"Kora nie zostawiła testamentu", wyjawia Kamil Sipowicz. Bliscy artystki borykają się teraz z pewnymi problemami
Kamil Sipowicz w rozmowie przed kamerami Viva.pl wraca do tematu dziedzictwa po Korze. W szczerym wyznaniu opowiada o trwających sprawach sądowych, planach filmowych i tym, jak wygląda rzeczywistość bez testamentu artystki.
Choć od śmierci Kory minęły już lata, sprawy związane z jej dorobkiem wciąż budzą emocje. Kamil Sipowicz nie unika trudnych tematów i w rozmowie dla Viva.pl odsłania kulisy procesu, który – jak sam przyznaje – wciąż trwa. Kamil Sipowicz o realiach sprawy spadkowej Temat spadku po Korze wraca jak bumerang i – jak wynika ze słów Kamila Sipowicza – wciąż nie został ostatecznie rozwiązany. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artysta jasno wskazuje na sedno problemu: brak testamentu, który uporządkowałby kwestie prawne tuż po śmierci wokalistki. "[...] Różnego rodzaju prawa musi sąd rozstrzygnąć, do kogo należą. Jest rodzina. Nie było spadku, Kora nie zostawiła testamentu, więc to się odbywa za sprawą sądową. A sądy jak działają u nas to wszyscy wiemy" – wyjawił. Sipowicz nie ukrywa, że procedury sądowe wymagają czasu i cierpliwości, a ich przebieg nie zawsze jest przewidywalny. W grę wchodzą nie tylko kwestie majątkowe, ale także prawa do twórczości, wizerunku i spuścizny artystycznej. Film o Korze coraz bliżej? "Dobijamy do brzegu" Jednym z projektów, który szczególnie interesuje fanów Kory, jest zapowiadany film biograficzny. Jak się okazuje, jego realizacja jest ściśle uzależniona od zakończenia spraw spadkowych. "No zmierzamy już do końca. Uregulujemy w tej chwili dokładnie sprawy spadkowe. To się dzieje sądownie i wydaje mi się, że dobijamy do brzegu. I ruszymy wtedy" – powiedział Kamil Sipowicz. Te słowa mogą być pierwszym realnym sygnałem, że projekt ma szansę wreszcie wejść w fazę realizacji. Sipowicz daje do zrozumienia, że mimo trudności nie porzucił planów upamiętnienia Kory na dużym ekranie. Wręcz przeciwnie – wszystko wskazuje na to, że kluczowy moment jest coraz bliżej. SPRAWDŹ TEŻ: W co wierzyła Kora? Szczególną ochronę miał dawać jej konkretny kolor Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tak wyglądało jego życie, gdy poznał Korę. Kamil Sipowicz w wywiadzie VIVY! zwierza się: „Byłem półsierotą, przerzucanym tobołkiem”
Miał 21 lat, był zagubiony i szukał dla siebie miejsca w rzeczywistości Polski komunistycznej. Wychowany przez samotną matkę, szukał sensu w sztuce, muzyce i hipisowskiej wolności. Nie wiedział, że przypadkowe spotkanie w windzie w Warszawie połączy go z Korą i rozpocznie historię pełną emocji, pasji.
Miał 21 lat i poczucie, że stoi w miejscu. Wychowany przez samotną matkę, naznaczony trudną przeszłością i brakiem wyraźnych perspektyw, uciekał w świat idei, sztuki i hipisowskiej wolności. I wtedy wydarzyło się coś, czego nie dało się zaplanować. Jedno przypadkowe spotkanie w windzie w Warszawie sprawiło, że na jego drodze stanęła Kora. Od tej chwili nic już nie było takie samo. Kamil Sipowicz o poznaniu Kory. Jak wtedy wyglądało jego życie? – Kiedy poznał Pan Korę? Jakie miał Pan marzenia? Kim Pan wtedy był? Kamil Sipowicz: W 1974 roku miałem 21 lat. Kim byłem? Młodym chłopcem, zagubionym w rzeczywistości. Studiowałem na uczelni, która w Polsce komunistycznej nie dawała żadnych perspektyw, a wręcz była wilczym biletem, bo po tej uczelni nie można było dostać żadnej pracy. Więc już na starcie robiłem coś, co nie miało sensu. Mieszkałem z mamą w małym mieszkanku na Muranowie. Mama z powodu losu rodzinnego, wojny, komuny, śmierci jej matki na Pawiaku i własnego życia osobistego była nieszczęśliwa i potwornie nerwowa. Ojca znałem tylko z opowieści. Byłem więc wychowywany przez samotną, znerwicowaną matkę, która wysyłała mnie do ciotek i obcych ludzi. Podobnie jak Kora, byłem półsierotą, przerzucanym tobołkiem. Skończyłem technikum, bo matka chciała, żebym miał zawód. Pięć lat szkoły, której nienawidziłem – technikum mechaniki precyzyjnej. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” – Brzmi poważnie… Wspominam to jako koszmar. Po maturze ciocia Marysia, matematyczka, która częściowo mnie wychowywała, stwierdziła, że powinienem pójść na politechnikę. Coś mi tam załatwiła, ale pamiętam, że uciekłem przez okno. Zapisałem się na filozofię na Akademię Teologii Katolickiej, co moja biedna rodzina uznała za absurd. Zanurzyłem się w kontrkulturze hipisowskiej, w ideach, a przede wszystkim w muzyce. Dla matki 20-letni facet, który robi korale z jarzębiny, to była aberracja. Dla hipisów kultura i sztuka były bardzo ważne. Chodziliśmy do teatru, na festiwale. Tam szukaliśmy natchnienia i wolności. Każdy pisał wiersze, malował. Każdy chciał jakoś zaznaczyć swoją obecność w świecie. Niektórzy działali w różnych teatrach. Robiliśmy dużo happeningów. Naszymi guru był Tadeusz Kantor i Krzysztof Niemczyk, performer, prekursor queer, prześladowany przez milicję. Nie znałem Kory, ale żyliśmy w tym samym krajobrazie duchowym i mieliśmy wspólnych znajomych. W Krakowie poznałem Ryśka Terleckiego, czyli „Psa”, i wiedziałem, że ma piękną dziewczynę o imieniu Kora. Najdziwniejsze jest to, że poznał nas w Warszawie mój kuzyn, Jurek Korytkowski, pseudonim „Hipster”. Spotkaliśmy się w windzie, no i się zaczęło. – Więc przeznaczenie? Dlaczego nie? Wielu filozofów uważa, że przeznaczenia nie da się połączyć z wolną wolą, ale życie jakby mówi co innego. W 37-milionowym kraju spotykają się dwie osoby, te, a nie inne? Mój kuzyn, Jurek Korytkowski, który wciągnął mnie do ruchu hipisów, całe życie miał do siebie pretensje, że nas poznał. – Dlaczego kuzyn miał wyrzuty sumienia, że Was poznał? Życie z Korą nie było sielanką, nie oszukujmy się. On to widział i mi współczuł. Nie było łatwo, ponieważ Kora miała bardzo poważny problem z mężczyznami, spowodowany być może przemocą seksualną w dzieciństwie. I trochę się na mężczyznach odgrywała, a ja często byłem workiem treningowym. Byliśmy bardzo silnie związani, nie dość że żyliśmy razem, to razem pracowaliśmy. Poza tym bardzo ważna rzecz – gdy w związku dwie osoby są artystami i jedna odnosi gigantyczny sukces, dla drugiej to jest wyzwanie. Kora stała się ikoną, wielką, charyzmatyczną artystką. Ja też miałem swoje ambicje, ale oczywiście wszystko było podporządkowane Korze. Wspaniałej, pięknej, cudownej. Wydzielała takie promieniowanie, że moja podmiotowość właściwie nie istniała, byłem neantyzowany. Wie pani, co to znaczy? – Unicestwiony. Kora była czasami zaborcza, nielicząca się z nikim. Rzadko pytała się innych o zdanie. Nigdy za nic nie przepraszała. Trzeba było sobie z tym poradzić i przeżyć. Nie było łatwo. Żeby była jasność – nie skarżę się, po prostu pokazuję drugą stronę życia z Korą. Zdałem sobie z tego sprawę, kiedy po śmierci Kory przeczytałem swoje dzienniki. Wiem, że sama nie miała lekko… Życie w domu dziecka, walka o swoją indywidualność, swoją przestrzeń spowodowały, że stała się bezwzględna i surowa. Kochała matkę, która nigdy nie zabrałaby jej z domu dziecka, gdyby państwo go nie zamknęło. Nie mogła się z tym pogodzić. Kiedy zamieszkała z trzema braćmi w suterynie, obsesyjnie porządkowała świat wokół. Była naczelną energią tego domu. To jej zostało. Porządek przestrzegany ad absurdum. Nie było spokoju. Nigdy nie spoczywała, coś musiała robić, zmieniać, sprzątać, układać, porządkować, poprawiać. Wszystko musiało być perfekcyjnie. Dążyła do perfekcji. Sprawdź też: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą" Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca.
W co wierzyła Kora? Szczególną ochronę miał dawać jej konkretny kolor
Kora miała swoje rytuały, symbole i przekonania, które przenikały do codzienności. Kamil Sipowicz przed kamerami Viva.pl wspomina, że nawet wybór koloru mebli nie był przypadkowy. Jeden z nich miał szczególne znaczenie – i, jak wierzyła artystka, realną moc ochrony.
Opowieść o Korze coraz częściej wychodzi poza scenę i dyskografię, a skupia się na jej wewnętrznym świecie. Wspomnienia Kamila Sipowicza odsłaniają mniej oczywistą stronę artystki – pełną duchowych inspiracji, symboliki i głębokiej wiary w energię przedmiotów oraz przestrzeni, którą współtworzyła. Kora wierzyła, że to ochroni ją przed złymi mocami Historia zaczyna się od jednego mebla, który – jak się okazuje – mówi o Korze całkiem sporo. Sipowicz wraca do momentu, kiedy artystka zdecydowała się na konkretny wybór: "Koreńka kupiła chaise longue i obiła ją na czerwony. Lubiła bardzo czerwony kolor, ponieważ do czerwony kolor to jest kolor strażnika." Czerwień nie była tu przypadkiem. Była wyborem wynikającym z przekonania, że kolor ten " broni nas przed złymi duchami, złymi mocami.” To podejście dobrze wpisuje się w jej zainteresowania duchowością i różnymi tradycjami, w których symbolika barw nie jest tylko dekoracją. ZOBACZ TEŻ: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą" Energia Kory wciąż obecna w mieszkaniu. Przedmioty, wspomnienia i codzienność Choć – co ważne – Kora nigdy w tym mieszkaniu nie była, jej obecność jest dla Sipowicza czymś oczywistym. "Jest energia, są jej przedmioty i ja właściwie mam podobny do niej charakter" – zaznacza. Na energię składają się rzeczy, które zostały i wciąż mają znaczenie. Jednym z przykładów są przedmioty przywiezione z podróży, które Kora przerabiała po swojemu.: "To jest bardzo ciekawe, otóż ja byłem w Tybecie i w Nepalu i tam jest takie plemię Dolpo, które wyznaje taką prastarą, tybetańską religię Bono. I szale kupiłem, takie pasy i Kora to przerobiła na poduszki." W tej opowieści ważny jest też kontekst ludzi, którzy byli blisko niej. Sipowicz wspomina: "To mieszkanie załatwiła jej najbliższa przyjaciółka, Małgosia Kittel. Więc jestem pod dobrą opieką." SPRAWDŹ: Tu czuć ducha Kory. Tak mieszka dziś Kamil Sipowicz. Artysta pokazał nam niezwykłe pamiątki po ukochanej Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tu czuć ducha Kory. Tak mieszka dziś Kamil Sipowicz. Artysta pokazał nam niezwykłe pamiątki po ukochanej
Artysta zaprosił nas do swojego mieszkania na warszawskim Żoliborzu, gdzie każdy przedmiot ma swoją historię. Wśród obrazów, starych mebli i osobistych pamiątek wciąż obecna jest Kora – w kolorach, wspomnieniach i sztuce, która nie przestaje żyć.
W rozmowie z reporterem viva.pl Kamil Sipowicz opowiada o miejscu, w którym żyje od jakiegoś czasu. Każdy przedmiot ma tu swoją historię, a każda historia prowadzi do wspólnych chwil z Korą. To opowieść o miłości, która nie kończy się wraz z odejściem, ale trwa w codzienności i twórczości. Tak dziś żyje Kamil Sipowicz. Klimatyczne mieszkanie, w którym czuć ducha Kory To wnętrze jest zapisem wspólnej wrażliwości i estetyki. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artysta podkreśla, że wszystko, co go otacza, powstawało latami – razem z Korą. "Jest oczywiście, bo i tu i tam są meble i dywany i obrazy i różne takie drobiazgi zbierane przez Korę i przeze mnie, więc to stanowi takie naturalne nasze otoczenie" – mówi przed kamerą viva.pl. W tej przestrzeni nie ma miejsca na przypadek. Sipowicz opowiada o ich zamiłowaniu do intensywności i wyrazistości: "Lubimy kolorowe, wzorzyste dywany, mocne kolory, dużo czerwieni, stare rzeczy, ale też są nowe, taka mieszanina." Ta mieszanka stylów i epok tworzy unikalny klimat – pełen emocji, ale też harmonii. Nie bez znaczenia jest również ich wspólne pochodzenie. Jak sugeruje artysta, intensywność kolorów i form może mieć swoje źródło w doświadczeniach wyniesionych "ze wschodu, z rubieży naszej Rzeczpospolitej". W rozmowie z reporterem viva.pl szczególne miejsce zajmują przedmioty związane z podróżami. Sipowicz wraca do jednej z nich z wyraźnym sentymentem. To właśnie tam powstała wyjątkowa pamiątka – obraz, który dziś ma wymiar niemal symboliczny. "Był tam malarz Jarosław Fliciński, i podarował nam obraz, na którym wkleił nasze zdjęcia, Kora z Ramonką i ja" – wspomina. ZOBACZ TEŻ: Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała" Żoliborz i sztuka. Nowy rozdział życia Kamila Sipowicza Dzisiejsze życie artysty toczy się na warszawskim Żoliborzu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim podkreśla, że to miejsce wybrał nieprzypadkowo. "Żoliborz ma cudowną atmosferę. Są tu bardzo mili ludzie, domki małe, mnóstwo zieleni" – mówi. To miejsce, które naturalnie wpisuje się w jego własną drogę twórczą. W rozmowie z viva.pl wyraźnie wybrzmiewa, jak ważne miejsce w życiu artysty zajmuje dziś malowanie. To zajęcie stało się nie tylko formą ekspresji, ale też codziennym źródłem spełnienia. Jednym z ważniejszych projektów jest seria "Telepatyna", a dzieła wpisujące się w jej ideę porozwieszne są po całym mieszkaniu. Jak tłumaczy: "Telepatyna to jest substancja, która pozwala ludziom przesyłać między sobą informacje, wiedzę na odległość, bez używania komórek." SPRAWDŹ TEŻ: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą" Najważniejsze jest jednak to, co dzieje się w samym procesie tworzenia. "Malowanie daje ogromną radość. Naprawdę jestem szczęśliwy jak maluję" – mówi w rozmowie z reporterem viva.pl. Szczególnie intensywnie doświadcza tego na Roztoczu: "Wtedy słucham muzyki i maluję w słońcu." Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą"
Roztocze było dla Kory prawdziwym azylem, miejscem, gdzie wśród natury i zwierząt odnajdywała spokój i sens codzienności. Jak wspomina Kamil Sipowicz, to właśnie tam szczególną rolę odgrywała Ramona, ukochana suczka artystki, która „z uczuć znała tylko miłość” i do końca tęskniła za swoją opiekunką.
Kora uciekała na Roztocze. Uciekała od świata do ciszy i bliskości natury szczególnie w najtrudniejszych momentach. To właśnie tam zwierzęta stawały się najważniejszymi towarzyszami codzienności, równorzędnymi domownikami. Kora otaczała je czułością i uwagą, odnajdując w ich obecności spokój, którego tak bardzo potrzebowała. Wśród nich była także Ramona, ukochana suczka, z którą łączyła ją wyjątkowa więź. "Ramona z uczuć znała tylko miłość, więc nie rozumiała, co się dzieje. Do końca tęskniła za Korą. Po śmierci Kory zachorowała", mówi w nowym wywiadzie VIVY! Kamil Sipowicz. TYLKO W VIVIE!: Kamil Sipowicz o azylu Kory, Roztoczu i ukochanych zwierzętach Kot nie marnuje ani sekundy swojego kociego życia. Tak samo pies. Żadne zwierzę tego nie robi. Robi to tylko człowiek. Tylko on nie czuje cudu istnienia”. Piękną książkę napisał Pan o zwierzętach i Roztoczu. To książka dość nietypowa, nie jest linearna, pojawiają się różne historie, trochę nibydziennik, czasami lapidaria. Wychodzę od szczegółu, obserwacji. Przebywając dłuższy czas bez kontaktów z innymi ludźmi, a zdarzało nam się z Korą w tamtych latach bardzo często, człowiek skupia się bardziej na zwierzętach, współdomownikach. One wychodzą na plan pierwszy. Zacząłem ją pisać na Roztoczu, bodajże w 2015 roku. To był przypadek. Kora w starym domku (mamy domek stary i nowy) razem ze mną malowała nasze zwierzęta, ale nie tylko, były też małpki, świnki, a ja w pokoju obok zacząłem pisać o naszym życiu ze zwierzętami. Tworzyliśmy obok siebie i była w tym jakaś aura, natchnienie. Wyszło to jakoś spontanicznie. Ale Kora lubiła, jak ja piszę, a ja cieszyłem się z tego, że ona coś robi. Kochała malować. Uwielbiała Fridę Kahlo, już zanim stała się sławna. – Pamiętam, że Kora zamawiała kopie jej obrazów… Mieliśmy słynny obraz, na którym cierpiąca Frida ma nad sobą granaty. Dolorystyczna psychodelia. Zresztą los Kory w pewnym momencie też stał się cierpieniem. Żeby było śmiesznie, kopia ta wisi teraz u naszych przyjaciół, rodziny Jachów w Źwiartowie. Jach też jest bohaterem mojej książki. Przysłuchiwałem się opowieściom Krzysia Jacha, Iwonki i wielu innych przyjaciół. Na Roztoczu ludzie rozmawiają godzinami o zwierzętach. Nigdy w życiu nie słyszałem, żeby rozmawiali o polityce. Po śmierci Kory uzupełniłem książkę różnymi historiami. To miejsce ma magnetyczne przyciąganie. Muszę przyznać, że Roztocze to był mój pomysł. Kora długo się opierała. Dopiero diagnoza jej uświadomiła, że lepiej wracać po walce ze szpitali do Matki Przyrody. To było nasze refugium. Czytaj też: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść” – Piękne to refugium! Jak pachnie Wasze Roztocze? Dobre pytanie… Roślinnie. Nie ma jednej, dominującej nuty. Kiedy pada deszcz, ziemia pachnie intensywnie i orzeźwiająco. Rędziny wapienne skrzypią pod stopami. Miejscowi mówią, że ziemia gada do człowieka. Coś w tym jest. W powietrzu unosi się woń olejków eterycznych i jodu. Wokół jest dużo sadów, na wiosnę kwitną jabłonie, wiśnie, czereśnie. Kiedy Kora umierała, przyjaciele zwrócili uwagę, że na drzewach pojawiło się mnóstwo czereśni i wiśni… Powiedziałbym: zapach życia. – Wiele zwierząt, które Pan opisuje, już nie żyje. Kto został? U mnie jest Frida i Mimi. Pies i kotka. Maleńką Mimi znaleźliśmy pod naszym tarasem. Była bardzo blisko Kory, garnie się do człowieka i lubi pieszczoty. U Iwony, naszej przyjaciółki, została Donka, reszta niestety odeszła. Bobo i Mila odeszli jeszcze za życia Kory. Bello i Ramona po śmierci Kory. Kora bardzo ją kochała. Żartowałem, że nie wiadomo, gdzie kończy się Kora, a gdzie zaczyna Ramona. Ale pod koniec życia Kora w ogóle nie poświęcała jej uwagi, gdyż sama musiała walczyć o każdy krok. Ja też nie mogłem się skupić na naszej suczce, bo były ważniejsze sprawy. Ramona z uczuć znała tylko miłość, więc nie rozumiała, co się dzieje. Do końca tęskniła za Korą. Po śmierci Kory zachorowała. Zawiozłem ją do weterynarza razem z Fridą. Doktor Kulig zlecił transfuzję krwi od Fridy do Ramonki. Pomogło na jakiś czas, ale potem już w Warszawie Ramonka leżała na łóżku Kory i bardzo tęskniła. Zaraz potem odeszła. – Pisze pan: „Z Pikusiem lubię rozmawiać o filozofii, przemawiam do niego: Ty jesteś najbardziej szczęśliwym stworzeniem na ziemi. Jesteś wolny, możesz biegać, dokąd cię nos poprowadzi. A my, rasa ludzka, musimy pracować. Musimy też myśleć. Przynajmniej powinniśmy”. Pana ulubieniec? Tak. Najbardziej łagodne, radosne, kochane i wolne stworzenie świata. Roztoczański owczarek, czyli kundelek z dużą głową na krótkich nóżkach, o rudawym futerku. Miał białą kreskę na czubku głowy. Oczy brązowe, wesołe i kontaktowe. Był psem wyjątkowym – śmiejącym się. U wybitnego rosyjskiego pisarza Michaiła Bułhakowa pojawia się sabaka, katoraja gawarit, my mieliśmy psa, który się uśmiecha. Jego energia wydawała się niewyczerpana. Niestety, mamy sąsiada, który ma cztery wilkowate psy. Już raz w obecności Kory wyrwałem Pikusia z kłów jednego. Podejrzewam, że to one w końcu go zagryzły. Bardzo przeżyłem jego śmierć. Czytaj też: Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała" Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. Kora w sesji VIVY! z Ramoną
Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała"
Osiem lat po śmierci Kory jej historia wciąż budzi ogromne emocje. Kamil Sipowicz w szczerej, momentami bolesnej rozmowie wraca do ich wspólnego życia, odsłaniając kulisy związku.
Filozof, pisarz, malarz, poeta. Pięćdziesiąt lat życia spędził u boku Kory. Właśnie mija osiem lat od śmierci artystki. Kamil Sipowicz w poetyckiej rozmowie z Beatą Nowicką opowiada o ich magicznym Roztoczu, ukochanych zwierzętach, demonach Kory, sensie oraz bezsensie śmierci. I o egzystencjalnych rozmowach z naszymi braćmi mniejszymi. Kamil Sipowicz w VIVIE! o życiu z Korą: "Nie było sielanką" Kamil Sipowicz: [...] Nie znałem Kory, ale żyliśmy w tym samym krajobrazie duchowym i mieliśmy wspólnych znajomych. W Krakowie poznałem Ryśka Terleckiego, czyli „Psa”, i wiedziałem, że ma piękną dziewczynę o imieniu Kora. Najdziwniejsze jest to, że poznał nas w Warszawie mój kuzyn, Jurek Korytkowski, pseudonim „Hipster”. Spotkaliśmy się w windzie, no i się zaczęło. – Więc przeznaczenie? Dlaczego nie? Wielu filozofów uważa, że przeznaczenia nie da się połączyć z wolną wolą, ale życie jakby mówi co innego. W 37-milionowym kraju spotykają się dwie osoby, te, a nie inne? Mój kuzyn, Jurek Korytkowski, który wciągnął mnie do ruchu hipisów, całe życie miał do siebie pretensje, że nas poznał. Czytaj też: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść” – Dlaczego kuzyn miał wyrzuty sumienia, że Was poznał? Życie z Korą nie było sielanką, nie oszukujmy się. On to widział i mi współczuł. Nie było łatwo, ponieważ Kora miała bardzo po ważny problem z mężczyznami, spowodowany być może przemocą seksualną w dzieciństwie. I trochę się na mężczyznach odgrywała, a ja często byłem workiem treningowym. Byliśmy bardzo silnie związani, nie dość że żyliśmy razem, to razem pracowaliśmy. Poza tym bardzo ważna rzecz – gdy w związku dwie osoby są artystami i jedna odnosi gigantyczny sukces, dla drugiej to jest wyzwanie. Kora stała się ikoną, wielką, charyzmatyczną artystką. Ja też miałem swoje ambicje, ale oczywiście wszystko było podporządkowane Korze. Wspaniałej, pięknej, cudownej. Wydzielała takie promieniowanie, że moja podmiotowość właściwie nie istniała, byłem neantyzowany. Wie pani, co to znaczy? – Unicestwiony. Kora była czasami zaborcza, nielicząca się z nikim. Rzadko pytała się innych o zdanie. Nigdy za nic nie przepraszała. Trzeba było sobie z tym poradzić i przeżyć. Nie było łatwo. Żeby była jasność – nie skarżę się, po prostu pokazuję drugą stronę życia z Korą. Zdałem sobie z tego sprawę, kiedy po śmierci Kory przeczytałem swoje dzienniki. Wiem, że sama nie miała lekko… Życie w domu dziecka, walka o swoją indywidualność, swoją przestrzeń spowodowały, że stała się bezwzględna i surowa. Kochała matkę, która nigdy nie zabrałaby jej z domu dziecka, gdyby państwo go nie zamknęło. Nie mogła się z tym pogodzić. Kiedy zamieszkała z trzema braćmi w suterynie, obsesyjnie porządkowała świat wokół. Była naczelną energią tego domu. To jej zostało. Porządek przestrzegany ad absurdum. Nie było spokoju. Nigdy nie spoczywała, coś musiała robić, zmieniać, sprzątać, układać, porządkować, poprawiać. Wszystko musiało być perfekcyjnie. Dążyła do perfekcji. – Od śmierci Kory minęło osiem lat. Pan jest strażnikiem pamięci o niej. Czuję się zobligowany, żeby pielęgnować jej twórczość. Kora mnie o to prosiła, wiedziała, że może liczyć tylko na mnie. Część udało się zrobić: mural na Bielanach, skwer w Krakowie, dbam o festiwale, koncerty, wydaję płyty Kory. W czasie naszej rozmowy zadzwonił artysta w sprawie odsłonięcia pomnika Kory w Opolu. Dbam o pamięć o niej, a także o całym zespole Maanam, a szczególnie Marku Jackowskim. W Opolu miał się odbyć koncert z okazji 50-lecia Maanamu, ale został zablokowany. Sam muszę walczyć z tym oporem materii, o wszystko dbać. Jest masa rzeczy do ogarnięcia, nikt mi nie pomaga. Smutno mi przyznać, że nawet najbliżsi nie odwiedzają grobu Kory, a w sprawach walki o popularyzowanie jej twórczości wsadzają kije w szprychy. – Jako historyk filozofii zajmował się Pan między innymi Heideggerem. Czy śmierć żony zmieniła Pana postrzeganie przemijania? Heidegger uważał, że śmierć jest częścią życia. Żyjąc, de facto umieramy. Człowiek tak naprawdę nie ma po jęcia, czym jest śmierć, więc ani Heidegger tego nie ułatwia, ani śmierć bliskiej osoby. Widzimy tylko choroby i umieranie, a sama śmierć jest tajemnicą. Jesteśmy zamknięci w swoim własnym bycie. Nikt nam nie zabierze naszego cierpienia, bólu, śmierci. Te doświadczenia nie są przekazywalne. Wiemy dwie rzeczy: myślimy (Kartezjusz) i umiera my. Umieranie jest częścią życia. W ostatniej fazie nie mogłem za bardzo zagłębiać się w cierpienie Kory, bo gdybym myślał o tym, co ona czuje, byłbym sparaliżowany. A musiałem załatwić setki spraw: łóżko, lekarza, pielęgniarki, lekarstwa, morfinę, to, tamto, siamto… Ja to wszystko aranżowałem, organizowałem… (milczenie). Śmierć widzimy tylko z naszej perspektywy. Nigdy z perspektywy osoby, która umiera. A ten, kto obserwuje, z logicznego punktu widzenia, nie wie, co się dzieje. Śmierć jest dla tych, którzy zostają. Czytaj też: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca.
Maleńczuk nie przebierał w słowach. Wymownie skomentował romans Kory z Terleckim
Niewiele osób pamięta, że zanim stali się symbolami zupełnie różnych światów, połączyło ich gorące uczucie. Ona, przyszła legenda polskiego rocka. On, student historii i lider krakowskich hipisów. W burzliwym roku 1968 ich relacja była pełna buntu, wolności i emocji. Po latach do tej historii wrócił Maciej Maleńczuk, który nie szczędził mocnych słów.
Mało kto dziś pamięta, że zanim Kora została ikoną polskiego rocka, a Ryszard Terlecki jednym z najbardziej rozpoznawalnych polityków PiS, ich drogi połączyła młodzieńcza miłość. W burzliwych czasach końca lat 60., w samym środku hipisowskiej rewolty, byli parą. Do tej niezwykłej historii po latach wrócono w rozmowie Katarzyny Nosowskiej z Maciejem Maleńczukiem. Muzyk nie gryzł się w język. Hipisowska miłość Kory i Terleckiego Był rok 1968, czyli czas studenckich protestów, kontrkultury i młodzieńczego buntu. Właśnie wtedy spotkali się Kora, przyszła wokalistka legendarnego zespołu Maanam, oraz Ryszard Terlecki, student historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. On miał 19 lat i w krakowskim środowisku hipisów był postacią znaną. Funkcjonował pod pseudonimem „Pies” i należał do liderów lokalnej sceny. Ona była o dwa lata młodsza. Licealistka wychowana w domu dziecka, która dopiero zaczynała swoją drogę. Między młodymi szybko pojawiło się uczucie. Kora po latach przyznawała, że była w nim zakochana bez pamięci. Wspominała, że liczyło się dla niej przede wszystkim to, aby być blisko niego. Ich relacja miała typowo hipisowski charakter. Pełen wolności, emocji i intensywnych doświadczeń. „Byłam zapatrzona w niego i obchodziło mnie jedynie to, żeby być z nim. W dużej mierze nasz hipisowski związek opierał się na ostrym sek*ie", wspominała artystka. Obecny polityk również nie szczędził jej pięknych słów. „Spodobała mi się od razu – szczupła, śliczna dziewczyna, ciemne długie włosy splecione w dziwne warkoczyki", opowiadał w biografii artystki „Słońca bez końca". Zakochani prowadzili styl życia charakterystyczny dla ówczesnych „dzieci kwiatów”. Latem 1968 roku podróżowali autostopem po Polsce, często bez pieniędzy i konkretnego planu. Wspomnienia z tamtych czasów pokazują, jak surowa potrafiła być codzienność. Zdarzało się, że młodzi hipisi palili niedopałki znalezione na przystankach tramwajowych, a jedzenie zdobywali z resztek pozostawionych w barach. Mimo trudności ten okres zapisał się w historii jako ważny etap w życiu obojga. Zarówno przyszłej gwiazdy rocka, jak i późniejszego polityka. CZYTAJ TEŻ: Jego pierwszą miłością była Kora, zostawiła go dla innego. Ryszard Terlecki szczęście znalazł przy drugiej żonie Maciej Maleńczuk o Korze i Terleckim: „To były postacie mityczne” Do historii ich związku wrócono niedawno w podcaście „Bliskoznaczni”, w którym Katarzyna Nosowska rozmawiała z Maciejem Maleńczukiem. Muzyk przyznał, że w młodości słyszał wiele opowieści o Korze i Terleckim. Według niego oboje byli w środowisku postaciami niemal legendarnymi. „Kojarzyłem. Ona była absolutną gwiazdą i też mityczną postacią, tak samo, jak Terlecki", przyznał. Maleńczuk wspominał, że choć sam nigdy nie spotkał Terleckiego, to krążyło o nim mnóstwo historii. Opowiadano o jego wybrykach, buntowniczym charakterze i hipisowskim stylu życia. Jak mówił, był typowym „hipem”, o którym wszyscy mówili. „To były postacie mityczne. Ja tego "Psa" nigdy nie widziałem. Wszyscy ciągle tylko o nim mówili. Słyszałem, że tu czapkę milicjantowi zrzucił, a tu znowu coś wywinął. Robił różne numery. Pisali też jakieś wiersze i czytali. To był normalny hip. Niejeden z tych pacyfistów, długowłosych hipów, co ich wtedy poznałem, później poszedł z wiekiem w stronę PiS-u. Zdewocieli czy ki ch*j, coś takiego...", dodał. Muzyk stwierdził, że część osób z tego środowiska po latach zaczęła sympatyzować z PiS. W jego ocenie była to dość zaskakująca ewolucja. Katarzyna Nosowska zwróciła jednak uwagę na ważną różnicę między dawnymi partnerami. „A Kora nigdy nie poszła", dopowiedziała. „Kora nie zdewociała. Chociaż Matki Boskie malowała, ale to była ateistka z krwi i kości. Ona była z domu dziecka, a nie z "dobrego" domu, jak Terlecki. Przecież on był z literackiego domu. Jego ojciec był jakimś literaturzyną, że tak powiem. W Krakowie jest tego pełno. Drugorzędnych autorów scenariuszy, których nigdy nie nakręcono", skwitował. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łączyło ich silne i głębokie uczucie. Później Kora zdradziła Ryszarda Terleckiego na jego oczach
Kamil Sipowicz wspomina Korę w nowej książce. To opowieść o ich ukochanym miejscu na Ziemi
W najnowszej książce Kora i jej mąż dzielą się wyjątkową opowieścią o życiu w sercu Roztocza. Otoczeni pięknem dzikiej przyrody i głęboko związani z miejscem, odnajdują spokój, który pozwala im stawić czoła zarówno wyzwaniom codzienności, jak i trudnym momentom życia. To opowieść o miłości, zwierzętach i harmonii z naturą.
Roztocze, spokojna kraina we wschodniej Polsce, jest tłem i duszą najnowszej książki Kory i jej męża. Ich życie wśród cichej piękności tej ziemi, pełne opowieści o naturze, muzyce i głębokich doświadczeniach osobistych, zaprasza czytelników do świata pełnego wzruszeń i żywej codzienności. Życie zakorzenione w naturze Od pierwszej strony książki, Kora i jej mąż zanurzeni są w rytmach tej ziemi, gdzie czas płynie powoli, a wszystko – od kwiatów po zwierzęta – ma głębokie znaczenie. W jednym z fragmentów Kora mówi: „Kompost pracuje przez lata. Osadza się w nim i fermentuje czas naszego życia” . To poetyckie spostrzeżenie uchwyca istotę ich życia: ściśle związani z naturą, z każdą chwilą dojrzewającą jak kompost, który powoli zmienia się w coś ważnego. Przenikająca piękność Roztocza Roztocze to nie tylko miejsce, to postać. Krajobraz, z jego pagórkami i cichymi wioskami, jest centralną częścią narracji. Dom pary, ukryty z dala od hałasu świata, to azyl zarówno dla nich, jak i ich ukochanych zwierząt. Mieszkają „w odludnym miejscu, na zboczu góry Szczob” . To nie tylko adres, ale głęboka, duchowa więź z miejscem, które daje spokój, ale i czasem stawia wyzwania, jak chociażby z lokalną fauną czy zajmowaniem się ich nietypowymi, ale uroczymi alpakami. Osobiste momenty refleksji Poza spokojnym życiem w naturze, książka zagłębia się także w bardziej intymne, osobiste chwile, w których Kora reflektuje nad zdrowiem, istnieniem i czasem samym w sobie. Głębia tych momentów przebija się w słowach, takich jak: „Nie tyle pytania, ile natarczywe myśli o śmierci” . Te wzruszające refleksje zapraszają czytelników do zmierzenia się z własną śmiertelnością i ulotnością życia. Związki z przeszłością Książka nie jest tylko osobistym wspomnieniem, ale także nawiązaniem do historii Polski, szczególnie przez pryzmat życia lokalnych postaci i skomplikowanych warstw kulturowych Roztocza. Są tu opowieści o takich postaciach jak Stasiu Jachymek, gawędziarz regionu, który swoimi żywymi relacjami o lokalnych tradycjach, jedzeniu i samej ziemi przenosi nas do serca Roztocza. „Perorował o zaletach kaszowego pieroga”—pozornie zwykły moment, który jednak uchwyca bogactwo kultury i ducha wspólnoty tej ziemi. Symbiotyczna relacja ze zwierzętami Zwierzęta odgrywają również istotną rolę w ich życiu, nie tylko jako towarzysze, ale także jako symbole harmonii, którą starają się utrzymać w swoim odosobnionym świecie. Od ich bliskich więzi ze zwierzętami po obserwowanie unikalnych zachowań alpak, książka maluje obraz życia pełnego współczucia do wszystkich istot. „Pikuś jest czysty i elegancki. Znowu może się do woli tarzać w bliżowskim błocie” —prosty, ale intymny moment, który odzwierciedla czystość i radość życia na Roztoczu. Refleksje nad duchem Roztocza Na końcu książki, wspomnienia nie są tylko o ziemi czy zwierzętach; są o dobrze przeżytym życiu. Przez wszystkie wzloty i upadki, radości i smutki, Kora i jej mąż ujawniają głębokie zrozumienie dla ich świata. Sposób, w jaki harmonizują z naturą, wspólnotą i własnym wnętrzem, mówi wiele o trwałym duchu samego Roztocza. Ta książka to nie tylko osobisty portret życia Kory, ale także opowieść o miłości, kulturze i pięknie naturalnego świata. Przez te intymne momenty i refleksje, przypomina nam o delikatnej równowadze między życiem a śmiercią, radością a smutkiem, i jak wszystko to jest zakorzenione w prostej, ale głębokiej więzi z ziemią, która nas otacza. Polecamy lekturę książki "Kora i inne zwierzęta" autorstwa Kamila Sipowicza. Źrodło: Książka Kora i inne zwierzęta
„Must Be The Music”: Ten moment poruszył wszystkich. Polsat oddał hołd Korze w niezwykły sposób
W finałowym odcinku 12. edycji „Must Be The Music” emocje sięgnęły zenitu. Polsat w niezwykle poruszający sposób uczcił pamięć Kory Jackowskiej – legendarnej wokalistki Maanamu i charyzmatycznej jurorki programu. Zdjęcia artystki, kultowy przebój „Cykady na Cykladach” i dedykacja od zespołu Enej sprawiły poruszyły wszystkich.
Olga „Kora” Jackowska była jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci polskiej sceny muzycznej. Jako wokalistka zespołu Maanam wniosła do rodzimej muzyki rockowej unikalny styl i głos, który stał się symbolem całej epoki. Dla widzów programu „Must Be The Music” była także niezapomnianą jurorką – bezkompromisową, szczerą. Podczas finału 12. edycji „Must Be The Music”, Polsat oddał hołd Korze Jackowskiej. Wzruszenie odebrało wszystkim mowę. Kora Jackowska – niezapomniana jurorka „Must Be The Music” Finałowy odcinek 12. edycji talent show Polsatu „Must Be The Music”, wyemitowany 16 maja 2025 roku, rozpoczął się wyjątkowym i pełnym emocji momentem. Scena rozświetliła się zdjęciami Kory Jackowskiej. W tle wybrzmiał jeden z jej najbardziej znanych utworów – „Cykady na Cykladach”. Ten poruszający początek był symbolicznym przypomnieniem o wpływie, jaki Kora wywarła na polską kulturę muzyczną oraz na format programu, którego była istotną częścią przez wiele edycji. Hołd dla Kory był kontynuowany przez występ zespołu Enej – zwycięzców pierwszej edycji „Must Be The Music”. Zespół, który zawdzięcza programowi początek swojej ogólnopolskiej kariery, powrócił na scenę z wyjątkową misją. Swój energetyczny występ zadedykowali właśnie Korze Jackowskiej, zaznaczając, że była dla nich nie tylko jurorką, ale również ogromną inspiracją. "Mieliśmy zaszczyt poznać ją osobiście. Była przekochaną osobą. (...) Ten wykon dedykujemy Korze", wyznali. Ich pojawienie się na scenie miało wymiar symboliczny – łączyło historię programu z jego teraźniejszością, a dedykacja była wyrazem wdzięczności i uznania. Czytaj też: Takiego finału "Must Be The Music" jeszcze nie było, emocje sięgnęły zenitu! Wiemy, do kogo trafiła główna nagroda Reakcje widzów na upamiętnienie Kory Jackowskiej Publiczność zgromadzona w studiu i widzowie przed telewizorami nie kryła wzruszenia. Media społecznościowe wypełniły się wpisami pełnymi emocji – wspomnieniami o Korze, słowami uznania dla Polsatu za ten gest oraz zachwytami nad występem zespołu Enej. Wiele osób podkreślało, że był to jeden z najbardziej poruszających momentów. „Brakuje bardzo Kory na tym świecie... Jedna, Jedyna, Niepowtarzalna, Genialna Artystka. Jako Jurorka prawdziwa, nie gryzła się w język, szczerze mówiła co myśli... Takiej drugiej Osobowości nie ma i nie będzie...”, „Brakuje strasznie Kory”, „Było super. Cieszę się, że Enejowcy powrócili do MBTM jako goście specjalni i szacun dla ś p Kory”, „Przy utworze Enej nie obyło się bez wzruszenia i tęsknoty za Korą”, czytamy w mediach społecznościowych. Sprawdź też: Żyją z dala od show-biznesu, teraz zrobili wyjątek. Tak dziś wyglądają synowie Kory
Żyją z dala od show-biznesu, teraz zrobili wyjątek. Tak dziś wyglądają synowie Kory
Mateusz i Szymon nie poszli w ślady mamy
Była spełnioną mamą dwóch synów, Mateusza i Szymona, którzy przyszli na świat w latach 70. Dopiero po czasie odkryli, że mają innych ojców biologicznych. Ich dzieciństwo, naznaczone burzliwą historią wokalistki, było zarazem pełne miłości i rodzinnego ciepła. Kora dążyła do tego, by zapewnić im nie tylko stabilizację materialną, ale przede wszystkim matczyną troskę i bezwarunkowe wsparcie. Choć na co dzień stronią od błysku fleszy, synowie wybitnej artystki pojawili się niedawno na koncercie "Falowanie i spadanie — Pamięci Kory", który upamiętnił jej dorobek i osobowość. Towarzyszył im ojciec jednego z nich, Kamil Sipowicz. Jak poznali się Kora i Marek Jackowski? Olga „Kora” Jackowska poznała Marka Jackowskiego w Piwnicy pod Baranami podczas koncertu zespołu Vox Gentis. Ich uczucie rozwinęło się błyskawicznie – pobrali się w grudniu 1971 roku, a już w kolejnym roku powitali na świecie syna, Mateusza. Cztery lata później urodził się Szymon. Przez lata wszyscy – łącznie z samym Jackowskim – żyli w przekonaniu, że jest on biologicznym ojcem obu chłopców. Dopiero po dekadzie prawda wyszła na jaw, co Kora opisała w swojej autobiografii "Kora, Kora. A planety szaleją". Zobacz też: Cezary Pazura wspomina Janusza Rewińskiego. Głos zabrały także inne gwiazdy, ich słowa wyciskają łzy Kora i Marek Jackowski <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGHN3ov-b5784cf.jpg" width="1600" height="2158" alt="WARSZAWA, 11.01.2003 Zespó³ Maanam (n/z: wokalistka grupy Kora i Marek Jackowski) zapiewa³a podczas balu charytattywnego "Wieczór Trzech Króli....Internetu", jaki odby³ siê w Warszawie. Ca³y dochód z imprezy zasili³ Fundacjê Wielkiej Orkiestry wi¹tecznej Pomocy. PAP Janusz Mazur DG /bp/" title="Kora Marek Jackowski / Maanam" /> Rozstanie Kory z Jackowskim i nowy rozdział Szymon Sipowicz to syn Kory i Kamila Sipowicza. Ich drogi skrzyżowały się w 1975 roku w windzie budynku przy ulicy Ogrodowej w Warszawie, gdzie artystka zamieszkała z rodziną. Ich relacja, początkowo platoniczna, z czasem przerodziła się w głębsze uczucie. Mimo rozwodu z Markiem Jackowskim w 1984 roku Kora i Kamil przez wiele lat nie decydowali się na wspólne zamieszkanie, głównie z powodu sprzeciwu matki Sipowicza. Dopiero pięć lat później stworzyli wspólne domowe ognisko. Swoją wizytę w domu Jackowskich złożyła im w połowie lat 70. Magda Umer, która opisała ją w ten sposób: „Chyba po 1975 r. Kora z Markiem przenieśli się do Warszawy i zamieszkali przy ulicy Ogrodowej, na terenie dawnego Getta... Byłam tam u nich kilka razy z Maćkiem Zembatym. Zapamiętałam dwoje małych dzieci, piękną kobietę w jakichś hinduskich giezłach parzącą cudowną herbatę... Śpiewaliśmy Cohena, rozmawialiśmy o sztuce jako ratunku przed rzeczywistością, filozofowaliśmy do nocy”. Olga Jackowska i Kamil Sipowicz: spędzili razem cztery dekady Związek Kory i Marka Jackowskiego przetrwał do 1984 roku. W relacji z Sipowiczem artystka była przez kolejne 40 lat. Zanim jednak zamieszkali razem, romansowali ze sobą przez 15 lat. Oboje powstrzymywali się przed decyzją o wspólnym mieszkaniu z powodu matki Sipowicza, która od początku była temu związkowi przeciwna. 5 lat po rozwodzie artystki, para zamieszkała razem w Warszawie. Czytaj także: Odeszła niespodziewanie, wcześniej chorowała. Wiadomo, co stało się z dziećmi Barbary Sienkiewicz Kora i Kamil Sipowicz w sesji VIVY! lipiec 2019 Relacje Kamila Sipowicza i synów Kory Szymon o tym, że jego biologicznym ojcem jest Kamil Sipowicz, dowiedział się w bardzo nieoczekiwany i spontaniczny sposób, kiedy był już nastolatkiem. „W latach 80. graliśmy bardzo dużo koncertów. Pewnego razu z jednego wróciłam do domu totalnie odmieniona, bo ogolona na łyso. Moi synowie obudzili się rano i Szymon zapytał, czy grałam w filmie science fiction. I ja nagle postanowiłam się pozbyć ciężaru tej tajemnicy. Wyjaśniłam sprawę”, wyznała Kora w RMF FM. Sipowicz był bardzo zaangażowany w wychowanie synów wokalistki. Jego wsparcie i obecność wywarły duży wpływ na późniejsze wybory i zachowania synów Kory. „Kamil miał ogromny wkład w wychowanie dzieci, bo on się z nimi bawił. On z nimi jeździł na nartach, pływał, on się z nimi wygłupiał, kupił im pierwszy komputer Atari, on przewoził im niezwykle skomplikowane i rozwijające gry z Niemiec, wprowadzał koleżeńską atmosferę. Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie. Myślę, że Szymon czuł, że to jest jego ojciec, było zresztą między nimi duże podobieństwo. Obecność Marka w naszym życiu prywatnym była minimalna, natomiast Kamil zawsze był. Miałam więc odwagę powiedzieć prawdę, ale musiałam mieć akceptację wszystkich stron”, wyznała artystka. ZOBACZ TEŻ: Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory Kora i Mateusz Jackowski w sesji dla VIVY! Tak wygląda dziś życie synów Kory. Nie poszli w jej ślady Synowie Kory nie poszli w ślady ich mamy. Od początku nie byli również zainteresowani rozgłosem wokół siebie, dlatego niewiele informacji z ich życia trafiło do mediów. Mateusz Jackowski na co dzień jest grafikiem komputerowym. Swoje umiejętności zawodowe wykorzystał kilkukrotnie do stworzenia projektów okładek albumów zespołu Maanam, m.in. - „Miłość jest cudowna”. Jak podaje „Fakt”, w 2015 roku wziął ślub, a wesele odbyło się w Krakowie. Mateusz bardzo dba o swoją prywatność, więc nie wiemy o nim nic ponadto. Z kolei o Szymonie, młodszym synu Kory, wiadomo nieco więcej. W przeszłości pracował w modelingu, a jego dodatkowym zajęciem była praca w charakterze DJ-a. Jego największą pasją jest jednak jazda na deskorolce — podaje serwis „edziecko.pl”. Był temu zajęciu bardzo oddany, o czym opowiedział również w programie „Dzień Dobry TVN”. Wernisaż wystawy Kory i Kamila Sipowicza 2014 r. Od lewej: Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski „W wieku 14 lat przeprowadziłem się z Krakowa do Warszawy i większość moich nowych kolegów jeździła na deskorolce. W tamtych czasach sprzęt do skateboardingu był w Polsce niedostępny. Trzeba go było sprowadzać z Zachodu”. Okazało się, że jazda na deskorolce pochłonęła Szymona Sipowicza na tyle, że swojego czasu zrezygnował dla niej z chodzenia do szkoły. „Brał deskę i udawał, że idzie do szkoły. Gdy pod koniec roku sprawdziliśmy jego wyniki w nauce, okazało się, że w szkole był trzy razy. On jest bardzo oddany tej pasji. To jest piękne. Jak człowiek ma pasję, to jest szczęśliwy”, komentował z uśmiechem jego ojciec. Szymon wspomina, że pierwszą profesjonalną deskorolkę kupił w Berlinie. Kora z synem, Szymonem Sipowiczem, 2011 r. „Trzymałem ją przy piersi, nawet z nią spałem. Ojciec stwierdził, że coś jest ze mną nie tak”, wyznał młodszy syn Kory. Szymon Sipowicz poszedł też śladami starszego brata i zajął się grafiką komputerową. W życiu prywatnym został również szczęśliwym mężem. Jak podaje „Fakt”, Szymon Sipowicz poślubił dziennikarkę, Katarzynę Zielonkę. Są również szczęśliwymi rodzicami synka, który otrzymał bardzo oryginalne imię nawiązujące do greckiej mitologii, Leon Jazon. Czytaj też: Nie lubił gdy mama chodziła na wywiadówki. Syn Kory wspomina o dzieciństwie Kora z Szymonem Sipowiczem w sesji dla VIVY! Tak wygląda relacja Kory z wnukiem. Chciała zadedykować mu koncert Artystka miała okazję spędzić kilka lat z wnukiem i poświęcić mu wiele uwagi. Zadedykowała mu piosenkę "Ping Pong" ze swojej ostatniej płyty. Nietuzinkowa, jak zawsze, wolała, by wnuk zwracał się do niej po imieniu, niż tradycyjnie "babcia". Jeszcze przed śmiercią rozważała zorganizowanie koncertu dla niego. Pamięć o Korze pozostaje żywa nie tylko w sercach rodziny i fanów, ale także poprzez wydarzenia jej poświęcone. Jednym z ostatnich najważniejszych był koncert "Falowanie i spadanie", który upamiętnił jej dorobek i osobowość. Na wydarzeniu pojawili się również jej synowie, oddając hołd matce, która była dla nich inspiracją i opoką. Ich obecność podkreśla, jak wielki wpływ miała Kora na swoje dzieci i jak głęboko jest wciąż przez nich pamiętana. Zobacz też: Kamil Sipowicz zirytowany wielką pomyłką dziennikarza. Chodziło o Korę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/06/EN016490220035-65ae03c.jpg" width="2000" height="1456" alt="Fot. Adam Burakowski/East News, Warszawa, 27.03.2025. Koncert "Falowanie i spadanie - pamieci Kory" w siedzibie TVP poswiecony legendarnej wokalistce.N/z: Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski, Anna Kubczak, Kamil Sipowicz, Tomasz Sygut" title="Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski Koncert "Falowanie i spadanie - pami?ci Kory"" />
Kamil Sipowicz zirytowany wielką pomyłką dziennikarza. Chodziło o Korę
„O to jest walka, a wy nadal swoje” mówił Kamil Sipowicz
Już niedługo odbędzie się przygotowywany przez TVP koncert „Falowanie i spadanie – pamięci Kory”. Z tej okazji Kamil Sipowicz pojawił się w programie „Pytaniu na śniadanie”, gdzie opowiedział o przygotowaniach do imprezy. Niestety już na samym początku bardzo zirytował się wypowiedzią jednego z prowadzących. Nie obyło się bez przeprosin... Kamil Sipowicz zirytowany pomyłką dziennikarza Podczas wizyty Kamila Sipowicza w telewizji śniadaniowej, prowadzący Filip Antonowicz przypadkiem nazwał legendarną wokalistkę zespołu Maanam „Olgą Jackowską”. To oczywiście nie umknęło uwadze wdowcowi po artystce, który od razu zwrócił uwagę gospodarzom: „Bardzo przepraszam, Kory Sipowicz. O to jest walka, a wy nadal swoje” przerwał rozmowę wyraźnie zirytowany. Artysta dodał, że jego żona używała imienia Kora, a nazwisko „Sipowicz” przyjęła po ślubie w 2013 r. Katarzyna Dowbor od razu pośpieszyła z przeprosinami: „Przepraszamy, nie chcieliśmy zaczynać w ten sposób. Jednak tak się przyjęło...” tłumaczyła. Zobacz też: Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory Kamil Sipowicz o nazwisku Kory: „bardziej jej się podobało” Kamil Sipowicz postanowił wyjaśnić, że jego żona, którą poślubił po 40 lat życia w narzeczeństwie, postanowiła przyjąć jego nazwisko, porzucając poprzednie. Tej decyzji trzymają się także wszyscy związani z koncertem „Falowanie i spadanie” organizowanym ku jej pamięci: „Ja z realizatorami koncertu ustaliłem, że Kora, od kiedy została moją żoną, używała tego nazwiska. Mogła zostawić Jackowska, ale przyjęła nazwisko Sipowicz, bo bardziej jej się podobało” usłyszeliśmy. Czytaj także: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki
Małgorzata Potocka wspomina przyjaciółkę. Mówi o ostatnim spotkaniu z Korą
Mało kto wiedział, że łączyła je wyjątkowa więź
Charyzmatyczna, szczera, niezwykła artystka i wybitna osobowość. Do końca była otoczona cudownymi osobami, ukochaną rodziną i przyjaciółmi. Twórczość artystki i pamięć o niej nigdy nie przeminą. Kora na stałe zapisała się w sercach fanów, a także w historii polskiej muzyki. Kora odeszła 24 lipca 2018 roku. W poruszających słowach przyjaciółkę wspominała aktorka, Małgorzata Potocka. Małgorzata Potocka wspomina przyjaciółkę Olgę Jackowską W ostatnich latach życia Kora walczyła z chorobą nowotworową. Wyniszczała ją i zadawała olbrzymi ból. Nie zamierza się podawać, w końcu miała naturę wojowniczki. W tym czasie jej azylem stał się ukochany dom na Roztoczu, gdzie spędzała czas w otoczeniu przyrody, ukochanych zwierząt, przy dźwiękach muzyki. „Dla Kory to był raj”, mówił Kamil Sipowicz w rozmowie z halo tu Polsat. Sama artystka wspominała w jednym z wywiadów, że na Roztoczu czas płynął inaczej. „Zresztą jak nie wstanę rano, to brakuje mi tych godzin. Ogarniam dom, zwierzęta, gaszę światła wokół domu, krzątam się wokół siebie, co zajmuje mi dużo czasu. Wszystko toczy się wolno. Żaden pośpiech nie jest wskazany. Bardzo lubię mieć ten czas dla siebie, bo jak Kamil śpi, to jakby dzieci w domu spały, panuje cudowna cisza. Kiedy wstaje, dom zaczyna inaczej energetyzować, przygotowuje śniadanie, robi to, tamto, siamto… Dnia za mało, żeby ogarnąć cały ten świat, który tutaj mamy. Ale wiem też, że to moje życie się już kończy, więc co zrobić, w moim przypadku, z tymi dniami, tygodniami, bo ja nie pozwalam sobie patrzeć w przyszłość dalej. To już jest zupełnie inne postrzeganie życia. Nie pamiętam, żebym tak intensywnie żyła każdą chwilą w ciągu dnia”, relacjonowała poruszona. Czytaj też: Na ekranie grali parę. Magdalena Różczka i Maciej Zakościelny powrócili do telewizji w wielkim stylu! Olga Jackowska i Kamil Sipowiczna ukochanym Roztoczu, Sesja VIVY! Małgorzata Potocka o ostatnim spotkaniu z Korą Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że Korę łączyła piękna przyjaźń z aktorką, Małgorzatą Potocką. Ich ścieżki splotły się w latach 70. „Ona zaczynała w takim undergroundzie, jak Kraków, Łódź, wśród muzyków, którzy zaczęli tworzyć scenę w Polsce. I byli bardzo progresywni, bardzo indywidualni. Kora zawsze kojarzyła się z taką wolnością i niezależnością. [...] Była tą bojowniczką, stojącą na przodzie, która się nie dawała. Wyprzedzała epokę i była pionierką", relacjonowała aktorka w halo tu polsat. Sprawdź też: Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory Ulubienica widzów doskonale pamięta ostatnie spotkanie z przyjaciółką. Stało się to na kilka tygodni przez odejściem Kory. Małgorzata Potocka odwiedziła ją z siatami dobroci i zamiarem, by coś ugotować, pomóc jej. Olga Jackowska ją zaskoczyła. Sama przejęła stery w kuchni. Spędziły ze sobą kilka wspaniałych dni, które minęły im na wspólnych rozmowach i spacerach. „Tymczasem Kora powiedziała, że to ona gotuje. Siedziałam więc grzecznie w kuchni i widziałam, jak ona robiła dla mnie kolejne wspaniałe dania. Byłam taka wzruszona, cały czas chciało mi się płakać, ale wbijałam sobie pazury w uda i powiedziałam sobie: "Nie, nie możesz jej tego pokazać, nie możesz się zachowywać jak idiotka, musisz być tą Małgośką, którą ona zawsze lubiła, akceptowała, silną i wesołą". I przez tydzień u nich mieszkałam. Były to wspaniałe dni wypełnione spacerami”, opowiadała w halo tu Polsat. Kiedy opuszczała Roztocze, Kora wręczyła jej pewien prezent, który przez długi czas przypominał aktorce o ukochanej przyjaciółce. "Kiedy wyjeżdżałam po tym tygodniu od niej, zapakowała mi pełen bagażnik ziół, bazylii, rozmarynu, mięty, pietruszki i innych. I powiedziała, że mam to wszystko zamrozić. Słuchajcie, ja te zioła miałam jeszcze niedawno. Miałam sześć szuflad, kupiłam zamrażalnik wcześniej na te zioła i po prostu one były, od czasu do czasu brałam naprawdę ze wzruszeniem, bo to było coś niesamowitego...", zwierzała się w halo tu Polsat. Olga Jackowska odeszła 28 lipca 2018 roku. Źródło: Halo tu Polsat, Viva.pl. Artykuł aktualizowany na VIVA Historie 11.11.2024 r.
Burza po programie Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Wcieliła się w Korę, wstęp podzielił fanów
Drugi odcinek programu Twoja Twarz Brzmi Znajomo przyniósł ogromne emocje. Tylko jeden z występów miał szansę podbić serca jurorów. To Patricia Kazadi otrzymała najwyższe noty. Po emisji programu w sieci wybuchła prawdziwa burza, a widzowie podzielili się na dwa obozy za sprawą występu innej wykonawczyni. O kim mowa? Nowa edycja Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Kto wygrał drugi odcinek show? W najnowszej edycji programu Twoja Twarz Brzmi Znajomo możemy podziwiać fantastycznych artystów, którzy podjęli się niezwykle wymagającego wyzwania. Na scenie show występują: Patricia Kazadi, Reni Jusis, Bartłomiej Wrona, Aleksander Sikora, Joanna Osyda, Jakub Szyperski, Damian Kret oraz Barbara Wypych. Przypomnijmy, że ich postępy oceniają Justyna Steczkowska, Małgorzata Walewska, Stefano Terrazzino i Piotr Gąsowski. Zwyciężczynią drugiego odcinka była Patricia Kazadi, która wcieliła się w The Weeknd i brawurowo wykonała utwór The Hills. Jurorzy nie szczędzili jej komplementów. „Moje ciało reaguje, jak coś jest autentyczne i czułem to. Aktorsko niesamowite. Wyszłaś jak prawdziwy facet. Były te wszystkie ruchy i przyruchy. Miałaś wszystkie te detale, które robią różnicę i ty to miałaś”, komentował Stefano Terrazzino. Artystka przekazała wygraną na Stowarzyszenie mali bracia Ubogich Organizacja Pożytku Publicznego. Tymczasem po emisji odcinka w sieci rozpętała się burza. Widzów wyraźnie zaintrygował występ Reni Jusis, która wykonała jeden z największych hitów Olgi Jackowskiej. Czytaj też: Dorota Segda pojawiła się w popularnym serialu, jej rola podzieliła widzów. Wprost wytknęli to produkcji TTBZ: widzowie podzieleni po występie Reni Jusis Reni Jusis pojawiła się na scenie jako Kora w utworze „Lipstick on the Glass”. Hity charyzmatycznych wykonawców są niezwykle trudne do odtworzenia, bo do przekazania jest znacznie więcej niż tylko głos i ruch sceniczny. Wokalistka miała to szczęście, że poznała Korę i mogła przyjrzeć się jej bardziej niż jej publiczność. Czy jej występ spodobał się jurorom? „Ja miałam okazję znać Korę prywatnie. To była przemiła osoba, bardzo piękna, niezwykła, odważna i charyzmatyczna od początku do końca. Powiem ci Reni, że tak doskonale uchwyciłaś jej ruchy, które trudno odtworzyć po niej, bo to jest takie Korowe. Bardzo ci to wyszło, cała Kora. I głosowo poradziłaś sobie całkiem fajnie. Gratuluję ci, bo miałam wrażenie, że jestem w zasadzie na jej koncercie”, oceniała Justyna Steczkowska. I chociaż jury doceniło pracę wokalistki, to fani programu mieli mieszane odczucia. W sieci zawrzało, a internauci podzielili się na dwa obozy. Jedni nie szczędzili komplementów Reni Jusis, zaznaczając, że był tu rewelacyjny występ na najwyższym poziomie. Doceniali jej pracę, zaangażowanie oraz wokal. „Charakteryzacja cudowna, wokalnie również Reni zadaniu podołała, ale przede wszystkim było czuć ducha Kory”, „Trudno podrobić Korę, ale jestem pod wrażeniem, że dała radę w jej wykonaniu!”, „Bardzo trudne zadanie było przed nią, bo Kora to zupełnie inny styl od Reni, a jednak było ciekawie zobaczyć Reni w takim wydaniu. Głosowo na pewno na plus, bo nie słyszałem w ogóle barwy reni, tylko faktycznie próbę zbliżenia do Kory”, „Występ jak najbardziej należy do udanych”, „Dla mnie była znakomita!”, „Ciężko podrobić Korę, ale jestem pod wrażeniem, że dała radę w jej wykonaniu. Byłaś świetna Reni Jusis, brawo!”, Dobra robota”, czytaliśmy. Czytaj też: Są warte fortunę, jedną zawdzięcza córce. Jan Borysewicz sprzedaje swoją kolekcję gitar Drugi obóz internautów był surowy w ocenach. „Jestem zawiedziona, bo czekałam na tę piosenkę od Kory i wyszła niestety z całym szacunkiem dla Reni najsłabsza Kora w programie. Wydaje mi się, że gdyby dostała inną piosenkę, która dziwię się bardzo, że nie było jej jeszcze, czyli "Kocham Cię kochanie moje" to poszłoby jej znacznie lepiej”, „Dla mnie głosowo daleko od Kory”, „Kora była jedyna w swoim rodzaju.Reni nie podołała.”, „Nic nie podobnie, nic. Ani głosowo ani wizualnie. Nie było tu Kory nawet w 1 %.”, „Zdecydowanie mało Kory było w tym występie”, „Próbowała, jakoś to wyszło ale do Kory daleko”, pisano. Zobacz, jak artystka zaprezentowała się na scenie. Występowi bez wątpienia towarzyszyły ogromne emocje. Reni Jusis dała z siebie wszystko!
Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory
Mija sześć lat od śmierci wybitnej artystki
Właśnie mija sześć lat od śmierci Kory. Jej odejście pogrążyło w żałobie rodzinę, przyjaciół, tysiące fanów i media. Piosenkarka zmarła w sobotę 28 lipca 2018 roku nad ranem w swoim ukochanym domu w Bliżowie-Kolonii na Roztoczu, otoczona najbliższymi. „Ostatni miesiąc był bardzo trudny”, pisał na Facebooku mąż gwiazdy, Kamil Sipowicz. „Załamanie przyszło tydzień temu. Potem to już wszystko się stało”, wyznała natomiast na antenie TOK FM prof. Magdalena Środa. Tak piosenkarka żegnała się z życiem. View Ediplayer on the source website Tak wyglądały ostatnie tygodnie z życia Kory Z nowotworem walczyła pięć lat. Na początku pierwszy medyk nie zauważył nawet, że coś z piosenkarką jest nie tak. Ta z kolei chudła i odczuwała ból. Pomogła dopiero interwencja przyjaciółki, Magdaleny Środy. „Dałam więc jej telefon do mojej pani ginekolog. To była chyba wiosna 2013. Kora zadzwoniła natychmiast i następnego dnia poszła do niej. Dwa dni później była w szpitalu na Orłowskiego, bo okazało się, że zapuściła sobie nowotwór jajnika. Chciała nawet chyba procesować się ze swoim ginekologiem, że tego nie zauważył, a rak rósł i rósł", możemy przeczytać w biografii „Słońca bez końca. Biografia Kory". Profesor wyjawiła też, co była dalej. „Najpierw był ten jajnik, operacja, szpital Orłowskiego, który był ohydny. Potem okazało się, że są przerzuty, więc był szpital onkologiczny na Ursynowie. Kiedy jednak się pogorszyło, była pierwsza chemia, potem druga chemia…”, wspominała Magdalena Środa i dodawała, że nic nie pomagało. Czytaj też: Metallica zagrała przebój Maanamu. Kamil Sipowicz szczerze wyznał, co o tym myśli, wspomniał o Korze Mimo utraty włosów nie ukrywała tego i dodawała otuchy kobietom w podobnej sytuacji. Szukała też pomocy tam, gdzie tradycyjna medycyna nie sięga. „Nie dziwiło mnie, gdy zaczęła szukać ratunku nawet tam, gdzie logika nakazuje nie szukać – w diecie zgodnej z grupą krwi, w wodzie przywiezionej z Arktyki, w jadzie żabim o tajemniczych właściwościach albo w jakimś guru czy wschodniej muzyce”, opowiadała w biografii przyjaciółki Magdalena Środa. Magdalena Środa, 2022, przyjaciółka Kory Kora nigdy się nie poddawała w walce z chorobą W końcu wydawało się, że stan zdrowia wokalistki Maanamu ustabilizował się. Przyjmowała olaparib, lek, który miał zapobiec przerzutom w okresie remisji. Niestety, na początku 2018 roku okazało się, że koszmar powrócił. Podjęto natychmiastowe działania, ale stan zdrowia Kory był bardzo poważny. Kora przeszła kolejną skomplikowaną operację. Tym razem na otwartym mózgu. I mimo że była po niej wycieńczona, nadal nie zamierzała się poddać. Niestety ponad tydzień przed śmiercią jej stan znów się pogorszył. Kora nieprzytomna trafiła do szpitala w Bliżowie. Stamtąd przewieziono ją do większego szpitala w Zamościu. Niestety lekarze nie potrafili jej już pomóc. „Chemia by ją zabiła”, mówiła w rozmowie z Faktem osoba z otoczenia Kory po jej śmierci. W obliczu tej druzgocącej diagnozy artystka wraz z ukochanym mężem podjęła decyzję, że chce zostać wypisana do domu i tam odejść z godnością, w otoczeniu tych, których kochała najbardziej. „Jej ukochany mąż zabrał ją do domu. Ona zawsze powtarzała, że jeśli nie będzie już dla niej szans, woli umrzeć w domu, wsród bliskich. Nie chciała odchodzić w szpitalu, przypięta do aparatury sztucznie podtrzymującej życie”, twierdziło źródło gazety. Czytaj także: Taka była ostatnia wola Kory... Jej wypełnienie było życiową misją Kamila Sipowicza Kamil Sipowicz o odchodzeniu Kory Kamil Sipowicz opowiedział o ostatnich chwilach Kory w przejmującym reportażu Małgorzaty I. Niemczyńskiej. Tamtej nocy wszyscy najbliżsi piosenkarki mieli pewne przeczucia... Zdawali sobie sprawę, że to ostatnie chwile jej życia. „Wybrali jej trzy zestawy. W domu było kilkoro najbliższych. Przez godzinę jej nie ruszali. Usiedli w ciszy. Zbierali myśli. Potem zrobili rundkę po pokojach, by skompletować ubrania. Przez lata jej styl się zmieniał. Wygrał zestaw najbardziej współczesny. Dopasowane czarne spodnie, do tego czarny golf, na wierzch kolorowy żakiet i turban na głowę. Chyba nikt z nich nie pomyślał, że przecież jest upał. O tym golfie kilkanaście dni wcześniej mówiła, aby pamiętali: to jej ulubiony. Nic więcej. Ostatnio pokochała chińską czerwień. Włożyli jej na palec pierścień w tym kolorze. Prezent od przyjaciela z dalekiej podróży. Z ogrodu syn przyniósł lilię", opisywała Małgorzata I. Niemczyńska. Starsza siostra Olgi Sipowicz ujawniła natomiast, jakie były jej ostatnie słowa... Zaledwie na kilkanaście godzin przed śmiercią Kora wspomniała starszego brata, którego pożegnały w 2017 roku. „Byłam przy niej, gdy odchodziła. Ona była już nieprzytomna, ale był taki moment, była noc, trzymałam ją za rękę i ona nagle podniosła głowę, popatrzyła na mnie i powiedziała bardzo wyraźnie: "Oni tu są, Tadziu". Tadzio to był nasz brat, który rok wcześniej zmarł. Widziała tych naszych zmarłych z rodziny, a to było na dwa dni przed jej śmiercią". Czytaj też: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki Historia choroby Kory: cierpiała już w młodości, trzy razy umierała Choć właściwą diagnozę postanowiono pod koniec 2013 roku, Kora wyznała w jednym z wywiadów, że dotkliwy ból odczuwała od najmłodszych lat. Niestety, lekarze uznali, że to nic poważnego. „Pół życia zjadałam tony proszków przeciwbólowych. Mój lekarz, którego znam od lat, nie przeoczył tego, on to zlekceważył. Nie zlecił przede wszystkim badań, które zleciła inna lekarka. Dzięki niej zrobiłam testy BRC1 i BRC2, a potem lekarz mi powiedział: to choroba śmiertelna i nieuleczalna. Dlatego nieprawdopodobnie słabłam przez te wszystkie lata. Ból mnie zginał do ziemi. Po tygodniu od diagnozy byłam na stole operacyjnym”, zwierzyła się w wywiadzie dla miesięcznika PANI. Gdy podjęto już odpowiednie działania, walka o zdrowie Kory była zacięta i stoczyła ją nie tylko ona sama, lecz także jej najbliżsi. „Przeszłam trzy poważne operacje oraz dwa kursy chemii”, mówiła w wywiadzie w 2016 roku. Mimo że chorobę udało się spacyfikować, powróciła ze zdwojoną siłą. Jednak Kora starała się nie poddawać, do końca zachowała pogodę ducha. Z okazji 67. urodzin wyprawiła na Roztoczu przyjęcie dla najbliższych: synów, ich partnerek i wnuka. Towarzyszył jej oczywiście ukochany, Kamil Sipowicz. To on oraz jej synowa zamieszczają w sieci zdjęcia, na których widać roześmianą, pełną energii artystkę. I taką właśnie zapamiętają ją fani.
Metallica zagrała przebój Maanamu. Kamil Sipowicz szczerze wyznał, co o tym myśli, wspomniał o Korze
„Kora raczej nie słuchała tego typu muzyki”
Śmiało można powiedzieć, że Metallica jest jednym z najpopularniejszych zespołów na świecie. 7 lipca kultowa grupa zagrała koncert w Polsce na PGE Narowodym. Podczas tego wydarzenia na fanów czekała wyjątkowa niespodzianka – muzycy zagrali wielki przebój Maanamu, „Kocham cię, kochanie moje”. Na ten temat postanowił wypowiedzieć się Kamil Sipowicz, wieloletni partner Kory. Metallica zaśpiewała hit Maanamu Kultowy amerykański zespół wyruszył w trasę koncertową, która promuje ich najnowszy alum „72 Seasons”. W jej ramach Metallica odwiedziła także Polskę, a przed naszą publicznością wystąpiła aż dwukrotnie. Za pierwszym razem grupa zaprezentowała fanom piosenkę „Back in Warsaw”, która została skomponowana specjalnie na tę okazję, a dwa dni później, 7 lipca, zgromadzeni na koncercie mogli usłyszeć... jeden z największych polskich klasyków, hit Maanamu „Kocham cię, kochanie moje”. Niestety wieloletni partner Kory, wokalistki Maanamu, nie mógł pojawić się na koncercie z powodów zdrowotnych. „Żałuję, że sam nie byłem na tym koncercie, bo miałem bilety. Ale niestety zachorowałem, w ostatniej chwili się na tyle przeziębiłem, że nie dałem rady dotrzeć. Kora na pewno byłaby szczęśliwa, że taki zespół jak Metallica sięgnął po jej twórczość, a fani tak żywo na to zareagowali”, wyznał w rozmowie z Plotkiem. Czytaj też: Syn Katarzyny Cichopek i Marcina Hakiela świętuje 15. urodziny! Jego mama opublikowała wyjątkowe zdjęcia Kamil Sipowicz, Kora, 2003 rok Kamil Sipowicz, Kora Metallica zagrała Maanam. Jak zareagowałaby na to Kora? Wieloletni partner Kory nie ma wątpliwości, że wykonanie przez tak wielki zespół piosenki Maanamu jest ogromnym wyróżnieniem. „Cudowne wydarzenie i bardzo wzruszające było, kiedy cały stadion porwał się do śpiewania Maanamu”, wyznał Kamil Sipowicz w rozmowie z Plotkiem. Zwrócił się także z podziękowaniami dla osób, które „poradziły Metallice, by zagrać akurat Maanam”. Okazuje się, że choć sama Kora nie była fanką heavymetalowej muzyki, to bardzo doceniała kunszt jednego z najpopularniejszych zespołów na świecie. „Kora raczej nie słuchała tego typu muzyki, ale przypominam sobie, że jakieś dwa miesiące przed jej śmiercią słuchaliśmy Metalliki w samochodzie. Doceniała kunszt tego zespołu. Oni są po prostu świetni i wspaniali. Trudno ich nie znać. Zostało kilka wielkich zespołów i do ich grona zaliczają się oni”, zdradził partner artystki w rozmowie z Plotkiem. Zobacz także: Muzyk z Budki Suflera poruszony śmiercią Tadeusza Woźniaka. Mieli wspólne plany View oEmbed on the source website Kora i Kamil Sipowicz w sesji dla magazynu VIVA!, 2016 rok
Metallica zagrała w Polsce. Na warszawskim koncercie złożyli polskim muzykom niezwykły hołd
Metallica to zespół, którego fanom ciężkiego brzmienia nie trzeba przedstawiać. Popularna od kilku dekad grupa właśnie zagrała dwa wyjątkowe koncerty w Warszawie. Drugi z nich przypadł polskim fanom szczególnie do gustu. Wszystko dzięki wspaniałemu hołdowi amerykańskiego zespołu: muzycy wykonali znaną piosenkę... zupełnie po polsku, wspominając kultowy Maanam i jego wokalistkę, Korę. Metallica wystąpiła w Warszawie Fani rocka i metalu długo czekali na tę chwilę! W dniach 5 oraz 7 lipca Metallica wystąpiła na stadionie PGE w Warszawie. Nie jest to pierwszy raz, gdy legendarna grupa zagrała dla polskiej publiczności. Wręcz przeciwnie: wydaje się, że kraj nad Wisłą bardzo sobie upodobali, ponieważ od swojego pierwszego koncertu w 1987 r. powracają do nas regularnie co kilka lat. Tym razem pojawili się w stolicy w ramach trasy koncertowej promującej ich zeszłoroczny album „72 Seasons”. Oprócz piosenek z tego krążka muzycy zagrali także swoje ponadczasowe hity, a także... jedną piosenkę po polsku! O jaki utwór dokładnie chodzi? Zobacz również: Wygrała z wokalistką zespołu Ich Troje i gwiazdą innego programu. Kim jest Kasandra Zawal, laureatka konkursu Miss Polski 2024? zespół Metallica Metallica zaśpiewała piosenkę Kory na koncercie w Warszawie Na drugim z koncertów Metallica oddała hold Korze oraz jej zespołowi, który ukształtował polską scenę rockową — mowa oczywiście o Maanamie. Dwóch amerykańskich muzyków, gitarzysta Kirk Hammett i basista Robert Trujillo, wykonali piosenkę „Kocham Cię kochanie moje” po polsku! Zebrani na stadionie fani byli zachwyceni! Entuzjazm przelali także na internautów, którzy w mig zaczęli rozpisywać się pod publikowanymi filmikami z koncertu. „Nie do opisania !!!!! Mistrzostwo”, „Pięknie!”, „Cudo” to tylko niektóre z wielu komentarzy. To nie pierwszy raz, gdy Metallica zaskoczyła w ten sposób fanów. Grupa Jamesa Hetfielda często wykonuje znane utwory pochodzące z krajów, w których odbywają się ich koncerty. Gdy sześć lat temu występowali Krakowie, zebrani tam fani usłyszeć mogli „Wehikuł czasu” kultowego zespołu Dżem. Zobaczcie, jak muzycy poradzili sobie z językiem polskim! Jak podoba się wam ta wersja? Sprawdź też: Internauci podzieleni po wyborze Miss Polski 2024. W sieci zawrzało, nie brakuje słów rozgoryczenia View oEmbed on the source website Kora, Marek Jackowski, 12.07.1994 rok, zespół Maanam [Ostatnia publikacja na Viva Historie 09.07.2024 r.]
Syn Kory przez ostatni rok walczył o dobre imię matki. Sprawa z sensacyjną biografią artystki doczekała się finału
Pod koniec maja ubiegłego roku na rynku ukazała się książka Katarzyny Kubisiowskiej pt. "Kora. Się żyje. Biografia" wydawnictwa Znak. Pozycja od początku wywołała na rynku sporo zamieszania, głównie ze względu na wątki biograficzne odkrywające przed czytelnikami wiele kontrowersji z życia wokalistki. Jak się okazało, nie wszystkie informacje zawarte w książce były prawdziwe, w związku z czym rodzina Kory zażądała od wydawnictwa poprawek. Ta sprawa doczekała się swojego finału, syn artystki zabrał głos w tej sprawie. Finał awantury o biografię Kory W maju 2024 r. wydawnictwo Znak opublikowało przeprosiny, które Mateusz Jackowski przyjął, jak podkreślił, z zadowoleniem i ulgą. Syn Kory w rozmowie z Plejadą podkreślił, że sprostowanie nieprawdziwych informacji było dla niego szczególnie ważne, ponieważ niepotrzebnie skrzywdziło wiele osób, w tym głównie jego rodziców. "Choć "Się żyje. Kora. Biografia" to książka aspirująca do przedstawienia jej życia w sposób wielowymiarowy, jej autorka nie ustrzegła się niestety poważnych błędów i nieścisłości. Wydawnictwo Znak, które wydało tę książkę, wykazało się odpowiedzialnością i wrażliwością, przyznając, że Katarzyna Kubisiowska umieściła w niej nieprawdziwe informacje, m.in. o moich rodzicach oraz naszych przyjaciołach", powiedział Mateusz Jackowski w wywiadzie dla Plejady. Czytaj też: Doczekał się dwóch synów, prawie nigdy ich nie widywał. Jak wyglądała relacja Janusza Rewińskiego z dziećmi? Szymon Sipowicz, Kamil Sipowicz, Kora Jackowska, Mateusz Jackowski, 2005 r. Co istotne w całej sprawie, autorka książki nie zgadza się z informacjami zawartymi w komunikacie wydawnictwa. Katarzyna Kubisiowska w swoich mediach społecznościowych opublikowała następujący wpis: "W sprawie przeprosin wydawnictwa Znak za fragmenty opublikowane w książce »Się żyje«: 1. Książkę przed publikacją czytała Anna Kubczak, siostra Kory, Kamil Sipowicz, mąż Kory oraz synowie Kory — Mateusz Jackowski i Szymon Sipowicz. Książka na tym etapie została przez rodzinę zaakceptowana. 2. Podane w książce fakty zostały sprawdzone w dwóch źródłach. 3. Opublikowane przez Znak przeprosiny są formą ugody, która została zawarta między wydawnictwem a Mateuszem Jackowskim. Nie jest to wyrok sądu." Mateusz Jackowski odniósł się do komentarza pisarki. "Wypowiedzi Kubisiowskiej sprawiają wrażenie, jakby nie rozumiała, co się właśnie wydarzyło. Dla mnie sprawa "Się żyje" jest zamknięta, przeprosiny zostały przyjęte", podsumował. Zobacz również: Są ze sobą prawie dwie dekady, nie planują ślubu. Kłótnie cementują związek Mai Ostaszewskiej i Michała Englerta <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="292" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fkatarzyna.kubisiowska%2Fposts%2Fpfbid026nkbBHWdkTzwbX6BX7dWV9JGXUwCgrqEwxP4BFj7VW71gay3eXKb7wisJjEJZnhBl&show_text=true&width=500&preview=comet_preview" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Mateusz Jackowski zajmie się spuścizną po rodzicach Po rozwiązaniu jednej sprawy związanej z mamą syn Kory wyznaczył sobie kolejny, bardzo ważny cel, który zakłada uporządkowanie prawnie wszystkich kwestii związanych z twórczością m.in. zespołu Maanam. "Uważam, że nadszedł czas na zbudowanie sprawnego mechanizmu zarządzania i udostępniania ich twórczości z pomocą specjalistów, w tym prawników z Kancelarii Markiewicz Sroczyński Mioduszewski z Krakowa, którzy pomogli wypracować rozwiązanie z Wydawnictwem Znak", wyznał w rozmowie z Plejadą. "Aktualnie staramy się doprowadzić do uporządkowania wszystkich kwestii związanych z twórczością moich rodziców i Maanamu, tak aby nadal mogła funkcjonować, ewoluować i wpływać na kolejnych twórców. Nie da się tego zrobić bez sprawnego zarządzania ich dorobkiem i wizerunkiem. Dążę do tego, aby twórczość i pamięć o rodzicach nadal żyły i mogły wspierać rozwój innych artystów, zwłaszcza młodego pokolenia. To jest mój cel na najbliższe lata", podkreślił Mateusz Jackowski. Zobacz też: Klub Zbigniewa Jakubasa odniósł niebywały sukces. Córka miliardera również robi karierę Mateusz Jackowski, Nadanie imienia Olgi Jackowskiej "Kory" skwerowi na krakowskim Zwierzyńcu, czerwiec 2022
Jedenaście lat temu Marek Jackowski zostawił fanom ostatnią wiadomość. Śmierć zastała go niedługo później...
Dziś mija kolejna rocznica śmierci muzyka
Dziś, 18 maja mija kolejna rocznica śmierci Marka Jackowskiego, założyciela kultowego zespołu Maanam. Był legendą polskiej sceny muzycznej z głową pełną pomysłów do realizacji. Tamtego feralnego dnia zostawił wiadomość fanom, jej treść napawała optymizmem. "Życzę miłej, gorącej soboty i niedzieli" — pisał rozweselony Jackowski. Parę godzin później już nie żył. Marek Jackowski tuż przed śmiercią zwrócił się do fanów Był sobotni, majowy poranek, rok 2013. Tamtego dnia Marek Jackowski obudził się z zamiarem pracy w swoim ukochanym studio. Czuł się świetnie, na zdrowie nie narzekał — w zasadzie nic nie zapowiadało nadchodzącej tragedii. Były mąż Kory Jackowskiej, z którą niegdyś występował w zespole Maanam, miał akurat przed sobą kolejny muzyczny projekt do realizacji. "Drodzy przyjaciele i korespondenci! Jeżeli nie odpisuję to znaczy, że pracuję w studio. Zaległości nadrobię w wolnej chwili. Tymczasem życzę miłej, gorącej soboty i niedzieli" — zwrócił się do fanów za pośrednictwem mediów społecznościowych. Niedługo po tej wiadomości fatalnie się poczuł... Kora, Marek Jackowski, 12.07.1994 r. Jeszcze tego samego dnia swój wpis zamieściła Kora. Jej słowa wstrząsnęły całą Polską: "Pragniemy się z wami podzielić bardzo smutną wiadomością. Dziś zmarł Marek Jackowski. Wielki muzyk. Wspaniały kompozytor. Cudowny człowiek. Łączymy się w bólu z rodziną, przyjaciółmi i fanami. Niech spoczywa w pokoju...", pisała zrozpaczona artystka. Okazało się wówczas, że nagła śmierć muzyka nastąpiła w wyniku zawału serca. TYLKO NA VIVA.PL: Zajmuje w jej sercu szczególne miejsce, wiele mu zawdzięcza. Anna Rusowicz poruszająco wspomina ukochanego "Wujaszka" Marek Jackowski pracował do ostatnich chwil. Miał plany związane z legendarną grupą Uroczystości pogrzebowe odbyły się w błyskawicznym tempie. Ostatnie pożegnanie Marka Jackowskiego miały miejsce we Włoszech zaledwie dzień później. Taką decyzję podjęła jego ówczesna żona Ewa, z którą aż do śmierci mieszkał pod Neapolem. Para wychowywała razem trójkę nastoletnich córek: Biankę, Palomę i Sonię. Rodzina była dla artysty bardzo ważna. "Więź z tatą była jedyna w swoim rodzaju. Wręcz magiczna, rozumieliśmy się bez słów, wystarczyło, że na siebie spojrzeliśmy. Tata miał ogromny spokój, nie widziałam go nigdy zdenerwowanego. Był najlepszym rodzicem, jaki mógł się nam przytrafić. To była taka aura w domu" — wspominała Paloma w rozmowie z Faktem. Marek Jackowski z żoną Ewą i córkami, Viva! maj 2000 Muzyk zostawił po sobie wiele niezapomnianych hitów, jednak wielu projektów nie zdążył zrealizować przed śmiercią. Odszedł 18 maja, tuż przed zaplanowanymi koncertami w Polsce. Miał również plany dotyczące Maanamu. "Marek zdradził mi, że nazwa Maanam jest zamknięta w dobrym sejfie na czas nieokreślony. I nie wiadomo, czy jeszcze go kiedyś otworzy. Jego nagłe odejście wszystko przekreśliło" — wyznał Faktowi Michał Szulim, wokalista zespołu Plateau, z którym Marek Jackowski pracował przez ostatnie lata swojego życia. Poznali się w 2011 roku, kiedy były mąż Kory otrzymał od grupy zaproszenie na trasę czwartej płyty zespołu "Projekt Grechuta". SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jego hit "Siłacz" nuciła cała Polska. Po latach usunął się w cień, następnie zdecydował na przełomowy krok Trudno uwierzyć, że mija jedenaście lat, odkąd Marka Jackowskiego nie ma już wśród nas... Marek Jackowski
Gdy poinformowano o śmierci Czesława Niemena, zapadła cisza. Przykrą wiadomość przekazała Kora
Przed śmiercią Czesław Niemen chorował na nowotwór. Wszyscy więc liczyli się z tym, że może go zabraknąć w każdej chwili, jednak tak naprawdę nikt nie był na to przygotowany... 17 stycznia 2004 roku tę przykrą wiadomość przekazała Kora, wokalistka zespołu Maanam, podczas VII Charytatywnego Balu Dziennikarzy. Po wzruszającym geście Hirka Wrony na sali zapadła cisza. Jak ostatnie chwile ojca wspomina jego córka, Natalia Niemen? Śmierć Czesława Niemena: przykrą wiadomość przekazała Kora 17 stycznia mija dokładnie 20 lat od śmierci wybitnego muzyka. Informację tę przekazała wokalistka zespołu Maanam, Kora, podczas VII Charytatywnego Balu Dziennikarzy. „Wiemy wszyscy, że był chory. Niech ta piosenka będzie swoistym requiem dla niego”, powiedziała, a na sali rozbrzmiał utwór „Planety”. Zaraz po nim prowadzący uroczystość Hirek Wrona odtworzył dwie piosenki Czesława Niemena: „Wspomnienie” oraz „Dziwny jest ten świat”. W tym momencie na sali zapadła absolutna cisza. Nikt ze zgromadzonych nie tańczył. Wielkim sukcesem dla Czesława Niemena okazał się Festiwal Młodych Talentów w Szczecinie, po którym rozpoczął współpracę z zespołem Czerwono-Czarni. Franciszek Walicki przekonał muzyka do grania rocka, dzięki czemu szybko doceniono jego talent. W 1967 roku na 5. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu artysta wystąpił z tytułowym utworem ze swojej płyty „Dziwny jest ten świat”. Za tę piosenkę zdobył nagrodę Polskiego Radia, a dodatkowo zapisała się ona w historii jako hymn młodzieży z końca lat 60. Do dziś jest wspominana z sentymentem, a jej słowa mają ponadczasowe znaczenie. Artystę pochowano 30 stycznia 2004 roku na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W ostatnim pożegnaniu Czesława Niemena uczestniczyło około 3 tysiące osób. Gdy rozpoczęły się uroczystości pogrzebowe, w wielu stacjach radiowych można było usłyszeć „Dziwny jest ten świat” w hołdzie dla zmarłego muzyka. „To był jedyny i niepowtarzalny człowiek, który pozostawił po sobie rzeczy, które są wzorcowe i które się w ogóle nie starzeją”, wyznał w rozmowie z Faktem Marek Sierocki. Czytaj też: Okrutnie cierpiał, odchodził powoli. Pod koniec życia Alan Rickman planował swój pogrzeb, był otoczony najbliższymi Czesław Niemen, VII Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie, 17-20.08.1967 rok Olga Jackowska, Kora Natalia Niemen o ostatnich chwilach Czesława Niemena. Co było przyczyną śmierci? Czesław Niemen zmarł 17 stycznia 2004 roku w Centrum Onkologii Warszawie. Mówi się, że przyczyną śmierci był nowotwór jelita grubego, z którym od lat się zmagał, jednak córka artysty ma na ten temat nieco inne zdanie. „Przy chorobie nowotworowej śmierć zawsze się czai. Był w nas strach, że nadejdzie, wszyscy o tym myśleliśmy. A z drugiej strony mieliśmy nadzieję, że będzie dobrze. Mamy przekonanie, że gdyby nie wymiana okien na korytarzach warszawskiego szpitala onkologicznego w styczniu, po których przewożono pacjentów, w tym i mojego tatę, żyłby do dzisiaj. Ojciec po takiej jednej przejażdżce na wózku dostał zapalenia płuc i zapadł w śpiączkę. Po około 10 dniach zmarł”, wyznała dziennikarzowi viva.pl Natalia Niemen. Natalia Niemen do końca czuwała przy tacie, gdy odchodził. Wtedy też zdobyła się na szczerość i rozliczenie z przeszłością, która bywała też przykra. „Kiedy tata leżał w śpiączce, a wiem że ci ludzie słyszą co się do nich mówi, gadałam do niego. Z duszą na ramieniu, ze strachem, że on przecież może się z tej śpiączki nie wybudzić, powiedziałam, że przebaczam mu, a także ja proszę o przebaczenie. Czułam, że to jest dla nas obojga ważne”, zwierzyła się w tej samej rozmowie córka Czesława Niemena. Czemu prosiła ojca o wybaczenie? „Bo zawsze jest coś do przebaczenia”, wyjaśniła dziennikarzowi viva.pl. „Pomimo iż uważam, że to rodzic przyczynia się w znacznym stopniu do niektórych problemów swoich dzieci własnymi niedojrzałymi postawami i nieumiejętnościami, to dziecko w pewnym momencie też ma swoje za uszami i dobrze jest przepraszać. A więc oczekiwać przebaczenia. Wiem, co mówię (…) Młodzieży odbija głupawka w każdym pokoleniu. Mój tata na przykład niejednokrotnie doprowadzał do białej gorączki swojego ojca. Wiem, bo sam o tym wielokrotnie opowiadał i miał poczucie winy, że go poważnie zasmucał nie będąc posłusznym synem”, dodała w tej samej rozmowie. Zobacz także: Nie zdążyli zrealizować wspólnych marzeń. W ciągu jednego dnia Dorota Sumińska zyskała męża i go straciła Czesław Niemen z córkami, Natalia Niemen Natalia Niemen w sesji dla magazynu VIVA!, 2019 rok
Marek Jackowski zamieszkał z ukochaną żoną we Włoszech. Kora nie umiała zaakceptować jego wyborów
Odkąd Marek Jackowski związał się z ukochaną Ewą, odnalazł szczęście i spełnienie. Ucierpiała na tym z kolei jego relacja z Korą, która nie umiała zaakceptować nowej wybranki założyciela Maanamu. "One obie chciały być właścicielkami Marka i to powodowało, że stosunki między Markiem a Korą były coraz gorsze". Historia relacji całej trójki nie miała niestety szczęśliwego zakończenia. [Ostatnia aktualizacja: 11.12.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i VIVA! Historie 12.12.2024 r.] Marek Jackowski odnalazł szczęście u boku żony Ewy 3 maja 1992 roku w Polkowicach Maanam grał majówkowy koncert dla lokalnych mieszkańców. Marek Jackowski nie przypuszczał, że ten dzień zmieni jego życie na zawsze. To wtedy założyciel kapeli spotkał po raz pierwszy miłość, która towarzyszyła mu do końca życia. Z ukochaną Ewą doczekał się trzech córek, dzięki niej zerwał z nałogiem i cieszył się urokami życia innymi niż bycie gwiazdą rockowego zespołu. Małżeństwo poszukiwało swojego miejsca na ziemi. Najpierw zamieszkali w Zakopanem, stworzyli tam swój azyl, wypełnili dom obrazami, porcelaną i meblami, a muzyk wydzielił sobie minigabinet do pracy. Po pewnym czasie okazało się, że mieszkanie w górach miało swój urok, ale tylko na jakiś czas. "Mieszkanie tam na dłużej jest naprawdę uciążliwe”, wspominała Ewa Jackowska. Postanowili po raz kolejny zmienić coś w swoim życiu i postawili na wyprowadzkę do Włoch. Latem 2007 roku zamieszkali w uroczym domu w San Marco di Castellabate w Salerno pod Neapolem. I choć córki Jackowskich były nieco rozżalone zmianą środowiska i wyprowadzką z dala od znajomych i szkoły, to cała rodzina szybko adaptowała się do nowego miejsca. "Tata od razu zakochał się w tym miejscu", opowiadała córka muzyka, Paloma. "Gdy się tu sprowadziliśmy, miał ogromną radość z tego, że budzi się rano i od razu robi obchód ogrodu. Zrywał cytrynę do herbaty, patrzył, jak wszystko kwitnie dookoła, jak rozwijają się kwiaty, owocują morele czy zmienia się drzewo magnolii. Mieli z mamą taki poranny rytuał ogrodowy" (cytat za wyborcza.pl). Zobacz też: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki Marek Jackowski, Ewa Jackowska Kora nie akceptowała żony Marka Jackowskiego Założycielowi Maanamu na przestrzeni lat zmieniły się priorytety, ważniejsza stała się dla niego rodzina, najwięcej uwagi poświęcał córkom i żonie, a Kora nie ukrywała, że te zmiany w życiu jej byłego partnera są źródłem jej dużych frustracji. "Marek ma wszystko w dupie!", wykrzyknęła do reszty zespołu Maanam, kiedy dowiedziała się o wyprowadzce Jackowskiego do Włoch. "Co on, kurwa, robi w tych Włoszech? Kto będzie płacił za jego przyloty do Polski?!", komentowała rozżalona. Muzycy Maanamu wiedzieli, z czego wynika ta złość. "Kora denerwowała się tą wyprowadzką, bo chciała, by Marek był na każde jej żądanie". Do tego dochodziły jeszcze kwestie czysto logistyczne. Marek spóźniał się na próby, kiedy mieszkał w Zakopanem, wobec czego członkowie zespołu zastanawiali się, co stanie się w momencie, gdy zamieszka setki kilometrów od Polski. Emocjonalna reakcja Kory miała też swoje źródło w zazdrości o Ewę, której Marek Jackowski poświęcał wtedy najwięcej czasu i uwagi. "Nie mogła zaakceptować też Ewy i znieść tego, że dla Marka najważniejsza jest rodzina i że on słucha żony, ubierając się na scenę, realizując swoją pasję związaną ze sztuką czy wyprowadzając się z Polski", mówili członkowie Maanamu. W pewnym momencie dwie kobiety o dominujących charakterach chciały mieć znaczący wpływ na tego samego mężczyznę. W relacji Kora-Ewa nigdy nie zapanował rozejm i wzajemne zrozumienie, a to wpływało także na relację wokalistki z założycielem Maanamu. "One obie chciały być właścicielkami Marka i to powodowało, że stosunki między Markiem a Korą były coraz gorsze. Gdyby się akceptowały, nie byłoby wielu konfliktów w zespole", mówi osoba z otoczenia Maanamu. Niedługo potem, 1 grudnia 2008 roku artyści wydali oświadczenie, w którym poinformowali swoich fanów o zawieszeniu działalności artystycznej na czas nieokreślony. Od tamtego czasu Kora i Marek Jackowski rozwijali się na własnych zasadach. Czytaj również: Jedenaście lat temu Marek Jackowski zostawił fanom ostatnią wiadomość. Śmierć zastała go niedługo później... Kora, Marek Jackowski Źródło: wyborcza.pl
Rozstali się w życiu prywatnym i artystycznym. Tak Kora i Marek Jackowski mówili o rozstaniu z zespołem Maanam
Jak naprawdę wyglądał koniec ich współpracy?
Byli nierozłączni przez lata. Partnerzy nie tylko w życiu prywatnym, ale też artystycznym. Wydawało się, że Kora i Marek Jackowski już zawsze będą szli razem przez życie. Niestety w pewnym momencie zakończył się nie tylko ich związek, ale też współpraca w zespole Mannam. Kora i Marek Jackowski - rozstanie z Maanamem Przypomnijmy, że 1 grudnia 2008 roku artyści wydali oświadczenie, w któym poinformowali swoich fanów o zawieszeniu działalności artystycznej na czas nieokreślony. Od tamtego czasu Kora i Marek Jackowski rozwijali się na własnych zasadach. Muzyk wraz z Januszem Iwańskim założył zespół The Goodboys. Formacja wydała tylko jeden album. Zaś Kora rozpoczęła współpracę z pozostałymi członaki Maanamu i występowała pod swoim pseudonimem. I choć później Marek Jackowski chciał reaktywować zespół, jego plany przerwała nagła śmierć, która wstrząsnęła Olgą Jackowską. CZYTAJ TEŻ: Romansował z Korą, jego karierę przekreślił wypadek. Po nim Bogdan Kowalewski musiał zmienić specjalizację Przypominamy archiwalne wywiady artystów niedługo po rozstaniu z kultową już formacją. "Oboje jesteśmy hipisami. Naszymi hasłami są miłość i komunikacja. Może kiedyś się porozumiemy. Jestem otwarta na rozmowę. Ale w cztery oczy" - mówi Kora o konflikcie z byłym mężem Markiem Jackowskim, jego odejściu z Maanamu i zawieszeniu działalności zespołu. Przypominamy archiwalny wywiad z Korą, który ukazał się na łamach magazynu Gala w 2009 roku: GALA: Czy wyrzuciła pani Marka Jackowskiego z Maanamu? KORA: Nie. Ale prawdą jest, że od roku już z Maanamem nie występował? Tak, ale to było spowodowane wypadkiem, któremu uległ. Potem się rehabilitował i sam stwierdził, że nie jest w stanie stać na scenie. W związku z tym podpisaliśmy z nim umowę, w obecności jego prawnika, że on nam zezwala używać nazwy Maanam za pewne honorarium. Zatrudniliśmy muzyka na zastępstwo i graliśmy koncerty bez Marka. Ale przez cały czas on był z nami - duchowo obecny. Nie graliśmy żadnych nowych utworów ani niczego, co nie byłoby jego kompozycją. Zresztą nieraz proponowałam mu, że skoro nie czuje się na siłach, żeby grać cały koncert, to niech chociaż przyjedzie, wejdzie na chwilę na scenę. Mógł być obecny. Co stało na przeszkodzie? Nic. A zatrudniłam tego muzyka, za zgodą Marka zresztą, bo ja po prostu muszę mieć gitarę na scenie, to jest dla mnie potężna dawka energii, której potrzebuję. Oczywiście można zagrać bez gitary raz, dwa razy, ale na dłuższą metę to się nie sprawdza. Dlaczego więc Marek Jackowski poczuł się tak bardzo rozgoryczony? Nie wiem. Przyznam szczerze, że gdy się o tym dowiedziałam, przeżyłam szok, spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba. Nasz menedżer uzgadniał właśnie z nim termin nagrania następnej studyjnej płyty Maanamu. Nigdy nie załatwiałabym w ten sposób z nikim żadnej sprawy. W ogóle jestem osobą, która jeśli może uniknąć konfliktu, to go unika, nawet gdy ma na tym stracić. A już na pewno nie poszłabym do jakichkolwiek mediów. To w ogóle nie wchodzi w rachubę. Zgodziła się pani jednak na rozmowę o waszym artystycznym rozstaniu. Na początku nie chciałam tego robić, dawać kolejnej pożywki tabloidom, które żyją z niesnasek między ludźmi. Przecież w ciągu tych 30 lat były różnego rodzaju zawirowania i mimo że się z Markiem bardzo różnimy pod wieloma względami, potrafiliśmy dojść do porozumienia. Komunikować się i wzajemnie sobie wybaczać nasze przewinienia. Jesteśmy przecież pełni wad. Ale teraz, gdy zrobiła się z tego dyskusja publiczna, gdy różne media, niezależnie od poziomu, zainteresowały się zawieszeniem Maanamu, poczułam, że jakoś muszę się do tego ustosunkować. Tyle tylko, że chcę to zrobić bez magla… Stąd moje wypowiedzi jedynie dla "Gazety Wyborczej", "Rzeczpospolitej" i teraz dla "Gali". Jaki więc jest pani stosunek do Marka? Nie chcę nikogo atakować. Nie chcę w tym brać udziału, bo zawsze mówię: "Jeśli spotykasz gówno po drodze, to je omijaj, zamiast w nie wdeptywać". Nie chcę się denerwować. W życiu przeszłam szkołę strasznego biczowania i jako dziecko, i jako nastolatka. A gdy byłam dorosła, też miotały mną wichry losu. I od dawna mam chore nerwy, problemy ze snem. Ale teraz, odpukać, po raz pierwszy w życiu mam spokojny rok, świetnie się czuję, choć zazwyczaj o tej porze roku - Kamil jest świadkiem - byłam już na stu opakowaniach jakichś potwornych leków i szukałam pomocy u psychiatrów, psychologów. Cierpiała pani na depresję sezonową? Depresja sezonowa zawsze miała kilka komponentów. Ale głównym czynnikiem było zbyt dużo stresów i pracy. Ludziom się wydaje, że co to takiego - wyjść na scenę i zaśpiewać. Nie zdają sobie sprawy, z jak wielką samotnością wiąże się ten zawód, z jak wielką destabilizacją życia osobistego. Poza tym to są nie tylko koncerty, ale także podróże po sześćset kilometrów tam i z powrotem oraz promocja, która w dzisiejszych czasach wymaga równie wielkiego wysiłku co granie. I większość artystów traktuje ją jak dopust boży. No, chyba że się jest Dodą… Nietrudno wyobrazić sobie cięższe zajęcia niż pozowanie do zdjęć i udzielanie wywiadów... Proszę pamiętać, że ja już nie mam dwudziestu lat. I źle znoszę trzy godziny snu. A tak było na przykład 13 grudnia ubiegłego roku. Grałam koncert, o czwartej nad ranem położyłam się spać, a już o siódmej musiałam być w telewizji, bo poprosili mnie o to chłopcy z 5th Elementu. A gdy już ktoś się ze mną porozumie bezpośrednio, nie przez menedżerów, to bardzo trudno jest mi odmówić - taka jest prawda. Przyzwyczaiłam bowiem ludzi do swojego wizerunku. I nigdy nie chcę ich zawieść. Nawet jak jestem chora. Dlatego, mimo że przez ostatnie dwa lata bardzo źle się czułam, wychodziłam na scenę. Pamiętam, że było wiele medialnych spekulacji na temat tej choroby. Czy może pani dziś powiedzieć, co tak naprawdę pani dolegało? Chorowałam na oskrzela, a ta choroba ma to do siebie, że osłabia cały organizm. Nieraz więc słabłam, prawie mdlałam, byłam nieludzko wręcz zmęczona, myślałam, że umrę. A jednak się mobilizowałam. Bo nie na darmo mówi się o mnie, że jestem obowiązkowa i punktualna jak śmierć. Często z Kamilem jesteśmy gdzieś dzień wcześniej, niż powinniśmy, bo wiemy, że punktualność, obowiązkowość i subordynacja zapewnią nam spokój. Szczerze mówiąc, na przestrzeni tych wszystkich lat tylko kilka razy nie zagrałam koncertu. Zawsze było to związane ze szpitalem. Może lepiej byłoby sobie odpuścić? W końcu zdrowie jest najważniejsze. Nie mogę sobie odpuścić, bo biorę pod uwagę fakt, że nie jestem tą jedną jedyną, że koło nas, koło Maanamu, jest kilkadziesiąt osób, które pracują przy każdym projekcie. A jak nie pracują, to nie zarabiają. I wiem, że jeśli nie wyjdę i nie wystąpię, nikt nie zarobi. A Marek wie, że jak on nie wystąpi, to i tak to wszystko będzie się dziać. I rzeczywiście się dzieje. Postawił nas w takiej sytuacji wiele razy. Nic nowego pod słońcem. Co dokładnie ma pani na myśli? On mnie przyzwyczaił do grania bez siebie. Na przykład źle się czuł i nie mógł brać udziału w koncertach. Rodziło mu się dziecko - nie przyjeżdżał. Ostatnio, jak nie pojechał z nami do Stanów, twierdził, że był strajk na lotnisku. Taką obowiązkową i do bólu punktualną osobę jak pani musiało to doprowadzać do szału. Podobno gdy Keith Richards spadł na swojej wyspie z palmy i Rolling Stonesi musieli odwołać koncerty, to Mick Jagger był tak wściekły, że musieli mu dać coś na uspokojenie. Ale rozumiałam, gdy Marek mówił, że czuje się wypalony myślałam sobie: "No tak, nie jest już młodym chłopcem, tylko starszym panem i ma do tego prawo". Zresztą zawsze wypowiadałam się o nim w samych superlatywach. Jest pani osobą trudną? Nie mówię, że jestem bez wad. Każdy błąd "słyszę", a bardzo źle znoszę błędy, długo je odchorowuję. Poza tym nie mam takiego fajnego charakteru, nie przeczę, że cokolwiek by się działo, to dla mnie jest "easy", bo ja się napiję przed koncertem szampana albo pół litra. Nie, ja jestem zupełnie inną osobą. Przed koncertem nie jem, nie piję, nie palę ani nie biorę narkotyków. Piję tylko i wyłącznie wodę z miodem i potem mam ją też na scenie. Taki mam stosunek do pracy i nic na to nie poradzę. Ale to chyba nic złego? Nie wiem, bo nagle okazuje się, że jestem jakąś horrendalną i nie do zniesienia babką. No, ale gdyby było inaczej, to ludzie przez tych trzydzieści lat nie przychodziliby na koncerty. A jednak przychodzą i śpiewają mi "Sto lat". A to, że jestem neurotyczna? Zna pani artystę, który by taki nie był? Bo ja nie znam. Na pewno nie jestem łatwa i dużo rzeczy się na to składa. Ale mimo to jakoś bez problemu znajduję ludzi do współpracy. Jak muzycy, którzy z panią grają, reagują na to, co się stało z Maanamem? Jak komentują wypowiedzi Marka Jackowskiego? Nie mogą w to uwierzyć. Mam z nimi cudowne porozumienie. Na scenie kontaktujemy się ze sobą pozawerbalnie. Wszyscy są bardzo skoncentrowani. Naprawdę dawno już nie miałam takiej przyjemności z grania, a przede wszystkim z wsłuchiwania się w granie zespołu. Bo zostały wprowadzone różne niuanse, których być może odbiorca nie wyłapuje, bo w żaden sposób nie łamiemy konstrukcji, ale one nam przynoszą bardzo dużo przyjemności, bo odświeżają utwory. To się jednak nie bierze z niczego: regularnie gramy próby i kontaktujemy się ze sobą, nawet wówczas, gdy nie gramy, bo nigdy nie wiadomo, co twórczego z takich spotkań wyniknie. Często mnie odwiedzają. A proszę powiedzieć, czy przychodzi się do potwora na kawę, na obiad? Czy przychodzi się spytać, jak się potwór czuje? Czuje się pani pokrzywdzona? Nie. Nie ma pani żalu? Żadnego. Nie wierzę. Powiem tylko tyle, że kontrast między wielkością Marka jako artysty i jego wypowiedziami w gazetach jest ogromny. W tym wszystkim najbardziej przykre jest dla mnie to, że ja zdaję już sobie sprawę z pewnych ograniczeń. I jak patrzę na dzisiejszy świat muzyczny, to widzę, że nadchodzą nowe pokolenia. Ale my mamy status, którego nie powinno się naruszać. Po co zatapiać tę wyspę? Nie powinniśmy tego robić. Czy Marek myśli, że będzie żył sześćset lat, jak Matuzalem w Starym Testamencie? Nasz były basista Bogdan Kowalewski dawno temu mówił, że z naszej półki już legalnie biorą. Marek jest w wieku, w którym moi rodzice już nie żyli. My utrzymujemy się na rynku, ale przychodzą ludzie, którzy reprezentują kompletnie inne wartości. W poważnych mediach dziennikarze zastanawiają się, czy Doda miała majtki, czy ich nie miała. I to numer za numerem. Czy on tego nie widzi, że świat jest taki, jaki jest? Wszystko się dziś kręci wokół pieniądza? Każdy pracuje po to, żeby zarobić. Ale ja zawsze byłam idealistką i jestem w stanie zaeksperymentować, dołożyć jeszcze, jak trzeba, pieniądze do projektu, który mnie interesuje. Stworzyliśmy płytę "Metamorfozy", która naprawdę nie przyniosła nam żadnego zysku. To było po prostu zrobione dla sztuki. Teraz robimy płytę awangardową, z muzyką poważną, a więc kolejny, kompletnie niekomercyjny projekt. Fani mogą być zaskoczeni. Skąd wziął się pomysł na akustyczne koncerty Kory? To wyszło od mojego menedżera Mateusza Labudy, bo pod koniec roku koncerty, które mieliśmy zakontraktowane, zostały zerwane. Po prostu kontrahenci się wycofali w wyniku kryzysu finansowego. I tym samym pokazali nam, że my, jako artyści, też jesteśmy uzależnieni od płatnika. Nie ukrywam, że Maanam jest drogim zespołem, postanowiliśmy mieć taką alternatywną propozycję. Bo koncerty akustyczne kosztują o połowę mniej. Rozumiem, że teraz, gdy Maanam bezterminowo zawiesił swoją działalność, będzie pani już tylko występować jako Kora. Ale może jest chociaż cień szansy na to, że gdy emocje już opadną, znowu staną państwo na jednej scenie i zagrają jako Maanam? Marek i ja jesteśmy bardzo różni, ale mimo to efekty naszej wspólnej pracy były genialne. Kora i Marek to jest coś więcej niż Kora i Marek. Poza tym obydwoje jesteśmy hipisami, naszymi hasłami są miłość i komunikacja. Jestem otwarta na rozmowę. Jednak nie na łamach czasopism, ale w cztery oczy. Rozmawiała: Anna Zakrzewska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pod koniec jego życia znajomi go nie poznawali. Choroba powoli wykańczała Marka Grechutę Przypominamy archiwalny wywiad Marka Jackowskiego, który ukazał się na łamach magazynu Gala w 2009 roku: Czy warto grać tylko dla pieniędzy? Czy dorobek 30 lat pracy warto rozmieniać na drobne? – zastanawia się lider Maanamu. Po ciężkim wypadku i rozpadzie zespołu smakuje życie w swoim wymarzonym miejscu na ziemi – pod Neapolem. Z żoną i córkami. GALA: Co się stało z Maanamem? MAREK JACKOWSKI: Przeszedł do historii. Na początku grudnia 2008 roku zespół w końcu bezterminowo zawiesił działalność. Nie gram w nim już od ponad roku. W listopadzie 2007 roku, wchodząc na scenę w krakowskim studiu telewizyjnym, nagle spadłeś z wysokości dwóch metrów w niezabezpieczoną przestrzeń. Wbiłeś sobie gitarę w prawy bok, połamałeś trzy żebra i lewą stopę w trzech miejscach, a prawą stopę mocno pogruchotałeś. Szedłem ostatni, było ciemno, nie widziałem drogi. Opiekuńczych skrzydeł mi zabrakło. Widocznie ktoś mi je wcześniej podciął (śmiech). Jakie to uczucie – wpaść w czarną dziurę? Fizycznie to nagły, potwornie intensywny ból. A psychicznie – kubeł lodowatej wody na głowę, który szybko pozwolił mi przewartościować kilka ważnych spraw. To był twój ostatni koncert z zespołem Maanam. Dosłownie. Po wypadku za moją zgodą zastąpił mnie inny gitarzysta, bo nie byłem w stanie grać. Ale szybko uświadomiono mi, że drzwi do Maanamu się dla mnie zatrzasnęły. A raczej ktoś je zatrzasnął. Ale przecież ty jesteś twórcą zespołu. Założyłeś go 35 lat temu z Milo Kurtisem. Kora dołączyła do zespołu w rok po jego założeniu. Tak, jestem założycielem Maanamu. Kiedy po wypadku leżałem połamany w szpitalu, miałem dużo czasu na myślenie. Z niedowierzaniem patrzyłem, jak zawodzą mnie ludzie, których miałem za przyjaciół. Zdumiewające, jak dalece złudny jest obraz osób wokół nas. Serce zespołu Maanam przestało bić. Od dłuższego czasu nie tworzymy razem niczego nowego. Między mną a Korą od kilku lat nie ma pracy twórczej, a nasze światopoglądy już dawno dramatycznie się rozeszły. Jaki jest sens grania w kółko starego materiału? Czy warto go grać tylko dla pieniędzy? Czy dorobek ponad 30 lat pracy warto rozmieniać na drobne? Nie chcę tego. Ale Maanam jeszcze przez rok koncertował. Przez moment publiczność przychodziła posłuchać grupy pod nazwą Kora i Zespół, ale koncerty zaplanowano dla Maanamu, a nie dla Kory i Zespołu. Zaczęły się rozmowy z prawnikami. Członkowie zespołu mieli moją zgodę na granie koncertów pod nazwą Maanam i przez prawie rok grali jako Maanam. Ale wiadomo było, że płyta zespołu Maanam już nie powstanie. Ostatnia płyta Maanamu to „Znaki szczególne”. Na szczęście ma wszystkie nasze cechy charakterystyczne, czyli rockowe brzmienie dwóch gitar i drapieżną wokalistkę, która potrafi też zaśpiewać ballady. Już raz zawiesiliście działalność, na sześć lat, w 1986 roku. Nie warto jeszcze porozmawiać? Kora i ja jesteśmy z dwóch różnych światów. Nie mamy już o czym rozmawiać. Rozmowa z nią już mnie nie buduje, tylko wprowadza zamęt. Kora jest impulsywna i wybuchowa. Ja jestem spokojny i cierpliwy, ale nie bezgranicznie. Umiejętność przemilczania wielu spraw to nie jest słabość, jak się Korze wydaje. Po przekroczeniu granic podejmuję radykalne decyzje. Kiedyś policja zatrzymała mnie za przekroczenie prędkości. Policjant wypytywał, dokąd tak się spieszę. Odpowiedziałem, zgodnie z prawdą, że do domu. W pewnym momencie zapytał o Korę. Do dziś pamiętam to pytanie: „To jest kobieta trudna, prawda, panie Marku?”. Dziś odpowiadam tak samo jak wtedy: „Tak, to jest kobieta trudna”. Wiele lat byliście małżeństwem, macie syna. Długo wychowywałeś też syna Kamila Sipowicza, obecnego partnera Kory. Czy dzieci będą musiały teraz wybierać między rodzicami? Dzieci są już dorosłe i mają swoje życie. Nikogo nie muszą wybierać. Mój syn Mateusz był przy mnie w chwili wypadku i bardzo troskliwie się mną zajmował. Jest bardzo zapracowanym grafikiem. Szymona, syna Kamila, wychowywałem przez 10 lat i też traktuję go jak swoje dziecko. Nieczęsto widuję teraz synów, ale mam świadomość, że myślimy o sobie dobrze, z wzajemną miłością. I to się nie zmieni. Po krakowskim wypadku dochodziłeś do siebie we Włoszech w swoim nowym domu, w towarzystwie żony Ewy i trzech córek: 13-letniej Bianki, 12-letniej Palomy i 9-letniej Soni. Najpierw kurowałem się jeszcze w Częstochowie, u Janusza Yaniny Iwańskiego. Dopiero po miesiącu od wypadku wróciłem do domu, na południe Włoch. Mieszkam pod Neapolem już dwa lata. Po 18 latach porzuciłeś Zakopane. Jak tysiące Polaków zdecydowałeś się na emigrację? Z Neapolu docieram do Warszawy szybciej i bezpieczniej samolotem niż autem z Zakopanego. I to w tym samym czasie. Co to za emigracja? Po jeździe autem z Neapolu do Wenecji jestem mniej zmęczony niż po trasie Zakopane–Warszawa. W dodatku idę do najlepszej pizzerii w mieście na pizzę, którą uwielbiam, i pyszną kawę. We Włoszech, tak jak i w Polsce, jestem u siebie. W moim miasteczku centrum informacji o nastrojach mieszkańców jest rzeźnik. Wie wszystko. Starzy ludzie w malutkich uliczkach grają sobie na gitarze i na mandolinie. W porcie obserwuję samotność wielkich jachtów i gwiazd otoczonych ochroniarzami, by za chwilę pogadać ze zwykłymi ludźmi, którzy wcale nie są zwykli, za to bardzo przyjaźni. Po to tu przyjechałem. „Oprócz błękitnego nieba nic mi dzisiaj nie potrzeba”? W końcu rzeczywiście mam błękitne niebo nad sobą, ale akurat ta piosenka powstała w czasach, kiedy mieszkaliśmy z Korą i dwójką dzieci w domu przeznaczonym do rozbiórki. Nie mieliśmy pieniędzy i żeby nie zamarznąć, zrywałem parkiet w sąsiednich pomieszczeniach. Paliliśmy nim w piecu. W pewnym momencie stwierdziliśmy, że życie bez słońca nad głową jest nic niewarte. Szczerze mówiąc, całe życie marzyłem, żeby nauczyć się włoskiego, i jednocześnie wiedziałem, że to się nigdy nie uda. No bo jak? Jak wyjechać z komunistycznego kraju? Zimą, trzy lata temu, poczułem w sobie jakiś niepokój. Potężnie czegoś mi brakowało. Tęskniłem za słońcem. Długie polskie zimy, ciemności, mgła i ulewne zakopiańskie deszcze mi nie służą. Postanowiliśmy z żoną poszukać miejsca dla siebie tam, gdzie słońca nigdy nie brakuje. Zaczęliśmy od internetowych poszukiwań w Toskanii, a po czterech miesiącach oglądania skończyliśmy pod Neapolem. Gdyby nie to, że mam trzy córki, być może wybrałbym Neapol, ale rozsądek kazał jechać dalej na południe. Marzenie życia wreszcie się spełniło... Tak naprawdę spełniło się wiele marzeń. Nareszcie mogę się nacieszyć słońcem, świeżymi rybami, owocami morza, które uwielbiam, i sztuką, która jest moją drugą pasją i drugim zawodem. Zajmuję się nią od 17. roku życia. Moja siostra była narzeczoną Hasiora (Władysław, znany malarz i rzeźbiarz związany z Podhalem – przyp. red.), często ich odwiedzałem w Zakopanem i dzięki nim poznałem mnóstwo kolorowych ludzi, którzy wprowadzili mnie w świat artystów i kolekcjonerów. W latach 90., po zmianie systemu, spełniłem swoje kolejne marzenie i założyłem w Zakopanem galerię Pod Aniołem. Dzięki niej mam grafiki Stasia Wójtowicza, który wisi dziś w nowojorskim Muzeum Guggenheima, i to obok obrazów Picassa. Sztuka jest fascynująca, a włoskie malarstwo to kolebka wszystkiego. Mam prawdziwego fioła na punkcie XVIi XVII-wiecznego malarstwa, a w Neapolu są zupełnie nieprawdopodobne obrazy z tego okresu. Sztuce zawdzięczasz też nazwę swojego nowego zespołu. W pewnym sensie. Swego czasu często kupowałem na internetowych aukcjach obrazy, porcelanę czy lampy do galerii. Kilka razy przegrałem licytację, bo dosłownie w ostatniej chwili stawkę podbijał ktoś, kto się zawsze wyświetlał jako „goodboy”. Dlatego mój nowy zespół nazywa się The Goodboys. Masz już gotowy materiał na pierwszą płytę The Goodboys? Ukaże się w przyszłym roku, a zacząłem ją komponować jeszcze przed wypadkiem. Zbyt długo czekaliśmy z Yaniną Iwańskim na teksty Kory. Oprócz nas dwóch na płycie śpiewa jeszcze Włoch z krwi i kości – Ganni. Poznałem go przy kawie i lemoniadzie w jednym z wielu barów w mojej okolicy. Właściwie przez przypadek. Miejscowi już wiedzą, że jestem muzykiem, dlatego właścicielka baru poprosiła mnie, żebym posłuchał, jak śpiewa jej mąż. Dlaczego nie? Rita włączyła płytę i niespodziewanie usłyszałem piękny, klasycznie włoski, wręcz hipnotyzujący głos, i dech mi zaparło. Następnego dnia ze zdziwieniem zauważyłem, że zarówno ja, jak i moja rodzina słuchaliśmy tej płyty przez cały dzień, co nam się jeszcze nigdy nie zdarzyło. Na mojej nowej płycie Ganni śpiewa między innymi „Il sole che vorrei”, czyli o słońcu, którego pragnie. To będzie hit. A skąd wiesz, która piosenka będzie hitem? Hitami są piosenki stuprocentowe. Poznaję je, bo od pierwszej chwili iskrzą. Nie są wymęczone. Świecą. Taka jest właśnie „Lucciola” czy „Wyjątkowo zimny maj”. Z mojej nowej płyty hitem będzie też „Noszę twoje serce przy sobie”. To tłumaczenie wiersza jednego z moich ulubionych poetów, Edwarda Estlina Cummingsa. Na dodatek ten niezwykły poeta okazał się też malarzem. Do moich rąk trafił właśnie portret ukochanej kobiety namalowany przez Cummingsa. Była miłością jego życia. W wierszu dla niej nie ma ani jednego fałszywego słowa. Sam wiem, jak taka miłość powala człowieka na kolana. Wiesz, bo sam kochasz? Jestem bardzo szczęśliwy i chciałbym wydać płytę z piosenkami o miłości. Bo w końcu mogę taką płytę wydać. Dlaczego w Polsce ludzie coraz mniej chętnie tańczą na balach? Bo nie mają oparcia w orkiestrze. Nie są pewni, czy za chwilę ktoś im nie każe zrobić węża albo zatańczyć kaczuszek. Z pewnością tego im nie zagram. A zaśpiewasz po włosku? Ganni zaśpiewa. Lubię dialekt neapolitański. Chętnie się go uczę od sąsiadów. Kiedy zaczynam nim mówić, moje dzieci się mnie wstydzą. Wygląda na to, że z czarnej dziury można jednak wyjść? Mnie to doprowadziło do jasności. Rozmawiała: Jowita Flankowska. CZYTAJ TEŻ: W jej domu rodzinnym rozmawiało się po węgiersku. Edyta Geppert dorastała otoczona miłością mamy i dziadków
Przez lata go wychowywał, dziś kłócą się w sądzie. Syn Kory jest uwikłany w konflikcie z ojczymem
„Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie” mówiła artystka
Legendarna Wokalistka Kora Jackowska zmarła 28 lipca 2018 r. po długiej walce z chorobą. Wieloletnia wokalistka zespołu Maanam nie pozostawiła jednak testamentu. To sprawiło, że jakiś czas temu narodził się konflikt pomiędzy jej synem z pierwszego małżeństwa, Mateuszem Jackowskim, a jej drugim mężem, Kamilem Sipowiczem. Dwaj mężczyźni nie mogą się pogodzić, a konflikt wstąpił nawet na drogę prawną. Jak wyglądają ich relacje? Konflikt Kamila Sipowicza i Mateusza Jackowskiego wszedł na drogę sądową Konflikt pomiędzy Mateuszem Jackowskim a jego ojczymem trwa już blisko 5 lat. Niestety mężczyźni nie mogą dojść do porozumienia. Jak mówił w rozmowie dla „Faktu”, syn artystki nie widział innego wyjścia jak tylko rozprawa sądowa: „Chcąc nie chcąc, musiałem wejść na drogę prawną” mówił. Sprawa jest na tyle poważna, że nie obejmuje tylko spadku, ale także praw i spuścizny artystycznej: „Oprócz tego, że Kamil był mężem mojej mamy, to był także producentem i wydawcą części dorobku moich rodziców, więc to wszystko jest bardzo skomplikowane”. Na chwilę obecną nie zapowiada się na to, by któraś ze stron odpuściła. „Czasem odbieram tę całą historię z Kamilem jak jakąś surrealistyczną bajkę braci Grimm” mówił Matusz Jackowski, opisując sytuację, w którą zaangażowana jest nie jedna, ale aż dwie różne kancelarie prawne. Jak dodał, wcześniej nigdy nie miał żadnego doświadczenia z prawnikami, lecz nie zamierza składać broni. Czytaj również: Halina Mlynkowa wiele razy zawiodła się na ludziach. Wyznała, jak zadbała o siebie Kora z synem Mateuszem Jackowskim, VIVA! 2004 rok Kamil Sipowicz wychowywał Mateusza Jackowskiego Mateusz Jackowski przyszedł na świat w 1972 roku jako syn wokalistki Kory oraz Marka Jackowskiego. Niestety ich związek nie przetrwał próby czasu. Uwikłana w romanse piosenkarka urodziła drugie dziecko, Szymona (ur. 1976). Dopiero po wielu latach przyznała, że jest on owocem jej związku z Kamilem Sipowiczem. Pierwsze małżeństwo piosenkarki rozpadło się w 1984 r. Później na stałe związała się z ojcem jej drugiego syna. W czerwcu 1989 r. zamieszkali razem w czwórkę na warszawskim Powiślu. Według wyznania Kory, Kamil Sipowicz bardzo angażował się w wychowanie obu synów swojej partnerki. „Kamil miał ogromny wkład w wychowanie dzieci, bo on się z nimi bawił. On z nimi jeździł na nartach, pływał, on się z nimi wygłupiał, kupił im pierwszy komputer Atari, on przewoził im niezwykle skomplikowane i rozwijające gry z Niemiec, wprowadzał koleżeńską atmosferę” mówiła artystka. Jej drugi mąż miał mieć także świetne relacje z Mateuszem Jackowskim, mimo iż nie był jego biologicznym ojcem. „Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie. [...] Obecność Marka w naszym życiu prywatnym była minimalna, natomiast Kamil zawsze był”. Niestety wspólne spędzone dzieciństwo i lata zażyłości nie sprawiły, że syn z pierwszego małżeństwa Kory i jego ojczym stanowią dziś zgraną rodzinę. Zobacz także: Kiedyś była jej ukochaną macochą, dziś spotykają się tylko w sądzie. Córka Grzegorza Ciechowskiego przerwała milczenie Kora i Kamil Sipowicz, VIVA! 2016 Mateusz Jackowski broni dobrego imienia rodziców Starszy syn Kory nie odpuszcza nie tylko w sprawie spadkowej, ale także zabiera głos w momentach, gdy narażone jest dobre imię jego rodziców. Gdy w jednej z biografii jego mamy pojawiły się nieprawdziwe informacje, nie zawahał się wypomnieć tego wydawnictwu. Sugerując się podanymi przez niego informacjami, wydano drugą, poprawioną wersję książki. „Zależy mi na tym, aby w przestrzeni publicznej nie funkcjonowały nieprawdziwe i krzywdzące informacje dotyczące moich rodziców, ich przyjaciół, mnie i rodziny, a takich w pierwszym wydaniu pojawiło się kilka” mówił w rozmowie z Plejadą. Dodał także, że takie same kroki podjąłby „[...] Jeśli będzie kręcony jakikolwiek film, czy to dokumentalny, czy fabularny o mojej mamie, to automatycznie mówimy też o moim ojcu, Marku Jackowskim, jego muzyce, o wzajemnych relacjach moich rodziców, o ich życiu. I Maanamie” mówił w tym samym wywiadzie. Obecnie jednak uwagę skupia na konflikcie z Kamilem Sipowiczem. „Przed adwokatami jest jeszcze sporo pracy, więc muszę uzbroić się w cierpliwość. No, chyba że z drugiej strony pojawi się w końcu wola porozumienia. Mam nadzieję, że jednak w miarę szybko dojdziemy do pozytywnego rozwiązania tych spraw. Tego konfliktu w ogóle nie powinno być” mówił Plejadzie Mateusz Jackowski. Czytaj też: „Matko Boska, pozwól, żebym się zmienił” modlił się Ryszard Rynkowski. Następnego dnia jego żona zorientowała się, że jest w ciąży Szymon Sipowicz, Kamil Sipowicz, Kora Jackowska, Mateusz Jackowski, 2005 r. Mateusz Jackowski, Nadanie imienia Olgi Jackowskiej „Kory” skwerowi na krakowskim Zwierzyńcu, czerwiec 2022 r. Kora, VIVA! styczeń 2015
Syn Kory chce zadbać o pamięć o rodzicach. Walczy o to z Kamilem Sipowiczem
śmierć Kory w 2018 roku była szokiem nie tylko dla jej rodziny, ale i fanów. Gwiazda walczyła z ciężką chorobą, której nie udało jej się pokonać. Nie pozostawiła po sobie żadnego testamentu, a ponieważ z Markiem Jackowskim była już po rozwodzie, prawa do jej twórczości ma przede wszystkim Kamil Sipowicz. Jej syn z pierwszego małżeństwa Mateusz wyszedł więc na drogę prawną przeciwko ojczymowi. ZOBACZ TEŻ: Dominika Gwit była bardzo aktywna w social mediach, nagle zniknęła. Przyznała dlaczego Mateusz Jackowski walczy o prawa do spuścizny po rodzicach Mateusz Jackowski jest synem Kory i Marka Jackowskiego. Para rozwiodła się w 1984 roku. Drugim mężem wokalistki został Kamil Sipowicz, z którym ta miała romans jeszcze w trakcie trwania małżeństwa z Jackowskim. Owocem ich miłości był drugi syn gwiazdy, Szymon. Bardzo długo Kora ukrywała to, kto jest jego prawdziwym ojcem. Relacje rodzinne mimo wszystko dobrze się poukładały - jak się okazuje, do jej śmierci. Nie pozostawiając po sobie testamentu, Kora nieświadomie doprowadziła do konfliktu między synem, a mężem. "Po śmierci mamy nie doszliśmy z moim ojczymem do porozumienia jeśli chodzi o kwestie spadkowe i spuściznę po rodzicach. Chcąc nie chcąc musiałem wejść na drogę prawną. Oprócz tego, że Kamil był mężem mojej mamy, to był także producentem i wydawcą części dorobku moich rodziców, więc to wszystko jest bardzo skomplikowane" — powiedział w rozmowie z Faktem Jackowski. Syn Kory wyszedł na drogę prawną Jedyną drogą do rozwiązania tej kwestii okazała się droga prawna. Wystąpił na nią Mateusz Jackowski mając nadzieję, że sąd przychyli się do jego prośby. Do zarządzania spuścizną i majątkiem Kory mają bowiem nie tylko mąż, ale i jej dwaj synowie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jacek Cygan stworzył ''Dumkę na dwa serca'' na dzień przed premierą. Pierwszy tytuł zupełnie mu nie pasował "Przed odejściem mamy prawie nigdy nie miałem do czynienia z prawnikami. Teraz jest to niestety codzienność. Tak wyszło. Nie wchodząc w szczegóły — czasem odbieram tę całą historię z Kamilem jak jakąś surrealistyczną bajkę braci Grimm. Przed adwokatami jest jeszcze sporo pracy, więc muszę uzbroić się w cierpliwość. No, chyba że z drugiej strony pojawi się w końcu wola porozumienia" — podkreślił Mateusz Jackowski. Na ten moment nie wiadomo, na jakim etapie są kwestie prawne. Kamil Sipowicz nie skomentował w żaden sposób tej sytuacji.
Marek Jackowski w latach 80. romansował z gwiazdą polskiego kina. Grażyna Szapołowska uległa jego urokowi
"Wspaniały człowiek, pełen spokoju" — mówiła o nim
Od śmierci Marka Jackowskiego minęło ponad dziesięć lat, a jego sekrety wciąż wychodzą na światło dzienne. Do tej pory niewiele osób wiedziało o tym, że mąż Kory miał na koncie romans ze znaną aktorką. Mowa o Grażynie Szapołowskiej — kochankowie poznali się, gdy zespół Maanam odniósł swój pierwszy duży sukces. W książce biografki Jackowskiego artystka mówi wprost: "Podkochiwał się we mnie". Marek Jackowski i Grażyna Szapołowska: założyciel grupy Maanam miał romans ze znaną aktorką Zdrady w małżeństwie Kory i Marka Jackowskiego były niemalże na porządku dziennym. Będąc wciąż żoną kompozytora, zaszła w ciążę ze swoim sąsiadem, Kamilem Sipowiczem. Piosenkarka nie stroniła od towarzystwa mężczyzn, a mąż... wcale nie pozostawał jej dłużny. Gdy popularność Maanamu wywindowała w górę, zmarły dekadę temu Jackowski zwrócił uwagę na atrakcyjną Grażynę Szapołowską. Wszystko wyszło na jaw wraz z premierą książki "Głośniej!" autorstwa Anny Kamińskiej. "Mieli w latach osiemdziesiątych krótką przygodę" — potwierdził jeden z muzyków Maanamu na jej łamach. "Podobała mu się jej uroda, mimo że generalnie gustował w brunetkach, a nie blondynkach, głos i klasa". Kora, Marek Jackowski, 12.07.1994 Był ostatni weekend czerwca 1980 roku, gdy miejsce miał XVIII Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. Maanam zaprezentował na scenie piosenkę "Boskie Buenos", które z miejsca stało się przepustką do wielkiej kariery zespoły. Natomiast festiwalowe jury przyznało artystom wyróżnienie w postaci możliwości występu w finale imprezy, koncercie "Mikrofon i Ekran 1980". "Werdykt jury odczytuje aktorka Grażyna Szapołowska, która wpada w oko Markowi" — czytamy na łamach jego biografii... CZYTAJ TAKŻE: O ukochanego konkurowała ze światowej sławy pianistką. Violetta Villas liczyła, że dziennikarz wybierze ją, ale została z niczym Nie skończyło się na wymianie uprzejmości za kulisami festiwalu. Romans między założycielem Maanamu i młodą aktorką rozkwitał na początku lat 80. W rozmowie z biografką Jackowskiego Grażyna Szapołowska potwierdza wprost: Podkochiwał się we mnie. Miała wówczas 27 lat. "Powiedział mi kiedyś, że jestem stuprocentową blondynką". Oraz mówi o tym, jaki prywatnie był Marek Jackowski. "Wspaniały człowiek, pełen spokoju, który swoim dystansem i postawą wobec życia przyjmował z godnością wszystko, co przynosi los. Mężczyzna niezwykle spostrzegawczy, z intuicją, mądrością, która pozwalała mu orientować się w relacjach między ludźmi" — wspomina Annie Kamińskiej. Takim go zapamiętała. Grażyna Szapołowska, 1982 Grażyna Szapołowska rzuciła Jackowskiego. Nie spełniał jej oczekiwań Grażyna Szapołowska nie potwierdza jednak wprost, że między nią a mężem Kory było coś więcej. Robią to za to znajomi z bliskiego otoczenia muzyka. Przyjaciele z zespołu są zgodni — tych dwoje było przez jakiś czas w świetnie prosperującym związku. "Widzieliśmy ich razem zaledwie kilka miesięcy. To była krótka historia. W przypadku Marka wynikała raczej z ciekawości, nie z wielkiej fascynacji" — potwierdza jeden z członków Maanamu. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dominika i Michał Chorosińscy pierwszą noc spędzili w seminarium. "Po czym rano, jak nigdy, dobijanie się do drzwi" Biografka Jackowskiego twierdzi z kolei, że rozstanie zainicjowała Grażyna Szapołowska. Miała zostawić go, bo był dla niej zbyt biedny... "Nie był dla Grażyny dobrą partią, bo nie miał mieszkania, samochodu i wielu innych rzeczy cennych w tamtym czasie […]. Nie mógł jej zapewnić życia na takim poziomie, jakiego oczekiwała" — czytamy na łamach książki "Głośniej! Marek Jackowski. Historia twórcy Maanamu". Jaka była prawda? To wiedzieli jedynie sami zainteresowani... Grażyna Szapołowska, Kadr z filmu "Wielki Szu", 1982 Grażyna Szapołowska Marek Jackowski
Dawno niewidziany syn Kory pojawił się na premierze. Jak teraz wygląda?
Kora doczekała się dwóch synów, Szymona i Mateusza. Nie uczestniczą oni jednak często w życiu publicznym i bardzo chronią swoją prywatność. Tym razem Szymon po dość długiej nieobecności, pojawił się na premierze filmu "Horror Story". Jak teraz wygląda? ZOBACZ TEŻ: Natalia Kukulska po 23 latach otworzyła się na temat kryzysu w małżeństwie Kora miała dwóch synów Z małżeństwa z Markiem Jackowskim, Kora miała jednego syna, Mateusza. Pięć lat po jego urodzinach, na świecie pojawił się Szymon, który długo myślał, że to właśnie Jackowski jest jego biologicznym ojcem. Kiedy jej pierwsze małżeństwo się zakończyło, związała się z Kamilem Sipowiczem i okazało się, że to właśnie on jest biologicznym ojcem Szymona. "Pewnego razu (...) wróciłam do domu totalnie odmieniona, bo ogolona na łyso. Moi synowie obudzili się rano i Szymon zapytał, czy grałam w filmie science fiction. I ja nagle postanowiłam się pozbyć ciężaru tej tajemnicy. Wyjaśniłam sprawę" - mówiła Kora w rozmowie z RMF FM. Kamil Sipowicz, wielka miłość Kory, zawsze wspierał ją w wychowywaniu zarówno Szymona, jak i Kamila. Świetnie się z nimi dogadywał. "Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie. Myślę, że Szymon czuł, że to jest jego ojciec, było zresztą między nimi duże podobieństwo. Obecność Marka w naszym życiu prywatnym była minimalna, natomiast Kamil zawsze był. Miałam więc odwagę powiedzieć prawdę, ale musiałam mieć akceptację wszystkich stron" - wspominała Kora. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Jacek Borkowski zabrał ukochaną na czerwony dywan. Towarzyszyły im dzieci Jak wygląda teraz Szymon Sipowicz? Szymon Sipowicz na co dzień unika mediów. Jest za to ekspertem od jazdy na deskorolce. Wraz z żoną Katarzyną prowadzą spokojne życie, wychowując wspólnie syna Leona. Teraz zrobili wyjątek i pokazali się publicznie po długim czasie podczas premiery filmy "Horror Story". Szymon Sipowicz z tej okazji wybrał ciemny płaszcz i spodnie, a do tego wełnianą czapkę. Zdecydowanie przypomina nam swojego ojca, Kamila Sipowicza.