymentować. Nie każdy wie, że kiedyś przypadkiem... podpalił Wawel. Podczas eksperymentów alchemicznych zaprószył ogień, który w 1595 roku strawił część zamku i spowodował spore straty. Czytaj też: Książę Karol niezadowolony z tego, jak ukazano go w serialu „The Crown”. „W ogóle nie jestem taki” Stanisław August Poniatowski, wystawa "36 x Rembrandt", Zamek Królewski, Warszawa, 04.10.2019, mal. Marcello Bacciarelli Kardynał, ojciec 365 dzieci i król, który... nie był królem Według zasady, która panowała kiedyś w Europie, król, który wprowadził chrześcijaństwo do swojego kraju zostawał okrzyknięty świętym. W przypadku polskich władców tak się jednak nie stało... Mieszko I oraz Bolesław Chrobry nie doczekali się takiego tytułu. Wszystkiemu winne były liczne napady, gwałty i rabunki, jakich się dopuszczali, a które psuły ich reputację. Natomiast jeden z monarchów był również kardynałem. Jan II Kazimierz, mimo sprzeciwu ojca, Zygmunta III Wazy, wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do zakonu jezuitów. Zdecydował się opuścić miejsce po dwóch latach, jednak mimo że nie miał święceń kapłańskich, otrzymał od papieża godność kardynalską w 1646 roku. Po roku zaś odziedziczył tron szwedzki oraz – jako następca swojego brata – tron polski. Z licznych romansów znany był inny polski władca: August II Mocny. Według niektórych historyków z tych wielu związków z różnymi kobietami król miał aż... 365 dzieci! W kwestii dziedziczenia nie było jednak zbyt wielkich zawiłości, ponieważ z prawego łoża monarcha miał tylko jednego syna, Augusta III Sasa. Okazuje się również, że polska historia posiada również króla, który wcale nie był królem. Chodzi o Bolesława Chrobrego, a konkretniej nie o jego osobę, tylko przydomek. Za czasów swojego panowania i przez następne wieki stosowano w odniesieniu do niego dwa pseudonimy: Wielki oraz Wspaniały. Chrobrym zaczęto nazywać władcę dopiero kilkaset lat po jego śmierci, nie miało ono więc żadnego powiązania ze sposobem, w jaki sprawował rządy. Zobacz także: Duńska królowa i jej poeta. Niezwykła historia miłości Małgorzaty II i księcia Henrika Bolesław I Chrobry (Wielki), reprodukcja Zygmunt III Waza (1566-1632), król Polski, reprodukcja Źródło: brainboss.pl
Nie wszystkie dzieci kochała tak samo. Jaką matką była Bona Sforza?
Królowa faworyzowała tylko dwójkę swoich pociech
Pochodziła z zamożnego włoskiego rodu Sforzów, książąt Mediolanu. W 1518 roku Bona wyszła za owdowiałego króla Polski, Zygmunta Starego, tym samym zostając królową Polski oraz wielką księżną litewską. Od nowej władczyni wszyscy oczekiwali jednego: że szybko wyda na świat następcę tronu. Jednak pierwszym urodzonym przez nią dzieckiem była dziewczynka, Izabela. Jako że wszyscy na dworze oczekiwali wówczas męskiego potomka, królowej zarzucono, że... nie starała się wystarczająco. Wierzono bowiem, że na płeć dziecka wpływa silna wola kobiety. Bona Sforza: jaką była matką? Mimo początkowego rozczarowania i presji, jaką odczuwała na sobie żona Zygmunta Starego, bardzo szybko pokochała ona córkę szczerą i bezinteresowną matczyną miłością. Było to jej pierwsze doświadczenie macierzyńskie, prawdopodobnie dlatego dziewczynka tak szybko stała się jej oczkiem w głowie. Nazwała ją Izabela, na cześć swojej matki i zawsze chciała mieć ją przy sobie. W kolejnym roku Bona Sforza wydała na świat upragnionego syna. Zygmunt August był wielką dumą rodziców, to w końcu dzięki niemu dynastia zachowa ciągłość. Jak się później okazało, był jedynym męskim potomkiem królewskiej pary. Po nim kolejno na świat przyszły: Anna, Zofia i Katarzyna i żadna z nich nie zyskała już takiej uwagi rodziców, a zwłaszcza matki, jak dwoje pierwszych dzieci. Córki były zadbane, niczego im nie brakowało, ale nigdy nie zaznały matczynej troski i czułości. Dorastały, widząc, jak ich matka faworyzuje starsze rodzeństwo, co sprawiło, że piątka królewiczów podzieliła się na dwie grupy. Wszyscy czuli ten naturalnie wynikający z traktowania ich przez rodziców podział. Zawieszenie dzwonu Zygmunta na wieży w 1521 roku w Krakowie. Malował Jan Matejko Najbardziej odczuwalny był on podczas wyjazdów królewskiej pary. Jeśli Bona i Zygmunt wyruszali w dłuższą trasę, która mogła trwać miesiące, a nawet lata, królowa zawsze chciała mieć przy sobie Izabelę i Zygmunta Augusta, co się zaś tyczy trzech pozostałych córek — zostawiała je pod opieką piastunek, które pilnowały, aby niczego im w tym czasie nie brakowało. Niczego, poza matczyną uwagą. Często odwiedzanym przez królewską parę miejscem były Niepołomice, gdzie dorośli spędzali czas na łowach, a dzieci mogły cieszyć się zabawami na świeżym powietrzu. W tym czasie najmłodsze Jagiellonki zabawiane były na Wawelu rozrywkami prosto z Włoch, grały w szachy, warcaby i kości, a oprócz tego uczyły się haftu, tkactwa i szycia - te ostatnie sprawiały im największą radość. Czytaj też: Sercem Zygmunta II Augusta zawładnęła czarownica. Mówiono, że jest córką duchownego Anna, Zofia i Katarzyna: pomijane córki królowej Bony Bolesny podział, jaki roztoczyła nad dziećmi Bona, córki Anna, Zofia i Katarzyna odczuwały również w wypadku codziennego miejsca zamieszkania. Według królewskiego obyczaju, dzieci władców powinny mieszkać w oddzielnym dworze, tu jednak sytuacja wyglądała inaczej. Izabela, oczko w głowie Bony Sforzy, mieszkała razem z matką, a trzy pozostałe Jagiellonki miały do swojego użytku wydzieloną część zamku. Więcej o tym pisała Małgorzata Duczmal, biografka Izabeli: "O dość niskim miejscu trzech sióstr w hierarchii Wawelu świadczy fakt, iż nie posiadały one własnego, odrębnego dworu. Mieszkały wspólnie (w jednej komnacie?) w głównym gmachu zamku, a obsługiwane były zapewne przez dworzan i sługi dworu Bony – brak w każdym razie osobnych rachunków, które świadczyłyby, że przydzielono im osobny orszak" (cytat za kobieta.onet.pl). Edukacja dzieci Bondy Sforzy i Zygmunta Starego Bona Sforza była bardzo dobrze wyedukowaną królową; o to, żeby przyszła królowa Polski zyskała wszechstronne wykształcenie, zadbała jej matka. Tę samą powinność przejęła po niej Bona, której bardzo zależało, aby jej dzieci otrzymały równie porządną edukację, co ona sama. W tej kwestii zadbała również o Annę, Zofię i Katarzynę, ale można przypuszczać, że kierowały nią egoistyczne pobudki, bowiem niewyedukowane córki nadszarpnęłyby jej reputację. Ściągano na dwór najlepszych humanistów i preceptorów, dzieci uczyły się nowożytnych języków, przede wszystkim łaciny. Bardzo szybko przyswoiły też język włoski, ze względu na pochodzenie ich matki. Czytaj także: Katarzyna Medycejska chciała śmierci własnej córki. Mroczne oblicze królowej Francji Wizerunek królowej Bony Perfekcyjne tło Kiedy Anna, Zofia i Katarzyna podrosły, a Izabela została wydana za mąż za potencjalnego kandydata do węgierskiego tronu, królowa zaczęła traktować je jako... ładne tło dla jej osoby. Dbała o to, by wyglądały pięknie, kupowała im stroje i biżuterię i lubiła pokazywać się w ich towarzystwie, podczas gdy córki tworzyły za jej plecami atrakcyjny wianuszek. Co ciekawe, Bonie bardzo zależało, aby dziewczęta wyglądały podobnie, niczym trojaczki. W związku z tym, jeśli podarowała każdej naszyjnik, był to dokładnie ten sam model biżuterii. To samo dotyczyło ubioru. W pewnym momencie najmłodsze córki zaczęły wyglądać jak trojaczki. "Nawet na znanej serii portretów rodziny Jagiellonów, wykonanej w warsztacie Łukasza Cranacha Młodszego, królewny wyglądają niemal identycznie. Mają takie same suknie, takie same ozdoby, fryzury i nakrycia głowy. Nie jest to w żadnym razie wynik lenistwa malarza. Po prostu Bona bardzo się starała, by jej trzy córki wyglądały niczym trojaczki. To czyniło z nich perfekcyjne tło!", pisał Kamil Janicki w biografii Bony Sforzy i Anny Jagiellonki (cytat za kobieta.onet.pl) Zobacz także: Jest kompletnym przeciwieństwiem Elżbiety II. Poznajcie zbuntowaną księżniczkę Annę! Katarzyna, Zofia i Anna według Lucasa Cranacha Młodszego Źródło: kobieta.onet.pl, historia.org.pl
Sercem Zygmunta II Augusta zawładnęła czarownica. Mówiono, że jest córką duchownego
Jak wyglądał romans króla i „czarownicy”?
Ostatni król Polski z dynastii Jagiellonów Zygmunt II August znany był ze swoich licznych romansów oraz fascynacji czarami. Jego burzliwy związek z Zuzanną Orłowską stanowił połączenie obydwu tych pasji. Zygmunt II August: małżeńskie zdrady Zawarte w 1553 r. małżeństwo króla Polski Zygmunta II Augusta i arcyksiężniczki austriackiej Katarzyny Habsburżanki od samego początku było wyjątkowo nieudane. Już rok po ślubie królowa zniechęciła do siebie męża fałszywą informacją o ciąży, która okazała się ciążą urojoną lub dworską intrygą. W kolejnych latach władca oskarżył zaś Katarzynę o to, że świadomie ukrywa przed nim epilepsję – chorobę, na którą cierpiała jego pierwsza żona i która budziła w nim wstręt. W końcu w 1566 r. upokorzona przez męża królowa opuściła Polskę na zawsze. Władca nie narzekał jednak na samotność, ponieważ jeszcze przed wyjazdem żony zdradzał ją z kolejnymi kochankami. Już na początku lat 60. XVI wieku romansował podobno z Reginą Rylską, żoną dworzanina Jana Rylskiego, a w kolejnych latach między innymi z Zuzanną Orłowską, Anną Zajączkowską, Barbarą Gizanką i tajemniczą Dorotą, której przedwczesna śmierć w 1570 r. pogrążyła monarchę w rozpaczy. Jego miłosna relacja z Zuzanną Orłowską była szczególnie interesująca, ponieważ królewska wybranka serca… parała się magią. Czytaj też: BBC zapłaci byłej królewskiej niani odszkodowanie. Fałszywe oskarżenia skłoniły księżną Dianę do wywiadu Zygmunt August i Barbara Giżanka Zuzanna Orłowska: czarownica u boku króla Romans króla i „czarownicy”, jak często pisano o Zuzannie Orłowskiej, zaczął się najprawdopodobniej w 1565 r., czyli jeszcze przed wyjazdem królowej Katarzyny z Polski. W źródłach pojawiają się sprzeczne informacje na temat pochodzenia królewskiej kochanki. Jeden z przedstawicieli dworu twierdził, że była ona nieślubną córką krakowskiego kanonika, chociaż w dokumentach jako jej ojciec występował Szymon Szabin Charytański, który nigdy kanonikiem nie był. Nie wiadomo również, dlaczego król i jego otoczenie nazywało ją Orłowską, ponieważ w dokumentach występowała zawsze jako Zuzanna Szabinówna. Orłowska miała nie tylko zaspokajać miłosne potrzeby Zygmunta II Augusta, ale przede wszystkim troszczyć się o jego zdrowie. Na królewskim dworze towarzyszyła jej ciotka Korycka, znachorka, o której niezwykłych zdolnościach mówiono w całej Polsce. Obie kobiety znakomicie wywiązywały się z powierzonych im obowiązków, a monarcha sowicie wynagradzał je za opiekę, w szczególności zaś ukochaną Zuzannę. Z czasem uczucie Zygmunta II Augusta do Orłowskiej osłabło, a po dojściu do zdrowia król uznał, że „żadnych nie będzie miał styczności z demonami i podobnymi niewiastami”. Porzucił więc kochankę, a jej miejsce w królewskiej alkowie zajęły Anna Zajączkowska, dwórka królewskiej siostry Anny Jagiellonki, i Barbara Gizanka, córka rajcy Starej Warszawy Jana Gizy. Chociaż Orłowska sama nie dotrzymywała Zygmuntowi II Augustowi wierności, uważała, że to król w haniebny sposób porzucił ją i upokorzył. Świętosław Orzelski w dziele Bezkrólewia ksiąg ośmioro zanotował nawet wypowiedziane przez nią oskarżenia: „Król zwodziciel, z litewskiej i włoskiej krwi zmieszanej pochodzący, z nikim nie postępował szczerze. Odpłacając się za wstyd, którym mnie okrył, chcę mu oddać złe za złe”. Zobacz także: Dwórka królowej Elżbiety II gorzko o przyszłości Meghan i Harry'ego: „To się skończy płaczem” Portret Zygmunta II Augusta (1520-1572), króla Polski Zuzanna Orłowska: zemsta odrzuconej kochanki W 1569 r. Zygmunt II August znów poważnie zaniemógł i nakazał wezwać do siebie Korycką i Orłowską. Początkowo obie solidarnie mu odmówiły. Władca pozostawał jednak nieugięty, ponieważ wierzył, że tylko one mogą go uleczyć. Obiecał więc byłej kochance… tysiąc złotych na posag, gdy będzie wychodziła za mąż, byle tylko znów odprawiła nad nim swoje rytuały. Zuzanna zgodziła się przybyć z ciotką do chorego monarchy, który po dojściu do zdrowia hojnie podziękował im za okazaną pomoc. Korycka wzbogaciła się o 700 złotych, a Orłowska o 800 złotych, kolebkę i kolasę oraz szereg przedmiotów o łącznej wartości czterech tysięcy złotych. Prowadzona przez „czarownice” terapia trwała dziesięć dni, w czasie których myły one „chore i wychudłe” ciało króla w wodzie mającej jakoby cudowne właściwości. W czasie owych guseł Korycka wykorzystała okazję i wyrwała nitkę z królewskich szat, aby wraz z siostrzenicą „mieć króla w swojej władzy i mocy”. O uczynku Koryckiej dowiedział się królewski dworzanin Stanisław Czarnotulski. Zwrócił się więc do króla z prośbą, aby w trosce o swoje życie i zdrowie odzyskał wspomnianą nitkę. Zygmunt II August odparł mu wówczas tylko: „Te niewiasty niejedną moją rzecz u siebie zatrzymały”. Zuzanna Orłowska i jej ciotka Korycka nie pojawiły się już więcej w otoczeniu króla, lecz odrzucona przez monarchę kochanka cały czas o nim pamiętała. Zaprzestawszy leczenia władcy, zaczęła stosować czarną magię, aby… cierpiał jeszcze bardziej. Jak pisał Orzelski, co czwartek sypała groch na rozżarzone węgle, rzucając przy tym zaklęcie następującej treści: „Ten, kto mnie porzucił, niech tak się męczy i skwierczy”. Być może to właśnie czary Orłowskiej doprowadziły do pogorszenia się stanu zdrowia polskiego monarchy, który zmarł 7 lipca 1572 r. w Knyszynie w wieku 52 lat. Po śmierci króla Zuzanna Orłowska najprawdopodobniej porzuciła czarną magię i została żoną szlachcica Piotra Bogatki, który w 1589 r. objął urząd starosty bielickiego. Z małżeństwa tego pochodziło czterech synów: Jan, Mikołaj, Piotr i Paweł. W 1583 r. Bogatko zapisał swojej żonie oprawę wiana w wysokości 2400 florenów. To ostatnia wzmianka źródłowa na temat Zuzanny Orłowskiej. Jej dalsze losy pozostają nieznane. Czytaj również: Tak wyglądały 9. urodziny księcia George. Królowa Elżbieta II spełniła dwa marzenia prawnuka Śmierć Zygmunta Augusta w Knyszynie w 1572 r.
Jan I Olbracht: najbardziej wyuzdany król Polski, którego hulaszczy tryb życia doprowadził do alkoholizmu
Uważano go za pijaka i erotomana. Twierdzono, że przez niego „wyginęła cała szlachta”
Jan I Olbracht zasiadał na polskim tronie przez zaledwie dziewięć lat. Na kartach historii zapisał się jako erotoman, rozpustnik, a nawet najbardziej wyuzdany król Polski, choć według historyków był władcą za krótko, by ocenić jego kompetencje. Monarcha uważany był za niezdolnego do prowadzenia wojen, a hulaszczy tryb życia doprowadził go do alkoholizmu... Dlaczego tak surowo go oceniano? Jan I Olbracht – kim był najbardziej wyuzdany król Polski? Urodził się jako jeden z synów Elżbiety Rakuszanki z Habsburgów i Kazimierza Jagiellończyka. Od najmłodszych lat był przygotowywany przez rodziców do objęcia tronu. Jana I Olbrachta wychowywano twardą ręką, zresztą jakiego wychowania można się było spodziewać po jego ojcu, który zwykł mawiać: „Nie masz dla mnie milszej muzyki nad płacz moich dzieci pod rózgą nauczycielską”? Tym bardziej, że w wychowywaniu tym pomagał parze krakowski kanonik Jan Długosz, nie stroniący od stosowania kar cielesnych. Dzieciom wpajano więc wartości, które miały być istotne dla przyszłego króla: miłosierdzie, religijność i moralność. Jan Olbracht nauczył się języków: niemieckiego i łaciny. Uwielbiał malarstwo i muzykę, pasjonowała go architektura obronna. Z czasem spotkał na swojej drodze Kallimacha, jak zwano Filippa Buonaccorsiego. Pod jego wpływem wszystkie nauki, jakie wpajali przyszłemu królowi rodzice, zupełnie przestały mieć znaczenie. Mężczyzna był przekonany, że zachcianki są po to, by im zadośćuczynić, a życie musi być pełne uciech. Jan I Olbracht z pełną powagą traktował nauki Kallimachy i wziął je sobie mocno do serca. Zaczął więc całkowicie korzystać z życia, począwszy od posiłków, skończywszy na cielesnych uciechach. Jego stół uginał się pod ciężarem drobiu, dziczyzny, migdałów, ryb i miodu, nie brakło też alkoholi, a zwłaszcza piwa i wina. Oczywiście na każdym przyjęciu pojawiał się również tłum przeróżnych niewiast: tych szlachetnie urodzonych, dwórek, a nawet kobiet lekkich obyczajów. Przyszły król miał nie przepuszczać żadnej z nich. Czytaj też: Wielka Brytania. Co robi księżna Kate, czyli czym się zajmuje na co dzień? Portret Jan I Olbracht (1459-1501) król Polski Jan I Olbracht: przez niego „wyginęła cała szlachta”, hulaszcze życie doprowadziło go do alkoholizmu 30 września 1492 roku w Krakowie, ówczesnej stolicy Polski, Jan I Olbracht został koronowany na króla. Miał 33 lata, ani myślał rozglądać się za ożenkiem, a fakt, że zasiadł na tronie wcale nie zmusił go do zmiany trybu życia, jakie prowadził. Efekt był wręcz odwrotny: teraz monarcha jeszcze częściej i więcej pił, zwiększyła się także... częstotliwość orgii. W 1947 roku odbyła się wyprawa na Mołdawię w celu ocalenia polskiego lenna przez Turkami oraz opanowania wybrzeża Morza Czarnego. Niestety okazała się kompletną porażką, co mocno przybiło króla. Samą bitwę pod Koźminem zapamiętano jako tę, w trakcie której „wyginęła cała szlachta”. To wszystko doprowadziło do zaostrzenia konfliktu z Turkami oraz najazdu tureckiego w 1498 roku. Ta porażka sprawiła, że Jan Olbracht stracił całą nadzieję na sławę i zaczął topić swój żal w alkoholu. Według historyków wysoce prawdopodobne jest, że popadł wówczas w alkoholizm, nad którym całkowicie stracił kontrolę. Bardzo szybko monarcha zaczął odczuwać skutki rozpustnego życia, jakie prowadził. Jego stan zdrowia był tak zły, że lekarze na krok go nie odstępowali. Dziwne zachowanie Jana Olbrachta nie było jednak tylko wynikiem porażki wojennej czy traum z dzieciństwa. Prawdopodobnie król cierpiał na syfilis, który wkroczył wówczas do Europy. W 1497 roku chorobą miała go zarazić mieszczka Wąsówna. I faktycznie teoria, że władca chorował na kiłę wydaje się bardzo prawdopodobna. Jan Olbracht miał na twarzy sporo zmian skórnych, jakie są charakterystyczne dla tej przypadłości. Kolejnym dowodem są opisy leczenia monarchy: nacieranie różnymi specyfikami i gorące kąpiele. Jan I Olbracht zmarł w 1501 roku prawdopodobnie właśnie z powodu kiły. Nie pozostawił po sobie żadnego potomka. Mimo że zapamiętano go głównie jako rozpustnika i alkoholika, to – podobnie jak jego ojciec – był popularny i lubiany. Monarcha nadał szlachcie nowe prawa, co oceniano jako formę przekupstwa, dbał o rozwój handlu i miast. To właśnie za jego rządów odbyło się w Piotrkowie pierwsze posiedzenie dwuizbowego parlamentu polskiego – Sejmu Walnego. Historycy są jednak zgodni, że władca zasiadał na polskim tronie zbyt krótko, by przekreślić lub w ogóle oceniać jego kompetencje jako króla. Zobacz także: To jedyna królowa babcia na świecie. Kim jest Ashi Kesang Choden z Bhutanu? Jan Olbracht (1459-1501) król Polski, portret namalowany przez Jana Matejkę Źródło: medonet.pl
Pierwsza, nieznana żona Władysława Jagiełły była poganką?
Biograf zadaje pytanie o inne małżeństwo księcia Litwy, przed jego ślubem z Jadwigą Andegaweńską
Król Polski i wielki książę litewski, Władysław Jagiełło, był najdłużej panującym monarchą w historii naszego kraju. Cztery razy się żenił, jednak dopiero ostatnia żona, Zofia Holszańska, urodziła mu upragnionego syna. Pierwszy ślub władcy, z Jadwigą Andegaweńską, był przepustką do chrystianizacji Litwy. Przede wszystkim uczynił go królem Polski, a tytuł ten ugruntował ślub z drugą żoną, hrabianką Anną Cylejską. Trzecie małżeństwo monarchy, z Elżbietą Granowską, ku zaskoczeniu wszystkich, odbyło się z miłości. A w średniowieczu było to rzadkie zjawisko. Na kartach historii tylko te cztery kobiety zapisały się jako żony Władysława Jagiełły. Jest jednak pewna teoria, którą wysnuwa biograf władcy Stefan M. Kuczyński o potencjalnym piątym małżeństwie wielkiego księcia litewskiego, z poganką... Pogańska żona litewskiego księcia Biografowie spierają się co do daty urodzenia Władysława Jagiełły. Wiadomo, że urodził się pomiędzy 1352, a 1362 rokiem. Jeśli urodził się ok. 1352 roku, to młodziutką Jadwigę Andegaweńską miał poślubić w bardzo dojrzałym jak na owe czasy wieku, około trzydziestu czterech lat. Jeśli przyjmiemy, że miał o dekadę mniej, to wciąż można wnioskować, że Jagiełło zwlekał z ożenkiem, zwłaszcza że już od dobrych kilku lat pełnił obowiązki księcia litewskiego. Prawo kanoniczne ówczesnej epoki zezwalało na zawieranie małżeństw już u czternastoletnich chłopców. Ojciec Władysława, Olgierd, po raz pierwszy został mężem w wieku dziewiętnastu lat. Bardzo popularne było zawieranie ślubów przez wyższą szlachtę litewską przed 20. rokiem życia. Czytaj także: Marta Skowrońska: córka chłopa, która poślubiła Piotra Wielkiego i została carycą Katarzyną I Polichromia przedstawiająca czwartą żonę króla, Zofię, z synami: Władysławem Warneńczykiem i Kazimierzem Jagiellończykiem Wszystkie związki Jagiełły Kilka lat po tym, jak Jagiełło objął tron na Litwie, na chwilę przed unią polsko-litewską, jego matka Julianna Aleksandrowna Twerska wzięła sprawy matrymonialne syna w swoje ręce, chcąc zeswatać go z moskiewską księżniczką. Matczyny plan ostatecznie się nie powiódł, ale ten wątek stał się dla historyków wstępem do dyskusji: czy Władysław Jagiełło miał przed Jadwigą inne kobiety? Większość źródeł podaje, że do ślubu z Jadwigą przystąpił jako kawaler, jednak kronikarz Jan Długosz zarzucał księciu bardziej złożone życie uczuciowe. Twierdził, że miał on tendencję do "miłostek", ale jak z kolei zauważył biograf Jagiełły, Stefan M. Kuczyński, kronikarz nie umiał podać imienia żadnej z owych kobiet na boku. Czytaj także: Morderstwa, intrygi i rywalizacja. Kim była Hürrem - sułtanka, która zabijała dla własnych korzyści? Królowa Jadwiga "Ponieważ usilne, niewątpliwie, starania Długosza nie naprowadziły go na ślad jakiejkolwiek kobiety, z jaką król nawiązałby „miłostkę”, to nasuwa się pytanie: czy owym zakazanym związkiem miłosnym Jagiełły nie było (jeszcze w czasie jego panowania tylko na Litwie) małżeństwo pogańskie z jakąś księżniczką litewską?", zauważył Stefan M. Kuczyński (cytat za wielkahistoria.pl). Kontynuował: "W średniowieczu rody dynastyczne zawierały małżeństwa w latach bardzo wczesnych. Mogło więc istnieć i wczesne, pogańskie małżeństwo syna Olgierdowego, które przed objęciem tronu polskiego zostało zerwane". Kolejnym wątkiem, który mógłby potwierdzać tezę królewskiego biografa, było niezabranie przez Jagiełłę swojej pierwszej małżonki Jadwigi Andegaweńskiej w odwiedziny na Litwę. Niejednego ten fakt dziwił, w końcu Litwa wiele zawdzięczała polskiej monarchini, tymczasem ona nigdy nie złożyła w tym miejscu wizyty. Stefan M. Kuczyński nie boi się teorii, że król nie chciał, aby jakimś cudem spotkała ona na swojej drodze jego dawną, pogańską małżonkę. Zobacz także: Jadwiga była dziewczynką, kiedy wydaną ją za 34-letniego Władysława Jagiełłę. Jak wyglądał ich związek? Pomnik Jadwigi Andegaweńskiej i Władysława Jagiełły z 1886 roku „Czyżby Jagiełło obawiał się, by nie doszły do uszu jego świętobliwej małżonki jakieś skargi ze strony usuniętej dawnej, pogańskiej żony?” – zastanawiał się biograf (cytat za wielkahistoria.pl). Nie ma jednak na poparcie tej tezy żadnych nowych źródeł. Teoria o potencjalnej pogańskiej żonie króla Jagiełły pozostaje w sferze domysłów. Po dziś dzień nie natrafiono na żaden ślad, który pozmieniałby dotychczasowe źródła o żonach księcia, ale jak podkreślił w swoim artykule Kamil Janicki, nie należy istnienia piątej żony wykluczać. Autor artykułu o pogańskiej małżonce władcy nie boi się natomiast twierdzenia, że Władysław Jagiełło z pewnością miewał w swoim życiu "miłostki" bez ślubu, z konkubinami i kochankami. Zobacz też: Wznosił baśniowe zamki, stylizował je na ulubione opery. Oto niecodzienne projekty Ludwika Szalonego Źródła: wielkahistoria.pl, historia.wprost.pl, pl.wikipedia.org
Jan II Kazimierz Waza i Ludwika Maria Gonzaga: abdykował po jej śmierci
Szlachta nienawidziła nowej królowej, a mąż był od niej kompletnie zależny
Była francuską arystokratką, która jako jedyna władczyni w historii Polski została małżonką dwóch panujących po sobie władców. Ludwika Maria Gonzaga to, tuż po Bonie Sforzy, jedna z najbardziej energicznych i ambitnych królowych Rzeczpospolitej... Jan II Kazimierz Waza i Ludwika Maria Gonzaga: abdykował po jej śmierci Maria Gonzaga de Nevers pochodziła z jednej z najświetniejszych rodzin arystokratycznych XVII-wiecznej Francji. Księżniczka mantuańska była córką księcia Karola Gonzagi i Katarzyny de Guise, księżnej Maine. Jan Kazimierz był potomkiem króla Polski i Szwecji Zygmunta III Wazy i Konstancji Habsburżanki, arcyksiężniczki austriackiej. Jego przyrodnim bratem był Władysław IV Waza. Ich pierwsze spotkanie miało przypaść na rok 1640. Młode lata księcia upływały mu na wyprawach wojennych. Właśnie spędził dwa lata we francuskim więzieniu, wypuszczony na wolność, spędzał czas w Paryżu. Schadzki tych dwojga w mieście miłości wywołały falę plotek o potencjalnym romansie. Księżniczka myślała już o małżeństwie, ale do niczego takiego nie doszło. Jan Kazimierz wrócił do Polski, a Maria Gonzaga dopuściła się krótkiej miłosnej przygody z Henrykiem d’Effiat. Czytaj też: Księżniczka Charlotte już niedługo zadebiutuje w telewizji! Znamy szczegóły Ludwika Maria Gonzaga Ludwika Maria Gonzaga i Władysław IV Już cztery lata później wydano ją za ówczesnego króla polski, Władysława IV, wspomnianego przyrodniego brata Jana Kazimierza. Była to dla obu stron bardzo korzystna transakcja. Na mocy małżeńskiego układu Władysław miał otrzymać sumę 700 000 skudów tytułem posagu i odszkodowania za rezygnację z roszczeń do dziedzictwa mantuańskiego. Maria Gonzaga zyskała całość sum pochodzących ze sprzedaży jej francuskich włości, a co ważniejsze, już wkrótce miała otrzymać tytuł królowej. Zanim doszło do koronacji, Maria Gonzaga musiała zmienić swoje pierwsze imię na Ludwika - w Rzeczypospolitej o jej dotychczasowym imieniu uważało się powszechnie, że jest przeznaczone tylko dla Matki Boskiej. Pierwsze spotkanie króla Polski i księżniczki nie zwiastowało dobranego małżeństwa. Ich relacja nie należała do udanych, co więcej, przyszła królowa co rusz przyglądała się z zainteresowaniem bratu swojego małżonka - Janu Kazimierzowi, uważając, że to on powinien być królem Polski. Zobacz także: Polskie królowe, które całe życie stały w cieniu mężów. Zmarły po cichu i w wielkim bólu… Ceremonia zaślubin Ludwiki Marii Gonzaga i Władysława IV Żona dwóch panujących po sobie monarchów Władysław IV zmarł trzy lata po ślubie. 37-letnia wówczas wdowa, Maria Gonzaga, obrała sobie za cel poślubienie brata zmarłego męża, z którym przed laty miała nawiązać romans. Włożyła bardzo dużo energii w to, aby to jego wybrano na króla Polski w wolnej elekcji, a co najważniejsze, aby została jego żoną — i dopięła swego. Tuż po tym, jak Ludwiga Gonzaga i Jan Kazimierz otrzymali dyspensę na ślub (poślubienie wdowy po bracie było postrzegane jako czyn kazirodczy), przysięgli sobie miłość i wierność 30 maja 1649 roku. Co prawda Jan Kazimierz złożonych ślubów nie dotrzymał, bowiem zdradzał żonę z licznymi kobietami, ale już od pierwszych miesięcy ich związku bardzo na niej polegał. Nowy król Polski był typem melancholika, miał tendencję do popadania w marazm, a przy tym dostrzegano w nim bardzo dużo infantylności, co jego silnej, nieustępliwej i niezależnej żonie było na rękę. Początkowo była jego wsparciem, prawą ręką do zarządzania, ale z czasem zaczęła kierować małżonkiem podług własnych decyzji. Kiedy Jan II Kazimierz Waza napotykał na drodze trudności i popadał w apatię, Ludwika Maria z energią i zawziętością stawiała czoła trudnym zadaniom. Dodawało jej to energii, co widzieli wszyscy na dworze króla. Jej zabiegi były bardzo skuteczne, bowiem w szybkim czasie przejęła sporą część władzy, jaką dzierżył król. Czytaj również: Przez obżarstwo, ugryzienie małpy, drzazgę w mózgu. Oto 5 najdziwniejszych śmierci władców świata Jan II Kazimierz Waza W Polakach odnowił się wówczas „syndrom Bony”, czyli frustracja rządami kobiety. Ludwika Maria stała się bowiem tuż obok Bony Sforzy najbardziej wpływową i znaczącą królową w epoce nowożytnej. Miała wiele pomysłów na reformy, ale nie zyskały one przychylności szlachty, która odnosiła się do niej z wielką wrogością. Energiczność i przejęcie części obowiązków Jana Kazimierza nie wywołało w królu niechęci do małżonki, wręcz przeciwnie. Im więcej ona wykazywała inicjatywy, tym bardziej on stawał się od niej zależny. Kiedy się sprzeczali, był pierwszym, który szedł na ugodę i ustępstwa. Ponadto był wobec ukochanej bardzo życzliwy i dobroduszny, ale nie powstrzymało go to przed licznymi zdradami w czasie trwania ich 18-letniego małżeństwa. Ludwika Maria urodziła królowi dwójkę dzieci, Marię Annę Teresę i Jana Zygmunta, jednak oboje zmarli jeszcze jako niemowlęta. Żona Jana Kazimierza zmarła w Warszawie w 1667 roku, miała 56 lat. Kiedy umierała, król przebywał wówczas na obradach sejmowych. Pytana na łożu śmierci o to, czy wezwać męża, odmówiła. Kiedy władca Polski dowiedział się o śmierci małżonki, popadł w rozpacz. W jednej chwili poczuł, że stracił kontrolę, bo w końcu to Maria Ludwika trzymała jego rządy w ryzach. Był od niej całkowicie psychicznie zależny. Kiedy jej zabrakło, płakał i trząsł się jak dziecko. Nie podjął się kontynuowania rządów bez swojej królowej. Wkrótce abdykował i wyjechał do Francji. Źródła: polskieradio.pl, wilanow-palac.pl, historykon.pl
Kiedy w sypialni Anny Cylejskiej zarwała się podłoga, Władysław Jagiełło oskarżył żonę o zdradę
Anna Cylejska była drugą żoną Litwina. Król był wobec niej bardzo podejrzliwy
Drugie małżeństwo nie przyniosło Władysławowi Jagielle szczęścia. Zamiast tego stał się on jeszcze bardziej podejrzliwy w stosunku do wszystkich, którzy go otaczali. Nie ufał służbie i jak się okazało, swojej żonie również, chociaż do dziś nie wiadomo, czy nie miał ku temu rzeczywistych powodów. Kiedy w sypialni królowej zawaliła się podłoga, a wiadomość o ciąży nie pokrywała się z ich ostatnim intymnym zbliżeniem, Jagiełło wysnuł odważne podejrzenia co do swojej żony i tym samym okrutnie nadwyrężył jej reputację. Władysław Jagiełło: małżeństwo z Anną Cylejską Władysław Jagiełło miał kilka żon. Jego pierwszą wybranką była Jadwiga Andegaweńska, dużo młodsza od niego królowa Polski, która zmarła w 1399 roku. Nie dała ona litewskiemu księciu męskiego potomka, co skłoniło władcę do rychłego poszukiwania kolejnej żony. Już w 1400 roku, jak podają pewne informacje źródłowe, posłowie Jagiełły dotarli do słoweńskiego miasta pod nazwą Celju i tam znaleźli nową wybrankę, Annę, młodszą od Jagiełły o jakieś dwie dekady. Niektóre źródła podawały nawet większą różnicę wieku. Jagiełło wiedział, że związek z hrabianką z Cejle przyniósłby mu przychylność poddanych. Była ona bowiem wnuczką króla Kazimierza III Wielkiego, ostatniego Piasta na polskim tronie, a wielu poddanych Jagiełły pamiętało jeszcze rządy piastowskiej dynastii, dobrze im się kojarzyły. Władca Polski nie był jednak przekonany co do tego małżeństwa, Anna nie od razu przypadła mu do gustu. Miał on nawet odwlekać ślub, ale ostatecznie do ceremonii doszło 29 stycznia 1402 roku. Na wiadomość o tym, że nowa królowa spodziewa się potomka, trzeba było zaczekać kolejne pięć lat, ale kiedy doszło do przekazania szczęśliwej nowiny, Władysław Jagiełło, zamiast cieszyć się z przyszłych narodzin następcy tronu, obsesyjnie liczył dni od ostatnich intymnych chwil z Anną i popadał w coraz większą paranoję. Zobacz też: Trafił go piorun i przeżył, zmarł przez przeziębienie. Oto ciekawostki z życia Władysława Jagiełły Anna Cylejska: zarwana posadzka Podejrzliwość króla była wielka do tego stopnia, że kiedy pewnego dnia w komnacie królowej zapadła się posadzka, a według niektórych podań runęły nawet mury pokoju, Jagiełło był pewien, że do sytuacji doszło z powodu bardzo żywiołowego baraszkowania z kochankami, którego dopuściła się królowa. Nie minęła chwila, a potencjalni kochankowie zostali wskazani palcem i zmuszeni do poniesienia konsekwencji. Jednym z nich był Jakub z Kobylan, którego skazano na trzy lata więzienia w zamku we Lwowie. Jeszcze w tym samym roku o romans z królową posądzono Mikołaja Chrząstowskiego, który słysząc oskarżenia, uciekł z Polski. Wieści o potencjalnych romansach Anny Cyleńskiej zszargały jej reputację. Plotki szybko wyciekły z pałacu i wkrótce rozniosły się po Krakowie i całym kraju. „Nierozważne uwięzienie jednego rycerza i wypędzenie drugiego naraziło królową polską Annę, zdaniem wielu niesłusznie, na powszechne zniesławienie” – głosił dziejopis. Jak było naprawdę? Czy żona Władysława Jagiełły rzeczywiście dopuściła się zdrad? Z pewnością miała ku temu sporo powodów i okazji. Ją i jej męża dzieliły różnice wiekowe, kulturowe, a do tego widywali się niezmiernie rzadko. Król nieustannie był w rozjazdach, Anna wolała zostawać na ten czas w pałacu. Popularyzatorka historii I. Kienzler pisała o plotkach na temat zdrad Anny, jako prawdziwych: „Po pierwsze, w żyłach Anny krążyła gorąca krew, odziedziczona zarówno po rodzinie ojca, jak i matki, poza tym niektóre kobiety pięknieją z wiekiem i z brzydkiego kaczątka zmieniają się w pięknego łabędzia. Najprawdopodobniej tak właśnie stało się i w tym przypadku. Do Polski przyjechała zahukana i zaniedbana dziewczyna, która nigdy nie wyściubiła nosa poza rezydencję stryja, w której mieszkała. W Krakowie została królową, otrzymała zapewne piękne stroje i klejnoty, a przede wszystkim nabrała ogłady i pewności siebie. Z biegiem czasu zapewne dały też znać o sobie niemałe potrzeby seksualne, a tymczasem jej dużo starszy mąż był wiecznie nieobecny. Królowa spędzała czas w otoczeniu innych, młodszych i przystojniejszych mężczyzn, którzy obsypywali ją komplementami, wodząc za swą panią zachwyconym wzrokiem. Czyż można się jej dziwić, że w końcu uległa pokusie i zdradziła męża?” (cytat za kronikidziejow.pl). Żadne materiały nie wskazują jednoznacznie na to, że królowa dopuściła się cudzołóstwa. Nigdy też nie wydała na świat upragnionego męskiego potomka. Dała Jagielle córkę Jadwigę, a w 1416 roku zmarła po kilku miesiącach choroby. Władysław i Anna byli razem 10 lat, ale ich małżeństwo nigdy nie było udane. Zobacz też: Napoleon i Maria Walewska: wszyscy pchali ją do łóżka cesarza. Wdała się w romans dla dobra Polski Źródła: wielkahistoria.pl, kronikidziejow.pl