Maja Ostaszewska o adopcji dzieci przez pary jednopłciowe. Przywołała poruszające słowa Kory
Maja Ostaszewska po raz kolejny zabrała głos w ważnej społecznie sprawie. Aktorka otwarcie powiedziała, co sądzi o adopcji dzieci przez pary homoseksualne, podkreślając, że dla dziecka najważniejsze są miłość, bezpieczeństwo i akceptacja. W swojej wypowiedzi przywołała również poruszającą historię Kory, która przez lata mówiła o własnych doświadczeniach z domu dziecka.
Maja Ostaszewska od lat nie unika tematów społecznych i konsekwentnie zabiera głos w sprawach dotyczących praw człowieka. Tym razem, przy okazji rozmowy o serialu poruszającym losy osób LGBT+, odniosła się do dyskusji wokół adopcji dzieci przez pary jednopłciowe. Jej słowa wywołały szeroką debatę, ponieważ aktorka nie tylko przedstawiła własne stanowisko, ale również odwołała się do historii osób, które same doświadczyły życia bez bezpiecznego domu. Maja Ostaszewska o adopcji dzieci przez pary homoseksualne: „Dla każdego dziecka najważniejsze jest to, żeby wyrastało w poczuciu miłości” Zdaniem Mai Ostaszewskiej dyskusja o adopcji dzieci przez pary homoseksualne powinna skupiać się przede wszystkim na tym, czego potrzebuje dziecko. W rozmowie z Chillizet aktorka przekonuje, że nie istnieją rodzice idealni, a wychowanie zawsze wiąże się z popełnianiem błędów. Jej zdaniem kluczowe znaczenie mają jednak wartości, które budują bezpieczny dom – miłość, akceptacja i poczucie bezpieczeństwa. To właśnie one powinny być najważniejszym kryterium w rozmowie o rodzicielstwie. Maja Ostaszewska powiedziała: "Każdy rodzic, chociaż będzie się starał najbardziej na świecie, wie, że popełni masę błędów. To jest oczywiste. Ale dla każdego dziecka najważniejsze jest to, żeby wyrastało w poczuciu miłości, akceptacji, żeby budowało własne poczucie wartości, bezpieczeństwa, żeby miało przestrzeń do rozwoju — do takiego bezpiecznego zrozumienia, kim jest i jaka jest jego droga". Aktorka podkreśliła, że orientacja seksualna rodziców nie przesądza o tym, czy są oni zdolni stworzyć dziecku bezpieczny i kochający dom. W jej ocenie najważniejsze pozostaje to, czy dziecko może rozwijać się w atmosferze wsparcia i zaufania. "Taką miłość mogą dać osoby również nieheteronormatywne. Dla mnie to jest oczywiste. (...) Mówię o tym, bo to w Polsce ciągle jest problem, ale często czuję się zażenowana, że w ogóle musimy o tym rozmawiać, bo mi się to wydaje oczywiste" – dodała w dalszej części rozmowy. ZOBACZ TEŻ: Wiśniewski potwierdził związek z Mandaryną. Pola wskazała na jeden sporny szczegół Maja Ostaszewska przywołała słowa Kory. Historia wokalistki nadała jej wypowiedzi wyjątkowy wymiar Jednym z najbardziej poruszających momentów rozmowy było wspomnienie Kory. Maja Ostaszewska przypomniała doświadczenia artystki związane z pobytem w domu dziecka i zwróciła uwagę, że jej poglądy na temat adopcji wynikały z bardzo osobistych przeżyć. To właśnie ten wątek sprawił, że dyskusja nabrała znacznie szerszego wymiaru niż sama debata o przepisach czy polityce. Aktorka przytoczyła słowa Kory, która wielokrotnie opowiadała o swoim dzieciństwie: "Zawsze mówiła, że gdyby jakaś para gejów, lesbijek ją adoptowała i dała jej miłość, to ona byłaby najszczęśliwsza. I że jej nikt nigdy nie zapytał, a była bardzo nieszczęśliwa w domu dziecka. To jest nieakceptowalne po prostu". Przywołując tę historię, Maja Ostaszewska podkreśliła, że doświadczenia dzieci wychowujących się poza rodziną pokazują, jak ogromne znaczenie ma obecność bliskich, zaangażowanych opiekunów. Jej zdaniem właśnie perspektywa najmłodszych powinna być punktem wyjścia do rozmowy o adopcji, niezależnie od tego, jak gorące emocje wywołuje ten temat w przestrzeni publicznej.
„Może gdybym wiedziała, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść”. Przypominamy ostatni wywiad z Korą dla VIVY!
Kora. Wybitna artystka, która od samego początku elektryzowała publiczność, dzisiaj skończyłaby 75 lat. Na swoim koncie miała wiele hitów, które nieustannie nucą kolejne pokolenia. Wciąż trudno pogodzić się z faktem, że nie ma jej wśród nas. I choć już nigdy się do nas nie uśmiechnie, nie opowie magicznych historii, ani nie zaśpiewa, to w naszych sercach pozostają cudowne wywiady, nagrania i piękne fotografie. W rocznicę urodzin wokalistki przypominamy archiwalne zdjęcia oraz wywiad z 2016 roku. Piosenkarka wraz z ukochanym - Kamilem Sipowiczem opowiadała między innymi o życiu na Roztoczu. To właśnie tam odnaleźli swój azyl i ukojenie.
Archiwum VIVY!. Kora i Kamil Sipowicz w wywiadzie z 2016 roku. Koty, psy, alpaki i oni. W magicznym miejscu na końcu świata znaleźli spokój i klimat do tego, by znów tworzyć i budować swoją miłość. Kora wracała wówczas do zdrowia i malowała. Kamil pisał książki i załatwiał codzienne sprawy. O swoim życiu na Roztoczu po raz pierwszy opowiedzieli Beacie Nowickiej. Kora i Kamil Sipowicz na Roztoczu. Dlaczego zamienili miasto na odludzie? Na trzeciej stronie swojej książki „Ramona, Mila, Bobo i pięćdziesiąt sześć innych zwierząt” pisze Pan: „Żyjemy w odludnym miejscu, na zboczu góry Szczob, blisko lasu. Żadna oficjalna droga do nas nie prowadzi. Gdyby ktoś chciał do nas dojechać z pomocą GPS-u, będzie błądził godzinami. Aż w końcu zakopie się w śniegu lub błocie. Zrezygnowany i pokonany będzie czekał na jakiś traktor, którego kierowca (…) wyciągnie go z tarapatów”. Ja byłam sprytniejsza… Kamil: (śmiech). I rozsądnie porzuciła pani samochód na polance, dwa kilometry od domu… Mówiłem, żeby do mnie z drogi zadzwonić. Wszyscy mnie ostrzegali, że Kora z Kamilem mieszkają na końcu świata. Ja mam wrażenie, że w raju. Kora: (śmiech). Ludzie pytają mnie często: „No, jak to? Nie brak ci tego wszystkiego, co zostawiłaś za sobą? Ludzi, kipiącego życiem miasta…? A ja mam wrażenie, że mając dostęp do internetu, filmów, książek i ogromnej ilości czasu na twórczość, czuję się tutaj tak, jakbym była jednocześnie w Nowym Jorku, Paryżu, Rzymie. Wszystkich miastach, które kocham, łącznie z Warszawą i Krakowem, które też kocham. Tęsknię, ale z kolei przyciąganie tego miejsca jest silniejsze niż ta tęsknota. Jeśli nie muszę, do miasta nie jeżdżę. Żadnego. Czasami tylko do Zamościa, to jest teraz nasza stolica. Kamil: To miejsce ma magnetyczne przyciąganie i pewien paradoks polega na tym, że głównie wiedzieli o tym Niemcy w czasie II wojny światowej. Himmler zaczął wysiedlenie Polaków, ponieważ ziemie na Roztoczu, Zamojszczyźnie przeznaczył w prezencie dla swoich najlepszych oprawców. Miał zainteresowania ezoteryczne i wiedział, że jest tu bardzo dobre promieniowanie do życia, przyroda, nasłonecznienie. Zamość nazwano Himmlerstadt, tu miało być centrum Europy niemieckiej. Kora się tu wspaniale czuje, bo do Lwowa, skąd pochodzi jej rodzina, o rzut beretem. „Kot nie marnuje ani sekundy swojego kociego życia. Tak samo pies. Żadne zwierzę tego nie robi. Robi to tylko człowiek. Tylko on nie czuje cudu istnienia”. Ja czuję tu ten cud istnienia. Kora: Bo tu jest jasna energia. Ten dom budzi się bardzo wcześnie… Lepiej, żeby Kamil opowiedział, bo jak ja powiem, nikt nie uwierzy. Kamil: Przez długi czas Kora wstawała o godzinie czwartej. Byłem tym trochę przerażony. Nasz dom ma kształt litery L. Nowa część to przeniesiona ze wsi Bliżów stara stodoła przerobiona na dom, a stara część to wyremontowana tutejsza chałupa z oborą, gdzie zachował się zapiecek, na którym wiejskie babcie kiedyś się wygrzewały. Od kiedy Kora przeniosła się ze swojej sypialni na piętrze do starej chałupy w przyziemiu, śpi do siódmej (śmiech). Kora: Dziś obudziłam się o piątej, bo tutaj rytm życia jest też związany z pogodą. Zresztą jak nie wstanę rano, to brakuje mi tych godzin. Ogarniam dom, zwierzęta, gaszę światła wokół domu, krzątam się wokół siebie, co zajmuje mi dużo czasu. Wszystko toczy się wolno. Żaden pośpiech nie jest wskazany. Bardzo lubię mieć ten czas dla siebie, bo jak Kamil śpi, to jakby dzieci w domu spały, panuje cudowna cisza. Kiedy wstaje, dom zaczyna inaczej energetyzować, przygotowuje śniadanie, robi to, tamto, siamto… Dnia za mało, żeby ogarnąć cały ten świat, który tutaj mamy. Powiedziała Pani, że na Roztoczu ma Pani dużo czasu na twórczość. Kora: Maluję, robię różne rzeczy manualne, lubię to bardzo. To jest dla mnie ogromne nowe wyzwanie. Od wczoraj czytam książkę Kamila de facto po raz pierwszy, bo wcześniej tylko ją przerzucałam. Przygotowuję się do nagrania tej książki, więc muszę ją najpierw linearnie poznać, przeczytać kilka razy na głos… Zależy mi, żeby nagranie świetnie wypadło, zaczynam nad tym pracować. Podoba się Pani książka? Kora: Mój mąż użył w niej takich słów, że ja podejrzewam, że on mnie w ogóle nie kocha (śmiech). To są cudowne sformułowania z języka poetyckiego, filozoficznego, bo Kamil świetnie się w tych obszarach porusza. Kamil jest człowiekiem bardzo naturalnym, a jednocześnie bardzo wykształconym. Ma serce po właściwej stronie, dzięki temu nie ma między nami konfliktów, choć… gdyby mógł, pozwoliłby, żeby wszystkie psy mieszkały z nami w domu, a jest to o tyle trudne, że one są czasami nieprawdopodobnie brudne, o czym nie wiedzą. Utaplane w błocie na drodze, która w deszczu jest nieprzejezdna dla samochodów. Tak, pamiętam ten fragment, bardzo dowcipny, i wyobrażam sobie ten błotny pancerz na ich sierści leżący w pościeli. Kamil: Kora po raz pierwszy czyta tę książkę w sposób linearny i chyba odkrywa tam… CZYTAJ TEŻ: Poznali się na planie „Nocy i dni”. Był miłością jej życia! Na ślub z drugim mężem Ewa Dałkowska czekała 40 lat „To miejsce ma magnetyczne przyciąganie”. Jak wyglądało życie Kory na końcu świata? …że jej Pan nie kocha??? Kamil: (śmiech) …bo takich słów jak w książce nie używam wobec żony. Kora: Pisze na przykład, że niezbadane są komnaty umysłu i dotyczy to kota Bobo. Natomiast, że niezbadane są komnaty mojego umysłu, to ja czegoś takiego nie usłyszałam przez 40 lat naszego wspólnego życia. No to chyba można być zazdrosnym? Ale jakie piękne słowa są w tej książce użyte! Tak się śmiałam, że łzy zalały mi oczy i nie mogłam czytać. Ale imię Bobo nie jest od kota bohatera serii angielskich książek. Mam o to wielką pretensję, ale wyprostujesz to w następnej książce, powiesz, że się pomyliłeś. To ja byłam nazywana Bobo jako malutkie dziecko. Ludzie pochylali się nade mną w wózeczku: „Jakie śliczne bobo, takie czarne bobo”, i mama tak na mnie mówiła. Kamil: Ale pisarz nie odtwarza wszystkiego tak, jak było, tylko trochę też kombinuje i konfabuluje. To książka dość nietypowa, pojawiają się różne historyjki, trochę niby-dziennik. Czasami są to lapidaria. To daje oddech. Wychodzę od szczegółu do obserwacji, czasami coś dodam. Kora: Wiem. W każdym razie chciałabym, żeby książka była dobrze przeczytana. A mam problem z utrzymaniem głosu, bo nie śpiewam. W ogóle? Kora: Drę się. Trzeba się drzeć, wtedy polepsza się inteligencja. Oczywiście nie jeden na drugiego, ale w niebo. Dużo darłam się tutaj z rozpaczy, ale nie nad sobą. W naszym świecie zwierzęcym mamy różne dramaty, o tym będzie kolejna książka. Tu dzieje się na okrągło, buzują niesamowite emocje. Czy Pani wyobraża sobie, że tu przeniesie całe swoje życie? Kora: Ja już je przeniosłam. Przewieźliśmy ostatnio na Roztocze najważniejsze książki. Resztę przeniesiemy wkrótce. Przeprowadzamy się w samej Warszawie z jednego punktu do drugiego, ponieważ musimy wynająć dom, żeby mieć pieniądze na mój lek Olaparib. Zabezpieczamy się. Uspokaja mnie świadomość, że mam lekarstwo na parę miesięcy. Kiedy jakiś czas temu była zwłoka w aptece, musiałam czekać, zastanawiać się: zdobędę je czy nie zdobędę, byłam nieprawdopodobnie rozdygotana, choć w ogóle nie zdawałam sobie sprawy, że z tego powodu. Wpadłam w depresję, przestałam jeść. Wszystko widziałam w czarnych kolorach po raz pierwszy, odkąd choruję. W tym lekarstwie jest coś pozaracjonalnego. Nie wiemy do końca, czym ono jest. Jego działanie polega na blokowaniu aktywności nowotworu. Ono jest jednocześnie jak hostia. Jak ktoś wierzy w hostię, doskonale rozumie, jakie to lekarstwo ma dla mnie znaczenie. Ono mi ratuje życie. Tak jak wcześniej ta cudowna operacja, którą zrobiła mi profesor Beata Śpiewankiewicz. Bardzo chciałabym, żeby to zostało zaznaczone w tym tekście, bo jak patrzę z perspektywy czasu na drogę, jaką przeszłam, wydaje mi się, że to, co profesor zrobiła dla mnie było niezwykłe. Kamil: Proszę też napisać, że ja przepraszam panią profesor za to, że byłem nieznośnym członkiem rodziny. Dlaczego Kamil przeprasza? Kora: Dlatego, że chyba dopiero teraz jesteśmy w stanie zrozumieć i docenić to, co dla mnie zrobiła przy tych skomplikowanych stosunkach i zależnościach, jakie panują w polskich szpitalach za sprawą Narodowego Funduszu Zdrowia. Uważam, że człowiek powinien mieć świadomość, kto na drodze jego leczenia zrobił coś dobrze, a kto źle. Przecież ja żyję! Małgosia Braunek nie żyje. Cudowna aktorka Ania Przybylska również nie żyje. Kiedy pomyślę, że ta choroba zmogła tak młodziutką osobę, aż dostaję dreszczy. CZYTAJ TEŻ: W dzieciństwie przeszła przez piekło. Te wydarzenia mogły złamać Korę, ale ona do końca kochała życie Roztocze jako lekarstwo. Kora szczerze o chorobie, zdrowiu i codziennym odzyskiwaniu sił Andrzej Żuławski wybrał inną drogę, nie chciał w ogóle się leczyć. Kora: Szkoda, bo to niezwykły reżyser, artysta, diamentowa postać. Gdyby spróbował, być może jemu by się udało? Ale to jest ciężkie leczenie. Może gdybym wiedziała na początku tej drogi, co mnie czeka, nie chciałabym tego przejść? Tego nie wiem. Gdyby człowiek wiedział, co mu życie przyniesie, być może w ogóle nie chciałby żyć. Być może „uratowała” mnie totalna nieświadomość, fakt, że wiadomość o chorobie spadła na mnie nagle, że natychmiast byłam operowana. To wszystko działo się w sekundach, a ja byłam jak ogłuszona. I trwało to bardzo długo. Co dla Pana było najtrudniejsze w tamtych chwilach? Bezradność? Pewnego rodzaju bezużyteczność? Kamil: Byłem tak blisko tego, co się działo, że nie miałem czasu na zastanawianie się nad tym, co jest najgorsze, co czuję, na użalanie się nad sobą. Musiałem działać, pokonywać różnego rodzaju absurdy i opór naszego systemu opieki zdrowotnej. To totalnie wyczerpywało moją energię. Kora: Kamil był zajęty od rana do nocy. Bo w nocy też podejmowało się różne dramatyczne decyzje. Był taki okres, że Kamil cały czas, non stop, dzwonił po lekarzach, szpitalach… Kamil: Gdyby operacja, notabene mistrzowsko przeprowadzona przez doktora Pukaluka w Zamościu, spóźniła się 10 minut, Kora mogłaby nie żyć. Wtedy człowiek nad niczym innym niż to, co dzieje się tu i teraz, się nie zastanawia. I całe szczęście, że nie musi o tym myśleć. Tylko ja byłem od początku święcie przekonany, że Kora z tego wyjdzie. Nawet bardzo bliskie osoby bały się, że tak nie będzie. Ja miałem jakąś intuicję, że musimy stoczyć walkę, ale ona dobrze się skończy. Ani razu nie pomyślałem, że może być inaczej. Kora: Teraz leczy mnie też Roztocze. Dla miejscowych często to jest niepojęte, że ktoś nie chce blichtru wielkiego świata, do którego oni wszyscy tęsknią, zmierzają. Ludzie z naszej okolicy często mają wykształcone dzieci, które nie chcą tu wrócić. Pewnie nas też by tu nie było, gdyby nie sytuacja, która jest, jaka jest. Jednak dokonałam pewnego wyboru. Mogłabym dochodzić do zdrowia w Warszawie i wrócić do pracy koncertowej, bo o to głównie chodzi. Ale nie wiadomo, czy byłabym w stanie udźwignąć taki wysiłek. Może byłby skazany na straty? Ja żyję z pewnym wyrokiem. Zrobię próby, poświęcę temu pół roku, wszystko będzie dopięte na ostatni guzik, po czym nagle okaże się, że mój stan się pogorszył, muszę wziąć chemię i co wtedy? Myśli Pani o tym czasami? Kora: Oczywiście, że myślę. I racjonalnie do tego podchodzę. A z drugiej strony wiem, dlaczego dokonałam takiego wyboru. Przede wszystkim znajduję ukojenie w sztuce, a po drugie, magia tego miejsca jest niezwykła. Po raz pierwszy w życiu odebrałam dobrze zimę. Zawsze marzyłam o tym, że kiedyś obudzę się i zima przestanie istnieć. Tu jest mikroklimat, jakby ciągle było święto natury. Cały czas jest krystalicznie czysto. Dlatego wyostrzył mi się tu apetyt. Wielu rzeczy, które kiedyś jadłam, nie jem. Wszystko, co ma w sobie chemiczną truciznę, wyczuwam natychmiast. Jak jaszczurka wysuwam jęzor i wiem, czego nie tykać (śmiech). Kamil: Ja jestem mniej wrażliwy. Zjem wszystko. Kiedy ludzie żyją ze sobą ponad 40 lat, zakochanie, namiętność, seks… trochę się wypala, co wtedy zostaje istotnego? Kora: Najbardziej liczy się człowiek. Czyjaś osoba jest bezcenna. Kiedyś wydawało mi się, że można sobie taką osobę wymienić… Kamil: …na inny, nowszy model. Kora: A teraz sobie tego nie wyobrażam. Owszem, w złości mówi się różne rzeczy, ale Kamil stał się dla mnie osobą bezcenną. Po tylu latach potrafi mnie rozśmieszyć, jak na przykład tą książką. Zakochałam się w tej książce i dzięki niej znowu zakochałam się w Kamilu. Kamil przez moją chorobę popadł w twórczy marazm, który odczuwaliśmy oboje bardzo boleśnie. Ja byłam zajęta domem, jak to kobieta. Kobieta w domu zawsze znajdzie sobie pasjonujące zajęcie. Im więcej się ruszałam, tym lepiej się czułam. I tak jest do dziś. Kamil jest inaczej skonstruowany przede wszystkim dlatego, że jest mężczyzną. A wiemy, że mężczyźni to słaba płeć. W pewnym momencie atmosfera w domu była bardzo ciężka, bo ja wiedziałam, że to jest coś, czego bardzo mu brak. Jakoś to trzeba było odblokować. Teraz cały czas każę mu całować się po rękach. Dzięki komu napisałeś tę książkę? Kamil: (całując Korę w rękę) Dzięki tobie, kochanie. Kora: Pchałam go do czegokolwiek. A wie pani dlaczego? Bo doskonale wiem, jaki ma język, jak potrafi pisać. Zazwyczaj pisze hermetyczne książki: „Heidegger: degeneracja i nieautentyczność”, „Encyklopedia polskiej psychodelii”. Trzeba naprawdę pochylić się i mieć dużo wiedzy, żeby je zrozumieć, ale Kamil jako dziennikarz i eseista pokazał fantastyczny styl. Mało jest takich osób, które mając głębokie, akademickie wykształcenie – Magda Środa też taka jest – potrafią tę ogromną wiedzę cudownie przemycić dla „normalnego” czytelnika. Ta książka trafia i do pani, i do mnie, ale też do dzieci. Te przeskoki skojarzeń, ta logika, rytm… Ależ żona Pana chwali. Jest dumna! Kamil: Ja się bardzo cieszę (śmiech). Kora bardzo pięknie mówi o mojej książce, ale od razu każdy powie, że to jest subiektywne. Ale mam też opinie od ludzi, z których zdaniem zawsze bardzo się liczyłem. W napięciu czekałem na opinię Jerzego Jarniewicza, krytyka, fantastycznego tłumacza, poety. Dostałem cudownego maila od pani Olgi Tokarczuk. Czytam w tej chwili jej „Księgi Jakubowe”. Frida przysłuchuje się naszej rozmowie. Ramonka leży obok, Mila mnie obwąchała i poszła popatrzeć na alpaki. Pewnie lepiej pachną. Wokół hektary lasów, łąki, pola… Oboje zapełniacie sobą całą tę przestrzeń, zastanawiam się, czy potrzebujecie tu kogoś innego? Kora: Pytanie dobre. Ale mamy gości i chcemy ich: rodzinę, przyjaciół, znajomych. Czasami jest tu taki sznur samochodów, jakbyśmy byli w jakiejś ambasadzie roztoczańskiej (śmiech). Samochody przyjeżdżają z całego świata. Ostatnio wpadła do nas Kasia Maimone, jedna z najbardziej cenionych kostiumologów na świecie. Właśnie robi drugi film ze Stevenem Spielbergiem. Kiedy pracowali nad „Mostem szpiegów”, wpadała na Roztocze prosto z Berlina. Teraz przyjechała specjalnie dla mnie na jeden wieczór, tak się kochamy. Cudowna osoba. Niedawno pracowała przy filmie z Johnnym Deppem. Kasia od lat nosi na szyi takie złote blaszki, jakie mają żołnierze idący na wojnę. Ma tam świętego Krzysztofa, świętą Katarzynę, swoje dzieci. Depp przyuważył, że ona przywiązuje do tego szczególne znaczenie, i do kompletu podarował jej złotą kulkę. Widać, że naprawdę zastanawiał się, co jej sprawi przyjemność. No, czyż nie można faceta jeszcze bardziej pokochać, niż się go kocha? Można. Na przykład za książkę. Kora: Książka Kamila jest kolejnym przełomem w naszym życiu. Kamil: Chciałem powiedzieć, że Kora mówiła: „Napisz, napisz”, a ja nigdy w życiu nie wierzyłem, że mogę pisać prozę, bo pisałem wiersze i książki, powiedzmy, antropologiczne czy filozoficzne. Napisać prozę, mając 63 lata, to jest skok na głęboką wodę. Ale coś się takiego zjawiło, jakby duch święty na mnie spłynął, jakaś bardzo dobra energia, która mówi: usiądź i napisz. No to usiadłem i napisałem w ciągu dwóch tygodni, tu, w naszym starym domu. Kora za ścianą malowała. To był przypadek. Ona malowała nasze zwierzęta, ja zacząłem pisać o zwierzętach. To nie są ilustracje do książki, tylko równoległe działanie. Kora: Ja to robię już od dwóch lat, tych obrazów jest coraz więcej i więcej. Widziała pani moje świnki? Nie. Kora: To zapraszam do środka. Kamilku, teraz pokażę pani obrazy. (Wchodzimy do ogromnego, przepięknego salonu połączonego z kuchnią. Obok lodówki wisi obraz Kory). Oto „Apoteoza świnki”. Kamil na nią patrzy, żeby nie jeść kiełbasy. A to jest świnka z małymi… Kamil: Kora musi coś robić bez przerwy. Maluje, sprząta, gotuje, zajmuje się ogródkiem. Jest bardzo pracowita. Kora: Albo czytam. Przez cały czas choroby bardzo mało czytałam i odczuwałam to jako ogromny brak. Teraz dużo czytam i sprawia mi to wielką przyjemność. „Powietrze u nas podobno można jeść łyżkami. Ola nie lubi, gdy używam tego zwrotu. Ostatnio po powrocie ze stolicy zgodziła się ze mną. Wzięliśmy łyżki i jedliśmy powietrze. Jod i olejki eteryczne. Buki, sosny, jodły, świerki, wielkie brzozy”. Czujecie tu Państwo upływ czasu? Kora: Nie. W ogóle. Tu czas stoi. Kamil: W pozytywnym sensie. Taki powrót do dzieciństwa, do wakacji. Szczególnie teraz, lipiec to jest najpiękniejszy miesiąc. Kora: Włożyliśmy tu mnóstwo pracy. Nawet miejscowi ludzie, których nie ma tu kilka dni, wpadają i dostrzegają różnicę. Pojawia się zupełnie inny obraz natury, niż był. Człowiek czuje się, jakby przechodził z jednego obrazu w drugi, a każdy jest niezwykle kolorowy: powoje, chabry, przeróżne odcienie czerwieni, wędrowniczki, dziwne osty (szczeć), jakby przeniesione tu prosto z Meksyku. Czyste, zachwycające piękno. Kamil: Pod przywództwem Kory została tu całkowicie uporządkowana przyroda, przestrzeń. Na jej polecenie oczyszczono las brzozowy, las sosnowy, który już niemal umierał, a w tym roku odżywa. Kora: Kamilek też ma swoje funkcje: zbiera śmieci… Kamil: (śmiech) …interweniuję, jak znajdę dzikie wysypisko, walczę z gminą, jeżdżę na zakupy. Wczoraj byłem w Krasnobrodzie, największym najbliższym miasteczku, a podstawowe rzeczy kupiłem w Szewni Dolnej, to jest nasza wieś… Ludzie tu są bardzo mili, serdeczni, spokojni. Kora: Oprócz tego kosi trawę, załatwia wszystkie sprawy formalnoprawne, pisze, rozśmiesza mnie… Kamil: Koszę traktorkiem, a jest tu co kosić. Zbieram łajno alpak, bo to jest bardzo cenny nawóz, drogi nawet w Londynie. Nie pachnie brzydko, idealny na kompost. Wieczorem podlewam pomidory. Kora jest kierownikiem budowy. Dzięki niej ten dom został zbudowany w takim stanie, w jakim jest, mamy wspaniały ogród, pola, łąki, lasy… całą przestrzeń. Kiedyś wokół było takie typowo polskie bezhołowie: brud, błoto, syf. Kora: Na wsi szalenie ważnym urządzeniem jest pompa, ponieważ zużywamy bardzo dużo wody. Wczoraj była jakaś awaria studni, przyjechał do nas nasz studniarz z ekipą. Stoimy nad tą studnią i on mówi do mnie w pewnym momencie, że ostatnio dyskutował ze swoim proboszczem na temat Trójcy Świętej i stwierdził, że Trójca Święta to nie jest ta, którą przedstawia Kościół katolicki. Trójcą Świętą jest woda. „Woda?”, pyta się na to proboszcz. „Tak, woda”. „Jak to woda?”. A on odpowiada tak: „Bo tylko woda ma trzy stany: stały, ciekły i lotny”. Na co ja następnego dnia odkryłam czwarty stan skupienia. Wczesny poranek, piąta godzina, idę do naszego warzywniaka, Słońce i wiatr. Bardzo ciepło, ale przez to, że jest wcześnie i wilgotno, od ziemi unoszą się opary. Ja idę, a naprzeciw mnie idzie czwarta, boska postać wody – duch wilgotny. I ten duch wilgotny owiał mnie, ja się natychmiast wyprostowałam – bo właśnie z tym mam problem – nagle urosłam o parę centymetrów i, jak Jezus Chrystus, szłam po wodzie. Kamil: Tu człowiek wszystko czuje: powietrze, wiatr, stare dębowe dechy, wsłuchuje się w liście. Kiedyś czytałem o tym, na czym polegały wróżby w starożytnej Grecji. Na przykład był święty dąb, pod nim siedziała stara wróżbiarka, ktoś zadawał jej pytanie, ona wsłuchiwała się w święte drzewo i udzielała odpowiedzi. Co zrobiło chrześcijaństwo, kiedy zwyciężyło? Ścięło dąb. Też zaczynam wsłuchiwać się w drzewa. Jesteśmy tacy trochę neopoganie, bo wsłuchujemy się w pierwotne żywioły, które, jak sama nazwa wskazuje, żyją. Physis, greckie słowo, z którego powstała cała filozofia i fizyka, odnosi się do rozwoju, dojrzewania roślin, zwierząt. Physis – rodzenie się i rośnięcie, kwintesencja naszego istnienia. Jeżeli można sobie w naszej Polsce ufundować taki prywatny raj, jaki my tu mamy, to jest cudowne. Polska takich rajów ma więcej: Bieszczady, Góry Słonne, Suwalszczyzna i cały południowy, także mistyczny Zachód. W tym raju chętnie chodzicie na wycieczki. Oto jak opisał Pan obowiązującą na nich hierarchię: „Wśród zwierząt stado prowadzi Mila. Ona jest zawsze przewodnikiem. Za nią Pikuś, a na końcu Ramona. Ludzkiemu stadu przewodzi Ola. Za nią Krakers i ja”. Krakers to sąsiad. Kora: (śmiech). Stado naszych alpak prowadzi Amy. Kamil: To nowy nabytek. Przybyły do nas 6 lutego, na rocznicę naszego związku. Prezent. 6 lutego 1975 roku nastąpiło poznanie trzeciego stopnia, wybuch gejzeru (śmiech). Kora: Pewnego dnia odwiedziła nas nasza sąsiadka Iwonka, również bohaterka książki. Ponieważ ona lubi marzyć, mówi tak: „Ach, ach, wiesz, o czym marzę? Tak bym chciała mieć alpaki”. „Alpaki?”, ja na to. Ponieważ mamy kilka hektarów ogrodzonych łąk i sadów, Kamil od razu zajrzał do internetu, znalazł renomowaną hodowlę na Podlasiu, zadzwonił, ja przejęłam telefon, porozmawiałam z panem. To był piątek. W sobotę po południu przyjechał z Podlasia, pokonał 300 kilometrów, przywiózł siedem alpak do wyboru, wypuściliśmy je wszystkie, chodziły tu sobie radośnie, a my wybraliśmy trzy: czarną Amy, brązową z białą twarzą Gagę i najmniejszą koloru ecru – Lilly. Teraz wszędzie stawiamy płoty, bo alpaki są strasznie ciekawskie i zjadły cały ogród (śmiech). Kamil: Na razie dopełniają krajobraz. Jest z nimi zupełnie inny kontakt niż z psami czy kotami. One się nam przyglądają, a my im. Jeszcze nie chcą, żeby je głaskać. Dzikuski z bardzo dużego stada. Powoli się oswajają. Lubią, jak chodzimy na spacery, widać, że jest to zwierzę stadne. Orbitują, chodzą, gdzie chcą, mamy tu kilka ogrodzonych hektarów. Pani ulubiony fragment z książki? Kora: „Gdy oglądamy razem jakiś film, to trzy koty leżą na Oli, pośrodku łóżka Ramona, a Mila na podłodze, między poręczą schodów a ramą łóżka. Rusz się zatem, człowieku, aby ta misterna konstrukcja ludzko-zwierzęca się nie rozpadła. Chciałoby się zejść na dół po coś słodkiego albo po zimne czeskie piwo z lodówki. Ale nie ruszamy się, bo to przecież wielki zaszczyt być tak zwierzęco obłożonym”. Często leżymy tak obok siebie, struchlali, żeby tylko zwierzętom nie zrobić przykrości. W końcu ja dostaję białej gorączki, że tak nie może być (śmiech). Ale zawsze mija dużo czasu. Wtedy podnosimy się każde z osobna (Bobo, Kuki, Rudzik, Ramona), delikatnie jak monstrancję, z wielkimi przeprosinami, że naruszyliśmy ich błogi spokój. Kto częściej wyjeżdża z raju do Warszawy? Kamil: Ja. I za każdym razem, jak tam jadę na trzy–cztery dni, a ostatnio byłem tylko jeden dzień, to jak tutaj wróciłem, wydawało mi się, że byłem w Warszawie tydzień albo dwa. Tak radykalna jest różnica rzeczywistości. W mieście rzeczywistość jest zagęszczona, tym bardziej że jak jadę na krótko, muszę wiele rzeczy pozałatwiać. To świadczy całkowicie o względności czasu. Tu biegnie inaczej niż tam. Nie wiem, czym jest czas, ale na pewno nie jest tworzywem jednorodnym. Jeśli w ogóle istnieje, ale to już jest inna kwestia. Lepiej się Pan czuje w tym czasie tu czy w tym czasie tam? Kamil: Jedno i drugie jest interesujące. Nie chciałbym być skazany na jedno miejsce. Ale na szczęście cywilizacja pozwala nam żyć i tu, i tam. Mamy autostrady, komunikację, internet, służbę zdrowia w całym kraju, która nie jest doskonała, ale można się na niej oprzeć i przeżyć dzięki niej. Wszędzie są apteki, lekarze, szpitale. W naszym wypadku to jest szalenie ważne. Jest też pogotowie, które już raz jadąc do nas, zabłądziło, ale teraz wiedzą, jak dojechać. Odpukać. Podróżowanie pomiędzy tymi dwoma światami jest inspirujące. Ale myślę, że tu jest po prostu wspaniałe życie. O czym Pan marzy tu, na tym pięknym odludziu? Kamil: Marzenia oczywiście odnoszą się do Kory. Marzę o tym, żeby była zdrowa i żeby choroba nie wróciła. Ta choroba ma symboliczną nazwę i wolałbym, żeby w tym wypadku się powstrzymała. Mam też drugie marzenie, żeby książka znalazła czytelników. Nie jest to absolutnie marzenie finansowe. Po prostu kiedy autor ma czytelników, jest szczęśliwy. Rozmawiała Beata Nowicka. CZYTAJ TEŻ: To była miłość od trzeciego wejrzenia, a są razem od ponad dwóch dekad. Mało kto wie, kim jest żona znanego komika
W dzieciństwie przeszła przez piekło. Te wydarzenia mogły złamać Korę, ale ona do końca kochała życie
„Jestem zachłanna życia”, pisała. Kochała życie, choć to nie była łatwa miłość. Artystka, poetka, hippiska. Ikona. Do końca wierna sobie i swoim zasadom. Kora. Drugiej takiej nie będzie. Dziś świętowałaby urodziny.
Choć wyrok – rak jajników w najcięższym stadium – usłyszała pięć lat wcześniej, jej śmierć była bolesnym zaskoczeniem. Nie tylko dla fanów Maanamu. W sobotni ranek 28 lipca 2018 roku bliscy poinformowali, że odeszła, i wtedy ruszyła lawina wspomnień. Teledyski, cytaty z wywiadów, zdjęcia, a przede wszystkim piosenki uświadomiły wielu ludziom, jak ważna była dla nich dziewczyna, która w 1980 roku wyśpiewała w Opolu swój pierwszy wielki hit – „Boskie Buenos” z taką pasją, że… pękły jej spodnie. A potem została ikoną kilku następnych pokoleń. „Kora. Byłaś u nas w domu niemal codziennie od czterdziestu lat. I chcę Ci powiedzieć, że Twój koncert dla nas nigdy się nie skończy”, napisał na Twitterze Donald Tusk. „Odejście Kory dla wielu ludzi mojego pokolenia, w tym dla mnie, oznacza symboliczny koniec jakiejś epoki. Wychowaliśmy się na Maanamie, zwłaszcza w Krakowie. To były nasze pierwsze tańce, pierwsze miłości. Szanowna Pani Olgo, dziękujemy. Pamiętamy!”, pisał prezydent Andrzej Duda. „Co ją różniło od innych ludzi? Wszystko”, uważa wieloletnia przyjaciółka Kory – Hanna Bakuła. „Poza tym, że miała dwie ręce, dwie nogi, głowę i tak dalej, w niczym nie przypominała nikogo. Była absolutnym unikatem. Doskonała w swojej urodzie, osobowości. Kiedy do mnie przychodziła, zawsze ją malowałam. Bo szkoda mi było czasu”. Przychodzę do was z półświata „Marek Jackowski, mój świętej pamięci pierwszy mąż, gdy spadaliśmy z prowadzenia na listach przebojów, miał do mnie pretensje, że nie jestem dziewczyną z sąsiedztwa. Bo wtedy bylibyśmy – według niego – bardziej popularni. No nie jestem dziewczyną z sąsiedztwa. Pani zza ściany ma całkiem inne problemy niż ja. Sztuka i polityka nie polegają na tym, aby szukać najniższego wspólnego mianownika”, mówiła Kora rok temu w wywiadzie dla „Newsweeka”. Była inna. Powiedzieć, że miała trudne dzieciństwo, to nic nie powiedzieć. „Przeszłam w życiu przez takie sytuacje, w których ludzie się degenerują. A ja przebrnęłam przez to bagno otaczające mnie z różnych stron w zasadzie nietknięta. W sensie psychicznym i fizycznym”, napisała artystka w swojej autobiografii „Podwójna linia życia”. Urodziła się jako Olga Aleksandra Ostrowska 8 czerwca 1951 roku w Krakowie jako najmłodsze, piąte dziecko nauczycielki Emilii Siarkiewicz i Marcina Ostrowskiego. Oboje pochodzili z Kresów. Ojciec Olgi przed wojną był komendantem policji w Buczaczu. Cudem przeżył wejście wojsk radzieckich i przeprowadzoną przez NKWD eksterminację tamtejszej inteligencji. Jego pierwsza żona i dwie córki zostały wywiezione na Sybir. Żony już nigdy nie zobaczył. Pochodził z rodziny bogatych posiadaczy ziemskich i nie umiał poradzić sobie w nowej rzeczywistości. Rodzina Ostrowskich zamieszkała w pralni, w jednym pokoiku z kuchnią w suterenie krakowskiej kamienicy. Jak wspominała Kora w swojej spisanej przez Kamila Sipowicza biografii „Podwójna linia życia”, ojciec zawsze uważał, że cały ten komunizm to sytuacja przejściowa i wkrótce odzyska swój majątek w Buczaczu. „Jako mała dziewczynka żyłam w wielkiej nędzy”, wspominała. Czytaj też: "Kora nie zostawiła testamentu", wyjawia Kamil Sipowicz. Bliscy artystki borykają się teraz z pewnymi problemami Gdy Olga miała cztery lata, jej matka zapadła na gruźlicę. Ojciec nie był w stanie zająć się piątką dzieci i dziewczynka wraz ze starszą o siedem lat siostrą Anią trafiła do prowadzonego przez siostry prezentki domu dziecka Caritasu w Jordanowie, gdzie spędziły pięć koszmarnych lat. „Dzieci były bite różańcami, ciągnięte za uszy. Ja miałam zupełnie naderwane. Tak nas karano, żeby zmniejszyć poczucie własnej wartości”. Rodzeństwo rozdzielono, Oldze nie wolno było spotykać się z Anią. Uciekała w świat wyobraźni i książek. Czytała już jako pięciolatka, w co zakonnice najpierw nie mogły uwierzyć, a potem wykorzystały dziecięcą miłość do książek jako kolejną okazję do wymierzania kar. Za czytanie w nocy Olga otrzymywała zakaz korzystania z biblioteki. Karano ją za moczenie się w nocy, co znerwicowanej dziewczynce zdarzało się często. Musiała wstawać w nocy i prać zmoczone prześcieradła. Potem stała z rozpostartą płachtą i czekała, aż wyschnie. „Byłyśmy w ciągłym napięciu, zawsze niespokojne. (…) Człowiekowi wydaje się, że jest niewidziany, niedostrzegany, nikt go nie kocha, nikt nie chce. Ogromna potrzeba czułości zostaje potem na całe życie”. Po latach w piosence „Zabawa w chowanego” wyzna też, że była mol*stowana przez księdza. „Ksiądz zaprosił mnie na swoje winogrona. Całkiem możliwe, że nie mnie jedyną”, opowiadała w rozmowie z dziennikarzem tygodnika „Wprost”. „Był starym śmierdzącym człowiekiem, który wpychał mi jęzor do ust i gmerał mi w majtkach. Miałam 10 może 11 lat”. Później w liceum w Krakowie dowiedziała się, że niedaleko siostry prezentki prowadzą szkołę, i przez chwilę planowała zemstę. Szybko porzuciła ten zamiar. Pomyślała, że w życiu tych zakonnic też wydarzyło się coś złego. „Musiały być nieszczęśliwe, dlatego były takie okrutne”. Czy wybaczyła? A czy można wybaczyć tyle zła? Nigdy nie pozbyła się niechęci do kleru. Krótko po jej odejściu do mediów przedostała się wiadomość, że przed śmiercią przyjęła ostatnie namaszczenie. Szybko zdementował to Kamil Sipowicz i przyjaciółka Kory, obecna przy niej do ostatnich chwil profesor Magdalena Środa. „Mało było spraw równie jej obcych jak religia katolicka z jej »urzędnikami«, sztywnymi rytuałami, coraz większą hipokryzją i zbrodniami ped*filii”, uważa Magdalena Środa. „Moja żona do końca była wierna religii słońca, wiatru i kwiatów. Nie przyjęła ostatniego namaszczenia”, napisał na Facebooku Kamil Sipowicz. Gdy Olga wraca z domu dziecka, jej ojciec umiera nagle na zawał. To właśnie ona znajduje go martwego w łóżku któregoś poranka. W nienaturalnej pozycji, z grymasem bólu na twarzy. Próbuje go dobudzić, oblewa wodą, ale jest już za późno. Po śmierci ojca matka ledwo radzi sobie z utrzymaniem rodziny. Chwyta się różnych zajęć – szyje lalki. Kora wspominała potem, że najbardziej marzyła o „prawdziwej”, plastikowej lalce, nie szmacianej. „[Mama – przyp. red.] bardzo mnie kochała, wyróżniała, uważała, że jestem mądra”, pisała Kora w „Podwójnej linii życia”. To matka ma największy wpływ na dorastającą dziewczynkę. Sama doskonale wykształcona, kochająca książki, bardzo dba o edukację córek. Chodzą do teatru, opery. Sąsiadki zauważają, że zdarza się, że Ostrowscy nie mają co jeść, ale na bilet do kina dla Oli pieniądze znajdą się zawsze. Emilia uczy córkę dbania o siebie, pielęgnowania urody, choć w suterenie nie ma podstawowych wygód, jest zimna woda, a mycie odbywa się w misce. „Dbała o higienę, także intymną, pamiętam, że parzyła zioła”, pisze po latach Kora. „Miała ogromny gust. Nauczyła mnie, że jeżeli mnie nie stać na rzecz dobrej jakości, to lepiej nie kupować nic. Kupuje się rzeczy, które mają jakość i długo służą”. Kora bierze sobie do serca nauki mamy. Nigdy nie pokazuje się publicznie niestarannie ubrana czy „niezrobiona”. „Przyzwyczaiłam ludzi do tego, że jestem ładna, zgrabna, że czas się dla mnie zatrzymał”, powiedziała w 2011 roku w rozmowie z Ireną Morawską w „Wysokich Obcasach”. „Nie jestem społecznicą, która może sobie pozwolić na byle wygląd. Jestem kimś między Madonną a Tiną Turner”. Także wykształcenie i obycie, które wyniosła z domu, będą procentowały przez całe życie Kory. „Z całą mocą podkreślała swój inteligencki i intelektualny status”, pisze o artystce dziennikarz muzyczny „Rzeczpospolitej” Jacek Cieślak. „Wychowała się na mitach greckich opisanych przez Parandowskiego – stąd jej pseudonim artystyczny. Grecka Kora, a w Rzymie Persefona, przedstawiana była jako groźna, zasiadająca u boku męża Hadesa władczyni podziemi (…). I była groźna, stanowcza. Potrafiła zmiażdżyć choćby spojrzeniem”. „Maanam pracował na najwyższych obrotach, nie tylko podczas koncertów, tam trzeba było być cały czas bardzo aktywnym, podczas rozmów, balang, wszędzie. O ile muzyczne dzieciaki lubiły pogadać o głupotach, w Maanamie łeb musiał pracować bardziej”, wspomina krakowska basistka Małgorzata „Tekla” Tekiel. Kiedy w 1994 roku Kora śpiewa wiersz Wisławy Szymborskiej „Nic dwa razy się nie zdarza”, Wojciech Młynarski żartuje: „Może zmieni pseudonim na Kora Mózgowa?”. Z wychowaniem synów Emilia radziła sobie gorzej. W domu pojawia się alko*ol, zdarzają się awantury. „Dręczyli nas i siebie. Byli potworami. Nienawidziłam ich”, powie o nich siostra. Najstarszemu, Andrzejowi, życzy, żeby wpadł pod tramwaj. Uważała, że przepili swój wielki potencjał. Dwaj z nich umierają z powodu choroby alko*olowej. „Nie piję alko*olu. Nigdy”, deklaruje Kora w swojej biografii. Bardzo brakowało jej przestrzeni życiowej, własnego kąta. Uciekała z domu, kiedy tylko mogła. Wiele miesięcy spędziła w szpitalu, gdzie leczyła gruźlicę oczu. Potem trafiła do internatu. „Tak naprawdę nigdy nie było tego domu. Jeśli już tam wchodziłam, to starałam się go upiększyć, co zostało mi do dzisiaj – z każdej dziury, z każdego gówna, z każdego sracza w pięć minut robię coś przyjemnego”. Zdolności plastyczne dziedziczy po mamie. Wiele lat później zacznie malować obrazy i figury Madonny. W jej wymarzonym domu na Roztoczu obrazy wiszą nawet w pomieszczeniach dla alpak. Sprawdź też: Ten numer Maanamu rozgrzewał PRL. Mało kto wie, że tytuł hitu lat 80. skrywa pikantny sekret Tysiące twarzy, setki miraży „Jako dziecko chciałam umrzeć milion razy, zasypiając, wyobrażałam sobie, że się już nie obudzę. Moja próba samobójcza to absolutna klasyka wśród młodych, którzy nie mają swojego miejsca w świecie i są bardzo wrażliwi. Tak to dzisiaj widzę”, powiedziała w jednym z wywiadów dla VIVY!. Miała kilka lat, gdy wzięła wszystkie tabletki, jakie znalazła w domu, i „popiła” śniegiem z podwórka. Kilkanaście – gdy podcięła sobie żyły w łazience. Była już wtedy hippiską – jedną z pierwszych w Polsce. Pierwsze nark**yki zażywa na jakiejś łączce pod Zakopanem. Jej związek z substancjami odurzającymi trwa jakiś czas. Palą przywożony z zagranicy haszysz i marihuanę, „kleją się”, czyli wąchają środek do wywabiania plam („największe świństwo na świecie”, pisze Kora), biorą sprzedawany bez recepty jugosłowiański lek na odchudzanie – ferm*trazynę, odpowiednik amf*taminy. Włóczą się po „chatach” – mieszkaniach, gdzie akurat jest impreza. Seks? Najlepiej, kiedy jest z miłości. „Byłam niewinną dziewczyną, aż pewnego razu w deszczu objawiło się mnie i chłopakowi o pseudonimie »Pies« [Ryszard Terlecki – obecnie wicemarszałek Sejmu z ramienia PiS], że się bardzo kochamy. Tak bardzo się wtedy zakochałam, że straciłam swoją osobowość. Pochodził z inteligenckiego domu, był przystojny, wysoki. Bardzo dobrze się ubierał. Przebywanie w jego towarzystwie było nobilitacją”. W wydanej w 2011 roku książce „Kora, Kora. A planety szaleją” opisuje, że gdy był już politykiem, spotkała go na ulicy. „Był bardzo miły”. Kora dużo jeździ po Polsce z „Psem” i najlepszą przyjaciółką Galią. Któregoś dnia wpadają na pomysł, żeby wymyślić sobie pseudonimy. To wtedy Olga zostaje Korą. Słuchają muzyki, biorą dużo ferm*trazyny. Kora ma długie ciemne włosy, jest bardzo szczupła, ale „ferma” wyraźnie jej nie służy. Dziewczyna ma tysiące pomysłów na różne projekty. Żadnego nie realizuje. Rozstaje się z „Psem”. „Bardzo mnie dręczył. Nasz związek miał taki trochę sadomasochistyczny charakter. Stwierdziłam, że należy to zakończyć. Zdradzilam go na jego oczach”. Wspomina, że zanim to się stało, potrafili przez tydzień siedzieć w domu, słuchać muzyki, malować i pisać. Wszystko na haju. Była w depresji. Miała dość. „Popełniłam samobójstwo na wzór sceny z czeskiego filmu »Pociągi pod specjalnym nadzorem« (…). Złamałam żyletki na pół i wsadziłam w szpary takiego solidnego taborecika. Po kolei prawym i lewym przegubem uderzałam w te żyletki. Pamiętam, że nic nie bolało i było to zero przeżycia. Zamiast, jak sobie wyobrażałam, zasnąć, spokojnie zaczęłam się dusić. (…) Dusiłam się i zapragnęłam z powrotem żyć. Nie przewidziałam, jakie to nieprzyjemne uczucie dusić się”. Ostatkiem sił dowlokła się do okna, otworzyła je i przewiesiła się na zewnątrz. Tak zauważyła ją sąsiadka. Dla mamy próba samobójcza ukochanej córki była szokiem. Jest bezkompromisowa. Kontestuje. Postanawia, że nie skończy szkoły, ale wtedy z pomocą przychodzi jej przyjaciółka Uta Kalinowska. Tłumaczy Korze, że ze zbuntowanym człowiekiem inni będą się liczyć tylko wtedy, gdy będzie umiał sformułować i wyartykułować swoje argumenty – kiedy jest wykształcony. Dzięki Ucie Kora kończy szkołę i zdaje na studia mimo – jak sama pisze – amf*taminy, depresji i intensywnego trybu życia. Również dzięki Ucie zdobywa później pierwszą pracę – z chorymi psychicznie dziećmi w szpitalu. „Co jest moją słabością? Ja się do żadnych nie przyznaję. Gdy jednak ktoś mówi do mnie, że stałam się tym, kim jestem, bo miałam takie trudne dzieciństwo, po prostu zalewa mnie krew. Nigdy nie dopuściłam do tego, żeby ucierpiała moja godność. Nigdy się nie poddałam. Nigdy nie spadłam na dno”, powie w 2012 roku w VIVIE!. W tym samym roku jej pies, Ramona, „dostaje” paczkę z 60 gramami marihuany. Sprawa trafia do prokuratury, żyje nią cała Polska. W mieszkaniu Kory policjanci znajdują jeszcze trzy gramy trawy. Ale Kora od lat opowiadała się za jej legalizacją i przyznawała się, że kiedyś jej używała. Wierna swoim przekonaniom, kochająca wolność, demokrację, walcząca o prawa słabszych – taka była zawsze. A z czasem jej zaangażowanie w sprawy społeczne rosło. Choć przed laty napisała, że nie jest feministką, bo walczy o prawa człowieka bez względu na płeć, potem zmieniła zdanie. W gronie jej przyjaciół pojawiły się znane feministki – Nika Bochniarz, Magdalena Środa. Zaczęła zabierać głos w sprawach politycznych, choć polityki nie lubiła. W wywiadzie dla „Newsweeka” z 2017 roku ostro wypowiada się na temat Jarosława Kaczyńskiego. „To psuj”, oznajmia. „Jestem romantyczką i idealistką. Mówi się, że polityka to dno, bagno, zero skrupułów i hipokryzja. Naczytałam się całe życie o tym, a mimo to uważam, że władzę można połączyć ze sprawiedliwością”, oświadcza Aleksandrze Pawlickiej. „Inteligentny człowiek nie niszczy dobra i piękna”. „Była epoką w naszej kulturze. I tu nie chodzi tylko o kulturę artystyczną czy kulturę rockową, ale również kulturę polityczną”, mówi Magdalena Środa. Zdrada, zdrada, zdrada Jej artystyczne tęsknoty wyniesione z rodzinnego domu rozkwitły w czasach liceum. Śliczną licealistkę wciąga artystyczne życie Krakowa. Krzysztofory, Piwnica pod Baranami. Spektakle Teatru Starego, Tadeusza Kantora, w których bierze udział. Osiemnaste urodziny urządza jej Wiesław Dymny, u którego akurat mieszka. Ma 19 lat, gdy w Piwnicy poznaje Marka Jackowskiego. Po koncercie jego grupy Vox Gentis siada na wzmacniaczu, macha nogami. On podchodzi, ona ucieka. I tak jeszcze kilka razy. W końcu on mówi, że ją kocha, i zostają parą. „Przestałam brać amf*taminę i zamieszkaliśmy razem. Zdawałam sobie sprawę z tego, że jestem ładną dziewczyną, bo miałam mnóstwo absztyfikantów, ale żadnego nie chciałam. (…) Poczułam się nagle bardzo zmęczona i miałam wrażenie, jakbym dobiła do jakiejś przystani. Marek był tą przystanią”, wspominała. Biorą ślub w grudniu 1971 roku. Na uroczystości stawia się cała krakowska bohema z Piotrem Skrzyneckim, Jerzym Beresiem, Ewą Demarczyk, którą Kora wielbi. Świadkami są Tomasz Hołuj i Jacek Ostaszewski. Podczas weselnej imprezy Kora pali haszysz, który jej szkodzi. „Umieram. Żegnam się z tobą”, mówi Markowi. „Nic ci nie jest”, orzeka Marek. Zabawa jest szampańska. Kora jest już wtedy w ciąży z Mateuszem. Jej drugi syn, Szymon, przyjdzie na świat w 1976 roku. Przez wiele lat Marek nie będzie wiedział, że nie jest jego ojcem. Kamila Sipowicza widzi po raz pierwszy w windzie bloku przy Ogrodowej. „Był szczupłym chłopcem o pięknej wilczej twarzy. Iskrzył jak zwarcie w kontakcie”, wspomina. Marek Jackowski wychowywał syna jak swojego. „[Kamil] mieszkał z matką będącą przeciwniczką naszego związku. Zaprzepaścił największe uczucie mojego życia. (…) Zostałam sprowadzona do parteru, do bagna, bagna i jeszcze raz do bagna. Do nieuczciwości, zdrady, kłamstwa, rozpaczy”, pisała. Ich romans trwał z przerwami 15 lat, zanim zdecydowali się zamieszkać razem. Ślub wzięli, gdy Kora była już ciężko chora. Kamil był przy niej do końca. Na Roztoczu stworzyli dom, o którym zawsze marzyła. „Chyba po 1975 roku Kora z Markiem przenieśli się do Warszawy i zamieszkali przy ulicy Ogrodowej, na terenie dawnego getta… byłam tam u nich kilka razy z Maćkiem Zembatym. Zapamiętałam dwoje małych dzieci, piękną kobietę w jakichś hinduskich giezłach, parzącą cudowną herbatę… śpiewaliśmy Cohena, rozmawialiśmy o sztuce jako ratunku przed rzeczywistością, filozofowaliśmy do nocy. Wtedy już Marek nie grał w Anawie, tylko razem z Tomaszem Hołujem, Milo Kurtisem i Jackiem Ostaszewskim stworzyli cudowny zespół – Osjan. Chodziłam na ich koncerty i tam po raz pierwszy zobaczyłam Korę na scenie. Ją i Małgosię Ostaszewską, żonę Jacka (i mamę naszej słynnej Mai!). Obie niezwykłe, w jasnych szatach, na bosaka, były najpiękniejszą scenografią i czasem coś nuciły. Piękne!”, wspominała Magda Umer we wpisie na Facebooku. „Była serdeczna, kochana, dobra, piękna i… cicha… wtedy jeszcze cicha”. Stoję, czuję się świetnie Kora niedługo pozostała cicha. W 1976 roku dołącza do nowego zespołu Marka – Maanamu. Pisze większość tekstów piosenek. Ale na wielki sukces przyjdzie im poczekać cztery lata. Na scenie opolskiego amfiteatru w 1980 roku występuje już inna Kora. Ma krótkie włosy, punkowy image. Magda Umer wspomina: „Któregoś dnia spotkałam Korę w gmachu telewizji. Cała w skórach, w ostrym makijażu, pełna jakiejś nieziemskiej energii… dalej piękna, zjawiskowo zgrabna, ale jakby ktoś inny. Mówiła, że zakładają z Markiem zespół rockowy i że za chwilę będą najważniejsi i najlepsi w tym kraju. I tak się stało”. Śpiewa głośno, ostro. „Miała głos jak dzwon”, mówi Hanna Bakuła. „Zawsze starała się bardzo wyraźnie mówić, miała taką manierę przedwojenną, żeby każde słowo wypuścić w kształcie doskonałym. Ja to uwielbiałam!”. „Boskie Buenos” i „Żądza pieniądza” porywają opolską publiczność. Kora z dnia na dzień zostaje wielką gwiazdą. Ale co to znaczyło „być gwiazdą estrady” w samym środku PRL-u? Niewiele. „Kulisy małżeńskiego życia Jackowskich przypominały piekło”, pisze Jacek Cieślak. „Fani pisali na ścianach mojego bloku słowa uwielbienia, a ja tłoczyłam się z dwójką dzieci w kilkudziesięciometrowym mieszkaniu na parterze”, opowiadała mu Kora. Jedna z fanek przebija opony w maluchu swojej idolki, żeby ta choć przez to dowiedziała się o jej istnieniu. „W końcu dozorczyni przypięła pinezkami kartony do ściany i podpisała: »Tu pisać do pani Kory«. Wcześniej było jeszcze gorzej. Przecież pod koniec lat 70. mieszkaliśmy z dwójką dzieci na squacie. To był prawdziwy punk!”, opowiadała Kora. Czytaj też: Przejmujący hołd dla Kory podczas festiwalu w Opolu. Kamil Sipowicz nie krył wzruszenia Kolejne płyty sprzedają się wspaniale, co wcale nie przekłada się na sukces finansowy. W 1981 roku Maanam daje 500 koncertów, w tym trzy jednego dnia w Sali Kongresowej. Mimo to Kora wspomina, że nie miała tyle pieniędzy, żeby kupić sobie przyzwoite auto. Gdy pytano ją, kiedy wreszcie zacznie jeździć limuzyną, odpowiadała, że poruszanie się polskim fiatem 126p jest przejawem patriotyzmu. „Przez większość mojego życia nie miałam pieniędzy i uważam, że byłam bardzo szczęśliwa. Prowadziłam bardzo ciekawe życie i to, że nie miałam pieniędzy, nie umniejszało w ogóle mojej wartości jako człowieka”, pisała. Wiele lat później, gdy zachoruje na raka, będzie zmuszona sprzedać mieszkanie i zbierać fundusze na leczenie. Sprawa wywoła ogromne kontrowersje. Ale to dzięki determinacji Kory lek skuteczny w terapii raka jajników – Olaparib znajdzie się na liście leków refundowanych i stanie się dostępny za darmo. Lata 80. to pasmo sukcesów w Polsce i w Europie. „O!” byłoby zapewne największym fonograficznym hitem w historii Polski, gdyby starczyło czarnej masy do produkcji płyt winylowych”, czytamy w „Podwójnej linii życia”. W 1983 roku Maanam nagrywa swój największy przebój „Kocham Cię, kochanie moje”. W 1984 roku po odmowie występów dla radzieckich dygnitarzy zespół dostaje zakaz występów na scenie, w radiu i w telewizji. W niczym mu to nie szkodzi. Ludzie nadal uwielbiają Maanam, a Marek Niedźwiecki prowadzący legendarną „Listę Przebojów Programu Trzeciego” wymyśla sprytny fortel, aby ominąć cenzurę. Zamiast całego utworu „Tango” puszcza tylko pierwsze zapętlone, grane na perkusji takty utworu. Fani są zachwyceni, a popularność zespołu rośnie także za granicą, gdzie z powodzeniem wydawane są płyty Maanamu. „Graliśmy na wielkim festiwalu w Roskilde w Danii”, opowiadała Kora Jackowi Cieślakowi. „Występowaliśmy w najlepszych salach. Te wyjazdy przywracały nam poczucie godności, bo w Polsce nie było nic i nic oficjalnie nie można było kupić. Nawet pieluszek dla dzieci! W końcu padła propozycja, żebyśmy zostali w Niemczech. Za późno. Byliśmy totalnie zmęczeni. Koncertowanie było jak dragi. Wyniszczało nas. (…) Gdyby nie dzieci i konieczność zajęcia się nimi, a potem wsparcie Kamila Sipowicza, chybabym umarła ze zmęczenia na scenie”. Maanam był zmęczony nie tylko koncertowaniem. W biografii Kora napisze, że w 1985 roku muzycy mają poważne problemy z nadużywaniem alko*olu. Kora i Marek Jackowski są już po rozwodzie, a alko*ol jest jedną z przyczyn rozstania. „Małżeństwo niesie ze sobą przekupność uczuć i zbrodnie, takie jak niszczenie drugiego człowieka. Tak było w przypadku mojego małżeństwa. Małżeństwo jest grobem miłości”, napisze później artystka w swojej biografii. Styczniowy koncert w 1986 roku jest ostatnim. Kora ogłasza rozwiązanie zespołu. Powrócą w latach 90. znów w wielkim stylu. Są nowe czasy, wielka popularność zaczyna oznaczać wielkie pieniądze. Ale czy cena za sukces nie okaże się zbyt wielka? Śmierć jest dymem życia „Bardzo ciężko pracowałam, taką mam konstatację, że my za dużo pracujemy. Doprowadziłam się do wykończenia totalnego, szczerze mówiąc, za mało odpoczywałam, za mało korzystałam ze świata, za mało korzystałam z pieniędzy, które zarobiłam. Żyłam za mało luksusowo”, powiedziała w jednym z ostatnich swoich wywiadów dla programu „Uwaga” w TVN. Diagnoza spadła na nią jak grom z jasnego nieba. Rak. I to w czwartym, najgorszym stadium. Później wielokrotnie mówiła, że objawy miała dużo wcześniej, że lekarze nie odczytali ich właściwie. „Miałam okropne bóle, zginało mnie do ziemi, łykałam mnóstwo środków przeciwbólowych. Pewnie to już był rak, ale nikt pod tym kątem mnie nie zbadał. Nawet jak przeszłam operację, nikt nie szukał komórek rakowych. To było już po 1989 roku, ale nadal obywatel był gówno wart, a jak chory, to jeszcze mniej. No więc cały czas byłam leczona na żołądek”, opowiadała po dwóch latach walki z nowotworem w rozmowie z Agnieszką Kublik w „Gazecie Wyborczej”. Przechodzi operację, serię chemioterapi, które ją wykańczają. Walczy. Żeby nie stracić włosów, nosi specjalny hełm, który przysparza jej jeszcze więcej cierpień. Kilka dni po operacji staje na planie programu „Must Be the Music”, w którym jest jurorką. Nie widać po niej, przez co przechodzi. Ale ból jest tak silny, że odbiera jej pamięć – Kora w wywiadzie mówi, że nie pamięta niczego, co działo się na nagraniu. Chowa się w Bliżowie, w swoim azylu na Roztoczu. Pisze teksty do nowej płyty, którą planuje. Ale nie ma już siły, żeby ją nagrać. „Ostatni miesiąc był bardzo trudny. Na końcowej drodze towarzyszyła jej rodzina, przyjaciele i wiele oddanych osób. W tę długą walkę zaangażowanych było wiele najlepszych szpitali, lekarzy, pielęgniarek i opiekunów, za co im z całego serca dziękujemy. Kora dawała ludziom miłość i otoczona była miłością. Zawsze będziemy ją kochać”, piszą bliscy w oświadczeniu o jej śmierci. „W życiu najważniejsze jest życie”, powiedziała w ostatnim wywiadzie, jakiego udzieliła dwa miesiące przed śmiercią Pawłowi Piotrowiczowi z portalu Onet.pl. „Jak się je kocha, zaczyna się je doceniać”. „Zostaniesz na zawsze w naszych sercach. Wolna. Odpoczywaj, Koreńko!”, napisała na Facebooku Maja Ostaszewska. „Jest bardzo, bardzo, bardzo cicho”. Tekst KATARZYNA SIELICKA Korzystałam z książek: Olga Jackowska i Kamil Sipowicz „Podwójna linia życia”, wydawnictwo ISKRY, 1998; Kamil Sipowicz „Kora, Kora. A planety szaleją”, wydawnictwo Agora, 2011; tekst Jacek Cieślak, „Kora, perfekcyjna punkowa dama”, „Rzeczpospolita”, 29.07.2018.
Przejmujący hołd dla Kory podczas festiwalu w Opolu. Kamil Sipowicz nie krył wzruszenia
W Opolu występowała wiele razy i zawsze porywała publiczność swoim talentem i charyzmą. Teraz Kora symbolicznie wróciła do stolicy polskiej piosenki. Drugiego dnia festiwalu odsłonięto jej pomnik. "Jestem bardzo wzruszony. Dziękuję mieszkańcom Opola za to, że wybrali Korę" - powiedział podczas uroczystości mąż artystki, Kamil Sipowicz.
Drugi dzień Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej obfitował w poruszające wydarzenia. Najczęściej komentowany był występ Justyny Steczkowskiej, która fenomenalnym występem uczciła 30-lecie swojej pracy artystycznej. Ogromnych emocji dostarczył też konkurs Premier, w którym triumfował Sargis. "Dynamizm, ekspresja na scenie to były jej cechy charakterystyczne" Ale nie tylko opolski amfiteatr był świadkiem wzruszających momentów. Piękna uroczystość odbyła się też w centrum miasta, na placu, który od 2023 roku nosi imię Kory. Odsłonięto tam pomnik legendarnej wokalistki Maanamu. Rzeźba przedstawia artystkę w charakterystycznej dla niej pozie - w ciemnych okularach i z mikrofonem w dłoni. Pomnik jest dziełem prof. Mariana Molendy, opolskiego rzeźbiarza i wykładowca na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Opolskiego. Czytaj także: Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała" "Posiłkowałem się zdjęciami z koncertów Kory. Dynamizm, ekspresja na scenie to były jej cechy charakterystyczne. Starałem się, by jej rzeźba to odzwierciedlała. Kora z pomnika stoi z mikrofonem w ręku, w swojej pozie z charakterystycznym układem drugiej dłoni i głową odrzuconą do tyłu. Jej sylwetka ma kojarzyć się z rytmem" — powiedział artysta. W uroczystości odsłonięcia pomnika wziął udział mąż Kory, Kamil Sipowicz. Dzieło prof. Molendy bardzo mu się podobało. Nie ukrywał, że decyzja o takim upamiętnieniu zmarłej wokalistki jest dla niego ważnym gestem. "Jestem bardzo wzruszony. Dziękuję mieszkańcom Opola za to, że wybrali Korę. To cudowne, że cały plac nosi jej imię i że stanął tu jej pomnik. Festiwal w Opolu był trampoliną do wielu karier, ale występ Kory i Maanamu w 1980 roku zmienił bardzo wiele. Maanam był lodołamaczem, po którym przyszła fala polskiej muzyki rockowej lat 80. Ta muzyka była soundtrackiem do rewolucji solidarnościowej i opisywała nasze emocje" — stwierdził. Czytaj również: W wielki hicie lat 80. od razu wszyscy się zakochali. Niewielu wie, czym inspirowała się Kora, pisząc tę piosenkę Kora i Maanam objawieniem festiwalu w Opolu Wspomniany przez Sipowicza występ Maanamu w 1980 roku uznawany jest za przełomowy moment w historii opolskiego festiwalu. Wcześniej mocniejsza, rockowa muzyka rzadko rozbrzmiewała ze sceny amfiteatru. Entuzjazm, jaki wywołał Maanam swoimi piosenkami „Boskie Buenos” i „Żądza pieniądza” sprawił, że od tej pory rock na stałe zagościł na festiwalu. Sam Maanam pojawił się tam już rok później i zaprezentował piosenkę „Szare miraże”. Z kolei w 1985 roku w opolskim amfiteatrze publiczność mogła usłyszeć „Luciollę” i „Karuzelę marzeń”. Wszystkie te piosenki z miejsca stały się hitami. Zobacz także: Ten hit z lat 80. do dziś porusza Polaków. Wciąż uznawany jest za hymn pokolenia Artystka w Opolu przeżyła jeszcze kilka ważnych momentów. W 2005 roku Maanam dostał tam Grand Prix za całokształt twórczości, a rok później Kora odsłoniła swoją gwiazdę w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. W 2012 roku wróciła tu, by odbierać tytuł „Artysty bez granic”. To był jej ostatni występ w opolskim amfiteatrze. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/EN016787540032-6b7327c.jpg" width="1315" height="2000" alt="5.06.2026 Opole 63. Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu - dzie? 2Fot.PIOTR KAMIONKA/REPORTER N/z odsloniecie pomnika Kory Sipowicz - Olgi Jackowskiej przed g?ównym dworcem kolejowym na placu Kory. N/z malzonek Kory Kamil Sipowicz" title="63. Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu - dzie? 2" /> Źródło: „Czas dla Opola”, „Nowa Trybuna Opolska”
Spór o testament po Korze wciąż bez końca. Mateusz Jackowski ujawnia, co naprawdę dzieje się za kulisami
Spór o spadek po Korze Jackowskiej znów nabiera tempa. Choć od śmierci artystki minęło już siedem lat, konflikt między jej bliskimi wciąż pozostaje nierozwiązany. I jak się okazuje, coraz bardziej bolesny dla obu stron.
Ostatnie słowa Kamila Sipowicza, który w jednym z wywiadów przyznał, że brak testamentu zmusił go do częstych wizyt w sądzie, dolały oliwy do ognia. Jego wypowiedź odbiła się szerokim echem, a teraz odpowiedzieć postanowił syn Kory. Spór o spadek po Korze trwa siedem lat i wciąż bez finału Mateusz Jackowski nie ukrywa, że cała sytuacja jest dla niego wyjątkowo trudna. Nie tylko ze względów formalnych, ale przede wszystkim emocjonalnych. W rozmowie z „Faktem” podkreślił, że wielokrotnie próbował dojść do porozumienia z Kamilem Sipowiczem, jednak bez skutku. „Podejmowałem liczne próby zawarcia ugody z Kamilem, zarówno osobiście, jak i przez prawników, ale za każdym razem były one przez niego odrzucane", mówi. Najbardziej dotkliwy okazuje się dla niego jednak osobisty wymiar konfliktu. Jak zaznacza, relacja z Sipowiczem była kiedyś znacznie bliższa. „Jest to podwójnie przykre, bo zawsze traktowałem go jak członka rodziny, zna mnie przecież od dziecka", dodaje. CZYTAJ TEŻ: Tragedia w świecie piłki nożnej. Jacek Magiera nie żyje. Asystent trenera reprezentacji Polski zmarł nagle w wieku 49 lat Mateusz Jackowski o konflikcie z Kamilem Sipowiczem i braku ugody Sprawa spadkowa po Korze i Marku Jackowskim trwa już siedem lat i nic nie wskazuje na jej szybki finał. Brak testamentu po obojgu artystach doprowadził do sytuacji, w której każda decyzja wymaga rozstrzygnięcia sądowego. Mateusz Jackowski zwraca uwagę, że sam proces jest wyjątkowo rozciągnięty w czasie. „To nie jest proces, który toczy się z tygodnia na tydzień. Wszystko bardzo się rozciąga, na miesiące i lata", podkreśla. Kolejne rozprawy odbywają się w dużych odstępach, co tylko potęguje frustrację i poczucie bezradności. Choć punktem wyjścia konfliktu był brak testamentu, syn Kory jasno zaznacza, że jego zdaniem to nie przepisy są największym problemem. Kluczowa okazuje się kwestia porozumienia, a właściwie jego brak. Mateusz Jackowski jest przekonany, że gdyby pojawiła się realna wola ugody, sprawę można byłoby zakończyć znacznie szybciej. „Podjąłem wiele prób ugody z Kamilem (Sipowiczem), osobiście i przez prawników, ale były one za każdym razem przez niego odrzucane. Jest to podwójnie przykre, bo zawsze traktowałem go jak członka rodziny, zna mnie przecież od dziecka. Nie możemy się jednak porozumieć, więc sprawa w sądzie trwa i nie widać jej końca. Gdyby była chęć porozumienia ze strony Kamila, mogłaby zakończyć się bardzo szybko, nawet w ciągu tygodnia", mówi. Dziś spór o spadek po jednej z najważniejszych postaci polskiej sceny muzycznej pozostaje otwarty i jak przyznają jego uczestnicy, głęboko obciążający emocjonalnie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Krzysztof Rutkowski i jego nieślubny syn spotkali się w sądzie. Historia tej relacji okazuje się bardziej bolesna, niż przypuszczano
"Kora nie zostawiła testamentu", wyjawia Kamil Sipowicz. Bliscy artystki borykają się teraz z pewnymi problemami
Kamil Sipowicz w rozmowie przed kamerami Viva.pl wraca do tematu dziedzictwa po Korze. W szczerym wyznaniu opowiada o trwających sprawach sądowych, planach filmowych i tym, jak wygląda rzeczywistość bez testamentu artystki.
Choć od śmierci Kory minęły już lata, sprawy związane z jej dorobkiem wciąż budzą emocje. Kamil Sipowicz nie unika trudnych tematów i w rozmowie dla Viva.pl odsłania kulisy procesu, który – jak sam przyznaje – wciąż trwa. Kamil Sipowicz o realiach sprawy spadkowej Temat spadku po Korze wraca jak bumerang i – jak wynika ze słów Kamila Sipowicza – wciąż nie został ostatecznie rozwiązany. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artysta jasno wskazuje na sedno problemu: brak testamentu, który uporządkowałby kwestie prawne tuż po śmierci wokalistki. "[...] Różnego rodzaju prawa musi sąd rozstrzygnąć, do kogo należą. Jest rodzina. Nie było spadku, Kora nie zostawiła testamentu, więc to się odbywa za sprawą sądową. A sądy jak działają u nas to wszyscy wiemy" – wyjawił. Sipowicz nie ukrywa, że procedury sądowe wymagają czasu i cierpliwości, a ich przebieg nie zawsze jest przewidywalny. W grę wchodzą nie tylko kwestie majątkowe, ale także prawa do twórczości, wizerunku i spuścizny artystycznej. Film o Korze coraz bliżej? "Dobijamy do brzegu" Jednym z projektów, który szczególnie interesuje fanów Kory, jest zapowiadany film biograficzny. Jak się okazuje, jego realizacja jest ściśle uzależniona od zakończenia spraw spadkowych. "No zmierzamy już do końca. Uregulujemy w tej chwili dokładnie sprawy spadkowe. To się dzieje sądownie i wydaje mi się, że dobijamy do brzegu. I ruszymy wtedy" – powiedział Kamil Sipowicz. Te słowa mogą być pierwszym realnym sygnałem, że projekt ma szansę wreszcie wejść w fazę realizacji. Sipowicz daje do zrozumienia, że mimo trudności nie porzucił planów upamiętnienia Kory na dużym ekranie. Wręcz przeciwnie – wszystko wskazuje na to, że kluczowy moment jest coraz bliżej. SPRAWDŹ TEŻ: W co wierzyła Kora? Szczególną ochronę miał dawać jej konkretny kolor Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tak wyglądało jego życie, gdy poznał Korę. Kamil Sipowicz w wywiadzie VIVY! zwierza się: „Byłem półsierotą, przerzucanym tobołkiem”
Miał 21 lat, był zagubiony i szukał dla siebie miejsca w rzeczywistości Polski komunistycznej. Wychowany przez samotną matkę, szukał sensu w sztuce, muzyce i hipisowskiej wolności. Nie wiedział, że przypadkowe spotkanie w windzie w Warszawie połączy go z Korą i rozpocznie historię pełną emocji, pasji.
Miał 21 lat i poczucie, że stoi w miejscu. Wychowany przez samotną matkę, naznaczony trudną przeszłością i brakiem wyraźnych perspektyw, uciekał w świat idei, sztuki i hipisowskiej wolności. I wtedy wydarzyło się coś, czego nie dało się zaplanować. Jedno przypadkowe spotkanie w windzie w Warszawie sprawiło, że na jego drodze stanęła Kora. Od tej chwili nic już nie było takie samo. Kamil Sipowicz o poznaniu Kory. Jak wtedy wyglądało jego życie? – Kiedy poznał Pan Korę? Jakie miał Pan marzenia? Kim Pan wtedy był? Kamil Sipowicz: W 1974 roku miałem 21 lat. Kim byłem? Młodym chłopcem, zagubionym w rzeczywistości. Studiowałem na uczelni, która w Polsce komunistycznej nie dawała żadnych perspektyw, a wręcz była wilczym biletem, bo po tej uczelni nie można było dostać żadnej pracy. Więc już na starcie robiłem coś, co nie miało sensu. Mieszkałem z mamą w małym mieszkanku na Muranowie. Mama z powodu losu rodzinnego, wojny, komuny, śmierci jej matki na Pawiaku i własnego życia osobistego była nieszczęśliwa i potwornie nerwowa. Ojca znałem tylko z opowieści. Byłem więc wychowywany przez samotną, znerwicowaną matkę, która wysyłała mnie do ciotek i obcych ludzi. Podobnie jak Kora, byłem półsierotą, przerzucanym tobołkiem. Skończyłem technikum, bo matka chciała, żebym miał zawód. Pięć lat szkoły, której nienawidziłem – technikum mechaniki precyzyjnej. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” – Brzmi poważnie… Wspominam to jako koszmar. Po maturze ciocia Marysia, matematyczka, która częściowo mnie wychowywała, stwierdziła, że powinienem pójść na politechnikę. Coś mi tam załatwiła, ale pamiętam, że uciekłem przez okno. Zapisałem się na filozofię na Akademię Teologii Katolickiej, co moja biedna rodzina uznała za absurd. Zanurzyłem się w kontrkulturze hipisowskiej, w ideach, a przede wszystkim w muzyce. Dla matki 20-letni facet, który robi korale z jarzębiny, to była aberracja. Dla hipisów kultura i sztuka były bardzo ważne. Chodziliśmy do teatru, na festiwale. Tam szukaliśmy natchnienia i wolności. Każdy pisał wiersze, malował. Każdy chciał jakoś zaznaczyć swoją obecność w świecie. Niektórzy działali w różnych teatrach. Robiliśmy dużo happeningów. Naszymi guru był Tadeusz Kantor i Krzysztof Niemczyk, performer, prekursor queer, prześladowany przez milicję. Nie znałem Kory, ale żyliśmy w tym samym krajobrazie duchowym i mieliśmy wspólnych znajomych. W Krakowie poznałem Ryśka Terleckiego, czyli „Psa”, i wiedziałem, że ma piękną dziewczynę o imieniu Kora. Najdziwniejsze jest to, że poznał nas w Warszawie mój kuzyn, Jurek Korytkowski, pseudonim „Hipster”. Spotkaliśmy się w windzie, no i się zaczęło. – Więc przeznaczenie? Dlaczego nie? Wielu filozofów uważa, że przeznaczenia nie da się połączyć z wolną wolą, ale życie jakby mówi co innego. W 37-milionowym kraju spotykają się dwie osoby, te, a nie inne? Mój kuzyn, Jurek Korytkowski, który wciągnął mnie do ruchu hipisów, całe życie miał do siebie pretensje, że nas poznał. – Dlaczego kuzyn miał wyrzuty sumienia, że Was poznał? Życie z Korą nie było sielanką, nie oszukujmy się. On to widział i mi współczuł. Nie było łatwo, ponieważ Kora miała bardzo poważny problem z mężczyznami, spowodowany być może przemocą seksualną w dzieciństwie. I trochę się na mężczyznach odgrywała, a ja często byłem workiem treningowym. Byliśmy bardzo silnie związani, nie dość że żyliśmy razem, to razem pracowaliśmy. Poza tym bardzo ważna rzecz – gdy w związku dwie osoby są artystami i jedna odnosi gigantyczny sukces, dla drugiej to jest wyzwanie. Kora stała się ikoną, wielką, charyzmatyczną artystką. Ja też miałem swoje ambicje, ale oczywiście wszystko było podporządkowane Korze. Wspaniałej, pięknej, cudownej. Wydzielała takie promieniowanie, że moja podmiotowość właściwie nie istniała, byłem neantyzowany. Wie pani, co to znaczy? – Unicestwiony. Kora była czasami zaborcza, nielicząca się z nikim. Rzadko pytała się innych o zdanie. Nigdy za nic nie przepraszała. Trzeba było sobie z tym poradzić i przeżyć. Nie było łatwo. Żeby była jasność – nie skarżę się, po prostu pokazuję drugą stronę życia z Korą. Zdałem sobie z tego sprawę, kiedy po śmierci Kory przeczytałem swoje dzienniki. Wiem, że sama nie miała lekko… Życie w domu dziecka, walka o swoją indywidualność, swoją przestrzeń spowodowały, że stała się bezwzględna i surowa. Kochała matkę, która nigdy nie zabrałaby jej z domu dziecka, gdyby państwo go nie zamknęło. Nie mogła się z tym pogodzić. Kiedy zamieszkała z trzema braćmi w suterynie, obsesyjnie porządkowała świat wokół. Była naczelną energią tego domu. To jej zostało. Porządek przestrzegany ad absurdum. Nie było spokoju. Nigdy nie spoczywała, coś musiała robić, zmieniać, sprzątać, układać, porządkować, poprawiać. Wszystko musiało być perfekcyjnie. Dążyła do perfekcji. Sprawdź też: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą" Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca.
W co wierzyła Kora? Szczególną ochronę miał dawać jej konkretny kolor
Kora miała swoje rytuały, symbole i przekonania, które przenikały do codzienności. Kamil Sipowicz przed kamerami Viva.pl wspomina, że nawet wybór koloru mebli nie był przypadkowy. Jeden z nich miał szczególne znaczenie – i, jak wierzyła artystka, realną moc ochrony.
Opowieść o Korze coraz częściej wychodzi poza scenę i dyskografię, a skupia się na jej wewnętrznym świecie. Wspomnienia Kamila Sipowicza odsłaniają mniej oczywistą stronę artystki – pełną duchowych inspiracji, symboliki i głębokiej wiary w energię przedmiotów oraz przestrzeni, którą współtworzyła. Kora wierzyła, że to ochroni ją przed złymi mocami Historia zaczyna się od jednego mebla, który – jak się okazuje – mówi o Korze całkiem sporo. Sipowicz wraca do momentu, kiedy artystka zdecydowała się na konkretny wybór: "Koreńka kupiła chaise longue i obiła ją na czerwony. Lubiła bardzo czerwony kolor, ponieważ do czerwony kolor to jest kolor strażnika." Czerwień nie była tu przypadkiem. Była wyborem wynikającym z przekonania, że kolor ten " broni nas przed złymi duchami, złymi mocami.” To podejście dobrze wpisuje się w jej zainteresowania duchowością i różnymi tradycjami, w których symbolika barw nie jest tylko dekoracją. ZOBACZ TEŻ: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą" Energia Kory wciąż obecna w mieszkaniu. Przedmioty, wspomnienia i codzienność Choć – co ważne – Kora nigdy w tym mieszkaniu nie była, jej obecność jest dla Sipowicza czymś oczywistym. "Jest energia, są jej przedmioty i ja właściwie mam podobny do niej charakter" – zaznacza. Na energię składają się rzeczy, które zostały i wciąż mają znaczenie. Jednym z przykładów są przedmioty przywiezione z podróży, które Kora przerabiała po swojemu.: "To jest bardzo ciekawe, otóż ja byłem w Tybecie i w Nepalu i tam jest takie plemię Dolpo, które wyznaje taką prastarą, tybetańską religię Bono. I szale kupiłem, takie pasy i Kora to przerobiła na poduszki." W tej opowieści ważny jest też kontekst ludzi, którzy byli blisko niej. Sipowicz wspomina: "To mieszkanie załatwiła jej najbliższa przyjaciółka, Małgosia Kittel. Więc jestem pod dobrą opieką." SPRAWDŹ: Tu czuć ducha Kory. Tak mieszka dziś Kamil Sipowicz. Artysta pokazał nam niezwykłe pamiątki po ukochanej Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Tu czuć ducha Kory. Tak mieszka dziś Kamil Sipowicz. Artysta pokazał nam niezwykłe pamiątki po ukochanej
Artysta zaprosił nas do swojego mieszkania na warszawskim Żoliborzu, gdzie każdy przedmiot ma swoją historię. Wśród obrazów, starych mebli i osobistych pamiątek wciąż obecna jest Kora – w kolorach, wspomnieniach i sztuce, która nie przestaje żyć.
W rozmowie z reporterem viva.pl Kamil Sipowicz opowiada o miejscu, w którym żyje od jakiegoś czasu. Każdy przedmiot ma tu swoją historię, a każda historia prowadzi do wspólnych chwil z Korą. To opowieść o miłości, która nie kończy się wraz z odejściem, ale trwa w codzienności i twórczości. Tak dziś żyje Kamil Sipowicz. Klimatyczne mieszkanie, w którym czuć ducha Kory To wnętrze jest zapisem wspólnej wrażliwości i estetyki. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artysta podkreśla, że wszystko, co go otacza, powstawało latami – razem z Korą. "Jest oczywiście, bo i tu i tam są meble i dywany i obrazy i różne takie drobiazgi zbierane przez Korę i przeze mnie, więc to stanowi takie naturalne nasze otoczenie" – mówi przed kamerą viva.pl. W tej przestrzeni nie ma miejsca na przypadek. Sipowicz opowiada o ich zamiłowaniu do intensywności i wyrazistości: "Lubimy kolorowe, wzorzyste dywany, mocne kolory, dużo czerwieni, stare rzeczy, ale też są nowe, taka mieszanina." Ta mieszanka stylów i epok tworzy unikalny klimat – pełen emocji, ale też harmonii. Nie bez znaczenia jest również ich wspólne pochodzenie. Jak sugeruje artysta, intensywność kolorów i form może mieć swoje źródło w doświadczeniach wyniesionych "ze wschodu, z rubieży naszej Rzeczpospolitej". W rozmowie z reporterem viva.pl szczególne miejsce zajmują przedmioty związane z podróżami. Sipowicz wraca do jednej z nich z wyraźnym sentymentem. To właśnie tam powstała wyjątkowa pamiątka – obraz, który dziś ma wymiar niemal symboliczny. "Był tam malarz Jarosław Fliciński, i podarował nam obraz, na którym wkleił nasze zdjęcia, Kora z Ramonką i ja" – wspomina. ZOBACZ TEŻ: Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała" Żoliborz i sztuka. Nowy rozdział życia Kamila Sipowicza Dzisiejsze życie artysty toczy się na warszawskim Żoliborzu. W rozmowie z Rafałem Kowalskim podkreśla, że to miejsce wybrał nieprzypadkowo. "Żoliborz ma cudowną atmosferę. Są tu bardzo mili ludzie, domki małe, mnóstwo zieleni" – mówi. To miejsce, które naturalnie wpisuje się w jego własną drogę twórczą. W rozmowie z viva.pl wyraźnie wybrzmiewa, jak ważne miejsce w życiu artysty zajmuje dziś malowanie. To zajęcie stało się nie tylko formą ekspresji, ale też codziennym źródłem spełnienia. Jednym z ważniejszych projektów jest seria "Telepatyna", a dzieła wpisujące się w jej ideę porozwieszne są po całym mieszkaniu. Jak tłumaczy: "Telepatyna to jest substancja, która pozwala ludziom przesyłać między sobą informacje, wiedzę na odległość, bez używania komórek." SPRAWDŹ TEŻ: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą" Najważniejsze jest jednak to, co dzieje się w samym procesie tworzenia. "Malowanie daje ogromną radość. Naprawdę jestem szczęśliwy jak maluję" – mówi w rozmowie z reporterem viva.pl. Szczególnie intensywnie doświadcza tego na Roztoczu: "Wtedy słucham muzyki i maluję w słońcu." Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą"
Roztocze było dla Kory prawdziwym azylem, miejscem, gdzie wśród natury i zwierząt odnajdywała spokój i sens codzienności. Jak wspomina Kamil Sipowicz, to właśnie tam szczególną rolę odgrywała Ramona, ukochana suczka artystki, która „z uczuć znała tylko miłość” i do końca tęskniła za swoją opiekunką.
Kora uciekała na Roztocze. Uciekała od świata do ciszy i bliskości natury szczególnie w najtrudniejszych momentach. To właśnie tam zwierzęta stawały się najważniejszymi towarzyszami codzienności, równorzędnymi domownikami. Kora otaczała je czułością i uwagą, odnajdując w ich obecności spokój, którego tak bardzo potrzebowała. Wśród nich była także Ramona, ukochana suczka, z którą łączyła ją wyjątkowa więź. "Ramona z uczuć znała tylko miłość, więc nie rozumiała, co się dzieje. Do końca tęskniła za Korą. Po śmierci Kory zachorowała", mówi w nowym wywiadzie VIVY! Kamil Sipowicz. TYLKO W VIVIE!: Kamil Sipowicz o azylu Kory, Roztoczu i ukochanych zwierzętach Kot nie marnuje ani sekundy swojego kociego życia. Tak samo pies. Żadne zwierzę tego nie robi. Robi to tylko człowiek. Tylko on nie czuje cudu istnienia”. Piękną książkę napisał Pan o zwierzętach i Roztoczu. To książka dość nietypowa, nie jest linearna, pojawiają się różne historie, trochę nibydziennik, czasami lapidaria. Wychodzę od szczegółu, obserwacji. Przebywając dłuższy czas bez kontaktów z innymi ludźmi, a zdarzało nam się z Korą w tamtych latach bardzo często, człowiek skupia się bardziej na zwierzętach, współdomownikach. One wychodzą na plan pierwszy. Zacząłem ją pisać na Roztoczu, bodajże w 2015 roku. To był przypadek. Kora w starym domku (mamy domek stary i nowy) razem ze mną malowała nasze zwierzęta, ale nie tylko, były też małpki, świnki, a ja w pokoju obok zacząłem pisać o naszym życiu ze zwierzętami. Tworzyliśmy obok siebie i była w tym jakaś aura, natchnienie. Wyszło to jakoś spontanicznie. Ale Kora lubiła, jak ja piszę, a ja cieszyłem się z tego, że ona coś robi. Kochała malować. Uwielbiała Fridę Kahlo, już zanim stała się sławna. – Pamiętam, że Kora zamawiała kopie jej obrazów… Mieliśmy słynny obraz, na którym cierpiąca Frida ma nad sobą granaty. Dolorystyczna psychodelia. Zresztą los Kory w pewnym momencie też stał się cierpieniem. Żeby było śmiesznie, kopia ta wisi teraz u naszych przyjaciół, rodziny Jachów w Źwiartowie. Jach też jest bohaterem mojej książki. Przysłuchiwałem się opowieściom Krzysia Jacha, Iwonki i wielu innych przyjaciół. Na Roztoczu ludzie rozmawiają godzinami o zwierzętach. Nigdy w życiu nie słyszałem, żeby rozmawiali o polityce. Po śmierci Kory uzupełniłem książkę różnymi historiami. To miejsce ma magnetyczne przyciąganie. Muszę przyznać, że Roztocze to był mój pomysł. Kora długo się opierała. Dopiero diagnoza jej uświadomiła, że lepiej wracać po walce ze szpitali do Matki Przyrody. To było nasze refugium. Czytaj też: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść” – Piękne to refugium! Jak pachnie Wasze Roztocze? Dobre pytanie… Roślinnie. Nie ma jednej, dominującej nuty. Kiedy pada deszcz, ziemia pachnie intensywnie i orzeźwiająco. Rędziny wapienne skrzypią pod stopami. Miejscowi mówią, że ziemia gada do człowieka. Coś w tym jest. W powietrzu unosi się woń olejków eterycznych i jodu. Wokół jest dużo sadów, na wiosnę kwitną jabłonie, wiśnie, czereśnie. Kiedy Kora umierała, przyjaciele zwrócili uwagę, że na drzewach pojawiło się mnóstwo czereśni i wiśni… Powiedziałbym: zapach życia. – Wiele zwierząt, które Pan opisuje, już nie żyje. Kto został? U mnie jest Frida i Mimi. Pies i kotka. Maleńką Mimi znaleźliśmy pod naszym tarasem. Była bardzo blisko Kory, garnie się do człowieka i lubi pieszczoty. U Iwony, naszej przyjaciółki, została Donka, reszta niestety odeszła. Bobo i Mila odeszli jeszcze za życia Kory. Bello i Ramona po śmierci Kory. Kora bardzo ją kochała. Żartowałem, że nie wiadomo, gdzie kończy się Kora, a gdzie zaczyna Ramona. Ale pod koniec życia Kora w ogóle nie poświęcała jej uwagi, gdyż sama musiała walczyć o każdy krok. Ja też nie mogłem się skupić na naszej suczce, bo były ważniejsze sprawy. Ramona z uczuć znała tylko miłość, więc nie rozumiała, co się dzieje. Do końca tęskniła za Korą. Po śmierci Kory zachorowała. Zawiozłem ją do weterynarza razem z Fridą. Doktor Kulig zlecił transfuzję krwi od Fridy do Ramonki. Pomogło na jakiś czas, ale potem już w Warszawie Ramonka leżała na łóżku Kory i bardzo tęskniła. Zaraz potem odeszła. – Pisze pan: „Z Pikusiem lubię rozmawiać o filozofii, przemawiam do niego: Ty jesteś najbardziej szczęśliwym stworzeniem na ziemi. Jesteś wolny, możesz biegać, dokąd cię nos poprowadzi. A my, rasa ludzka, musimy pracować. Musimy też myśleć. Przynajmniej powinniśmy”. Pana ulubieniec? Tak. Najbardziej łagodne, radosne, kochane i wolne stworzenie świata. Roztoczański owczarek, czyli kundelek z dużą głową na krótkich nóżkach, o rudawym futerku. Miał białą kreskę na czubku głowy. Oczy brązowe, wesołe i kontaktowe. Był psem wyjątkowym – śmiejącym się. U wybitnego rosyjskiego pisarza Michaiła Bułhakowa pojawia się sabaka, katoraja gawarit, my mieliśmy psa, który się uśmiecha. Jego energia wydawała się niewyczerpana. Niestety, mamy sąsiada, który ma cztery wilkowate psy. Już raz w obecności Kory wyrwałem Pikusia z kłów jednego. Podejrzewam, że to one w końcu go zagryzły. Bardzo przeżyłem jego śmierć. Czytaj też: Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała" Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. Kora w sesji VIVY! z Ramoną
Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała"
Osiem lat po śmierci Kory jej historia wciąż budzi ogromne emocje. Kamil Sipowicz w szczerej, momentami bolesnej rozmowie wraca do ich wspólnego życia, odsłaniając kulisy związku.
Filozof, pisarz, malarz, poeta. Pięćdziesiąt lat życia spędził u boku Kory. Właśnie mija osiem lat od śmierci artystki. Kamil Sipowicz w poetyckiej rozmowie z Beatą Nowicką opowiada o ich magicznym Roztoczu, ukochanych zwierzętach, demonach Kory, sensie oraz bezsensie śmierci. I o egzystencjalnych rozmowach z naszymi braćmi mniejszymi. Kamil Sipowicz w VIVIE! o życiu z Korą: "Nie było sielanką" Kamil Sipowicz: [...] Nie znałem Kory, ale żyliśmy w tym samym krajobrazie duchowym i mieliśmy wspólnych znajomych. W Krakowie poznałem Ryśka Terleckiego, czyli „Psa”, i wiedziałem, że ma piękną dziewczynę o imieniu Kora. Najdziwniejsze jest to, że poznał nas w Warszawie mój kuzyn, Jurek Korytkowski, pseudonim „Hipster”. Spotkaliśmy się w windzie, no i się zaczęło. – Więc przeznaczenie? Dlaczego nie? Wielu filozofów uważa, że przeznaczenia nie da się połączyć z wolną wolą, ale życie jakby mówi co innego. W 37-milionowym kraju spotykają się dwie osoby, te, a nie inne? Mój kuzyn, Jurek Korytkowski, który wciągnął mnie do ruchu hipisów, całe życie miał do siebie pretensje, że nas poznał. Czytaj też: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść” – Dlaczego kuzyn miał wyrzuty sumienia, że Was poznał? Życie z Korą nie było sielanką, nie oszukujmy się. On to widział i mi współczuł. Nie było łatwo, ponieważ Kora miała bardzo po ważny problem z mężczyznami, spowodowany być może przemocą seksualną w dzieciństwie. I trochę się na mężczyznach odgrywała, a ja często byłem workiem treningowym. Byliśmy bardzo silnie związani, nie dość że żyliśmy razem, to razem pracowaliśmy. Poza tym bardzo ważna rzecz – gdy w związku dwie osoby są artystami i jedna odnosi gigantyczny sukces, dla drugiej to jest wyzwanie. Kora stała się ikoną, wielką, charyzmatyczną artystką. Ja też miałem swoje ambicje, ale oczywiście wszystko było podporządkowane Korze. Wspaniałej, pięknej, cudownej. Wydzielała takie promieniowanie, że moja podmiotowość właściwie nie istniała, byłem neantyzowany. Wie pani, co to znaczy? – Unicestwiony. Kora była czasami zaborcza, nielicząca się z nikim. Rzadko pytała się innych o zdanie. Nigdy za nic nie przepraszała. Trzeba było sobie z tym poradzić i przeżyć. Nie było łatwo. Żeby była jasność – nie skarżę się, po prostu pokazuję drugą stronę życia z Korą. Zdałem sobie z tego sprawę, kiedy po śmierci Kory przeczytałem swoje dzienniki. Wiem, że sama nie miała lekko… Życie w domu dziecka, walka o swoją indywidualność, swoją przestrzeń spowodowały, że stała się bezwzględna i surowa. Kochała matkę, która nigdy nie zabrałaby jej z domu dziecka, gdyby państwo go nie zamknęło. Nie mogła się z tym pogodzić. Kiedy zamieszkała z trzema braćmi w suterynie, obsesyjnie porządkowała świat wokół. Była naczelną energią tego domu. To jej zostało. Porządek przestrzegany ad absurdum. Nie było spokoju. Nigdy nie spoczywała, coś musiała robić, zmieniać, sprzątać, układać, porządkować, poprawiać. Wszystko musiało być perfekcyjnie. Dążyła do perfekcji. – Od śmierci Kory minęło osiem lat. Pan jest strażnikiem pamięci o niej. Czuję się zobligowany, żeby pielęgnować jej twórczość. Kora mnie o to prosiła, wiedziała, że może liczyć tylko na mnie. Część udało się zrobić: mural na Bielanach, skwer w Krakowie, dbam o festiwale, koncerty, wydaję płyty Kory. W czasie naszej rozmowy zadzwonił artysta w sprawie odsłonięcia pomnika Kory w Opolu. Dbam o pamięć o niej, a także o całym zespole Maanam, a szczególnie Marku Jackowskim. W Opolu miał się odbyć koncert z okazji 50-lecia Maanamu, ale został zablokowany. Sam muszę walczyć z tym oporem materii, o wszystko dbać. Jest masa rzeczy do ogarnięcia, nikt mi nie pomaga. Smutno mi przyznać, że nawet najbliżsi nie odwiedzają grobu Kory, a w sprawach walki o popularyzowanie jej twórczości wsadzają kije w szprychy. – Jako historyk filozofii zajmował się Pan między innymi Heideggerem. Czy śmierć żony zmieniła Pana postrzeganie przemijania? Heidegger uważał, że śmierć jest częścią życia. Żyjąc, de facto umieramy. Człowiek tak naprawdę nie ma po jęcia, czym jest śmierć, więc ani Heidegger tego nie ułatwia, ani śmierć bliskiej osoby. Widzimy tylko choroby i umieranie, a sama śmierć jest tajemnicą. Jesteśmy zamknięci w swoim własnym bycie. Nikt nam nie zabierze naszego cierpienia, bólu, śmierci. Te doświadczenia nie są przekazywalne. Wiemy dwie rzeczy: myślimy (Kartezjusz) i umiera my. Umieranie jest częścią życia. W ostatniej fazie nie mogłem za bardzo zagłębiać się w cierpienie Kory, bo gdybym myślał o tym, co ona czuje, byłbym sparaliżowany. A musiałem załatwić setki spraw: łóżko, lekarza, pielęgniarki, lekarstwa, morfinę, to, tamto, siamto… Ja to wszystko aranżowałem, organizowałem… (milczenie). Śmierć widzimy tylko z naszej perspektywy. Nigdy z perspektywy osoby, która umiera. A ten, kto obserwuje, z logicznego punktu widzenia, nie wie, co się dzieje. Śmierć jest dla tych, którzy zostają. Czytaj też: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca.
Maleńczuk nie przebierał w słowach. Wymownie skomentował romans Kory z Terleckim
Niewiele osób pamięta, że zanim stali się symbolami zupełnie różnych światów, połączyło ich gorące uczucie. Ona, przyszła legenda polskiego rocka. On, student historii i lider krakowskich hipisów. W burzliwym roku 1968 ich relacja była pełna buntu, wolności i emocji. Po latach do tej historii wrócił Maciej Maleńczuk, który nie szczędził mocnych słów.
Mało kto dziś pamięta, że zanim Kora została ikoną polskiego rocka, a Ryszard Terlecki jednym z najbardziej rozpoznawalnych polityków PiS, ich drogi połączyła młodzieńcza miłość. W burzliwych czasach końca lat 60., w samym środku hipisowskiej rewolty, byli parą. Do tej niezwykłej historii po latach wrócono w rozmowie Katarzyny Nosowskiej z Maciejem Maleńczukiem. Muzyk nie gryzł się w język. Hipisowska miłość Kory i Terleckiego Był rok 1968, czyli czas studenckich protestów, kontrkultury i młodzieńczego buntu. Właśnie wtedy spotkali się Kora, przyszła wokalistka legendarnego zespołu Maanam, oraz Ryszard Terlecki, student historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. On miał 19 lat i w krakowskim środowisku hipisów był postacią znaną. Funkcjonował pod pseudonimem „Pies” i należał do liderów lokalnej sceny. Ona była o dwa lata młodsza. Licealistka wychowana w domu dziecka, która dopiero zaczynała swoją drogę. Między młodymi szybko pojawiło się uczucie. Kora po latach przyznawała, że była w nim zakochana bez pamięci. Wspominała, że liczyło się dla niej przede wszystkim to, aby być blisko niego. Ich relacja miała typowo hipisowski charakter. Pełen wolności, emocji i intensywnych doświadczeń. „Byłam zapatrzona w niego i obchodziło mnie jedynie to, żeby być z nim. W dużej mierze nasz hipisowski związek opierał się na ostrym sek*ie", wspominała artystka. Obecny polityk również nie szczędził jej pięknych słów. „Spodobała mi się od razu – szczupła, śliczna dziewczyna, ciemne długie włosy splecione w dziwne warkoczyki", opowiadał w biografii artystki „Słońca bez końca". Zakochani prowadzili styl życia charakterystyczny dla ówczesnych „dzieci kwiatów”. Latem 1968 roku podróżowali autostopem po Polsce, często bez pieniędzy i konkretnego planu. Wspomnienia z tamtych czasów pokazują, jak surowa potrafiła być codzienność. Zdarzało się, że młodzi hipisi palili niedopałki znalezione na przystankach tramwajowych, a jedzenie zdobywali z resztek pozostawionych w barach. Mimo trudności ten okres zapisał się w historii jako ważny etap w życiu obojga. Zarówno przyszłej gwiazdy rocka, jak i późniejszego polityka. CZYTAJ TEŻ: Jego pierwszą miłością była Kora, zostawiła go dla innego. Ryszard Terlecki szczęście znalazł przy drugiej żonie Maciej Maleńczuk o Korze i Terleckim: „To były postacie mityczne” Do historii ich związku wrócono niedawno w podcaście „Bliskoznaczni”, w którym Katarzyna Nosowska rozmawiała z Maciejem Maleńczukiem. Muzyk przyznał, że w młodości słyszał wiele opowieści o Korze i Terleckim. Według niego oboje byli w środowisku postaciami niemal legendarnymi. „Kojarzyłem. Ona była absolutną gwiazdą i też mityczną postacią, tak samo, jak Terlecki", przyznał. Maleńczuk wspominał, że choć sam nigdy nie spotkał Terleckiego, to krążyło o nim mnóstwo historii. Opowiadano o jego wybrykach, buntowniczym charakterze i hipisowskim stylu życia. Jak mówił, był typowym „hipem”, o którym wszyscy mówili. „To były postacie mityczne. Ja tego "Psa" nigdy nie widziałem. Wszyscy ciągle tylko o nim mówili. Słyszałem, że tu czapkę milicjantowi zrzucił, a tu znowu coś wywinął. Robił różne numery. Pisali też jakieś wiersze i czytali. To był normalny hip. Niejeden z tych pacyfistów, długowłosych hipów, co ich wtedy poznałem, później poszedł z wiekiem w stronę PiS-u. Zdewocieli czy ki ch*j, coś takiego...", dodał. Muzyk stwierdził, że część osób z tego środowiska po latach zaczęła sympatyzować z PiS. W jego ocenie była to dość zaskakująca ewolucja. Katarzyna Nosowska zwróciła jednak uwagę na ważną różnicę między dawnymi partnerami. „A Kora nigdy nie poszła", dopowiedziała. „Kora nie zdewociała. Chociaż Matki Boskie malowała, ale to była ateistka z krwi i kości. Ona była z domu dziecka, a nie z "dobrego" domu, jak Terlecki. Przecież on był z literackiego domu. Jego ojciec był jakimś literaturzyną, że tak powiem. W Krakowie jest tego pełno. Drugorzędnych autorów scenariuszy, których nigdy nie nakręcono", skwitował. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łączyło ich silne i głębokie uczucie. Później Kora zdradziła Ryszarda Terleckiego na jego oczach
Kamil Sipowicz wspomina Korę w nowej książce. To opowieść o ich ukochanym miejscu na Ziemi
W najnowszej książce Kora i jej mąż dzielą się wyjątkową opowieścią o życiu w sercu Roztocza. Otoczeni pięknem dzikiej przyrody i głęboko związani z miejscem, odnajdują spokój, który pozwala im stawić czoła zarówno wyzwaniom codzienności, jak i trudnym momentom życia. To opowieść o miłości, zwierzętach i harmonii z naturą.
Roztocze, spokojna kraina we wschodniej Polsce, jest tłem i duszą najnowszej książki Kory i jej męża. Ich życie wśród cichej piękności tej ziemi, pełne opowieści o naturze, muzyce i głębokich doświadczeniach osobistych, zaprasza czytelników do świata pełnego wzruszeń i żywej codzienności. Życie zakorzenione w naturze Od pierwszej strony książki, Kora i jej mąż zanurzeni są w rytmach tej ziemi, gdzie czas płynie powoli, a wszystko – od kwiatów po zwierzęta – ma głębokie znaczenie. W jednym z fragmentów Kora mówi: „Kompost pracuje przez lata. Osadza się w nim i fermentuje czas naszego życia” . To poetyckie spostrzeżenie uchwyca istotę ich życia: ściśle związani z naturą, z każdą chwilą dojrzewającą jak kompost, który powoli zmienia się w coś ważnego. Przenikająca piękność Roztocza Roztocze to nie tylko miejsce, to postać. Krajobraz, z jego pagórkami i cichymi wioskami, jest centralną częścią narracji. Dom pary, ukryty z dala od hałasu świata, to azyl zarówno dla nich, jak i ich ukochanych zwierząt. Mieszkają „w odludnym miejscu, na zboczu góry Szczob” . To nie tylko adres, ale głęboka, duchowa więź z miejscem, które daje spokój, ale i czasem stawia wyzwania, jak chociażby z lokalną fauną czy zajmowaniem się ich nietypowymi, ale uroczymi alpakami. Osobiste momenty refleksji Poza spokojnym życiem w naturze, książka zagłębia się także w bardziej intymne, osobiste chwile, w których Kora reflektuje nad zdrowiem, istnieniem i czasem samym w sobie. Głębia tych momentów przebija się w słowach, takich jak: „Nie tyle pytania, ile natarczywe myśli o śmierci” . Te wzruszające refleksje zapraszają czytelników do zmierzenia się z własną śmiertelnością i ulotnością życia. Związki z przeszłością Książka nie jest tylko osobistym wspomnieniem, ale także nawiązaniem do historii Polski, szczególnie przez pryzmat życia lokalnych postaci i skomplikowanych warstw kulturowych Roztocza. Są tu opowieści o takich postaciach jak Stasiu Jachymek, gawędziarz regionu, który swoimi żywymi relacjami o lokalnych tradycjach, jedzeniu i samej ziemi przenosi nas do serca Roztocza. „Perorował o zaletach kaszowego pieroga”—pozornie zwykły moment, który jednak uchwyca bogactwo kultury i ducha wspólnoty tej ziemi. Symbiotyczna relacja ze zwierzętami Zwierzęta odgrywają również istotną rolę w ich życiu, nie tylko jako towarzysze, ale także jako symbole harmonii, którą starają się utrzymać w swoim odosobnionym świecie. Od ich bliskich więzi ze zwierzętami po obserwowanie unikalnych zachowań alpak, książka maluje obraz życia pełnego współczucia do wszystkich istot. „Pikuś jest czysty i elegancki. Znowu może się do woli tarzać w bliżowskim błocie” —prosty, ale intymny moment, który odzwierciedla czystość i radość życia na Roztoczu. Refleksje nad duchem Roztocza Na końcu książki, wspomnienia nie są tylko o ziemi czy zwierzętach; są o dobrze przeżytym życiu. Przez wszystkie wzloty i upadki, radości i smutki, Kora i jej mąż ujawniają głębokie zrozumienie dla ich świata. Sposób, w jaki harmonizują z naturą, wspólnotą i własnym wnętrzem, mówi wiele o trwałym duchu samego Roztocza. Ta książka to nie tylko osobisty portret życia Kory, ale także opowieść o miłości, kulturze i pięknie naturalnego świata. Przez te intymne momenty i refleksje, przypomina nam o delikatnej równowadze między życiem a śmiercią, radością a smutkiem, i jak wszystko to jest zakorzenione w prostej, ale głębokiej więzi z ziemią, która nas otacza. Polecamy lekturę książki "Kora i inne zwierzęta" autorstwa Kamila Sipowicza. Źrodło: Książka Kora i inne zwierzęta
„Must Be The Music”: Ten moment poruszył wszystkich. Polsat oddał hołd Korze w niezwykły sposób
W finałowym odcinku 12. edycji „Must Be The Music” emocje sięgnęły zenitu. Polsat w niezwykle poruszający sposób uczcił pamięć Kory Jackowskiej – legendarnej wokalistki Maanamu i charyzmatycznej jurorki programu. Zdjęcia artystki, kultowy przebój „Cykady na Cykladach” i dedykacja od zespołu Enej sprawiły poruszyły wszystkich.
Olga „Kora” Jackowska była jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci polskiej sceny muzycznej. Jako wokalistka zespołu Maanam wniosła do rodzimej muzyki rockowej unikalny styl i głos, który stał się symbolem całej epoki. Dla widzów programu „Must Be The Music” była także niezapomnianą jurorką – bezkompromisową, szczerą. Podczas finału 12. edycji „Must Be The Music”, Polsat oddał hołd Korze Jackowskiej. Wzruszenie odebrało wszystkim mowę. Kora Jackowska – niezapomniana jurorka „Must Be The Music” Finałowy odcinek 12. edycji talent show Polsatu „Must Be The Music”, wyemitowany 16 maja 2025 roku, rozpoczął się wyjątkowym i pełnym emocji momentem. Scena rozświetliła się zdjęciami Kory Jackowskiej. W tle wybrzmiał jeden z jej najbardziej znanych utworów – „Cykady na Cykladach”. Ten poruszający początek był symbolicznym przypomnieniem o wpływie, jaki Kora wywarła na polską kulturę muzyczną oraz na format programu, którego była istotną częścią przez wiele edycji. Hołd dla Kory był kontynuowany przez występ zespołu Enej – zwycięzców pierwszej edycji „Must Be The Music”. Zespół, który zawdzięcza programowi początek swojej ogólnopolskiej kariery, powrócił na scenę z wyjątkową misją. Swój energetyczny występ zadedykowali właśnie Korze Jackowskiej, zaznaczając, że była dla nich nie tylko jurorką, ale również ogromną inspiracją. "Mieliśmy zaszczyt poznać ją osobiście. Była przekochaną osobą. (...) Ten wykon dedykujemy Korze", wyznali. Ich pojawienie się na scenie miało wymiar symboliczny – łączyło historię programu z jego teraźniejszością, a dedykacja była wyrazem wdzięczności i uznania. Czytaj też: Takiego finału "Must Be The Music" jeszcze nie było, emocje sięgnęły zenitu! Wiemy, do kogo trafiła główna nagroda Reakcje widzów na upamiętnienie Kory Jackowskiej Publiczność zgromadzona w studiu i widzowie przed telewizorami nie kryła wzruszenia. Media społecznościowe wypełniły się wpisami pełnymi emocji – wspomnieniami o Korze, słowami uznania dla Polsatu za ten gest oraz zachwytami nad występem zespołu Enej. Wiele osób podkreślało, że był to jeden z najbardziej poruszających momentów. „Brakuje bardzo Kory na tym świecie... Jedna, Jedyna, Niepowtarzalna, Genialna Artystka. Jako Jurorka prawdziwa, nie gryzła się w język, szczerze mówiła co myśli... Takiej drugiej Osobowości nie ma i nie będzie...”, „Brakuje strasznie Kory”, „Było super. Cieszę się, że Enejowcy powrócili do MBTM jako goście specjalni i szacun dla ś p Kory”, „Przy utworze Enej nie obyło się bez wzruszenia i tęsknoty za Korą”, czytamy w mediach społecznościowych. Sprawdź też: Żyją z dala od show-biznesu, teraz zrobili wyjątek. Tak dziś wyglądają synowie Kory
Żyją z dala od show-biznesu, teraz zrobili wyjątek. Tak dziś wyglądają synowie Kory
Mateusz i Szymon nie poszli w ślady mamy
Była spełnioną mamą dwóch synów, Mateusza i Szymona, którzy przyszli na świat w latach 70. Dopiero po czasie odkryli, że mają innych ojców biologicznych. Ich dzieciństwo, naznaczone burzliwą historią wokalistki, było zarazem pełne miłości i rodzinnego ciepła. Kora dążyła do tego, by zapewnić im nie tylko stabilizację materialną, ale przede wszystkim matczyną troskę i bezwarunkowe wsparcie. Choć na co dzień stronią od błysku fleszy, synowie wybitnej artystki pojawili się niedawno na koncercie "Falowanie i spadanie — Pamięci Kory", który upamiętnił jej dorobek i osobowość. Towarzyszył im ojciec jednego z nich, Kamil Sipowicz. Jak poznali się Kora i Marek Jackowski? Olga „Kora” Jackowska poznała Marka Jackowskiego w Piwnicy pod Baranami podczas koncertu zespołu Vox Gentis. Ich uczucie rozwinęło się błyskawicznie – pobrali się w grudniu 1971 roku, a już w kolejnym roku powitali na świecie syna, Mateusza. Cztery lata później urodził się Szymon. Przez lata wszyscy – łącznie z samym Jackowskim – żyli w przekonaniu, że jest on biologicznym ojcem obu chłopców. Dopiero po dekadzie prawda wyszła na jaw, co Kora opisała w swojej autobiografii "Kora, Kora. A planety szaleją". Zobacz też: Cezary Pazura wspomina Janusza Rewińskiego. Głos zabrały także inne gwiazdy, ich słowa wyciskają łzy Kora i Marek Jackowski <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGHN3ov-b5784cf.jpg" width="1600" height="2158" alt="WARSZAWA, 11.01.2003 Zespó³ Maanam (n/z: wokalistka grupy Kora i Marek Jackowski) zapiewa³a podczas balu charytattywnego "Wieczór Trzech Króli....Internetu", jaki odby³ siê w Warszawie. Ca³y dochód z imprezy zasili³ Fundacjê Wielkiej Orkiestry wi¹tecznej Pomocy. PAP Janusz Mazur DG /bp/" title="Kora Marek Jackowski / Maanam" /> Rozstanie Kory z Jackowskim i nowy rozdział Szymon Sipowicz to syn Kory i Kamila Sipowicza. Ich drogi skrzyżowały się w 1975 roku w windzie budynku przy ulicy Ogrodowej w Warszawie, gdzie artystka zamieszkała z rodziną. Ich relacja, początkowo platoniczna, z czasem przerodziła się w głębsze uczucie. Mimo rozwodu z Markiem Jackowskim w 1984 roku Kora i Kamil przez wiele lat nie decydowali się na wspólne zamieszkanie, głównie z powodu sprzeciwu matki Sipowicza. Dopiero pięć lat później stworzyli wspólne domowe ognisko. Swoją wizytę w domu Jackowskich złożyła im w połowie lat 70. Magda Umer, która opisała ją w ten sposób: „Chyba po 1975 r. Kora z Markiem przenieśli się do Warszawy i zamieszkali przy ulicy Ogrodowej, na terenie dawnego Getta... Byłam tam u nich kilka razy z Maćkiem Zembatym. Zapamiętałam dwoje małych dzieci, piękną kobietę w jakichś hinduskich giezłach parzącą cudowną herbatę... Śpiewaliśmy Cohena, rozmawialiśmy o sztuce jako ratunku przed rzeczywistością, filozofowaliśmy do nocy”. Olga Jackowska i Kamil Sipowicz: spędzili razem cztery dekady Związek Kory i Marka Jackowskiego przetrwał do 1984 roku. W relacji z Sipowiczem artystka była przez kolejne 40 lat. Zanim jednak zamieszkali razem, romansowali ze sobą przez 15 lat. Oboje powstrzymywali się przed decyzją o wspólnym mieszkaniu z powodu matki Sipowicza, która od początku była temu związkowi przeciwna. 5 lat po rozwodzie artystki, para zamieszkała razem w Warszawie. Czytaj także: Odeszła niespodziewanie, wcześniej chorowała. Wiadomo, co stało się z dziećmi Barbary Sienkiewicz Kora i Kamil Sipowicz w sesji VIVY! lipiec 2019 Relacje Kamila Sipowicza i synów Kory Szymon o tym, że jego biologicznym ojcem jest Kamil Sipowicz, dowiedział się w bardzo nieoczekiwany i spontaniczny sposób, kiedy był już nastolatkiem. „W latach 80. graliśmy bardzo dużo koncertów. Pewnego razu z jednego wróciłam do domu totalnie odmieniona, bo ogolona na łyso. Moi synowie obudzili się rano i Szymon zapytał, czy grałam w filmie science fiction. I ja nagle postanowiłam się pozbyć ciężaru tej tajemnicy. Wyjaśniłam sprawę”, wyznała Kora w RMF FM. Sipowicz był bardzo zaangażowany w wychowanie synów wokalistki. Jego wsparcie i obecność wywarły duży wpływ na późniejsze wybory i zachowania synów Kory. „Kamil miał ogromny wkład w wychowanie dzieci, bo on się z nimi bawił. On z nimi jeździł na nartach, pływał, on się z nimi wygłupiał, kupił im pierwszy komputer Atari, on przewoził im niezwykle skomplikowane i rozwijające gry z Niemiec, wprowadzał koleżeńską atmosferę. Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie. Myślę, że Szymon czuł, że to jest jego ojciec, było zresztą między nimi duże podobieństwo. Obecność Marka w naszym życiu prywatnym była minimalna, natomiast Kamil zawsze był. Miałam więc odwagę powiedzieć prawdę, ale musiałam mieć akceptację wszystkich stron”, wyznała artystka. ZOBACZ TEŻ: Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory Kora i Mateusz Jackowski w sesji dla VIVY! Tak wygląda dziś życie synów Kory. Nie poszli w jej ślady Synowie Kory nie poszli w ślady ich mamy. Od początku nie byli również zainteresowani rozgłosem wokół siebie, dlatego niewiele informacji z ich życia trafiło do mediów. Mateusz Jackowski na co dzień jest grafikiem komputerowym. Swoje umiejętności zawodowe wykorzystał kilkukrotnie do stworzenia projektów okładek albumów zespołu Maanam, m.in. - „Miłość jest cudowna”. Jak podaje „Fakt”, w 2015 roku wziął ślub, a wesele odbyło się w Krakowie. Mateusz bardzo dba o swoją prywatność, więc nie wiemy o nim nic ponadto. Z kolei o Szymonie, młodszym synu Kory, wiadomo nieco więcej. W przeszłości pracował w modelingu, a jego dodatkowym zajęciem była praca w charakterze DJ-a. Jego największą pasją jest jednak jazda na deskorolce — podaje serwis „edziecko.pl”. Był temu zajęciu bardzo oddany, o czym opowiedział również w programie „Dzień Dobry TVN”. Wernisaż wystawy Kory i Kamila Sipowicza 2014 r. Od lewej: Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski „W wieku 14 lat przeprowadziłem się z Krakowa do Warszawy i większość moich nowych kolegów jeździła na deskorolce. W tamtych czasach sprzęt do skateboardingu był w Polsce niedostępny. Trzeba go było sprowadzać z Zachodu”. Okazało się, że jazda na deskorolce pochłonęła Szymona Sipowicza na tyle, że swojego czasu zrezygnował dla niej z chodzenia do szkoły. „Brał deskę i udawał, że idzie do szkoły. Gdy pod koniec roku sprawdziliśmy jego wyniki w nauce, okazało się, że w szkole był trzy razy. On jest bardzo oddany tej pasji. To jest piękne. Jak człowiek ma pasję, to jest szczęśliwy”, komentował z uśmiechem jego ojciec. Szymon wspomina, że pierwszą profesjonalną deskorolkę kupił w Berlinie. Kora z synem, Szymonem Sipowiczem, 2011 r. „Trzymałem ją przy piersi, nawet z nią spałem. Ojciec stwierdził, że coś jest ze mną nie tak”, wyznał młodszy syn Kory. Szymon Sipowicz poszedł też śladami starszego brata i zajął się grafiką komputerową. W życiu prywatnym został również szczęśliwym mężem. Jak podaje „Fakt”, Szymon Sipowicz poślubił dziennikarkę, Katarzynę Zielonkę. Są również szczęśliwymi rodzicami synka, który otrzymał bardzo oryginalne imię nawiązujące do greckiej mitologii, Leon Jazon. Czytaj też: Nie lubił gdy mama chodziła na wywiadówki. Syn Kory wspomina o dzieciństwie Kora z Szymonem Sipowiczem w sesji dla VIVY! Tak wygląda relacja Kory z wnukiem. Chciała zadedykować mu koncert Artystka miała okazję spędzić kilka lat z wnukiem i poświęcić mu wiele uwagi. Zadedykowała mu piosenkę "Ping Pong" ze swojej ostatniej płyty. Nietuzinkowa, jak zawsze, wolała, by wnuk zwracał się do niej po imieniu, niż tradycyjnie "babcia". Jeszcze przed śmiercią rozważała zorganizowanie koncertu dla niego. Pamięć o Korze pozostaje żywa nie tylko w sercach rodziny i fanów, ale także poprzez wydarzenia jej poświęcone. Jednym z ostatnich najważniejszych był koncert "Falowanie i spadanie", który upamiętnił jej dorobek i osobowość. Na wydarzeniu pojawili się również jej synowie, oddając hołd matce, która była dla nich inspiracją i opoką. Ich obecność podkreśla, jak wielki wpływ miała Kora na swoje dzieci i jak głęboko jest wciąż przez nich pamiętana. Zobacz też: Kamil Sipowicz zirytowany wielką pomyłką dziennikarza. Chodziło o Korę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/06/EN016490220035-65ae03c.jpg" width="2000" height="1456" alt="Fot. Adam Burakowski/East News, Warszawa, 27.03.2025. Koncert "Falowanie i spadanie - pamieci Kory" w siedzibie TVP poswiecony legendarnej wokalistce.N/z: Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski, Anna Kubczak, Kamil Sipowicz, Tomasz Sygut" title="Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski Koncert "Falowanie i spadanie - pami?ci Kory"" />
Kamil Sipowicz zirytowany wielką pomyłką dziennikarza. Chodziło o Korę
„O to jest walka, a wy nadal swoje” mówił Kamil Sipowicz
Już niedługo odbędzie się przygotowywany przez TVP koncert „Falowanie i spadanie – pamięci Kory”. Z tej okazji Kamil Sipowicz pojawił się w programie „Pytaniu na śniadanie”, gdzie opowiedział o przygotowaniach do imprezy. Niestety już na samym początku bardzo zirytował się wypowiedzią jednego z prowadzących. Nie obyło się bez przeprosin... Kamil Sipowicz zirytowany pomyłką dziennikarza Podczas wizyty Kamila Sipowicza w telewizji śniadaniowej, prowadzący Filip Antonowicz przypadkiem nazwał legendarną wokalistkę zespołu Maanam „Olgą Jackowską”. To oczywiście nie umknęło uwadze wdowcowi po artystce, który od razu zwrócił uwagę gospodarzom: „Bardzo przepraszam, Kory Sipowicz. O to jest walka, a wy nadal swoje” przerwał rozmowę wyraźnie zirytowany. Artysta dodał, że jego żona używała imienia Kora, a nazwisko „Sipowicz” przyjęła po ślubie w 2013 r. Katarzyna Dowbor od razu pośpieszyła z przeprosinami: „Przepraszamy, nie chcieliśmy zaczynać w ten sposób. Jednak tak się przyjęło...” tłumaczyła. Zobacz też: Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory Kamil Sipowicz o nazwisku Kory: „bardziej jej się podobało” Kamil Sipowicz postanowił wyjaśnić, że jego żona, którą poślubił po 40 lat życia w narzeczeństwie, postanowiła przyjąć jego nazwisko, porzucając poprzednie. Tej decyzji trzymają się także wszyscy związani z koncertem „Falowanie i spadanie” organizowanym ku jej pamięci: „Ja z realizatorami koncertu ustaliłem, że Kora, od kiedy została moją żoną, używała tego nazwiska. Mogła zostawić Jackowska, ale przyjęła nazwisko Sipowicz, bo bardziej jej się podobało” usłyszeliśmy. Czytaj także: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki
Małgorzata Potocka wspomina przyjaciółkę. Mówi o ostatnim spotkaniu z Korą
Mało kto wiedział, że łączyła je wyjątkowa więź
Charyzmatyczna, szczera, niezwykła artystka i wybitna osobowość. Do końca była otoczona cudownymi osobami, ukochaną rodziną i przyjaciółmi. Twórczość artystki i pamięć o niej nigdy nie przeminą. Kora na stałe zapisała się w sercach fanów, a także w historii polskiej muzyki. Kora odeszła 24 lipca 2018 roku. W poruszających słowach przyjaciółkę wspominała aktorka, Małgorzata Potocka. Małgorzata Potocka wspomina przyjaciółkę Olgę Jackowską W ostatnich latach życia Kora walczyła z chorobą nowotworową. Wyniszczała ją i zadawała olbrzymi ból. Nie zamierza się podawać, w końcu miała naturę wojowniczki. W tym czasie jej azylem stał się ukochany dom na Roztoczu, gdzie spędzała czas w otoczeniu przyrody, ukochanych zwierząt, przy dźwiękach muzyki. „Dla Kory to był raj”, mówił Kamil Sipowicz w rozmowie z halo tu Polsat. Sama artystka wspominała w jednym z wywiadów, że na Roztoczu czas płynął inaczej. „Zresztą jak nie wstanę rano, to brakuje mi tych godzin. Ogarniam dom, zwierzęta, gaszę światła wokół domu, krzątam się wokół siebie, co zajmuje mi dużo czasu. Wszystko toczy się wolno. Żaden pośpiech nie jest wskazany. Bardzo lubię mieć ten czas dla siebie, bo jak Kamil śpi, to jakby dzieci w domu spały, panuje cudowna cisza. Kiedy wstaje, dom zaczyna inaczej energetyzować, przygotowuje śniadanie, robi to, tamto, siamto… Dnia za mało, żeby ogarnąć cały ten świat, który tutaj mamy. Ale wiem też, że to moje życie się już kończy, więc co zrobić, w moim przypadku, z tymi dniami, tygodniami, bo ja nie pozwalam sobie patrzeć w przyszłość dalej. To już jest zupełnie inne postrzeganie życia. Nie pamiętam, żebym tak intensywnie żyła każdą chwilą w ciągu dnia”, relacjonowała poruszona. Czytaj też: Na ekranie grali parę. Magdalena Różczka i Maciej Zakościelny powrócili do telewizji w wielkim stylu! Olga Jackowska i Kamil Sipowiczna ukochanym Roztoczu, Sesja VIVY! Małgorzata Potocka o ostatnim spotkaniu z Korą Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że Korę łączyła piękna przyjaźń z aktorką, Małgorzatą Potocką. Ich ścieżki splotły się w latach 70. „Ona zaczynała w takim undergroundzie, jak Kraków, Łódź, wśród muzyków, którzy zaczęli tworzyć scenę w Polsce. I byli bardzo progresywni, bardzo indywidualni. Kora zawsze kojarzyła się z taką wolnością i niezależnością. [...] Była tą bojowniczką, stojącą na przodzie, która się nie dawała. Wyprzedzała epokę i była pionierką", relacjonowała aktorka w halo tu polsat. Sprawdź też: Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory Ulubienica widzów doskonale pamięta ostatnie spotkanie z przyjaciółką. Stało się to na kilka tygodni przez odejściem Kory. Małgorzata Potocka odwiedziła ją z siatami dobroci i zamiarem, by coś ugotować, pomóc jej. Olga Jackowska ją zaskoczyła. Sama przejęła stery w kuchni. Spędziły ze sobą kilka wspaniałych dni, które minęły im na wspólnych rozmowach i spacerach. „Tymczasem Kora powiedziała, że to ona gotuje. Siedziałam więc grzecznie w kuchni i widziałam, jak ona robiła dla mnie kolejne wspaniałe dania. Byłam taka wzruszona, cały czas chciało mi się płakać, ale wbijałam sobie pazury w uda i powiedziałam sobie: "Nie, nie możesz jej tego pokazać, nie możesz się zachowywać jak idiotka, musisz być tą Małgośką, którą ona zawsze lubiła, akceptowała, silną i wesołą". I przez tydzień u nich mieszkałam. Były to wspaniałe dni wypełnione spacerami”, opowiadała w halo tu Polsat. Kiedy opuszczała Roztocze, Kora wręczyła jej pewien prezent, który przez długi czas przypominał aktorce o ukochanej przyjaciółce. "Kiedy wyjeżdżałam po tym tygodniu od niej, zapakowała mi pełen bagażnik ziół, bazylii, rozmarynu, mięty, pietruszki i innych. I powiedziała, że mam to wszystko zamrozić. Słuchajcie, ja te zioła miałam jeszcze niedawno. Miałam sześć szuflad, kupiłam zamrażalnik wcześniej na te zioła i po prostu one były, od czasu do czasu brałam naprawdę ze wzruszeniem, bo to było coś niesamowitego...", zwierzała się w halo tu Polsat. Olga Jackowska odeszła 28 lipca 2018 roku. Źródło: Halo tu Polsat, Viva.pl. Artykuł aktualizowany na VIVA Historie 11.11.2024 r.
Burza po programie Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Wcieliła się w Korę, wstęp podzielił fanów
Drugi odcinek programu Twoja Twarz Brzmi Znajomo przyniósł ogromne emocje. Tylko jeden z występów miał szansę podbić serca jurorów. To Patricia Kazadi otrzymała najwyższe noty. Po emisji programu w sieci wybuchła prawdziwa burza, a widzowie podzielili się na dwa obozy za sprawą występu innej wykonawczyni. O kim mowa? Nowa edycja Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Kto wygrał drugi odcinek show? W najnowszej edycji programu Twoja Twarz Brzmi Znajomo możemy podziwiać fantastycznych artystów, którzy podjęli się niezwykle wymagającego wyzwania. Na scenie show występują: Patricia Kazadi, Reni Jusis, Bartłomiej Wrona, Aleksander Sikora, Joanna Osyda, Jakub Szyperski, Damian Kret oraz Barbara Wypych. Przypomnijmy, że ich postępy oceniają Justyna Steczkowska, Małgorzata Walewska, Stefano Terrazzino i Piotr Gąsowski. Zwyciężczynią drugiego odcinka była Patricia Kazadi, która wcieliła się w The Weeknd i brawurowo wykonała utwór The Hills. Jurorzy nie szczędzili jej komplementów. „Moje ciało reaguje, jak coś jest autentyczne i czułem to. Aktorsko niesamowite. Wyszłaś jak prawdziwy facet. Były te wszystkie ruchy i przyruchy. Miałaś wszystkie te detale, które robią różnicę i ty to miałaś”, komentował Stefano Terrazzino. Artystka przekazała wygraną na Stowarzyszenie mali bracia Ubogich Organizacja Pożytku Publicznego. Tymczasem po emisji odcinka w sieci rozpętała się burza. Widzów wyraźnie zaintrygował występ Reni Jusis, która wykonała jeden z największych hitów Olgi Jackowskiej. Czytaj też: Dorota Segda pojawiła się w popularnym serialu, jej rola podzieliła widzów. Wprost wytknęli to produkcji TTBZ: widzowie podzieleni po występie Reni Jusis Reni Jusis pojawiła się na scenie jako Kora w utworze „Lipstick on the Glass”. Hity charyzmatycznych wykonawców są niezwykle trudne do odtworzenia, bo do przekazania jest znacznie więcej niż tylko głos i ruch sceniczny. Wokalistka miała to szczęście, że poznała Korę i mogła przyjrzeć się jej bardziej niż jej publiczność. Czy jej występ spodobał się jurorom? „Ja miałam okazję znać Korę prywatnie. To była przemiła osoba, bardzo piękna, niezwykła, odważna i charyzmatyczna od początku do końca. Powiem ci Reni, że tak doskonale uchwyciłaś jej ruchy, które trudno odtworzyć po niej, bo to jest takie Korowe. Bardzo ci to wyszło, cała Kora. I głosowo poradziłaś sobie całkiem fajnie. Gratuluję ci, bo miałam wrażenie, że jestem w zasadzie na jej koncercie”, oceniała Justyna Steczkowska. I chociaż jury doceniło pracę wokalistki, to fani programu mieli mieszane odczucia. W sieci zawrzało, a internauci podzielili się na dwa obozy. Jedni nie szczędzili komplementów Reni Jusis, zaznaczając, że był tu rewelacyjny występ na najwyższym poziomie. Doceniali jej pracę, zaangażowanie oraz wokal. „Charakteryzacja cudowna, wokalnie również Reni zadaniu podołała, ale przede wszystkim było czuć ducha Kory”, „Trudno podrobić Korę, ale jestem pod wrażeniem, że dała radę w jej wykonaniu!”, „Bardzo trudne zadanie było przed nią, bo Kora to zupełnie inny styl od Reni, a jednak było ciekawie zobaczyć Reni w takim wydaniu. Głosowo na pewno na plus, bo nie słyszałem w ogóle barwy reni, tylko faktycznie próbę zbliżenia do Kory”, „Występ jak najbardziej należy do udanych”, „Dla mnie była znakomita!”, „Ciężko podrobić Korę, ale jestem pod wrażeniem, że dała radę w jej wykonaniu. Byłaś świetna Reni Jusis, brawo!”, Dobra robota”, czytaliśmy. Czytaj też: Są warte fortunę, jedną zawdzięcza córce. Jan Borysewicz sprzedaje swoją kolekcję gitar Drugi obóz internautów był surowy w ocenach. „Jestem zawiedziona, bo czekałam na tę piosenkę od Kory i wyszła niestety z całym szacunkiem dla Reni najsłabsza Kora w programie. Wydaje mi się, że gdyby dostała inną piosenkę, która dziwię się bardzo, że nie było jej jeszcze, czyli "Kocham Cię kochanie moje" to poszłoby jej znacznie lepiej”, „Dla mnie głosowo daleko od Kory”, „Kora była jedyna w swoim rodzaju.Reni nie podołała.”, „Nic nie podobnie, nic. Ani głosowo ani wizualnie. Nie było tu Kory nawet w 1 %.”, „Zdecydowanie mało Kory było w tym występie”, „Próbowała, jakoś to wyszło ale do Kory daleko”, pisano. Zobacz, jak artystka zaprezentowała się na scenie. Występowi bez wątpienia towarzyszyły ogromne emocje. Reni Jusis dała z siebie wszystko!
Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory
Mija sześć lat od śmierci wybitnej artystki
Właśnie mija sześć lat od śmierci Kory. Jej odejście pogrążyło w żałobie rodzinę, przyjaciół, tysiące fanów i media. Piosenkarka zmarła w sobotę 28 lipca 2018 roku nad ranem w swoim ukochanym domu w Bliżowie-Kolonii na Roztoczu, otoczona najbliższymi. „Ostatni miesiąc był bardzo trudny”, pisał na Facebooku mąż gwiazdy, Kamil Sipowicz. „Załamanie przyszło tydzień temu. Potem to już wszystko się stało”, wyznała natomiast na antenie TOK FM prof. Magdalena Środa. Tak piosenkarka żegnała się z życiem. View Ediplayer on the source website Tak wyglądały ostatnie tygodnie z życia Kory Z nowotworem walczyła pięć lat. Na początku pierwszy medyk nie zauważył nawet, że coś z piosenkarką jest nie tak. Ta z kolei chudła i odczuwała ból. Pomogła dopiero interwencja przyjaciółki, Magdaleny Środy. „Dałam więc jej telefon do mojej pani ginekolog. To była chyba wiosna 2013. Kora zadzwoniła natychmiast i następnego dnia poszła do niej. Dwa dni później była w szpitalu na Orłowskiego, bo okazało się, że zapuściła sobie nowotwór jajnika. Chciała nawet chyba procesować się ze swoim ginekologiem, że tego nie zauważył, a rak rósł i rósł", możemy przeczytać w biografii „Słońca bez końca. Biografia Kory". Profesor wyjawiła też, co była dalej. „Najpierw był ten jajnik, operacja, szpital Orłowskiego, który był ohydny. Potem okazało się, że są przerzuty, więc był szpital onkologiczny na Ursynowie. Kiedy jednak się pogorszyło, była pierwsza chemia, potem druga chemia…”, wspominała Magdalena Środa i dodawała, że nic nie pomagało. Czytaj też: Metallica zagrała przebój Maanamu. Kamil Sipowicz szczerze wyznał, co o tym myśli, wspomniał o Korze Mimo utraty włosów nie ukrywała tego i dodawała otuchy kobietom w podobnej sytuacji. Szukała też pomocy tam, gdzie tradycyjna medycyna nie sięga. „Nie dziwiło mnie, gdy zaczęła szukać ratunku nawet tam, gdzie logika nakazuje nie szukać – w diecie zgodnej z grupą krwi, w wodzie przywiezionej z Arktyki, w jadzie żabim o tajemniczych właściwościach albo w jakimś guru czy wschodniej muzyce”, opowiadała w biografii przyjaciółki Magdalena Środa. Magdalena Środa, 2022, przyjaciółka Kory Kora nigdy się nie poddawała w walce z chorobą W końcu wydawało się, że stan zdrowia wokalistki Maanamu ustabilizował się. Przyjmowała olaparib, lek, który miał zapobiec przerzutom w okresie remisji. Niestety, na początku 2018 roku okazało się, że koszmar powrócił. Podjęto natychmiastowe działania, ale stan zdrowia Kory był bardzo poważny. Kora przeszła kolejną skomplikowaną operację. Tym razem na otwartym mózgu. I mimo że była po niej wycieńczona, nadal nie zamierzała się poddać. Niestety ponad tydzień przed śmiercią jej stan znów się pogorszył. Kora nieprzytomna trafiła do szpitala w Bliżowie. Stamtąd przewieziono ją do większego szpitala w Zamościu. Niestety lekarze nie potrafili jej już pomóc. „Chemia by ją zabiła”, mówiła w rozmowie z Faktem osoba z otoczenia Kory po jej śmierci. W obliczu tej druzgocącej diagnozy artystka wraz z ukochanym mężem podjęła decyzję, że chce zostać wypisana do domu i tam odejść z godnością, w otoczeniu tych, których kochała najbardziej. „Jej ukochany mąż zabrał ją do domu. Ona zawsze powtarzała, że jeśli nie będzie już dla niej szans, woli umrzeć w domu, wsród bliskich. Nie chciała odchodzić w szpitalu, przypięta do aparatury sztucznie podtrzymującej życie”, twierdziło źródło gazety. Czytaj także: Taka była ostatnia wola Kory... Jej wypełnienie było życiową misją Kamila Sipowicza Kamil Sipowicz o odchodzeniu Kory Kamil Sipowicz opowiedział o ostatnich chwilach Kory w przejmującym reportażu Małgorzaty I. Niemczyńskiej. Tamtej nocy wszyscy najbliżsi piosenkarki mieli pewne przeczucia... Zdawali sobie sprawę, że to ostatnie chwile jej życia. „Wybrali jej trzy zestawy. W domu było kilkoro najbliższych. Przez godzinę jej nie ruszali. Usiedli w ciszy. Zbierali myśli. Potem zrobili rundkę po pokojach, by skompletować ubrania. Przez lata jej styl się zmieniał. Wygrał zestaw najbardziej współczesny. Dopasowane czarne spodnie, do tego czarny golf, na wierzch kolorowy żakiet i turban na głowę. Chyba nikt z nich nie pomyślał, że przecież jest upał. O tym golfie kilkanaście dni wcześniej mówiła, aby pamiętali: to jej ulubiony. Nic więcej. Ostatnio pokochała chińską czerwień. Włożyli jej na palec pierścień w tym kolorze. Prezent od przyjaciela z dalekiej podróży. Z ogrodu syn przyniósł lilię", opisywała Małgorzata I. Niemczyńska. Starsza siostra Olgi Sipowicz ujawniła natomiast, jakie były jej ostatnie słowa... Zaledwie na kilkanaście godzin przed śmiercią Kora wspomniała starszego brata, którego pożegnały w 2017 roku. „Byłam przy niej, gdy odchodziła. Ona była już nieprzytomna, ale był taki moment, była noc, trzymałam ją za rękę i ona nagle podniosła głowę, popatrzyła na mnie i powiedziała bardzo wyraźnie: "Oni tu są, Tadziu". Tadzio to był nasz brat, który rok wcześniej zmarł. Widziała tych naszych zmarłych z rodziny, a to było na dwa dni przed jej śmiercią". Czytaj też: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki Historia choroby Kory: cierpiała już w młodości, trzy razy umierała Choć właściwą diagnozę postanowiono pod koniec 2013 roku, Kora wyznała w jednym z wywiadów, że dotkliwy ból odczuwała od najmłodszych lat. Niestety, lekarze uznali, że to nic poważnego. „Pół życia zjadałam tony proszków przeciwbólowych. Mój lekarz, którego znam od lat, nie przeoczył tego, on to zlekceważył. Nie zlecił przede wszystkim badań, które zleciła inna lekarka. Dzięki niej zrobiłam testy BRC1 i BRC2, a potem lekarz mi powiedział: to choroba śmiertelna i nieuleczalna. Dlatego nieprawdopodobnie słabłam przez te wszystkie lata. Ból mnie zginał do ziemi. Po tygodniu od diagnozy byłam na stole operacyjnym”, zwierzyła się w wywiadzie dla miesięcznika PANI. Gdy podjęto już odpowiednie działania, walka o zdrowie Kory była zacięta i stoczyła ją nie tylko ona sama, lecz także jej najbliżsi. „Przeszłam trzy poważne operacje oraz dwa kursy chemii”, mówiła w wywiadzie w 2016 roku. Mimo że chorobę udało się spacyfikować, powróciła ze zdwojoną siłą. Jednak Kora starała się nie poddawać, do końca zachowała pogodę ducha. Z okazji 67. urodzin wyprawiła na Roztoczu przyjęcie dla najbliższych: synów, ich partnerek i wnuka. Towarzyszył jej oczywiście ukochany, Kamil Sipowicz. To on oraz jej synowa zamieszczają w sieci zdjęcia, na których widać roześmianą, pełną energii artystkę. I taką właśnie zapamiętają ją fani.
Metallica zagrała przebój Maanamu. Kamil Sipowicz szczerze wyznał, co o tym myśli, wspomniał o Korze
„Kora raczej nie słuchała tego typu muzyki”
Śmiało można powiedzieć, że Metallica jest jednym z najpopularniejszych zespołów na świecie. 7 lipca kultowa grupa zagrała koncert w Polsce na PGE Narowodym. Podczas tego wydarzenia na fanów czekała wyjątkowa niespodzianka – muzycy zagrali wielki przebój Maanamu, „Kocham cię, kochanie moje”. Na ten temat postanowił wypowiedzieć się Kamil Sipowicz, wieloletni partner Kory. Metallica zaśpiewała hit Maanamu Kultowy amerykański zespół wyruszył w trasę koncertową, która promuje ich najnowszy alum „72 Seasons”. W jej ramach Metallica odwiedziła także Polskę, a przed naszą publicznością wystąpiła aż dwukrotnie. Za pierwszym razem grupa zaprezentowała fanom piosenkę „Back in Warsaw”, która została skomponowana specjalnie na tę okazję, a dwa dni później, 7 lipca, zgromadzeni na koncercie mogli usłyszeć... jeden z największych polskich klasyków, hit Maanamu „Kocham cię, kochanie moje”. Niestety wieloletni partner Kory, wokalistki Maanamu, nie mógł pojawić się na koncercie z powodów zdrowotnych. „Żałuję, że sam nie byłem na tym koncercie, bo miałem bilety. Ale niestety zachorowałem, w ostatniej chwili się na tyle przeziębiłem, że nie dałem rady dotrzeć. Kora na pewno byłaby szczęśliwa, że taki zespół jak Metallica sięgnął po jej twórczość, a fani tak żywo na to zareagowali”, wyznał w rozmowie z Plotkiem. Czytaj też: Syn Katarzyny Cichopek i Marcina Hakiela świętuje 15. urodziny! Jego mama opublikowała wyjątkowe zdjęcia Kamil Sipowicz, Kora, 2003 rok Kamil Sipowicz, Kora Metallica zagrała Maanam. Jak zareagowałaby na to Kora? Wieloletni partner Kory nie ma wątpliwości, że wykonanie przez tak wielki zespół piosenki Maanamu jest ogromnym wyróżnieniem. „Cudowne wydarzenie i bardzo wzruszające było, kiedy cały stadion porwał się do śpiewania Maanamu”, wyznał Kamil Sipowicz w rozmowie z Plotkiem. Zwrócił się także z podziękowaniami dla osób, które „poradziły Metallice, by zagrać akurat Maanam”. Okazuje się, że choć sama Kora nie była fanką heavymetalowej muzyki, to bardzo doceniała kunszt jednego z najpopularniejszych zespołów na świecie. „Kora raczej nie słuchała tego typu muzyki, ale przypominam sobie, że jakieś dwa miesiące przed jej śmiercią słuchaliśmy Metalliki w samochodzie. Doceniała kunszt tego zespołu. Oni są po prostu świetni i wspaniali. Trudno ich nie znać. Zostało kilka wielkich zespołów i do ich grona zaliczają się oni”, zdradził partner artystki w rozmowie z Plotkiem. Zobacz także: Muzyk z Budki Suflera poruszony śmiercią Tadeusza Woźniaka. Mieli wspólne plany View oEmbed on the source website Kora i Kamil Sipowicz w sesji dla magazynu VIVA!, 2016 rok
Metallica zagrała w Polsce. Na warszawskim koncercie złożyli polskim muzykom niezwykły hołd
Metallica to zespół, którego fanom ciężkiego brzmienia nie trzeba przedstawiać. Popularna od kilku dekad grupa właśnie zagrała dwa wyjątkowe koncerty w Warszawie. Drugi z nich przypadł polskim fanom szczególnie do gustu. Wszystko dzięki wspaniałemu hołdowi amerykańskiego zespołu: muzycy wykonali znaną piosenkę... zupełnie po polsku, wspominając kultowy Maanam i jego wokalistkę, Korę. Metallica wystąpiła w Warszawie Fani rocka i metalu długo czekali na tę chwilę! W dniach 5 oraz 7 lipca Metallica wystąpiła na stadionie PGE w Warszawie. Nie jest to pierwszy raz, gdy legendarna grupa zagrała dla polskiej publiczności. Wręcz przeciwnie: wydaje się, że kraj nad Wisłą bardzo sobie upodobali, ponieważ od swojego pierwszego koncertu w 1987 r. powracają do nas regularnie co kilka lat. Tym razem pojawili się w stolicy w ramach trasy koncertowej promującej ich zeszłoroczny album „72 Seasons”. Oprócz piosenek z tego krążka muzycy zagrali także swoje ponadczasowe hity, a także... jedną piosenkę po polsku! O jaki utwór dokładnie chodzi? Zobacz również: Wygrała z wokalistką zespołu Ich Troje i gwiazdą innego programu. Kim jest Kasandra Zawal, laureatka konkursu Miss Polski 2024? zespół Metallica Metallica zaśpiewała piosenkę Kory na koncercie w Warszawie Na drugim z koncertów Metallica oddała hold Korze oraz jej zespołowi, który ukształtował polską scenę rockową — mowa oczywiście o Maanamie. Dwóch amerykańskich muzyków, gitarzysta Kirk Hammett i basista Robert Trujillo, wykonali piosenkę „Kocham Cię kochanie moje” po polsku! Zebrani na stadionie fani byli zachwyceni! Entuzjazm przelali także na internautów, którzy w mig zaczęli rozpisywać się pod publikowanymi filmikami z koncertu. „Nie do opisania !!!!! Mistrzostwo”, „Pięknie!”, „Cudo” to tylko niektóre z wielu komentarzy. To nie pierwszy raz, gdy Metallica zaskoczyła w ten sposób fanów. Grupa Jamesa Hetfielda często wykonuje znane utwory pochodzące z krajów, w których odbywają się ich koncerty. Gdy sześć lat temu występowali Krakowie, zebrani tam fani usłyszeć mogli „Wehikuł czasu” kultowego zespołu Dżem. Zobaczcie, jak muzycy poradzili sobie z językiem polskim! Jak podoba się wam ta wersja? Sprawdź też: Internauci podzieleni po wyborze Miss Polski 2024. W sieci zawrzało, nie brakuje słów rozgoryczenia View oEmbed on the source website Kora, Marek Jackowski, 12.07.1994 rok, zespół Maanam [Ostatnia publikacja na Viva Historie 09.07.2024 r.]
Syn Kory przez ostatni rok walczył o dobre imię matki. Sprawa z sensacyjną biografią artystki doczekała się finału
Pod koniec maja ubiegłego roku na rynku ukazała się książka Katarzyny Kubisiowskiej pt. "Kora. Się żyje. Biografia" wydawnictwa Znak. Pozycja od początku wywołała na rynku sporo zamieszania, głównie ze względu na wątki biograficzne odkrywające przed czytelnikami wiele kontrowersji z życia wokalistki. Jak się okazało, nie wszystkie informacje zawarte w książce były prawdziwe, w związku z czym rodzina Kory zażądała od wydawnictwa poprawek. Ta sprawa doczekała się swojego finału, syn artystki zabrał głos w tej sprawie. Finał awantury o biografię Kory W maju 2024 r. wydawnictwo Znak opublikowało przeprosiny, które Mateusz Jackowski przyjął, jak podkreślił, z zadowoleniem i ulgą. Syn Kory w rozmowie z Plejadą podkreślił, że sprostowanie nieprawdziwych informacji było dla niego szczególnie ważne, ponieważ niepotrzebnie skrzywdziło wiele osób, w tym głównie jego rodziców. "Choć "Się żyje. Kora. Biografia" to książka aspirująca do przedstawienia jej życia w sposób wielowymiarowy, jej autorka nie ustrzegła się niestety poważnych błędów i nieścisłości. Wydawnictwo Znak, które wydało tę książkę, wykazało się odpowiedzialnością i wrażliwością, przyznając, że Katarzyna Kubisiowska umieściła w niej nieprawdziwe informacje, m.in. o moich rodzicach oraz naszych przyjaciołach", powiedział Mateusz Jackowski w wywiadzie dla Plejady. Czytaj też: Doczekał się dwóch synów, prawie nigdy ich nie widywał. Jak wyglądała relacja Janusza Rewińskiego z dziećmi? Szymon Sipowicz, Kamil Sipowicz, Kora Jackowska, Mateusz Jackowski, 2005 r. Co istotne w całej sprawie, autorka książki nie zgadza się z informacjami zawartymi w komunikacie wydawnictwa. Katarzyna Kubisiowska w swoich mediach społecznościowych opublikowała następujący wpis: "W sprawie przeprosin wydawnictwa Znak za fragmenty opublikowane w książce »Się żyje«: 1. Książkę przed publikacją czytała Anna Kubczak, siostra Kory, Kamil Sipowicz, mąż Kory oraz synowie Kory — Mateusz Jackowski i Szymon Sipowicz. Książka na tym etapie została przez rodzinę zaakceptowana. 2. Podane w książce fakty zostały sprawdzone w dwóch źródłach. 3. Opublikowane przez Znak przeprosiny są formą ugody, która została zawarta między wydawnictwem a Mateuszem Jackowskim. Nie jest to wyrok sądu." Mateusz Jackowski odniósł się do komentarza pisarki. "Wypowiedzi Kubisiowskiej sprawiają wrażenie, jakby nie rozumiała, co się właśnie wydarzyło. Dla mnie sprawa "Się żyje" jest zamknięta, przeprosiny zostały przyjęte", podsumował. Zobacz również: Są ze sobą prawie dwie dekady, nie planują ślubu. Kłótnie cementują związek Mai Ostaszewskiej i Michała Englerta <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="292" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fkatarzyna.kubisiowska%2Fposts%2Fpfbid026nkbBHWdkTzwbX6BX7dWV9JGXUwCgrqEwxP4BFj7VW71gay3eXKb7wisJjEJZnhBl&show_text=true&width=500&preview=comet_preview" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Mateusz Jackowski zajmie się spuścizną po rodzicach Po rozwiązaniu jednej sprawy związanej z mamą syn Kory wyznaczył sobie kolejny, bardzo ważny cel, który zakłada uporządkowanie prawnie wszystkich kwestii związanych z twórczością m.in. zespołu Maanam. "Uważam, że nadszedł czas na zbudowanie sprawnego mechanizmu zarządzania i udostępniania ich twórczości z pomocą specjalistów, w tym prawników z Kancelarii Markiewicz Sroczyński Mioduszewski z Krakowa, którzy pomogli wypracować rozwiązanie z Wydawnictwem Znak", wyznał w rozmowie z Plejadą. "Aktualnie staramy się doprowadzić do uporządkowania wszystkich kwestii związanych z twórczością moich rodziców i Maanamu, tak aby nadal mogła funkcjonować, ewoluować i wpływać na kolejnych twórców. Nie da się tego zrobić bez sprawnego zarządzania ich dorobkiem i wizerunkiem. Dążę do tego, aby twórczość i pamięć o rodzicach nadal żyły i mogły wspierać rozwój innych artystów, zwłaszcza młodego pokolenia. To jest mój cel na najbliższe lata", podkreślił Mateusz Jackowski. Zobacz też: Klub Zbigniewa Jakubasa odniósł niebywały sukces. Córka miliardera również robi karierę Mateusz Jackowski, Nadanie imienia Olgi Jackowskiej "Kory" skwerowi na krakowskim Zwierzyńcu, czerwiec 2022
Jedenaście lat temu Marek Jackowski zostawił fanom ostatnią wiadomość. Śmierć zastała go niedługo później...
Dziś mija kolejna rocznica śmierci muzyka
Dziś, 18 maja mija kolejna rocznica śmierci Marka Jackowskiego, założyciela kultowego zespołu Maanam. Był legendą polskiej sceny muzycznej z głową pełną pomysłów do realizacji. Tamtego feralnego dnia zostawił wiadomość fanom, jej treść napawała optymizmem. "Życzę miłej, gorącej soboty i niedzieli" — pisał rozweselony Jackowski. Parę godzin później już nie żył. Marek Jackowski tuż przed śmiercią zwrócił się do fanów Był sobotni, majowy poranek, rok 2013. Tamtego dnia Marek Jackowski obudził się z zamiarem pracy w swoim ukochanym studio. Czuł się świetnie, na zdrowie nie narzekał — w zasadzie nic nie zapowiadało nadchodzącej tragedii. Były mąż Kory Jackowskiej, z którą niegdyś występował w zespole Maanam, miał akurat przed sobą kolejny muzyczny projekt do realizacji. "Drodzy przyjaciele i korespondenci! Jeżeli nie odpisuję to znaczy, że pracuję w studio. Zaległości nadrobię w wolnej chwili. Tymczasem życzę miłej, gorącej soboty i niedzieli" — zwrócił się do fanów za pośrednictwem mediów społecznościowych. Niedługo po tej wiadomości fatalnie się poczuł... Kora, Marek Jackowski, 12.07.1994 r. Jeszcze tego samego dnia swój wpis zamieściła Kora. Jej słowa wstrząsnęły całą Polską: "Pragniemy się z wami podzielić bardzo smutną wiadomością. Dziś zmarł Marek Jackowski. Wielki muzyk. Wspaniały kompozytor. Cudowny człowiek. Łączymy się w bólu z rodziną, przyjaciółmi i fanami. Niech spoczywa w pokoju...", pisała zrozpaczona artystka. Okazało się wówczas, że nagła śmierć muzyka nastąpiła w wyniku zawału serca. TYLKO NA VIVA.PL: Zajmuje w jej sercu szczególne miejsce, wiele mu zawdzięcza. Anna Rusowicz poruszająco wspomina ukochanego "Wujaszka" Marek Jackowski pracował do ostatnich chwil. Miał plany związane z legendarną grupą Uroczystości pogrzebowe odbyły się w błyskawicznym tempie. Ostatnie pożegnanie Marka Jackowskiego miały miejsce we Włoszech zaledwie dzień później. Taką decyzję podjęła jego ówczesna żona Ewa, z którą aż do śmierci mieszkał pod Neapolem. Para wychowywała razem trójkę nastoletnich córek: Biankę, Palomę i Sonię. Rodzina była dla artysty bardzo ważna. "Więź z tatą była jedyna w swoim rodzaju. Wręcz magiczna, rozumieliśmy się bez słów, wystarczyło, że na siebie spojrzeliśmy. Tata miał ogromny spokój, nie widziałam go nigdy zdenerwowanego. Był najlepszym rodzicem, jaki mógł się nam przytrafić. To była taka aura w domu" — wspominała Paloma w rozmowie z Faktem. Marek Jackowski z żoną Ewą i córkami, Viva! maj 2000 Muzyk zostawił po sobie wiele niezapomnianych hitów, jednak wielu projektów nie zdążył zrealizować przed śmiercią. Odszedł 18 maja, tuż przed zaplanowanymi koncertami w Polsce. Miał również plany dotyczące Maanamu. "Marek zdradził mi, że nazwa Maanam jest zamknięta w dobrym sejfie na czas nieokreślony. I nie wiadomo, czy jeszcze go kiedyś otworzy. Jego nagłe odejście wszystko przekreśliło" — wyznał Faktowi Michał Szulim, wokalista zespołu Plateau, z którym Marek Jackowski pracował przez ostatnie lata swojego życia. Poznali się w 2011 roku, kiedy były mąż Kory otrzymał od grupy zaproszenie na trasę czwartej płyty zespołu "Projekt Grechuta". SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jego hit "Siłacz" nuciła cała Polska. Po latach usunął się w cień, następnie zdecydował na przełomowy krok Trudno uwierzyć, że mija jedenaście lat, odkąd Marka Jackowskiego nie ma już wśród nas... Marek Jackowski
Gdy poinformowano o śmierci Czesława Niemena, zapadła cisza. Przykrą wiadomość przekazała Kora
Przed śmiercią Czesław Niemen chorował na nowotwór. Wszyscy więc liczyli się z tym, że może go zabraknąć w każdej chwili, jednak tak naprawdę nikt nie był na to przygotowany... 17 stycznia 2004 roku tę przykrą wiadomość przekazała Kora, wokalistka zespołu Maanam, podczas VII Charytatywnego Balu Dziennikarzy. Po wzruszającym geście Hirka Wrony na sali zapadła cisza. Jak ostatnie chwile ojca wspomina jego córka, Natalia Niemen? Śmierć Czesława Niemena: przykrą wiadomość przekazała Kora 17 stycznia mija dokładnie 20 lat od śmierci wybitnego muzyka. Informację tę przekazała wokalistka zespołu Maanam, Kora, podczas VII Charytatywnego Balu Dziennikarzy. „Wiemy wszyscy, że był chory. Niech ta piosenka będzie swoistym requiem dla niego”, powiedziała, a na sali rozbrzmiał utwór „Planety”. Zaraz po nim prowadzący uroczystość Hirek Wrona odtworzył dwie piosenki Czesława Niemena: „Wspomnienie” oraz „Dziwny jest ten świat”. W tym momencie na sali zapadła absolutna cisza. Nikt ze zgromadzonych nie tańczył. Wielkim sukcesem dla Czesława Niemena okazał się Festiwal Młodych Talentów w Szczecinie, po którym rozpoczął współpracę z zespołem Czerwono-Czarni. Franciszek Walicki przekonał muzyka do grania rocka, dzięki czemu szybko doceniono jego talent. W 1967 roku na 5. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu artysta wystąpił z tytułowym utworem ze swojej płyty „Dziwny jest ten świat”. Za tę piosenkę zdobył nagrodę Polskiego Radia, a dodatkowo zapisała się ona w historii jako hymn młodzieży z końca lat 60. Do dziś jest wspominana z sentymentem, a jej słowa mają ponadczasowe znaczenie. Artystę pochowano 30 stycznia 2004 roku na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. W ostatnim pożegnaniu Czesława Niemena uczestniczyło około 3 tysiące osób. Gdy rozpoczęły się uroczystości pogrzebowe, w wielu stacjach radiowych można było usłyszeć „Dziwny jest ten świat” w hołdzie dla zmarłego muzyka. „To był jedyny i niepowtarzalny człowiek, który pozostawił po sobie rzeczy, które są wzorcowe i które się w ogóle nie starzeją”, wyznał w rozmowie z Faktem Marek Sierocki. Czytaj też: Okrutnie cierpiał, odchodził powoli. Pod koniec życia Alan Rickman planował swój pogrzeb, był otoczony najbliższymi Czesław Niemen, VII Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie, 17-20.08.1967 rok Olga Jackowska, Kora Natalia Niemen o ostatnich chwilach Czesława Niemena. Co było przyczyną śmierci? Czesław Niemen zmarł 17 stycznia 2004 roku w Centrum Onkologii Warszawie. Mówi się, że przyczyną śmierci był nowotwór jelita grubego, z którym od lat się zmagał, jednak córka artysty ma na ten temat nieco inne zdanie. „Przy chorobie nowotworowej śmierć zawsze się czai. Był w nas strach, że nadejdzie, wszyscy o tym myśleliśmy. A z drugiej strony mieliśmy nadzieję, że będzie dobrze. Mamy przekonanie, że gdyby nie wymiana okien na korytarzach warszawskiego szpitala onkologicznego w styczniu, po których przewożono pacjentów, w tym i mojego tatę, żyłby do dzisiaj. Ojciec po takiej jednej przejażdżce na wózku dostał zapalenia płuc i zapadł w śpiączkę. Po około 10 dniach zmarł”, wyznała dziennikarzowi viva.pl Natalia Niemen. Natalia Niemen do końca czuwała przy tacie, gdy odchodził. Wtedy też zdobyła się na szczerość i rozliczenie z przeszłością, która bywała też przykra. „Kiedy tata leżał w śpiączce, a wiem że ci ludzie słyszą co się do nich mówi, gadałam do niego. Z duszą na ramieniu, ze strachem, że on przecież może się z tej śpiączki nie wybudzić, powiedziałam, że przebaczam mu, a także ja proszę o przebaczenie. Czułam, że to jest dla nas obojga ważne”, zwierzyła się w tej samej rozmowie córka Czesława Niemena. Czemu prosiła ojca o wybaczenie? „Bo zawsze jest coś do przebaczenia”, wyjaśniła dziennikarzowi viva.pl. „Pomimo iż uważam, że to rodzic przyczynia się w znacznym stopniu do niektórych problemów swoich dzieci własnymi niedojrzałymi postawami i nieumiejętnościami, to dziecko w pewnym momencie też ma swoje za uszami i dobrze jest przepraszać. A więc oczekiwać przebaczenia. Wiem, co mówię (…) Młodzieży odbija głupawka w każdym pokoleniu. Mój tata na przykład niejednokrotnie doprowadzał do białej gorączki swojego ojca. Wiem, bo sam o tym wielokrotnie opowiadał i miał poczucie winy, że go poważnie zasmucał nie będąc posłusznym synem”, dodała w tej samej rozmowie. Zobacz także: Nie zdążyli zrealizować wspólnych marzeń. W ciągu jednego dnia Dorota Sumińska zyskała męża i go straciła Czesław Niemen z córkami, Natalia Niemen Natalia Niemen w sesji dla magazynu VIVA!, 2019 rok
Marek Jackowski zamieszkał z ukochaną żoną we Włoszech. Kora nie umiała zaakceptować jego wyborów
Odkąd Marek Jackowski związał się z ukochaną Ewą, odnalazł szczęście i spełnienie. Ucierpiała na tym z kolei jego relacja z Korą, która nie umiała zaakceptować nowej wybranki założyciela Maanamu. "One obie chciały być właścicielkami Marka i to powodowało, że stosunki między Markiem a Korą były coraz gorsze". Historia relacji całej trójki nie miała niestety szczęśliwego zakończenia. [Ostatnia aktualizacja: 11.12.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i VIVA! Historie 12.12.2024 r.] Marek Jackowski odnalazł szczęście u boku żony Ewy 3 maja 1992 roku w Polkowicach Maanam grał majówkowy koncert dla lokalnych mieszkańców. Marek Jackowski nie przypuszczał, że ten dzień zmieni jego życie na zawsze. To wtedy założyciel kapeli spotkał po raz pierwszy miłość, która towarzyszyła mu do końca życia. Z ukochaną Ewą doczekał się trzech córek, dzięki niej zerwał z nałogiem i cieszył się urokami życia innymi niż bycie gwiazdą rockowego zespołu. Małżeństwo poszukiwało swojego miejsca na ziemi. Najpierw zamieszkali w Zakopanem, stworzyli tam swój azyl, wypełnili dom obrazami, porcelaną i meblami, a muzyk wydzielił sobie minigabinet do pracy. Po pewnym czasie okazało się, że mieszkanie w górach miało swój urok, ale tylko na jakiś czas. "Mieszkanie tam na dłużej jest naprawdę uciążliwe”, wspominała Ewa Jackowska. Postanowili po raz kolejny zmienić coś w swoim życiu i postawili na wyprowadzkę do Włoch. Latem 2007 roku zamieszkali w uroczym domu w San Marco di Castellabate w Salerno pod Neapolem. I choć córki Jackowskich były nieco rozżalone zmianą środowiska i wyprowadzką z dala od znajomych i szkoły, to cała rodzina szybko adaptowała się do nowego miejsca. "Tata od razu zakochał się w tym miejscu", opowiadała córka muzyka, Paloma. "Gdy się tu sprowadziliśmy, miał ogromną radość z tego, że budzi się rano i od razu robi obchód ogrodu. Zrywał cytrynę do herbaty, patrzył, jak wszystko kwitnie dookoła, jak rozwijają się kwiaty, owocują morele czy zmienia się drzewo magnolii. Mieli z mamą taki poranny rytuał ogrodowy" (cytat za wyborcza.pl). Zobacz też: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki Marek Jackowski, Ewa Jackowska Kora nie akceptowała żony Marka Jackowskiego Założycielowi Maanamu na przestrzeni lat zmieniły się priorytety, ważniejsza stała się dla niego rodzina, najwięcej uwagi poświęcał córkom i żonie, a Kora nie ukrywała, że te zmiany w życiu jej byłego partnera są źródłem jej dużych frustracji. "Marek ma wszystko w dupie!", wykrzyknęła do reszty zespołu Maanam, kiedy dowiedziała się o wyprowadzce Jackowskiego do Włoch. "Co on, kurwa, robi w tych Włoszech? Kto będzie płacił za jego przyloty do Polski?!", komentowała rozżalona. Muzycy Maanamu wiedzieli, z czego wynika ta złość. "Kora denerwowała się tą wyprowadzką, bo chciała, by Marek był na każde jej żądanie". Do tego dochodziły jeszcze kwestie czysto logistyczne. Marek spóźniał się na próby, kiedy mieszkał w Zakopanem, wobec czego członkowie zespołu zastanawiali się, co stanie się w momencie, gdy zamieszka setki kilometrów od Polski. Emocjonalna reakcja Kory miała też swoje źródło w zazdrości o Ewę, której Marek Jackowski poświęcał wtedy najwięcej czasu i uwagi. "Nie mogła zaakceptować też Ewy i znieść tego, że dla Marka najważniejsza jest rodzina i że on słucha żony, ubierając się na scenę, realizując swoją pasję związaną ze sztuką czy wyprowadzając się z Polski", mówili członkowie Maanamu. W pewnym momencie dwie kobiety o dominujących charakterach chciały mieć znaczący wpływ na tego samego mężczyznę. W relacji Kora-Ewa nigdy nie zapanował rozejm i wzajemne zrozumienie, a to wpływało także na relację wokalistki z założycielem Maanamu. "One obie chciały być właścicielkami Marka i to powodowało, że stosunki między Markiem a Korą były coraz gorsze. Gdyby się akceptowały, nie byłoby wielu konfliktów w zespole", mówi osoba z otoczenia Maanamu. Niedługo potem, 1 grudnia 2008 roku artyści wydali oświadczenie, w którym poinformowali swoich fanów o zawieszeniu działalności artystycznej na czas nieokreślony. Od tamtego czasu Kora i Marek Jackowski rozwijali się na własnych zasadach. Czytaj również: Jedenaście lat temu Marek Jackowski zostawił fanom ostatnią wiadomość. Śmierć zastała go niedługo później... Kora, Marek Jackowski Źródło: wyborcza.pl