"To byłaby piękna para prezydencka!" – jej wpis po powrocie męża z kosmosu poruszył tysiące
Aleksandra Uznańska-Wiśniewska, posłanka KO i żona astronauty Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego, opublikowała emocjonalny wpis po jego powrocie z misji Ax-4. Internauci nie kryją zachwytu – pojawiły się komentarze o „pięknej parze prezydenckiej” i podziękowania za wzruszające chwile.
Powrót Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego z misji kosmicznej Axiom-4 był nie tylko historycznym momentem dla polskiej nauki, lecz także osobistym przeżyciem dla jego żony, Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej. Posłanka Koalicji Obywatelskiej zareagowała emocjonalnym wpisem w mediach społecznościowych, który poruszył tysiące internautów. Słowa wsparcia, dumy i wzruszenia nie przeszły bez echa – pojawiły się nawet głosy, że para ta mogłaby kiedyś stanąć do wyścigu o najwyższe stanowisko w państwie. Powrót Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego z misji Ax-4 15 lipca 2025 roku o godzinie 11:31 czasu polskiego kapsuła Dragon Grace z uczestnikami misji kosmicznej Ax-4, w tym Polakiem Sławoszem Uznańskim-Wiśniewskim, wodowała u wybrzeży Kalifornii. Powrót astronauty był transmitowany na żywo. Wśród osób, które z zapartym tchem śledziły moment wyjścia z kapsuły, była jego żona – posłanka Aleksandra Uznańska-Wiśniewska. Po zakończeniu procedury odzyskiwania kapsuły i wyjściu załogi na pokład statku ratowniczego MV Shannon, astronauta został przetransportowany do Houston, a następnie przyleciał do Kolonii. Czytaj też: Rodzice historycy sztuki, syn astronauta. Ta rodzinna historia wzrusza do łez Emocjonalna reakcja Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej Aleksandra Uznańska-Wiśniewska nie kryła emocji – zarówno podczas transmisji, jak i po bezpiecznym lądowaniu męża. "Widziałam, jak wychodzi z kapsuły" – relacjonowała z przejęciem. Zaznaczyła, że zauważyła zmianę w jego wyglądzie i ruchach, dodając: "Przyzwyczaja się z powrotem do grawitacji". Po spotkaniu z mężem w Europie, opublikowała w sieci wspólny wpis, w którym dziękowała za wsparcie otrzymane w trakcie misji. "Już w Kolonii. Wasza obecność i wsparcie – dziś, jak i przez całą misję – są bezcenne" – napisała. Czytaj też: Ledwo wrócił z kosmosu, teraz przejdzie pilne badania. Polski astronauta pod opieką specjalistów Entuzjastyczne przyjęcie w Kolonii i fala komentarzy w sieci W środę 16 lipca, specjalny samolot z polskim astronautą wylądował w Kolonii około godziny 10:45. Na miejscu czekali rodacy, którzy przywitali Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego z entuzjazmem, skandując jego imię. U jego boku pojawiła się żona – uśmiechnięta, ale wyraźnie wzruszona. Wpis Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej w mediach społecznościowych wywołał prawdziwą lawinę komentarzy. Internauci nie kryli dumy i uznania dla pary. "Takich idoli nam potrzeba", "To byłaby piękna para prezydencka", "Duma i szacunek dla naukowca i drugiego Polaka w Kosmosie" – pisali poruszeni użytkownicy. Zobacz też: Kobieta sukcesu u boku mężczyzny na orbicie. Żona astronauty ma równie imponujące osiągnięcia. Działalność w ONZ to dopiero początek <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap2025071609F-e7dead3.jpg" width="6000" height="4000" alt="Kolonia, 16.07.2025. Polski członek załogi Axiom-4 dr Sławosz Uznański-Wiśniewski z małżonką, posłanką KO Aleksandrą Uznańską-Wiśniewską po wylądowaniu na lotnisku w Kolonii," title="Kolonia, 16.07.2025. Polski członek załogi Axiom-4 dr Sławosz Uznański-Wiśniewski z małżonką, posłanką KO Aleksandrą Uznańską-Wiśniewską po wylądowaniu na lotnisku w Kolonii," /> ESA i DLR monitorują stan zdrowia astronauty Po przylocie do Niemiec, Sławosz Uznański-Wiśniewski udał się do Europejskiego Centrum Astronautów ESA oraz ośrodka "Envihab", należącego do Niemieckiego Centrum Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (DLR). To właśnie tam specjaliści monitorują jego stan zdrowia oraz przebieg adaptacji do ziemskiej grawitacji po niemal dwóch tygodniach spędzonych na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS). Ekspert Tomasz Barciński z Centrum Badań Kosmicznych PAN zaznaczył, że choć misja była stosunkowo krótka, mikrograwitacja wpływa na ciało wielowymiarowo – m.in. na układ mięśniowy, kostny i krążeniowy. Czytaj też: Mało kto wie, że jej matka nie jest Polką, a ojciec zbudował imperium. Żona astronauty nie urodziła się w przeciętnej rodzinie Czy to nowa para prezydencka? Internauci komentują Choć Aleksandra Uznańska-Wiśniewska i Sławosz Uznański-Wiśniewski jeszcze nie odnieśli się do pojawiających się w sieci komentarzy o "pięknej parze prezydenckiej", jedno jest pewne – zyskali ogromną sympatię i uznanie społeczeństwa. Wyrazem tego są nie tylko słowa podziwu, ale też dziesiątki komentarzy z gratulacjami i wyrazami szacunku. Dla wielu Polaków ten duet stał się symbolem odwagi, wsparcia i patriotyzmu. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska z dumą i wzruszeniem komentowała sukces męża, podkreślając: "Jestem z niego szalenie dumna. Podjął ogromne ryzyko, sprawdził się, wykonał zadanie, misja jest wykonana i wraca do nas na Ziemię bezpiecznie". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap2025071609Z-0c39090.jpg" width="5747" height="3831" alt="Kolonia, 16.07.2025. Polski członek załogi Axiom-4 dr Sławosz Uznański-Wiśniewski z małżonką, posłanką KO Aleksandrą Uznańską-Wiśniewską po wylądowaniu na lotnisku w Kolonii," title="Kolonia, 16.07.2025. Polski członek załogi Axiom-4 dr Sławosz Uznański-Wiśniewski z małżonką, posłanką KO Aleksandrą Uznańską-Wiśniewską po wylądowaniu na lotnisku w Kolonii," /> Źródła: plejada.pl, onet.pl, fakt.pl
Rodzice historycy sztuki, syn astronauta. Ta rodzinna historia wzrusza do łez
Ojciec artysta, matka z ogromnym sercem i brat pełen wsparcia – rodzina Sławosza Uznańskiego to ludzie, którzy nie tylko go wychowali, ale też tworzą dla niego „tarczę miłości”, gdy spełnia swoje marzenia poza granicami Ziemi. Poznaj wzruszającą historię ludzi, dla których drugi polski astronauta to nie tylko bohater, ale przede wszystkim ukochany syn i brat.
Gdy 25 czerwca 2025 roku oczy całej Polski skierowane były ku niebu, a rakieta z drugim w historii polskim astronautą przebiła się przez atmosferę, w cieniu tego spektakularnego wydarzenia tętniło serce jednej rodziny. To właśnie bliscy Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego – jego mama, tata i brat – przeżywali ten moment najgłębiej. Nie tylko jako dumni świadkowie narodowego sukcesu, ale przede wszystkim jako najbliżsi człowieka, którego znają od pierwszego oddechu. Kim są ludzie, którzy wychowali i wspierają astronautę, który dziś patrzy na Ziemię z perspektywy kosmosu? Ta historia to wzruszająca opowieść o miłości, wychowaniu, marzeniach i nieustannej więzi, która nie zna granic. Ojciec artysta i historyk sztuki: Piotr Uznański Piotr Uznański to postać barwna i wyrazista – historyk sztuki, właściciel Galerii Sztuki przy ul. Piotrkowskiej w Łodzi i współwłaściciel domu aukcyjnego Rynek Sztuki. Przez niemal cztery dekady był związany z łódzkim środowiskiem artystycznym, pełniąc funkcję prezesa Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Jego spojrzenie na świat zawsze było głęboko humanistyczne, ale – jak sam przyznaje – z podziwem patrzył na techniczne zainteresowania Sławosza. Już jako dziecko budował on własne „ustroistwa”, a gdy udało się zdobyć klocki Lego, zamieniał je w futurystyczne konstrukcje. Z kolei razem z młodszym bratem Mikołajem, zaledwie o rok i osiem miesięcy młodszym, tworzyli „rakiety” z mebli w mieszkaniu dziadków w Kielcach. Piotr Uznański podkreśla, że choć zawsze wspierał synów, ich sukcesy są wyłącznie ich zasługą. „Staraliśmy się wychowywać synów najlepiej, jak potrafiliśmy, daliśmy im cząstkę siebie” – mówi z dumą, ale też z pokorą. Czytaj też: Ledwo wrócił z kosmosu, teraz przejdzie pilne badania. Polski astronauta pod opieką specjalistów Maja Marquardt-Uznańska: matka, która uczyła historii i życia Maja Marquardt-Uznańska to kobieta, dla której najważniejszą życiową misją było wychowanie dzieci. Ukończyła historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie poznała Piotra. Później wspólnie zamieszkali w Łodzi, gdzie urodzili się ich synowie. Dla Mai wychowanie Sławosza i Mikołaja oznaczało nie tylko zapewnienie im edukacji, ale także wrażliwości na ludzi, pomocności i empatii. „Jest bardzo wrażliwy na krzywdę ludzką, pomocny. Po prostu taki jest” – mówiła o Sławoszu. Jeździła z nim na żagle, zawody, na narty. Uczyła historii, dawała odpowiednie książki. Efekty tego widać dziś nie tylko w jego dorobku naukowym, ale także w podejściu do świata. Przyznała, że pożegnania przed lotem nie było. „Ja chyba nie jestem zwolennikiem patetycznych pożegnań… Choć przyznam się, że trochę w domu popłakuję” – wyznała. Obiecała sobie, że przy synu nie będzie płakać. „Ostatnią rzeczą, jakiej Sławosz teraz potrzebuje, to płacząca matka” – dodała z matczynym zrozumieniem. Czytaj też: Wzruszający gest z Ziemi! Sławosz Uznański otworzył paczkę od najbliższych, tego nikt się nie spodziewał Mikołaj Uznański: brat, który ściskał rodziców i patrzył w niebo Mikołaj Uznański to młodszy brat astronauty, który zawsze był blisko Sławosza. Dzielili dzieciństwo, szkołę (obaj ukończyli VIII LO w Łodzi), wspólne pasje i góry. Mikołaj skończył stosunki międzynarodowe na Uniwersytecie Łódzkim, pracuje w międzynarodowych firmach, mieszka w Krakowie. Po starcie misji Ax-4 przyznał, że emocje sięgały zenitu. „Ściskałem mamę i tatę, żeby podnieść ich na duchu. Czułem, jak drżymy” – mówił w rozmowie z TVN24. Dla całej rodziny to był historyczny moment, ale też moment niepokoju, tęsknoty i nieopisanej dumy. Na Instagramie podzielił się poruszającym wpisem: „Sławosz był dla nas światłem, zanim jeszcze wzbił się w niebo. Teraz widzi go cały świat”. To słowa, które trafiły w serca tysięcy ludzi. Miłość, która przekracza granice Ziemi 25 czerwca 2025 roku Sławosz Uznański jako drugi Polak w historii poleciał w kosmos – na pokładzie rakiety Falcon 9 w ramach misji Ax-4. Rodzina była obecna przy starcie, a żona astronauty, Aleksandra Uznańska-Wiśniewska, mówiła: „Moje całe serce teraz jest w przestrzeni kosmicznej razem z moim mężem w kapsule”. Mimo ogromnej dumy, lot ten był dla bliskich źródłem stresu i tęsknoty. Podczas kwarantanny mogli jedynie patrzeć na Sławosza z ośmiu metrów. „To nie jest naturalna rzecz, że widzi się swojego syna i nie można go przytulić” – mówił Mikołaj. Choć przez dwa tygodnie Sławosz był tysiące kilometrów od Ziemi, jego rodzina trzymała się razem. „Zapisałeś się złotymi zgłoskami w historii, ale przede wszystkim w naszych sercach” – napisał brat. A matka zapewniła, że codziennie w myślach mówiła do niego: „Trzymaj się, Sławoszku!”. Czytaj też: Uznański-Wiśniewski nadał z orbity. Jego pierwsze słowa odbiły się echem po całej Polsce Źródła: dzienniklodzki.pl, tvn24.pl, plejada.pl, Puls Biznesu, jastrzabpost.pl
Ledwo wrócił z kosmosu, teraz przejdzie pilne badania. Polski astronauta pod opieką specjalistów
15 lipca kapsuła Dragon Grace wodowała u wybrzeży Kalifornii, kończąc misję, która przeszła do historii polskiej nauki. Ale dla Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego to dopiero początek. Przed nim tygodnie intensywnych badań, rehabilitacji i powrotu do ziemskiej codzienności.
Sławosz Uznański-Wiśniewski, drugi Polak w kosmosie, powrócił na Ziemię po misji Ax-4 na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. 15 lipca tuż po 11.30 czasu polskiego kapsuła Dragon Grace wylądowała u wybrzeży Kalifornii. Co teraz czeka polskiego astronautę? Sławosz Uznański-Wiśniewski przejdzie szczegółowe badania, ale to nie wszystko! Start misji Ax 4 – historyczne dokonanie dla Polski Sławosz Uznański-Wiśniewski jako drugi Polak w historii wziął udział w załogowej misji kosmicznej. Podczas pobytu na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) przeprowadził 13 eksperymentów naukowych, stworzonych przez polskich naukowców i rodzime firmy. Każdy z nich to owoc lat pracy, marzeń, ambicji. Ale to nie wszystko. Wśród technicznych procedur i naukowych analiz był czas, by spojrzeć dalej – w kierunku tych, którzy dziś marzą o gwiazdach. Aż 30 razy opowiadał o kosmosie – w ramach pokazów edukacyjnych i popularnonaukowych. Z pasją, która inspiruje. Z wiarą, że przyszłość należy do odważnych. To opowieść o człowieku, który udowodnił, że polska flaga może powiewać... nawet 400 kilometrów nad Ziemią. Uczestnictwo w misji miało kluczowe znaczenie dla polskiej nauki i pokazało potencjał krajowych projektów badawczych. Czytaj też: Wzruszający gest z Ziemi! Sławosz Uznański otworzył paczkę od najbliższych, tego nikt się nie spodziewał View oEmbed on the source website Co czekało Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego po wylądowaniu? 14 lipca 2025 roku kapsuła Dragon Grace odłączyła się od Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Po niemal 24 godzinach lotu powrotnego, 15 lipca tuż po godzinie 11:30 czasu polskiego, nastąpiło wodowanie kapsuły na Oceanie Spokojnym – niedaleko wybrzeży Kalifornii. Moment powrotu na Ziemię był szczególnie emocjonujący. Wszystko przebiegło zgodnie z planem. Astronauta trafił na pokład statku SpaceX Shannon. Jakie są kolejne kroki? Sławosz Uznański-Wiśniewski zostanie przetransportowany do Houston w Teksasie do centrum dowodzenia. Tam czeka go pierwsza chwila oddechu... ale i kolejne wyzwania. Wkrótce samolot zabierze go do Europy – do Kolonii w Niemczech, gdzie znajduje się siedziba Europejskiego Centrum Astronautów Europejskiej Agencji Kosmicznej. To tam, w ultranowoczesnym ośrodku „Envihab” należącym do Niemieckiego Centrum Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (DLR), rozpocznie się najbardziej wymagająca część jego podróży – powrót do ziemskiej rzeczywistości. View oEmbed on the source website Tak zachowuje się ciało astronauty po powrocie na Ziemię Powrót z kosmosu to nie koniec wyzwań dla organizmu astronauty. Wyspecjalizowany zespół lekarzy ESA będzie czuwać nad każdym uderzeniem jego serca, każdym ruchem mięśni, każdym parametrem zdrowia. Przez kolejne dni jego ciało, przez dwa tygodnie przystosowane do warunków nieważkości, będzie musiało ponownie nauczyć się ziemskiej grawitacji. Sławosz Uznański-Wiśniewski będzie jeszcze odczuwał skutki lotu w warunkach mikrograwitacji jeszcze długo po wylądowaniu. W przestrzeni kosmicznej ciało funkcjonuje inaczej. Płyny ustrojowe, które na Ziemi swobodnie krążą dzięki grawitacji, w próżni przemieszczają się ku górnym partiom ciała. Efekt? Twarz astronauty staje się nabrzmiała, a w jego organizmie zachodzi tzw. względna hipowolemia – zmniejszenie objętości krwi krążącej. To ona odpowiada za niebezpieczny spadek ciśnienia, który może pojawić się, gdy bohater misji próbuje wstać po długim czasie spędzonym w pozycji leżącej. Dlatego tuż po powrocie na Ziemię nie ma miejsca na przypadek. Astronauta otrzymuje dożylny bolus z soli fizjologicznej – płyn, który pomaga ustabilizować krążenie. Równocześnie przeprowadzane jest badanie EKG, które pozwala wykryć ewentualne zaburzenia rytmu serca. Czytaj też: Uznański-Wiśniewski nadał z orbity. Jego pierwsze słowa odbiły się echem po całej Polsce Sławosz Uznański-Wiśniewski po powrocie na Ziemię: Badania medyczne, testy, rehabilitacja Jak wspomnieliśmy wcześniej sztab specjalistów zadba o zdrowie Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego. Lekarze zbadają jego serce, sprawdzą funkcjonowanie układu nerwowego, ale przede wszystkim zajmą się jego wzrokiem. W planie: tomografia siatkówki, pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego, obserwacja reakcji oka na zmiany ciśnienia. W specjalistycznym ośrodku rehabilitacyjnym rozpocznie też wymagający program. Sławosz Uznański Wiśniewski przejdzie przez serię testów sensomotorycznych. To właśnie na ich podstawie eksperci stworzą jego spersonalizowaną mapę powrotu do formy. Rehabilitacja potrwa co najmniej 45 dni. Codziennie czekają go minimum dwie godziny intensywnych ćwiczeń. Rozciąganie, trening siłowy, aktywność aerobowa – i coś, co dla astronauty jest równie ważne jak oddech: propriocepcja. To ten zmysł pozwala, dzięki któremu jesteśmy w stanie wyczuwać, gdzie znajdują się nasze kończyny i jak się poruszają, nawet bez patrzenia. To wewnętrzne „czucie ciała”, które pozwala nam zachować równowagę, koordynować ruchy i orientować się w przestrzeni. ZOBACZ TEŻ: Luksus? Nic podobnego! Sławosz Uznański-Wiśniewski pokazał, jak sypia w kosmosie. Spore zaskoczenie Uznański Wiśniewski będzie uczestniczył w cotygodniowych ocenach postępów, analizach wyników i dostosowywaniu ćwiczeń do potrzeb, jakie ujawnia jego własny organizm. To proces dynamiczny i wymagający. Oprócz tego astronauta będzie podlegał monitoringowi onkologicznemu. Jego elementem są m.in. zdjęcia i dokumentacja zmian skórnych wykonane przed misją i po powrocie – by wyłapać najdrobniejsze różnice, które mogłyby świadczyć o zagrożeniu. Analizowane są także dane z dozymetrów – specjalnych urządzeń mierzących poziom pochłoniętego promieniowania. To właśnie one pomagają oszacować całkowitą dawkę, jaką astronauta przyjął, przebywając poza Ziemią. Krótko po przylocie Sławosz Uznański-Wiśniewski zamieścił w sieci pierwszy wpis. "Chwila, która zostanie w moim sercu na zawsze. Dziękuję", zwrócił się do obserwatorów. Źródło: TVN24, party.pl, fakt.pl, onet.pl View oEmbed on the source website
Niebo nie będzie już granicą. Netflix rozpocznie transmisje misji kosmicznych
Netflix i NASA ogłosiły współpracę, dzięki której użytkownicy platformy streamingowej będą mogli oglądać na żywo starty rakiet, spacery kosmiczne i inne wydarzenia z NASA+. To krok w stronę popularyzacji eksploracji kosmosu dla szerokiej publiczności.
Starty rakiet, spacery kosmiczne i emocjonujące wydarzenia z przestrzeni kosmicznej będą teraz dostępne na Netflixie. NASA i platforma streamingowa ogłosiły współpracę, dzięki której transmisje z NASA+ trafią do milionów widzów na całym świecie – bez reklam i za darmo. Nowa era współpracy: Netflix i NASA Netflix oraz NASA rozpoczęły przełomową współpracę, która umożliwia transmisję materiałów z NASA+ na jednej z najpopularniejszych platform streamingowych na świecie. To pierwsze takie partnerstwo, którego celem jest połączenie rozrywki i nauki kosmicznej w jednym miejscu. Rebecca Sirmons, dyrektor generalna NASA+, podkreśla, że kluczowym elementem tej współpracy jest możliwość dotarcia do globalnej publiczności. Co obejmuje transmisja na żywo? Dzięki współpracy widzowie Netflixa zyskają dostęp do na żywo transmitowanych wydarzeń związanych z działalnością NASA. Wśród nich znajdą się: Starty rakiet Spacery kosmiczne Eksperymenty naukowe Inne wydarzenia specjalne i edukacyjne To nowa jakość dostępu do informacji – wszystko bezpośrednio z wnętrza agencji kosmicznej. ZOBACZ TEŻ: Uznański-Wiśniewski nadał z orbity. Jego pierwsze słowa odbiły się echem po całej Polsce Dostępność i jakość treści NASA+ Mimo że treści z NASA+ pojawią się na Netflixie, sama platforma NASA+ pozostaje niezależna i darmowa. Oferuje materiały bez reklam i jest dostępna w wielu kanałach cyfrowych: Aplikacja na Android i iOS Apple TV Roku Amazon Fire TV Przeglądarki internetowe Treści oferowane są w wysokiej jakości, w tym w rozdzielczości 4K, co pozwala widzom w pełni docenić piękno i skalę wydarzeń kosmicznych. Cel współpracy: edukacja i inspiracja Jednym z głównych celów tej współpracy jest inspirowanie kolejnych pokoleń do zainteresowania się nauką i technologią. Popularyzacja działań NASA w dostępny sposób ma również na celu edukację społeczeństwa na temat kosmosu i jego eksploracji. Netflix, jako globalny gracz, umożliwia przekazanie tej wizji milionom użytkowników, niezależnie od miejsca zamieszkania czy wieku. Jak korzystać z NASA+ na różnych urządzeniach? Aby w pełni skorzystać z oferty NASA+, użytkownicy mogą zainstalować aplikację na swoich urządzeniach mobilnych i telewizyjnych. Dzięki integracji z popularnymi platformami jak Roku, Amazon Fire TV czy Apple TV, dostęp do kosmicznych transmisji jest prosty i intuicyjny. Dla tych, którzy wolą korzystać z komputera, NASA+ oferuje wersję przeglądarkową – wszystko bez konieczności logowania czy płacenia abonamentu. Źródło: Netflix, GeekWeek Interia
Luksus? Nic podobnego! Sławosz Uznański-Wiśniewski pokazał, jak sypia w kosmosie. Spore zaskoczenie
Polski astronauta Sławosz Uznański-Wiśniewski podzielił się zdjęciami swojej sypialni na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, ukazując wyzwania związane z zasypianiem w warunkach mikrograwitacji.
Sławosz Uznański-Wiśniewski, polski astronauta uczestniczący w misji Ax-4, opublikował wyjątkowe nagranie i zdjęcie swojej sypialni na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, pokazując, jak trudne może być zasypianie w warunkach mikrograwitacji. Jak wygląda sypialnia na ISS? Sławosz Uznański-Wiśniewski przebywa na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej w ramach misji Ax-4. Astronauta udostępnił w sieci zdjęcie i nagranie swojej kabiny sypialnej, w której śpi podczas pobytu na orbicie. Jak ujawnił, pomieszczenie to znajduje się w module Columbus i jest niewielkie, ale praktycznie zorganizowane. ZOBACZ TEŻ: Żona zdradziła prawdę o stanie zdrowia Uznańskiego. Padły wymowne słowa. Jest w stałym kontakcie z lekarzem "Na ISS nie mam łóżka, ale mam swoją "sypialnię". CASA mieści się w module Columbus i jest wielkości budki telefonicznej. Śpię w przypiętym do ściany śpiworze" - napisał Sławosz Uznański-Wiśniewski. W jego sypialni znajduje się śpiwór przyczepiony do ściany oraz osobisty ekran dotykowy. Dzięki niemu może zarządzać oświetleniem i innymi funkcjami kabiny. Jak dodał, kabina zapewnia pewien poziom prywatności, co w warunkach stacji kosmicznej jest wyjątkowo cenne. Wyzwania snu w mikrograwitacji Uznański-Wiśniewski przyznał, że sen w kosmosie stanowi nie lada wyzwanie. Powodem jest mikrograwitacja, która sprawia, że człowiek nie ma fizycznego kontaktu z podłożem, co może powodować uczucie dryfowania. "Na sen, jak każdy astronauta, mam zaalokowane 8 godz. po dniu pełnym nieprzerwanej pracy. Ale sen dla astronautów bywa wyzwaniem. Dlatego to też czas na nasze eksperymenty — badamy, m.in. jak zmienia się jakość snu pod wpływem stresu i mikrograwitacji" - podsumował. W sypialni nie ma łóżek w tradycyjnym rozumieniu – astronauta śpi w śpiworze przyczepionym do ściany. Jego ciało nie ma podparcia, co może zaburzać poczucie komfortu. Uznański-Wiśniewski zaznaczył, że adaptacja do takich warunków wymaga czasu i odpowiedniego przygotowania psychicznego. CZYTAJ TEŻ: Mało kto wie, że jej matka nie jest Polką, a ojciec zbudował imperium. Żona astronauty nie urodziła się w przeciętnej rodzinie Codzienne życie astronauty na orbicie Sławosz Uznański-Wiśniewski relacjonuje swoją misję w mediach społecznościowych, dzieląc się kulisami codziennego życia w przestrzeni kosmicznej. W jego publikacjach można zobaczyć, jak wygląda praca, odpoczynek i posiłki na ISS. W jednym z wpisów astronauta pokazał również, jak wygląda widok Ziemi z okna stacji. „Mój pierwszy widok na Ziemię z kosmosu. Wzruszający moment” – napisał. Zdjęcie spotkało się z ogromnym odzewem internautów, którzy gratulowali mu udziału w historycznej misji. Reakcje internautów na relacje Uznańskiego-Wiśniewskiego Publikacje Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego wzbudziły ogromne zainteresowanie wśród internautów. W komentarzach dominują słowa uznania i dumy z faktu, że Polak bierze udział w tak prestiżowym przedsięwzięciu. Internauci chętnie komentują jego relacje, dopytując o szczegóły życia na ISS, w tym właśnie o sen. Nie brakuje pytań o to, czy astronauta ma problemy z zasypianiem oraz jak długo trwa aklimatyzacja do warunków mikrograwitacji. Źródło: Onet, TikTok
Żona zdradziła prawdę o stanie zdrowia Uznańskiego. Padły wymowne słowa. Jest w stałym kontakcie z lekarzem
Sławosz Uznański-Wiśniewski, pierwszy Polak na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, zmaga się z poważnym odwodnieniem. Jego żona, Aleksandra, pozostaje w stałym kontakcie z lekarzami i wyraża głębokie zaniepokojenie ryzykiem związanym z powrotem męża na Ziemię.
Choć Sławosz Uznański-Wiśniewski spełnia swoje marzenie o locie w kosmos, jego żona, Aleksandra, przeżywa prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Jak ujawniła w rozmowie z mediami, astronauta zmaga się z odwodnieniem na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Kobieta z trudem powstrzymuje łzy, mówiąc o swoim największym strachu – powrocie męża na Ziemię. Misja marzeń czy próba sił? Polak w kosmosie Lot w przestrzeń kosmiczną to ogromny prestiż, ale też niewyobrażalne wyzwanie. Sławosz Uznański-Wiśniewski, uczestnik misji Ax-4, na oczach całego świata zapisał się na kartach historii jako pierwszy Polak, który znalazł się na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Choć od startu minęło zaledwie kilka dni, już teraz wiadomo, że ta podróż nie jest wolna od trudności. W emocjonującym wywiadzie dla „Dzień Dobry TVN” Aleksandra Uznańska-Wiśniewska zdradziła, że jej mąż, będąc na orbicie okołoziemskiej, zaczął zmagać się z odwodnieniem. ZOBACZ TEŻ: Żona polskiego astronauty nie ukrywa obaw. Najtrudniejszy moment misji dopiero przed nimi „Sławosz jak każdy astronauta miał obawy, jeżeli chodzi o adaptację ludzkiego organizmu, bo tak naprawdę pobyt łamie wszelkie zasady biologii homo sapiens. I tylko nauka nam na to pozwala. Jestem w stałym kontakcie z lekarzem Sławosza od medycyny kosmicznej, który monitoruje jego stan zdrowia. Wiemy, że mimo że proces dokowania zajął 29 godzin od wylotu i on był bardzo trudny (...) są szalenie szczęśliwi, ale od razu dostają płyny, bo każdy organizm był szalenie odwodniony” – mówiła żona astronauty w rozmowie z Marcinem Prokopem i Dorotą Wellman. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska nie ukrywa, że przeżywa ten czas bardzo intensywnie. Choć kontakt z mężem jest możliwy, to moment, w którym po raz pierwszy usłyszała jego głos z kosmosu, był dla niej ogromnym szokiem. Nie kosmos, a Ziemia budzi największy lęk Wbrew pozorom to nie pobyt męża w przestrzeni kosmicznej spędza jej sen z powiek. Największy strach budzi myśl o jego powrocie. „Najbardziej newralgicznym momentem, którego wszyscy się bardzo boimy, jest powrót na Ziemię” – wyznała szczerze. Kapsuła Dragon, która ma sprowadzić astronautów na Ziemię, woduje w Oceanie Spokojnym – to właśnie ta chwila, jej nieprzewidywalność i ryzyko, napawa ją największym lękiem. Czuwa z Ziemi – nieustanna modlitwa, kontakt i nadzieja Choć dzielą ich setki kilometrów, Aleksandra stara się być jak najbliżej męża – mentalnie i emocjonalnie. Jest w stałym kontakcie z zespołem medycznym odpowiedzialnym za misję, codziennie analizuje nowe informacje, szuka wsparcia i zrozumienia. Jej postawa pokazuje, jak wielką siłą jest miłość i oddanie w obliczu kosmicznych wyzwań. Źródło: Party
Żona polskiego astronauty nie ukrywa obaw. Najtrudniejszy moment misji dopiero przed nimi
Sławosz Uznański-Wiśniewski rozpoczął swoją wielką kosmiczną podróż, stając się drugim Polakiem w historii, który opuścił Ziemię — i pierwszym, który prowadzi badania na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Choć jego misja to triumf nauki, w cieniu sukcesu kryją się emocje tych, którzy zostali na Ziemi. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska w poruszającej rozmowie opowiedziała o tęsknocie, codziennym napięciu i nadziei na bezpieczny powrót ukochanego z otchłani kosmosu.
25 czerwca 2025 roku Sławosz Uznański-Wiśniewski rozpoczął misję Ax-4, stając się drugim Polakiem w kosmosie. Jego żona, posłanka Aleksandra Uznańska-Wiśniewska opowiedziała w nowym wywiadzie o samopoczuciu ukochanego, a także o napięciu towarzyszącemu oczekiwaniu na jego powrót, który jest pełen ryzykownych etapów i nieprzewidywalnych okoliczności. Start misji Ax-4: historyczny moment dla Polski. Sławosz Uznański-Wiśniewski w kosmosie Sławosz Uznański-Wiśniewski wystartował w przestrzeń kosmiczną 25 czerwca 2025 roku o godzinie 8:31 czasu polskiego. Start odbył się z Kennedy Space Center na Przylądku Canaveral na Florydzie, w ramach misji Ax-4. Ten historyczny moment uczynił go drugim Polakiem, który znalazł się na orbicie pozaziemskiej i pierwszym, który będzie prowadził badania na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Wydarzenie to wzbudziło ogromne emocje nie tylko wśród entuzjastów nauki i kosmosu, lecz także wśród jego najbliższych. Start był transmitowany na żywo i śledzony przez miliony widzów, w tym przez rodzinę astronauty. Czytaj też: Kobieta sukcesu u boku mężczyzny na orbicie. Żona astronauty ma równie imponujące osiągnięcia. Działalność w ONZ to dopiero początek Aleksandra Uznańska-Wiśniewska o mężu. Jak odnajduje się w kosmicznych warunkach? Mimo że Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego z najbliższymi dzielą setki kilometrów, to pozostaje z nimi w stałym kontakcie. „Dzwonił trzykrotnie i wysłał maila, więc wszyscy panowie, którzy nie mogą się skontaktować z żonami na Ziemi, mają wytrącone argumenty”, mówi w rozmowie z Dzień Dobry TVN Aleksandra Uznańska-Wiśniewska, żona astronauty i posłanka na Sejm RP, nie kryje emocji związanych z udziałem męża w misji Ax-4. Przekazała też, jak astronauta odnajduje się w nowej rzeczywistości. Nie ukrywa, że jest w stałym kontakcie z lekarzem męża, który cały czas monitoruje jego stan zdrowia. „Sławosz, jak każdy astronauta, miał naturalne obawy, jeżeli chodzi o proces adaptacji ludzkiego organizmu, bo tak naprawdę pobyt na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej łamie wszelkie zasady biologii homo sapiens. I tylko nauka nam na to pozwala. Ale jestem w stałym kontakcie z lekarzem, który monitoruje stan Sławosza”, opowiadała. Czytaj też: Złamał zasady, jego gest poruszył tysiące kobiet. Sławosz Uznański przyjął nazwisko ukochanej nie bez powodu Dokowanie kapsuły, które trwało aż 29 godzin od momentu startu, było prawdziwą próbą wytrzymałości — zarówno technologicznie, jak i fizycznie. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska z poruszeniem opowiada o kulisach tego etapu. Zwraca uwagę, że każdy z astronautów mierzył się m.in. z ekstremalnym odwodnieniem. I dodaje, że nawet podstawowe czynności, takie jak sen czy jedzenie, stają się w kosmosie ogromnym wyzwaniem. To właśnie te momenty pokazują, jak wielką cenę płaci się za spełnianie marzeń o kosmicznej przygodzie. „Płyny, które normalnie na Ziemi znajdują się przez siłę grawitacji w nogach, przenoszą się po całym ciele. Widać, że ma napuchniętą twarz, lekki ból głowy. Wyzwaniem jest np. sen czy przyjmowanie pokarmów”, opowiadała w Dzień Dobry TVN. Szczegóły lądowania kapsuły Dragon na Ziemi W dalszej części rozmowy Aleksandra Uznańska-Wiśniewska opowiadała o emocjach, które towarzyszyły jej podczas startu rakiety Falcon 9 i kapsuły Dragon. To były chwile napięcia dla bliskich Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego, które trudno opisać słowami. „Jak widzieliśmy, że człony rakiety, ten booster się odłącza, wraca na Ziemię, bezpiecznie kapsuła zaczyna krążyć po orbicie okołoziemskiej, to dopiero wtedy naprawdę poczułam ulgę. Adrenalina ze mnie zeszła”, mówiła żona naukowca. Rodzina Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego przeżywa misję równie intensywnie jak sam uczestnik lotu. Choć duma z osiągnięć astronauty jest ogromna, misja wiąże się również z trudną codziennością – rozłąką i ciągłym napięciem. Posłanka wspomniała, że jej największą obawą jest ostatni etap. Planowane zakończenie misji Ax-4 zakłada powrót kapsuły Dragon do atmosfery ziemskiej i wodowanie w Oceanie Spokojnym, u wybrzeży Kalifornii. „Najbardziej newralgicznym momentem, którego wszyscy się bardzo boimy, jest powrót na Ziemię. Dlatego, bo kapsuła Dragon spada na Ziemię z siłą grawitacji. Spada do Oceanu Spokojnego u wybrzeży Kalifornii, ale musi przebić się przez atmosferę, z prędkością 28 tys. km na godzinę. I spada z taką prędkością, że rozgrzewa się do płomieni otoczonych plazmą i dochodzi do takiego momentu, że centrum kontroli lotów traci kontakt z astronautami na kilkanaście minut. Podczas tego black outu wszyscy wstrzymujemy oddech i czekamy, aż z powrotem wróci komunikacja”, relacjonowała w studio Dzień Dobry TVN. Astronauci nie lądują na lądzie — spadają prosto do oceanu. Dopiero wtedy otwierają się spadochrony. Zespół SpaceX błyskawicznie podejmuje ich helikopterami i transportuje do Houston. Tam już czeka zespół medyczny, rządowy samolot… i ona. „Mam nadzieję być tam, i czekać na męża”, mówi. Znaczenie misji Ax-4 dla polskiej astronautyki Misja Ax-4 to nie tylko indywidualny sukces Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego, ale także ważny krok dla Polski w kontekście rozwoju nauki i technologii kosmicznych. Jako drugi Polak na orbicie, astronauta stał się symbolem aspiracji narodowych w dziedzinie eksploracji kosmosu. Jego udział w międzynarodowej misji przyciągnął uwagę mediów i społeczeństwa, inspirując młodych ludzi do zainteresowania się naukami ścisłymi i inżynierią. To także moment refleksji nad przyszłością polskiej obecności w kosmosie oraz nad tym, jak ważne jest wsparcie dla osób podejmujących tak ryzykowne wyzwania. ZOBACZ TEŻ: Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Teraz ujawniono, co zabierze w kosmos
Pierwszy Polak w kosmosie był teściem polityka PiS. Jak ognia unikali jednego tematu
Mirosław Hermaszewski był człowiekiem-legendą. W 1978 roku jako pierwszy Polak wyleciał na orbitę okołoziemską. I przez kolejnych 47 lat żaden inny rodak nie zdołał tego osiągnąć. Prywatnie był teściem znanego, kontrowersyjnego polityka PiS. Tak o tej relacji mówi jego zięć. Wzruszające słowa...
Mirosław Hermaszewski, pierwszy Polak w kosmosie, był nie tylko bohaterem narodowym, ale i ciepłym człowiekiem – tak wspomina go Ryszard Czarnecki, jego zięć. Poznaj szczegóły wyjątkowej relacji, rodzinnych anegdot i wspomnień o tym niezwykłym człowieku. Mirosław Hermaszewski – bohater narodowy i kosmonauta Stał się legendą za życia. 27 czerwca 1978 roku Mirosław Hermaszewski na zawsze zapisał się w historii Polski. Tego dnia wystartował w kosmos na pokładzie radzieckiego statku Sojuz 30 i orbitalnej stacji Salut 6. „Ja, obywatel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, czuję się zaszczycony umożliwieniem mi wykonania lotu kosmicznego na radzieckim statku Sojuz 30 i orbitalnej stacji Salut 6. Okazanego mi zaufania nie zawiodę” – powiedział tuż przed startem. Lot kosmiczny odmienił życie Hermaszewskiego bez powrotnie. Był to moment jedynej w swoim rodzaju inicjacji, przełomowy nie tylko dla niego samego, ale również dla całej jego rodziny, kraju. W swojej karierze wojskowej pełnił co prawda różne funkcje dowódcze w Dęblinie, Słupsku, Gdyni, Poznaniu i Wrocławiu, jednak to właśnie misja kosmiczna była tym, z czym kojarzył go każdy Polak. I co ukształtowała go na zawsze. Czytaj także: Córka Mirosława Hermaszewskiego chroni swoją prywatność. Kim jest Emilia Czarnecka? Ryszard Czarnecki o teściu: wspomnienia, które poruszają Hermaszewski przez lata był teściem Ryszarda Czarneckiego – polityka PiS i byłego wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego. Czarnecki, mąż Emilii Hermaszewskiej, z którą ma syna Stanisława, z sentymentem wspomina swojego teścia jako człowieka wyjątkowego – rodzinnego, ciepłego i pełnego poczucia humoru. „Byłem zięciem pana gen. Mirosława Hermaszewskiego aż do jego śmierci” – powiedział Czarnecki w rozmowie w serwisem Plejada. „Ten lot zmienił jego życie, a także życie jego rodziny. Na pewno, obok rodziny, był najważniejszym punktem odniesienia w jego życiu”. Choć różnili się politycznie, ich relacja była pełna wzajemnego szacunku. „Unikaliśmy tematów politycznych. Dla nas najważniejsze były te relacje rodzinne. Czasem mi coś przycinał, ja jemu nigdy – bo miałem i mam do niego wielki szacunek. Zresztą on też mnie lubił i zawsze mówił o mnie dobrze, mimo różnic politycznych szanował mnie jako męża jego córki” – przyznał Czarnecki. Wspomina też, że Hermaszewski bywał uszczypliwy, ale zawsze z humorem: „Ryszard, ja cię nienawidzę, bo ty mi córkę zabrałeś” – mówił żartobliwie. Czytaj także: Mirosław Hermaszewski zdradził Oli Kwaśniewskiej kulisy lotu w kosmos! Lot w kosmos, który zmienił wszystko Mirosław Hermaszewski nie ukrywał, że misja kosmiczna była jego największym życiowym doświadczeniem. Wspomnienia o locie były obecne w jego rozmowach do końca życia. „Cały czas do niego wracał. Można powiedzieć, że tak naprawdę jego życie poza rodziną kręciło się cały czas wokół tego lotu” – wspomina Czarnecki. Hermaszewski był rozpoznawalny w całym kraju właśnie jako kosmonauta – mimo imponującej, błyskotliwej kariery wojskowej. „To dość naturalne, że dla każdego kosmonauty czy astronauty ten lot zmienia wszystko. Także w percepcji jego osoby, w społeczeństwie, w kraju” – dodał polityk. Czytaj także: Tego jeszcze nie robił żaden Polak! Oto, co naprawdę robi Sławosz Uznański-Wiśniewski w kosmosie podczas misji IGNIS Hermaszewski oczami rodziny: gawędziarz, dusza towarzystwa, patriota Zięć generała wspomina także jego literacki talent. „Jak na „ścisłowca” miał niesłychanie dobrą polszczyznę. Świetnie mówił po polsku – barwnie, soczyście. Miał też świetne pióro” – podkreśla. Hermaszewski był także autorem książek, uczestnikiem spotkań autorskich, a jego umiejętność opowiadania była legendarna. Czarnecki nie kryje podziwu: „Był absolutnie urodzonym gawędziarzem. Genialnie o tym opowiadał. Słuchało się go z zapartym tchem”. Dodatkowo generał słynął z domowej produkcji nalewek, przy których chętnie dzielił się żartami i anegdotami. „Uwielbiałem go słuchać. Miał tysiące kawałów, dowcipów, anegdot. Był duszą towarzystwa”. Czytaj także: Złamał zasady, jego gest poruszył tysiące kobiet. Sławosz Uznański przyjął nazwisko ukochanej nie bez powodu Drugi Polak w kosmosie: Hermaszewski nie doczekał, ale wierzył Mirosław Hermaszewski zmarł 12 grudnia 2022 roku, nie doczekawszy się drugiego Polaka w kosmosie. Ten moment nastąpił niemal równo 47 lat później – Sławosz Uznański-Wiśniewski wystartował z Kennedy Space Center na Florydzie w misji Ax-4 na pokładzie kapsuły Dragon. "Trzymam kciuki za pana Sławosza, bo to ważne nie tylko dla niego osobiście, ale dla całej branży w Polsce” – powiedział Czarnecki. Dodał też, że Hermaszewski długo czekał na ten moment i nie był zazdrosny o następców – wręcz smuciło go, że ich tak długo nie było. „Trochę martwił się, że po tylu latach jest cały czas jedynym Polakiem w kosmosie. Myślę, że pan generał naprawdę byłby zadowolony z tej historycznej chwili” – zapewnił.
Tego jeszcze nie robił żaden Polak! Oto, co naprawdę robi Sławosz Uznański-Wiśniewski w kosmosie podczas misji IGNIS
Sławosz Uznański-Wiśniewski rozpoczął historyczną misję IGNIS jako pierwszy Polak w kosmosie z ramienia ESA. Przez dwa tygodnie na ISS przeprowadzi 13 eksperymentów naukowych, w tym badania nad układem odpornościowym i mikrobiomem jelit. Nie zabrakło też wyjątkowych polskich akcentów na pokładzie!
25 czerwca 2025 roku to data, która zapisze się na stałe w historii polskiej astronautyki. Tego dnia z Przylądka Canaveral na Florydzie wystartowała rakieta Falcon 9 z misją Ax-4, w której bierze udział Sławosz Uznański-Wiśniewski – drugi Polak w kosmosie i pierwszy jako pełnoprawny astronauta Europejskiej Agencji Kosmicznej. Podczas swojego dwutygodniowego pobytu na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS), Uznański przeprowadzi 13 eksperymentów naukowych opracowanych przez polskie ośrodki badawcze. Misja IGNIS to nie tylko przełomowy krok dla polskiej nauki, ale też wyraz narodowej dumy i symboliczny most łączący przeszłość, teraźniejszość i przyszłość Polski w kosmosie. Kim jest Sławosz Uznański-Wiśniewski? Droga Polaka do kosmosu Sławosz Uznański-Wiśniewski to fizyk jądrowy, który w 2022 roku został wybrany do rezerwy korpusu astronautów Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA), wyłoniony spośród ponad 22 000 kandydatów z całej Europy. W 2023 roku rozpoczął pracę jako astronauta projektowy. Polska, reprezentowana przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii oraz POLSA, skorzystała z możliwości udziału w komercyjnej misji Ax-4 organizowanej przez Axiom Space, która wystartowała 25 czerwca 2025 roku z Przylądka Canaveral na Florydzie. Zobacz też: Niebawem Polak poleci w kosmos, jego żoną jest posłanka KO. Odsłaniamy tajemnice Sławosza Uznańskiego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/EN016437510088-c13da56.jpg" width="2000" height="1333" alt="Slawosz Uznanski-Wisniewski z malzonka Aleksandra Uznanska-Wisniewska, Warszawa, 05.02.2025. Centrum Nauki Kopernik. Spotkanie premiera Donalda Tuska i ministra rozwoju i technologii Krzysztofa Paszyka z czlonkami zalogi misji kosmicznej amerykanskiej firmy Axiom Space - Ax-4. W kwietniu 2025 czteroosbowa zaloga odbedzie lot kosmiczny na Miedzynarodowa Stacje Kosmiczna (ISS). N/z:" title="Slawosz Uznanski-Wisniewski z malzonka Aleksandra Uznanska-Wisniewska, Warszawa, 05.02.2025. Centrum Nauki Kopernik. Spotkanie premiera Donalda Tuska i ministra rozwoju i technologii Krzysztofa Paszyka z czlonkami zalogi misji kosmicznej amerykanskiej firmy Axiom Space - Ax-4. W kwietniu 2025 czteroosbowa zaloga odbedzie lot kosmiczny na Miedzynarodowa Stacje Kosmiczna (ISS). N/z:" /> Co dokładnie bada Sławosz Uznański na ISS? 13 eksperymentów Polski astronauta przez 14 dni będzie realizować 13 eksperymentów przygotowanych przez polskie instytuty naukowe. Wśród nich znajdują się: IMMUNE MULTIOMICS – badanie wpływu mikrograwitacji na układ odpornościowy i ekspresję genów. Human Gut Microbiota – analiza mikrobiomu jelitowego i jego zachowań w kosmosie. Yeast TardigradeGene – eksperyment z drożdżami zawierającymi geny niesporczaków. LeopardISS – test polskiego komputera pokładowego z AI. Scalable Radiation Monitor/RADMON on ISS – pomiary promieniowania kosmicznego. Wireless Acoustics – monitoring hałasu w modułach ISS. PhotonGrav, EEG Neurofeedback, Mxene in LEO, Stability of Drugs, AstroMentalHealth, Astro Performance/Mollis Textus oraz Space Volcanic Algae – eksperymenty z zakresu neurotechnologii, psychologii, materiałoznawstwa i medycyny kosmicznej. Czytaj też: Złamał zasady, jego gest poruszył tysiące kobiet. Sławosz Uznański przyjął nazwisko ukochanej nie bez powodu IMMUNE MULTIOMICS – jak mikrograwitacja wpływa na odporność? Najważniejszym projektem, za który odpowiada zespół z Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie, jest IMMUNE MULTIOMICS. Celem eksperymentu jest zbadanie, jak długotrwałe przebywanie w mikrograwitacji wpływa na funkcjonowanie układu odpornościowego. Naukowcy przeanalizują m.in. ekspresję genów i metylację DNA w komórkach immunologicznych astronautów. Wyniki badań mogą pomóc opracować nowe strategie terapeutyczne chroniące zdrowie astronautów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/EN016564180225-9c5fa07.jpg" width="2000" height="1333" alt="(L-R) ISRO astronaut Shubhanshu Shukla, Hungarian astronaut Tibor Kapu, US astronaut Peggy Whitson and Polish astronaut Slawosz Uznanski-Wisniewski pose for a picture ahead of the Axiom-4 mission, with a SpaceX Dragon spacecraft and Falcon 9 rocket, lift off from Launch Complex 39A at NASA's Kennedy Space Center in Cape Canaveral, Florida, on June 24, 2025. India, Poland and Hungary are set to send people to space for the first time in decades on an American commercial mission to the International Space Station that blasts off early morning on June 25.Axiom Mission 4, or Ax-4, will launch from NASA's Kennedy Space Center in Florida at 2:31 am (0631 GMT), with a brand-new SpaceX Crew Dragon capsule riding atop a Falcon 9 rocket. (Photo by )" title="S?awosz Uzna?ski-Wi?niewski z astronautami id? do kompleksu startowego" /> Polskie tradycje na orbicie – flaga, pierogi i Chopin w kosmosie Misja IGNIS to nie tylko eksperymenty naukowe, ale również silny symbol polskiej tożsamości kulturowej w przestrzeni kosmicznej. Sławosz Uznański-Wiśniewski zabrał na pokład ISS liczne pamiątki i artefakty nawiązujące do historii, nauki i sztuki naszego kraju. Wśród nich znalazła się flaga Polski, która w 1978 roku towarzyszyła generałowi Mirosławowi Hermaszewskiemu podczas jego misji Sojuz 30. Tym samym Uznański symbolicznie kontynuuje dzieło pierwszego Polaka w kosmosie, tworząc most między pokoleniami. Astronauta zabrał również oryginalną naszywkę z misji Sojuz 30, faksymile pierwszej strony rozprawy doktorskiej Marii Skłodowskiej-Curie oraz pocztówkę-cegiełkę, z której dochód przeznaczony był na budowę Instytutu Radowego. Znalazła się tam także mapa z dzieła Mikołaja Kopernika „De revolutionibus orbium coelestium”, a także fragment soli z Wieliczki oraz kawałek polskiego bursztynu – nawiązania do polskiego dziedzictwa przyrodniczego i przemysłowego. Nie zabrakło również elementów polskiej kultury. Na ISS poleciał rękopis „Mazurka As-dur” Fryderyka Chopina oraz dwa wiersze Wisławy Szymborskiej – „Radość pisania” i „Sto pociech”. Symbolicznego znaczenia nabiera również krajka – tradycyjna tkanina z regionu łódzkiego, noszona jak bransoletka, oraz litery polskiego alfabetu wydrukowane w 3D, podkreślające wagę języka w zachowaniu tożsamości narodowej. Wyjątkowym akcentem są także dania kuchni polskiej dostosowane do warunków mikrograwitacji. Załoga ISS będzie mogła skosztować pierogów, zupy pomidorowej, leczo z kaszą oraz pieczonych jabłek z kruszonką. To nie tylko hołd dla tradycji kulinarnej, ale i próba podzielenia się polskim dziedzictwem z międzynarodową załogą. Jak podkreślił Uznański, to sposób na zachowanie więzi z domem i okazja do promowania Polski w zupełnie nowym, kosmicznym wymiarze. SPRAWDŹ TEŻ: Polak poleciał w kosmos! Przed historycznym startem czule żegnał się z żoną. Ten gest mówi wszystko Polska strategia kosmiczna – co oznacza misja IGNIS dla kraju? Misja IGNIS to nie tylko sukces naukowy, ale i strategiczny. Jak zaznaczył premier Donald Tusk, Polska dzięki tej misji realnie staje się częścią sektora kosmicznego. Roczne inwestycje w branżę kosmiczną przekraczają 200 mln euro, a celem jest osiągnięcie 3% udziału w europejskim rynku kosmicznym do końca dekady. Misja Uznańskiego ma zainspirować młodych naukowców do wejścia w tę przyszłościową dziedzinę. Czytaj też: Uznański-Wiśniewski nadał z orbity. Jego pierwsze słowa odbiły się echem po całej Polsce Źródła: onet.pl, wiadomosci.onet.pl, wydarzenia.interia.pl
Symboliczne sukienki żony i bratowej astronauty. Tak żegnały go przed startem
25 czerwca 2025 roku Sławosz Uznański-Wiśniewski wystartował z Przylądka Canaveral na Florydzie w kosmos w ramach misji Axiom 4. Jednak to nie tylko sam start zapadł w pamięć — uwagę przykuły również stroje jego żony i bratowej. Ich biało-czerwone kreacje miały głębokie, symboliczne znaczenie.
25 czerwca 2025 roku, tuż przed startem rakiety w ramach misji Axiom 4, oczy wszystkich zwróciły się nie tylko na astronautę Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego, ale na dwie kobiety stojące na tle kosmicznego krajobrazu. Ich stroje — proste, a zarazem wymowne — opowiedziały historię o miłości, wsparciu i narodowej dumie. Misja w kosmos, ale serce na Ziemi Rakieta wystartowała z Przylądka Canaveral o godzinie 8:31 czasu lokalnego. Sławosz Uznański-Wiśniewski, reprezentując Polskę w międzynarodowej misji Axiom 4, żegnał się z bliskimi. To właśnie wtedy, na kilka chwil przed odlotem w przestrzeń kosmiczną, wydarzyło się coś, co zapamiętamy na długo — obrazek, który przemówił do serc tysięcy. Na tle monumentalnej rakiety stanęły dwie kobiety. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska — żona astronauty — miała na sobie delikatną, białą sukienkę. Obok niej bratowa Sławosza – w równie klasycznej, ale wyrazistej czerwieni. Ich sylwetki, splecione gestem miłości i dumy, uzupełniała trzymana wspólnie biało-czerwona flaga. ZOBACZ TEŻ: Polak poleciał w kosmos! Przed historycznym startem czule żegnał się z żoną. Ten gest mówi wszystko <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/forum-1014667951-949c222.jpg" width="3405" height="2392" alt="The Axiom-4 crew, Pilot Shubhanshu Shukla of India, Mission Specialist Tibor Kapu of Hungary, Commander Peggy Whitson of the U.S., and Mission Specialist Slawosz Uznanski-Wisniewski of Poland, react as they greet their family members before their mission to the International Space Station, in Cape Canaveral, Florida, U.S., June 24, 2025.,Image: 1014667951, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Steve Nesius / Reuters / Forum" title="The Axiom-4 crew greet family members before their mission to the International Space Station" /> To nie był przypadkowy wybór stylizacji. To była świadoma decyzja. W tych prostych, a zarazem tak silnie nacechowanych barwach, zaklęta była cała Polska. Ich stroje stały się żywym symbolem flagi narodowej. Ubraniami opowiedziały historię o wsparciu, tęsknocie i dumie – zarówno tej rodzinnej, jak i narodowej. Więcej niż słowa: gest, który mówi wszystko Aleksandra i bratowa nie potrzebowały słów. Ich obecność, ich stroje, ich spojrzenia – to wszystko wybrzmiało głośniej niż jakakolwiek przemowa. To był moment cichy, ale niezwykle silny. Symboliczny, intymny i wzruszający. W jednej chwili połączyły się tu emocje prywatne i narodowe. Dla Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego ten gest mógł być niczym bezpieczna kotwica – przypomnienie o tym, gdzie bije jego serce, mimo że ciało wkrótce miało unieść się ponad atmosferę. Kadr, który zostanie z nami na zawsze W dobie transmisji na żywo i setek kamer rejestrujących każdy detal startu, to właśnie ten obrazek stał się jednym z najbardziej poruszających. Internauci nie kryli wzruszenia, a zdjęcia dwóch kobiet w biało-czerwonych strojach obiegły media społecznościowe. Stały się symbolem nie tylko rodzinnej miłości, ale i narodowej dumy z Polaka lecącego w kosmos. To była pożegnalna scena jak z filmu — na tle potężnej rakiety, w świetle porannego słońca, z wiatrem poruszającym biało-czerwoną flagę. Gest dwóch kobiet, ich obecność, ich kolory — wszystko w tym kadrze było przemyślane i głęboko poruszające. Źródło: TVN
Uznański-Wiśniewski nadał z orbity. Jego pierwsze słowa odbiły się echem po całej Polsce
25 czerwca 2025 roku Sławosz Uznański-Wiśniewski, drugi Polak w historii, który poleciał w kosmos, przemówił z pokładu kapsuły Dragon. Jego słowa skierowane do rodaków poruszyły serca wielu. Dowiedz się, co powiedział i jakie ma zadania na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
Misja Axiom-4 wystartowała 25 czerwca 2025 roku o godz. 8:31 czasu polskiego z Centrum Kosmicznego Kennedy’ego na Florydzie. Lot odbył się przy użyciu rakiety Falcon 9 oraz kapsuły Dragon należących do SpaceX. Na pokładzie znalazł się Sławosz Uznański-Wiśniewski — astronauta Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA), a także członek rezerw ESA i przedstawiciel Polskiej Agencji Kosmicznej. Przemówienie z orbity: co powiedział Uznański-Wiśniewski? 25 czerwca 2025 roku, po dotarciu na Międzynarodową Stację Kosmiczną, Sławosz Uznański-Wiśniewski przemówił do Polaków. Jego pierwsze słowa zostały nadane z pokładu kapsuły Dragon. "Drogie Polki i Polacy, dziś robimy ogromny krok w stronę przyszłości technologicznej Polski. Polski opartej na nauce, wiedzy i wizji. Niech ta misja będzie początkiem epoki, w której nasza odwaga i nieustępliwość kształtują nowoczesną Polskę dla nas i dla przyszłych pokoleń" — powiedział. "Kosmos zawsze jednoczył ludzi. Zabieram dziś z Ziemi cząstkę każdego z was, waszej siły, waszej nadziei, waszego zaufania. W kosmosie nie jestem sam, reprezentuję nas wszystkich. Z całego serca dziękuję wam za zaufanie. Kosmos dla wszystkich. Space for everyone" — podsumował, Misja IGNIS: polskie eksperymenty w mikrograwitacji Sławosz Uznański-Wiśniewski bierze udział w misji IGNIS. W jej ramach realizowane będą eksperymenty naukowe z udziałem polskich naukowców i instytucji badawczych. Badania mają dotyczyć m.in. zachowania się materiałów w warunkach mikrograwitacji. Oprócz Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego, w misji Ax-4 uczestniczą również: Peggy Whitson (USA, dowódczyni), Shubhanshu Shukla (Indie) i Tibor Kapu (Węgry). Załoga została wybrana przez firmę Axiom Space, która współorganizuje lot we współpracy z NASA i ESA. Polska w kosmosie: znaczenie misji dla kraju Obecność Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej stanowi symboliczny i technologiczny przełom dla Polski. To nie tylko drugi w historii Polak w przestrzeni kosmicznej, ale również pierwszy, który wykonuje dedykowaną polską misję naukową. Uznański-Wiśniewski nie ukrywa, że traktuje swój udział jako reprezentację całego kraju i ukoronowanie rozwoju polskich technologii kosmicznych. SPRAWDŹ TEŻ: Polak poleciał w kosmos! Przed historycznym startem czule żegnał się z żoną. Ten gest mówi wszystko
Polak poleciał w kosmos! Przed historycznym startem czule żegnał się z żoną. Ten gest mówi wszystko
25 czerwca 2025 roku Sławosz Uznański-Wiśniewski zapisał się na kartach historii jako drugi Polak w kosmosie i pierwszy, który dotrze na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Start rakiety Falcon 9 z Przylądka Canaveral poprzedziło wzruszające pożegnanie z żoną, posłanką Aleksandrą Uznańską-Wiśniewską, która wsparła męża emocjonalnym nagraniem.
25 czerwca 2025 roku Sławosz Uznański-Wiśniewski wyruszył w kosmos jako drugi Polak w historii i pierwszy, który dotarł na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Jego żona, posłanka Aleksandra Uznańska-Wiśniewska, pożegnała go wzruszającym nagraniem, wyrażając dumę i miłość. Falcon 9 wystartował. Sławosz Uznański-Wiśniewski – drugi Polak w kosmosie O poranku, dokładnie o godzinie 8:31 w środę, 25 czerwca 2025 roku, z Przylądka Canaveral uniosła się w niebo rakieta Falcon 9. Na jej pokładzie znajdował się Sławosz Uznański-Wiśniewski – polski astronauta, który właśnie zapisał się na kartach historii. Choć wcześniejsze próby startu były wielokrotnie przesuwane, tym razem nie zawiodła ani technika, ani pogoda. Misja Axiom 4 oficjalnie wystartowała. Wydarzenie było transmitowane na żywo i obserwowane przez miliony widzów na całym świecie. To wyjątkowy moment nie tylko dla Uznańskiego-Wiśniewskiego, ale także dla całego kraju. Sławosz Uznański-Wiśniewski został drugim Polakiem w historii, który poleciał w kosmos, i pierwszym, który będzie pracował na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Czytaj też: Złamał zasady, jego gest poruszył tysiące kobiet. Sławosz Uznański przyjął nazwisko ukochanej nie bez powodu Dla bliskich astronauty ostatnie tygodnie były wypełnione ogromnymi emocjami. Na każdym kroku mógł liczyć na ich ogromne wsparcie. Ogromną rolę w procesie przygotowań odebrała także jego żona, Aleksandra Uznańska-Wiśniewska. Z mieszaniną dumy i troski obserwuje każdy jego krok w tej niezwykłej życiowej podróży. Zamiast romantycznej podróży poślubnej, tuż po ceremonii ślubnej ich drogi musiały się rozdzielić — Sławosz Uznański rozpoczął intensywne przygotowania do swojej kosmicznej misji. W dodatku od końca maja spędzał czas w ścisłej izolacji razem z pozostałymi członkami załogi, przygotowując się do jednego z najważniejszych momentów w swoim życiu. Tuż przed wielkim momentem zakończył się ostatni etap przygotowań – załoga opuściła obowiązkową kwarantannę. Astronauci otrzymali wtedy wyjątkową, choć krótką szansę na pożegnanie z najbliższymi. Mimo że kontakt odbywał się z zachowaniem dystansu, emocje były wyraźnie wypisane na ich twarzach – wzruszenie, napięcie i niewypowiedziana duma malowały się w każdym spojrzeniu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap2025062501O-334eac6.jpg" width="4925" height="3283" alt="Floryda, 25.06.2025. Na zdjęciu z 24 bm. Członkowie załogi: Amerykanka Peggy Whitson (2P) – dowódczyni, Polak Sławosz Uznański-Wiśniewski (P) – specjalista, Hindus Shubhanshu Shukla (L) – pilot oraz Węgier Tibor Kapu (2L) – specjalista podczas pożegnania przed startem rakiety Falcon 9" title="Floryda, 25.06.2025. Na zdjęciu z 24 bm. Członkowie załogi: Amerykanka Peggy Whitson (2P) – dowódczyni, Polak Sławosz Uznański-Wiśniewski (P) – specjalista, Hindus Shubhanshu Shukla (L) – pilot oraz Węgier Tibor Kapu (2L) – specjalista podczas pożegnania przed startem rakiety Falcon 9" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap2025062501E-d0fe482.jpg" width="4278" height="2852" alt="Floryda, 25.06.2025. Na zdjęciu z 24 bm. Polski astronauta Sławosz Uznański-Wiśniewski podczas pożegnania astronautów w Centrum Kosmicznym Johna F. Kennedy’ego na przylądku Canaveral" title="Floryda, 25.06.2025. Na zdjęciu z 24 bm. Polski astronauta Sławosz Uznański-Wiśniewski podczas pożegnania astronautów w Centrum Kosmicznym Johna F. Kennedy’ego na przylądku Canaveral" /> Wzruszające pożegnanie Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego przed historycznym lotem w kosmos Dziennikarz TVN24, Marcin Wrona, udostępnił w mediach społecznościowych niezwykle poruszający moment – pożegnanie Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego z żoną. Intymna scena, uchwycona tuż przed startem misji, wzruszyła internautów i pokazała, jak silne emocje towarzyszą temu historycznemu wydarzeniu. „Pożegnanie przed startem. Astronauci i rodziny. Sławosza Uznańskiego-Wiśniewskiego wysłał pożegnalnego całusa żonie, która przyszła z dużą biało czerwoną flagą”, przekazał. Sławosz Uznański-Wiśniewski spoglądał z czułością i uśmiechem na swoją żonę, Aleksandrę Uznańską-Wiśniewską, oraz bratową. W jego spojrzeniu kryły się emocje, których nie sposób było ukryć. Co chwilę wyciągał dłoń w ich stronę, jakby próbował skrócić dzielący ich dystans. Tuż obok towarzyszyła im flaga Polski – symboliczna i pełna dumy. Choć nie było możliwości bliskiego kontaktu ani rozmowy w cztery oczy, atmosfera w tym krótkim momencie aż pulsowała od wzruszenia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap2025062501Z-77dd3d3.jpg" width="5902" height="3934" alt="Floryda, 25.06.2025. Na zdjęciu z 24 bm. Polski astronauta Sławosz Uznański-Wiśniewski podczas pożegnania astronautów w Centrum Kosmicznym Johna F. Kennedy’ego na przylądku Canaveral" title="Floryda, 25.06.2025. Na zdjęciu z 24 bm. Polski astronauta Sławosz Uznański-Wiśniewski podczas pożegnania astronautów w Centrum Kosmicznym Johna F. Kennedy’ego na przylądku Canaveral" /> Poruszające nagranie opublikowane przez Aleksandrę Uznańską-Wiśniewską. Tak wspiera męża Na chwilę przed startem, Aleksandra Uznańska-Wiśniewska – posłanka Koalicji Obywatelskiej i żona astronauty – opublikowała na Instagramie poruszające nagranie, w którym żegnała się z mężem. W filmie wyraziła ogromną dumę, wzruszenie i miłość, mówiąc: „Kochanie, nasze myśli, nasze uczucie jest razem z Tobą w tej malutkiej kapsule przemierzającej przestrzeń kosmiczną. Jesteśmy tym z Tobą, myślimy o Tobie w każdej minucie, jak jesteś tam na górze. Wszyscy jesteśmy z Ciebie po prostu tak, jak cholernie dumni i poruszeni... i bardzo Cię kochamy”. Materiał opatrzyła także słowami: „Przez kask skafandra, ostatni telefon słyszalny jest prawie jedynie w jedną stronę. "Gdybyście mogli, co byście mu powiedzieli?" Wszyscy jesteśmy z Tobą. Leć. I wracaj” Publikacja nagrania przez Aleksandrę Uznańską-Wiśniewską wywołała falę wzruszenia i wsparcia w mediach społecznościowych. Komentarze pełne były gratulacji, słów otuchy i dumy z sukcesu polskiego astronauty.
Złamał zasady, jego gest poruszył tysiące kobiet. Sławosz Uznański przyjął nazwisko ukochanej nie bez powodu
Sławosz Uznański-Wiśniewski przyjął nazwisko swojej żony, posłanki KO Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej. Ta decyzja odbiła się szerokim echem w mediach i pokazuje siłę osobistych wyborów.
Sławosz Uznański-Wiśniewski zaskoczył opinię publiczną czymś więcej niż tylko naukowym talentem. Niezwykłą decyzją – przyjęciem nazwiska swojej żony, posłanki Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej – poruszył serca Polaków. To historia o miłości, partnerstwie i odwadze bycia sobą. Kim jest Sławosz Uznański-Wiśniewski? Sławosz i Aleksandra to para, która nie boi się wychodzić poza schematy. Ona – aktywna posłanka Koalicji Obywatelskiej, on – człowiek nauki, pasji i ogromnych ambicji. Łączy ich nie tylko miłość, ale też wspólna wizja życia – oparta na wzajemnym szacunku, wsparciu i partnerstwie. Ich decyzja, by oboje nosili dwuczłonowe nazwisko Uznański-Wiśniewski oraz Uznańska-Wiśniewska, to coś więcej niż formalność. To gest, który mówi: jesteśmy równi, jesteśmy razem, jesteśmy zespołem. Dla wielu – symbol prawdziwego partnerstwa XXI wieku. ZOBACZ TEŻ: Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Teraz ujawniono, co zabierze w kosmos Nazwisko z miłości – symbol nowoczesnego mężczyzny W świecie, gdzie wciąż dominuje tradycja, decyzja mężczyzny o przyjęciu nazwiska żony nadal bywa uznawana za zaskakującą. A jednak Sławosz Uznański-Wiśniewski zrobił to z godnością i przekonaniem, nie potrzebując niczego tłumaczyć. Dla niego to nie rezygnacja z tożsamości, lecz jej rozbudowanie – wzbogacenie o historię ich wspólnego życia. Nazwisko staje się tu pięknym, namacalnym śladem uczucia, które ich łączy. I choć sam astronauta raczej stroni od rozgłosu, ten krok wywołał prawdziwą falę pozytywnych emocji. Reakcje? Lawina uznania i wzruszeń Kiedy w mediach pojawiła się informacja o tym, że kandydat do misji kosmicznej Europejskiej Agencji Kosmicznej oficjalnie przyjął nazwisko żony, wiele osób nie kryło wzruszenia. Internauci pisali o pięknym geście miłości, o nowoczesnym podejściu i przełamywaniu stereotypów. Sławosz Uznański-Wiśniewski stał się symbolem zmian – człowiekiem, który pokazuje, że prawdziwa siła mężczyzny tkwi w jego autentyczności i szacunku do kobiety, którą kocha. Źródło: Rzeczpospolita
Miała czekać na niego na Ziemi. Po jego powrocie polecą razem, ich kolejny kierunek zaskakuje
Aleksandra Uznańska-Wiśniewska opowiedziała, jakie mają z mężem plany na przyszłość. On marzy o Francji i Szwajcarii, ona o Iraku i Ukrainie. Ich wspólna mapa marzeń obejmuje miejsca pełne emocji i osobistych wspomnień.
Choć jedno z nich patrzyło na Ziemię z orbity, a drugie pomagało tam, gdzie życie było najtrudniejsze, ich wspólne marzenia są mocno osadzone na ziemi. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska i Sławosz Uznański planują podróże, które mają dla nich głęboko osobisty wymiar – pełen wspomnień, emocji i nadziei. Francja i Szwajcaria: ziemie Sławosza Uznańskiego Dla Sławosza Uznańskiego Francja i Szwajcaria to coś więcej niż punkty na mapie. Przez lata te kraje były jego domem – miejscem pracy, nauki i życiowych przełomów. To tam rozwijał swoje kompetencje jako inżynier, naukowiec i astronauta, zanim poleciał na orbitę jako drugi Polak w historii. Teraz chce podzielić się tym kawałkiem życia z żoną – pokazać jej uliczki, którymi spacerował, laboratoria, w których pracował, i ludzi, z którymi dzielił pasje. Wyjazd do Francji i Szwajcarii ma być symbolicznym powrotem do źródeł – okazją do wspomnień, ale też prezentem dla Aleksandry. Para nie ukrywa, że podróże to ich wspólna pasja. Dla Sławosza to także szansa, by pokazać jej świat, który przez lata był jego rzeczywistością. ZOBACZ TEŻ: Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Teraz ujawniono, co zabierze w kosmos Irak: niedokończona opowieść Aleksandry Aleksandra Uznańska-Wiśniewska z kolei marzy o podróży, która ma dla niej głęboki wymiar osobisty. W przeszłości angażowała się w działania pomocowe w Iraku, niosąc wsparcie ludziom w regionach dotkniętych konfliktami. Choć była blisko, nigdy nie udało jej się dotrzeć do Bagdadu – miasta, które od lat pozostaje dla niej symbolem nieukończonej misji. Teraz, po latach, pragnie wrócić w tamte strony, tym razem z mężem u boku. To nie tylko plan podróży, ale też chęć domknięcia pewnego rozdziału. Pokazać mężowi miejsce, gdzie zostawiła kawałek siebie, i razem przeżyć coś, co dla niej było kiedyś doświadczeniem transformującym. Ukraina: miejsce, gdzie serce bije mocniej Aleksandra Uznańska-Wiśniewska w rozmowach nie ukrywa, że ogromną część emocji zostawiła również na Ukrainie. To właśnie tam, jak sama mówi, zostawiła swoje serce. Choć sytuacja w regionie nadal budzi niepokój, ma nadzieję, że w przyszłości uda im się wspólnie odwiedzić ten kraj. Planowana podróż na Ukrainę to więcej niż turystyczny wypad – to wyraz solidarności, tęsknoty i nadziei na pokój. Dla Aleksandry to również możliwość powrotu do ludzi, którym pomagała i z którymi związała się emocjonalnie. Jeśli sytuacja na wschodzie się uspokoi, para chce pokazać sobie nawzajem, co dla nich znaczy bycie blisko tych, którym los nie zawsze sprzyjał. Małżeństwo, które inspiruje Sławosz i Aleksandra są przykładem pary, która wspiera się w każdej życiowej sytuacji. On – astronauta, który wzniósł się ponad Ziemię. Ona – kobieta o ogromnym sercu, która zstępowała tam, gdzie potrzeba pomocy. Ich wspólne plany pokazują, że choć różne drogi prowadziły ich w różne miejsca, teraz pragną iść dalej – razem. Nie ma tu miejsca na przypadek – każde miejsce, o którym marzą, to fragment ich tożsamości. I choć podróże mogą być trudne logistycznie, oboje wierzą, że wspólna droga po zakończeniu misji kosmicznej będzie równie ekscytująca, co wyprawa w kosmos. Źródło: Instagram
Gigantyczne wynagrodzenie Polaka. Sławosz Uznański-Wiśniewski po locie w kosmos zgarnie fortunę
Sławosz Uznański-Wiśniewski już wkrótce spełni marzenie milionów – poleci w kosmos jako drugi Polak w historii. Misja organizowana przez Axiom Space budzi ogromne emocje, ale równie gorąco komentowane są… jego potencjalne zarobki. Kwoty, które może otrzymać za udział w kosmicznej wyprawie, naprawdę robią wrażenie.
Sławosz Uznański-Wiśniewski przejdzie do historii jako drugi Polak, który poleci w kosmos! Przystojny astronauta, prywatnie mąż posłanki Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej, nie tylko spełni marzenie wielu dzieci i dorosłych, ale także… zgarnie za to kosmiczne pieniądze! Eksperci wyliczają, że może zarabiać ponad 30 tysięcy złotych miesięcznie. Kosmiczne wynagrodzenie za lot w kosmos Jego misja w ramach projektu Axiom Space już teraz elektryzuje opinię publiczną. Pierwotnie lot miał odbyć się 29 maja, ale z powodu problemów technicznych był przekładany najpierw na 10, a później na 11 czerwca. Niestety, i ten termin może zostać odwołany – wszystko przez pogodę. Nie jest tajemnicą, że udział Polski w tej misji to ogromna inwestycja – aż 65 milionów euro, czyli około 250 milionów złotych. To wkład naszego kraju w sektor kosmiczny, który ma przynieść realne korzyści – także wizerunkowe. CZYTAJ TEŻ: Kibice mają dość, tak potraktowali go przed meczem z Finlandią. Probierz dostał czerwoną kartkę Ile mniej zarobi Sławosz Uznański-Wiśniewski za lot w kosmos? Choć sam Sławosz Uznański-Wiśniewski nie musi ujawniać wysokości swojej pensji – w przeciwieństwie do swojej żony, która jako posłanka składa oświadczenia majątkowe – niektóre dane pozwalają oszacować jego zarobki. Według Space Insider, na którego powołuje się Biznesinfo.pl, pensje astronautów ESA są zwolnione z krajowego podatku dochodowego i zależą od kraju pochodzenia oraz rangi. Nie mamy jednak pewności, ile konkretnie zarobi Polak. Dla porównania: brytyjski astronauta po podstawowym szkoleniu może zarobić około 31,5 tysiąca złotych miesięcznie, a francuski specjalista – nawet 34,3 tysiąca złotych! Roczne zarobki sięgają 347 tysięcy złotych. A po zakończeniu misji? Pensja może wzrosnąć nawet do 480 tysięcy złotych rocznie! CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gdy ich usłyszał, zadrżał z wrażenia. Will Smith zachwycony polskim zespołem. „Biorę ich w trasę"
Miała być przy mężu, zniknęła bez słowa. Kulisy decyzji zaskakują
Aleksandra Uznańska-Wiśniewska nie zobaczy startu męża w kosmos. Z przyczyn zawodowych musi wrócić do Polski. Dla małżeństwa ostatnie tygodnie są wyjątkowo trudne z uwagi na rozłąkę spowodowaną kwarantanną przed lotem.
Sławosz Uznański-Wiśniewski już jutro wyruszy wraz z załogą w swoją pierwszą misję kosmiczną, zostając jednocześnie drugim Polakiem na świecie, który podjął się takiego wyzwania. Niestety jego żona, Aleksandra Uznańska-Wiśniewska nie będzie mogła na żywo zobaczyć jego startu. Z powodów zawodowych musiała pilnie wrócić do Polski. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska wróciła do Polski Pierwotnie lot w kosmos, w którym udział bierze Sławosz Uznański-Wiśniewski miał odbyć się 10 czerwca, jednak z uwagi na warunki pogodowe, przełożony został na 11 czerwca. Niestety zmiana terminu spowodowała, że żona astronauty nie zobaczy wylotu rakiety na żywo. Z powodów zawodowych, Uznańska-Wiśniewska musiała wrócić do Polski przed startem misji. Żona astronauty jest w Polsce posłanką. ZOBACZ TEŻ: Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Teraz ujawniono, co zabierze w kosmos Lot Polaka przełożony Na ten moment lot ma odbyć się 11 czerwca 2025 roku i póki co nic nie wskazuje na to, że czeka nas kolejna zmiana terminu. Na Florydzie wszystko idzie już zgodnie z planem, a Uznański, jak i pozostała część załogi kontynuują kwarantannę, aby pozostać w najlepszym zdrowiu na czas misji kosmicznej. Wraz ze Sławoszem Uznańskim, na pokładzie znajdą się również Amerykanka Peggy Whiton, pochodzący z Indii Shubhanshu Shukla oraz Tibor Kapu z Węgier. CZYTAJ TEŻ: Sławosz Uznański zabiera polskie smaki na orbitę. Zadbał o to Mateusz Gessler Źródło: TVN24
Nie tylko pierogi! Sławosz Uznański w kosmosie nie zapomni o polskich smakach i innych akcentach
Sławosz Uznański już 25 czerwca wyruszył na Międzynarodową Stację Kosmiczną jako drugi Polak w historii. W podróż zabiera nie tylko naukowe przygotowanie, ale i... polskie pierogi, leczo i pomidorówkę. Wszystko za sprawą Mateusza Gesslera i jego unikalnego AstroMenu.
Choć dzieli ich kosmiczna odległość, smak pozostaje ten sam. Sławosz Uznański — przyszły zdobywca orbity — dzięki Mateuszowi Gesslerowi nie musi rezygnować z domowych smaków. Specjalnie dla niego powstało unikalne, polskie menu, które poleci na Międzynarodową Stację Kosmiczną. To pierwszy taki projekt w historii polskiej astronautyki! Polski astronauta, który zabiera ze sobą kawałek domu Sławosz Uznański-Wiśniewski już za chwilę zapisze się złotymi zgłoskami w historii. 25 czerwca wystartował na Międzynarodową Stację Kosmiczną jako drugi Polak, który znajdzie się poza ziemską atmosferą — zaraz po legendarnym Mirosławie Hermaszewskim. Urodzony w Łodzi naukowiec i astronauta rozpoczął swoją drogę do gwiazd w 2022 roku, kiedy to został wybrany do kadry rezerwowej Europejskiej Agencji Kosmicznej. Kilka miesięcy później jego nazwisko znalazło się w oficjalnym składzie załogi historycznej misji. Ale to nie tylko nauka i technologia będą towarzyszyć mu w kosmicznej podróży. Dzięki wyjątkowemu pomysłowi, zabierze ze sobą coś znacznie bardziej osobistego — smaki dzieciństwa i narodowej kuchni. Mateusz Gessler i jego kulinarny kosmos Za kulinarne doznania astronauty odpowiada nie kto inny jak Mateusz Gessler — znany restaurator, kucharz i pasjonat polskich smaków. To właśnie on stworzył wspólnie z Europejską Agencją Kosmiczną niezwykłe AstroMenu, które ma zapewnić załodze nie tylko wartości odżywcze, ale i emocjonalne ukojenie daleko od domu. ZOBACZ TEŻ: Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Teraz ujawniono, co zabierze w kosmos "Rodzajów pierogów jest wiele, ale moje ulubione to te z kapustą i grzybami. Nie ma lepszego daru z lasu niż grzyby. Ususzone, w połączeniu z kapustą kiszoną, uwalniają pełnię swojego leśnego aromatu. Do tego cieniutkie, elastyczne ciasto. Po prostu bajka!" — poleca Mateusz Gessler. Wszystkie potrawy przeszły proces liofilizacji — czyli wysuszenia w niskiej temperaturze — tak, by mogły być bezpiecznie przechowywane i spożywane w warunkach nieważkości. Co dokładnie znalazło się w zestawie? "Ratatouille z chrupiących warzyw skąpanych w delikatnym pomidorowym sosie idealnie komponuje się z tradycyjną kaszą gryczaną. Nie jest to połączenie oczywiste, ale za to niezwykle pożywne, bardzo zdrowe i przede wszystkim, pyszne" — zachwala restaurator. Smaki, które lecą w gwiazdy AstroMenu to hołd dla tradycji i dowód na to, że nawet na orbicie można poczuć się „jak u mamy”. W zestawie przygotowanym przez Gesslera znalazły się: Pierogi z kapustą i grzybami – danie, które Gessler nazywa „bajką” i opisuje jako kwintesencję lasu, suszonych grzybów i elastycznego ciasta. Zupa pomidorowa z makaronem orzo – klasyczna, domowa potrawa w nieco lżejszej wersji, pełna głębokiego smaku. Polskie „leczo” z kaszą gryczaną – warzywne ratatouille w sosie pomidorowym, zestawione z tradycyjną kaszą. Nieoczywiste, ale wyraziste i pożywne. Restaurator nie krył dumy, mówiąc o projekcie: „Nie ma lepszego daru z lasu niż grzyby. Ususzone, w połączeniu z kapustą kiszoną, uwalniają pełnię swojego leśnego aromatu”. Ten projekt to nie tylko popis kreatywności, ale również wynik zaawansowanej współpracy z ekspertami Europejskiej Agencji Kosmicznej. Menu musi spełniać najwyższe standardy bezpieczeństwa i wartości odżywczych. Ale tym razem dodano coś jeszcze — emocjonalną wartość, której nie sposób zmierzyć. Mateusz Gessler udowodnił, że kuchnia może być formą wsparcia psychicznego w najbardziej ekstremalnych warunkach. Bo czy można lepiej poprawić sobie nastrój po trudnym eksperymencie w przestrzeni kosmicznej niż talerzem pierogów? Polska na orbicie — nie tylko nauka, ale i smak Start misji Sławosza Uznańskiego miał miejsce 25 czerwca 2025 roku. Choć na pokładzie znalazły się cztery osoby, to właśnie dzięki niemu w przestrzeń kosmiczną trafi cząstka Polski — nie tylko poprzez obecność astronauty, ale także poprzez... smak. Co ciekawe, Sławosz Uznański zabrał ze sobą nie tylko kulinarną ucztę. Z uwagi na ograniczenia, astronauci nie mogli pozwolić sobie na zbyt duży bagaż podręczny. Sławosz i jego żona Aleksandra zdecydowali, że jego bagażem podręcznym będą ich obrączki ślubne. "To nasze obrączki ślubne, nad którymi pracowaliśmy. Chcieliśmy połączyć nasze historie. Aleksandra, jako pracowniczka humanitarna, spędziła sporą część swojego czasu w bardzo trudnych miejscach, prowadząc misje w Iraku, Jemenie, czy Ukrainie. Z Jemenu przywiozła nabój, który trafił w miejsce, w którym pracowała. Wzięliśmy jego fragment i to jest ta część historii Aleksandry. Z mojej strony, ja, związany z przestrzenią kosmiczną, miałem fragment meteorytu księżycowego" - wyjaśnił. Z Uznańskim na pokładzie poleciały również polskie flagi, naszywka Mirosława Hermaszewskiego, pamiątki związane z Marię Skłodowską-Curie, mapa z dzieła Mikołaja Kopernika, manuskrypt mazurka Fryderyka Chopina, trzy wiersze Wisławy Szymborskiej, krajka z ziemi łódzkiej, model 3d liter z polskiego alfabetu, bryłka soli z Wieliczki i kawałek polskiego bursztynu. Źródło: Plejada
Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Ujawniono, co zabierze w kosmos
Po 47 latach Polak znów poleci w kosmos! Sławosz Uznański 25 czerwca rozpoczął misję. Dla niego i jego bliskich to niezwykły czas – pełen emocji, dumy i niepokoju. Jego żona Aleksandra Wiśniewska-Uznańska opowiedziała między innymi o tym, co astronauta zabierze na pokład i jak przeżywa jego start.
Dziś rano Sławosz Uznański-Wiśniewski wystartował na pokładzie rakiety Falcon 9 w misji Axiom Space 4. Ukochana polskiego astronauty zdradza, że zobaczy męża... zaledwie z odległości kilku metrów. Kulminacją emocji będzie ostatni telefon, tuż przed wejściem do kapsuły. – „Zadzwoni wtedy do mnie. To kosmiczna tradycja jeszcze z czasów misji Apollo” – mówi wzruszona w rozmowie z Faktem. Sławosz Uznański: ostatnie spotkanie z bliskimi i minuta na telefon z kosmosu Zakochani poznali się przypadkiem na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi. Astronauta opowiedział w programie „Halo, tu Polsat”, że zauważył przyszłą żonę podczas jej kampanii wyborczej w 2023 roku. Zwrócił uwagę na jej uśmiech, który – jak przyznał – zrobił na nim ogromne wrażenie. Ich pierwsza randka odbyła się jednak dopiero kilka tygodni później. „Akurat przechodziłem i zobaczyłem Aleksandrę, która się do mnie uśmiechnęła. Ten uśmiech mnie pokonał [...]" — mówił. Misja na ISS potrwa około dwóch tygodni. W jej trakcie Sławosz Uznański przeprowadzi eksperymenty naukowe, również dla polskich firm. Znajdzie się także czas na lekcje dla uczniów. Choć każda minuta na stacji jest cenna, pojawi się moment na kontakt z bliskimi. – „On będzie mógł zadzwonić do mnie, ale ja do niego – nie” – śmieje się posłanka. Symboliczne gesty też mają swoje miejsce. – „Sławosz będzie mógł spędzić marzenie większości mężów w delegacji: czyli on może dzwonić do żony, a ona do niego nie. Czas astronautów na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej jest szalenie cenny. Jest zaplanowany co do pięciu minut. W planie jest jednak telefon na Ziemię. Zapisał go u mnie na telefonie pod nazwą International Space Station. W czasie 14-dniowego lotu Sławosza będzie opcja kilkunastominutowego połączenia video z rodziną”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maja Dębska odchodziła na jego oczach. Brat ujawnił szczegóły zdarzenia, jego słowa łamią serce To Sławosz Uznański zabierze ze sobą w kosmos Co ciekawe, Sławosz Uznański zabierze ze sobą najcenniejsze rodzinne pamiątki. „Zabierze ze sobą kilka symbolicznych elementów związanych z Polską tak jak manuskrypt utworu Fryderyka Chopina, diagram heliocentrycznego modelu świata Mikołaja Kopernika czy wiersze Szymborskiej. Poza tym każdy astronauta może wziąć ze sobą symboliczny bagaż osobisty. Sławosz zabierze ze sobą kilka zdjęć rodzinnych i nasze obrączki, które już kilka miesięcy temu zdaliśmy do NASA. Teraz mamy na sobie zastępczy komplet "ziemski", wyjaśnia posłanka. „Liczymy na szybką adaptację organizmu Sławosza do warunków grawitacji. Ale to sprawa bardzo indywidualna. Na Ziemi nie ma warunków laboratoryjnych, w których można wykształcić podobne warunki. Chodzi na przykład o przemieszczanie się płynów, które normalnie są u nas w nogach. Jak oglądamy zdjęcia ze stacji kosmicznej, to widzimy, że twarze astronautów są spuchnięte. To z powodu upływu krwi do głowy. Mamy nadzieję, że podstawowe rzeczy, jak sen czy jedzenie, nie będą sprawiały trudności, aby mój mąż mógł od razu przejść do sprawnej pracy", podsumowała w tej samej rozmowie. Sławosz Uznański już w kosmosie! To był niezwykle emocjonujący poranek, kiedy po raz ostatni przed misją, Sławosz Uznański pożegnał się z bliskimi z niewielkiej odległości. Ubrana w białą sukienkę żona żegnała go pełna dumy i czekająca już na jego bezpieczny powrót. Rakieta z Polakiem na pokładzie wystartowała po godzinie 8:30 polskiego czasu i jak narazie, wszystko przebiega pomyślnie. To niesamowite, bo historia dzieje się właśnie na naszych oczach! Źródło: Fakt.pl. CZYTAJ TEŻ: Koncert z piosenkami 2 plus 1 podzielił fanów, w komentarzach burza. Wielbiciele Dmoch bezlitośni
Niebawem Polak poleci w kosmos, jego żoną jest posłanka KO. Odsłaniamy tajemnice Sławosza Uznańskiego
Sławosz Uznański – drugi w historii Polak, który poleci w kosmos – rozpoczął właśnie obowiązkową kwarantannę przed swoją historyczną misją Ax-4. Jej start zaplanowano na 8 czerwca, a miejsce odosobnienia astronauty znajduje się zaledwie kilka kilometrów od Centrum Kosmicznego Kennedy’ego. To ostatnia prosta przed lotem na Międzynarodową Stację Kosmiczną.
Już niebawem Sławosz Uznański weźmie udział w misji Falcon 9 SpaceX. To drugi w historii Polak, który znajdzie się w kosmosie. Jego nazwisko zapisze się w historii obok Mirosława Hermaszewskiego. Kim jest skromny naukowiec, który od dziecka marzył, by zostać astronautą? Od marzeń do gwiazd: historia Sławosza Uznańskiego Sławosz Uznański urodził się 12 kwietnia 1984 roku – dokładnie w rocznicę lotu Jurija Gagarina, pierwszego człowieka w kosmosie. Od najmłodszych lat czuł, że jego życie będzie związane z przestrzenią kosmiczną. Ukończył Politechnikę Łódzką, a następnie francuski Uniwersytet w Nantes i Politechnikę w Nantes, gdzie zdobył tytuł inżyniera. W 2011 roku obronił doktorat na Université d’Aix-Marseille, koncentrując się na technologiach odpornych na promieniowanie – kluczowych dla zastosowań w kosmosie. Jeszcze w trakcie studiów doktoranckich Uznański pracował w firmie STMicroelectronics, a w 2011 roku trafił do CERN-u w Genewie. Dwa lata później awansował – został starszym inżynierem ds. niezawodności i kierownikiem projektów. Odpowiadał m.in. za stworzenie systemu odpornego na promieniowanie, który sterował dystrybucją mocy Wielkiego Zderzacza Hadronów. W latach 2018–2020 koordynował całodobową pracę tego gigantycznego akceleratora cząstek. W listopadzie 2022 roku został wybrany rezerwowym astronautą Europejskiej Agencji Kosmicznej. „Czekałem na tę rekrutację już od długiego czasu, bo ostatnia rekrutacja w Europejskiej Agencji Kosmicznej na astronautów miała miejsce w 2008 roku. W tamtym momencie byłem trochę za młody. Nie spełniłem wszystkich wymagań odnośnie doświadczenia, posiadania magisterium itd. I tak naprawdę od tamtego czasu sukcesywnie budowałem swoją karierę po to, że jeżeli otworzy się następny nabór, to złożę swoje dokumenty i będę startował", wyjaśniał w rozmowie z dr. Tomaszem Rożkiem dla portalu „Nauka. To lubię”. W 2025 roku Sławosz Uznański dołączy do misji na ISS, która odbędzie się na pokładzie rakiety Falcon 9 SpaceX. W załodze znajdą się także: Peggy Whitson z USA (dowódca), Shubhanshu Shukla z Indii (pilot) oraz Tibor Kapu z Węgier (specjalista misji). Choć Sławosz Uznański rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym, wiadomo, że ma młodszego brata, a jego ojciec – Piotr Uznański – jest historykiem sztuki. W wolnych chwilach Sławosz żegluje i zdobywa górskie szczyty. Alpy? To dla niego za mało. Himalaje? Też już zna. – „Szukam szczęścia jeszcze wyżej” – mówi z uśmiechem jego tata. CZYTAJ TEŻ: Była jego nauczycielką i matką koleżanki, dzieliły ich 24 lata. Co zrobił Emmanuel, że Brigitte postawiła wszystko na jedną kartę? Sławosz Uznański-Wiśniewski jest już na kwarantannie przed lotem w kosmos Od soboty Sławosz Uznański-Wiśniewski przebywa w Budynku Operacyjnym im. Neila Armstronga w ośrodku NASA na Wyspie Merritt na Florydzie. Mimo że może przypominać to czas wolny, sam astronauta mówi wprost: „To nie wakacje”. Każdy dzień wypełniają intensywne treningi, badania i powtórki procedur. „Mamy wiele codziennych obowiązków: treningi fizyczne, badania medyczne, powtórki z operacji lotniczych, przegląd eksperymentów naukowych. Wczoraj mój dzień rozpoczął się o 5.30 i był bardzo intensywny” – mówi z uśmiechem w wywiadzie dla Polskiej Agencji Prasowej. W izolacji znajduje się nie tylko załoga misji, ale też kilkudziesięciu członków obsługi – lekarze, trenerzy, kucharze, filmowcy. Nawet trzech astronautów rezerwowych Ax-4 przebywa w odosobnieniu, choć w innym miejscu. Polski astronauta nie ma zmiennika. Misja Ax-4 potrwa dwa tygodnie. W tym czasie Uznański-Wiśniewski i jego koledzy będą realizować intensywny plan naukowy. „Nasz czas będzie przede wszystkim przeznaczony na pracę. Obowiązki — prowadzenie eksperymentów, połączenia z Ziemią albo nagrania w ramach programu edukacyjnego — zajmą nam więcej niż osiem godzin dziennie” — tłumaczy. Kwarantanna zbiegła się z drugą turą wyborów prezydenckich. „Głosowałem w pierwszej turze i jestem z tego dumny. Gdybym mógł, na pewno pojechałbym do polskiego konsulatu, żeby oddać głos w drugiej turze. Jednak na kwarantannie nie mogę opuszczać budynku, a polskie prawo nie pozwala mi głosować zdalnie lub korespondencyjnie. Bardzo żałuję. Jednak zachęcam wszystkich, którzy mają taką możliwość, żeby wzięli udział w wyborach” – mówi astronauta, zachęcając rodaków do udziału w głosowaniu. Po powrocie z orbity astronauta nie planuje od razu wracać do CERN-u. Najpierw – podróż poślubna z żoną, posłanką KO Aleksandrą Uznańską-Wiśniewską. „Przede wszystkim chciałbym zabrać żonę w podróż poślubną, bo chociaż pobraliśmy się 2 stycznia, jeszcze jej nie mieliśmy. Nie miałem nawet kiedy zaplanować, co będziemy robić na wakacjach. Ale lubię aktywny wypoczynek, więc w grę wchodzą wyprawa w góry i wspinaczka, kitesurfing albo żeglowanie. Na pewno będzie mi się należał porządny urlop” – zdradza. W planach ma też działalność edukacyjną. Chce odwiedzić wszystkie polskie politechniki, promować kierunki STEM i inspirować młodzież. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Szukał rodziny dla syna, wiedząc, że umiera, jego walka poruszyła Polskę. Pan Mikołaj Mielnik nie żyje
To nie żart. Katy Perry leci w kosmos z narzeczoną Bezosa! Kobiety piszą historię
Piosenkarka bierze udział w historycznym locie kosmicznym
To nie scenariusz filmu science fiction, tylko rzeczywistość. Katy Perry szykuje się do lotu w kosmos. Już w poniedziałek, 14 kwietnia artystka wsiądzie na pokład statku kosmicznego New Shepard, by odbyć kilkunastominutową podróż poza granice naszej planety. Ale to nie wszystko. Cała załoga tej misji to kobiety – to pierwszy taki skład od ponad 60 lat. Katy Perry poleci w kosmos. Cała załoga tej misji to kobiety Przypomnijmy, że za organizację lotu odpowiada firma Blue Origin, należąca do Jeffa Bezosa. Start zaplanowano na 15:30 czasu polskiego, z pustyni w zachodnim Teksasie. To już 31. misja kapsuły New Shepard, ale dopiero 11. z ludźmi na pokładzie – i pierwsza w pełni kobieca od czasów historycznego lotu radzieckiej kosmonautki Walentyny Tierieszkowej w 1963 roku. Obok słynnej wokalistki w kosmiczną podróż wyruszą: Aisha Bowe – inżynierka i była kandydatka na astronautkę, Amanda Nguyễn – aktywistka działająca na rzecz praw człowieka, Gayle King – znana dziennikarka telewizyjna, Kerianne Flynn – producentka kina niezależnego oraz Lauren Sánchez – pilotka i narzeczona Jeffa Bezosa. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Za kulisami aż huczało! Po zmysłowym tańcu Kaczorowskiej i Gurłacza ruszyła lawina plotek Katy Perry dziś wyrusza w kosmos Choć lot potrwa tylko od 10 do 12 minut, jego symbolika jest ogromna. Uczestniczki wzniosą się na wysokość ponad 100 kilometrów, przekraczając tzw. Linię Kármána – umowną granicę kosmosu. Przez kilka chwil będą unosić się w stanie nieważkości i podziwiać Ziemię z perspektywy, która dla większości ludzi pozostaje nieosiągalna. Relację z tego wydarzenia będzie można oglądać na żywo – transmisja rozpocznie się na 90 minut przed startem na stronie Space.com i w mediach Blue Origin. Blue Origin nie zdradza, ile kosztuje miejsce w kapsule New Shepard. Ale konkurencja, Virgin Galactic, oferuje bilety na podobne suborbitalne loty za około 650 tysięcy dolarów. Ceny nie odstraszają – wręcz przeciwnie. Kosmiczna turystyka rozkwita, a misje z udziałem znanych osób tylko podkręcają zainteresowanie. Katy Perry do tej pory podbijała sceny i listy przebojów. Teraz czas na kosmos. Czy to nowy rozdział w karierze gwiazdy i w historii kobiet w przestrzeni kosmicznej? Wszystko wskazuje na to, że tak. CZYTAJ TEŻ: Gdy przechodzili kryzys, chciała umrzeć. Silna wiara, dziecko i miłość partnera trzymają ją przy życiu
Podbój kosmosu. Czy kiedykolwiek człowiek będzie mógł zamieszkać na Marsie?
„Skolonizuję Marsa. Moją życiową misją jest przekształcenie ludzkości w cywilizację interplanetarną”, miał w 2001 roku powiedzieć Elon Musk. Choć ekscentryczny miliarder wywołuje dziś kontrowersje, nie można mu odebrać jednego – olbrzymiego wkładu w rozwój współczesnej technologii kosmicznej. Jego niemal obsesyjne dążenie do wysłania ludzi na Czerwoną Planetę przybliża nas do kolejnego „wielkiego skoku dla ludzkości”.
Rozwój technologii umożliwiający loty w kosmos był zdeterminowany wyścigiem zbrojeń i zimną wojną między Stanami Zjednoczonymi i ZSRR. Choć to amerykański astronauta pierwszy postawił krok na Srebrnym Globie, wiele lat wcześniej Sowieci wygrywali rywalizację kosmiczną. To w końcu z kosmodromu Bajkonur na terenie ówczesnego Związku Radzieckiego wystrzelono pierwszego sztucznego satelitę Ziemi, a stało się to 4 października 1957 roku. Sputnik 1 zapoczątkował kosmiczny wyścig i sprawił, że Amerykanie w popłochu rozpoczęli pogoń za osiągnięciami swoich największych wrogów. Zanim jednak zaczęto marzyć o postawieniu pierwszego kroku na Księżycu, należało opracować urządzenie, które umożliwi człowiekowi wybicie się ponad ziemską atmosferę i zmierzenie się z problemem grawitacji. Rosyjski geniusz Ta historia zaczyna się w maleńkiej wsi wielkiego Imperium Rosyjskiego. Pionierem kosmonautyki i jednym z jej ojców był bowiem Konstantin Ciołkowski. Syn polskiego szlachcica i bogatej Rosjanki. Urodził się w 1857 roku w rosyjskiej wiosce Iżewskoje, chociaż większość życia spędził na przedmieściach Kaługi, na południowy zachód od Moskwy. Konstantin od najmłodszych lat pasjonował się nauką i jako chłopiec wykazywał oznaki geniuszu. Niestety, jego wada słuchu, która doprowadziła go do całkowitej głuchoty, sprawiała, że unikał ludzi i spotykał się z nimi tylko wtedy, gdy musiał. Najczęściej w szkole, gdzie uczył matematyki i fizyki. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/11/EN014745531398KOLOR-f684472.jpg" width="1364" height="1069" alt="(FILES) In this NASA file photo the Apollo 11 Saturn V space vehicle lifts off July 16, 1969 with astronauts Neil A. Armstrong, Michael Collins, and Edwin E. Aldrin aboard at the Kennedy Space Center, Florida. - American astronaut Michael Collins, who flew the Apollo 11 command module while his crewmates became the first people to land on the Moon in 1969, died on April 28, 2021 after battling cancer, his family said. "Mike always faced the challenges of life with grace and humility, and faced this, his final challenge, in the same way," Collins' family tweeted on his official Twitter account. (Photo by Handout / NASA / AFP) / RESTRICTED TO EDITORIAL USE - MANDATORY CREDIT "AFP PHOTO /NASA/HANDOUT " - NO MARKETING - NO ADVERTISING CAMPAIGNS - DISTRIBUTED AS A SERVICE TO CLIENTS" title="arch45" /> Być może jego wyobcowanie sprawiło, że całkowicie pochłonęły go samotne badania napędu rakietowego, a także lotów orbitalnych wokół Ziemi. Już w 1887 roku w jednej ze swoich prac napisał, że rakieta może pracować w próżni kosmicznej, ponieważ jej ruch nie wynika – jak wówczas powszechnie uważano – z nacisku powietrza, lecz siły odrzutu materii wyrzucanej z dyszy. W 1903 roku wygłosił swoją teorię lotu rakiety, która uwzględniała zmiany masy. Opracowywał wówczas plany silników rakietowych, które byłyby napędzane ciekłym wodorem i tlenem. Marzył o konstrukcji rakiety wielostopniowej, której konstrukcja pozwalałaby zmniejszyć jej masę. Co ciekawe, jego prace były opublikowane, jeszcze zanim bracia Wright wykonali pierwszy na świecie lot samolotem. Część jego badań została w 1922 roku wykorzystana podczas testów w Leningradzkim Laboratorium Gazodynamiki. To właśnie tam wiele lat później zostanie zbudowany pierwszy rosyjski silnik rakietowy wykorzystujący ciekłe paliwo. Silnik, który w znacznym stopniu był oparty na teoriach Ciołkowskiego. Zaprzepaszczona szansa Niemal równolegle w rozwój rakiet był zaangażowany amerykański naukowiec Robert Goddard. I to, co Rosjanin zaczął, Amerykanin w pewien sposób zakończył. To właśnie inżynier i fizyk z Worcester zbudował pierwszą na świecie rakietę na paliwo ciekłe, która została pomyślnie wystrzelona 16 marca 1926 roku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/11/EJ0TNWKOLOR-f272f23.jpg" width="1476" height="1476" alt="Przeszkodą w zasiedleniu Marsa jest Nie tylko brak wody czy powietrza, lecz także ciśnienie atmosferyczne, uniemożliwiające egzystencję żywych organizmów /" title="Planet Mars in space, red rock planet with red atmosphere with stars in the background. Elements of this image supplied by NASA" /> Wcześniej jednak wynalazca był wyśmiewany zarówno przez znajomych z branży, którzy uważali, że badania nad rakietami nie przystoją fizykowi, jak i przez dziennikarzy, dla których loty kosmiczne były istnym science fiction. Faktem było to, że pierwsza rakieta Goddarda w ciągu 2,5 sekundy przebyła 56 metrów i osiągnęła prędkość 100 km/h. Kolejna, którą skonstruował już w ośrodku badań rakietowych w Nowym Meksyku, przekroczyła prędkość 800 km/h i wzniosła się na wysokość niemal 2,3 kilometra. Były to przede wszystkim próby stabilizacji rakiet, aż w końcu 1932 roku nastąpił start urządzenia stabilizowanego układem żyroskopów. Goddard wciąż opracowywał kolejne koncepcje i patenty, by stworzyć jak najlepszą rakietę, która umożliwi loty w kosmos. Rząd Stanów Zjednoczonych nie był jednak wówczas zbyt zainteresowany innowacjami Goddarda, przez co USA utraciło czołową pozycję w dziedzinie techniki rakietowej. Ta niezrozumiała decyzja miała olbrzymi wpływ na późniejszy wyścig kosmiczny i na pewien czas pozostawiła Stany daleko w tyle nie tylko za Związkiem Radzieckim, lecz także III Rzeszą. Podczas II wojny światowej w Niemczech odbywały się intensywne prace nad podbojem kosmosu i kto wie, gdyby nie porażka Hitlera, to wielce prawdopodobnie, że to nie Amerykanin Neil Armstrong postawiłby stopę na Księżycu, ale nazista. Naziści w służbie USA Druga wojna światowa była zdominowana przede wszystkim rozwojem technologii militarnej. Ironią losu jest fakt, że śmierć i cierpienie milionów ludzi doprowadziły do późniejszych sukcesów w eksploracji kosmosu, a broń, która siała spustoszenie wśród wrogów III Rzeszy, stała się kolejnym punktem zwrotnym w pogoni za innymi planetami. A chodzi o rakietę V-2, którą stworzył i udoskonalił Wernher von Braun, a przy której produkcji brali udział więźniowie hitlerowskich obozów koncentracyjnych. Obiekt ten jako pierwszy w historii dotarł do przestrzeni kosmicznej i przekroczył umowną granicę naszej planety, linię Kármána, znajdującą się na wysokości 100 kilometrów. Pocisk o numerze MW 18014 20 czerwca 1944 roku został wystrzelony z Ziemi i wzniósł się na poziom 176 kilometrów. Gdy pierwsza rakieta z sukcesem spadła na Anglię, członkowie niemieckiego zespołu rakietowego mieli otworzyć drogiego szampana i wznieść toast za kolejny sukces Rzeszy. Niemcy już wtedy jednak przegrywały tę wojnę, chyliły się ku upadkowi i była to jedynie marna nagroda pocieszenia. Podobno von Braun wcale nie marzył o karierze konstruktora broni rakietowej. Legenda głosi, że Niemiec wdał się w rozmowę z pewną uroczą damą w pociągu do Berlina, której opowiadał o swojej pracy i wspominał, że tak naprawdę interesuje go eksploracja kosmosu. Pech chciał, że kobieta okazała się agentką SS. Po kilku dniach von Braun został zatrzymany przez gestapo. Dowództwo III Rzeszy, w tym sam Hitler, zdawało sobie sprawę z talentu von Brauna i wypuściło go po dwóch tygodniach. Z jednym zastrzeżeniem. Miał się całkowicie oddać pracy nad doskonaleniem rakiet. Był to jednak już schyłek wojny, a wkrótce doszło do kapitulacji Niemiec. Von Braun wiedział, że niedługo sprawiedliwości może stać się zadość, dlatego wolał być przydatny, a przede wszystkim – żywy. Jak większość Niemców śmiertelnie obawiał się Sowietów, a Francuzami pogardzał. Inżynier miał zabrać wszystkie plany i notatki, a także najlepszych współpracowników. Wszyscy oddali się w ręce Amerykanów i na kilka lat stali się jeńcami wojennymi. Von Braun miał nadzieję, że ziści się jego amerykański sen i będzie mógł oddać się temu, czego zabroniła mu Rzesza. Udało się. W latach 50. von Braun jako wybitny naukowiec i współtwórca programu kosmicznego USA był już na tyle popularny, że stał się nawet bohaterem serialu Walta Disneya o eksploracji wszechświata. Ostatecznie niemal wszyscy zapomnieli o jego nazistowskiej przeszłości. Zimna wojna Po zakończeniu II wojny światowej nastał okres zimnej wojny, a nad światem krążyło widmo kolejnego konfliktu, tym razem atomowego. Świat był podzielony na wolny, kapitalistyczny Zachód i reżimowy, komunistyczny Wschód, szczelnie zamknięty za żelazną kurtyną. Dwa największe mocarstwa – Stany Zjednoczone i ZSRR – które jeszcze chwilę wcześniej były zmuszone walczyć przeciwko wspólnemu wrogowi, teraz stanęły naprzeciwko siebie i rozpoczęły rywalizację, która w znacznym stopniu napędziła wyścig kosmiczny. I to Sowieci, którzy pracowali w ścisłej tajemnicy przed wszystkimi, ten wyścig wygrywali. A człowiekiem, który wynosił Związek Radziecki na prowadzenie, był Siergiej Korolow. TEKST Jakub Rybski Korzystałem z książek: „Historia podboju kosmosu”, Tim Furniss, wyd. Świat Książki; „Wyścig na orbitę”, Michael D’Antonio, wyd. Prószyński i S-ka; „Elon Musk”, Walter Isaacson, wyd. Insignis. Dalszy ciąg tej fascynującej historii można przeczytać w najnowszym wydaniu VIVA! MAN
55 lat temu Neil Armstrong postawił pierwszy krok na Księżycu
"To jest mały krok człowieka, ale wielki skok dla ludzkości"
Księżyc jest jedynym satelitą Ziemi. Zawsze zwrócony jest do niej jedną stroną. Nie istnieje na nim życie. Pół miliarda ludzi wpatrywało się w ekrany telewizorów, kiedy Neil Armstrong stawiał pierwszy krok na Księżycu. Tamta wyprawa 50 lat temu była, jak powiedział, „wielkim skokiem ludzkości”. Była też pośmiertnym triumfem prezydenta Johna F. Kennedy’ego i spełnieniem marzeń skromnego chłopaka z Ohio. Artykuł autorstwa Katarzyny Sielickiej ukazał się na łamach magazynu VIVA! 14/2019. 16 lipca 1969 roku na przylądek Canaveral na Florydzie zjechało według ostrożnych danych ponad 700 tysięcy osób. Najważniejsi mieli miejsca tylko pięć kilometrów od przygotowanej do startu rakiety Saturn V, która miała wynieść na orbitę i skierować w stronę Księżyca statek CSM-107 Columbia. Wśród zgromadzonych byli ministrowie, 19 gubernatorów, 40 burmistrzów. Zwykli gapie mogli kupić za dwa dolary miejsce w punkcie widokowym przy drodze. Atmosferę radości próbowali zakłócić protestujący członkowie Kampanii Biednych Ludzi, którzy obliczyli, że za pieniądze wydane na misję Apollo 11 dałoby się wyżywić 31 milionów ludzi. Ale i oni zadarli głowy do góry w niemym zachwycie, gdy Saturn wzbił się w powietrze. „Jakie to piękne! Czerwień płomieni, błękit nieba, biel dymu. Co za barwy! Pomyślcie tylko o astronautach, którzy uczestniczą w tej niesamowitej wyprawie”, ekscytował się ambasador we Francji, mąż Eunice Kennedy, siostry Johna Fitzgeralda. Prezydent Kennedy nie doczekał lądowania na Księżycu, w 1963 roku zginął w zamachu w Dallas, ale to właśnie on zapoczątkował amerykański sen o jego podbiciu. Wyprzedzić Rosjan Początek lat 60. Świat trwa w uścisku zimnej wojny. Wydaje się, że od kolejnego konfliktu zbrojnego dzielą ludzkość dosłownie milimetry. Wietnam spływa krwią amerykańskich żołnierzy. Kolejna porażka administracji prezydenta Kennedy’ego to nieudana inwazja w kubańskiej Zatoce Świń. W kwietniu 1961 znów cios – Rosjanie wysyłają w kosmos pierwszego człowieka. Jurij Gagarin spędza na orbicie prawie dwie godziny. „Świadomość przewagi Związku Radzieckiego (…) nie zwalnia nas od obowiązku podjęcia nowych własnych wysiłków”, mówi prezydent Kennedy do Kongresu w maju 1961. I wyznacza cel – lot załogowy na Księżyc. „Oczy świata zwrócone są dziś w kosmos, na Księżyc, na planety. Zobowiązaliśmy się, że nie dopuścimy, aby zatknął na nich swoją flagę wrogo do innych nastawiony zdobywca, lecz uczynimy wszystko, by załopotał na nich sztandar wolności i pokoju”, mówi w Houston, 12 września 1962 roku. Rusza największy wyścig supermocarstw w dziejach. Aldrin i Armstrong, 1969 Pierwszy krok Komputer pokładowy statku misji Apollo 11 miał mniejszą moc niż dzisiejsze smartfony. Mimo to pojazd bez problemu w ciągu czterech dni pokonał 400 tysięcy kilometrów kosmicznej pustki dzielącej Ziemię od jej jedynego satelity. Kiedy 21 lipca o godzinie 2.56 czasu uniwersalnego moduł księżycowy opadł na szarą i suchą powierzchnię bazaltowego Morza Spokoju, ponad 500 milionów ludzi przed telewizorami na Ziemi wstrzymało oddech. Padł słynny meldunek „Orzeł wylądował”, ale minęło sporo czasu, zanim z pojazdu wygramolił się dowódca misji Neil Armstrong. Skafander EMU, którego obsługi uczył się godzinami, chronił go przed wysoką temperaturą 93°C, zapewniał odpowiednie ciśnienie i tlen. „To mały krok dla człowieka, ale wielki skok dla ludzkości”, powiedział Armstrong, stawiając stopę w księżycowym pyle. Te słowa przygotował wcześniej, choć dwa tygodnie przed startem na konferencji prasowej pytany o to, co powie, gdy wyląduje na Księżycu, twierdził, że nie zastanawiał się nad tym, a jedynym jego celem jest „zabrać człowieka na Księżyc, wylądować i wrócić”. Kilkanaście minut po nim z lądownika wyszedł Edwin „Buzz” Aldrin i, zabawnie podskakując, rozpoczął księżycowy spacer. Podskoki nie były efektem fantazji – w ten sposób badał grawitację sześć razy mniejszą niż ta ziemska. Na orbicie, w module dowodzenia, Michael Collins doglądał urządzeń i robił zdjęcia powierzchni Księżyca. Armstrong, zanim odleci z Księżyca po 21 godzinach, wtyka w powierzchnię satelity amerykańską flagę, spełniając życzenie prezydenta Kennedy’ego. Chwilę później zmiecie ją podmuch gazów startującego modułu księżycowego. Ale i tak nic już nie odbierze mu zwycięstwa. Chłopak z Ohio Rodzice bohatera Ameryki nie pojechali na Florydę. Za radą syna zostali w domu w Wapakoneta w stanie Ohio. Neil obawiał się, że Viola i Stephen nie zniosą gigantycznego zainteresowania mediów. Już wcześniej, kiedy syn brał udział w misjach Gemini i Apollo 8, Wakaponeta była obiektem pielgrzymek tysięcy fanów. A w ten lipcowy dzień medialnej wrzawy nie udało się uniknąć. Na podjeździe ich domu trzy stacje telewizyjne zmontowały 25-metrowy maszt przekaźnikowy, a po tym, jak okazało się, że Armstrongowie mają w domu tylko czarno-biały telewizor, wstawiły im do salonu kolorowy. „Siedzieliśmy ze Stephenem obok siebie, z przypiętymi znaczkami Gemini VIII, które dostaliśmy od Neila na szczęście. Wydawało się, jakby od samego dnia narodzin (…) ta misja była przeznaczona naszemu synowi”, cytuje Violę Armstrong James R. Hansen, w książce „Pierwszy człowiek. Historia Neila Armstronga”. Neil Armstrong, 1969 Najsłynniejszy astronauta na świecie urodził się w 1930 roku w rodzinie o korzeniach szkockich i niemieckich. Ze względu na pracę ojca, zanim skończył 13 lat, zmieniał miejsce zamieszkania 16 razy. Łatwo się adaptował, był lubiany. Zaczął pracować już jako 10-latek. Kosił trawę na cmentarzu. Potem smażył pączki, sprzedawał w sklepie spożywczym i żelaznym. Pieniądze odkładał na kursy pilotażu. Zanim zrobił prawo jazdy, umiał już pilotować samolot. „Samochód był mu niepotrzebny. Nie miał dziewczyny, musiał tylko dojechać na lotnisko”, tłumaczył jego ojciec. Kilka lat później miał już i dziewczynę – Janet, którą poznał podczas studiów na Purdue University i od razu postanowił, że się z nią ożeni, i samochód. Podobno był fatalnym kierowcą. Znacznie lepiej wychodziło mu latanie. Postanowił zostać astronautą po tym, jak przeżył osobistą tragedię. W 1961 roku u dwuletniej córeczki Armstronga, Karen, lekarze diagnozują glejaka mózgu. Dziewczynka przechodzi serię naświetlań i terapię kobaltem, ale po pół roku cierpień przegrywa walkę z rakiem. Umiera w szóstą rocznicę ślubu rodziców. „Śmierć córeczki sprawiła, że włożył całą energię w coś budującego i właśnie wtedy zgłosił się do programu kosmicznego”, mówiła młodsza siostra Neila Armstronga, June. Nie okazywał, jak bardzo cierpi. Od razu wrócił do pracy – latania eksperymentalnymi odrzutowcami rakietowymi osiągającymi gigantyczne prędkości na wielkich wysokościach. Część jego kolegów w ogóle nie wiedziała, co go spotkało. Kiedy na słynnej konferencji przed lotem na Księżyc zapytano go, czy zabiera ze sobą jakieś rodzinne pamiątki, odpowiedział, że wolałby zabrać więcej paliwa. Przyszli astronauci przechodzili testy, o których Armstrong powiedział, że bardziej przypominały eksperymenty medyczne niż metody diagnostyczne. Wstrzykiwano im do ucha lodowatą wodę lub zamykano w pokoju, do którego nie docierały żadne bodźce. Musieli znosić ogromne przeciążenia w specjalnej wirówce. Ćwiczyli loty w stanie nieważkości w samolocie zwanym nie bez powodu „kometą wymiotną”. Oprócz wyczerpującego szkolenia mieli jeszcze jedno ważne zadanie – spełnić się w roli bożyszczy tłumów. W ramach reprezentowania NASA jeździli po kraju na konferencje i spotkania z ludźmi. Nazywali to między sobą „tygodniem w beczce”. Kosmiczni bogowie Żona Neila Armstronga, Janet, oglądała start na Księżyc z motorówki, z dala od tłumów, towarzyszyli jej synowie – 12-letni Rick i 6-letni Mark, piarowcy z NASA i dziennikarka magazynu „Life”, który na wyłączność relacjonował życie astronautów z programów Gemini i Apollo. Żon zdobywców kosmosu nie było podczas startów na platformach obserwacyjnych, żeby w czasie ewentualnej katastrofy dziennikarze nie mogli nagrywać i fotografować ich przerażenia i rozpaczy. A także po to, by nie spotykały niepowołanych osób. Jak pisze James R. Hansen, astronauci byli zobowiązani do prowadzenia wzorowego życia. Tymczasem wielu utrzymywało bliskie pozamałżeńskie znajomości. Żony astronautów także miały szczególne obowiązki. Musiały świecić przykładem jako matki i małżonki, a nawet ubierać się zgodnie ze specjalnym dress code’em. „Naszemu życiu przyświecał nadrzędny cel, jakim była realizacja wielkiego planu lądowania człowieka na Księżycu do końca 1969 roku. Jego spełnienie wymagało od nas wszechstronnych wysiłków”, mówiła Janet Armstrong. A James R. Hansen dodaje: „NASA postąpiłaby bardzo mądrze, gdyby zorganizowała formalny program doradztwa dla rodzin astronautów, jeśli wziąć pod uwagę, że 13 z 21 małżeństw astronautów, którzy stanęli na Księżycu, zakończyło się rozwodem lub separacją”. Kiedy już zdecydowano, że to misja Apollo 11 wyląduje na Księżycu, pojawił się jeszcze jeden problem – który z astronautów pierwszy wysiądzie z lądownika. Buzz Aldrin robił wszystko, aby dostąpić tego zaszczytu, ale ostatecznie fakt, że tak bardzo mu na tym zależało, obrócił się przeciwko niemu. NASA uznało, że to Armstrong, dowódca misji, spokojny i opanowany, który zupełnie nie dbał o popularność, zostanie wytypowany na bohatera. Po latach Buzz Aldrin w swojej biografii przyznał się do depresji i alkoholizmu, z którym zmagał się po powrocie z gwiazd. Neil A. Armstrong, Michael Collins, Edwin E. Aldrin Jr. Armstrong przestał latać w 1972 roku i skupił się na karierze naukowej. Wrócił do Ohio, bo chciał, żeby jego rodzina „zamieszkała w możliwie normalnym otoczeniu”. W 1994 roku rozwiódł się z Janet, a pięć lat później ponownie się ożenił – z 15 lat młodszą Carol Knight. Zmarł w sierpniu 2012 w wyniku powikłań po operacji serca. Zgodnie z jego wolą urna z prochami spoczęła na dnie Atlantyku. Amerykanie polecieli na Księżyc jeszcze pięć razy. Z misji przywieźli prawie 400 kilogramów próbek. Program Apollo zakończył się w 1972 roku. Amerykańskim podatnikom znudziło się łożenie na jego realizację. Cztery księżycowe lądowniki skończyły na złomowisku, a niedawni śmiertelni wrogowie – Rosjanie i Amerykanie zaczęli latać w kosmos razem w ramach programu Sojuz–Apollo. Na jałowej ziemi Cinder Lake w Arizonie, gdzie 50 lat temu zbudowano specjalne kratery, tak aby przypominały teren Księżyca, NASA testuje dziś sondy, które wysyła na Marsa. Czy doczekamy się kolejnego Neila Armstronga? AUTOR: Katarzyna Sielicka Korzystałam z książki Jamesa R. Hansena „Pierwszy człowiek. Historia Neila Armstronga”, Wydawnictwo Wielka Litera.
7 cudów świata, które możesz zobaczyć w 2023 roku!
Z oryginalnych siedmiu cudów świata przetrwał tylko jeden. Oto godni następcy…
Z siedmiu cudów świata starożytnego można podziwiać już tylko jeden - kompleks piramid w Gizie. Piramida Cheopsa, Wiszące ogrody Semiramidy w Babilonie, Świątynia Artemidy w Efezie, Posąg Zeusa w Olimpii, Mauzoleum w Halikarnasie, Kolos Rodyjski i Latarnia morska w Faros były podobno najchętniej odwiedzanymi przez starożytnych turystów (!) atrakcjami! A co warto zobaczyć w XXI wieku? Jakie cuda możemy podziwiać w 2023 roku? Chętniej wracamy do natury, więc to co z nią związane przyciąga coraz większe rzesze współczesnych turystów. Chcemy żyć prościej, nauczyć się relaksować, uciekamy od wirtualnego świata do tego prawdziwego. Coraz bardziej świadomie myślimy o ekologii. Inspiracji szukamy więc głównie we wspaniałych miejscach stworzonych nie przez człowieka, ale przez naturę. View Ediplayer on the source website
Filmy o kosmosie dla fanów podróży międzyplanetarnych
W zestawieniu filmów o kosmosie nie sposób pominąć wielkich kinowych serii, które na stałe zapisały się w popkulturze. Najbardziej popularne to „Star Trek” i „Gwiezdne Wojny”. Jednak klasyka filmów o kosmosie to także produkcje o charakterze filozoficznym, takie jak „2001: Odyseja kosmiczna” Kubircka czy „Solaris” Tarkowskiego na motywach powieści Stanisława Lema. W końcu ranking uwzględnia również najnowsze filmy o podróżach w kosmos, biograficzne i animowane. Spis treści: Star Trek (1979–2016) – seria filmów przygodowych o kosmosie Gwiezdne wojny (1977–2016) – seria filmów o walce dobra ze złem w kosmosie Obcy – ósmy pasażer Nostromo (1979) – film o kosmosie Ridleya Scotta 2001: Odyseja kosmiczna (1968) – film o kosmosie Stanleya Kubricka Solaris (1972) – film o kosmosie na podstawie książki Stanisława Lema Grawitacja (2013) – dramat sci-fi z Sandrą Bullock w roli głównej Interstellar (2014) – film sci-fi o podróży w kosmos Pierwszy człowiek (2018) – film o Neilu Armstrongu i jego misji na księżyc Odlotowa przygoda (2015) – film animowany o kosmosie dla dzieci Pasażer nr 4 (2021) i inne nowe filmy o kosmosie Pozostałe filmy o kosmosie Star Trek (1979–2016) – seria filmów przygodowych o kosmosie Seria „Star Trek” to trzynaście pełnometrażowych filmów na motywach serialu telewizyjnego – „Seria oryginalna” i „Następne pokolenie”. O ich dużej popularności świadczy chociażby to, że pierwszy prototyp amerykańskiego promu kosmicznego otrzymał nazwę Enterprise. Tak nazywa się statek, na którym załoga Gwiezdnej Floty stawia czoła tajemniczej energii, która zagraża Ziemi. Filmy „Star Trek” cieszą się różnym uznaniem fanów i krytyków, jednak o wysokiej popularności świadczą noty na Filmwebie. Najwyższą oceną (7,1) może pochwalić się „Star Trek” z 2009 r. w reżyserii J. J. Abramsa. Film otrzymał Oscara w 2010 za najlepszą charakteryzację. View oEmbed on the source website Najsłabszą ocenę (6,4) ma piąta część – „Star Trek V: Ostateczna granica” (1989). Ten film zdobył też trzy Złote Maliny w 1990 w kategoriach: najgorszy film, najgorszy aktor (William Shatner) i najgorszy reżyser (również William Shatner). Z kolei za rolę w drugiej części – „Star Trek II: Gniew Khana” (1982) ten sam aktor otrzymał Saturna w 1983 r. (najlepsza rola męska). Gwiezdne wojny (1977–2016) – seria filmów o walce dobra ze złem w kosmosie To kolejna kultowa seria, której akcja rozgrywa się w kosmosie. Każdy z filmu rozpoczyna zdanie: Dawno, dawno temu w odległej galaktyce.. Czas i miejsce są nieokreślone, całość ma strukturę baśni, a bohaterowie stają przed wyborem jasnej lub ciemnej strony mocy. Na główny cykl „Gwiezdnych wojen” składa się dziewięć filmów: oryginalna trylogia – według pomysłu George'a Lucasa, czyli części IV–VI pt. „Nowa nadzieja” (1977), „Imperium kontratakuje” (1980) i „Powrót Jedi” (1983), trylogia prequeli – według pomysłu i w reżyserii Georga Lucasa, czyli części I–III pt. „Mroczne widmo” (1999), „Atak klonów” (2002), „Zemsta Sithów” (2005), oraz trylogia sequeli, czyli części VII–IX pt. „Przebudzenie Mocy” (2015), „Ostatni Jedi” (2017) i „Skywalker. Odrodzenie” (2019). Za najlepszą część uznawana jest piąta – „Imperium kontratakuje” (ocena na Filmwebie: 8,1). W 1981 r. film zdobył dwa Oscary – nagrodę specjalną i główną w kategorii: najlepszy dźwięk, nagrodę BAFTA – za najlepszą muzykę filmową dla Johna Williamsa, cztery Saturny i wiele innych. View oEmbed on the source website Obcy – ósmy pasażer Nostromo (1979) – film o kosmosie Ridleya Scotta To kolejna seria filmów o kosmosie, którą rozpoczyna „Obcy – ósmy pasażer Nostromo” w reżyserii Ridleya Scotta. Produkcja jest wyjątkowa m.in z tego względu, że jest to pierwsza amerykańska seria, w której główną bohaterką jest kobieta – Ellen Ripley. We wszystkich filmach z cyklu jej rolę odgrywa Sigourney Weaver. Załoga okrętu kosmicznego Nostromo ląduje na księżycu Acheron, gdzie odkrywa ślady życia nieznanej cywilizacji. Ładownię rozbitego statku wypełniają setki jaj. Pajęcza forma życia atakuje jednego ze zwiadowców, Kane’a. Następnie w jego organizmie przepoczwarza się w dorosłą formę. Potwór atakuje kolejnych członków załogi. Głównej bohaterce udaje się uciec, jednak na pokład przedostaje się także „obcy”. Film zdobył dwanaście nagród na międzynarodowych festiwalach w 1980 r., w tym: Oscara za najlepsze efekty specjalne, dwie nagrody BAFTA – za scenografię i najlepszy dźwięk, trzy Saturny – najlepszy film sci-fi, najlepsza aktorka drugoplanowa (Veronica Cartwright) i najlepsza reżyseria. Bezpośrednie kontynuacje to: Obcy – decydujące starcie (1986), w reżyserii Jamesa Camerona, Obcy 3 (1992)– w reżyserii Davida Finchera, Obcy: Przebudzenie (1997) – w reżyserii Jean–Pierre’a Jeuneta. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy o wampirach na wieczór w klimacie noir 2001: Odyseja kosmiczna (1968) – film o kosmosie Stanleya Kubricka To filozoficzny film o człowieku i jego naturze – relacji z obcym, maszynami i sztuczną inteligencją. Fabuła składa się z kilku części, w których przemierzamy przeszłość i przyszłość ludzkiej cywilizacji. Jednym z głównych bohaterów jest robot HAL 9000 (Douglas Rain), który buntuje się przeciwko załodze statku kosmicznego „Discovery”. Zabija wszystkich oprócz dr Davida Bowmana (Keir Dullea), któremu udaje się dotrzeć do orbity Jowisza. Scenariusz do filmu „2001: Odyseja kosmiczna” został napisany wspólnie przez Stanleya Kubricka i Arthura C. Clarke’a. Fabuła oparta jest na motywach opowiadań pisarza, jednak powieść i obraz kinowy powstały równolegle pod tym samym tytułem. FIlm zdobył szesnaście nagród na międzynarodowych festiwalach, w tym Oscara (1969) za najlepsze efekty specjalne i trzy główne nagrody BAFTA za najlepsze zdjęcia, scenografię i ścieżkę dźwiękową. View oEmbed on the source website Solaris (1972) – film o kosmosie na podstawie książki Stanisława Lema Kolejnym filmem o kosmosie, który należy do klasyki gatunku, jest radziecka produkcja w reżyserii Andrieja Tarkowskiego – „Solaris”. Głównym bohaterem ekranizacji powieści Lema jest Kris Kelvin (Donatas Banionis), pogrążony w żałobie po samobójczej śmierci żony. W przestrzeni kosmicznej może skontaktować się z fantomem swojej żony, Hari (Natalia Bondarczuk), który pomaga mu przepracować poczucie winy. Film zdobył Złotą Palmę na festiwalu w Cannes w 1972 r. Na motywach tej historii powstała nowa wersja – „Solaris” z 2002 r. View oEmbed on the source website Grawitacja (2013) – dramat sci-fi z Sandrą Bullock w roli głównej Kolej na nowsze filmy o kosmosie. „Grawitacja” w reżyserii Alfonso Cuarona zabiera nas w nieograniczoną i wszechogarniającą przestrzeń. Dr Ryan Stone (Sandra Bullock), inżynier medyczna i jej partner w misji, Matt Kowalsky (George Clooney) wyruszają w podróż wahadłowcem kosmicznym Explorer. W wyniku zderzenia z satelitą, zostają pozbawieni łączności z Ziemią. Film w malowniczy i wyjątkowo sugestywny sposób ukazuje bezmiar kosmosu, stan nieważkości, ciszę i samotność. Świetnym kadrom towarzyszy doskonała muzyka, za którą jej twórca, Steven Price, został nagrodzony oscarową statuetką w 2014 r. Film otrzymał także sześć Oscarów w innych kategoriach: najlepszy reżyser, efekty specjalne, zdjęcia, dźwięk, montaż i montaż dźwięku, a także kilkadziesiąt nagród na innych festiwalach. View oEmbed on the source website Interstellar (2014) – film sci-fi o podróży w kosmos „Interstellar” to film fantastyczno–naukowy w reżyserii Christophera Nolana. Życie na Ziemi jest zagrożone – rośliny nie przynoszą plonów, a coraz więcej ludzi cierpi głód. W odpowiedzi na katastrofę, grupa naukowców z NASA pod dowództwem dr Branda (Michael Caine) odkrywa tunel czasoprzestrzenny. To szansa na skolonizowanie innej planety i rozpoczęcie nowego życia. Fabuła filmu jest oparta na założeniach współczesnej astrofizyki, teorii czarnych dziur i ogólnej teorii względności Alberta Einsteina. Scenariusz był konsultowany z amerykańskim fizykiem Kipem Stephenem Thornem, który nadzorował m.in. proces wizualizacji czarnej dziury. Film zdobył Oscara w 2015 za najlepsze efekty specjalne, nagrodę BAFTA i sześć Saturnów. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najlepsze filmy o ekologii ukazujące piękno przyrody Pierwszy człowiek (2018) – film o Neilu Armstrongu i jego misji na księżyc „Pierwszy człowiek” to z kolei film biograficzny o Neilu Armstrongu (Ryan Gosling) – pierwszym człowieku, który stanął na Księżycu. Obraz kinowy w reżyserii Damiena Chazelle’a powstał na podstawie książki Jamesa R. Hansena. Opowiada o życiu ambitnego człowieka – nie tylko astronauty, ale także męża i ojca, który zdobywa kolejne cele, nie zważając na koszty. Akcja rozgrywa się w latach 60., w których Stany Zjednoczone rywalizują z ZSRR na wielu frontach, w tym także o podbój kosmosu. Neil Armstrong pracuje dla NASA jako pilot testowy. Wkrótce zostaje zakwalifikowany do programu lotów na Księżyc. View oEmbed on the source website Odlotowa przygoda (2015) – film animowany o kosmosie dla dzieci To z kolei film animowany, który odwołuje się do historii Neila Armstronga. Multimilioner, Richard Carson, twierdzi, że misja radzieckiego astronauty była mistyfikacją. Postanawia więc nie tylko jako pierwszy stanąć, ale także skolonializować Księżyc. W zmieniającej bieg historii szeroko zakrojonej misji przeszkadzają mu 12–latek, Mike i jest dziadek, Frank – emerytowany astronauta. Kolorowa animacja „Odlotowa przygoda” w reżyserii Enrique’a Gato zdobyła nagrodę Goya w 2016 w kategorii: najlepszy film animowany. View oEmbed on the source website Pasażer nr 4 (2021) i inne nowe filmy o kosmosie „Pasażer nr 4” w reżyserii Joe Penna to film o misji na Marsa, podczas której zostaje uszkodzony system podtrzymywania życia na statku. Za usterkę odpowiedzialny jest nieproszony gość na okręcie kosmicznym – Shamier Anderson (Michael Adams). Załoga statku kłóci się o strategię działania. View oEmbed on the source website Inne filmy o kosmosie, które powstały w ostatnich latach to: Space Sweepers (2021) – koreańska produkcja w reżyserii Sung–hee Jo, fabuła filmu wybiega w przyszłość do 2092 r., Moonfall (2022) – film katastroficzny o grupie astronautów, którzy wyruszają w kosmos, aby zapobiec zderzeniu się Księżyca z Ziemią. Reżyseria: Roland Emmerich, w rolach głównych: Halle Berry i Patrick Wilson, Powrót w kosmos (2022) – film dokumentalny o Elonie Musku i jego rewolucyjnych planach kosmicznych. Pozostałe filmy o kosmosie Dla młodszych i starszych amatorów przygód w kosmosie mogą być ciekawe następujące tytuły: Armageddon (1998) – film katastroficzny o grupie pracowników z platformy wiertniczej, którzy zostają wysłani w kosmos, aby uratować Ziemię przed asteroidą. Reżyseria: Michael Bay, w rolach głównych: Bruce Willis, Liv Tyler i Ben Affleck, WALL-E (2008) – film animowany, w którym na pokrytą śmieciami planetę Ziemię zostaje wysłany robot z misją badawczą, tytuł opisany w zestawieniu filmów o ekologii, Małpy w kosmosie (2008) – film animowany o kosmicznej misji szympansów, Marsjanin (2015) – głównym bohaterem filmu jest Mark (Matt Damon), który zostaje sam na Marsie. Reżyseria: Ridley Scott, Wyprawa na Księżyc (2020) - film animowany o wycieczce w kosmos w poszukiwaniu bogini Księżyca, Sputnik (2020) – horror sci-fi o astronaucie, któremu udaje się powrócić z tajnej misji w kosmosie. Reżyseria: Egor Abramenko.
Kilka lat temu Mirosław Hermaszewski pokazał nam swój prywatny gabinet. Dziś ze smutkiem go wspominamy
Jedyny Polak w kosmosie pod koniec 2022 roku
„Już w wieku pięciu, sześciu lat potrafiłem rozpoznać typ samolotu po dźwięku silnika", wyznał Mirosław Hermaszewski w rozmowie z VIVĄ! i dodał: „Budowałem modele i tak bardzo chciałem być pilotem, że może bliżej tego będę... Ale byłem dosyć wątłej postury i moje środowisko mówiło, że raczej lotnikiem nie zostanę, powtarzali: to nie dla ciebie...". A jednak! To właśnie on w 1978 roku zakończył przełomowy lot w kosmos. Mirosław Hermaszewski odszedł w wieku 81. lat. Zmarł 12 grudnia 2022 roku. Przypominamy jego archiwalny wywiad dla VIVY! oraz wideo, w którym opowiedział o swoich doświadczeniach. ZOBACZ TEŻ: Nie żyje Mirosław Hermaszewski. Pierwszy i jedyny Polak w kosmosie miał 81 lat Mirosław Hermaszewski o spełnieniu marzenia A jednak zasiadł za sterami samolotu śmigłowego, a potem odrzutowca MIG-17. „Byłem tak dumny z siebie!", mówił w rozmowie wideo Hermaszewski, pokazując nam swoje pamiątki. Po nim był naddźwiękowy MIG-21. A potem miały być jeszcze bardziej zaawansowane maszyny, które latają jeszcze wyżej. „Dopiero po dwóch miesiącach badań powiedziano nam, że to nie żaden nowy sprzęt, ale że to będzie... satelita", wspominał kosmonauta. A wkrótce, 27 czerwca 1978 roku, to on jako pierwszy Polak w historii wzniósł się ponad ziemię, ponad samoloty i znalazł się w kosmosie. „Moim marzeniem było popatrzeć na Polskę z 21 tys. metrów. A cóż dopiero być jeszcze wyżej! Gdy człowiek od siebie wymaga, to można być nawet ponad swoimi marzeniami", mówił Mirosław Hermaszewski w rozmowie z magazynem VIVA!. Dom Mirosława Hermaszewskiego Generała Mirosława Hermaszewskiego odwiedziliśmy z operatorem w lutym 2017 roku. Dostaliśmy wówczas zgodę na wyjęcie kamery w jednym malutkim pokoju. Nazwaliśmy go gabinetem i muzeum jednocześnie, bo znajdowały się w nim tysiące pamiątek i gadżetów. Wspólnie wypiliśmy kawę, długo rozmawialiśmy, a w towarzystwie generała poczuliśmy się jak maili chłopcy z wizytą u dziadka kosmonauty. Pan Mirosław jeszcze przed włączeniem kamer zapytał: „Czego chcecie?’’. Odpowiedzieliśmy: „Niech nas pan po prostu oprowadzi po tym pokoju’’. To, że trzymaliśmy w ręku jego kosmiczną rękawicę, było już tylko ukoronowaniem całej wizyty. Jeśli zastanawiacie się, czy się bał, co czuła jego rodzina, czy poleciałby raz jeszcze, jakie miał sny, co zabrał w kosmos i jak tam właściwie było — nasz materiał wideo jest na pewno dla Was! Mirosław Hermaszewski nie żyje 12 grudnia w południe zmarł Mirosław Hermaszewski w wieku 81 lat. Informację o jego śmierci podał zięć kosmonauty. Wybitny Polak zapisze się w pamięci naszego kraju jego pierwszy i jedyny obywatel, który wybrał się w podróż w kosmos. Rodzinie i najbliższym składamy głębokie wyrazy współczucia. Czytaj też: 52 lata temu Neil Armstrong stawiał pierwszy krok na Księżycu! Przypomnijmy archiwalny wywiad Mirosława Hermaszewskiego przeprowadzony przez Aleksandrę Kwaśniewską dla VIVY! z kwietnia 2017 roku. Generał brygady Mirosław Hermaszewski – przyszły kosmonauta – zaczął od latania na szybowcach w Aeroklubie Wrocławskim. Miał wtedy 19 lat. W dęblińskiej Szkole Orląt uzyskał kwalifikacje pilota myśliwskiego. Był 89. śmiałkiem, który przebywał w kosmosie. W czerwcu będzie kolejna rocznica Pana powrotu z kosmosu, czyli lądowania w Kazachstanie. Czy Pan to jeszcze jakoś świętuje? Nie sposób tego nie pamiętać i nie sposób nie otworzyć szampana. O tym szczęśliwym momencie lądowania zawsze pamięta moja żona, a ja przypominam to sobie bardziej „poklatkowo”. Lądowanie nastąpiło o 16.33 w stepach Kazachstanu, koło miejscowości Arkałyk. Mam nawet troszeczkę ziemi z miejsca lądowania. I kukurydzę. Tak, bo w kukurydzy wylądowaliśmy. Mówimy o tym tak sobie, ale to było wydarzenie też mocne duchowo. Zejście z orbity to dynamiczne przeżycie – wielki wysiłek fizyczny i tak wielki natłok informacji, że pęka od tego psychika. Później, kiedy już człowiek wyląduje i ta technika już gdzieś tam leży, a my wychodzimy z tej prawie jeszcze gorącej kapsuły na niepewnych nogach, to wtedy dopiero wracają myśli. Zaraz, zaraz, to faktycznie było? Zapytano mnie, co czuję, a ja spojrzałem w niebo rozmydlonymi oczyma i powiedziałem: „Jestem szczęśliwy, że ta misja zakończyła się tak pozytywnie. Ale szkoda, że się zakończyła”. A czy poleciałbym jeszcze raz? Mówię: „Choćby zaraz”. To charakterystyczne dla skoczka spadochronowego. Każdy się boi. Potwornie. Ludzie tak się trzęsą, że nie wiedzą, co się wokół nich dzieje. Ale jak już wylądują, to są tak szczęśliwi, że chcą skakać jeszcze raz. Ale kosmos uczy też pokory. Każdy człowiek, lecąc w kosmos, jest precyzyjnie przygotowany pod względem technicznym. Musi poznać tę technikę, zasady sterowania statkiem kosmicznym, tajemnice lotu orbitalnego. Naszym zadaniem było wyjść na orbitę, a na drugi dzień zlokalizować stację orbitalną i zbliżyć się do niej. Więc trzeba było tę orbitę podwyższyć, bo stacja była wyżej od nas o 160 kilometrów i chyba 12,5 tysiąca kilometrów przed nami, gdzieś tam w tej czerni, w tej przestrzeni. Trzeba było ją odnaleźć, połączyć się, co było bardzo skomplikowane, i tam, na jej pokładzie, wykonać program naukowy. A więc to przygotowanie musiało być bardzo wszechstronne. Teoretyczne, praktyczne, symulatory, oczywiście medycyna i psychologia. Kiedy jest się na orbicie, jest mało czasu. Tylko na sen osiem godzin. Kto taki luksus będzie fundował sobie w kosmosie – spać po osiem godzin? Więc ja urywałem. Spałem pięć, a nawet cztery i obserwowałem Ziemię. To można czynić bez końca. I co się myśli wtedy? Kiedy się obserwuje tę nieskończoną przestrzeń, to wtedy z człowieka wypływa coś absolutnie innego. Już nie myślisz o operacjach, które robiłeś wspólnie z dowódcą. Myśli biegną bardzo szybko. Tym bardziej że nasz statek sam bardzo szybko się porusza, prawie osiem kilometrów na sekundę, chyba 28 tysięcy kilometrów na godzinę. Jest dzień, po chwili patrzę – zachód słońca. Noc krótka, trzydzieści parę minut i dzień, czyli wschód słońca. W 90 minut oblatywaliśmy Ziemię, czyli tak jakby przeżywaliśmy dobę. I tu wewnętrznie, w sercu i głowie, to się wszystko jakoś burzy, bo nie pasuje do tego, co widzisz. W ciągu 90 minut byłem na północy, na równiku, na południu, znów równik, widziałem przez ten czas cztery pory roku. Byłem nad Ameryką, Azją, Europą… Ale najciekawsze to są takie spojrzenia na wschody słońca. To jest przeżycie wielce estetyczne, gama kolorów. Oczywiście każdy kontynent ma swój kolor i człowiek po paru dniach rozpoznaje już po kolorze, gdzie jest co. Ale z czasem nasycasz się tymi widokami i twoje myślenie idzie już w innym kierunku. Jak to jest? Szczególnie w nocy, kiedy widać miliardy gwiazd. One są wyraźniejsze niż z Ziemi i człowiek zdaje sobie sprawę z porządku kosmosu. A tu się wkrada myślenie troszkę filozoficzne. Ktoś za tym wszystkim stoi? Tak jest. Jeśli jest to centrum gdzieś w galaktyce, wokół którego to wszystko wiruje, to musi być korba. A kto tą korbą kręci? I to są takie podstawowe pytania, które tam, w nocy, człowiek sobie zadaje. Ja byłem tam tylko osiem dni, ale całe to przeżycie powoduje jakąś metamorfozę. Ja nie mówię tylko o sobie, ale także o kolegach. Człowiek leci tam jako specjalista, inżynier, otoczony cyframi, tabelami, wykresami, a wraca stamtąd jako humanista. Świat nabiera większego sensu z perspektywy pozaziemskiej? Wydaje mi się, że tak unikalne przeżycie czyni człowieka lepszym, bo po powrocie stara się zauważać na Ziemi rzeczy dobre. Jak się z dystansu patrzy na Ziemię, to na tle tej czerni kosmosu widzisz błękitno-białą planetę. Piękną. Jakby jakiś wędrowiec leciał obok, to mógłby pomyśleć, że to tu jest niebo. W naszym Układzie Słonecznym nie ma drugiej takiej ładnej planety jak nasza. Ja czasami sam zadaję sobie pytanie: a właściwie po co my latamy w kosmos? Pomijając to, że robimy tam jakieś eksperymenty, może to wynika z naszej istoty? Kiedyś chcieliśmy poznać, co jest za tą pieczarą, za tą rzeką, za tą górą. Człowiek musiał wymyślić jakieś czółno, później koło, okręt, samolot, a teraz jesteśmy na etapie rakiet. Może to nie tylko chęć poznania? Może gdzieś na peryferiach świadomości jest taka myśl, że a nuż kogoś tam spotkamy? Może chcemy wyjść im naprzeciw? Albo może wiemy, że „niedługo”, za jakieś cztery i pół miliarda lat, Słońce się wypali, albo wybuchnie i spopieli ziemię? I może gdzieś w głębi naszego mózgu tli się myśl, żeby się stąd wynosić i znaleźć możliwość przetrwania dla pokoleń? Kto wie, czy nie uczestniczymy w tym właśnie procesie? Tego się ani nie da zdefiniować, ani udowodnić, ale to jest jedno z możliwych wytłumaczeń, dlaczego latamy w kosmos. To, co ja tam zrobiłem, oddaję w formie artykułów, wykładów i odczytów. Ale to, co widziałem, jest moje prywatne. Ale wiem, miałem dużo szczęścia, że poleciałem. Akurat ja, jeden na trzydzieści pięć milionów. I dlatego nie mogę tego trzymać dla siebie. Lubię spotkania ze studentami, młodzieżą i dziećmi, bo widzę, jak im się oczka otwierają, kiedy im tłumaczę, co i jak. I każdy z nich w tym momencie chce być kosmonautą. Wierzę, że te spotkania robią duże wrażenie na tych dzieciakach. Pamiętam, że kiedy byłem na kolonii, mieliśmy spotkanie z jakimś żołnierzem. Już nie pamiętam, co on opowiadał, ale pamiętam, że zachciałem być taki jak on. Czyli jest to takie zasianie ziarenka i to ziarenko gdzieś w tej małej główce kiełkuje, bo dziecko musi mieć marzenia. Mówi Pan, że wszyscy z kosmosu wracali nawróceni, a ja się zastanawiam, jaką formę przybiera wiara przy tak wyjątkowym doświadczeniu bycia „poza światem”. Jak ma się do tego piekło i niebo, i Pan Bóg z siwą brodą? Ma pani rację, że bardzo wielu obojętnych tym sprawom wracało odmienionymi. A latali przedstawiciele różnych religii. Po powrocie, podczas towarzyskich spotkań, mówili: „Słuchaj, Mirek, On musi być. Czy On ma brodę, czy jest Buddą, czy naszym, czy innym, to nie ma znaczenia. On jest jeden, ten sam, tylko my go inaczej rozumiemy”. Może tak jest. Mówią uczeni, że gwiazd w naszej galaktyce jest więcej niż wszystkich drobin piasku na wszystkich plażach i pustyniach świata. Wychodząc z rachunku prawdopodobieństwa, jeśli to natura sama zrobiła, to na te miliardy gwiazd gdzieś takie warunki jak na Ziemi musiały powstać. A jeżeli Pan Bóg nam życie ofiarował, to mając tyle przestrzeni i tyle możliwości, dlaczego miałby to ziarenko życia rzucić tylko nam na Ziemię? Ja jestem przekonany, że nie jesteśmy sami. Chciałaby pani trafić do nieba? Szalenie. Tylko ja nie wiem, gdzie to niebo jest. Człowiek na temat bytu ma jakąś wiedzę nabytą, ale z czasem modyfikuje ją przez pryzmat własnych doświadczeń. Pamiętam, że jeszcze w szkole podstawowej na religii ksiądz mówił, że w niebie wszyscy będziemy mniej więcej w jednym wieku. A ja tak patrzyłem na siebie i myślałem: To ja zawsze będę taki mały? Tu nie ma odpowiedzi, jak to jest z tym niebem. A to przekonanie o istnieniu siły wyższej jest racjonalne czy wynika z jakiegoś uczucia obecności? Raczej bym powiedział, że racjonalne. Bo jak widzisz mnogość tego wszystkiego, to trudno to inaczej wyjaśnić. Jak my patrzymy na rozgwieżdżone niebo, to wydaje nam się, że te gwiazdy są rozsypane chaotycznie. A to nieprawda, bo one są w permanentnym ruchu. I ten ruch można opisać matematycznie. Nic tu się nie dzieje chaotycznie. A nawet jeśli weźmiemy to, co na Ziemi, na przykład symbiozę w świecie roślin i zwierząt. To też są mechanizmy doskonałe. Ja jestem człowiekiem wierzącym, bo tak zostałem wychowany, ale czuje się tam też raczej, że nie jest się samemu. Nie wiem do końca, z czego to wynika. Bo ja nie składałem rąk, nie modliłem się, żebym wrócił cały. Nie było na to czasu. Ale było na tyle czasu, żeby o tym myśleć. Człowiek jest istotą kruchą, zbyt małą, żeby mógł się z tą wielką wiedzą zderzać. To, co my robimy, to jest tak jak mrówka ze słoniem albo drobina piasku z wielką skałą. Tylko że ta drobina piasku jest myśląca. Bał się Pan tego lotu? Nie, ja bardzo chciałem lecieć. Miałem wielką motywację, bo w końcu to jest półtora roku przygotowań. Proszę pamiętać, że ja pochodzę z okresu pionierskiego. Jestem 89. człowiekiem, który był poza Ziemią. Czyli to doświadczenie ludzkości było jeszcze bardzo skromne. Latałem statkiem, który nie miał komputera. Miałem taki kalkulator – Brda 14, polski, pamiętam, że wyniki wyświetlały się na czerwono. Był mi potrzebny, bo robiłem przed lotem dużo obliczeń, tabel i wykresów, które przewidywały różne dynamiczne sytuacje. Na pokładzie pełniłem rolę inżyniera i nie było czasu się bać. Ja nie byłem człowiekiem zgarniętym z ulicy, tylko bardzo doświadczonym pilotem. Latałem w migach-21. Taki był warunek. Żeby to byli piloci latający w naddźwiękowych samolotach. Więc byli to faceci, którzy rozumieli przestrzeń. Mieli pewne predyspozycje, ale przede wszystkim już potrafili funkcjonować w tych szczególnych warunkach. Nie odwagi od nas wymagano. Tylko precyzji? Tak. Nie odwagi, a rozwagi. I to działania rozważnego w sytuacjach bardzo stresowych, które wytwarzano sztucznie i w deficycie czasu. Kosmonauta nie może działać automatycznie. Te myśli musiały przebiegać szybciej. Tego od nas wymagano. Pilot nie może się bać. On musi być dobrze przygotowany i musi wiedzieć, co i jak w każdej sekundzie ma zadziałać, gdyby trzeba było ratować się w sytuacji awaryjnej. Tak samo kosmonauta. Ja bardzo chciałem lecieć, bo to była unikalna szansa. Ale kiedy już ubraliśmy się w skafandry i podjechaliśmy specjalnym autobusem pod tę wielką rakietę, zobaczyłem z platformy cały ten tłum. Tych dziennikarzy, kamer, mikrofonów. I wtedy zaczęło mnie dławić, bo ja byłem człowiekiem bardzo nieśmiałym. Myślałem: Miruś, gdzieś ty tu? Wtedy dopiero Pan się przestraszył? Tak. Na studiach w czasie seminarium, gdy trzeba było się wypowiedzieć, to ja się czerwieniłem, a w szkole średniej to w ogóle zapominałem języka w gębie. Jeszcze jak się spojrzała na mnie dziewczyna, w której się podkochiwałem… No i tak ta rakieta z tyłu za nami, my tu pozdrawiamy ludzi, a tam czekają już dublerzy, których oddech czuję na plecach. I w tym momencie odwracam się do tej rakiety, a ona ma w biodrach dziewięć metrów. Boże, jakie to jest wielkie! Wiem, że tam jest 270 ton paliwa, zbiorniki utleniacza zatankowane ciekłym tlenem. To jest strasznie zimne. W tym stepie gorąco, więc na ściankach osadza się gruby szron i na skutek naprężeń termicznych pęka i spada. Tu już pieprznęło, tu za chwilę i ruszamy. Pyta pani, czy się bałem? To chyba naturalne, że człowiek chce żyć. Ale to był moment takiego przełamania się. Start? Nie, wejście do windy. Jechaliśmy nią 50 metrów, a windziarz w kombinezonie i bereciku coś tam nawijał, że był wczoraj na rybach. Chyba lekarze kazali mu coś do nas mówić, bo wokoło, jak okiem sięgnąć, nie było widać żadnej wody. I potem ta cała procedura wejścia. Do rakiety, zgodnie z procedurą, wszedłem pierwszy. Sprawdziłem mocowanie różnych elementów, włączyłem radio, wentylację. Jak już wszedł Klimuk, podłączyłem mu wentylację, bo przenośne klimatyzatory musieliśmy zostawić przed wejściem do rakiety. Bez nich wystarczyło dwie, trzy minuty i człowiek się gotował w tym skafandrze. Dwie i pół godziny sprawdzaliśmy te klamoty. Aż przyszedł taki moment, kiedy już leżeliśmy w fotelach w kapsule, a odprowadzający nas specjaliści wychylili się przez tę część orbitalną, powiedzieli: „No to cześć” i zamknęli luk. Jak zaczęli zamykać, to tak jakby wieko od trumny… Ja miałem na kolanach dokumentację, bo śledziłem w sekundach, co się dzieje, by zareagować w przypadku awarii, gdyby silniki nie odpaliły czyby zgasły. I wtedy mi się myśl pojawiła, że jak w 10. sekundzie, to się uratujemy. Ale myślę: Kurczę, to guzik warte. Ja chcę wyjść na orbitę. Jak będzie awaria, to nie myślę o skutkach na moje zdrowie czy nawet życie, tylko pierwsze, to żeby wyjść na orbitę. Start jest bardzo dynamiczny. Przeżywa się każdą sekundę. Odłączenie poszczególnych stopni, zmiana przeciążeń są bardzo odczuwalne. Po odpadnięciu pierwszych stopni ma się takie wrażenie, że to koniec jazdy, ale za chwilę czuje się, że ona jednak idzie. Przewartościowanie tego następuje na ostatnim okrążeniu, kiedy jest chwila takiej swobody, myśli dla siebie: O Jezu, ja to wykonałem! Byłem! I teraz dopiero wiem, czy było warto. Proces zejścia z orbity to nie zabawa. To jest trudne i niebezpieczne. Trzeba pokonać barierę cieplną, wibracje i przeciążenia. Bo kapsuła nie ma skrzydeł, nie ma silnika. Jest meteorem, który będzie się palił. Wtedy myślisz: Po coś tu się wpakował? Przecież tam żona, dzieci… Ja chcę żyć. Ja chcę do nich wrócić. Gdzieś przeczytałam, że ma Pan powracający sen o lataniu poza statkiem. Tak. My nie mieliśmy programu wyjścia na zewnątrz. Ale były tam skafandry, które to umożliwiały. One były w takim przedziale przejściowym, w którym często przebywałem, bo tam było siedem iluminatorów i mogłem oglądać ten kosmos, ile chciałem. Nawet obiady już zabierałem do kieszeni i jadłem tam. I tak mi się chciało wyjść w tę przestrzeń… Mi się śni, że ja wychodzę. Otwieram ten właz wyjściowy z boku, nabieram powietrza i trzymam się poręczy. I tak lecę, włosy mi falują, wstrzymuję oddech, aż się duszę… I się budzę. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Beata Tadla żegna Mirosława Hermaszewskiego. Dziennikarka podzieliła się wspomnieniem z kosmonautą