Był na szczycie, runął na samo dno. Jego odejście skrywa tajemnice
Konstanty Ildefons Gałczyński — wybitny i uwielbiany poeta — umierał dwa razy. Po raz pierwszy, kiedy po wojnie został uznany za zmarłego, i potem po latach kiedy naprawdę powalił go trzeci zawał. Jak do tego doszło? Konstanty Ildefons Gałczyński: żołnierz i kochanek Konstanty Ildefons Gałczyński urodził się 23 stycznia 1905 roku. Był synem kolejarza. Studiował na kilku kierunkach, żadnego nie skończył. W kółku naukowym anglistów napisał pracę o szkockim poecie Gordonie Morrisie Cheatsie. Przedstawił dokładnie jego życiorys, cytował i analizował wiersze. Po czym okazało się, że nikt…taki nie istniał, Cheats był wymysłem Gałczyńskiego (podaje za Piotrem Kitrasiewiczem w rozmowie „Gałczyński był tragicznie rozdartą osobą”). Już przed wojną stał się sławny. Z tych czasów pochodzi znany wiersz „Skumbrie w tomacie”, opublikowany w prawicowym piśmie „Prosto z mostu”. W 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej. Miał wtedy 34 lata. Był już słynnym poetą. Trafił najpierw do niewoli radzieckiej, potem do niemieckiej. Ponieważ brał udział w jakiejś rozróbie, został zdegradowany ze stopnia podchorążego do szeregowca i dzięki temu uniknął transportu do Katynia, gdzie rozstrzelano polskich oficerów. Czas wojny spędził w stalagu Altengrabow pod Magdeburgiem. W Polsce czekała na niego ukochana żona Natalia. Ślub wzięli w 1930 roku. Kto nie znał srebrnej Natalii i zielonego Konstantego? Albo wiersza, w którym pisał: „Pokochałem Cię w noc błękitną/ w noc grającą/ noc bezkresną…” Dla żony napisał m.in. słynny wiersz „Serwus Madonna”. W 1936 roku urodziła się ich córka Kira. Gałczyński, trzy kobiety i żona Ale podczas wojny, gdy bardzo przyzwoicie zachowywał się wobec kolegów jako jeniec, żonę zdradzał nałogowo. Romansował z aż trzema kobietami. Jedną z nich, była poznana w obozie poetka Maria Marutą Stobiecką. Potem związał się z Lucyną Wolanowską, byłą więźniarką obozu Ravensbruck. Lucyna została jego żoną, w 1946 roku urodził im się syn Konstanty Ildefons jr. O tym, że Konstanty senior ma w Polsce żonę, Lucyna Wolanowska dowiedziała się, gdy była w czwartym miesiącu ciąży. Zamieszkali razem w Hoxter. Gałczyński zarabiał jako tłumacz, Lucyna pracowała w centrali telefonicznej. Nazywał ją ptaszkiem, siebie kotem, oczekiwanego synka — bajbusikiem. Poeta nie spieszył się z powrotem do Polski. Pojechał jeszcze do Paryża i Brukseli i nawiązał kolejny romans, tym razem z Anielą Micińską. Niektórzy uważają, że zwlekał z powrotem, bo nie mógł się zdecydować, czy jednak nie ułożyć sobie życia na Zachodzie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Konstanty Ildefons Gałczyński: żona kochała go bezgranicznie, wybaczała mu zdrady, pijaństwo <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgi5XhCy-f9c75da.jpg" width="1427" height="2000" alt="PHOTO: MUZEUM LITERATURY/EAST NEWS Zona poety - Natalia Galczynska z corka Kira, Anin 1938. KONSTANTY ILDEFONS GALCZYNSKI - POLISH POET. Konstanty Ildefons Galczynski (1905-1953) - polski poeta. Najbardziej znany za sprawa paradramatycznej serii podszytych absurdem humoresek "Teatrzyk Zielona Ges", w ktorej pojawila sie galeria postaci takich jak Porfirion Osielek, Piekielny Piotrus, Hermenegilda Kociubinska, czy Zielona Ges. Jego debiut literacki w prasie mial miejsce w 1923. Zwiazany byl z grupa poetycka Kwadryga oraz pismami satyrycznymi i politycznymi stolicy, nalezal do bohemy artystycznej. Bral udzial w kampanii wrzesniowej. Okres okupacji spedzil w stalagu w Altengrabow. Po wojnie wspolpracowal m.in. z tygodnikiem "Bluszcz", "Prosto z Mostu", "Przekrojem", "Tygodnikiem Powszechnym" oraz krakowskim kabaretem "Siedem kotow"." title="Konstanty Ildefons Ga?czy?ski" /> Żona i znajomi myśleli, że poeta nie żyje Tymczasem żona i przyjaciele rozpaczliwie go poszukiwali. A ponieważ nie było o Gałczyńskim żadnych informacji, w Polsce gruchnęła wieść, że poeta nie żyje. Żona płakała, niektóre gazety wydrukowały już nekrologi i wspomnienia. Wreszcie Gałczyński objawił się. Wrócił w końcu w 1946 roku, ale nie sam, i nie z żoną — Lucyną, a z Marią Stobiecką u boku. Dzięki zabiegom przyjaciół pogodził się z żoną i po długiej rozmowie znowu zamieszkali razem. O drugim małżeństwie poety, które już poza wszystkim bigamią, w jego warszawskim domu nie wspominano. Lucyna wyjechała do Australii, w 1953 roku unieważniła ich małżeństwo. Gałczyński nigdy nie poznał syna, który już po jego śmierci przyjeżdżał do Polski do przyrodniej siostry Kiry, odwiedzał słynną leśniczówkę Pranie. Gałczyńskim był trudnym człowiekiem, w wierszach wychwalał i mitologizował małżeńską codzienność, ale jego małżeństwo było burzliwe, nie tylko przez zdrady. Poeta pił, miewał depresje, lęki, znikał z domu. Być może miał chorobę dwubiegunową, bo miewał okresy apatii i ogromnego pobudzenia. Chociaż Stefan Kisielewski – muzyk, pisarz i publicysta – przypisywał tę ekscytację kawie, której litry wypijał rano. Pił albo kawę, albo wódkę. Gałczyński zakazany i załamany Był bardzo popularny, już po powrocie do Polski pisał tak piękne wiersze jak „Zaczarowana dorożka”, stworzył teatrzyk „Zielona gęś” z postaciami Osiełka Porfiriona, Szalonego Piotrusia czy Hermenegildy Kociubińskiej. Ale w końcu lat 40. i początku 50., kiedy miała wykuwać się nowa, socjalistyczna literatury, nie było miejsca na literackie wyrafinowanie i purnonsens. Gałczyński podpadł komunistom. Mówiono, że schlebia drobnomieszczańskim gustom. Na zjeździe literatów w 1950 roku zaatakował go ostro inny poeta Adam Ważyk. Poezję Gałczyńskiego, nazwał „zdemolowanym kramikiem mieszczańskiego inteligenta”, „lamusem szlacheckiego baroku z antycznymi bogami”, „filisterskim kącikiem z koteczkiem i firankami”, namawiał do ukręcenia łba „temu rozwydrzonemu kanarkowi, który zagnieździł się w jego wierszach”. Sala huczała od oklasków, oskarżonego Gałczyńskiego nie było. Odpowiadał pośrednio: „Kanarkowi można ukręcić łeb, ale wtedy będzie widać klatkę. Co z klatką, kolego?” Poeta próbuje składać daniny, już wcześniej napisał „Pieśń na Zjednoczenie Partii”, „Kantatę”. Pisze: „Przed mauzoleum Lenina” chwaląc wodza, który "centrum globu przesunął na Wschód". Ale nic nie pomaga. Kolejne pisma zamykają przed nim swoje łamy, znika uwielbiana przez czytelników „Zielona gęś”. Gałczyński staje się oficjalnie zakazany. Dom utrzymuje Natalia, która pracuje jako tłumaczka. Gałczyńskiemu pomógł Julian Tuwim Gałczyńskiemu pomaga Julian Tuwim, choć nie przepadali za sobą. Zlecił mu tłumaczenie "Snu nocy letniej" Szekspira, sam zapłacił zaliczkę. Poeta przeżywa załamanie. Pije, włóczy się po znajomych. Ucieka do Krakowa. Czuje się zaszczuty. Jego stan poprawia wyjazd na Mazury, do leśniczówki Pranie nad jeziorem Nidzkim. Napisał w tym czasie piękny poemat „Niobe”. Ale też ohydny „Poemat dla zdrajcy”, który był atakiem na Czesława Miłosza. Sam Miłosz sportretował go jako Deltę w "Zniewolonym umyśle". Na pewno pisanie na zamówienie komunistycznych kacyków, dostosowywanie się do reguł literackiego socrealizmu, dużo go kosztowało. Z czasem wraca do łask. Ale alkohol, depresja, poczucie odrzucenia rujnują mu zdrowie. Przeżywa dwa zawały, trzeciego już nie. Umiera, w 1953 roku w wieku 48 lat. Konstanty Ildefons Gałczyński został pochowany na wojskowych Powązkach w Warszawie. Pogrzeb był szybki i cichy. Jego śmierć była szokiem, krążyły plotki, że poeta popełnił samobójstwo, że się zapił. Natalia Gałczyńska przeżyła po śmierci męża 23 lata, zawsze go kochała, dbała o jego dorobek i pamięć o poecie. Robiła to także ich córka, Kira Gałczyńska. CZYTAJ TEŻ: Konstanty Ildefons Gałczyński był wspaniałym poetą, ale trudnym człowiekiem. Jakie były jego relacje z córką, Kirą? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgQz3s9X-1382fed.jpg" width="2000" height="1351" alt="PHOTO: MUZEUM LITERATURY / EAST NEWS Praga, 1949 r. Konstanty Ildefons Galczynski udzielal wywiadow, bral udzial w wieczorach i konferencjach prasowych. KONSTANTY ILDEFONS GALCZYNSKI - POLISH POET. Konstanty Ildefons Galczynski (1905-1953) - polski poeta. Najbardziej znany za sprawa paradramatycznej serii podszytych absurdem humoresek "Teatrzyk Zielona Ges", w ktorej pojawila sie galeria postaci takich jak Porfirion Osielek, Piekielny Piotrus, Hermenegilda Kociubinska, czy Zielona Ges. Jego debiut literacki w prasie mial miejsce w 1923. Zwiazany byl z grupa poetycka Kwadryga oraz pismami satyrycznymi i politycznymi stolicy, nalezal do bohemy artystycznej. Bral udzial w kampanii wrzesniowej. Okres okupacji spedzil w stalagu w Altengrabow. Po wojnie wspolpracowal m.in. z tygodnikiem "Bluszcz", "Prosto z Mostu", "Przekrojem", "Tygodnikiem Powszechnym" oraz krakowskim kabaretem "Siedem kotow"." title="Konstanty Ildefons Ga?czy?ski" />
Krakowski jarmark świąteczny jednym z najlepszych na świecie według CNN!
Święta zbliżają się wielkimi krokami, a wraz z nimi magiczna atmosfera i miejsca mieniące się od nastrojowych światełek i ozdób. Jednym z takich miejsc są jarmarki świąteczne. W tym roku telewizja CNN postanowiła wyróżnić 22 jarmarki z całego świata. W rankingu nie zabrakło polskiego akcentu - krakowskiego jarmarku świątecznego! ZOBACZ TAKŻE: Zakopane najlepszą destynacją na Święta 2024 według The Times. Wyprzedza Berlin i Nowy Jork! Za co doceniono serce Polskich Tatr? Krakowski jarmark świąteczny doceniony przez CNN Według amerykańskiej telewizji CNN jarmark, który co roku przyciąga turystów na Rynek Główny w Krakowie, uznaje się za jeden z najlepszych na świecie. W tym samym rankingu wyróżniono znane jarmarki z takich metropolii jak m.in. Nowy Jork, Londyn czy Wiedeń. To uznanie pokazuje jak dużą wartość mają polskie tradycje świąteczne na arenie międzynarodowej. Urok tradycji i magiczna atmosfera krakowskiego jarmarku Krakowski Jarmark Bożonarodzeniowy co roku przyciąga nie tylko Polaków, ale również turystów z całego świata, którzy pragną poczuć świąteczną atmosferę tego miejsca. Wśród około 100 straganów można znaleźć m.in. rękodzieło, ozdoby choinkowe, a także regionalne przysmaki, które kuszą zapachem podczas spaceru. To miejsce, w którym magia świąt miesza się z historią miasta na tle takich malowniczych zabytków, jak Sukiennice czy Bazylika Mariacka. Wielowiekowa tradycja krakowskiego jarmarku W swoim artykule CNN podkreśla historyczny wymiar tego wydarzenia. Według najstarszych zapisków pierwsze krakowskie jarmarki świąteczne miały odbywać się już w XIV wieku! Podtrzymywanie tradycji jest więc nieodłącznym elementem krakowskiego jarmarku bożonarodzeniowego - odbywa się tam także konkurs na najpiękniejszą szopkę! CZYTAJ TEŻ: Zima 24/25 Najlepsze kierunki na narty. Jeżeli nie wiecie, gdzie w tym roku pojechać na narty, oto miejsca, które was nie zawiodą. Tegoroczny Krakowski Jarmark Bożonarodzeniowy rozpocznie się 29 listopada i potrwa do 1 stycznia 2025 roku!
Nie żyje dziennikarka „Dzień Dobry TVN”. Osierociła dwóch synów
Iza Kaczyńska-Gontarz odeszła po walce z chorobą. Miała zaledwie 43 lata
Smutna informacja obiegła dziś media. Nie żyje Iza Kaczyńska-Gontarz, reporterka „Dzień Dobry TVN”. Miała zaledwie 43 lata. Była związana z krakowskim oddziałem TVN i TTV. Odeszła po walce z chorobą, osierociła dwóch synów. Ze łzami w oczach hołd oddała jej Ewa Drzyzga... Nie żyje Iza Kaczyńska-Gontarz: zmarła po walce z chorobą Była dla wielu inspiracją. Oddaną swojej pracy kobietą z sercem na dłoni, która miała też w sobie niesamowitą odwagę. Współpracownicy wspominają, że bohaterowie jej materiałów często zwracali się do niej po radę, utrzymywała z nimi kontakt. Dla niej liczył się człowiek, w pracy zaś kierowała się misją i olbrzymią empatią. Iza Kaczyńska-Gontarz odeszła po walce z chorobą. Jej stan zdrowia już w wieku nastoletnim budził pewne obawy: miała problemy z wątrobą. Przez długi czas nie przeszkadzało jej to w normalnym, codziennym funkcjonowaniu, i to na wysokich obrotach. Ale w pewnym momencie stan dziennikarki „Dzień Dobry TVN” pogorszył się na tyle, że było potrzebne podjęcie dalszych kroków. Lekarze stwierdzili, że organ należy przeszczepić. Niestety, w marcu, w trakcie ostatniego etapu kwalifikacji i związanych z nią badań wyszło na jaw kolejne schorzenie: nieoperacyjny nowotwór innego narządu. Jak wspominają jej bliscy, czuła, że coś jest nie tak, że badań jest za dużo i obejmują również inne obszary jej organizmu. Diagnoza była dramatyczna: kilka tygodni, może miesięcy życia. Ale według słów przyjaciół Iza Kaczyńska-Gontarz nie poddawała się, mimo że kolejne wizyty u specjalistów odbierały jej właściwie resztki nadziei. Ona nie zamierzała się poddawać. Miała dla kogo walczyć: mąż i dwóch synów, którzy byli jej priorytetem. „Nigdy nie mówiła o tym, jak poważnie choruje. Przecież miała nas tylu i mogła nas poprosić o pomoc, no nie? A uważała, że da sobie radę. Że ona, jeżeli już tyle rzeczy zrobiła w życiu i tylu ludziom pomogła, to jak ona by nie dała rady? Poza tym ona wiedziała, że tutaj są dzieci, tu jest praca, tu jest mąż, no to wszystko to trzeba zorganizować. Więc po co się narzucać? Nigdy nie robiła z choroby usprawiedliwienia”, wspominała ze łzami w oczach Ewa Drzyzga (cytat za dziendobrytvn.pl). „Niesamowite to jest, jak dużo miała tej siły”, dodała Mariola Sobocka, przyjaciółka zmarłej. Mimo heroicznej walki, dziennikarka „Dzień Dobry TVN” odeszła na początku czerwca, ale informację o jej śmierci do publicznej wiadomości stacja podała dopiero dziś, emitując w programie śniadaniowym wzruszający reportaż z udziałem bliskich. Czytaj także: W ciągu ośmiu lat stracił osiem ważnych dla siebie osób. Filip Łobodziński nigdy nie pogodził się ze śmiercią 21-letniej córki Kim była Iza Kaczyńska-Gontarz, dziennikarka „Dzień Dobry TVN”? Czerpała z życia pełnymi garściami. Nie bała się samotnych podróży: jak wspomina jej przyjaciółka Kinga Wachulec, Iza Kaczyńska-Gontarz zdecydowała się na pewnym etapie swojego życia na samotną podróż do Nowego Jorku – mimo że nie znała tam nikogo! W mieście spędziła kilka miesięcy, świetnie sobie poradziła. Potem postanowiła jeszcze odwiedzić Azję – również bez towarzystwa bliskich. Była związana z krakowskim oddziałem „Dzień Dobry TVN”. Poza pracą reporterską, zajmowała się również produkcją telewizyjną, tworzyła poruszające reportaże. „Miałam szczęście być szefową Izy przez wiele lat i nie przestawało mnie zachwycać to, że tak naprawdę ciągle mogłam się od niej nauczyć czegoś nowego”, wspominała na antenie Katarzyna Vanevska. Ale to rodzina była jej azylem, największą wartością. „To była taka zakochana w swoich dzieciach mama, wyrażająca podziw dla tych dzieci, ucząca ich życia, prowadząca przez to życie głównie na swoim przykładzie, pokazująca jakie wartości w życiu są ważne. To jest najważniejszy obraz Izy jako człowieka, mama, kochająca mama”, podkreśliła przyjaciółka zmarłej, Mariola Sobocka. Odeszła w wieku zaledwie 43 lat. Osierociła dwóch dwóch synów: 10-letniego Gutka i 6-letniego Kajtka. Jej pogrzeb odbył się w Krakowie, spoczęła na jednym z tamtejszych cmentarzy. Jak podaje „Dzień Dobry TVN”, wielkie marzenie zmarłej było związane z jej synami. Pragnę, by uczyły się języków, odkrywały i zwiedzały świat, nieustannie się rozwijały i kształtowały swoje pasje. W tym celu zorganizowano na ich rzeczach zbiórkę w serwisie zrzutka.pl. Czytaj także: Po rodzinnej tragedii Kuba Błaszczykowski zerwał kontakt z tatą. Mimo tego pojawił się na jego pogrzebie
Olaf Lubaszenko ma przyrodnią, młodszą o 17 lat siostrę. Jakie są między nimi relacje?
Oboje są aktorami i dziećmi znanego aktora EdwardaLinde-Lubaszenko. Urodzili się jednak w różnych małżeństwach swojego ojca. Aktor zawsze miał wielkie powodzenie u kobiet i cztery żony, a kochanek tyle że – jak sam mówił - przestał je liczyć. Jakie relacje mają Beata Chyczewska i Olaf Lubaszenko? [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 22.01.2025 r.] Kim jest Beata Chyczewska, siostra Olafa Lubaszenki? Olafa Lubaszenko nie trzeba właściwie przedstawiać. Jest znanym aktorem i reżyserem. Jego film „Chłopaki nie płaczą” z 2000 roku cieszył się ogromną popularnością. Zadebiutował jako trzynastoletni dzieciak w serialu „Życie Kamila Kuranta”, popularność przyniosły mu między innymi role w filmach „Kroll” i „Zabić Sekala”, za którą otrzymał nagrodę dla Najlepszego Aktora Filmowego w 1999 roku. Urodził się w 1968 roku i jest owocem miłości Edwarda Linde-Lubaszenki i jego pierwszej żony, Asji Łamtiuginy, aktorki, malarki. Zobacz też: „Błagałem ją o dziecko”. Edward Linde-Lubaszenko o swojej pierwszej żonie, Asji Beata Chyczewska urodziła się w 1985 roku. Jej ojcem jest Edward Linde-Lubaszenko, a mamą czwarta i formalnie ostatnia żona aktora, także aktorka Beata Paluch. Poznali się, gdy była jego studentką w krakowskiej Szkole Teatralnej. Ich związek był w latach 80. niemal sensacją. On trzykrotny rozwodnik, mówił, że nie interesują go już przelotne miłostki, ona młodsza o 22 lata zakochała się w przystojnym i wybitnym profesorze. Beata Paluch uchodziła w latach 80. za jedną z najpiękniejszych młodych aktorek, wróżono jej wielką karierę, która nie do końca się spełniła. Beata Paluch jest aktorką Teatru Starego w Krakowie, ale widzowie znają ją pewnie z seriali „Dziewczyna z Mazur” i z „Pograniczaw ogniu”, z filmów „Sceny dziecięce z życia prowincji" oraz „Anioł w szafie”. Olaf Lubaszenko i Beata Chyczewska: jak dzisiaj żyją? Olaf Lubaszenko ma dorosłą dzisiaj córkę, aktorkę Mariannę Linde (przyjęła jeden człon z nazwiska dziadka, ten po jego prawdziwym, a nie przyszywanym ojcu – Julianie Linde). Olaf Lubaszenko długo zmagał się z nadwagą i depresją, opowiadał o tym, jak czuł się samotny, wypalony, osaczony przez lęki. A jednocześnie próbował sam sobie z tym stanem poradzić. Dzisiaj, dzięki fachowej pomocy, jest już w dużo lepszej formie. Aktor jest od lat w związku z Hanną Wawrowską, to ona pomagała mu w wychodzeniu z depresji. Ukochana aktora jest specjalistką ds. protokołu dyplomatycznego i etykiety biznesowej. Beata Chyczewska wyszła za mąż za finansistę Michała Chyczewskiego, mają córkę Antosię. Beata Chyczewska na aktorstwo zdecydowała się późno, w wieku 23 lat. Wcześniej mówiła, że nie zamierza iść w ślady rodziców. Ojciec zwracał jej uwagę na słabą dykcję. Ale jakoś sobie z tym poradziła, skończyła Akademię Teatralną. Gra w znanym Teatrze Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku, wystąpiła w serialach: „Leśniczówka” „Korona królów” i „Ojciec Mateusz”; w filmie „Ślicznotka”. Pracowała w TVP3 Warszawa w programie „Warszawa dzień”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/forum-0428645025-1-547fa21.jpg" width="3888" height="2592" alt="Warszawa, 19.01.2012. Premiera filmu Sztos 2 w rez. Olafa Lubaszenki. N.z. Olaf Lubaszenko i Edward Linde-Lubaszenko.,Image: 428645025, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Marcin Dlawichowski / Forum" title="Olaf Lubaszenko Edward Linde Lubaszenko" /> Czy ma częste, dobre relacje z przyrodnim bratem? Jeśli tak, to o tym nie opowiada. Na jej Instagramie nie ma zdjęć brata, aktorka publikuje czasem zdjęcia, taty Edwarda Linde-Lubaszenki, widać, że kocha ojca i jest z nim związana. Olaf Lubaszenko też raczej nie opowiada o przyrodniej siostrze. Widać, ze oboje kochają ojca i są związani ze swoimi matkami. Beata Chyczewska napisała o swojej mamie, że jest pięknym, kolorowym ptakiem. Olaf Lubaszenko pokazał na Instagramie cudne zdjęcia swojej mamy Asji Łamtiuginy z młodości. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/forum-0429841252-1-87c5348.jpg" width="3072" height="2048" alt="2-07-2006 Edward Linde Lubaszenko, aktor z corka Beata Krakow,Image: 429841252, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Mariusz Makowski / Forum" title="Edward Linde-Lubaszenko z corka" /> Zobacz też: W PRL-u była ikoną muzyki, wszyscy śpiewali jej wielki hit. Rena Rolska zeszła ze sceny u szczytu popularności
"Błagałem ją o dziecko". Edward Linde-Lubaszenko o swojej pierwszej żonie, Asji
Znany aktor doczekał się z pierwszą żoną syna, Olafa Lubaszenko
Edward Linde-Lubaszenko to aktor znany choćby z seriali „Barwy szczęścia” i „Ekstradycja”, gwiazda takich filmów, jak „Piłkarski poker”, „Kroll”, „Chłopaki nie płaczą”, „Psy”. Aktor — dzisiaj 85- letni, miał burzliwe życie uczuciowe. Zresztą sam przyznaje, że jest uwodzicielem, podobno złamał serce Ewie Demarczyk i Annie Polony. Żenił się cztery razy, chociaż, jak sam mówi, jest przeciwnikiem instytucji małżeństwa. Kim była pierwsza żona aktora, z którą ma syna, znanego aktora i reżysera, Olafa Lubaszenko? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i VIVA! Historie: 25.01.2025 r.] Edward Linde-Lubaszenko i Asja Łamtiugina: historia miłości Poznali się jako bardzo młodzi ludzie, on jeszcze wtedy studiował medycynę i grał we wrocławskim teatrze Kalambur. Ona dopiero marzyła o aktorskiej karierze. Asja Łamtiugina była od swojego przyszłego męża młodsza o dwa lata, urodziła się w 1940 roku w Żarach, koło Żagania. Oboje mieli za sobą trudne wojenne przeżycia. Szybko znaleźli nić porozumienia. Wzajemna sympatia zamieniła się w miłość. Oboje pasjonowali się teatrem i poezją. Ona czytała mu Jesienina i Achmatową, on mówił dla niej płomienne wiersze Majakowskiego. Taki, a nie inny wybór poezji, wziął się stąd, że Asja była z pochodzenia Rosjanką. Zobacz też: Rodzice rozstali się, gdy była małą dziewczynką. „Bardzo mi brakowało ojca”, wspomina Halina Frąckowiak Edward Linde -Lubaszenko i Asja Łamtiugina: ślub po znajomości Ślub wzięli w Żarach, w Urzędzie Stanu Cywilnego. Mama panny młodej załatwiła ceremonię po znajomości, w szybkim terminie. Zakochani nie mogli się jednak sobą dłużej nacieszyć, bo – jak wspominał Edward Linde-Lubaszenko - szybko wrócili do swoich obowiązków. On wyjechał do Wrocławia na studia, Asja uczyła się już wtedy w szkole teatralnej w Warszawie. Ale postanowiła nie zostawiać męża samego. "Ona dość szybko z wielkiej miłości do mnie wzięła urlop dziekański i zamieszkaliśmy razem. Zakochana kobieta jest nieobliczalna. Potem zresztą już razem zdaliśmy w tej szkole egzamin eksternistyczny i obydwoje zostaliśmy aktorami", wspominał aktor w "Gazecie Krakowskiej". Zobacz też: „Był wytrwały, czekał na mnie”. Historia miłości Agnieszki Chylińskiej i jej męża porusza! Edward Linde-Lubaszenko: z pierwszą żoną doczekał się syna, Olafa Eksternistyczny egzamin aktorski zdali w 1963 roku, ale w latach 70. Edward Linde-Lubaszenko ukończył jeszcze reżyserię w Szkole Teatralnej w Krakowie. Jego pierwsza żona, Asja Łamtiugina była aktorką Teatru Współczesnego we Wrocławiu i Teatru Dramatycznego w Białymstoku. Zagrała m.in. w „Czterej Pancerni i pies”, „Życie za życie. Maksymilian Kolbe”, „Sztos” „Pan Tadeusz”, „Chłopaki nie płaczą” ,a także w „M jak miłość”. Była autorką sztuki „Spowiedź kochanki”. Nie tylko grała, także malowała, uczyła. Miała wiele talentów. Nie zrobiła jednak takiej kariery jak jej mąż, a potem syn. Nie stała się popularna jako aktorka. Olaf urodził się w 1968 roku, podobno dziecka bardzo pragnął Edward Linde-Lubaszenko i to on przekonywał swoją żonę do macierzyństwa. "Nie ukrywam, że to ja ją błagałem, żebyśmy mieli dziecko", mówił w jednej z rozmów. Rodzinie nieźle się żyło. Edward Linde- Lubaszenko dostał we Wrocławiu duże mieszkanie, był wziętym teatralnym aktorem, szybko zrobił karierę. Asja nie chciała tak szybko rodzić dziecka, dopiero kiedy, po urodzeniu zobaczyła synka, pokochała go bez pamięci. Zobacz też: Prasa huczała od plotek. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/forum-0427967302-1-979e805.jpg" width="1724" height="1425" alt="22.08.2002. Olaf Lubaszenko, Asja lamtugina Asja lamtiugina (mama matka) premiera filmu "e=mc2" Silver Screen.,Image: 427967302, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Alina Gajdamowicz / Studio69 / Forum" title="premiera filmu "e=mc2" Silver Screen" /> Edward Linde-Lubaszenko: rozstanie z pierwszą żoną Codzienność nie zweryfikowała ich związku. Rozstali się na początku lat 70., gdy ich syn miał 3 lata. Oboje się zdradzali, Edward Linde-Lubaszenko był rzadkim gościem w domu. Po latach wspominał: „Moja żona zakochała się w pewnym reżyserze filmowym i do niego odeszła z synem. No, może nie odeszła, bo to ja wyprowadziłem się do teatralnego mieszkania i jej zostawiłem wszystko. Mam taką zasadę postępowania z kobietami, że kiedy mnie nie chcą, to odchodzę. Nie to nie, bez łaski”. Gdy Edward Linde-Lubaszenko grał, jego żona siedziała w domu, z małym dzieckiem. Może trudno się dziwić, że w pewnej chwili miała dość. Po rozstaniu rodziców trzyletni Olaf został z mamą. Mieszkali w różnych miastach na przykład w Jeleniej Górze, tam, gdzie Asja Łamtiugina grała w teatrze. Relacje między byłymi małżonkami były złe, praktycznie nie utrzymywali kontaktu, chyba że sporadycznie, z okazji świąt. Przez wiele lat złe były także relacje między Edwardem Linde-Lubaszenko a jego synem. Obaj zrozumieli siebie i pogodzili się, dopiero gdy Olaf Lubaszenko był już dorosłym mężczyzną. Czytaj też: Połączyła ich miłość do muzyki, doczekali się syna. Media huczą o rozstaniu Krzysztofa Zalewskiego z partnerką Olaf Lubaszenko: relacja z mamą, choroba, pożegnanie Olaf Lubaszenko był bardzo związany z mamą. Mówił o niej, że zawsze była niezależna i szła własną drogą. "Za to ją najbardziej podziwiałem, ale też sądzę, że to stanowiło największy ciężar, jaki musiała nieść. Nie przystosowywała się do schematów, tak dalece, że jako aktorka nigdy nie osiągnęła spełnienia w takim stopniu, na jaki zasługiwała”. Kiedy dostała udaru, syn opiekował się nią do końca. Bardzo przeżył jej odejście, pisał, że nikt nie jest przygotowany na odejście tak bliskiej osoby. Asję Łamtiuginę wspominała także jej wnuczka Marianna Linde, córka Olafa Lubaszenko i Katarzyny Groniec. Miała z babcią bardzo dobry kontakt, wspominała, że babcia rozbudziła w niej artystyczne zdolności. Pisała o babci, że była delikatną wrażliwą duszą, pełną miłości osobą, zawsze gotową przytulić, pocieszyć. Asja Łamtiugina zmarła w 2023 roku, w wieku 83 lat. Edward Linde-Lubaszenko mówił w jednej z rozmów: „Nigdy nie budowałem domu, bo gdy tylko oswoiłem się z myślą, że coś jest moje, okazywało się, że nie jest. Teraz nie mam złudzeń. Szekspir mi pomógł kwestią z 'Hamleta': 'Najważniejsze jest być gotowym'. Ja jestem zawsze gotowy. Na najgorsze. Na starość”.
Poruszające wyznanie Anny Polony: "Mam dość tego świata"
"Odchodzę bez żalu", mówi pierwsza dama polskiego teatru
Anna Polony to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek. Przez lata związana była z Krakowem, z Teatrem Starym, w którym zagrała swoje największe role. Pracowała z wielkimi reżyserami Konradem Swinarskim, Andrzejem Wajdą, Jerzym Jarockim, Krystianem Lupą. W tym roku mija 65 lat od debiutu scenicznego aktorki. Jej zwierzenia wielu zaniepokoiły. Anna Polony: czasem nie mam już sił W udzielonym niedawno wywiadzie 85-letnia aktorka opowiada o swoim obecnym życiu. „Starość jest dla wszystkich utrapieniem. Janek [Jan Nowicki – przyp. red.] walczył ze starością. Ja także walczę. On czuł, że jest potrzebny kobiecie, z którą się ożenił, ja czuję, że jestem potrzebna mojej rodzinie. Gdybym nie miała dla kogo żyć, to… No, lepiej nie dywagujmy, co by było”, mówi aktorka w magazynie "Pani". „Wokół mnie coraz mniej bliskich ludzi, poumierali, poodchodzili" – opowiada Anna Polony w rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu "Pani". Przywołuje nie tylko Jana Nowickiego, ale też Jerzego Stuhra, z którym grała w Teatrze Starym, w latach 70. i 80. Zobacz też: Łączyła je niezwykła przyjaźń, rozdzielić mogła je tylko śmierć. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej i Krystyny Sienkiewicz Anna Polony uważa, że starość jest po to, by lżej było odchodzić z tego świata, mniej go żałować. „Mam już dość tego świata, który tak się śpieszy, że po drodze gubi wszystkie wartości”, tłumaczy aktorka, a wcześniej mówi: "Czasami nie mam już sił, żeby walczyć, bo tak mnie męczą dolegliwości, które niesie ze sobą starość: choroby, brak sprawności, brak pamięci i niemożność przystosowania się do współczesnego świata". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7G2o1d-f1ee2d6.jpg" width="1600" height="2178" alt="Krakow, 20.01.2019. 21 stycznia Anna Polony konczy 80 lat i jednoczesnie obchodzi jubileusz 60. lat pracy tworczej. Z tej okazji na scenie MOS Teatru im. Slowackiego odbyla sie benefisowa premiera sztuki Spoznieni kochankowie wg. Whartona w ktorej jubilatka gra wraz z Janem Peszkiem.,Image: 436309862, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Grzegorz Kozakiewicz / Forum" title="Jubileusz Anny Polony." /> Anna Polony: wisi nad nami widmo wojny Wieloletnia profesorka krakowskiej Akademii Teatralnej coraz mniej rozumie młodzież, która „tonie w telefonach”. "Internet zawładnął ich wyobraźnią, ich sposobem myślenia, ich życiem. Młodzi przestają być ludźmi, stają się robotami. I nawet tego nie zauważają. Ja takiego świata nie chcę! Kocham naturę, kocham człowieka z jego psychiką, cielesnością, odmiennością, oryginalnością. (...) Jestem już zmęczona tym, co się dzieje. Również wiszącym nad nami widmem wojny, która jest dla mnie czymś makabrycznym. Raz ją przeżyłam i zbyt dobrze pamiętam" – mówi Beacie Nowickiej. Zobacz też: Bratanica Bogumiły Wander wspomina ją w poruszających słowach. Serce pęka Anna Polony dziewczynka z wojennych czasów Przypomnijmy Anna Władysława Polony urodziła się w 1939 roku. Pochodziła z wielodzietnej rodziny, najbardziej była związana ze starszą o siedemnaście lat siostrą Zosią. Podejrzewano nawet, że jest nieślubnym dzieckiem Zosi, ale była zbyt podobna do ojca i te podejrzenia zniknęły. Wojnę przeżyła w Krakowie. Studiowała w krakowskiej Szkole Teatralnej, do której po latach wróciła jako profesor, wychowała wielu znamienitych aktorów, między innymi Krzysztofa Globisza, Jana Frycza, z młodszych Magdalenę Cielecką. Aktorka została dzięki mamie, która kochała teatr. Anna Polony: Konrad został w mojej pamięci i duszy Stworzyła wspaniały duet z Konradem Swinarskim, zagrała we wszystkich jego przedstawieniach, poczynając od „Nie-Boskiej komedii”, w 1965 roku. Gdy Swinarski zginał w katastrofie lotniczej w 1975 roku runął jej świat, nie tylko artystyczny. Długo nie mogła się podnieść. Mówi, że do dzisiaj ma "Kondzia" w swojej pamięci i duszy. Nauczył ją wszystkiego nawet radości z życia. Wspomina o nim także w najnowszym wywiadzie z Beatą Nowicka. Zawsze podziwiano jej inteligencje, żarliwość, miłość do teatru. Jan Nowicki mówił, że Polony „to wielki ogień w małym ciałku”, drobna aktorka miała bowiem ogromny temperament. W 2014 roku odeszła z ukochanego Teatru Starego, bo nie odnalazła się w jego nowym zespole. Grała w Teatrze Słowackiego, widzowie pamiętają ją na pewno z filmu „Rewers", wcześniej z lat 80. z "Dekalogu". Była żoną wybitnego aktora Marka Walczewskiego, ale było to studenckie małżeństwo, które nie wytrzymało próby czasu. Walczewski zostawił ją wiążąc się Małgorzatą Niemirską. Nagle poprosił o rozwód. „Czułam się, jakby dał mi w twarz”, wspominała Anna Polony. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgqajDxG-757a09e.jpg" width="979" height="961" alt="Krakow, 1965. Teatr Stary. Nieboska Komedia w rezyserii Konrada Swinarskiego; n/z Anna Polony i Marek Walczewski.,Image: 501643771, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN, Model Release: no, Credit line: Wojciech Plewinski / Forum" title="Nieboska Komedia" /> Choć życie jej nie oszczędzało, zachowała siły i twórczy wigor. Ale niedawno mówiła w Gazecie Krakowskiej, że nie może już tyle czytać, co dawniej. „Starość jest obrzydliwa”, stwierdziła aktorka. W rozmowie z Beatą Nowicka pytana, czym dzisiaj zapełnia pustkę po teatrze powiedziała: "Wspomnieniami. Cieszę się z tego, co udało mi się zrobić, nie myślę o tym, czego już nie zrobię. (...) Ponieważ mieszkam sama, czasami - nie mając interlokutora - dyskutuję sama ze sobą. Opowiadam sobie o swojej przeszłości, która była tak barwna, tak dramatyczna, a jednocześnie tak wspaniała...". Zobacz też: Prasa huczała od plotek. Co naprawdę łączyło Barbarę Kwiatkowską-Lass i Alaina Delona?
Spotkajmy się na luzie! AreNa Lato – Łap Oddech Festiwal w Tauron Arena Kraków
Wydarzenie odbędzie się już 7 września. Wśród artystów m.in. Artur Rojek
Brzmienie, obraz, mowa, gest, psychologia = emocje. AreNa Lato – Łap Oddech Festival to wydarzenie, jakiego w Krakowie jeszcze nie było! Projekt zakłada prezentację szeroko pojętej sztuki w ujęciu interdyscyplinarnym, a że sztuka to emocje – będziemy pracować m.in. w przestrzeni psychologii. Na liście artystów, którzy 7 września 2024 r. wystąpią na plenerowych scenach przy TAURON Arenie Kraków są: Artur Rojek, Vito Bambino, Avi, Karaś/Rogucki, Fisz Emade Soundsystem, Dziwna Wiosna, Lor, Matylda/Łukasiewicz & Goście, Chłodno, Zuta. Projekt AreNa Lato – Łap Oddech Festival powstaje po to, by pokazać, jak wielowymiarowa jest sztuka i twórczość – różnorodna, bogata, wielobarwna, o niezliczonych płaszczyznach. Co najważniejsze, jej istotą zawsze są emocje, dlatego koncerty, warsztaty, wernisaże, panele dyskusyjne i wszelkie artystyczne działania uzupełnimy treściami z zakresu psychologii, świadomości i rozwoju. 7 września 2024 roku festiwalowe wydarzenia wypełnią różne przestrzenie TAURON Areny Kraków. Na zewnątrz odbędą się m.in. koncerty plenerowe, a wewnątrz prowadzone będą różne działania artystyczne oraz warsztaty. Strefa brzmienia – muzyka Jak na festiwal przystało, przy arenie staną plenerowe sceny, na których zagrają zarówno artyści o ugruntowanej już pozycji, jak i młodzi muzycy rozpoczynający dopiero swoją koncertową przygodę. Na głównej scenie wystapią Artur Rojek, Vito Bambino, Avi, Karaś/Rogucki, Fisz Emade Soundsystem. Na scenie Agora Muzyka LIVE będziecie mogli Złapać Oddech na fali dźwięków artystów współpracujących z Wytwórnią Agora Muzyka. Na tej mniejszej scenie dla młodych i poszukujących pojawią się: Dziwna Wiosna, Lor, Matylda/Łukasiewicz & Goście, Chłodno, Zuta. Festiwalowa strefa muzyki to także warsztaty grania na instrumentach oraz warsztaty komponowania. Strefa sztuki – obraz, mowa i gest W festiwalowej strefie sztuki na gości czekać będą wystawy, wielopłaszczyznowe i interdyscyplinarne spotkania. W strefie mowy odbędą się wywiady otwarte z artystami, warsztaty pisania, warsztaty dziennikarstwa – pisania recenzji z koncertów oraz prowadzenia wywiadów. W strefie ruchu i gestów planowane są działania z pogranicza eksperymentów scenicznych i performance. Świadoma strefa – psychologia Łap Oddech Festival zakłada nie tylko prezentację szeroko pojętej sztuki, ale również podkreślenie jej interdyscyplinarności. Zakłada aktywizację środowisk studenckich oraz mieszkańców Krakowa. W warstwie muzycznej chcemy powołać projekty „tu i teraz”, które zostaną przedstawione szerokiej publiczności tylko raz i tylko tu. Istotnym polem działań jest z pewnością psychologia, którą chcemy „obłaskawić” i przekonać publiczność o tym, że dbanie o kondycję zdrowia psychicznego jest bardzo istotne i nie powinno być tzw. „kwestią wstydliwą”. Rozmowy o zdrowiu psychicznym są zawsze trudne – chcemy w ramach festiwalu podjąć ten temat w lżejszej formule, w otoczeniu dźwięków, brzmień i obrazów, wykorzystując formułę szeroko pojętej kultury, która sama w sobie jest generatorem emocji. W festiwalowej strefie psychologii odbędą się wywiady otwarte z artystami, dotyczące zdrowia psychicznego, panele o dobrostanie i samoświadomości, samodbałości, zajęcia pracy z ciałem oraz nauka sztuki oddechu i ciałoddychania. SPOTKAJMY SIĘ NA LUZIE! AreNa Lato – Łap Oddech Festival TAURON Arena Kraków/ Plener 7 września 2024 r. (sobota) Więcej informacji o wydarzeniu POD TYM LINKIEM. Bilety na wydarzenie są dostępne na stronie ebilet.pl oraz w sklepie TAURON Areny Kraków.
Ależ oni się kochają! Edward Miszczak i Anna Cieślak zachwycili na otwarciu festiwalu. Nie mogli oderwać od siebie rąk
Wszyscy patrzyli tylko na nich. Zadali szyku
W trakcie uroczystej gali wszyscy patrzyli tylko na nich. W Krakowie odbyło się w piątek otwarcie 17. edycji festiwalu filmowego Mastercard Off Camera. Swoją obecnością uświetnili je Edward Miszczak i Anna Cieślak. Para promieniała: chętnie okazywali sobie czułość, pozowali do zdjęć z uśmiechami na twarzach i byli w znakomitych nastrojach. Zobacz zdjęcia. Edward Miszczak i Anna Cieślak: przepłakała wiele nocy. Dziś swobodnie mówi o różnicy wieku Dzieli ich 25 lat, ten związek od początku wywoływał ogromną sensację. Niewielu dawało im szansę, ale oni nic sobie z tego nie robili. To miłość na przekór światu. Edward Miszczak i Anna Cieślak zaczęli spotykać się w 2019 roku, dwa lata później zaś, w sierpniu, stanęli na ślubnym kobiercu: uroczystość odbyła się w kościele św. Anny w Krakowie. Nie mówią często o swojej relacji, rzadko pokazują się również razem publicznie. Muszą mierzyć się z ogromną krytyką. Jak reaguję na negatywne komentarze? „Jak się ma męża starszego o 25 lat, to już z taką kobietą coś musi być nie tak. Ludzie piszą, że popełniam błąd, że co ja wyprawiam, że gdybym miała taką córkę, to bym się jej wstydziła. Kiedyś wiele nocy przepłakałam, teraz to mnie w ogóle nie dotyka. Smutne jest tylko to, że hejtują głównie kobiety”, podsumowała aktorka. To, co ich łączy, to silne porozumienie. Ich więź jest bardzo mocna, dzielą ze sobą chwile dobre i złe. Mają świadomość, że budzą ogromne zainteresowanie, nie uciekają przed mediami. Ale są sfery, które zachowują jedynie dla siebie. Ale coraz śmielej i chętniej pojawiają się publicznie, pozując do zdjęć... Czytaj także: Dzieli ich 25 lat, łączy wielka miłość. Edward Miszczak i Anna Cieślak są jedną z najbardziej tajemniczych par w polskim show-biznesie Anna Cieślak, Edward Miszczak, 17. Mastercard Off Camera, Kraków, 26.04.2024 rok Festiwal Mastercard Off Camera w Krakowie: tak wyglądali Miszczak i Cieślak Tak było również przy okazji otwarcia 17. edycji festiwalu Mastercard Off Camera w Krakowie. W piątek 26 kwietnia odbyła się impreza inaugurująca wydarzenie, które zakończy się 5 maja. Prezentacje filmów podzielono na następujące sekcje: Na granicy, Czarne owce, Girl Power!, W słusznej sprawie, Festiwalowe Hity oraz Amerykańscy Niezależni. Dwie najważniejsze to oczywiście Konkurs Główny oraz Konkurs Polskich Filmów Fabularnych. Anna Cieślak i Edward Miszczak pojawili się na wydarzeniu i trudno było oderwać od nich wzrok. Dyrektor programowy telewizji Polsat wybrał klasyczny garnitur utrzymany w ciemnych barwach, zaś aktorka postawiła na oryginalny, skórzany żakiet, czarne spodnie oraz złote buty. Para chętnie okazywała sobie czułość, trzymając się za ręce. Pozowali do zdjęć z uśmiechem, wydawali się promienni i zrelaksowani. Wzbudzali ogromne zainteresowanie i nie ma się co dziwić – każde ich publiczne pojawienie się wywołuje niemałą sensację. Kto jeszcze pojawił się na wydarzeniu? Zobaczysz poniżej. Czytaj także: Przed laty łączyła ich miłość. Historia relacji Anny Cieślak i Czesława Mozila Anna Cieślak, Edward Miszczak, 17. Mastercard Off Camera, Kraków, 26.04.2024 rok Katarzyna Figura, 17. Mastercard Off Camera, Kraków, 26.04.2024 rok Anna Dymna, 17. Mastercard Off Camera, Kraków, 26.04.2024 rok Mateusz Banasiuk, Magdalena Boczarska, 17. Mastercard Off Camera, Kraków, 26.04.2024 rok​​​​​​​ Ewa Wachowicz, 17. Mastercard Off Camera, Kraków, 26.04.2024 rok​​​​​​​ \ Magdalena Lamparska, 17. Mastercard Off Camera, Kraków, 26.04.2024 rok​​​​​​​ Orina Krajewska, 17. Mastercard Off Camera, Kraków, 26.04.2024 rok​​​​​​​ Ralph Kamiński, 17. Mastercard Off Camera, Kraków, 26.04.2024 rok​​​​​​​ Stephen Fry, 17. Mastercard Off Camera, Kraków, 26.04.2024 rok​​​​​​​ ​​​​​​​[Ostatnia publikacja na Viva Historie: 01.05.2024 rok]
Tłum gwiazd, niezwykłe emocje i sztuka na najwyższym poziomie. Premiera „Wesela” w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie za nami
Cóż to były za emocje! 16 i 17 marca w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie miała miejsce najważniejsza premiera teatralna tego sezonu, czyli „Wesele”, które wyreżyserowała Maja Kleczewska. Na scenie cała plejada aktorów Teatru Słowackiego, wśród nich między innymi występuje Marian Dziędziel. Zwieńczeniem premierowego wieczoru było uhonorowanie aktora Andrzeja Grabowskiego Złotym Medalem Zasłużony Kulturze „Gloria Artis”, a także oświadczenie ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bartłomieja Sienkiewicza w którym poinformował, że Teatr Słowackiego wkrótce stanie się drugą sceną narodową w Krakowie. Poniżej prezentujemy kilka zdjęć z tych wieczorów. Nie zabrakło znamienitych gości, wielkich emocji, wzruszeń i zachwytów, zaś w kuluarach ożywionych, rzeczowych dyskusji. Twórcy spektaklu „Wesele” oraz jego obsada Tak tego wieczoru prezentowała się publiczność w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie Wśród gości pojawiła się m.in. Grażyna Torbicka z mężem Adamem Minister kultury i dziedzictwa narodowego Bartłomiej Sienkiewicz wręcz Andrzejowi Grabowskiemu Złoty Medal Zasłużony Kulturze „Gloria Artis”
Podróżuj jak gwiazdy i pojedź na fantastyczny city-break do Warszawy lub Krakowa
Zobacz, jakie destynacje i atrakcje są teraz najmodniejsze i poznaj małopolskie i mazowieckie smaki
Wakacje za nami, ale wciąż możemy je sobie wspaniale przedłużyć. Idealnym sposobem na aktywny i atrakcyjny wypoczynek są długie weekendy. Jeśli chcesz swój kilkudniowy jesienny wypad wspominać jak niesamowite wakacje, uważnie wybierz zarówno miejsce, jak i czas, okolicę i lokalne atrakcje. Tak właśnie podróżują gwiazdy. Wyjazdy na wystawy lub koncerty łączą ze zwiedzaniem okolicy, smakowaniem lokalnych potraw czy szukaniem miejscowych projektantów. A jeśli do tego mamy wygodny i pomocny hotel w centrum wybranego miasta – świetne przeżycia murowane! Mamy dla was dwa takie niezwykłe miejsca na nadchodzącą jesień. View Ediplayer on the source website Warszawa Co powiecie na kilka dni w stolicy? Jesienią ruszają tu niezwykłe wydarzenia kulturalne. Fani kina zanurzą się w filmowych opowieściach na Warszawskiem Festiwalu Filmowym, melomani polują na koncert Matteo Bocelli, a fani niszowych brzmień mają swój Avant Art Festiwal. Z nowymi programami ruszają stołeczne teatry, a Teatr Wielki Opera Narodowa proponuje Festiwal La Folle Journée de Varsovie, gdzie wielbiciele muzyki klasycznej usłyszą "Czarodziejski flet" Mozarta i muzykę do "Snu nocy letniej" Mendelssohna. Jesień to także czas radości warszawskich fanów jazzu - wtedy właśnie rusza Jazz Jamboree. Po wakacjach ogłaszają się też wernisaże nowych wystaw w lokalnych muzeach. W październiku ruszy duża ekspozycja ku czci Pablo Picasso - z okazji 50. rocznicy śmierci artysty. Kilka czasowych wystaw współczesnych artystów pokaże galeria Zachęta, a ArtBox Experience w Fabryce Norblina przybliża jak miasto wyglądało przed laty, na immersyjnej ekspozycji Retro Warszawa. I to wszystko w centrum stolicy, na głównych szlakach turystycznych. Aby idealnie połączyć zwiedzanie miasta, słuchanie muzyki, oglądanie filmów i wystaw z poznawaniem kuchni i lokalnych atrakcji, warto wybrać odpowiedni hotel. Idealnie w centrum, a jednocześnie przy cichej ulicy Kruczej, mieści się Mercure Warszawa Grand. Na ścianie na parterze hotelu widzimy symbol miasta, czyli „Syrenkę”, ale nie tę z Wisły, a słynny polski samochód. Jego produkcja rozpoczęła się w 1957 roku i dokładnie w tym właśnie roku wybudowano ten hotel. Poza wygodną lokalizacją i komfortowymi pokojami, jest coś jeszcze. Smaki! „Naszym ostatnim lokalnym odkryciem, które wnieśliśmy do Mercure Warszawa Grand, jest współpraca z „Listnym Cudem“. Jako pierwszy hotel Accor w Polsce wprowadziliśmy na śniadanie najwyższej jakości mikroliście, czyli tzw. superfood – bogate w szereg witamin, smaczne i pięknie wyglądające na talerzu listki, które uprawiane są w miejskiej farmie wertykalnej w sercu Warszawy”, opowiada Zastępca Dyrektora Hotelu, Krystian Kotlarski. Stąd blisko też na ulicę Mokotowską, miejsce znane wszystkim fashionistkom. To właśnie tu ubrania i biżuterię od polskich projektantów (Kupisz, Lilou) kupują gwiazdy. Za to w perfumeriach (House of Merlo, Sense Dubai) zapachy dobierają polskie aktorki i modelki. Na lunchu w restauracji Przegryź lub na kawie w kawiarni Lucullus spotkacie aktorów pobliskich teatrów. Wszystko jest na szlaku. Kraków Do Krakowa jeździ się po kulturę, sztukę, klimat i pyszne jedzenie. Tegoroczna jesień i zima jak zwykle dostarczają nam wiele pretekstów, by odwiedzić dawną stolicę. Poczynając od jubileuszowej wystawy Jerzego Nowosielskiego i wielką ekspozycję prac Jana Matejki w Muzeum Narodowym, przez fantastyczne zdjęcia pokazywane przez Muzeum Fotografii aż po zaskakującą sztukę nowoczesną w MOCAK-u. Do tego koncerty gwiazd, Krakowska Jesień Jazzowa, Sacrum Profanum oraz głośny fantastyczny musical „1989” w Teatrze Juliusza Słowackiego. Jakie inne przyjemności obiecuje Kraków? Dyrektor Hotelu Mercure Kraków Fabryczna City, Joanna Chwastek–Pluta poleca Muzeum Fabryka Wódki. „Obiekt, otwarty w październiku 2022 roku, przypomina odwiedzającym historię tego miejsca oraz uświadamia jak ważnym elementem polskiej kultury i gospodarki był i jest ten rodzimy trunek. Stare maszyny i kadzie używane do wyrobu trunków są zręcznie wplecione w nowocześnie zaprezentowaną wystawę muzealną, którą turyści oglądają przemierzając jedną z kilku tras tematycznych”, opowiada. A sam hotel otoczony jest fantastycznymi barami i restauracjami. Idealnym przykładem jest restauracja Destilo, w której spróbujemy lokalnej galicyjskiej kuchni, a także włoska Pino Italia, azjatyckie Dozo, Nowa Wytwórnia oraz klimatyczna kawiarnia Bloom. Wszystkie urządzone w loftowym, fabrycznym stylu. Tu, aż do późnej jesieni, pod szklanym dachem pasażu, działają ogródki, plac zabaw dla dzieci i wspólny, zewnętrzny bar dla wszystkich restauracji. Jednym słowem, podczas długiego weekendu w Krakowie nie będzie nudy. Przy tej ilości atrakcji warto zadbać o wygodne buty i komfortowe łóżko. To drugie znajdziecie w Mercure Kraków Fabryczna City. Jeśli mowa o butach, radzimy wybrać trampki. Gwiazdy też chodzą na płaskim obcasie.
Łączyło ich silne i głębokie uczucie. Później Kora zdradziła Ryszarda Terleckiego na jego oczach
Tak wyglądał związek wokalistki ze znanym politykiem PIS-u
Pod koniec lat 60. Ryszard Terlecki, obecnie wicemarszałek Sejmu z ramienia Prawa i Sprawiedliwości, był w związku z Korą. Był także członkiem znaczącej hipisowskiej społeczności w Krakowie i posługiwał się pseudonimem „Pies”. To właśnie tam poznał Olgę Ostrowską, która wielką karierę miała dopiero przed sobą... Połączył się krótki, ale namiętny i gorący romans. Poznajcie najnowsze fakty o ich relacji. View Ediplayer on the source website Kora o związku z Ryszardem Terleckim Był maj 1968 roku. Ryszard Terlecki miał 19 lat i był studentem pierwszego roku historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jak się wydaje, wyznawane wówczas przez niego poglądy były zgoła odmienne od tych, które głosi dzisiaj. Był w końcu liderem ruchu hipisowskiego w Krakowie. Ona dopiero co do formacji dołączyła. Była od niego o dwa lata młodsza i uczyła się w liceum. Lubiła otaczać się mężczyznami. Atmosfera lat 60. i 70. sprzyjała otwartości na miłość. Hipiska momentalnie zrobiła na mężczyźnie piorunujące wrażenie. „Spodobała mi się od razu — szczupła, śliczna dziewczyna, ciemne długie włosy splecione w dziwne warkoczyki. Przyszła w kolorowej sukience, na szyi miała dużo różnych korali, na rękach błyskotki i bransolety. Prawdziwa hipiska. Ja też byłem hipisem, ale ubierałem się normalnie, chociaż miałem dzwoneczek na szyi, korale i opaskę na włosach", opowiadał Ryszard Terlecki w rozmowie z twórcami biografii o zmarłej artystce. Dzieliło ich wiele, przede wszystkim życiowe doświadczenia. On pochodził z konserwatywnego domu z tradycjami. Ona wychowywała się w biedzie w domu dziecka. Jednak połączyły ich te same wyznawane wartości i ideały, bunt przeciwko otaczającej rzeczywistości. „[...] Rozumiała wszystko, co się działo wokół, choć była dopiero w liceum. To nas chyba zbliżyło. Miałem dziewiętnaście lat, Kora siedemnaście. Była ważną kobietą w moim życiu, choć przecież nie pierwszą. Ale na pewno pierwszą, z którą byłem związany w czasach hipisowskich. Kora była niezwykła", dodawał polityk w tym samym wywiadzie. Tym, co jeszcze połączyło niezwykłą parę, była młodzieńcza, nieokiełznana namiętność, o której wokalistka opowiedziała po latach. „Byłam zapatrzona w niego i obchodziło mnie jedynie to, żeby być z nim. W dużej mierze nasz hipisowski związek opierał się na ostrym seksie”, zdradziła w biografii Kora i Maanam: podwójna linia życia, wydanej w 1998 roku. Razem pojechali m.in. na pierwszy hipisowski zlot w Mielnie w 1968 roku. Oczywiście autostopem... Uwielbiali spędzać czas na krakowskich Plantach. Słuchać muzyki, imprezować. „Tak bardzo się wtedy zakochałam, że straciłam swoją osobowość, zatraciłam siebie”, podkreślała Olga Jackowska. Zdradziła również, że „kleiliśmy się też przez krótki czas”. W slangu hipisowskim oznaczało to wąchanie kleju. Co przyszłą gwiazdę urzekło wówczas w Ryszardzie Terleckim, nazywanym „Psem”? „Pochodził z inteligenckiej rodziny. Wokół niego wytworzyła się taka aura poety, jeszcze uroda hiszpańska, do nazwiska dodawał sobie von... i nazywał się Ryszard von Terlecki. Co tu dużo mówić, na pewno mi to imponowało, pozował na takiego dandysa, ładnie się ubierał”, opisywała ze szczegółami w książce „Hipisi w PRL-u” autorstwa jej długoletniego partnera a później męża Kamila Sipowicza, wydanej w 2008 roku. Byli razem rok. Związek zakończył się w atmosferze skandalu. Artystka określiła psychiczne połączenie między nimi jako „intelektualny układ sadomasochistyczny”. Kora wyjawiła, że rozstanie nastąpiło na skutek... zdrady, której na oczach Ryszarda Terleckiego miała się dopuścić. „Zbuntowałam się przeciwko temu i znalazłam sposób, żeby się z tego wyzwolić. Po prostu zdradziłam go na jego oczach. Od razu poczułam się całkowicie wyzwolona. Z „Psem” rozstałam się, bo bardzo mnie dręczył”, ujawniła. Krótko potem poznała Marka Jackowskiego, z którym stworzyła legendarny Maanam oraz rodzinę... Czytaj także: Opuściła syna, gdy ten był małym chłopcem. Majka Jeżowska nie mogła sobie tego wybaczyć Krakowskie Krzysztofory ,Tadeusz Kantor /na zdjęciu z prawej/gości kontestującą młodzież lat 60-tych .W lewym rogu Kora oparta o ścianę .Kilka lat później wybije się na niezależność i wolność artystyczną wielkiego fprmatu! pic.twitter.com/bPMxF1XIk1 — Boguslaw Sonik (@SonikBoguslaw) July 28, 2018 Ryszard Terlecki o związku z Korą: piękna dziewczyna Ryszard Terlecki najwidoczniej mocno przeżył rozstanie z Korą. Wyjechał po nim z Krakowa. Rozpoczął za namową księdza Adama Bonieckiego studia na... Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jak się wydaje, to tam rozpoczęła się jego przemiana. Poświęcił się karierze naukowej, został z czasem profesorem historii. Podobno dla swoich dzieci był znacznie bardziej surowy niż jego rodzice dla niego. Córce, która była nastolatką, miał zabronić słuchania punk rocka i noszenia dredów. „Potem Pies wróci na studia. Tyle że zmienia uczelnię, przenosi się na KUL. Namówi go do tego ksiądz Adam Boniecki, marianin, publicysta „Tygodnika Powszechnego", duszpasterz akademicki przy kościele Świętej Anny. Na łamach pisma Boniecki pisze, że hipisi "o przystosowaniu mówią z odrazą i odcieniem pogardy. […] Stwierdzają z zadumą: wolność to robienie tego, co się chce. Swoje istnienie uważają za fakt artystyczny". Na KUL-u Pies pozna komandosów – organizatorów studenckich protestów marcowych, relegowanych z uczelni warszawskich. To spotkanie jest fundamentalne: uzmysłowi Terleckiemu, że opozycja może oddolnie podkopywać ustrój", czytamy w „Się żyje. Kora. Biografia". Po latach wrócił do romansu sprzed lat. W wywiadzie podkreślił, że Kora „była piękną dziewczyną”. Wyznał także, że gdy artystka śpiewała Boskie Buenos to „ciarki przechodziły mu po plecach”. Obecny wicemarszałek Sejmu wypowiedział się po raz ostatni o związku z wokalistką Maanamu w 2008 roku w wywiadzie dla Dziennika. „Był maj 1968. Piękna dziewczyna. Byliśmy razem w ruchu... Bardzo lubiłem Maanam. [...] Zawsze uważałem ją za bardzo utalentowaną kobietę”, zaznaczył w rozmowie z Robertem Mazurkiem. Czytaj także: „Wiedziałem, że będzie moja" – mówił o swojej żonie Zygmunt Chajzer. Płomienne uczucie trwa nieprzerwanie od czterech dekad Ostatnie spotkanie Kory i Ryszarda Terleckiego Choć z czasem ich kontakty zanikły, mieli okazję spotkać się na początku lat 90. Trwała wówczas kampania prezydencka Tadeusza Mazowieckiego, w którą Kora aktywnie się włączyła. „Ona siedziała przy jakimś stoliczku i zbierała dla niego podpisy. Ja byłem oczywiście wałęsowcem. Zamieniliśmy kilka słów”, zdradził. Później ich kontakt urwał się całkowicie. On z czasem rozpoczął karierę polityczną i związał się z prawicą, ona zaś w latach 90. wyrosła na ikoniczną postać dla środowiska o lewicowych poglądach i przekonaniach. W „Hipisach PRL-u” wspominała, że gdy zobaczyła twarz byłego ukochanego na wyborczym billboardzie, była w szoku. Nie mogła uwierzyć w to, jaką przemianę przeszedł. „Przyśnił mi się, mówię mu: co oni ci zrobili, przecież ty jesteś taki ładny mężczyzna, co oni ci zrobili, chyba cię nie lubią. A to niestety skrzeczy rzeczywistość. Nie widziałam go... Nie wiedziałam, że tak można się zmienić na niekorzyść... A Amok wygląda fascynująco...”, zwierzała się gorzko. „Terlecki to nie tylko osobiste rozczarowanie Kory. Jest i profit: dzięki Psu pozna ona Teresę, muzykolożkę, kiedyś po uszy i z wzajemnością zakochaną w Terleckim. Teresa z Korą po raz pierwszy spotkają się w Rabce, w sierpniu 1982 r., na urodzinach Mateusza, starszego syna Kory, i jego rówieśniczki, Weruszki, córki Joanny Braun, scenografki. Kora podejdzie do Teresy, przedstawi się, powie: "Coś nas łączy, obie byłyśmy z Psem, nie zasłużył na żadną z nas. Kora jest starsza od Teresy. Pierwsza była z Terleckim pod koniec rządów Gomułki, druga u schyłku Gierka. Opowiedzą sobie o tym, że Pies potrafił pisać epickie listy, wielostronicowe, chwytające za gardło i serce. Że miał skłonność do frazy: "Jesteś mi przeraźliwie bliska". Nastrój erotyzmu budował uważnym, głębokim, przeszywającym spojrzeniem w oczy. Emocjonalnie przyciągał i odpychał – doprowadzał do tego, że kobieta robiła, co chciał, mimo że sama tego nie chciała. W relacji intymnej przyjmował pozycję stratega dążącego do osiągnięcia celu. Działał jak myśliwy. Byłe dziewczyny Psa zaprzyjaźnią się. Teresa wspiera Korę, kiedy jej małżeństwo z Markiem wisi na włosku, Kora jest przy Teresie, gdy ta rodzi, a wcześniej boryka się z problemami zdrowotnymi. Ich kontakt urwie się na początku lat 90., gdy Teresa wyemigruje do Austrii", dodaje Katarzyna Kubisiowska. Po raz ostatni mieli się spotkać dwa lata przed śmiercią Kory, w 2016 roku. Przypadkowo, na warszawskiej ulicy. Wymienili serdeczności i poszli dalej. Każde w swoją stronę... Czytaj także: Anna Jantar i Irena Jarocka – to dwie wielkie gwiazdy lat 70. Jak naprawdę wyglądały kulisy ich relacji? Od lewej Kora, jeszcze nie Jackowska, Pies - Ryszard Terlecki, wasz uniżony sługa, Galia - Grażyna Sewiołek pic.twitter.com/HTUxxz5y0B — Starosta Melsztyński, z chamów (@StMelsztynski) November 12, 2015 Kora i Ryszard Terlecki — historia miłości. Nowe informacje z książki „Się żyje. Kora. Biografia" Na swojej drodze stanęli w 1968 roku na Plantach. To właśnie Ryszard Terlecki wprowadził przyszłą wokalistkę w środowisko hipisowskie. Później zabrał Korę na pierwszy hipisowski zlot. Kora była nim zafascynowana. Imponowało jej też między innymi to, że Ryszard studiował historie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Co więcej, publikował wiersze w „Dzienniku Polskim”. Lubili spędzać ze sobą czas. Regularnie chodzili na obiady i rozmawiali ze sobą godzinami. Nie unikali filozoficznych przemyśleń. Wieczorami zaś odwiedzali kluby muzyczne. Poza głębokim uczuciem, łączył ich namiętny seks. Autorka biografii pisze: „Poza tym robią to, co zakochana para: uprawiają seks. Kora w tej sferze to debiutantka. On zachęca do eksperymentów, lubi mocne doznania. Powtarza Korze: „Bądź taka, nie bądź taka, bądź taka, bądź taka, nie bądź taka”. Tę właśnie frazę wpisuje dorosłym, zamaszystym pismem do jordanowskiego pamiętnika Kory. Niby niewinna wyliczanka, a między słowa wpleciona jak zaklęcie destrukcja. Z czasem Kora tę frazę rozwinie w piosenkę, która w 1989 r. znajdzie się na płycie Maanamu „Się ściemnia", czytamy. Z czasem doszły też narkotyki. „Kleiliśmy się" – wspominała Kora. I ma na myśli środki odurzające. Bo Pies odkrywa przed swoją dziewczyną nie tylko sferę seksu, wprowadza ją także w świat narkotyków. Już w czasie zlotu w Mielnie głosi z emfazą, że narkotyki mogą być drogą do wolności. Razem z Korą wędrują tą psychodeliczną drogą. Pierwszy raz wezmą coś w Zakopanem, w plenerze. Wkoło zielono, błogo, w głowie – karuzela”, dodaje autorka książki. A jak wyglądał koniec ich relacji? Zaczęło się od tego, że „z grupą znajomych Pies i Kora pójdą pewnego dnia do malarza Piotra Marka, kolegi mieszkającego przy Tarłowskiej, przecznicy Zwierzynieckiej. Odbiją się od drzwi – nie są mile widziani na tej akurat proszonej domówce. Gdy odchodzą, ktoś rzuci do kosza niedopałek, zapalą się śmieci, dym osmali futrynę. Następnego dnia dzielna Milicja Obywatelska dokona oględzin miejsca wykroczenia, zrobi zdjęcia, spisze protokół, wytropi przestępcę. W rezultacie Pies zostaje oskarżony o spowodowanie zagrożenia pożarem i w lutym 1970 r. na miesiąc trafia do aresztu przy Montelupich. Najpierw obcinają mu włosy, potem ruszają przesłuchania – jest wypytywany o narkotyki, dezerterów, kontakty z Kościołem i cudzoziemcami. W sprawie Psa przesłuchiwana jest i Kora. Weźmie winę na siebie, powie, że to ona wznieciła ogień. Psu to wiele nie pomoże, Korze nie zaszkodzi, ale sam ten akt odwagi zrobi na nim wrażenie", pisze autorka. Ich związek kończy się po roku. Z przytupem. „Tym większe, że ich związek wcześniej rozpada się z hukiem. Kora czuje się manipulowana, a Rysiek inaczej traktować kobiet nie potrafi. Kora ucina toksyczną więź – radykalnie i bez możliwości naprawy. Urządza publiczną scenę: w Krzysztoforach, na oczach Psa, za kotarą, kocha się z hipisem o pseudonimie Hugo – statystą z Teatru Starego. Hugo od dawna durzy się w Korze, śle jej wiersze Stachury jako swoje. To z nim w 1969 r. Kora jedzie ze Świnoujścia do Międzyzdrojów, gdzie uczestniczą w studenckim festiwalu FAMA. Kora śpiewa na stopie „Blowin’ in the Wind" Dylana. Hugo dla Kory to nikt na serio. A Pies po miesięcznym pobycie w więzieniu zostaje w kajdankach odwieziony do szpitala psychiatrycznego w Kobierzynie. Przebywa na oddziale kierowanym przez doktorkę Noemi Madejską, sprzymierzeńczynię oryginałów, która wypisuje mu kolejne przepustki, dzięki czemu pacjent przez trzy miesiące przebywa głównie poza szpitalem”, pisze Katarzyna Kubisiowska. Źródło: Fakt.pl, Wp.pl, książka "Się żyje. Kora. Biografia"
Sylwester 2022: Gdzie odbędą się imprezy sylwestrowe w dużych miastach?
W tych miejscach będziecie się świetnie bawić!
Tegoroczny sylwester będzie znacznie różnił się od poprzednich, ponieważ większość miast ze względu na bardzo wysokie koszty energii zdecydowało się odwołać imprezy sylwestrowe miejsce. Jednak nic straconego, ponieważ w dużych polskich miastach wciąż możemy znaleźć szeroką gamę imprez organizowanych w różnych klubach i hotelach. W jakich miastach będą się odbywać? Ile kosztują? Czym się wyróżniają? PRZECZYTAJ TEŻ: Biżuteria idealna na karnawał i Sylwestra 2022 Imprezy sylwestrowe w Warszawie Warszawa to zdecydowanie nie tylko stolica państwa, ale także imprez, gdyż w niej znajdziemy zdecydowanie najwięcej wydarzeń związanych z Sylwestrem. Uczestnictwo w nich niestety nie jest darmowe, jednak wspomnienia jakie będziemy mogli na nich otrzymać są bezcenne. Warto zainteresować między innymi wydarzeniem w Ursynowskim Centrum Kultury “Alternatywy”, które oferuje fajne wydarzenie w cenie 85 złotych od osoby. Kolejną ciekawą propozycją na mapie stolicy jest spektakl sylwestrowy “Mąż i żona” w teatrze Polonia, na którego bilety zaczynają się od kwoty 171zł. Także teatr Sabat organizuje rewiowy Bal Sylwestrowy “Viva Nowy Rok 2023”, którego ceny zaczynają się od 950 złotych. Również Filharmonia Narodowa organizuje koncert sylwestrowy, na którego bilety możemy zdobyć już od 158 złotych. Jeśli zależy nam na imprezie w hotelu, warto rozważyć imprezę organizowaną w hotelu Venecia Palace w Michałowicach pod Warszawą lub w Arche Hotel Krakowska. Jedno jest pewne – w stolicy na pewno nie będziecie się nudzić! Imprezy sylwestrowe w Trójmieście Trójmiasto zdecydowanie nie odbiega pod kątem ilości ciekawych wydarzeń sylwestrowych od Warszawy. Możemy w nim przykładowo znaleźć sylwestrowe morsowanie, które kosztuje tylko 90 złotych. Dla fanów jazzu polecamy bal sylwestrowy Black&White Jazz Swing Night w Grand Pavillon, na który wstęp kosztuje 990zł. Jeśli lubicie imprezy przebierane powinniście zainteresować się Sylwestrem w stylu Hollywood w Oria Magic House. Dla osób nie przepadających z dużymi imprezami jest świetny Wege Sylwester w WellMe, podczas którego będzie medytacja i sound healing. Warto także zainteresować Filmowym Sylwestrem w kinie Helios w Gdańsku, podczas którego będzie można obejrzeć świetne produkcje filmowe. W Trójmieście każdy znajdzie coś dla siebie! Imprezy sylwestrowe w Krakowie Kraków jest świetnym miejscem na Sylwestra ze względu na bogatą ilość wydarzeń kulturalnych oraz imprez. Możemy między innymi wybrać się na wieczór z burleską lub na koncert w Filharmonii Krakowskiej, na którego ceny biletów zaczynają się już od 150 złotych. Miłośnicy imprez powinni także zainteresować się wydarzeniem organizowanym przez Bubble Toast lub w Klubie Spotkań Poczta Główna, gdyż właśnie tam będzie można bawić się do świetnej muzyki razem ze znajomymi. Wiele teatrów oferuje także w sylwestrową noc ciekawe spektakle, między innymi w ICE Kraków Centrum Kongresowe będziemy mogli zobaczyć ciekawą komedię “Goło i wesoło” lub spektakl “Nerwica natręctw”. Imprezy sylwestrowe we Wrocławiu Wrocław nie próżnuje, jeśli chodzi o imprezy sylwestrowe. W tym mieście także nie odbędzie się sylwester miejski, ale wiele miejsc organizuje mnóstwo ciekawych wydarzeń. Przykładowo w GEMie można znaleźć energetyczną imprezę, która powstaje przy współpracy z radiem Super Nova, więc dobra muzyka jest gwarantowana. Kino DCF organizuje za to ciekawe, sylwestrowe pokazy przedpremierowe, a Teatr Współczesny proponuje wieczór na wyjątkowym spektaklu “Wyskubki”. Miłośnicy i miłośniczki bali powinni wybrać się na Galę Wiedeńską organizowaną przez Teatr Kamienica, podczas którego będzie można posłuchać niezwykłych przebojów króla walca, czyli Johanna Straussa. Będzie to zdecydowanie niezapomniany wieczór. Choć imprezy miejsce w tym roku nie odbędą się w dużych miastach, to wcale nie oznacza, że Sylwester musi być nudny. Wciąż wiele miejsc oferuje ciekawe oferty bali oraz spektakli, które zdecydowanie przypadną do gustu wielu osobom. Jak w tym roku świętujecie nadejście Nowego Roku?
Kultowy „Znachor” w teatralnej adaptacji! Poznaj szczegóły spektaklu
Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie zaprasza na pierwszą premierę sezonu 2022/23. To „Znachor” Tadeusza Dołęgi – Mostowicza - wzorcowy polski melodramat, kultowy tytuł polskiej literatury i popkultury. Premiera będzie miała miejsce 10 września br. na Scenie MOS przy ul. Rajskiej 12. Znachor w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie - szczegóły „Znachor”. Najpierw czytany, potem oglądany w filmowych adaptacjach. Kazimierz Junosza-Stępowski i Jerzy Bińczycki w roli Wilczura/Kosiby wciągali, wzruszali i zapadali w pamięć. Na deskach krakowskiego teatru w tę rolę wciela się Maciej Jackowski. Czy przekona publiczność, że czasem trzeba stracić pamięć, stracić wszystko, przejść długą drogę, żeby odzyskać to, co najważniejsze? Profesor Rafał Wilczur, sławny warszawski chirurg, czy wioskowy znachor Antoni Kosiba? Kolorowa Warszawa z okresu dwudziestolecia międzywojennego, czy biedna, kresowa wieś? Dwa światy. I dwie – wydawać by się mogło – zupełnie różne osoby. Ten lepszy. I ten gorszy. Tylko który jest który? Czy musimy wybierać? Wolelibyśmy nie… Zamiast stawiania widzów przed wyborem – twórcy oddają spektakl, który łączy sentymentalne wspomnienia i skojarzenia ze świeżym, zdystansowanym spojrzeniem na klasykę gatunku. Powagę przeplatają lekkim dowcipem. Sprawnie rozpisane dialogi i sytuacje sprzyjają aktorom w kreowaniu wciągającego scenicznego świata. Obok grającego tytułową rolę Macieja Jackowskiego, na scenie występują Anna Tomaszewska, Lidia Bogaczówna, Katarzyna Zawiślak-Dolny, Alina Szczegielniak, Marta Konarska, Mateusz Bieryt, Adam Wietrzyński, Dominik Stroka, Mateusz Janicki, Tomasz Augustynowicz, Wojciech Skibiński. Po raz pierwszy można poznać sceniczny talent Hanny Syrbu, ukraińskiej aktorki, która po rosyjskiej napaści na Ukrainę przybyła do Krakowa i dołączyła do zespołu aktorskiego Teatru im. Juliusza Słowackiego. Udział w „Znachorze” jest jej pierwszą rolą teatralną w Polsce, a obecność w obsadzie jest symboliczna. Spektakl wzbogacony został piosenkami – hitami współczesnego popu w aranżacjach muzycznych przygotowanych na trąbkę, kontrabas i perkusję, wykonywanych każdego wieczora na żywo. Opracowanie muzyczne przygotowali Antonis Skolias i Zuzanna Skolias, choreografię: Weronika Pelczyńska i Monika Szpunar. Scenografia i kostiumy są autorstwa Mirka Kaczmarka. Adaptacja i reżyseria, czyli przeniesienie prozy na scenę – Jakub Roszkowski. Więcej informacji i bilety na www.teatrwkrakowie.pl
Lato w mieście nie musi być nudne! Sprawdź co możesz robić w wakacje w trzech największych miastach w Polsce
Wakacyjne aktywności w Warszawie, Trójmieście i Krakowie
W czasie wakacji nasze miasta oferują bardzo dużo ciekawych atrakcji, o których nawet nie wiedzieliśmy! Są to między innymi kina plenerowe lub samochodowe, warsztaty, festiwale, spacery edukacyjne oraz wystawy. Oczywiście pod kątem największej ilości inicjatyw przoduje stolica ze względu na to, że bardzo wiele ciekawych inicjatyw wychodzi z urzędu Miasta Stołecznego Warszawa, ale także samorządów studenckich, które organizują ciekawe wydarzenia nie tylko dla swoich studentów, ale wszystkich chętnych. Oczywiście ciekawych atrakcji nie zabraknie także w Trójmieście, które jest pełne ciekawych wydarzeń szczególnie na plaży, ale także w Krakowie, które oferuje wiele ciekawych wystaw dla podróżnych i nie tylko. Odkryj co ciekawego możesz robić w tych trzech największych miastach w Polsce! PRZECZYTAJ TEŻ: Poznaj najważniejsze trendy podróżnicze na 2022 rok! Lato w mieście: Warszawa Lato w Warszawie najlepiej spędza się w plenerze. W poszukiwaniu atrakcji najlepiej wybrać się na spacer po bulwarach, gdzie można podziwiać piękny widok na Wisłę, zjeść coś dobrego w sezonowych barach lub uczestniczyć w interesujących wydarzeniach jak silent disco, kino plenerowe lub różnego rodzaju pokazy taneczne. Aby być na bieżąco zdecydowanie warto obserwować różne wydarzenia na Facebooku, które najlepiej podpowiedzą co ciekawego dzieje się w stolicy. Dodatkowo można też na nim znaleźć wiele fajnych spacerów z przewodnikiem, na przykład po Starym Mieście, który opowie mrożące krew w żyłach historie stolicy. Świetne wydarzenia organizują też często samorządy studenckie Uniwersytetu Warszawskiego lub Politechniki Warszawskiej, między innymi kino na leżaczkach i fajne imprezy plenerowe. Miłośnicy dobrego jedzenia powinni zdecydowanie odwiedzić Slow Market Nad Wisłą oraz Nocny Market, gdzie spróbują ulicznego jedzenia z całego świata. A dla tych, którzy chcą poczuć się jak na wakacjach nie wyjeżdżając z miasta polecamy odkryte baseny, których w stolicy jest bardzo dużo oraz spływy kajakowe, na przykład po Świdrze lub Wiśle. Warto śledzić na Instagramie profil @slownik_warszawski, ponieważ można na nim znaleźć bardzo dużo fajnych miejsc w stolic. Jest naprawdę z czego wybierać! Lato w mieście: Trójmiasto Opalanie się na plaży i kąpiel w Bałtyku to oczywiste wybory, jeśli chodzi o lato w Trójmieście, ale Gdańsk, Sopot i Gdynia mają w sobie znacznie więcej do zaoferowania niż myślisz! Odbywa się tu mnóstwo imprez kulturalnych, pikników, zawodów, warsztatów oraz animacji, z których zdecydowanie warto skorzystać! Między innymi w środy w Gdyni na Stacji Orunia odbywają się “kulturalne środy”, które są artystycznymi warsztatami dla całych rodzin, można wtedy nauczyć się szyć laleczki, sklejać rzeźby z paper mache lub tkać. W Trójmieście znajdziemy także mnóstwo występów artystycznych oraz komediowych, w ich wyszukiwaniu zdecydowanie pomoże nam także Facebook oraz grupy na nim, gdzie inni użytkownicy dzielą się ciekawymi wydarzeniami. Trójmiasto to nie tylko “plażing”, ale też miejsce idealne na uprawianie sportów wodnych! Świetne miejscówki w Trójmieście możecie znaleźć na profilu @miejscowka_trojmiasto, gdzie znajdziecie najlepsze miejsca z jedzeniem i atrakcjami w Gdańsku, Gdyni i Sopocie. Zdecydowanie warto spróbować swoich sił w wind surfingu lub spokojnie popływać na kajaku. Lato w mieście: Kraków Kraków to piękne zabytkowe miasto, które skrywa wiele tajemnic. Z tego faktu zdecydowanie warto znaleźć wydarzenie na Facebooku z cyklu “Spacer grozy”, w czasie, którego przewodnik odkryje przed wami tajemnice miasta o których nie mieliście pojęcia! Można też wybrać się ze znajomymi do escape roomu i spróbować rozwiązać jego zagadki. Kraków to także miasto słynące z wielu, małych i kameralnych kin studyjnych, które letnią porą bardzo często organizują plenerowe pokazy filmów lub nawet kino samochodowe! Można w tym mieście znaleźć też mnóstwo festiwali, między innymi Etno Kraków, Fest Festiwal oraz Wianki nad Wisłą. Warto też wziąć udział w Bulwar[t] Sztuki, który jest największym maratonem kulturalnym w Polsce! Obejmuje atrakcje zarówno dla miłośników kina i teatru, ale także sztuki, poprzez wiele wydarzeń odbywających się w ogrodzie Teatru Łaźnia Nowa, ale też na scenie Teatru i w Domu Utopii - Międzynarodowego Centrum Empatii. Osoby, które poszukują mimo wszystko odrobinę więcej rozrywki powinny wybrać się do Energylandii, gdzie wybawią się po wsze czasy! Jeśli poszukujecie świetnych restauracji i kawiarni to koniecznie zajrzyjcie na profil @magiczne_miejsca_w_krakowie, gdzie znajdziecie mnóstwo miejsc w urokliwych zakątkach miasta. Zdecydowanie nie będziecie się nudzić w Krakowie! Bez znaczenia czy spędzacie wakacje w Warszawie, Trójmieście, Krakowie, czy innym mieście, warto odkryć jego niezwykłą ofertę wydarzeń kulturalnych i ciekawych miejsc. Najlepszym miejscem do ich wyszukiwania będzie oczywiście Facebook, Instagram oraz TikTok, ponieważ to właśnie tam użytkownicy dzielą się najlepszymi miejscówkami i imprezami w swoich miastach. Jak spędzacie wakacje? W mieście czy na wyjeździe?
W teatrze, w kościele i w… ogrodzie – Letni Festiwal Opery Krakowskiej
Poznaj szczegóły tego spektakularnego wydarzenia!
Letni Festiwal Opery Krakowskiej powraca po pandemicznej przerwie. Wyjątkowe spektakle i koncerty zobaczymy m.in. w gmachu przy ul. Lubicz, Ogrodzie Botanicznym UJ i Bazylice na Skałce. 24. Festiwal Opery Krakowskiej - program, goście Tegoroczna, 24. edycja Festiwalu celebruje bogaty dorobek wybitnego duetu realizatorów, obchodzących obecnie 50-lecie pracy artystycznej – reżysera Laco Adamika oraz scenografki Barbary Kędzierskiej, od lat związanych z Operą Krakowską. Spektakle stworzone przez nich dla krakowskiej sceny cieszą się uznaniem krytyków i niesłabnącą popularnością wśród widzów, o czym świadczy wieloletnia obecność owych tytułów na afiszu. Festiwal inauguruje jedno z największych arcydzieł opery buffa – „Wesele Figara” W.A. Mozarta (3 i 5 czerwca). Spektaklowi – po raz pierwszy w Krakowie – towarzyszyć będzie poetycki przekład libretta autorstwa Stanisława Barańczaka. Aby lepiej podkreślić strukturę i literackie walory tekstu, tłumaczenie będzie wyświetlane w czterowierszu, na specjalnie ustawionych po bokach sceny ekranach. W gmachu Opery zobaczymy także „Carmen” G. Bizeta (10 i 12 czerwca), „Toskę” G. Pucciniego (15 czerwca) czy „Trubadura” G. Verdiego (28 i 30 czerwca) – z udziałem Mikołaja Zalasińskiego w roli Hrabiego di Luny, w inscenizacji stworzonej specjalnie na okoliczność Festiwalu. „Strasznym dworem” S. Moniuszki (19 czerwca) uczcimy kolejnego Jubilata – spektakl poprowadzi maestro Tadeusz Kozłowski, który również obchodzi obecnie 50 lat pracy artystycznej. Szczególne miejsce w repertuarze Festiwalu zajmie koncert „Te Deum Laudamus” na dziedzińcu Bazyliki św. Michała Archanioła i św. Stanisława Biskupa i Męczennika na Skałce, wpisujący się w obchody 550 lat nieprzerwanej obecności oo. paulinów w tym wyjątkowym miejscu. W programie znajdą się słynne fragmenty operowe nawiązujące do muzyki sakralnej (jak chociażby Te Deum z „Toski” G. Pucciniego czy Regina Coeli z „Rycerskości wieśniaczej” P. Mascagniego), ale i fragmenty o charakterze modlitewnym, niezwiązane z katolicką liturgią (m.in. „Casta diva” z „Normy” V. Belliniego, „Va, pensiero” z „Nabucco” G. Verdiego). Wystąpią: Katarzyna Oleś-Blacha, Monika Korybalska, Tomasz Kuk i Adam Szerszeń; towarzyszyć im będą Orkiestra i Chór Opery Krakowskiej pod dyrekcją Tomasza Tokarczyka. Patronat honorowy nad koncertem objął marszałek województwa małopolskiego Witold Kozłowski. Wstęp wolny – wejście na miejsca siedzące na dziedzińcu za okazaniem zaproszeń. Malownicza sceneria Ogrodu Botanicznego UJ będzie tłem perypetii bohaterów „Barona cygańskiego” (2 i 3 lipca), jednej z najsłynniejszych operetek J. Straussa II. W spektaklach wystąpią m.in. Iwona Socha (Saffi), Adam Sobierajski (Sandor), Jarosław Bielecki (Ottokar) i Katarzyna Oleś-Blacha (Arsena). Tydzień później (8 i 9 lipca) zachłyśniemy się pełnią lata i radością życia, oglądając taneczno-muzyczne widowisko „Carmina Burana” C. Orffa w inscenizacji Bogusława Nowaka i choreografii Emila Wesołowskiego, które od swej premiery w 2013 roku budzi niesłabnący zachwyt publiczności i krytyków. „Emilowi Wesołowskiemu udało się wyczarować widowisko pełne życia, ruchu, tętniące namiętnością, radością samego istnienia. Oczywiście, te wszystkie emocje narzucała muzyka Orffa”, pisała redaktor Anna Woźniakowska dla portalu Polska Muza. 24. Letni Festiwal Opery Krakowskiej zwieńczy… premiera. Po raz pierwszy w Krakowie zobaczymy realizację jednoaktowego singspielu W.A. Mozarta „Dyrektor teatru” (15 i 16 lipca), przedstawiającego perypetie impresaria, kompletującego zespół artystyczny nowego teatru. Spektakl wyreżyseruje Beata Redo-Dobber według pomysłu inscenizacyjnego Bogusława Nowaka; kierownictwo muzyczne obejmie Tomasz Tokarczyk, zaś scenografię i kostiumy opracuje Ryszard Melliwa. Festiwalowi towarzyszyć będzie wystawa „Opera – cytaty”, która zaprezentuje wybór fotografii z najgłośniejszych spektakli Opery Krakowskiej wystawianych w obecnej siedzibie instytucji. Ekspozycja pozwoli prześledzić historię gmachu przy ul. Lubicz – od inscenizacji „Diabłów z Loudun” Krzysztofa Pendereckiego (2008), zrealizowanej przez Laco Adamika (reżyseria), Andrzeja Straszyńskiego (kierownictwo muzyczne) i Barbarę Kędzierską (scenografia), po tegoroczną realizację „Turandot” G. Pucciniego w reżyserii Karoliny Sofulak i pod kierownictwem muzycznym Tomasza Tokarczyka. Fotografie, niczym swego rodzaju mottami, opatrzone będą wyimkami z operowych librett.
„Turandot” G. Pucciniego – premiera w Operze Krakowskiej. Poznaj szczegóły
Trzy zagadki, jedno życie i miłość, która zwycięża o brzasku – „Turandot”, niekwestionowane arcydzieło Giacomo Pucciniego, po raz pierwszy zabrzmi na scenie Opery Krakowskiej już 25 marca. Spektakl przygotowują kierownik muzyczny Tomasz Tokarczyk oraz reżyserka Karolina Sofulak. Premiera Turandot w Operze Krakowskiej - fabuła Historia powstania ostatniej opery Pucciniego, nieukończonej przez kompozytora za jego życia, jest równie fascynująca, co tytułowa bohaterka, zaś swą zawiłością może konkurować z niejednym operowym librettem. Genezę opowieści o „lodowej księżniczce”, skazującej na śmierć pretendentów do jej ręki, którzy nie rozwiążą poprawnie trzech zagadek, odnajdziemy w twórczości XII-wiecznego perskiego poety Nizamiego; w pierwotnej wersji legendy dumna piękność była zresztą nie córką chińskiego cesarza, lecz Słowianką. Prawie 600 lat później baśń przeniknęła do Europy jako jedna z perskich legend zebranych przez François Pétis de la Croix, który nadał jej tytuł „Książę Kalaf i chińska księżniczka”. Historia ewoluowała dalej, stając się podstawą m.in. komedii dell’arte Carla Gozziego, sztuki Friedricha Schillera, czy też kilkunastu oper i suit teatralnych. Puccini i jego libreciści – Giuseppe Adami i Renato Simoni – rozpoczęli prace nad „Turandot” w marcu 1920 roku. Opierali się na wielu poprzednich wersjach baśni, nie stroniąc jednocześnie od wplatania własnych pomysłów; to im zawdzięczamy chociażby motywację Turandot opartą na zemście za krzywdę przodkini, symboliczną wymowę trzech zagadek, nadanie jednowymiarowym postaciom komicznym rysu niemal szekspirowskiego, czy wreszcie rozwinięcie postaci zakochanej w księciu Kalafie niewolnicy Liù, nakreślonej kreską podobną do wcześniejszych tragicznych heroin Pucciniego, jak Mimi i Cio-Cio-San. Sam kompozytor zdawał się miotać między ambicjami stworzenia zuchwałego, monumentalnego dzieła, a okresami twórczego kryzysu i chęci porzucenia wyzwania. Gdy w listopadzie 1924 roku umarł na raka krtani, zostawił po sobie ukończoną muzykę do większości opery – łącznie z jej najbardziej dramatyczną sceną, samobójczą śmiercią Liù – oraz szkice finału. Wydawnictwo Ricordi, dyrygent Arturo Toscanini oraz syn kompozytora Tonio zlecili dokończenie dzieła mistrza młodemu kompozytorowi Francowi Alfano, choć plotka głosi, że na widok rezultatu Toscanini wpadł w szał. Wybór premierowej obsady także obrósł w legendy. Z ówczesnych wybitnych włoskich tenorów aż trzech – Beniamino Gigli, Giacomo Lauri-Volpi i Giovanni Martinelli – miało zarzekać się, że to właśnie jemu mistrz Puccini obiecał partię Kalafa. Ostatecznie wybór padł jednak na Hiszpana Miguela Fletę, którego kompozytor podobno nie cierpiał. Natomiast rolę tytułową wykreowała pochodząca z Białegostoku Róża Burchstein, znana lepiej jako Rosa Raisa. Jak opowiadała śpiewaczka, Puccini na kilka miesięcy przed śmiercią zdradził jej, że komponuje partię Turandot z myślą o jej głosie; artystka miała wtedy odpowiedzieć: „Niech pan nie oszczędza na wysokich c!”. Turandot w Operze Krakowskiej: Adrian Domarecki, Łukasz Gaj, Patryk Wyborski, marzec 2022 Turandot - łabędzie śpiew Pucciniego „Turandot’ uważa się za niekwestionowane arcydzieło kompozytora, przerastające partytury jego „Cyganerii”, „Toski” czy „ Madamy Butterfly”. „Słownik harmoniczny Pucciniego – pisze Piotr Kamiński – nie był nigdy równie zuchwały i nowatorski, kryjąc zarazem swą brawurę za płynną naturalnością, która od początku zwodziła i po dziś dzień czaruje najbardziej konserwatywnych słuchaczy.” Tomasz Tokarczyk, kierownik muzyczny Opery Krakowskiej, który przygotowuje nadchodzącą premierę, dodaje: „Na pewno warto zwrócić uwagę na bogactwo instrumentów perkusyjnych, w skład których wchodzą gongi, ksylofony, pojawia się celesta, są organy, a wraz z chórem dziecięcym usłyszymy saksofony, które imitują tradycyjną chińską melodię. To muzyczny konglomerat, bogactwo barw, monumentalne, ale i baśniowe brzmienia. Fenomen «Turandot» to także chór. W żadnej z poprzednich oper Pucciniego nie jest tak bardzo eksponowany, tutaj chór jest zbiorową, główną postacią utworu”. Pierwszą realizację „Turandot” w historii krakowskiej sceny reżyseruje Karolina Sofulak – uznana reżyserka młodego pokolenia, która jako pierwsza Polka wygrała międzynarodowy konkurs reżyserii operowej European Opera Directing Prize w Zurychu. W Polsce współpracowała z operami w Gdańsku, Poznaniu, Bytomiu i z krakowskim festiwalem Opera Rara, gdzie zaprezentowała „Vandę” Dvořáka w 2020 r., a w tegorocznej edycji „The Golden Dragon” Petera Eötvösa. Jak zdradza reżyserka, przedstawienie odchodzi od powierzchownego odczytania opery Pucciniego jako zajadłej „wojny płci”, zanurzonej w zachodnich wyobrażeniach o historii Chin. Krakowska realizacja skupi się natomiast na uniwersalnym charakterze libretta-baśni i zawartych w nim archetypach: „Moim zdaniem to nie jest opera o walce płci. Kalaf nie jest toksycznym wojownikiem [...]. Nie robi nic wbrew woli księżniczki. Oczywiście poza tą jedną chwilą, kiedy musi ją pocałować. Nie będę opowiadać, jak rozwiązujemy ten moment na scenie. Jednak dzięki temu zabiegowi, opowieść o „księżniczce lodu” staje się historią rozwoju osobistego, czytaną z perspektywy psychoanalizy opartej na analizie baśni. Od początku czujemy bowiem, że historia Turandot i Kalafa nie jest opowieścią o zwykłych ludziach i codziennych uczuciach. To porządek baśni, w której zamiast realnych osób i sytuacji pojawiają się archetypy”. Zarówno Sofulak, jak i scenografka i kostiumografka Ilona Binarsch, nie kryją też inspiracji gatunkiem low-tech science fiction – szczególnie „Diuną” Franka Herberta – a także myślą Alana Wattsa, brytyjskiego filozofa i pisarza, tłumacza oraz popularyzatora filozofii Wschodu. Choreografię do spektaklu opracowała Monika Myśliwiec, za reżyserię światła odpowiada Kamil Lenda, zaś za multimedia – Radosław Cabała. W tytułowej partii dumnej księżniczki Turandot wystąpią Wioletta Chodowicz i Agnieszka Kuk, w śmiałego Kalafa wcielą się Tomasz Kuk i Dominik Sutowicz. W roli Liù zobaczymy Katarzynę Oleś-Blacha oraz Iwonę Sochę, zaś w partii Cesarza – Krzysztofa Kozarka i Piotra Kusiewicza. Turandot, Tomasz Tokarczyk na scenie, marzec 2022 Agnieszka Kuk na scenie, marzec 2022 Dominik Sutowicz na scenie, marzec 2022 G. Puccini, „Turandot” Premiera: 25 marca (g. 18.30), Duża Scena Kolejne spektakle: 26, 27 marca, 1, 2, 3 kwietnia (18.30), Duża Scena Reżyseria: Karolina Sofulak Kierownictwo muzyczne: Tomasz Tokarczyk Scenografia i kostiumy: Ilona Binarsch Choreografia: Monika Myśliwiec Reżyseria światła: Kamil Lenda Multimedia / video art designer: Radosław Cabała Przygotowanie chóru: Janusz Wierzgacz Przygotowanie chóru dziecięcego: Marek Kluza Asystent reżysera: Anna Popiel Asystent kierownika muzycznego: Piotr Wacławik Inspicjent: Justyna Jarocka-Lejzak, Agnieszka Sztencel Sufler: Dorota Sawka, Maria Mitkowska obsada Cesarz Altoum | Krzysztof Kozarek, Piotr Kusiewicz Turandot | Wioletta Chodowicz, Agnieszka Kuk Timur | Wojtek Gierlach, Wołodymyr Pańkiw Liù | Katarzyna Oleś-Blacha, Iwona Socha Kalaf | Tomasz Kuk, Dominik Sutowicz Ping | Jacek Jaskuła, Patryk Wyborski Pang | Jarosław Bielecki, Adrian Domarecki Pong | Łukasz Gaj, Adam Sobierajski Mandaryn | Michał Kutnik, Adam Szerszeń ​​​​​​​ Plakat promujący operę Turandot, Karolina Sofulak, reżyserka, marzec 2022
Najpiękniejsze hotele butikowe, które warto odwiedzić w 2022 roku
Poznaj najciekawsze i najbardziej ekskluzywne obiekty w Polsce
Przed nami wiosna i lato, a to oznacza tylko jedno: będziemy więcej podróżować i szukać hoteli, w których możemy się wygodnie i komfortowo zatrzymać. Od kilku lat na popularności zyskują tzw. hotele butikowe, które coraz częściej zaspakajają wyszukane, luksusowe i wyrafinowane potrzeby swoich gości. Jest ich coraz więcej nie tylko w Europie i na świecie, lecz także w Polsce. Na czym polega koncept hoteli butikowych? Co je wyróżnia na tle innych obiektów? I gdzie szukać najlepszych hoteli tego typu w Polsce? Zobacz nasz mini-przewodnik na wiosnę i lato 2022! ZOBACZ: Oto XVIII-wieczny francuski pałac, który zamieniono się w luksusowy hotel Czym są hotele butikowe? Hotele butikowe zwane niekiedy z angielska boutique hotels lub lifestyle hotels to hotele wysokiego standardu, który odpowiadają na potrzeby najbardziej wymagających gości. Swoją ofertę hotele butikowe kierują do osób ceniących sobie kameralny charakter danego obiektu, spokój oraz obsługę na najwyższym poziomie. To także miejsca dla osób unikających pośpiechu, które szukają okazji do tego, żeby zatrzymać się na chwilę i odpocząć z dala od zgiełku i oszałamiającego pędu życia. Pierwsze hotele butikowe powstały już w latach 80. minionego wieku. To wtedy w branży hotelarskiej zakwitła idea lokalizowania wyszukanych hoteli wysokiego standardu w centrach miast, nierzadko wewnątrz historycznych i zabytkowych obiektów. Zaczęto takie budować w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, ale moda ta szybko rozlała się po całej Europie i świecie, zyskując coraz większe rzesze fanów. I gości, którzy coraz chętniej odwiedzali takie obiekty. Moda ta nie traci na intensywności do dziś, a coraz to nowe hotele butikowe powstają także w naszym kraju. W naszym mini-przewodniku polecamy 3, które będą warte wyjątkowej uwagi (i odwiedzenia!) w 2022 roku. CZYTAJ TEŻ: Oto 5 hoteli w Polsce, które dbają o naturalne środowisko Najpiękniejsze hotele butikowe, które warto odwiedzić w 2022 roku H15 Boutique Hotel, Warszawa, ul. Poznańska 15 Hotel ten znajduje się w XIX-wiecznej kamienicy, której historia sięga już ponad 120 lat i która jako jeden z nielicznych budynków przetrwała w niemal nienaruszonym stanie bombardowanie miasta podczas powstania warszawskiego. Liczne elementy zabudowy, które poddano starannej konserwacji do dziś nawiązują do czasów odradzającej się po odzyskaniu niepodległości Polski oraz dziejów XX-wiecznej Warszawy. Z kolei zakończony w 2012 roku gruntowny remont budynku połączył cenne aspekty historyczne ze współczesnymi trendami w budownictwie i architekturze wnętrz, co jednocześnie stało się początkiem istnienia 5-gwiazdkowego H15 Boutique Hotel. Hotel ten oferuje 47 indywidualnie zaprojektowanych apartamentów, w tym luksusowy penthouse z prywatnym tarasem widokowym oraz strefę wellness. Charakterystycznym elementem wystroju są oryginalne kolaże autorstwa Rity Zimmerman, które wraz ze zdjęciami Miltona Green’a wypełniają hotel niezwykle interesującą sztuką współczesną. Imponujące wrażenie robi patio z aleją drzew oliwnych, powstałe na kanwie dawnego zamkniętego podwórza, które przykryto szklanym dachem. Tuż obok patio mieści się restauracja Signature, serwująca autorskie pozycje o niekonwencjonalnych połączeniach smakowych. W 2019 roku restauracja wyróżniona zostało rekomendacją przewodnika Michelin. Tym bardziej warto tam zajrzeć! H 15 Hotel Francuski, Kraków, ul. Pijarska 13 W sercu historycznego Krakowa, tuż nieopodal Rynku Głównego swoje podwoje otwiera hotel Francuski. To jeden z najstarszych budynków w stolicy Małopolski wzniesiony jako hotel – został otwarty w 1912 roku i był wówczas jednym z najnowocześniej wyposażonych hoteli w rejonie, przez kolejne dziesięciolecia uchodząc za synonim luksusu i ulubione miejsce spotkań intelektualnej elity miasta. Co więcej, to właśnie w jego murach 12 października 1919 roku narodził się Polski Komitet Olimpijski. Współczesna aranżacja wnętrz hotelu to efekt przeprowadzonego liftingu. Stanowi ona dialog pomiędzy jego historyczną częścią a aktualnymi trendami wzorniczymi. Barwne połączenie kolorów i faktur typowych dla francuskiego designu, elementy sztuki współczesnej, meble pozyskane na paryskich aukcjach i pieczołowicie odrestaurowane przestrzenie wspólne wraz z zabytkowym wyposażeniem tworzą nowy, ciekawy wizerunek hotelu. Imponujące wrażenie robi już sama reprezentacyjna klaka schodowa, będąca swoistą wizytówką obiektu. Motywy francuskie dominować będą również w restauracji Brasserie L`Olympique, której menu oparto na klasycznej kuchni z okresu Belle Epoque i wzbogacono o współczesne trendy. Hotel oferować będzie 43 pokoje, kawiarnię z cukiernią w stylu francuskim, bar oraz kameralną salę gier z biblioteczką, będące częścią Sali Olimpijskiej, w której prezentowane są osiągnięcia polskiego sportu od początku założenia Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Dla gości przygotowano również pokój fitness. ZOBACZ WIĘCEJ: Najpiękniejsze włoskie hotele, które pokochały gwiazdy Hollywood H15 Luxury Palace Hotel, Kraków, ul. Św. Jana 15 Ten butikowy hotel mieści się na terenie dawnego Pałacu Lubomirskich, jednej z najbogatszych polskich rodzin w epoce nowożytnej. Pałac wybudowany został w 1744 roku na zlecenie księcia Józefa Czartoryskiego i jego brata Kazimierza – pierwszych właścicieli obiektu. W posiadaniu Lubomirskich znalazł się on dopiero w drugiej połowie XIX w. i właśnie od tamtej pory przyjął swoją najbardziej znaną nazwę. Od 2020 roku funkcjonuje jako 5-gwiazdkowy H15 Luxury Palace Hotel. Rozległe prace konserwacyjne umożliwiły utrzymanie historycznych motywów architektonicznych wnętrz budynku, takich jak m.in. barokowe stiuki, zabytkowy portal z herbem Lubomirskich – Szreniawą – czy liczne meble oraz wartościowe obrazy wchodzące w skład cennej kolekcji książęcej rodziny. Wszystko to połączone zostało z nowoczesnym designem opartym na minimalistycznych kompozycjach. Wyjątkowy mariaż sztuki klasycznej ze współczesną, reprezentowaną przez prace Ivo Nikicia, jest wizytówką hotelu. W H15 Luxury Palace Hotel znajduje się 70 w pełni wyposażonych pokoi i apartamentów, których wnętrza wzbogacają gustowne meble pochodzenia włoskiego, francuskiego i polskiego. Miłośnicy wykwintnych smaków wzbogaconych o regionalne akcenty znajdą ciekawe propozycje w klimatycznym Bistro The Hours. Latem idealnym miejscem na kolację będzie również wypełnione zielenią wewnętrzne, otwarte patio. H15 Luxury Palace Hotel jako jedyny w Polsce znalazł się wśród 15 najpiękniejszych hoteli w Europie w zestawieniu „Fodor’s Finest Hotels 2022”. Czy to nie wystarczająca rekomendacja, żeby podczas kolejnej wizyty w Krakowie zatrzymać się właśnie tam?
Weekend premier w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Poznaj szczegóły
Nadal nie cichną echa prawdopodobnie najważniejszej premiery teatralnej sezonu – „Dziadów” w reżyserii Mai Kleczewskiej, a Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie w miniony weekend zaprezentował widzom kolejne dwa wyjątkowe wydarzenia. Premiery w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie Teatr przygotował dwie premiery, które odbyły się dzień po dniu. W piątek, 3 grudnia na deskach powołanej rok temu, wspólnie z Krakowskim Salonem Ekonomicznym NBP, Scenie Bank Opowieści miała miejsce premiera spektaklu dla dzieci: „Opowieść wigilijna” Charlesa Dickensa w reżyserii Marii Wojtyszko i Jakuba Krofty, natomiast dzień później, w sobotę, 4 grudnia na Scenie Domu Machin odbyła się premiera spektaklu „Pani Bovary. Możliwa historia” na podstawie Gustave’a Flauberta, w reżyserii Małgorzaty Jakubowskiej Raczkowskiej. Kolejny weekend przyniesie otwarcie wystawy na trzecim piętrze gmachu głównego budynku Archiwum Opowieści Teatralnych – Paradyz – powstałej z pamiątek pasierba Stanisława Wyspiańskiego – Teodora. Czytaj także: Wojciech Malajkat o dzieciach: „Można je uszczęśliwiać tym, że nie czyni się ich nieszczęśliwymi” Charles Dickens „Opowieść wigilijna” Reżyseria: Maria Wojtyszko i Jakub Krofta. Premiera: 3 grudnia 2021. Scena Bank Opowieści w Krakowskim Salonie Ekonomicznym NBP, ul. Basztowa 20. (Po nowym roku spektakl będzie można zobaczyć na Scenie MOS przy ul. Rajskiej 12) Wiktoriańska historia o skąpcu nawiedzanym przez duchy, staje się dla twórców spektaklu punktem wyjścia do opowiedzenia o nieszczęściu człowieka i jego przemianie. A ta nie jest tylko przejściem od egoizmu do empatii, ale staje się też uwolnieniem się od stereotypowego postrzegania własnej roli w świecie. „Opowieść wigilijna” jest dziś równie aktualna jak w czasach Dickensa. Świat, w którym brakuje współczucia i solidarności, w którym nieczuły bogacz decyduje o życiu całych rodzin nie skończył się wraz z wejściem ludzkości w epokę ponowoczesną. Autorzy spektaklu nie chcą jednak zatrzymać się na tej ponurej diagnozie. Ich celem jest przyjrzenie się - ze współczuciem i zrozumieniem – postaci Ebeneezera Scrooge’a i danie, jak to w bajkach bywa – nadziei. Spektaklom będą towarzyszyły warsztaty edukacji ekonomicznej dla najmłodszych. Spektakl polecany jest dla dzieci powyżej 7 roku życia. Na scenie aktorki i aktorzy teatru w Krakowie: Agnieszka Judycka, Magdalena Osińska, Daniel Malchar, Antoni Milancej, Tomasz Wysocki oraz gościnnie Katarzyna Kiziorek. Pozostali twórcy spektaklu: scenografia i kostiumy: Matylda Kotlińska, muzyka: Daniel Malchar, Kamil Malchar, reżyseria światła: Damian Pawella. Spektakl to efekt współpracy Teatru im. J. Słowackiego z Narodowym Bankiem Polskim w ramach programu edukacji ekonomicznej. Czytaj także: Michał Bajor był w szpitalu psychiatrycznym. Wszystko przez jedną z ról Gustave Flaubert „Pani Bovary. Możliwa historia” Reżyseria: Małgorzata Jakubowska Raczkowska Premiera: 4 grudnia 2021. Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie | Dom Machin, pl. Św. Ducha 2. Kim jest dzisiaj Pani Bovary? Czy w ogóle jest? Jest. Żoną, matką, kobietą, człowiekiem o wysokim potencjale twórczym, osobą realizującą cudze potrzeby, potrzeby społeczeństwa, nierzadko wierząc, że to jej własne potrzeby. Emma Bovary jest bohaterką tragedii, osobą chcącą zachować swoje życie, a jednocześnie chcącą to życie opuścić, matką rozdartą między miłością do córki a rozczarowaniem macierzyństwem. Emma powoli dostrzega własne położenie i własną tragedię. Kameralna inscenizacja w reżyserii Małgorzaty Jakubowskiej Raczkowskiej rewiduje flaubertowską historię o poszukiwaniu tożsamości w obrębie kobiecych ról, rewiduje rozczarowanie Emmy dotychczasowymi wyborami i stawia pytania o status wyborów podejmowanych przez kobiety w kontekście oczekiwań i schematów społecznych. Obsada: Alina Szczegielniak, Marta Waldera, Mateusz Bieryt, Jerzy Światłoń, Apolonia Leśniak (gościnnie w wideo). Tekst powstał na podstawie powieści Pani Bovary Gustave’a Flauberta w tłumaczeniu Anieli Micińskiej. Dramaturgia: Zdenka Pszczołowska, multimedia: Adam A. Zduńczyk, scenografia i kostiumy: Julia Basista, ruch sceniczny: Aleksander Kopański, muzyka: Kamil Tuszyński. Bilety dostępne są na www.teatrwkrakowie.pl
Pierwsza krakowska premiera teatralna sezonu: „Debil” w reżyserii Piotra Ratajczaka już na scenie
Spektakl zobaczysz w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie
8 października br. na Scenie Domu Machin Teatru im. Juliusza Słowackiego miała miejsce premiera spektaklu „Debil” w reżyserii Piotra Ratajczaka. ZOBACZ TEŻ: 7 świetnych spektakli teatralnych dostępnych online, które trzeba zobaczyć! Dramat Maliny Prześlugi to opowieść, która porusza złożony temat niepełnosprawności i świata, który próbuje – a czasem nie próbuje wcale – tym tematem dialogować. A dialogować trzeba - byle robić to mądrze, z empatią. Takiego właśnie zadania podjęli się twórcy teatralni z Krakowa. „Debil” to opowieść o Kubie, o mężczyźnie z niepełnosprawnością intelektualną, który ma „czterdzieści lat skończone”. Kuba lubi zupę, swoich przyjaciół ze Stumilowego Lasu i chce żeby wszyscy byli "dobzi". Kuba nie lubi bigosu, schodów i złych ludzi. Dlatego Kuba marzy, by zmienić świat, by zrobić go lepszym. I kiedy zdobywa taką możliwość, w końcu to robi. Tak jak potrafi. Na scenie obok Rafała Szumery grającego głównego bohatera występują także Bożena Adamek, Dominika Feiglewicz, Alina Szczegielniak, Grzegorz Łukawski, Antoni Milancej. Pozostali twórcy spektaklu to Tomasz Lewandowski (muzyka), Marcin Chlanda (kostiumy, scenografia, światła), Arkadiusz Buszko (ruch sceniczny), Bartłomiej Oskarbski (inspicjent) i Izabella Oleś (produkcja). CZYTAJ WIĘCEJ: Paryski Moulin Rouge obchodzi 132. urodziny. Poznaj historię najsłynniejszego teatru w Europie! Bilety na spektakl „Debil” w listopadzie i w grudniu dostępne są na www.teatrwkrakowie.pl. Zapraszamy!
Mitologia w nowym wydaniu. Wkrótce premiera wyjątkowego spektaklu „Boginie”
„Boginie” to spektakl oparty na mitach Orfeusza i Eurydyki oraz Demeter i Kory, które łączy motyw wędrówki między światami żywych i umarłych. Moment przejścia oraz liczne w kulturze przedstawienia Hadesu zainspirowały twórców do postawienia pytania o kondycję bogów i bogiń. Poznaj szczegóły! Spektakl Boginie: szczegóły, fabuła, obsada To opowieść o cielesności, bólu, chorobie, ale również o poszukiwaniu tożsamości, wracaniu do zdrowia i nauce rozumienia własnego ciała. Czym jest Hades dla Demeter, bogini urodzaju i opiekunki pięknych narodzin? Czym jest Hades dla jej córki Kory, jedynej żywej wśród umarłych? Czym jest Hades dla Eurydyki nieustannie wyciąganej z zaświatów? Czym jest Hades dla Orfea, w mitologii sławnego poety i argonauty? Czym jest Hades dla Karen Carpenter? Czym i kim jest Hades współcześnie? „Wybrałem temat czerpiący ze świata mitycznego, ponieważ interesuje mnie badanie kondycji bóstw w kontekście współczesności. Archetypiczna energia mitów greckich, stwarza przestrzeń do poszukiwań wspólnych płaszczyzn dla antyku i świata dzisiejszego, co wydaje mi się szczególnie fascynujące”, wyjaśnia Jan Jeliński, reżyser spektaklu, student V roku Wydziału Reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, laureat nagrody głównej Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu podczas 10. Forum Młodej Reżyserii za wrażliwość i autorską drogę w rozczytywaniu i redefiniowaniu archetypów kultury za reżyserię spektaklu „Nimfy 2.0” wyreżyserowanym w Starym Teatrze. Czytaj także: Idealny dramat, by postawić wszystko na głowie, czyli nowy spektakl w teatrze w Krakowie! Obsada spektaklu „Boginie” Na scenie Domu Machin zobaczymy: Natalię Strzelecką, Alinę Szczegielniak, Magdalenę Osińską, Karola Kubasiewicza, Rafała Szumerę. Pozostali twórcy: tekst i dramaturgia: Alicja Kobielerz, scenografia i kostiumy: Rafał Domagała, muzyka: Filip Grzeszczuk, wideo: Adam Zduńczyk, projekcje multimedialne: Tomasz Gawroński, inspicjent: Bartłomiej Oskarbski, producentka: Oliwia Kuc. Premierowy set: 4,5,6 czerwca Spektakle w lipcu: 1,2,3,4 lipca Bilety i więcej informacji na www.teatrwkrakowie.pl Czytaj także: Wyjątkowy spektakl w Teatrze im. Juliusza Słowackiego! Poznaj szczegóły Spóźnionych odwiedzin
Baśń inna niż wszystkie. „Tysiąc nocy i jedna. Szeherezada 1979” w teatrze w Krakowie
Wyjątkowy i niecodzienny projekt, który zachwyci nawet najbardziej wymagającego widza. Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie przedstawia „Tysiąc nocy i jedna. Szeherezada 1979” w reżyserii Wojciecha Farugi. To niezwykła opowieść, w której doskonale znane baśnie przeplatają się z ważnymi wydarzeniami politycznymi i sylwetką Oriany Fallaci... Spektakl Tysiąc nocy i jedna. Szeherezada 1979 w Krakowie - szczegóły Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, duża scena, premiera, piątek 26 marca 2021, godz.: 19:00 W streamingu na żywo POD TYM ADRESEM. „Natura ludzka jest niezrozumiała, nitka dzieląca dobro od zła jest tak cienka, niewidoczna (…). Czasami ta nitka przerywa się w dłoniach, mieszając dobro ze złem w tajemnicy, w której się gubisz. (Oriana Fallaci ) Projekt Wojciecha Farugi i Magdy Fertacz inspirowany jest Baśniami Tysiąca i Jednej Nocy oraz osobą Oriany Fallaci, wybitnej włoskiej dziennikarki i pisarki, autorki głośnych wywiadów z najbardziej wpływowymi postaciami XX wieku. Twórcy spektaklu przez pryzmat perskich baśni przybliżają nam historię islamskiej rewolucji irańskiej z 1979 roku. Opowiadają nam tę historię, a wydarzeniem, wokół którego snują opowieść, jest rzeczywiste spotkanie Fallaci z przywódcą duchowym i politycznym rewolucji - ajatollahem Chomeinim. Reporterka spędza w Teheranie kilka dni i nocy, z których jedna staje się szczególna. Ośmielając się odsłonić włosy w obecności duchownego, stawia się w niebezpiecznej sytuacji. Podobnie jak baśniowa Szeherezada, dzięki opowiadaniom i rozmowom ratuje swoje życie. Na scenie: Marta Konarska, Bożena Adamek, Hanna Bieluszko, Agnieszka Kościelniak, Alina Szczegielniak, Karolina Kazoń, Marta Waldera, Karolina Kamińska, Andrzej Grabowski, Tadeusz Zięba, Jerzy Światłoń, Antoni Milancej, Daniel Malchar, Karol Kubasiewicz, Krystian Łysoń (gościnnie). Pozostali twórcy spektaklu: Reżyseria: Wojciech Faruga, scenariusz i dramaturgia: Magda Fertacz, scenografia, kostiumy, światła: Katarzyna Borkowska, muzyka: Bartosz Dziadosz, choreografia: Krystian Łysoń, multimedia: Paweł Penarski, asystentka reżysera: Dominika Przybyszewska (WRD AST), reżyseria dźwięku: Tomasz Dziedzic, inspicjent, asystent reżysera: Bartłomiej Oskarbski, producent: Agata Schweiger. Więcej szczegółów pod adresem: www.teatrwkrakowie.pl. Poniżej natomiast trailer spektaklu. View oEmbed on the source website Zdjęcia pochodzą z sesji towarzyszącej premierze: Foto: Bartek Barczyk, Team: Edyta Sotowska - Śmiłek, Kinga Wiktoria Kowalska, Katarzyna Słowiak, Anna Cieślik, Elżbieta Orłowska, Mateusz Bernat przy wsparciu zespołu technicznego Teatru.
Wyjątkowy spektakl w Teatrze im. Juliusza Słowackiego! Poznaj szczegóły Spóźnionych odwiedzin
Nietuzinkowy, intrygujący, wciągający... Taki jest właśnie spektakl „Spóźnione odwiedziny” w reż. Iwony Kempy w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie! Poznaj szczegóły tego wyjątkowego widowiska, którego streaming będzie miał miejsce już pod koniec tego miesiąca. Jordan Tannahill „Spóźnione odwiedziny” w reż. Iwony Kempy w teatrze w Krakowie Zaczyna się trochę jak w „Bogu mordu” Yasminy Rezy: dwa małżeństwa spotykają się, by porozmawiać o problemie, który skłócił ich dzieci. Tym razem jednak nie będzie śmiesznie, bo i temat nie nastraja do żartów. Wykluczenie, hejt, wreszcie samobójstwo – to problemy, które porusza ten tekst i które rozpaliły pospektaklowe dyskusje wśród publiczności w Kanadzie czy na West Endzie. Jak ta historia może rezonować w Polsce? W dzisiejszej Polsce? „Spóźnione odwiedziny” to fascynująca sztuka niewystawianego dotąd w Polsce, a cieszącego się ogromnym zainteresowaniem na świecie młodego kanadyjskiego artysty – Jordana Tannahilla. Na scenie: Dominika Bednarczyk, Natalia Strzelecka, Maciej Jackowski, Marcin Sianko oraz gościnnie studenci AST: Aleksander Gałązka i Jakub Suwiński. Więcej informacji, kody dostępu i link do transmisji na żywo na www.teatrwkrakowie.pl. Premiera już 29 stycznia 2021 roku, streaming na żywo z Domu Machin. Na zdjęciu poniżej Dominika Bednarczyk oraz Aleksander Gałązka:
Już w niedzielę premiera mocnego spektaklu teatru w Krakowie. O czym jest sztuka Ameri Cane?
Mocna sztuka dla dorosłych w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie. Spektakl Ameri Cane, w którym za scenariusz i reżyserię odpowiada Mirek Kaczmarek, będzie miał swoją premierę juz 25 października. O czym jest spektakl i dlaczego warto się na niego wybrać? Poznajcie szczegóły! Ameri Cane premiera spektaklu w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie Ameri Cane to amerykański pies? A może spsiała Ameryka? Czy po prostu zabawa z imieniem postaci stworzonej przez Freda Buscaglione – Americano? Ameri Cane to muzyczna, jazzująca i bardzo osobista opowieść o mężczyźnie w średnim wieku, z długimi, kręconymi włosami, w białym garniturze. O mężczyźnie śpiewającym włoskimi frazami Freda Buscaglione, a mówiącym słowami Charlesa Bukowskiego. Na scenie Grzegorz Łukawski. Towarzyszy mu zespół Haliny Jarczyk... i wielka sylwetka. Jednak to tajemnica, którą musicie odkryć sami, przychodząc na spektakl. Mocny spektakl - dla widzów dorosłych. Informacje i bilety na www.teatrwkrakowie.pl View oEmbed on the source website
Przeżył Holokaust dzięki pomocy polskiej rodziny! Historia Romana Polańskiego
Największy i najbardziej brutalny konflikt zbrojny, jaki widział świat zastał 6-letniego Romana Polańskiego w Krakowie. Reżyser przyszedł na świat w Paryżu jako Raymond Liebling żydowskiego pochodzenia. Podczas Holokaustu stracił zarówno matkę, jak i babcię. Sam jednak uszedł z życiem dzięki pomocy polskiej rodziny, która go przygarnęła oraz ukrywała. Choć nie było to łatwe, artysta po latach odszukał potomka bohaterów i dopilnował, aby uhonorowani zostali medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. Roman Polański: dzieciństwo Urodził się 18 sierpnia 1933 roku w Paryżu jako Raymond Thierry Liebling. Oboje rodziców przyszłego reżysera była pochodzenia żydowskiego. Z powodu narastających nastrojów antysemickich we Francji, na początku 1937 roku Lieblingowie przenieśli się do rodzinnego miasta ojca artysty, Krakowa. Tam też zastała ich II wojna światowa. Znaleźli się wówczas w getcie na krakowskim Podgórzu, z którego w 1943 roku 10-letniemu wówczas Polańskiemu pomógł uciec ojciec. Początkowo trafił pod opiekę rodziny Wilków, krótko po tym Putków. Chłopiec zmuszony był jednak uciekać z Krakowa. Latem tego samego roku przygarnęli oraz ukrywali go Stefania i Jan Buchałowie. Mieszkali we wsi Wysoka oddalonej od Krakowa o ok. 35 km. Podczas gdy Romanowi Polańskiemu udało się znaleźć schronienie, jego ojciec wysłany został do obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen, natomiast matka i babcia - Auschwitz-Birkenau. Niestety, kobiety już nigdy z niego nie wróciły. Roman Polański: przeżył dzięki dobroci polskiej rodziny "Wysoka nie była wcale wioską w ścisłym tego słowa znaczeniu, raczej skrzyżowaniem dwóch wiejskich dróg, gdzie stał kościół, szkoła i sklep spożywczy pełniący równocześnie funkcję poczty. Buchałowie mieszkali parę kilometrów dalej, w maleńkim gospodarstwie na zboczu wzgórza, niemal całkowicie zasłoniętym drzewami", wspominał Roman Polański. Stefania i Jan Buchałowie byli ubogimi chłopami. Ciężko pracowali, wychowywali trójkę dzieci, nie mieli wiele, lecz i tak zdecydowali się udzielić 10-letniemu chłopcu pomocy. "Całe życie rodzinne koncentrowało się wokół Buchałowej, silnej, kościstej i energicznej kobiety, której zawiązana na głowie chustka była równie nieodłącznym atrybutem, co szczerbaty uśmiech. Dobroć, jaką mi okazywała, była tym bardziej zdumiewająca, że Putkowie prawie nic jej nie płacili za moje utrzymanie. Wyglądało na to, że większa część nieoficjalnego depozytu ojca rozpłynęła się po drodze", tłumaczył reżyser. Rodzina Buchałów: Sprawiedliwi wśród Narodów Świata Roman Polański nigdy nie zapomniał o dobroci, jaką otrzymał od rodziny Buchałów. Do Wysokiej powrócił po wojnie dwukrotnie, jednak ślad po ludziach, którym zawdzięcza życie zaginął. Przełom nastąpił dopiero podczas pracy nad filmem dokumentalnym Polański, Horowitz. Czarodzieje z getta. Reżyserzy dzieła - Anna Kokoszka-Romer i Mateusz Kudła odnaleźli wtedy wnuka Stefanii i Jana Buchałów, Stanisława. "Szukaliśmy kilka lat. Rozmawialiśmy z mieszkańcami wsi, ale ci nie potrafili powiedzieć, dokąd wyjechali Buchałowie. Sprawdziliśmy księgi parafialne, wertowaliśmy stare książki telefoniczne. W końcu trafiliśmy na trop ich wnuka. Stanisław nie wiedział, że babcia i dziadek ukrywali Polańskiego", mówiła Gazecie Wyborczej Anna Kokoszka-Romer. Filmowcy zaaranżowali więc spotkanie Romana Polańskiego z wnukiem ludzi, którzy go ocalili. Dla obojga było to emocjonalne przeżycie. Doszło do niego w Wysokiej podczas kręcenia filmu. "Dużo pamiętał, dużo się od niego dowiedziałem o mojej rodzinie. Wszystko opisywał, co gdzie się znajdowało. Wspominał, że opowiadał mojemu tacie, że istnieje coś takiego, jak pociąg. Mój tata nie wierzył, nikt nie wierzył. W końcu Polański zabrał tatę na stację, żeby pokazać mu pociąg", opowiadał w rozmowie z twórcami dokumentu, Stanisław Buchała. Roman Polański długo nie zwlekał. Krótko po spotkaniu złożył świadectwo w Instytucie Yad Vashem w Jerozolimie. "Zapewniła mi schronienie, narażając życie swoje i swojej rodziny. To była wrażliwa, łagodna i ciężko pracująca kobieta", napisał w nim reżyser. Komisja zdecydowała się nadać Buchałom tytuł Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Medal oraz dyplom 15 października odebrał w imieniu dziadków Stanisław Buchała podczas uroczystości w Domu Pamięci Żydów Górnośląskich w Gliwicach. Wnukowi swoich wybawców wręczył je osobiście Roman Polański. Roman Polański i Stanisław Buchała:
TOP 5 najszybszych Roller Coasterów w Energylandii!
W Parku Rozrywki Energylandia spędzicie wspaniale czas i zaznacie niesamowitych emocji. Czeka tam wiele ekscytujących i zapierających dech w piersiach atrakcji. Energylandia to różnorodne kolejki i karuzele dla każdej grupy wiekowej, nawet dla dzieci już od 2. roku życia. Na szczególną uwagę zasługują szybkie i nieprzewidywalne roller coastery. Którymi z nich na pewno warto się przejechać? Przedstawiamy naszą propozycję TOP 5 najszybszych Roller Coasterów w Parku Rozrywki Energylandia w Zatorze! Numer 1: Hyperion – dla wyjątkowo odważnych Na spragnionych mocniejszych wrażeń czeka najwyższy i najszybszy w Europie Mega Coaster Hyperion - 77 metrów wysokości i prędkość, która wynosi aż 142 km/h robią naprawdę niesamowite wrażenie. To jednak nie wszystko, bo przejażdżka zaczyna się od 80-metrowego spadku o nachyleniu 85°, na końcu którego wjeżdża się do podziemnego tunelu. Już w tym miejscu krzyki i wrzaski pasażerów są mocno słyszalne! Liczne zakręty, wzniesienia, fenomenalne dodatnie i ujemne przeciążenia sprawiają, że jest to kolejka dla prawdziwych fanów adrenaliny. Numer 2: MOYA Formuła Roller Coaster – dla lubiących prędkość i przyspieszenie Formuła to innowacyjny Launched Coaster z wyrzutem magnetycznym. Znajdziecie ją w strefie MOYA Formuła, której uroczysta premiera odbyła się 11 sierpnia 2020 r. Przyspieszenie na tej kolejce jest ogromne – potrafi się rozpędzić do 100km/h w przeciągu 2-3 sekund! Jest to przejażdżka dla ludzi spragnionych wyjątkowych doznań – przeciążenia wynoszą od -1 do 4,5 g. Nie macie się jednak czego obawiać, bo ta kolejka, jak i wszystkie inne atrakcje spełniają najwyższe standardy bezpieczeństwa. Co więcej, według statystyk i najczęściej pojawiających się komentarzy na facebooku Energylandii to właśnie ten Roller Coaster jest idealny dla całych rodzin! Zarówno dla młodzieży jak i dorosłych! Numer 3: Zadra – dla szukających maksymalnych emocji W Energylandii możecie odwiedzić również Smoczy Gród – strefę tematyczną otwartą w ubiegłym roku. Znajdziecie tam kilka nowych atrakcji, a przede wszystkim światową rekordzistkę… Zadrę! Jest to najwyższa na świecie hybrydowa kolejka, która zbudowana jest głównie z drewna. Osiąga prędkość 121 km/h i ma prawie 63 m wysokości. Spadek o nachyleniu 90°, 3 inwersje, genialne ukształtowanie oraz konstrukcja toru sprawią, że przejazd Zadrą zapamiętacie na bardzo długo! Numer 4: Speed Water Coaster – dla lubiących wodne przygody Niedaleko strefy wodnej Big Milk Water Park znajduje się powiązana tematycznie z tym obszarem wodna kolejka - Speed Water Coaster. Korzystając z tej atrakcji, najpierw w specjalnych wagonikach stylizowanych na małe łodzie wjedziecie windą na wysokość 60 m, po czym zjedziecie po pochylni osiągając prędkość 110 km/h. Te imponujące parametry wywołają na Was wspaniałe wrażenia, ale na tym jazda się nie kończy. Na samym końcu przejażdżki wagoniki wjeżdżają do kanału z wodą, która rozbryzguje się na wszystkie strony. Dzięki temu Wasze emocje zostaną lekko schłodzone. Numer 5: Mayan – idealny na sam początek Roller Coaster Mayan to kolejna atrakcja w Strefie Ekstremalnej. Ta kolejka jest w Parku prawie od początku istnienia Energylandii i cały czas cieszy się ogromną popularnością. Podczas tej przejażdżki zostaniecie wciągnięci w wagonikach na wysokość 33 m, a następnie rozpędzicie się do 80 km/h. Te parametry wraz z licznymi inwersjami, zakrętami i innymi specjalnymi elementami toru sprawią, że będziecie mogli doświadczyć przeciążeń dochodzących aż do 5 g. To wszystko może przyprawić o pozytywny zawrót głowy nawet prawdziwych miłośników roller coasterów. Czy odważycie się podjąć wyzwanie i przejechać pięcioma najszybszymi kolejkami w Energylandii? Naprawdę warto, bo fenomenalne wrażenia i dreszczyk emocji są gwarantowane! Zaplanuj swój pobyt już dziś i odwiedź Park Rozrywki Energylandia! Zapraszamy na naszą stronę internetową: https://energylandia.pl/, a także zachęcamy do zakupu biletów on-line: https://ticket.energylandia.pl/. Do zobaczenia w Energylandii! View oEmbed on the source website