Zaufali astrologowi i są razem ponad 20 lat. Historia Małgorzaty Bogdańskiej i Marka Koterskiego
Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski tworzą związek od ponad dwóch dekad. Ich miłość została przepowiedziana przez astrologa, co nadaje ich historii wyjątkowego charakteru. Poznaj kulisy ich relacji. Co mówią o swoim uczuciu?
Nieudane małżeństwo, życiowe zakręty, uzależnienie, które potrafiło zatopić każdy dzień w mroku. Marek Koterski nie krył, że życie go poraniło. Reżyser „Dnia świra” przez lata szukał czegoś więcej niż tylko zawodowego spełnienia. I wtedy, w 2004 roku, los postawił na jego drodze Małgorzatę Bogdańską. Ona – silna, doświadczona przez życie kobieta, on – mężczyzna po przejściach. Od początku połączyło ich zaufanie, ale też coś trudniejszego do uchwycenia – głębokie pragnienie, by spróbować jeszcze raz. Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość z przepowiedni Kiedy się spotkali, oboje nieśli na barkach bagaż przeszłości. Marek Koterski miał już za sobą jedno małżeństwo. Jego pierwszą żoną była Iwona Ciesielska – nie była związana z filmowym światem, pracowała między innymi w Urzędzie Miasta Łodzi, pełniąc funkcję asystentki wiceprezydenta. Ich drogi przecięły się w recepcji Hotelu Mazowiecki – on tam mieszkał, ona pracowała. Dla niej to było jak piorun z jasnego nieba. On miał 34 lata, ona zaledwie 18. Owocem ich związku był Michał, który przyszedł na świat w 1979 roku i dziś sam jest znanym aktorem, a także ojcem. Choć początek zapowiadał się jak z romantycznego filmu, rzeczywistość okazała się znacznie trudniejsza. Marek Koterski przyznał kiedyś szczerze, że jego pierwszą prawdziwą miłością był syn – tylko że wtedy nie potrafił jeszcze kochać. Z Iwoną rozstali się w połowie lat 80. Małgorzata Bogdańska wierzy, że to, co najważniejsze, było jej zapisane w gwiazdach. Astrolog, do którego trafiła w jednym z życiowych zakrętów, powiedział jej wtedy, że spotka miłość – mężczyznę z filmowego świata. Była już po rozwodzie, samotnie wychowywała dziecko, z trudem godząc obowiązki z codzienną ciszą, która zapada po zgaszeniu świateł. I nagle przyszedł ten moment – cichy, ale stanowczy – w którym poczuła, że tęskni. Za bliskością, za miłością, za kimś, kto nada jej dniom sens. „Jak się ma powodzenie w życiu zawodowym, a pustkę w domu, to nawet największy sukces nie daje radości”, mówiła aktorka w jednej z rozmów. Poszła do astrologa, który wywróżył jej partnera z branży filmowej, tyle że… charakteryzatora. Niedługo potem poznała jednak reżysera Marka Koterskiego. Zobacz też: Najpierw plotki o rozwodzie, a tu takie wieści. Emilia Komarnicka i Redbad Klynstra rozwiewają wszelkie wątpliwości Marek Koterski: podobała mi się jako aktorka i kobieta Ich pierwsze spotkanie miało miejsce na próbach do spektaklu „Nas troje” w 2004 roku. Marek Koterski – nazwisko, które w polskim kinie znaczy wiele – musiał robić wrażenie. Urodzony 3 czerwca 1942 roku w Krakowie, artysta z krwi i kości. Dramaturg, pisarz, scenarzysta, reżyser. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, specjalizując się w teorii literatury, próbował swoich sił w malarstwie i historii sztuki. Choć do Akademii Teatralnej w Warszawie się nie dostał – oceniono go wtedy bezlitośnie: „poniżej średniej inteligencji” i „brak umiejętności formułowania myśli” – dziś trudno uwierzyć, że ktokolwiek mógł tak się pomylić. W 1971 roku ukończył reżyserię w łódzkiej filmówce. I od tamtej pory tworzy kino, które trafia w samo sedno polskiej duszy. Jego „Nic śmiesznego”, kultowy „Dzień świra”, „Baby są jakieś inne”, „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” czy „7 uczuć” – to filmy, które pokochali widzowie kilku pokoleń. A w trzech ostatnich na ekranie pojawiła się również Małgorzata Bogdańska. Nie tylko partnerka w życiu prywatnym, ale też ważna towarzyszka jego filmowej drogi. Małgorzata Bogdańska: Ale Pan ma bajer! Gdy się poznali, ona nie miała takiego dorobku. Była aktorką teatru Ochota. Pracowała w Teatrze Ochota, miała w sobie dojrzałość i klasę. Urodziła się w 1962 roku w Otwocku, a aktorstwo studiowała w łódzkiej Filmówce – tej samej, którą kończyli najwięksi. Dla niej Marek Koterski był mistrzem – reżyserem, którego twórczość podziwiała. Dla niego – od pierwszego momentu – była kimś więcej. „Wszedłem na scenę i mówię: bardzo mi się pani podobała. A ona mówi: bardzo mnie to cieszy, że podobałam się panu jako aktorka. Odpowiedziałem: jako aktorka też, ale przede wszystkim jako kobieta. Po pierwszej randce powiedziała do niego: „Ale Pan ma bajer!”. I tak się zaczęło, coś między nimi zaiskrzyło. „Odwoziła mnie do domu i jak tym rozochocony mówię: „może pani zajrzy do mnie, bo pożyczyłbym pani książkę »Twórcza moc miłości«, ale powiedziała: „nie!” I to mnie bardzo ujęło”, wspominał początki związku Marek Koterski. Małgorzata Bogdańska: piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki W teatrze żartowano, że „świr spotkał świrka”. Marek Koterski – mistrz opowiadania o absurdzie codzienności – i Małgorzata Bogdańska – roztrzepana, serdeczna, wiecznie czegoś szukająca w przepastnej torbie. Była w niej energia, która idealnie współgrała z jego wrażliwością. I choć z pozoru tak różni, w rzeczywistości idealnie się dopełniali. W rozmowie z Magdaleną Żakowską przyznała, że ich dom nie przypomina tradycyjnego gospodarstwa. Zamiast gotować obiady – wolą porozmawiać. Zamiast brylować na salonach – przytulić się na kanapie i zanurzyć w rozmowie. Po kilku latach znajomości postanowili się pobrać. I choć ten związek był daleki od konwencjonalnych ram, to dał Markowi coś wyjątkowego – spokój. Michał Koterski, syn reżysera, nie miał wątpliwości: drugie małżeństwo ojca wpłynęło na niego zbawiennie. „To jest piękne, tak popatrzeć na nich, jak są szczęśliwi”, powiedział w jednym z wywiadów. Z kolei Małgorzata Bogdańska opowiadała: „Nie staramy się jakoś szczególnie o nasz związek. Ale wystarczy, żebyśmy się chwilę nie widzieli, a już piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki. Bardzo chcieliśmy, żeby nam się udało”. Zobacz też: Gdy ją widział, drżał z pożądania. Kora i Bogdan "Bodek" Kowalewski przez lata ukrywali swój namiętny romans... Para w życiu i na scenie Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski to duet nie tylko w życiu, ale i na scenie. Ich relacja przenika do sztuki – i odwrotnie. Wspólnie stworzyli „Teatr na Walizce” – kameralną przestrzeń, w której wszystko może się wydarzyć, a jedynymi stałymi elementami są: on, ona i walizka pełna teatralnych rekwizytów. To ich osobisty teatr życia – intymny, szczery i całkowicie ich. „Moja żona ma ze mną troszeczkę gorzej niż inni aktorzy. Szczególnie mocno odczuła to we [Wszyscy jesteśmy Chrystusami” — mówił Marek Koterski w TVN. „Zazwyczaj robię po trzy duble. Z Małgosią zrobiłem trzynaście. Do montażu wziąłem drugi dubel i sobie pomyślałem: Boże, co ja robiłem?”, dodał. Andrzej Woronowicz opowiadał: „Ona się bardzo stara, a Marek bardzo dużo od niej wymaga”. Nie prowadzi to jednak do awantur. Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski są wyjątkowo zgodną parą. „Aktora trzeba kochać, a tutaj mam to, jak znalazł" — stwierdził reżyser. Żyją spokojnie. Jak mówiła Małgorzata Bogdańska w rozmowie z Magdaleną Żakowską nie są identyczni. „Marek może mieć pudełko czekoladek i jeść jedną dziennie. Ja zjem natychmiast wszystkie. Jestem dużo głośniejsza od męża, bardziej żywiołowa. Twierdzi, że jestem w stanie tym wyrwać go z największego przybicia i smutku”. Są szczęśliwi. „Ja mam z kim dzielić świat – a to jest w życiu najważniejsze”, wspominała aktorka. Zobacz też: Dzielą ich 23 lata, a połączyła miłość. Oto niezwykła historia Iwony i Andrzeja Rosiewiczów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/akpa20250524frf18lt6320-b2692f2.jpg" width="1500" height="1000" alt="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" title="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" />
Michał Koterski o relacji z ojcem: „Jest dla mnie przykładem na to, że można radykalnie zmienić swoje życie”
„Jest trzeźwy od 25 lat, ja od ośmiu”, zwierza się aktor
Michał Koterski przez 23 lata, uzależniony od narkotyków i alkoholu, prowadził życie rockandrollowca. Od ośmiu jest wolny i trwa w trzeźwości. Demony przeszłości zabrały mu tyle lat życia i wyrządziły tyle krzywd, że nie ma w nim żadnej tęsknoty za przeszłością. „Było w tym cierpienie, mrok, ból i strach. Żyłem w iluzji, ale byłem ślepy i tego nie widziałem. […] W końcu jestem człowiekiem wolnym. I ta wolność jest bezcenna”, zwierza się. W rozmowie z Beatą Nowicką w poruszających słowach opowiada też o wychowaniu w rodzinie obarczonej od pokoleń nałogami. Podczas pracy nad książką „To już moje ostatnie życie”, aktor i showman wrócił do czasów dzieciństwa. Michał Koterski nie spodziewał się, że przeszłość aż tak głęboko go dotknie. „Powrót do dzieciństwa, kiedy jest się dzieckiem alkoholika, przynosi traumatyczne wspomnienia. Tego, co wtedy przeżyłem, nie da się – jak mówi dzisiaj młodzież – ani odsłyszeć, ani odzobaczyć”, wspomina w VIVIE!. Jak podkreśla, jego ojciec - Marek Koterski, wspaniały reżyser i scenarzysta, jest trzeźwy od 25 lat. „Od lat jest dla mnie natchnieniem, wsparciem, autorytetem, ale też przykładem na to, że można radykalnie zmienić swoje życie", wyznaje aktor. Jakie łączą ich dziś relacje? Michał Kotereski o relacji z ojcem, Markiem Koterskim Przez półtora roku ja pytałam, Ty opowiadałeś mi o swoim życiu. Bez taryfy ulgowej. Pamiętasz moment, kiedy wysłałam Ci gotową książkę? Bałeś się, co w niej odkryjesz? Nie. Ale poczułem ulgę, kiedy skończyliśmy rozmawiać. To był dla mnie trudny czas. Na początku powiedziałaś mi, że muszę być z tobą szczery, inaczej ta historia będzie niewiarygodna. No to opowiedziałem ci wszystko bez znieczulenia. Nie spodziewałem się, że przeszłość aż tak głęboko mnie dotknie. Powrót do dzieciństwa, kiedy jest się dzieckiem alkoholika, przynosi traumatyczne wspomnienia. Tego, co wtedy przeżyłem, nie da się – jak mówi dzisiaj młodzież – ani odsłyszeć, ani odzobaczyć. Pamiętasz, jak w połowie pracy musieliśmy przerwać? Pamiętam. Byłeś ciągle na planie filmowym, w rozjazdach… To prawda, ale przede wszystkim musiałem iść na terapię, do czego wtedy się nie przyznałem. Musiałem to sam ze sobą załatwić. Odbyłem 12 sesji, które dotyczyły wyłącznie mojego dzieciństwa. Zaskoczyło mnie to, bo mam z ojcem rewelacyjne stosunki. Od lat jest dla mnie natchnieniem, wsparciem, autorytetem, ale też przykładem na to, że można radykalnie zmienić swoje życie. Patrzyłem na niego i myślałem: Jeśli on dał radę, mi też się uda. Ojciec jest trzeźwy od 25 lat, ja od ośmiu. Na terapii jednak miałem chwilę zawahania, czy znajdę siłę, żeby dokończyć tę opowieść. Byłem zdewastowany emocjonalnie. Jakbym dłubał palcem w otwartej ranie. Straszny ból. Bałem się, że tego nie udźwignę… [...] Twoja mama powiedziała: „Wiem, że słowa niczego nie zmienią, ale chciałabym przeprosić Miśka za wszystko, co było w jego życiu nie tak, jak powinno”. Nigdy nie zadałam Ci tego pytania. Przeprosiłeś mamę i tatę za piekło, które Ty im zgotowałeś? Nie przeprosiłem… (milczenie). Cały czas w relacji z rodzicami występuję w pozycji dziecka. Moje przeprosiny objawiają się tym, że im w czymś pomagam, zapraszam do siebie na Wigilię, na moje premiery, widzą, jak się zachowuję, rozwijam, dbam o moją rodzinę. Może podświadomie uznałem, że to wystarcza… Na przeprosiny face to face nigdy się nie zdobyłem. I nie wiem, czy się zdobędę. Takich deklaracji nie będę składał. To nie jest przypadek, że jeden z ostatnich kroków AA brzmi: „Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, których skrzywdziliśmy, z wyjątkiem tych przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych”. Ja wciąż jestem na początku drogi trzeźwienia. Czytaj też: Michał Koterski: „Przez lata oskarżałem rodziców, że popsuli mi życie” Michał Koterski, Marek Koterski, 9 października 2016 [...] Michał Koterski: Wierzę w rodzinę i mnóstwo rzeczy robię dla niej. Ale im dłużej jestem trzeźwy, tym więcej dostrzegam w sobie niedoskonałości. Na przykład widzę, że nie poświęcałem jej wystarczająco dużo uwagi. Nie byłem wrażliwy na Marcelę, na jej potrzeby. Umniejszałem jej rolę w naszym związku. Myślałem: Ja gram wielkie role, a ona wychowuje Fryderyka. Wiadomo, co jest ważniejsze… Nieprawda. Film dziś jest, jutro go nie ma. A wychowanie dziecka wpływa na całe jego życie. To jest najtrudniejsza praca. Książka pokazała mi, gdzie rodzice nie wyrobili się w moim dzieciństwie i jakie to było ważne. A gdzie się nie wyrobili? Przez lata oskarżałem rodziców, że popsuli mi życie. Nie zdałem w szkole, zatrzymała mnie policja, nie wyszło mi z dziewczyną, ćpałem – to była ich wina. Wykorzystywałem ich słabości, a oni to przyjmowali z pokorą. Byli dla mnie za dobrzy, bo chcieli mi wynagrodzić traumę dzieciństwa. Wbijałem im nóż w serce, traktowałem jak worek treningowy, ale byłem egoistą i nie chciało mi się o tym myśleć. Po latach zrozumiałem, że nie potrafili spełnić mojego jedynego marzenia: z dzieckiem trzeba być, okazywać mu czułość, bawić się z nim. Za to całe życie ich karałem. Brak czasu to podstawowa bolączka każdego rodzica. Stąd biorą się potem nasze deficyty w dorosłym życiu: brak pewności siebie, brak poczucia wartości, miłości, bezpieczeństwa. Kiedy zmierzyłem się z tym, czego moi rodzice nie byli w stanie zrobić dla mnie, przełożyłem ten obraz na siebie i pomyślałem: Kurde, czy ja jestem dobrym ojcem? Czy wyrabiam się w moim rodzicielstwie? Jakie popełniam błędy? Nie wiem. Nie mam odpowiedzi na to pytanie. Staram się każdą wolną chwilę spędzać z moim synem. [...] Ty też miałeś pięć lat, kiedy zadebiutowałeś w filmie ojca, ale w przeciwieństwie do Fryderyka byłeś zawstydzony. Uwielbiałem bawić się żołnierzykami, których miałem całe pudła. Prowadziłem swoje wojny i czułem się jak w filmie. Ojciec postanowił nakręcić o tym dokument „Pieśń wojenna”. Gdy byłem sam, było super, kiedy przyszła ekipa filmowa i rozstawiła sprzęt, strasznie mnie to zawstydzało. To już nie był mój świat. Zresztą w dzieciństwie słowo „reżyser” źle mi się kojarzyło. Kiedy mnie w szkole pytali, kim jest tata, mówiłem, że lekarzem albo adwokatem. Dzieci krzyczały: „Kłamie, kłamie! Jego tato jest reżyserem!”, a ja ze wstydu zapadałem się pod ziemię. Aż trafiłem na plan zdjęciowy i zobaczyłem, z jakim szacunkiem i namaszczeniem odnoszą się do mojego ojca aktorzy, których ja wielbiłem: Pazura, Linda, Kondrat, Machalica, Chyra, Więckiewicz, Dorociński… To prawda. Jest twórcą jedynym w swoim rodzaju. Tato nienawidzi hipokryzji. Zawsze działał poza układami. Utrzymywał się z własnej sztuki, kręcił filmy i robił przedstawienia teatralne na podstawie swoich scenariuszy. Nigdy nie zrobił żadnej reklamy, żadnego serialu. Jako młody chłopak tego nie rozumiałem. Dostawał różne propozycje i konsekwentnie je odrzucał. Kiedyś zaproponowano mu reklamę Orange. Miał dostać za jeden dzień pracy tyle, ile zarabiał za cały swój film. Pytałem ojca: „Dlaczego tego nie weźmiesz? Tyle kasy przejdzie ci koło nosa”, a on tłumaczył: „Michał, gdybym to wziął, już nigdy nie stworzyłbym żadnego filmu. Nie robię tego z wyboru, tylko ze strachu. Boję się tych pieniędzy. Boję się, że odebrałyby mi sens tworzenia”. Dotarło do mnie, że wybrał własną drogę. Przez całą książkę przywołuję zdania mojego ojca. Zawsze w rozmowach wykorzystywałem wszystko, co mówił, i ludzie byli pod wrażeniem (śmiech). Nawet mu się przyznałem, że „podkradam” jego myśli. A ojciec na to: „To super, że czerpiesz ze mnie”. Jedna z najpiękniejszych scen w książce to ta, kiedy na planie „7 uczuć” mówisz ojcu, że… zostaniesz ojcem. Podczas jednej z prób wypaliłem prosto z mostu: „Słuchaj, Marek, muszę ci coś powiedzieć. Jest taka sprawa, że zostaniesz dziadkiem”. Wyglądał na zszokowanego. Nawet nie wiem, co mi odpowiedział. Mam poczucie, że wręcz wkurzył się czy raczej przestraszył, że sieję zamęt. Że oznajmiłem mu tę najważniejszą dla mnie nowinę w najmniej odpowiednim momencie – kiedy on robi film, a ja gram w tym filmie główną rolę. Adasia Miauczyńskiego, jego oczko w głowie. Ale brnąłem dalej: „Tato, czy zdajesz sobie sprawę, że twój wnuk i mój syn będzie pierwszym Koterskim, który urodzi się w trzeźwej rodzinie?”. To nim wstrząsnęło. Łzy mu poleciały, rozpłakał się i mnie przytulił. Nagle zniknęło całe napięcie. Jakby ojciec zrozumiał, że jednak życie jest ważniejsze niż sztuka. I to było piękne. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od 20 kwietnia. Czytaj też: Marieta Żukowska jest zakochana! Nam po raz pierwszy mówi o nowym związku
Misiek Koterski świętuje 8 lat w trzeźwości. Był już na skraju. Co mu pomogło?
To już osiem lat, odkąd Michał Koterski zerwał z nałogiem. Aktor, który walczył z uzależnieniem świętował właśnie kolejny rok w trzeźwości. Na swoim Instagramie pochwalił się zdjęciami z wydarzenia. Celebrowanie tego dnia jest dla niego bardzo ważne, każdego roku. O swojej historii opowiedział szczerze, motywując innych do zawalczenia o siebie i swoją rodzinę. ZOBACZ TEŻ: Michał Koterski przez pół życia wychodził z uzależnień. Teraz za to dziękuje: „To dar od Boga” Misiek Koterski świętuje 8 lat w trzeźwości Koterski od dawna opowiada o tym, jak udało mu się wyjść z nałogu. Trzeźwość uważa za swój największy sukces i jak sam twierdzi, ostatnie 8 lat należy do najlepszych w jego życiu. Jego przyjaciel z okazji kolejnego roku bez alkoholu i używek zorganizował dla niego przyjęcie. 4 grudnia urodziłem się na nowo! Minęło mi właśnie osiem lat życia w trzeźwości, bez żadnych substancji zmieniających świadomość (alkoholu, narkotyków, leków itp.). Mogę z ręką na sercu, z pełną świadomością i poczuciem powiedzieć, że to były i są najpiękniejsze i najwspanialsze lata mojego życia. Koterski w trudnych chwilach zawsze mógł na niego liczyć Gustlik, jeden z najlepszych przyjaciół Koterskiego, zawsze trwał przy nim i wspierał w trudnych chwilach. To właśnie on, wraz z partnerką wyprawili dla Miśka przyjęcie z okazji 8 lat trzeźwości. Był ze mną na dobre i na złe, kiedy osiągałem sukcesy, byłem znany, lubiany i poklepywany, "lśniłem" na ekranach kin i telewizorów, a wszyscy chcieli ogrzać się w blasku mojej popularności. Ale był także, kiedy spadłem z samej góry na sam dół, kiedy błąkałem się bez celu, bez domu, pogrążony w totalnym zniewoleniu nałogu i ciemności, kiedy nikt nie chciał nawet splunąć w moją stronę. Koterski o wyjściu z nałogu Aktor wielokrotnie podkreślał, że wyjście z nałogu sprawiło, że jego życie zmieniło się na lepsze. 5 lat temu na świat przyszedł jego ukochany syn Fryderyk. Koterski i mama chłopca, Marcela Leszczuk, mimo niepowodzeń, wciąż tworzą szczęśliwą parę. ZOBACZ TEŻ: Jak dzisiaj wygląda syn Michała Koterskiego i Marceli Leszczak? Jestem trzeźwym, szczęśliwym człowiekiem, który spełnił swoje największe marzenia. Tata cudownego Frysia, którego Adaś jest chrzestnym, partnerem wspaniałej Marcelki, otaczam się wartościowymi ludźmi, spełniły się moje marzenia zawodowe.
Jak dzisiaj wygląda syn Michała Koterskiego i Marceli Leszczak?
Michał Koterski od 5 lat jest dumnym i szczęśliwym ojcem! Wraz z Marcelą Leszczak doczekał się synka, któremu nadali imię Fryderyk. Pociecha odmieniła ich życie. Narodziny na nowo zjednoczyły zakochanych. Jak dzisiaj wygląda ich synek? Chłopiec rośnie jak na drożdżach i fani nie mają wątpliwości, że jest bardzo podobny do sławnego taty! Jak dzisiaj wygląda Fryderyk, czyli syn Michała Koterskiego i Marceli Leszczak? Koniec października 2017 roku był najszczęśliwszym czasem dla Marceli i Michała. Dlaczego? Ponieważ w październiku przyszedł na świat ich synek! Fryderyk połączył rodziców, którzy teraz na nowo rozkoszują się miłością. Dzisiaj nie ma żadnych śladów po wcześniejszym kryzysie. „Jak jest dziecko, to się podejmuje walkę. Poza dzieckiem są też jednak uczucia", mówiła ukochana Miśka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Artur i Sara Borucowie świętują ósmą rocznicę ślubu! Jak zaczęła się ich historia miłości? Jak na ten moment Fryderyk jest najważniejszą osobą w ich życiu. Rodzice widzą przed nim świetlaną przyszłość, jednak ojciec nie chce, żeby poszedł jego drogą. „Nie chciałbym chyba, żeby został aktorem. Ale moim marzeniem jest to, żeby poszedł artystyczną drogą”, mówił Michał Koterski w rozmowie z JastrząbPost.pl. „Ma na imię Fryderyk, urodził się w dniu śmierci Fryderyka Chopina. Cała historia jest z nim związana, to długo by opowiadać. Gdy był w brzuszku, chodził na koncerty fortepianowe, dostał pianino od Leszka Możdżera, na którym gra. Może to się spełni, ale nie będę go do tego zmuszał (…) Świat idzie w tą stronę, że ludzie zaczynają dbać o środowisko. Żyjemy na jednej planecie, trzeba utrzymywać porządek, żeby przeżyć, żeby nasze dzieci przetrwały", dodał. CZYTAJ TEŻ: Nazwisko mamy przynosi Larze Gessler wiele szkód: „Masz zawód córka, cokolwiek byś nie zrobił” Zobaczcie jak dzisiaj wygląda syn Michała Koterskiego i Marceli Leszczak!
Michał Koterski: „Nikt nie wie tyle o tej postaci, co ja”
Misiek Koterski o współpracy z ojcem i roli w filmie „7 uczuć”
Prowadził burzliwe życie i w show-biznesie uchodził za obiboka. Miał za sobą kilka nieudanych związków. Długo nie mógł znaleźć miłości. Wszystko się zmieniło, gdy zbliżył się do Boga i na jego drodze stanęła Marcela! W jednym z wywiadów VIVA! Michał Koterski opowiedział Beacie Nowickiej, opowiedział, o tym, jak to jest być synem sławnego reżysera. W najnowszym filmie Marka Koterskiego 7 uczuć zagrał główną rolę. Spełniło się jego marzenie! Kim jest Misiek Koterski? Jest synem reżysera Marka Koterskiego, od 1999 roku związany z telewizją. Aktor, prezenter telewizyjny i satyryk występował między innymi w Pierwszej Miłości czy Świadku koronnym. Od lat związany z teatrem, a od niedawna z Marcelą Leszczak, uczestniczką trzeciej edycji Top Model, z którą mają syna - Fryderyka. *** - No właśnie, synem i aktorem... Mówię do Marka: „Zobacz, sztafeta przerwana. Mój syn, a twój wnuk, urodził się jako pierwszy w trzeźwej rodzinie”. Miałem 37 lat, kiedy na świecie pojawił się Fryderyk, podobnie jak mój ojciec, kiedy ja się urodziłem. To jest dla mnie magia. Marzyłem o tym dziecku. – Tak samo jak o tym, żeby zagrać główną rolę w ojca filmie. I przez lata wydawało się to zupełnie nierealne… Całe dzieciństwo chodziłem z moim ojcem za rękę do wytwórni. Wtedy to była magiczna wytwórnia w Łodzi, bo robiło się tam wszystkie filmy. Przyglądałem się jego twórczości i jego alter ego, którym jest Adaś Miauczyński. Patrzyłem na Marka Kondrata, Andrzeja Chyrę, na Cezarego Pazurę, Wojtka Wysockiego czy później Adama Woronowicza, wszystkich tych wspaniałych artystów i myślałem: Jezus Maria, to są wspaniałe role. A z drugiej strony za każdym razem ojciec dawał mnie pierwszemu do czytania scenariusz. Oczywiście nie byłem w odpowiednim wieku i miejscu w swoim życiu, ale marzyłem: Kurde, wiem o tej postaci wszystko. Wiedziałbym, jak to zagrać. – Wiedziałeś też, że Twój ojciec, dla którego kino jest sensem życia, wtedy nigdy by Ci takiej roli nie powierzył. Dlatego nie powiedziałem tego głośno, ale przy każdym filmie myślałem: Może kiedyś spełni się moje marzenie i to ja zagram tego Adasia Miauczyńskiego. Kiedyś ojciec mi powiedział, czego nie rozumiałem, że prawdziwy aktor powinien zacząć od teatru. I gdy wziąłem się za swoje życie, to do tego teatru bardzo dążyłem. Dostałem małą rolę w Teatrze Komedia we Wrocławiu i wtedy teatr pokochałem. – Potem przyszła rola taksówkarza Stanleya w „Mayday 2”, który prowadzi podwójne życie, zebrałeś za nią świetne recenzje. I kolejna główna rola – w „Historii żołnierza” Kurta Vonneguta w reżyserii Michała Znanieckiego. To opowieść o młodym człowieku, który bał się iść na wojnę i uciekł z wojska, za co został rozstrzelany. Poczułem jego cierpienie, jego strach i niezrozumienie świata, sam nieraz stawałem w obliczu śmierci, choć może nie tak dosłownie, ale jego historia bardzo mnie poruszyła. I po tym spektaklu we Wrocławiu, nigdy tego nie zapomnę, ojciec podszedł do mnie i mówi: „Chciałem ci złożyć propozycję, nie jako ojciec, ale jako reżyser, głównej roli w moim filmie”. Do dziś czuję dreszcze. Z jednej strony poczułem ogromną radość, że spełniło się moje marzenie, z drugiej tak mnie zamurowało, że pojawił się ogromny lęk, jakiego nigdy w życiu nie poczułem. Zdałem sobie sprawę, co on mi zaproponował. Spełnić marzenie to jedno, ale sprostać tej robocie to jest co innego. – I co zrobiłeś? Tak się przestraszyłem, że miesiąc nie odzywałem się do ojca. Po miesiącu sam zadzwonił: „Słuchaj, ja ci, kurwa, proponuję główną rolę, aktorzy czekają na taką rolę całe życie, a ty miesiąc się nie odzywasz?! Czy ty sobie jaja robisz?!”. „Ja się po prostu boję”, i opowiedziałem mu o swoich lękach, o tym, jak sobie wyobraziłem Marka Kondrata w kultowym „Dniu świra” i pomyślałem: Gdzie w tym ja, z moimi skromnymi doświadczeniami? A ojciec na to: „Posłuchaj, ja nie wiedziałem, kogo obsadzić. Kiedy zobaczyłem cię w »Mayday 2«, a potem w kolejnych spektaklach, spłynęło na mnie, że to masz być ty”. I dodał, że nikt nie wie tyle o tej postaci, co ja. – Na planie stanąłeś obok Więckiewicza, Chyry, Woronowicza, Dorocińskiego, Cieleckiej, Ostaszewskiej, Figury… Podpatrywanie, jak każde z nich się przygotowuje, wnosi coś innego. To była uczta pod każdym względem. Udział w takim filmie jest jak skończenie najlepszej szkoły filmowej. Sam dałem z siebie wszystko. Nie spóźniałem się, umiałem tekst na blachę, miałem przygotowaną i przeanalizowaną każdą scenę, wiedziałem, co gram i jak gram. Pamiętam, jak przy filmie „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” mówię do Marka Kondrata: „Słuchaj, czy w tym scenariuszu muszą być rozpisane wszystkie zająknięcia? Jak to mam naturalnie zagrać?! Może to wyrzucimy?”. A Marek na to: „Jak je wyrzucimy, to nie będzie to samo. U twojego ojca scenariusz jest jak utwór muzyczny. Jeśli wyrzucisz jedną nutę, całość traci rytm”. Tym razem z tym nie dyskutowałem, wiedziałem, że tu będzie trzeba upuścić krwi, może dlatego tak się bałem tej roli. Marek powiedział w jakimś wywiadzie, że „po roli w »Dniu świra« nie mógł przez rok się pozbierać”. Zrozumiałem, że tej postaci trzeba oddać całego siebie, wszystkie swoje emocje. Po prostu trzeba na ten czas stać się Adasiem Miauczyńskim. Odgrywając niektóre sceny, wracałem do domu tak skrajnie zmęczony, że padałem na łóżku, miałem tak ogromne napięcie w całym ciele, że nie mogłem się ruszyć, tylko moja Marcela wie, co przeżywałem i ile mnie to kosztowało. Dziękuję Bogu, że postawił ją na mojej drodze, bo tylko dzięki niej udało mi się dotrwać do końca zdjęć w zdrowiu psychicznym. – Usłyszałeś od ojca komplement? W pracy nie jestem jego synem, tylko Michałem Koterskim, który dostał rolę. On jest profesjonalistą. Jest tak skupiony na tworzeniu, że rzadko chwali. Jak jest dobrze, nic nie mówi. Będąc synem mojego ojca, marzyłem oczywiście, żeby mnie chwalił, i to często. A teraz cieszę się, bo potraktował mnie na równi ze wszystkimi. Ale kiedy graliśmy ostatnią scenę – dużo scen mam z Marcinem Dorocińskim – Marcin w przerwie usiadł obok mnie i mówi tak: „Jak przyszedłem do tego filmu i twój ojciec powiedział, że będziesz grał główną rolę, pomyślałem sobie: K**wa mać! Będziemy mieli do czynienia z oszołomem, obibokiem, będziemy się z tobą użerać, będziesz się spóźniał, wszystko rozwalisz… Masakra. I teraz ci powiem, że jestem pod ogromnym wrażeniem, bo nikt tu nie był tak przygotowany jak ty. Patrzenie na to, jak się rozwijasz, to była sama przyjemność”. Tak się ucieszyłem, że zawołałem ojca: „Chodź! Chodź i posłuchaj, co o mnie mówi ten wspaniały aktor”. Chciałem, żeby ojciec był ze mnie zadowolony, żeby go nie zawieść. Nie zawieść siebie.
Tomasz Raczek: „To będzie pojedynek dwóch gigantów. Pawlikowski kontra Smarzowski”
A jak zwycięzców typuje Karolina Korwin Piotrowska?
W poniedziałek, 17 września, w Gdyni zaczyna się 43 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. Jakie filmy poruszą emocje widzów? Co będziemy oglądać jesienią w kinach? Stawka jest wysoka, walczą znakomite nazwiska. Starzy mistrzowie: Filip Bajon, Marek Koterski i Janusz Kondratiuk oraz młoda gwardia: Małgorzata Szumowska, Agnieszka Smoczyńska, Jagoda Szelc. Kto wygra? O zdanie zapytaliśmy znanych krytyków filmowych: Karolinę Korwin Piotrowską i Tomasza Raczka. Karolina Korwin Piotrowska: Jadę do Gdyni głównie po to, żeby obejrzeć Kler Wojtka Smarzowskiego. O filmie zrobiła się głośno zanim ktokolwiek go obejrzał. Ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski zadał pytanie o to, kto sfinansował Kler, który według niego jest filmem o pedofilii. Ocenia film, którego nie widział. A pedofilia jest jednym z czterech wątków. To wiem na pewno od aktora, który tam grał. Smarzowski nie poszedł w tabloid. Ale już rozlegają się głosy oburzenia: „Kto to finansował?”, „Film jest antypolski!”. Na pewno będziemy o nim dużo i gorąco dyskutować. Na festiwalu zapowiada się pojedynek gigant kontra reszta świata. Tym gigantem jest Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego. Ten film ma szansę nie tylko w Gdyni. Amazon w grudniu rzuci wszystkie siły do promowania Zimnej wojny w Stanach Zjednoczonych. W prasie amerykańskiej już teraz pojawiają się artykuły, że nominacja do Oscara za reżyserię, scenariusz i rolę żeńską jest w zasięgu Polaków. Żaden polski film nie miała takiej trampoliny. Więc jeżeli nawet film Pawlikowskiego nie dostanie w Gdyni Złotych Lwów to on i tak już jest wygrany. Ważna jest też Twarz Małgorzaty Szumowskiej. To drugi polski film, który na świecie robi szum. Szumowska mocno zaczęła jego promocję w Berlinie. Świetnie zagrał u niej Mateusz Kościukiewicz, dobry jest drugi plan. To mocny kandydat. Swój pazur pokażą na pewno starzy mistrzowie. Jestem bardzo ciekawa „Kamerdynera” Filipa Bajona, uwielbiam jego barokowe kino. Będzie też nowy film Marka Koterskiego „7 uczuć”. I Jak pies z kotem Janusza Kondratiuka. Jestem spokojna o polskie kino. Nie widziałam Fugi Agnieszki Smoczyńskiej, która miała świetne recenzje w Cannes. Jestem ciekawa jej i Ewy Bukowskiej z jej 53 wojnami. Mam nadzieję, że będą świetne. Oglądałam za to Monument Jagody Szelc, który startuje w konkursie Inne Spojrzenie. Takiego filmu w polskiej kinematografii jeszcze nie było. Takiego ćwiczenie intelektualno-emocjonalnego jeszcze nikt z Polaków nie wykonał. Już po pierwszym filmie Szelc, Wieża. Jasny dzień, wiedziałam, że ta dziewczyna dostanie Oscara. Teraz tylko czekam, żeby to wydarzyło się jak najprędzej! Oczywiście wszystko zależy od jury festiwalu. W tym roku są w nim profesjonaliści ceniący dobre rzemiosło. I trochę szaleni, jak Jadwiga Jankowska-Cieślak. Aśka Kulig z Zimnej wojny ze swoją kreacją odartą ze sztuczności, ze złych nawyków aktorskich powinna przypaść jej do gustu. W jury siedzą ludzie, jak Dorota Kobiela, którzy liznęli świata, wiedzą, jaki powinien być ten międzynarodowy język filmowy. Wiedzą, że polskie kino nie ma się czego wstydzić. Że wyzbyło się kompleksu, który nam zawsze szkodził. Z kompleksu robimy atut. Zimna wojna jest z gruntu polskim filmem, ale też międzynarodowym. Tomasz Kot mówił mi, że dziennikarze po tym filmie mówią mu i Aśce Kulig, że teraz rozumieją nasz kraj. Kraj sprzeczności, połamany, który kocha się i nienawidzi. Jak głowni bohaterowie, którzy nie mogą bez siebie żyć, a jednocześnie strasznie się ranią. Tomasz Raczek: To będzie pojedynek dwóch gigantów. Pawlikowski kontra Smarzowski. Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego to znakomity film. Życzę mu jak najlepiej, zarówno w Gdyni, jak i walce o Oscary. Twórczość Pawlikowskiego przyjmowana jest jak kiedyś filmy Krzysztofa Kieślowskiego. Jako uniwersalne opowieści zrozumiałe dla wszystkich. Kieślowski był traktowany jako uniwersalny reżyser opowiadający nie o Polsce tylko o ludziach. Z Pawlikowskim jest bardzo podobnie. Życzę mu nagród. Kler trzeba obejrzeć. Nie wyobrażam, żeby mieszkać w Polsce i nie obejrzeć tego filmu Ale najbardziej czekam na film Wojtka Smarzowskiego Kler. Obok Pawlikowskiego Smarzowski jest najwybitniejszym polskim reżyserem z obecni działających. Dwóch gigantów. Na Kler czekam, jak czekałem na Wołyń. Z duszą na ramieniu. Uważam, że temat jest jeszcze trudniejszy. Nie można popaść w przesadę, nie można popaść w łatwą groteskę. Ale przecież Pawlikowski to poważny facet, który nie robi filmów po to, żeby zarobić pieniądze, tylko po to, żeby spełnić rodzaj posłannictwa. Jeżeli uda mu się zrobić wielki film na temat kleru, to chyba zrobię fikołka z radości. Na pewno trzeba Kler obejrzeć. Nie wyobrażam sobie, żeby mieszkać w Polsce i nie obejrzeć tego filmu. Jestem też bardzo ciekaw historii Janusza Kondratiuka o braciach Jak pies z kotem. Czekam również na film Marka Koterskiego 7 uczuć. Dawno nie było takiej komedii. Potrzebujemy wiwisekcji zrobionej przez tego reżysera, żeby ktoś mądrze nazwał, co się z nami dzieje. Zapowiada się festiwal ważnych filmów. Wracają duże nazwiska, a jednocześnie odbywa się zmiana pokoleniowa twórców. Ci nowi, którzy wchodzą, widać to było już rok temu, są świetni. Jak debiutantka Jagoda Szelc, której Monument jest naprawdę mistrzowski. Razem z profesjonalnymi recenzentami filmów czekamy na głośne premiery i wielkie nagrody 43 Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Movie must go on!
Misiek Koterski zdradził, co syn dostanie na chrzest! Aktor planuje dziecku przyszłość?
Jest synem reżysera Marka Koterskiego, od 1999 roku związany z telewizją. Aktor, prezenter telewizyjny i satyryk występował między innymi w Pierwszej Miłości czy Świadku koronnym. Od lat związany z teatrem, a od niedawna z Marcelą Leszczak, uczestniczką trzeciej edycji Top Model, z którą mają syna - Fryderyka. Dlaczego Fryderyk? „Nie wierze w przypadki tak miało być, ja wierze w przeznaczenie, w siłę wyższą, która jest nad nami, która gdzieś tym życiem kieruje”, powiedział Misiek Koterski. Dodał, że imię syna nie jest wybrane przypadkiem. Zaproponowała je Marcela i aktor od razu się zgodził. „Ale ten Fryderyk Chopin towrzyszy mi całe życie”, zdradził Koterski. Dodał, że również jego ojciec jest fanem Chopina, muzyka często występuje w jego filmach, a także we Wrocławiu jest świetny park, gdzie stoi pomnik artysty. „Do tego urodził się w dniu śmierci Fryderyka Chopina, ja gdzieś mam jakieś chore ambicje, że może to jest wielki powrót, reinkarnacja i Fryderyk Chopin wrócił. No więc na pewno pianino na chrzest dostanie, ale nie bede go zmuszał i katował", wyznał Koterski. Dodał, że najważniejsze, aby Fryderyk był po prostu szczęśliwy, niezależnie od tego jaki zawód wybierze. Jak poznał Marcelę? W najnowszej Vivie! Beacie Nowickiej zdradził szczegóły poznania z Marcelą Leszczak. „Trzy tygodnie później, 31 grudnia 2016 roku, grałem spektakl sylwestrowy i producentka zaprosiła na przedstawienie swoją koleżankę. Mam zasadę, że kiedy gram na scenie, ukrywam się za swoją postacią. Tak się w nią wtapiam, że nie łapię kontaktu z publicznością. Tuż przed spektaklem producentka przyprowadziła do garderoby Marcelę. Pamiętam, że podałem jej rękę, spojrzałem na nią… i zamurowało mnie. Widziałem, że ona też się zawstydziła, wbiła wzrok w telefon i tak staliśmy obok siebie, nie rozmawiając, co było bardzo krępujące. Zaczął się spektakl, a ja nie mogłem skupić się na graniu, cały czas myślałem o tym, gdzie ona siedzi. Pierwszy raz po dwóch latach grania tej sztuki patrzyłem na widownię, szukając jej wzrokiem. Chciałem dla niej zagrać jak najlepiej. Kiedy w końcu ją znalazłem i zobaczyłem, jak ona na mnie patrzy, byłem ugotowany, załatwiony. Było po mnie (śmiech)”, powiedział Misiek Koterski. Dodał, że po spektaklu było spotkanie w klubie na Mazowieckiej i choć nie chodzi, tym razem poszedł. „Tym razem stwierdziłem: dobra, jest sylwester, pójdę, oni się napiją, złożę im życzenia i wrócę do domu. Marcela poszła z nami, całą drogę rozmawialiśmy. Dawno nie byłem w klubie. Kiedy weszliśmy do środka, musiałem się rozejrzeć, gdzie czyhają zagrożenia, i zapomniałem o Marceli. Ona mi potem powiedziała, że coś do mnie zagadywała, ale nie kontaktowałem. Ja – król klubów i dyskotek nagle poczułem się jak mały kotek w klatce z tygrysami. Minęła godzina, wszystkim złożyłem życzenia i mówię do siebie: muszę lecieć, dłużej tu nie wytrzymam. Wtedy podeszła do mnie Marcela, podrywał ją jakiś obcokrajowiec, i poprosiła, żebym trochę obok niej postał. Złapałem ją za rękę, była godzina pierwsza, i nie wiem, jak to się stało, ale do szóstej rano staliśmy w tym samym miejscu i rozmawialiśmy. Z żadnej nocy w moim życiu nie pamiętam tak dużo jak z tamtej, sekunda po sekundzie”, opowiedział. Zobaczcie, co więcej powiedział w wideo.
Misiek Koterski szczerze o swoich lękach i słabościach : „Byłem zmęczony moim życiem"
Był bardzo związany z dziadkiem, ale mimo wszystko czuł się samotny. Długo nie mógł znaleźć miłości, aż w Sylwestra poznał Marcelę Leszczak. Wszystko się zmieniło, gdy również zbliżył się do... Boga. W najnowszym numerze Vivy! Misiek Koterski, Beacie Nowickiej opowiedział o samotności i aktorstwie. O przemianie Michał Koterski to aktor, prezenter i satyryk. Szczęśliwy ojciec - Fryderyka. Od dwóch lat związany z Marcelą Leszczak, uczestniczką trzeciej edycji Top Model. – Co Ci pomogło zacząć od nowa? Już wcześniej próbowałeś zmienić swoje życie, ale z mizernym skutkiem. Wiele osób mnie o to pyta, ale nie potrafię odpowiedzieć. Pewnego dnia byłem już tak zmęczony tym życiem… Przychodzi mi do głowy tylko jedno wytłumaczenie, z kategorii cudu. Wojewódzki już powiedział, że Koterski jest skrajny – z jednego uzależnienia w drugie (śmiech). Ale jak myślę o moim dotychczasowym życiu, i to nie o jego jasnych stronach, tylko najciemniejszych, to wiem, że mam ogromne szczęście. – To opowiedz o tym cudzie. Jak byłem dzieckiem, czułem się bardzo samotny. Mama dużo pracowała, ojciec zajmował się swoimi rzeczami, wspólne życie im się nie ułożyło, byłem też jedynakiem, co mam na uwadze, myśląc o moim Fryderyku. Powtarzamy z Marcelą, że drugie dziecko musi być. Jedynakom wydaje się, że cały świat kręci się wokół nich, ja z egocentryzmem mierzę się do dziś i to jest walka na całe życie. Miałem duży pokój na tak zwanym Manhattanie, to były stare bloki komunistyczne, które zresztą stawiał mój dziadek – inżynier, dla mnie wzór mężczyzny. Jedyne, czego w życiu żałuję, to że on nie zobaczył, jak nauczyłem się jeździć samochodem, że założyłem rodzinę, że mam syna. To zawsze była najfajniejsza osoba w moim życiu, często chodzę na jego grób i z nim rozmawiam, on najbardziej we mnie wierzył. Umierał na raka prostaty, a to był przystojny facet, 198 centymetrów wzrostu, bardzo wyważony, dopóki on żył, cała rodzina czuła się… – …bezpiecznie. Wiem, bo opowiadałeś mi kiedyś o nim. Przez ostatnie tygodnie leżał na szpitalnym łóżku, coraz słabszy, z workiem na mocz, wenflonami, to był straszny widok. Przychodziłem każdego dnia i myślałem: Boże, odpuść mu już, żeby nie musiał cierpieć. Tyle razy mi pomógł, nauczył mnie jeździć na rowerze, odrabiał ze mną lekcje, zabierał na działkę, grał ze mną w piłkę, poświęcił mi najwięcej czasu i okazał tyle serca… Któregoś dnia, jakby czytając w moich myślach, złapał mnie za rękę i powiedział: „Michał, ja bym chciał jeszcze tylko jednego”. „Czego, dziadku?”. „Popatrzeć na ten świat”. Nie chciał umierać. Pokazał mi, że mimo tego całego cierpienia i bólu w życiu najpiękniejsze jest życie. – Ile miałeś wtedy lat? Trzydzieści. Została mi po nim ogromna pustka. Całe życie jak czułem się samotny, rozmawiałem z tym kimś, jakimś Bogiem. Nie wiem, kim On jest ani jaki jest, może być nawet z brodą. I pewnego dnia byłem tak zmęczony moim życiem i tym zniewoleniem od używek, że uklęknąłem przed Bogiem i poprosiłem: „Boże, proszę Cię, mam już dosyć takiego życia, tego zagubienia, tego lęku, który mnie nie opuszcza, tego wszystkiego, co robię. Proszę Cię, pomóż mi, a ja zrobię wszystko i obiecuję, bez targowania, że zmienię całe swoje życie”. I możesz wierzyć lub nie, tak się stało. Obsesja z dnia na dzień zniknęła, pierwszy raz mi się chciało i nie miałem ciągot – jak bywało wcześniej – żeby pójść po linii najmniejszego oporu. Zawziąłem się. Włożyłem w to mnóstwo wysiłku. Jest taka przypowieść, że Bóg nigdy nie daje więcej, niż możesz udźwignąć. Tak to się zadziało. – Kiedy? Około trzy i pół roku temu. Najszczęśliwszy czas w życiu. Kiedyś czytałem wywiad z Tomem Hardym, który mówił, że dobry aktor musi w życiu przejść swoje, żeby… – …potem mieć z czego czerpać. Wielu rewelacyjnych aktorów to powtarza. Nigdy nie zapomnę, kim jestem, skąd przyszedłem i jakie są moje doświadczenia. Nie katuję się tym, ale pamiętam. Ktoś mnie niedawno zapytał o ulubiony film. Odpowiedziałem, że w dzieciństwie „Potop”, przemiana Kmicica w Babinicza – to jest właśnie to. W końcu dobro wygrywa ze złem. Każdy z nas ma w sobie ciemne i jasne strony, tylko trzeba sobie zadać pytanie – ja je stawiam każdego dnia – którego wilka karmię? Czasami podkarmiam tego złego i czuję, że on zaczyna w moim życiu przeważać. – Boisz się wtedy swoich demonów? Bardzo. Ale otoczyłem się ludźmi, którzy pomagają mi je zauważyć, bez nich byłoby mi strasznie trudno. Kiedy tańczyłem w Tańcu z Gwiazdami, jeden z fotoreporterów powiedział mi, że Bóg kocha ludzi, którzy walczą ze swoimi słabościami. I od kiedy ja walczę, czuję się kochany i zaopiekowany. Nie tylko przez rodzinę, bliskich, ale też przez tego Kogoś tam, kto nade mną czuwa. U nas jest teraz huzia na Kościół, tylko że Kościół nie ma z tym nic wspólnego, bo to jest instytucja. Ludzie po prostu potrzebują poczucia bezpieczeństwa i siły wyższej, która gdzieś tam czuwa. – Opowiadałeś innym o swojej walce? Mam propozycje, żeby mądrzyć się w mediach na temat swojego uzależnienia. Staram się tego unikać. Niestety, nikogo z mediów nie interesuje moja twórczość, to, w ilu i jakich spektaklach czy filmach zagrałem, zawsze pytają o moją przeszłość. Nie jestem zwolennikiem takich opowieści, nie jestem na to gotowy i uważam, że od tego są specjalne miejsca i terapeuci. To może narobić więcej krzywdy, niż przynieść pożytku. Cały wywiad z Miśkiem Koterskim dostępny w nowej VIVIE! już od czwartku 19 kwietnia! Co jeszcze w nowej VIVIE! 8/2018? Magdalena Boczarska o dziecku. Mariona Bojarska-Ferenc z synem, Aleksem. Razem wydali książkę kucharską, w której opowiadają, jak celebrują życie i posiłki. A także, Książę Karol. Czy wizerunek nudnego safanduły oddaje prawdę o następcy brytyjskiego tronu? W VIVA! Podróże, niezwykła wyprawa do Wietnamu. A w dziale stylowym, w trendach: jaskrawożółte akcesoria, kreski i paski od stóp do głów oraz energetyczne printy w stylu mangi.
Zbliżył się do Boga i poznał miłość. Michał Koterski zdradza, jak się zakochał!
Prowadził burzliwe życie i w show-biznesie uchodził za obiboka. Miał za sobą kilka nieudanych związków. Długo nie mógł znaleźć miłości. Wszystko się zmieniło, gdy zbliżył się do Boga i na jego drodze stanęła Marcela! W najnowszym numerze VIVY! Michał Koterski opowiedział, jak odnalazł miłość i... na randce nie umiał zaparkować autem! Kim jest Misiek Koterski? Jest synem reżysera Marka Koterskiego, od 1999 roku związany z telewizją. Aktor, prezenter telewizyjny i satyryk występował między innymi w Pierwszej Miłości czy Świadku koronnym. Od lat związany z teatrem, a od niedawna z Marcelą Leszczak, uczestniczką trzeciej edycji Top Model, z którą mają syna - Fryderyka. Misiek Koterski o miłości Michał Koterski w najnowszej Vivie! Beacie Nowickiej zdradza szczegóły poznania z Marcelą Leszczak. – A możemy zacząć od końca, od tej miłości, która Ci się jednak przydarzyła? Jeśli opowiem ci tę historię, wszyscy pomyślą, że mi totalnie odje**ło i że jestem nawiedzony… – Zaryzykujmy, ja wiem, że nie jesteś. Zbliżyłem się do Boga, ale nie Boga kościelnego, do którego latają ci w beretach, tylko siły wyższej, która mi towarzyszyła przez całe życie. Wierzę w znaki. Zacznę od tego, że zawsze chciałem zrobić prawo jazdy i to było dla mnie – uwierz mi – bardzo trudne wyzwanie. – No wierzę, bo do tego przede wszystkim trzeba być trzeźwym. (śmiech). Kiedy wytrzeźwiałem, było jeszcze trudniej. – A to dlaczego? Wstydziłem się. Musiałem przełamać swoje lęki, zażenowanie. Wyobrażałem sobie, jak będę jechał tą „L” z instruktorem, a ludzie będą szydzić: „Patrz, Koterski jedzie »L«, facet ma 36 lat, ale obciach…”. Bałem się jak cholera, myślałem o tym długo, że to jest jeden z tych małych, ale ważnych kroczków, których nie potrafię zrobić. Pewnego dnia, półtora roku temu, odezwał się do mnie facet i zapytał, czy wziąłbym udział w akcji, żeby dzieciaki nie jeździły po alkoholu ani po narkotykach. „Proszę pana – mówię – no bardzo chętnie, ale ja nie mam prawa jazdy”. A on na to: „Nie ma problemu, jestem instruktorem, więc umówmy się tak, że ja panu zafunduję kurs, a pan weźmie udział w tej kampanii”. – Znak…? Takich znaków i cudów jest wiele. Tak było z Marcelą. Ale wcześniej zainwestowałem w siebie, wykonałem dużo pracy. Zacząłem grać w teatrze, rozwijać się, chodzić na lekcje dykcji, na lekcje śpiewu. Zakładałem, że ten plan będzie trwał cztery–pięć lat i jak już będę starszym mężczyzną… – …czyli czterdziestoletnim… …znajdę porządną kobietę, która urodzi mi dziecko, bo miłość jak z filmu już mnie nie spotka. Wszystkim o tym opowiadałem. „Teraz twardo stąpam po ziemi i nie mam złudzeń”, mówiłem na planie koleżance, która mnie malowała. A ona mi odpowiedziała: „Zobaczysz, że jeszcze cię taka miłość dopadnie”. Trzy tygodnie później, 31 grudnia 2016 roku, grałem spektakl sylwestrowy i producentka zaprosiła na przedstawienie swoją koleżankę. Mam zasadę, że kiedy gram na scenie, ukrywam się za swoją postacią. Tak się w nią wtapiam, że nie łapię kontaktu z publicznością. Tuż przed spektaklem producentka przyprowadziła do garderoby Marcelę. Pamiętam, że podałem jej rękę, spojrzałem na nią… i zamurowało mnie. Widziałem, że ona też się zawstydziła, wbiła wzrok w telefon i tak staliśmy obok siebie, nie rozmawiając, co było bardzo krępujące. Zaczął się spektakl, a ja nie mogłem skupić się na graniu, cały czas myślałem o tym, gdzie ona siedzi. Pierwszy raz po dwóch latach grania tej sztuki patrzyłem na widownię, szukając jej wzrokiem. Chciałem dla niej zagrać jak najlepiej. Kiedy w końcu ją znalazłem i zobaczyłem, jak ona na mnie patrzy, byłem ugotowany, załatwiony. Było po mnie (śmiech). – To ma ładną nazwę „piorun sycylijski”. Po spektaklu mieliśmy spotkanie w klubie na Mazowieckiej. Ja oczywiście na takie spotkania nie chodzę. Tym razem stwierdziłem: dobra, jest sylwester, pójdę, oni się napiją, złożę im życzenia i wrócę do domu. Marcela poszła z nami, całą drogę rozmawialiśmy. Dawno nie byłem w klubie. Kiedy weszliśmy do środka, musiałem się rozejrzeć, gdzie czyhają zagrożenia, i zapomniałem o Marceli. Ona mi potem powiedziała, że coś do mnie zagadywała, ale nie kontaktowałem. Ja – król klubów i dyskotek nagle poczułem się jak mały kotek w klatce z tygrysami. Minęła godzina, wszystkim złożyłem życzenia i mówię do siebie: muszę lecieć, dłużej tu nie wytrzymam. Wtedy podeszła do mnie Marcela, podrywał ją jakiś obcokrajowiec, i poprosiła, żebym trochę obok niej postał. Złapałem ją za rękę, była godzina pierwsza, i nie wiem, jak to się stało, ale do szóstej rano staliśmy w tym samym miejscu i rozmawialiśmy. Z żadnej nocy w moim życiu nie pamiętam tak dużo jak z tamtej, sekunda po sekundzie. – Widzę dumę w Twoich oczach. Czy o szóstej rano wyznałeś, że ją kochasz? (śmiech). Nie. Zapytałem, czy pójdzie ze mną na koncert noworoczny. Zgodziła się. Kupiłem kwiaty, wieczorem przyjechałem po nią „kaczorem”, moją małą corsą – od trzech tygodni miałem prawo jazdy! – i pojechaliśmy do Filharmonii Narodowej, gdzie miałem problem z parkowaniem. Wyszedłem z samochodu i mówię: „Zaparkujesz?” (śmiech). Marcela do tej pory z tego żartuje. Scena jak z amerykańskiej komedii romantycznej. Magia, coś niesamowitego. Byłem w takiej euforii, w takim uniesieniu. Boże – pomyślałem – nawet jeśli nic z tego nie wyjdzie, dziękuję ci, że poczekałeś z taką niespodzianką, z takim darem do tego momentu. Że dałeś mi to teraz, w moim trzeźwym życiu, kiedy mogę przeżyć każdą minutę, każdą sekundę tego szczęścia. Cały wywiad z Miśkiem Koterskim dostępny w nowej VIVIE! już od czwartku 19 kwietnia! Co jeszcze w nowej VIVIE! 8/2018? Magdalena Boczarska o filmowych i niefilmowych rolach, a także o dziecku! Mariona Bojarska-Ferenc z synem, Aleksem. Razem wydali książkę kucharską, w której opowiadają, jak celebrują życie i posiłki. A także, Książę Karol. Czy wizerunek nudnego safanduły oddaje prawdę o następcy brytyjskiego tronu? W VIVA! Podróże, niezwykła wyprawa do Wietnamu. A w dziale stylowym, w trendach: jaskrawożółte akcesoria, kreski i paski od stóp do głów oraz energetyczne printy w stylu mangi.
15 lat po premierze powraca "Dzień Świra"! Wiemy, kto zagra Adasia Miauczyńskiego!
To była zdecydowanie najgorętsza premiera tej jesieni! Równo 15 lat po pierwszej emisji kultowego już filmu Marka Koterskiego - "Dzień Świra", tragikomiczna historia Adasia Miauczyńskiego powraca w wersji scenicznej jako „DZIEŃ ŚWIRA opera|musical”. 7 lipca, za sprawą właśnie tej sztuki, warszawski Teatr Kamienica dosłownie wypełnił się tłumem! Od tej pory spektakl odwiedza wiele polskich i zagranicznych miast. Kogo zobaczymy na deskach teatru? W rolę głównego bohatera wciela się (znany głownie z estrady, wokalista zespołu Leszcze) Maciej Miecznikowski. W obsadzie znaleźli się m.in. Wojciech Solarz i Joanna Kołaczkowska (wymiennie z Beata Rybotycką) oraz... Marek Kondrat. Nie zobaczymy go jednak, ale z pewnością usłyszymy :) Więcej szczegółów zdradzić nie możemy... Teatralny "Dzień Świra" - nowa odsłona czy wierna kopia? W spektaklu według libretta Marka Koterskiego i z muzyką Hadriana Filipa Tabęckiego, wyreżyserowanym przez Marcina Kołaczkowskiego, widzowie odnajdą tak wiele podobieństw, co różnic. Zobacz także: Cały teatr na naszej głowie! Polecam niezwykłą wystawę kapeluszy w Operze Narodowej w Warszawie! "DZIEŃ ŚWIRA opera|musical" zaskoczy ich jednak nowatorską formą. Oryginalny tekst pierwowzoru – zachowujący charakterystyczny styl językowy Koterskiego, łącznie z wulgaryzmami - zostanie zaprezentowany na scenie w niekonwencjonalnej formie operowo-musicalowej. Spektakl przeznaczony jest dla widzów powyżej 16. roku życia. Serdecznie polecamy! Wybierzecie się na ten spektakl? Najbliższe terminy spektaklu w Teatrze Kamienica (scena ORLA): 24 września 2017 - 15:30 KUP BILET 24 września 2017 - 19:00 KUP BILET 25 września 2017 - 19:30 KUP BILET 10 października 2017 - 19:30 KUP BILET Najbliższe, wyjazdowe terminy spektaklu: 18.09 Katowice, Sala Teatralna Pałacu Młodzieży 19.09 Wrocław, Centrum Sztuki IMPART 20.09 Kraków, Teatr Słowackiego Dodatkowo rusza sprzedaż: Katowice, 4.10.2017 - 19.00 Kraków, 23.10.2017 - 20.30 Opole, 7.11.2017 - 19.00 Więcej informacji na: www.dzienswira.pl Bilety: bilety24.pl