Był królem komedii, jego rola w filmie "Sami swoi" do dziś jest kultowa. Ale Wacława Kowalskiego sława nie cieszyła, bo marzył o innej karierze
Jego twarz znają wszyscy Polacy. I nawet jeśli nie pamiętają jego nazwiska, to bezbłędnie wskazują, że zagrał Kazimierz Pawlaka w filmie „Sami swoi” i dwóch jego kolejnych częściach. Ta postać zapewniła mu gigantyczną popularność, której Wacław Kowalski nie lubił. Także dlatego, że wcale nie chciał zostać aktorem i przez całe lata żałował, że nie wybrał swojego wymarzonego zawodu.
2 maja mija 110 rocznica urodzin Wacława Kowalskiego – aktora, który kojarzy się od razu z rolą krewkiego przesiedleńca Kazimierza Pawlaka w „Samych swoich”. Zagrał ją genialnie i dzięki niej stał się legendą. Wacław Kowalski grał komediowe role, ale w życiu prywatnym nie był wesołym człowiekiem. Męczyła go ogromna popularność, zdarzało się, że ludzie na jego widok wołali: „Pawlak, podejdź no do płota!”, co czasem go irytowało. Marzył o innej karierze, przeżył ogromną tragedię. Jak potoczyło się życie Wacława Kowalskiego? Wacław Kowalski - dzieciństwo naznaczone stratą Urodził się w 1916 roku w miejscowości Gżatsko (obecnie Gagarin), na terenie Rosji. Dzieciństwo i młodość spędził w Gnojnie, na Lubelszczyźnie. Mieszkał tam z rodzicami i trzema siostrami. Już jako młody chłopak, Wacław Kowalski przeżył stratę bliskiej osoby. W wyniku nieszczęśliwego wypadku zmarł jego ojciec, kowal. "Podczas pracy w kuźni odłamek metalu wpadł dziadkowi do oka. Niedługo po przeprowadzonej w Warszawie operacji zachorował na zapalenie opon mózgowych i organizm poddał się", wspominał syn aktora, Jan Bartłomiej Kowalski. Kolejnym potężnym ciosem była śmierć jednej z trzech sióstr. 12-letnia Józia utopiła się w Bugu. "Wracając z koleżankami z odpustu w kościele w Niemirowie, postanowiła się wykąpać. Mówiłam jej wówczas: "Chodź do domu", ale nie posłuchała. Wróciłam do Gnojna, a niedługo po tym dowiedziałam się, że porwał ją nurt rzeki. Ciało znaleziono kilkaset metrów dalej, koło skarpy", wspominała jedna z mieszkanek Gnojna. Wacław Kowalski – jak niedoszły śpiewak został aktorem, a po drodze nauczycielem Te tragedie bardzo przeżył, ale nie załamały go. Był młody, zdolny, marzył, by ruszyć w świat. Śpiewał barytonem i myślał o występach w operze. Jednak rzeczywistość zmusiła go do wyboru innej drogi. W 1937 roku skończył Seminarium Nauczycielskie i rozpoczął pracę w Instytucie Pedagogiki Specjalnej oraz jako nauczyciel w szkole na Polesiu. Potem przyszła wojna, Kowalski brał udział w Kampanii Wrześniowej, 1939 roku. Po wojnie zaczął studia w wymarzonym Konserwatorium w Łodzi. I być może zrobiłby karierę jako śpiewak, zaczął jednak statystować w tamtejszym teatrze Wojska Polskiego. Tam wypatrzył go słynny reżyser Leon Schiller. Wacław Kowalski zagrał rólkę "Krakowiakach i góralach" w teatrze, oraz epizod w „Zakazanych piosenkach”, filmie z 1946 roku. Tak zaczęła się jego aktorska kariera. W 1951 roku zdał, jako aktor egzamin eksternistyczny w Szkole Teatralnej w Warszawie. Zagrał wiele ról, która zapadły w pamięć widzom. Na jego dorobek artystyczny składały się role w produkcjach takich jak "Przygoda na Mariensztacie", "Ewa chce spać", "Stawka większa niż życie" czy "Wojna domowa". Był bardzo lubiany jako dozorca, Ryszard Popiołek w serialu „Dom”. I oczywiście Kazimierz Pawlak w kultowej serii filmów, którą rozpoczęli "Sami swoi" Sylwestra Chęcińskiego, w 1967 roku. To nie on miał zagrać Pawlaka, a jeden z mistrzów aktorstwa Początkowo nie był brany pod uwagę do roli Pawlaka. Sylwester Chęciński myślał o wielkim Jacku Woszczerowiczu, już wtedy legendzie wśród polskich aktorów. Ale mistrz był schorowany, nie ruszał się z Warszawy i trzeba było szukać innego kandydata. Sama produkcja też nie budziła entuzjazmu. „Stary, po co ty się bierzesz za wiochę?”, pytali znajomi Sylwestra Chęcińskiego. Tematyka wiejska nie była wtedy w modzie. Ale on wiedział, że chce robić ten film. O Wacławie Kowalskim pomyślał, bo pracował z nim już wcześniej. Po latach wspominał że ten wybór był, jak uśmiech losu. „Mały zadziora, wulkan energii, choleryk”, mówił o Wacławie Kowalskim w roli Pawlaka. Wydawało się, że aktor, znany wtedy głównie z ról drugoplanowych nie ma podejścia do wspaniałego Władysława Hańczy – Kargula. A jednak stworzyli razem duet-legendę. Potem obaj zrobili jeszcze „Nie ma mocnych”( 1974) i „Kochaj albo rzuć”( 1977). Żonę, Stasię kochał ponad wszystko Wacław Kowalski miał 27 lat, kiedy założył rodzinę. Z przyszłą żoną, Stanisławą, wpadli sobie w oko, już na pierwszym spotkaniu. W 1943 roku para pobrała się w kościele Św. Anny w Białej Podlaskiej. Żeby zarobić na rodzinę, Wacław Kowalski rozpoczął pracę przy kolczykowaniu zwierząt. Zaledwie 3 lata później na świecie pojawił się ich pierworodny syn Jan, a po dziesięciu latach urodził się kolejny syn, Maciej. Synowie byli dumą ojca, obaj poszli na medycynę. Ale początki nie były łatwe, młody Wacław Kowalski usiłował pogodzić obowiązki domowe, pracę i studia na Konserwatorium w Łodzi. Z czasem rodzina przeniosła się do Brwinowa koło Warszawy. Podobno poza planem filmowym był człowiekiem cichszym, bardziej wycofanym, niż można by się spodziewać. Dla Wacława Kowalskiego małżeństwo było jednym z najważniejszych punktów odniesienia – stabilnością w świecie, który rzadko ją oferuje. Żona była dla niego nie tylko partnerką, ale też oparciem, kimś, kto rozumiał, czym jest życie obok aktora. Nie był człowiekiem znanym ze skandali ani medialnych wyznań. Chronił swoją prywatność. Tragedia, która zmieniła wszystko Wszystko zmieniło się, gdy w 1982 roku młodszy z synów - Maciej, zginął w wypadku samochodowym. Miał wówczas 26 lat, był na ostatnim roku studiów medycznych. Aktor nie mógł sobie wybaczyć, że nie poświęcił mu wystarczająco dużo uwagi. Załamał się, wpadł w depresję i ostatecznie postanowił zakończyć aktorską karierę. „Pojechaliśmy z Jerzym Janickim, by zachęcić go do grania i wyrwać z depresji” , wspominał Andrzej Mularczyk, jeden z twórców serialu "Dom" w którym Kowalski grał tak lubianą rolę dozorcy Popiołka. On jednak nie chciał słyszeć o powrocie do pracy, deklarując stanowczo, że "to już go nie interesuje". Pokazał odwrócony do ściany telewizor. Zamknął się w domu, pracował w ogrodzie, hodował pszczoły, robił zakupy. Zmarł w 1990 roku w wieku zaledwie 74 lat. Umarł z powodu udaru, w drodze do szpitala. Został pochowany na cmentarzu w podwarszawskim Brwinowie. "Do tej pory brakuje mi bardzo ojca, tego wielkiego moralnego autorytetu. Podobnie jak i mamy (...) Bo moi rodzice bardzo się kochali, zawsze mogłem na nich liczyć i nigdy się na nich nie zawiodłem. To było wspaniałe małżeństwo", mówił starszy syn aktora, Jan Bartłomiej Kowalski (cytat za filmsamiswoi.wixite. com)
Danuta Stenka po latach o kulisach „Nigdy w życiu”: „To był koszmar”. Chciała odejść z planu
Danuta Stenka wraca do przełomowej roli Judyty i po latach ujawnia kulisy pracy nad „Nigdy w życiu”. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu aktorka nie ukrywa, że było to dla niej bolesne doświadczenie. – „To był koszmar” – przyznaje szczerze.
Dziś „Nigdy w życiu” uchodzi za jedną z najważniejszych komedii romantycznych w Polsce. Historia Judyty na stałe zapisała się w popkulturze, inspirując całe pokolenia kobiet. Jednak droga do tego sukcesu była dla Danuty Stenki znacznie trudniejsza, niż mogłoby się wydawać. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu aktorka wraca do początku tej historii – i odsłania kulisy, które zmieniają sposób patrzenia na ten film. Danuta Stenka i „Nigdy w życiu” – wszystko zaczęło się od Grocholi Na początku nic nie wskazywało na to, że to właśnie Danuta Stenka zagra Judytę. Aktorka była kojarzona przede wszystkim z ambitnym teatrem i współpracą z najwybitniejszymi reżyserami. Tymczasem komedia romantyczna była wówczas w Polsce dopiero raczkującym gatunkiem. Jak wspomina w rozmowie z Onetem: „Decydenci zdecydowanie nie widzieli mnie w tym filmie. Mimo wielokrotnych sugestii autorki, Kasi Grocholi, żeby zaproszono mnie na zdjęcia próbne, mój telefon milczał”. Producenci mieli zupełnie inną wizję obsady – chcieli powierzyć rolę młodszej aktorce. Dopiero gdy okazało się, że ekranowa matka i córka wyglądają jak siostry, zaczęto szukać kogoś bardziej wiarygodnego wiekowo. Sama aktorka nie miała złudzeń: „Ja się z klimatem ‘Nigdy w życiu’ po prostu nie kojarzyłam”. Ostatecznie – jak przyznaje – została Judytą z bardzo pragmatycznego powodu: „Potrzebowali starszej mamy”. „To był koszmar” – kulisy, o których nie mówiono Choć film miał lekki, ciepły charakter, doświadczenia Stenki na planie były zupełnie inne. Już na etapie pracy pojawiły się ogromne emocje i napięcia. Aktorka nie ukrywa w rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu: „Moja przygoda z filmem ‘Nigdy w życiu’ to wcale nie jest wesoła historia”. Najtrudniejsze przyszło jednak później. Danuta Stenka bardzo mocno zapamiętała pierwszą część zdjęć. Jak przyznaje: „Prawdziwy koszmar zaczął się na planie i trwał mniej więcej do połowy zdjęć”. Skala emocji była ogromna. „Wracałam do domu załamana, płacząc mojej menadżerce do słuchawki” – wspomina. I dodaje jedno z najbardziej poruszających zdań: „Gdybym mogła udźwignąć finansowo zerwanie umowy, zrezygnowałabym z tej roli w ułamku sekundy”. Mimo tego każdego dnia wracała na plan i robiła wszystko, by nikt nie zauważył jej stanu. „Całą swoją energię inwestowałam w to, żeby nikt na planie nie zorientował się, w jakim tak naprawdę jestem stanie. A byłam w rozpaczy”. Zobacz też: Walczyła z tym przez sześć lat. Gwiazda „Nigdy w życiu” zdobyła się na poruszające wyznanie: "To był upiorny czas" Cisza reżysera i poczucie odrzucenia Źródłem kryzysu była m.in. trudna relacja z reżyserem Ryszardem Zatorskim. Dla aktorki, przyzwyczajonej do intensywnej pracy nad rolą, brak komunikacji był szczególnie bolesny. „Przyzwyczaiłam się do dłubania, analizowania, poprawiania (...). A tutaj reżyser milczał. Żadnych wskazówek, żadnych komentarzy, nic” – mówi wprost. W pewnym momencie doszła do dramatycznego wniosku: „Doszłam do wniosku, że on mnie tam po prostu niezmiennie NIE CHCE. Uznałam, że narzucili mu mnie. Wcisnęli”. To poczucie bycia niechcianą to jeden z największych lęków aktora. Sytuacja zmieniła się dopiero po szczerej rozmowie z reżyserem. Okazało się, że obie strony żyły w błędnym przekonaniu na swój temat. Ten moment był przełomowy – od niego zaczęła się prawdziwa współpraca i budowanie postaci, która z czasem stała się kultowa. Powrót po latach – Stenka znów zagra Judytę? Po ponad dwóch dekadach historia „Nigdy w życiu” doczekała się kontynuacji w postaci kolejnej książki autorstwa Katarzyny Grocholi. Sfilmowanie tej historii jest tylko kwestią czasu. Danuta Stenka nie ukrywa, że podchodzi do tego projektu z mieszanką ciekawości i ostrożności, ale jednocześnie oficjalnie potwierdza swój udział. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu mówi wprost: „Jestem bardzo ciekawa scenariusza. Oczywiście jest we mnie niepokój, bo drugie części z rzadka się udają, ale jestem otwarta na tę przygodę”. Aktorka zaznacza jednak, że jej powrót nie jest bezwarunkowy. Kluczowa pozostaje dla niej kwestia obsady i wierności oryginalnej historii. Jak podkreśla, nie wyobraża sobie tej opowieści bez ludzi, którzy stworzyli fenomen pierwszej części. Ten powrót budzi ogromne emocje – zarówno wśród widzów, jak i samej aktorki. Bo choć „Nigdy w życiu” było dla niej doświadczeniem skrajnie trudnym, dziś pozostaje jedną z najważniejszych ról w jej karierze. Czytaj również: Fani czekali latami na ten moment. Judyta wraca, a Katarzyna Grochola dorzuca niespodziankę. Takiego ruchu nikt się nie spodziewał
Uwielbiana przez Polaków komedia dziś do obejrzenia w TV! Plejada najlepszych aktorów i śmiech do łez gwarantowane
Ta polska komedia ma już status kultowej. Ta gwiazdorska obsada i pełna zwrotów akcji oraz porządnej dawki humorów fabuła do dziś zachwyca. Nie przegap okazji, bo już dziś masz szansę obejrzeć ją całkowicie za darmo!
„Testosteron” to jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich komedii XXI wieku. To film, który rozbraja stereotypy, wywołuje salwy śmiechu i zmusza do refleksji. Dzięki mocnej obsadzie, wartkiej akcji i odważnemu scenariuszowi zdobył sympatię widzów i stał się obowiązkową pozycją dla fanów polskiego kina. Już dziś masz szansę obejrzeć go całkowicie za darmo! Twórcy i obsada filmu „Testosteron” Za reżyserię filmu odpowiada duet Tomasz Konecki i Andrzej Saramonowicz, którzy wcześniej wspólnie pracowali nad sukcesem takich produkcji jak np. „Ciało”. Scenariusz „Testosteronu” napisał Andrzej Saramonowicz, opierając go na własnej sztuce teatralnej o tym samym tytule. Zdjęcia do filmu wykonał operator Tomasz Madejski, autor warstwy wizualnej takich hitów jak „Lejdis” czy „Jak się pozbyć cellulitu”. Obsada „Testosteronu” to prawdziwa plejada gwiazd polskiego kina. W roli Kornela, niedoszłego pana młodego, wystąpił Piotr Adamczyk, znany z takich produkcji jak „Kariera Nikosia Dyzmy” czy „Karol — człowiek, który został papieżem”. Kelnera Tytusa zagrał Borys Szyc, a w postać porwanego gościa weselnego wcielił się Maciej Stuhr. Krzysztof Stelmaszyk zagrał Stavrosa, ojca Kornela, natomiast Tomasz Karolak i Tomasz Kot wcielili się odpowiednio w Fistacha i Robala, dwóch ekscentrycznych porywaczy. W filmie wystąpił także Cezary Kosiński jako Janis, w kreacji brata pana młodego. Zobacz też: Nie oderwiesz się od ekranu! Ten film to idealne połączenie komedii i akcji, a dziś obejrzysz go zupełnie za darmo O czym opowiada film „Testosteron” „Testosteron” opowiada historię, która rozpoczyna się w kościele, a dokładniej w dniu ślubu Kornela. Niespodziewanie, podczas ceremonii, jego narzeczona Alicja publicznie oświadcza, że kocha innego mężczyznę i całując go, ucieka sprzed ołtarza. Szokujący incydent staje się punktem wyjścia do lawiny nieprzewidzianych wydarzeń. Ojciec Kornela, Stavros, w akcie desperacji postanawia porwać ukochanego Alicji i wyjaśnić sytuację „po męsku”. Zamiast świętowania, rozpoczyna się szalony wieczór, pełen alkoholu, kłótni, filozoficznych dyskusji i bolesnych wyznań. W zamkniętej przestrzeni sali weselnej mężczyźni zaczynają dzielić się historiami z własnego życia, ujawniając swoje lęki, porażki i rozczarowania miłosne. Film ukazuje skomplikowaną naturę męskiej tożsamości, mierząc się z pytaniami o to, co znaczy być mężczyzną, jak radzić sobie z uczuciami i jakie są prawdziwe źródła nieporozumień między płciami. „Testosteron” nie boi się ukazywać mężczyzn jako zagubione i emocjonalne jednostki. To komedia, która śmieje się nie tyle z kobiet, co z męskich wyobrażeń o nich. Pełna jest ciętych dialogów, dynamicznych zwrotów akcji i nieoczywistych wydarzeń, oferując rozrywkę na najwyższym poziomie, ale też prowokując do refleksji. Saramonowicz i Konecki pokazują, że pod powierzchnią żartów kryje się gorzka prawda o relacjach, które nie zawsze są tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Zobacz też: Te hity to sentymentalna podróż do młodzieńczych lat. Poznaj zestawienie najlepszych filmów z motywem szkoły Kiedy i gdzie oglądać film „Testosteron” View oEmbed on the source website Tę kultową komedię będzie można obejrzeć już dziś na kanale TVN o godzinie 22:45.
Nie przegap! Klasyk z Julią Roberts, który podbił serca milionów, dziś w tv
Jedna z najpopularniejszych komedii romantycznych lat 90. powraca na ekrany! „Mój chłopak się żeni” z Julią Roberts, Dermotem Mulroneyem i Cameron Diaz to kultowa produkcja, która mimo upływu lat wciąż bawi i wzrusza. Dziś wieczorem film będzie można zobaczyć o 23:10 w Polsacie i Polsacie HD.
„Mój chłopak się żeni” to jeden z tych filmów, które na stałe wpisały się w kanon komedii romantycznych lat 90. Zjawiskowa Julia Roberts, zaskakujący scenariusz i pełna emocji fabuła sprawiają, że produkcja P.J. Hogana do dziś cieszy się ogromną popularnością. Dziś wieczorem widzowie będą mieli okazję przypomnieć sobie ten kinowy hit – film zostanie wyemitowany o 23:10 na antenie Polsatu oraz Polsatu HD. Mój chłopak się żeni – historia o miłości, zazdrości i ślubie Film „Mój chłopak się żeni” (ang. My Best Friend's Wedding) to amerykańska komedia romantyczna z 1997 roku, trwająca 135 minut. Fabuła skupia się na Julianne Potter – autorce kulinarnych poradników, która od lat przyjaźni się z dziennikarzem sportowym Michaelem O'Nealem. Choć kiedyś byli parą, dziś łączy ich tylko przyjacielska umowa: jeśli do 28. roku życia nie znajdą partnerów, wezmą ślub. Jednak Michael zaskakuje Julianne wiadomością, że wkrótce żeni się z Kimberly Wallace – młodą kobietą z zamożnej rodziny. Julianne, świadoma nagle swoich uczuć, postanawia zrobić wszystko, by przeszkodzić w tym ślubie. Julia Roberts i błyskotliwa obsada w nietypowej roli W roli Julianne błyszczy Julia Roberts – laureatka Oscara z 2000 roku. Jej bohaterka to postać niejednoznaczna: z jednej strony przebiegła, z drugiej – zraniona i pełna sprzecznych emocji. Film wyróżnia się nie tylko ciekawą fabułą, ale też świetną obsadą. Obok Roberts występują: Dermot Mulroney jako Michael, Cameron Diaz jako Kimmy Wallace oraz Rupert Everett jako George Downes – wydawca Julianne i jej udawany narzeczony. Reżyserem filmu jest P.J. Hogan, znany również z „Wesela Muriel”. Zobacz też: Ten film z ikoną lat 90. już zapowiada się na hit. Stoi za nim oscarowy reżyser Kultowe sceny i pamiętne momenty filmu „Mój chłopak się żeni” zyskał uznanie widzów i krytyków dzięki nieszablonowemu scenariuszowi i zabawnym, pełnym emocji scenom. Jedną z najsłynniejszych pozostaje moment, gdy bohaterowie w restauracji śpiewają piosenkę „I Say a Little Prayer” – scena, która zyskała status kultowej. Film ukazuje desperackie próby Julianne, która usiłuje poróżnić Michaela z przyszłym teściem i wzbudzić jego zazdrość, przedstawiając George'a jako swojego narzeczonego. Każde z tych działań prowadzi do nieoczekiwanych efektów, zbliżając Michaela i Kimmy jeszcze bardziej. Czytaj także: Odrzucili go we Włoszech i Niemczech, nie chcieli go pokazywać w kinach. Dziś ten film to polska legenda Rola Ruperta Everetta – moment przełomowy w komedii W drugoplanowej roli George’a Downesa, Rupert Everett stworzył jedną z najbardziej zapamiętanych postaci filmu. Jego bohater wnosi do produkcji lekkość, ironię i wyjątkowy urok. Everett, który już w 1989 roku dokonał coming outu, dzięki tej roli zdobył uznanie widzów i nagrody filmowe. Postać George’a parodiuje stereotyp gejowskiego przyjaciela, a zarazem przełamuje go dzięki błyskotliwej i charyzmatycznej interpretacji. Czytaj także: Netflix oficjalnie to potwierdził, ten serial jest absolutnym hitem. Padły konkretne liczby Gdzie i kiedy obejrzeć „Mój chłopak się żeni”? Kultowa komedia romantyczna „Mój chłopak się żeni” będzie emitowana w czwartek, 24 lipca, o godzinie 23:10 na kanale Polsat oraz Polsat HD. To doskonała okazja, by przypomnieć sobie ten ponadczasowy klasyk lub obejrzeć go po raz pierwszy. Źródła: vogue.pl, programtv.onet.pl
Był cichy, wycofany, dziś jest legendą sceny i bawi tłumy. Kacper Ruciński śmiechem oswaja swoje lęki i cudze emocje
Kacper Ruciński to nie tylko twarz polskiego stand-upu, ale również wrażliwy introwertyk, oddany ojciec i mąż. Oto poruszająca historia jego przemiany – od wycofanego ucznia do jednego z najważniejszych komików w kraju.
Kacper Ruciński to jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiego stand-upu, mówi się dziś o nim jako o pionierze tej formy rozrywki. Wrażliwy introwertyk, który w dzieciństwie czuł się wykluczony i niezrozumiany, dziś potrafi rozbawić do łez całe sale pełne widzów. Jego historia to opowieść o wytrwałości, samoświadomości i sile śmiechu jako sposobie radzenia sobie z rzeczywistością. Kacper Ruciński: od outsidera do lidera sceny W podstawówce czuł się „nie na miejscu”. Nie pasował do rówieśników, był zbyt wrażliwy, zbyt uważny. Miał jednego przyjaciela, ale ogólnie czuł się jak obserwator, nie uczestnik. „Koledzy mieli inny pogląd na świat niż ja. Nie bawiły mnie ich zabawy” – opowiadał Mateuszowi Jędrasiowi w podcaście "Dobry Przelot". Prawdziwą przemianę przeszedł dopiero w technikum hotelarskim, gdy wyjechał do innego miasta i postanowił przestać być outisiderem. Dopiero wówczas pozwolił dojść do głosu temu, kim chciał być naprawdę. Choć wciąż przyznaje się do introwertyzmu, potrafi już funkcjonować w świecie ludzi – choć nie bez wysiłku. Ma za sobą momenty, w których zwykła rozmowa z kasjerką w sklepie była dla niego źródłem stresu. "Jeszcze kilka lat temu miałem ogromny problem, żeby wejść do Żabki i swobodnie porozmawiać z kasjerką. Small talk kompletnie mi nie wychodził. Choć dziś jest już trochę lepiej, nadal uważam, że brakuje mi tej lekkości, którą mają moi ekstrawertyczni koledzy. Gdy widzę, jak łatwo nawiązują rozmowę, sam czuję spięcie i wewnętrzny paraliż. Zastanawiam się wtedy: <Dlaczego on tak swobodnie z nią rozmawia? Jak on to robi?>", wyznał w podcaście "Dobry Przelot". Dziś komik uczy się małych kontaktów społecznych, ale to scena daje mu prawdziwą wolność. Zobacz też: Rozśmiesza widzów od 26 lat, miał problemy przez swoje imię. Jaki Abelard Giza jest prywatnie? Kacper Ruciński: scena jako terapia, żarty z niepełnosprawnych „Myślałem, że robię stand-up, bo kocham komedię. A ja robię go, bo wreszcie mogę wejść do pokoju pełnego obcych ludzi i oni mnie lubią” – przywołuje słowa Billa Burra, z którymi całkowicie się utożsamia. Na scenie jest sobą idealnym – tym, którym chciałby być na co dzień. Stand-up to dla niego nie tylko praca, ale forma autoterapii i... grupowej terapii dla widowni. „Śmiech jest największym darem w radzeniu sobie z trudnymi sytuacjami” – mówi. I rzeczywiście, jego występy to często mieszanka mocnych żartów, refleksji i psychologicznej głębi. Ruciński nie ucieka od tematów kontrowersyjnych. Wręcz przeciwnie – świadomie łamie granice, ale z szacunkiem i precyzją. „Żarty z niepełnosprawnych często najbardziej bawią... osoby niepełnosprawne. To nie oni się obrażają, tylko inni, którzy biorą na siebie odpowiedzialność, by ich bronić” – zauważa trafnie w rozmowie z Mateuszem Jędrasiem. Jego celem nie jest szokować, lecz uruchomić refleksję i wydobyć prawdziwy śmiech – nawet ten, którego sami się wstydzimy. CZYTAJ TEŻ: Tomasz Majer – od baru mlecznego do królewskiej sceny kabaretu. Jak artysta z Głogowa podbił serca publiczności? Kacper Ruciński: droga do kariery, wygrana w teleturnieju Podczas studiów nie musiał martwić się o pieniądze – wygrał 100 tys. zł w teleturnieju „Czy jesteś mądrzejszy od 5-klasisty?”, co pozwoliło mu spokojnie rozwijać pasję do stand-upu. To była jego brama do kariery – bez konieczności dorabiania w weekendy. Dzięki temu mógł w pełni poświęcić się scenie, rozwijać materiał i budować swoją pozycję. "Przez dwa lata mogłem sobie żyć jak pan na warunki studenckie. Kupiłem sobie auto, laptopa i i jeszcze mi dużo zostało", wspominał w podcaście. Co ciekawe, Ruciński w początkach swojej kariery był tak istotną postacią, że to... Rafał Pacześ supportował jego występy. Choć dziś Pacześ uchodzi za giganta stand-upu, to właśnie Kacper przecierał szlaki i inspirował młodszych kolegów. Czytaj też: Rafał Pacześ nie musi już żartować, żeby zarabiać miliony. Mało kto wie, czym zajmuje się poza sceną Kacper Ruciński marzył o aktorstwie Choć na co dzień kojarzony jest przede wszystkim z komedią i stand-upem, Kacper Ruciński od zawsze nosił w sobie również marzenia o aktorstwie. Dwukrotnie próbował dostać się do szkoły teatralnej, mierząc się z legendami polskiej sceny, takimi jak Jerzy Stuhr, Dorota Segda czy Krzysztof Globisz, bo to oni zasiadali wówczas w komisji egzaminacyjnej. Choć ostatecznie nie został przyjęty – zadecydował głos dziekana, Globisza – dziś z dystansem i wdzięcznością mówi, że być może dobrze się stało. Mimo to aktorskie ambicje w nim nie wygasły. Wspólnie z Abelardem Gizą i Januszem Pietruszką pracuje nad scenariuszem filmu komediowego, w którym chciałby się zrealizować również jako aktor. Ruciński nie ukrywa, że marzy o stworzeniu czegoś autorskiego – serialu, filmu, a może nawet projektu muzycznego, bo od jakiegoś czasu myśli także o rapie. „Muszę to w końcu zrobić, bo nie będę miał do siebie szacunku” – mówi z przekąsem, ale i wyraźnym zapałem, który zdradza, że te marzenia traktuje całkiem serio. Czytaj również: Z call center na scenę: jak Mateusz Socha rozśmieszył całą Polskę? Kacper Ruciński: prywatnie: mąż i ojciec To właśnie aktorski świat doprowadził komika do spotkania swojej przyszłej żony, Karoliny, która od lat pasjonuje się teatrem improwizowanym. Para poznała się w teatrze młodzieżowym w Gdańsku. Dzisiaj widzą, że ich zamiłowanie do artystycznych przedsięwzięć udzieliło się także ich kilkuletniej córce. Ruciński z dumą opowiada o scenicznych pomysłach dziewczynki, tworzeniu spektakli kukiełkowych i niesamowitej kreatywności. Choć nie planuje dla niej konkretnej ścieżki kariery, wspiera każdą jej pasję. Mimo że stand-uper na scenie opowiada o swojej rodzinie z dużą dozą ironii i żartobliwego dystansu, w rzeczywistości jest zaangażowanym ojcem i mężem. „To, że wkurzam się na żonę i dziecko – to oczywiście po części prawda, ale cały ten gniew na scenie to forma oczyszczenia. Śmiejmy się z tego, bo co nam zostaje?” – mówi. Stand-up traktuje jako sposób na rozbrojenie codziennych frustracji i pokazanie, że każdy ma momenty słabości. Relacja z córką to dla niego ważna część życia – i także inspiracja do przemyśleń. Nie tworzy idealnego obrazka rodziny, ale pokazuje prawdziwe emocje, wahania, stres, które towarzyszą ojcostwu. To część jego większej misji – autentyczność na scenie. Nie udaje lepszego, nie ucieka w banał. Czytaj też: Jego filmy biją rekordy wyświetleń w sieci, nieustannie zdobywa serca publiczności. Odsłaniamy tajemnice Daniela Midasa Kacper Ruciński o polskim stand-upie Ruciński ma nadzieję, że polski stand-up w najbliższych latach stanie się bardziej mainstreamowy – bardziej dostępny, ale nie głupi. Mniej wulgarny, ale bardziej ostry intelektualnie. Wierzy, że scena może służyć czemuś więcej niż tylko rozrywce – że może być lustrem dla społeczeństwa, narzędziem refleksji, miejscem wspólnego oczyszczenia.
Czarna komedia – gatunek, który rozładowuje napięcie
Czy dla filmów z czarnym humorem istnieją tematy tabu?
Czarna komedia to specyficzny gatunek filmowy, który dotyka tematów drażliwych, ale w taki sposób, aby nikogo nie urazić. Odpowiednio dobrana scenografia i przerysowani bohaterowie sprawiają, że widz automatycznie nabiera dystansu. Śmierć, wojna, ludzkie ułomności – to tematy, z których nie można śmiać się przy stole. W kinie wszystko jest dozwolone. Spis treści: Wyróżniki czarnych komedii Czarny humor od Franka Capry Z czego śmieją się twórcy „Latającego Cyrku Monty Pythona”? Klasyka w reżyserii Tima Burtona Delicatessen (1991) – sekret pewnego sklepu u Jean-Pierre’a Jeuneta Bękarty wojny (2009) – jak Quentin Tarantino zdetonował napięcie w temacie II wojny światowej? Czarna komedia w Polsce Wyróżniki czarnych komedii W czarnej komedii przedmiotem żartu są sprawy zazwyczaj traktowane poważnie. Najczęstsze motywy to śmierć, gwałt, cierpienie, nieuleczalna choroba, niepełnosprawność, wojna, morderstwo. Wizualnie korzysta z estetyki surrealizmu. Scenografia często ma charakter baśniowy lub fantastyczny. Czarna komedia operuje groteską, łącząc w sobie elementy przeciwstawne, takie jak piękno i brzydota, realizm i fantastyka. Bohaterowie mają wyraźnie zarysowane cechy charakterystyczne, które dodatkowo podkreśla ich wygląd, np. niecodzienna fryzura, strój i zachowanie. Czarny humor od Franka Capry Za najstarszy przykład komedii, która nie boi się przekraczać granicy tzw. dobrego smaku, uchodzi „Arszenik i stare kroniki” (1944) w reżyserii Franka Capry. Jest to opowieść o pozornie zwyczajnych i sympatycznych ciotkach Mortimera Brewstera (Cary Grant). Główny bohater przyjeżdża do nich ze swoją świeżo poślubioną małżonką. Starsze panie (Josephine Hull i Jean Adair) skrywają jednak pewien sekret – przychodzących na amory mężczyzn częstują winem z arszenikiem. Ofiary zakopują w piwnicy przy pomocy chorego psychicznie Teddy'ego (John Alexander). View oEmbed on the source website Z czego śmieją się twórcy „Latającego Cyrku Monty Pythona”? Pisząc o czarnej komedii, nie można nie wspomnieć o brytyjskich komikach, którzy w swoich skeczach nie uznawali tematów tabu. John Cleese, Terry Gilliam, Graham Chapman, Eric Idle, Terry Jones i Michael Palin śmiali się ze wszystkiego – religii, narodowości i ludzkich przywar. Ich „Żywot Briana” (1979) jest satyrą na życie Jezusa Chrystusa, a w „Sensie życia według Monty Pythona” (1983) obśmiewają służbę zdrowia, zwyczaje seksualne, system edukacji, otyłość i śmierć. View oEmbed on the source website Klasyka w reżyserii Tima Burtona Niekwestionowanym mistrzem czarnych komedii jest Tim Burton, a jego „Sok z żuka” (1988) stał się inspiracją dla wielu późniejszych twórców. Film opowiada o duchach, które po śmierci nie zamierzają opuścić swojego dotychczasowego domu. Żyją sobie szczęśliwie do czasu, gdy do ich posiadłości wprowadza się rodzina miłośników sztuki. Adam (Alec Baldwin) i Barbara (Geena Davis) wynajmują bioegzorcystę, aby usunąć ludzi ze swojego domu. Przywołują go trzykrotnie wypowiadając jego imię: „Beetlejuice, Beetlejuice, Beetlejuice!”. Tymczasem okazuje się, że córka nowych lokatorów jest całkowicie odporna na niecne zagrywki „Żukosoczka”. Lydia Deetz (Winona Ryder) o wiele lepiej dogaduje się z istotami ze świata umarłych niż ludzi żywych. View oEmbed on the source website Czarne komedie stanowią główny dorobek w filmografii Tima Burtona. Z pozostałych filmów warto wymienić: Gnijącą pannę młodą (2005) – film animowany dla dorosłych opowiada o świecie żywych i alternatywnym świecie umarłych, do którego zostaje wciągnięty Victor, kiedy zagubiony ucieka z próby generalnej do własnego ślubu, Marsjanie atakują (1996) – komedia fantastycznonaukowa łączy w sobie elementy czarnego humoru i satyry politycznej. W rolach głównych zagrali: Jack Nicholson, Glenn Close, Natalie Portman i Pierce Brosnan, Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street (2007) – film na podstawie broadwayowskiego musicalu opowiada historię Benjamina Barkera (Johnny Depp), który wraca z wygnania do rodzinnego miasta z planem zemsty. W domu nad piekarnią pani Lovett (Helena Bonham Carter) otwiera zakład fryzjerski. A dzięki swoim klientom zaopatruje sąsiadkę w farsz do pasztecików. Obrazy Tima Burtona zdominowały nasz ranking filmów na Halloween. View oEmbed on the source website Delicatessen (1991) – sekret pewnego sklepu u Jean-Pierre’a Jeuneta Akcja filmu rozgrywa się w pewnym francuskim miasteczku po globalnym kataklizmie. Ogromną popularnością cieszy się sklep mięsny pana Clapeta (Jean-Claude Dreyfus). Nie wszyscy jednak wiedzą, że rzeźnik skrywa tajemnicę. Podstępnie zwabia nowych lokatorów, aby następnie przerobić ich mięso na wyroby garmażeryjne. Do mieszkania wprowadza się młody akrobata Louision (Dominique Pinon), który także ma paść ofiarą zasadzki. Sprawa się komplikuje, kiedy chłopak zakochuje się w córce rzeźnika, Julie Clapet (Marie-Laure Dougnac). Film „Delicatessen” został nagrodzony czterema Cezarami w 1992 roku jako najlepszy film debiutancki, za najlepszy scenariusz, montaż i scenografię utrzymaną w duchu surrealizmu. View oEmbed on the source website Bękarty wojny (2009) – jak Quentin Tarantino zdetonował napięcie w temacie II wojny światowej? Film porusza kilka wątków. Jednym jest zemsta na nazistach, którą planuje Aldo Raine (Brad Pitt). W tym celu we Francji powołuje tajną jednostkę złożoną z amerykańskich Żydów. Ich celem ma być wytropienie nazistów. Największych fanatyków zabijają, a tych, którym darują życie, naznaczają swastyką wypaloną na czole. Drugi ważnym wątkiem jest historia Żydówki Shosanny Dreyfus (Mélanie Laurent), która w przeszłości była świadkiem egzekucji swojej rodziny. Teraz jako dorosła kobieta jest właścicielką kina i również ma okazję do zemsty. Za rolę nazisty Hansa Landy, zwanego „łowcą Żydów”, Christoph Waltz otrzymał Oscara, nagrodę na festiwalu BAFTA i Złote Globy w 2010 roku. Czarna komedia Quentina Tarantino została uhonorowana także Kryształową Statuetką w konkursie People's Choice. To również miejsce 4. w naszym rankingu filmów o nazistach. View oEmbed on the source website Czarna komedia w Polsce Filmy zawsze stanowiły wentyl bezpieczeństwa, pozwalając na rozładowanie napięcia. Także na naszym rodzimym gruncie powstawały komedie z czarnym humorem, takie jak: Sprawa się rypła (1984) – film w reżyserii Janusza Kidawy opowiada o babci Kornelii i jej rodzinie. Gospodarz domu (Franciszek Pieczka), łasy na nagrodę z urzędu z okazji 100. urodzin babci, postanawia „wskrzesić” zmarłą staruszkę, Rewers (2009) – akcja czarnej komedii w reżyserii Borysa Lankosza toczy się równolegle w dwóch czasach – współcześnie i w latach 50. XX wieku. Główną bohaterką jest Sabina (Agata Buzek), którą matka (Krystyna Janda) i babcia (Anna Polony) chcą intratnie wydać za mąż. W pewnym momencie na horyzoncie pojawia się przystojny Bronisław Falski (Marcin Dorociński), który jednak okazuje się agentem Urzędu Bezpieczeństwa, Kołysanka (2010) – czarna komedia Juliusza Machulskiego opowiada o bladolicej rodzinie Makarewiczów, która wprowadza się do posiadłości na Mazurach. Więcej na temat fabuły w rankingu filmów o wampirach. View oEmbed on the source website
Top 20 najlepszych komedii romantycznych wszech czasów. NASZ RANKING
Wzruszają do łez i tak samo potrafią rozbawić. Któż nie kocha komedii romantycznych? Wybraliśmy 20 najlepszych z najlepszych komedii romantycznych, oto nasz ranking. 1. To właśnie miłość Można się spierać o to, która komedia romantyczna zasługuje na miano tej najlepszej, ale nasz wybór pada na rozpoczynające się kilka tygodni przed Bożym Narodzeniem magnum opus Richarda Curtisa To właśnie miłość. Głównie z tego powodu, że angielski scenarzysta wykorzystał do maksimum to, co najlepsze w komedii romantycznej i umieścił w swoim filmie. Dziesiątki lat rozwoju tego gatunku zamknął w filmie idealnym, stawiając poprzeczkę tak wysoko, że do dzisiaj nikt nie nakręcił lepszej komedii romantycznej niż To właśnie miłość. Kiedy w przeciętnej komedii romantycznej emocjonujemy się losami jednej pary, w To właśnie miłość liczba takich minikomedii romantycznych jest kilkukrotnie wyższa i gdyby trzeba wybrać, która para bohaterów filmu jest naszą ulubioną, wybór byłby maksymalnie trudny. Swoich fanów ma zarówno pan premier (Hugh Grant), jak i pan pisarz (Colin Firth) czy pan nieszczęśliwie zakochany (Andrew Lincoln) i reszta gwiazdorskiej obsady (Keira Knightley, Liam Neeson, Alan Rickman, Emma Thompson). Do tego dochodzi mnogość scen uważanych dziś za kultowe, by wymienić choćby niezapomniane wesele przy dźwiękach "All You Need Is Love" czy miłosne wyznanie wypisane na karteczkach. O powodzeniu To właśnie miłość z pewnością świadczy również liczba filmów, jakie zainspirował. W tym polską świąteczną komedię romantyczną Listy do M. Wszystko to składa się naszym zdaniem na miano najlepszej komedii romantycznej w historii. Wybór najlepszych komedii romantycznych nie ograniczył się jedynie do powyższych dwudziestu tytułów. Pod rozwagę wzięliśmy również kilka innych tytułów, na które na pewno warto zwrócić uwagę, m.in.: 50 pierwszych randek, 50 First Dates z Adamem Sandlerem i Drew Barrymore, Mój chłopak się żeni, My Best Friend's Wedding z Julią Roberts, Dermotem Mulroneyem i Cameron Diaz, Love Rosie z Lily Collins i Samem Claflinem, Ja cię kocham, a ty śpisz, While You Were Sleeping z Sandrą Bullock i Billem Pullmanem, Jak stracić chłopaka w 10 dni, How to Lose a Guy in 10 Days z Kate Hudson i Matthewem McConaugheyem, Żona na niby, Just Go with It z Sandlerem i Jennifer Aniston, Zatańcz ze mną z Richardem Gere'em i Jennifer Lopez, czy Książę i ja, The Prince & Me z Julią Stiles. 2. Pretty Woman Bogaty biznesmen gubi się nocą w dzielnicy czerwonych latarni. Drogę do hotelu pomaga mu znaleźć napotkana prostytutka Vivian. Taki jest początek tej ukochanej przez widzów współczesnej wersji opowieści o Kopciuszku. Prostytutka ze złotym sercem zgadza się udawać dziewczynę biznesmena, który stopniowo się w niej zakochuje. Są romantyczne loty odrzutowcami, bukiety kwiatów i wyznania przez samochodowy szyberdach. A wszystko przy dźwiękach jednej z najbardziej kojarzonych z komedią romantyczną piosenek "It Must Have Been Love" Roxette. Pretty Woman to jeszcze jeden przykład na to, że najważniejszy w romantycznych komediach jest trafiony dobór obsady. Dziś trudno wyobrazić sobie Pretty Woman z kimś innym w obsadzie niż Richard Gere i Julia Roberts, dla której film Garry'ego Marshalla był trampoliną do wielkiej kariery. Choć nie byłoby ogromnego sukcesu i drugiego miejsca na liście najlepszych komedii romantycznych, gdyby nie prosta i wzruszająca historia bajkowej miłości dwojga ludzi, którzy nigdy by się nie spotkali, gdyby nie zrządzenie losu. Julia Roberts i Richard Gere spotkali się raz jeszcze po latach w Uciekającej pannie młodej i efekt tego spotkania nie był już tak dobry. Nic dziwnego, nie ma drugiego takiego filmu jak Pretty Woman. 3. Kiedy Harry poznał Sally Bez wątpienia decydującą o powodzeniu komedii romantycznej jest chemia pomiędzy jej bohaterami. Na takiej podstawie da się zbudować świetny film, który nie potrzebuje niczego więcej niż dwójki głównych bohaterów i świetnego scenariusza pełnego błyskotliwych dialogów. I właśnie taki jest film Kiedy Harry poznał Sally, w którym tytułowi bohaterowie (w ich rolach Billy Crystal i Meg Ryan, partneruje im m.in. Carrie Fisher) poznają się po ukończeniu studiów i razem ruszają w drogę w stronę nowego życia. Potem na przestrzeni lat spotkają się jeszcze kilka razy, zdążą zostać przyjaciółmi i odbyć dziesiątki rozmów na tematy damsko-męskie. Obejrzą pod lupą każdy swój związek i przeanalizują, co poszło w nich nie tak. Wiele razy zrozumieją też na swoich przykładach, że kobieta i mężczyzna ze swoimi przekonaniami i oczekiwaniami różnią się niczym noc i dzień. Kiedy jednak odłożą rozsądek na bok, zrozumieją, że nie mogą bez siebie żyć. Bo taka jest siła miłości i najlepszych komedii romantycznych. A Kiedy Harry poznał Sally wypełniona skrzącymi dowcipami i niezapomnianą sceną udawanego orgazmu bez wątpienia jest jedną z najlepszych komedii romantycznych. I pierwszym przystankiem Meg Ryan w drodze do zostania królową komedii romantycznych. 4. Notting Hill Trzeci i nie ostatni film w naszym rankingu najlepszych komedii romantycznych, przy którym maczał palce Richard Curtis opowiada historię Williama (Hugh Grant), do którego księgarni trafia pewnego dnia amerykańska gwiazda filmowa Anna Scott (Julia Roberts). I jak to w romantycznych bajkach filmowych bywa, dwoje łączy nić sympatii szybko przeradzająca się w płomienny romans. Na drodze do szczęśliwego końca czekać będzie jednak na nich wiele przykrych niespodzianek, kilkukrotnie łamane serca i sytuacje niemożliwe do rozwiązania bez pomocy najbliższych przyjaciół. Lista rzeczy, które pokochali widzowie w Notting Hill jest długa. Pewne miejsce na niej znaleźliby z pewnością bohaterowie filmu, przezabawne dialogi i wzruszenia, przy których trudno ukryć łzy. Dla pochodzącego z Walii Rhysa Ifansa rola współlokatora Williama, Spike'a była przełomową w karierze. Do historii kina przeszła także scena z czterema porami roku przemijającymi w rytm piosenki Billa Withersa "Ain't No Sunshine" oraz cytat Julii Roberts: "Ale nie zapominaj, że jestem zwykłą dziewczyną, która stoi przed chłopakiem prosząc go, by ją kochał..." /And don't forget... I'm also just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her/. 5. Filadelfijska opowieść Uznawana za najlepszy film złotej ery komedii romantycznych przypadającej na lata trzydzieste i czterdzieste ubiegłego wieku, Filadelfijska opowieść przedstawia historię pochodzącej z bogatej rodziny Tracy Lord. Tracy za kilka dni ma po raz drugi wyjść za mąż, ale zanim do tego dojdzie, w jej życiu ponownie pojawia się pierwszy mąż Dexter. Zostawiła go kiedyś ze względu na jego hulaszczy tryb życia, ale teraz dawne uczucia wracają. Filadelfijska opowieść przede wszystkim zwraca uwagę znakomitą obsadą. Na ekranie możemy zobaczyć czterokrotną zdobywczynię Oscara Katharine Hepburn, a partnerują jej James Stewart, który za rolę w tym filmie otrzymał Oscara (Filadelfijska opowieść uhonorowana została w sumie dwoma Oscarami – drugim za scenariusz) oraz Cary Grant. Dowcipnie napisany scenariusz i interesująca, choć przewidywalna intryga sprawiają, że film przetrwał próbę czasu i mimo prawie osiemdziesięciu lat od czasu premiery, dalej stanowi atrakcyjną gratkę dla fanów komedii romantycznych. 6. Cztery wesela i pogrzeb Trudno sobie wyobrazić, że były kiedyś takie czasy, gdy nazwisko Hugh Grant mało komu coś mówiło. Wszystko zmieniło się za sprawą skromnego i uroczego filmu Cztery wesela i pogrzeb wyreżyserowanego przez Mike'a Newella i napisanego przez Richarda Curtisa. Dla Curtisa, znanego do tej pory jako autora telewizyjnej serii Czarna żmija z Rowanem Atkinsonem, nie był to przypadkowy "strzał". Kolejnymi filmami (Notting Hill, To właśnie miłość) udowodnił, że tak jak Meg Ryan należy się tytuł królowej komedii romantycznych, tak dla niego można zarezerwować tytuł króla. Bohaterem Czterech wesel i pogrzebu uczynił Charlesa (Hugh Grant), młodego mężczyznę, który choć często bywa z przyjaciółmi (Kristin Scott Thomas, John Hannah, Simon Callow) na ślubach, sam nie potrafi się ustatkować. Pewnego dnia trafia na Amerykankę Carrie (Andie MacDowell) i tak rozpoczyna się ich specyficzny romans. Cztery wesela i pogrzeb wylansowały nie tylko Hugh Granta, ale również przebój grupy Wet Wet Wet "Love Is All Around". Napisany z humorem zachwycał dialogami, a także dość odważną jak na rok powstania fabułą otwarcie mówiącą o przygodnym seksie i związkach jednopłciowych. Dystrybucja w Polsce: Imperial Cinepix 7. Bezsenność w Seattle Bywają komedie romantyczne, które bardziej śmieszą oraz komedie romantyczne, które bardziej wzruszają. Bezsenność w Seattle bez wątpienia należy do tej drugiej kategorii. Jego bohaterowi, Samowi (Tom Hanks) umiera na raka żona. Mimo upływu miesięcy, Sam wciąż nie potrafi o niej zapomnieć. O ojca martwi się ośmioletni Jonah, który chciałby, aby tata znów był szczęśliwy. W Boże Narodzenie dzwoni do wieczornej audycji radiowej, a gdy Sam przejmuje słuchawkę i opowiada historię swojej miłości, wzruszeni są wszyscy słuchacze. A wśród nich dziennikarka Annie (Meg Ryan), która postanawia napisać list do Sama, który jawi jej się niczym idealny facet. Bezsenność w Seattle rozkochała w sobie kinowych widzów, którzy tłumnie zapełnili kina czyniąc film Nory Ephron jednym z najbardziej kasowych filmów roku. Romantyczna komedia pod tym względem przegrała tylko z Parkiem jurajskim, ale nikt nie narzekał. Zachwyceni byli widzowie, zachwyceni byli krytycy, a para aktorska Meg Ryan/Tom Hanks swoim występem zapracowała na miano jednej z najbardziej rozpoznawalnych par bohaterów komedii romantycznych. Na ekranie partnerowali im Rosie O’Donnell, Rita Wilson i Bill Pullman. Dystrybucja w Polsce: Imperial Cinepix 8. Rzymskie wakacje W każdej bajce, nawet tej komediowo-romantycznej, zawsze musi być jakaś księżniczka. W Rzymskich wakacjach to księżniczka Ann, która kontynuuje swoją podróż po Europie, ale ma już dość wypełnionego po brzegi oficjalnymi spotkaniami harmonogramu. Znudzona i zmęczona postanawia wymknąć się swoim opiekunom i spędzić wolny dzień włócząc się ulicami Rzymu w towarzystwie czarującego dziennikarza (Gregory Peck). Rola księżniczki Ann była przełomową w karierze Audrey Hepburn i skończyła się nie tylko uznaniem widzów, ale i Oscarem dla najlepszej aktorki. Opowiadające historię prosto z najlepszej bajki Rzymskie wakacje, mimo upływu lat dalej urzekają lekkością i humorem kolejne pokolenia widzów. A na powodzenie filmu bez wątpienia wpływa fakt, że w całości został nakręcony w oryginalnych, rzymskich plenerach. Dystrybucja w Polsce: Imperial Cinepix 9. Dzień świstaka Nie ma co do tego żadnych wątpliwości, że u źródeł sukcesu Dnia świstaka leży znakomity pomysł na film. Reżyser i scenarzysta Harold Ramis opowiedział w nim historię cynicznego meteorologa Phila (Bill Murray), którego śnieżyca zatrzymuje w małym miasteczku, w którym odbywa się właśnie święto, tytułowy Dzień Świstaka. Phil chciałby się z niego wydostać jak najszybciej, ale przekorny los ma dla niego niespodziankę. Dzień Świstaka nigdy się nie kończy i gdy Phil budzi się co rano, zawsze jest 2 lutego. Ramis znakomicie wykorzystał możliwości dające powtarzanie w kółko tego samego dnia, a swojego bohatera wysłał na misję zdobycia serca koleżanki Rity (Andie MacDowell), która za nim nie przepada. Dzień Świstaka po raz kolejny udowadnia, że przeciwieństwa się przyciągają, a na dodatek świetnie się to wszystko ogląda! Dystrybucja w Polsce: Imperial Cinepix 10. Jerry Maguire Kto by się spodziewał, że w pełnej sportu opowieści o zbuntowanym agencie sportowym, który pewnego dnia postanawia dokonać diametralnej rewolucji w swoim życiu zawodowym, znajdzie się jedna z najbardziej rozpoznawalnych scen w historii komedii romantycznych. Na pewno pamiętacie ten moment, w którym Jerry Maguire (Tom Cruise) wpada do pełnego jej przyjaciółek domu ukochanej Dorothy (Renée Zellweger) i rozpoczyna romantyczny monolog, który zmiękczyłby serce niejednej kobiety. Gdy kończy, okazuje się, że wystarczyło jedno słowo. "Zamknij się! Przekonałeś mnie mówiąc: Cześć" /Shut up! You had me at hello!". Do historii kina przeszedł też cytat Roda Tidwella, postaci granej przez Cubę Goodinga Jra: "Pokaż mi pieniądze!" /Show me the money!/, który przy okazji okazał się proroczy. Jerry Maguire tak zachwycił widzów, że został dziewiątym najlepiej zarabiającym filmem 1996 roku. Dystrybucja w Polsce: Imperial Cinepix 11. Amelia Amelia w reżyserii Jeana-Pierre'a Jeuneta wniosła do gatunku filmowego, jakim jest komedia romantyczna powiew świeżości, który poskutkował baśniowym filmem innym niż wszystkie na tej liście najlepszych komedii romantycznych. Wszystko było w nim magiczne, począwszy od tytułowej bohaterki, której rola rozsławiła Audrey Tautou, a skończywszy na zaskakującym scenariuszu, który zwracał uwagę na to, czego często nie dostrzegamy. Zwyczajna codzienność jego bohaterów została przepuszczona przez baśniowy filtr, co zaowocowało niepowtarzalnym kinem, w którym widz mógł się emocjonować przygodami nawet tak trywialnych rzeczy jak ogrodowy krasnal czy zwracać uwagę na proste przyjemności życia jak pękanie skorupki creme brulee. Wychowywana z dala od rówieśników Amelia często ucieka do świata swojej wyobraźni. Gdy opuszcza rodzinny dom i podejmuje pracę w paryskiej restauracji, postanawia zmienić życie swoich znajomych. Przy okazji też się zakochuje. 12. Garsoniera Rzadko się zdarza, by komedia romantyczna zdominowała ceremonię rozdania Oscarów i triumfowała w najważniejszych kategoriach. Kiedy jednak mowa o filmie w reżyserii Billy'ego Wildera, nie ma się temu co dziwić. Garsoniera zdobyła pięć Oscarów, w tym te dla najlepszego filmu, reżyserii i scenariusza, co czyni ją jedną z najbardziej wyjątkowych w tym rankingu najlepszych komedii romantycznych wszech czasów. Opowiada o szarym pracowniku wielkiej firmy C.C. Baxterze (Jack Lemmon), który udostępnia klucz do swojego mieszkania przełożonym, by ci w dyskrecji mogli spotykać się tam z kochankami. Baxter zakochuje się w windziarce (Shirley MacLaine), która okazuje się kochanką jednego z jego szefów, któremu odstępuje mieszkanie. Garsoniera to przykład kina, które łączy romantyczną historię z celnymi obserwacjami na temat korporacyjnego wyścigu szczurów i nie zawsze dobrych skutków podejmowanych decyzji. Nigdy nie przestaje jednak tracić dystansu do snutej miłosnej historii, czego dowód choćby w najbardziej znanym cytacie z Garsoniery: "– Ubóstwiam panią, pani Kubelik! – Zamknij się i rozdawaj karty" /– Miss Kubelik? I absolutely adore you. – Shut up and deal!/ 13. Annie Hall Arcydzieło w reżyserii Woody'ego Allena nie do końca spełnia wszystkie założenia gatunku, jakim jest komedia romantyczna. Przede wszystkim w powszechnym znaczeniu ma to być rozrywkowy, uroczy i niezobowiązujący film, który poprawi humor i pozwoli kilka razy się wzruszyć. Byłoby to za proste dla Allena i jego kina, którego siła tkwi w inteligentnych dialogach dla bardziej wyrobionego i oczytanego widza, oczekującego po kinie czegoś więcej. Pomijając jednak toczone w Annie Hall dyskusje na temat prac Marshalla McLuhana, opowieść o neurotycznym nowojorskim komiku (Allen) i jego burzliwym związku z tytułową Annie Hall (Diane Keaton) w pełni zasługuje na to, by znaleźć się na liście najlepszych (i najbardziej inteligentnych) komedii romantycznych w historii kina. Opowiedziana w niechronologiczny sposób wyróżnia się konstrukcją na tle większości pozycji z tej listy. Dystrybucja w Polsce: Imperial Cinepix 14. Masz wiadomość Na to ponowne spotkanie czekali wszyscy fani komedii romantycznej. Meg Ryan i Tom Hanks kilka lat wcześniej zagrali już parę romantycznych przyszłych kochanków w świetnej Bezsenności w Seattle, a w momencie wchodzenia na ekrany Masz wiadomość byli u szczytu kariery. Hanks właśnie skończył pracę przy Szeregowcu Ryanie, Ryan wzruszała do łez w Mieście aniołów, gdy przyjęli propozycję Nory Ephron, autorki scenariusza także i do Bezsenności w Seattle. Takie trio gwarantowało sukces i choć Masz wiadomość nie zarobił tyle, ile by oczekiwano, to jako komedia romantyczna sprawdził się znakomicie. Znalazło się tu wszystko to, co potrzebne do powodzenia komedii romantycznej. Internetowy romans dwójki nieznajomych, niezaprzeczalny humor, bohaterowie, których da się polubić, a nawet pies. W końcu cytując za bohaterami Zakochanego Szekspira: wszystko, czego potrzeba widzom to komedia, miłość i scena z psem. Dystrybucja w Polsce: Galapagos Films 15. Dziennik Bridget Jones Duża odpowiedzialność ciążyła na autorach ekranizacji bestsellerowej powieści Helen Fielding, którzy na ekran przenieśli historię ukochanej przez Brytyjki Bridget Jones zmagającej się z dietą i facetami. Byli tacy, którzy wróżyli klapę, ale okazało się, że twórcy Dziennika Bridget Jones udźwignęli ciężar bestselleru i sprawili, że postaci z kart powieści ożyły na ekranie. Także dzięki trafionej w punkt obsadzie. Amerykance Renee Zellwegger, w którą wszyscy wątpili, a która kupiła widzów od pierwszych chwil na ekranie brawurowo śpiewając "All By Myself", Hugh Grantowi, bez którego na przełomie wieków nie mogła się obyć żadna komedia romantyczna oraz cudownie brytyjskiemu i zasadniczemu Colinowi Firthowi, który wyglądał poważnie nawet w idiotycznym świątecznym swetrze. Swoją cegiełkę do sukcesu i późniejszych kontynuacji filmu dołożył też scenarzysta Richard Curtis, autor takich hitów jak Notting Hill czy Love Actually, o których jeszcze przeczytacie w tym rankingu. 16. Ich noce Są tacy, którzy uważają, że nie byłoby współczesnej komedii romantycznej, gdyby nie Ich noce w reżyserii Franka Capry. Historia filmu zapamiętała Ich noce raczej jako zdobywcę pięciu najważniejszych Oscarów (najlepszy film, reżyseria, scenariusz, role męska i żeńska), ale to przede wszystkim urocza komedia romantyczna. Jej bohaterami dziedziczka ogromnej fortuny Ellie (Claudette Colbert), która wbrew ojcu poślubia mężczyznę uważanego za łowcę posagów oraz cyniczny dziennikarz Peter (Clark Gable), dla którego Ellie jest początkowo jedynie ciekawym tematem na artykuł. Oboje ruszają w pełną perypetii podróż przez Stany Zjednoczone i mają okazję poznać się bliżej. Wspólne ratowanie się z kolejnych opresji sprawia, że stają się sobie coraz bliżsi, a ich romans kwitnie w najlepsze w myśl powiedzenia: kto się czubi, ten się lubi. Jest romantycznie, jest wesoło, jest Clark Gable – więcej dobrej komedii romantycznej naprawdę nie potrzeba. 17. Lepiej być nie może Mało kto spodziewał się takiego sukcesu, jaki stał się udziałem filmu Lepiej być nie może w reżyserii Jamesa L. Brooksa. Jeśli przyjrzeć się mu zbyt pobieżnie, może się wydawać, że nie ma mowy o dobrej komedii romantycznej. Przede wszystkim rzuca się w oczy zaskakująca obsada ze świetnym, ale już mocno podstarzałym Jackiem Nicholsonem i wtedy mało komu znaną Helen Hunt. Ich postaci: zgorzkniały autor romansów, który nie lubi ludzi i pospolita kelnerka, samotna matka chorego dziecka, także odbiegają od standardu romantycznych bohaterów tego typu filmów. A jednak, może właśnie dzięki tym różnicom, Lepiej być nie może wypalił pod każdym względem serwując widzom delikatny humor i dużo wzruszeń wynikających z prostych problemów dnia codziennego, którym każdy z nas stawia czoła. A Nicholson i Hunt, którym na ekranie towarzyszyli Greg Kinnear oraz Cuba Gooding Jr, za swoje kreacje odebrali po Oscarze. Dystrybucja w Polsce: Imperial Cinepix 18. Zakochana złośnica Do historii kina przeszła scena, w której Heath Ledger skacząc pomiędzy ławkami licealnego stadionu śpiewa z towarzyszeniem orkiestry dętej "Can't Take My Eyes Off You" dla swojej ukochanej. Ale nie tylko dla niej warto zobaczyć ten film w reżyserii Gila Jungera. Zakochana złośnica to znakomity przykład młodzieżowej komedii romantycznej o nastolatkach (w obsadzie oprócz Ledgera jeszcze Julia Stiles i Joseph Gordon-Levitt), która wybija się ponad standard, jaki oferuje ten gatunek filmowy. Duża w tym zasługa materiału wyjściowego, Zakochana złośnica luźno oparta jest na sztuce autorstwa Williama Szekspira: Poskromienie złośnicy. Fabuła została uwspółcześniona, a bohaterami są licealiści – podobny zabieg trzy lata wcześniej zastosował Baz Luhrmann w swoim filmie Romeo i Julia. Cameron to nowy uczeń liceum zakochany w Biance. Dziewczyna może chodzić na randki dopiero wtedy, gdy chłopaka znajdzie jej siostra, uważana za złośnicę Katarina. Cameron opłaca szkolnego gagatka Patricka, by ten zdobył serce Katariny. Dystrybucja w Polsce: Galapagos Films 19. 500 dni miłości Jeśli czerpać wzorce, to od najlepszych. Z takiego punktu widzenia wyszli twórcy filmu 500 dni miłości inspirując się jednym z najlepszych filmów Woody'ego Allena: Annie Hall. Podobnie jak i Allen, także i oni opowiedzieli swoją historię w sposób niechronologiczny. Bohater 500 dni miłości Tom (Joseph Gordon-Levitt) wspomina zakończony związek z Summer (Zooey Deschanel), dziewczyną, którą poznał w pracy. Znali się tytułowych 500 dni i przez ten czas zdążyli poznać każdy odcień miłości. Począwszy od zauroczenia, poprzez luźny związek aż po pierwsze tarcia związane z różnicą charakterów. Tom chciałby poślubić Summer, ona nie ma zamiaru aż tak się wiązać. W efekcie wyszedł uroczy i nieszablonowy film, który stał się jedną z największych sensacji sezonu i w którym jedną z ról zagrała też Chloë Grace Moretz. Dystrybucja w Polsce: Imperial Cinepix 20. W pogoni za Amy Zestawienie najlepszych komedii romantycznych w historii kina zaczynamy dość nietypowo od niezależnej produkcji w reżyserii Kevina Smitha kojarzonego raczej z komiksami i szeroko pojętą popkulturą. W pogoni za Amy jest innym filmem niż pozostałe, które znalazły się na poniższej liście. Nie ma w nim Hugh Granta ani Meg Ryan, scenariusza nie napisał Richard Curtis – przeczytacie o nim tutaj jeszcze kilka razy – a obiektem westchnień jest mniej znana aktorka Joey Lauren Adams. Gra w filmie W pogoni za Amy sympatyczną lesbijkę, w której zakochuje się autor popularnych komiksów. W jego roli Ben Affleck zanim jeszcze ktokolwiek go kojarzył. Wszystko to wpisane jest jednak w ramy gatunkowe komedii romantycznej począwszy od niespodziewanego romansu dwóch przeciwieństw, przez świetne i dowcipne dialogi aż po wiele trafnych obserwacji na temat uczuć. A scenę monologu Milczącego Boba, który nagle nie jest już taki milczący, można oglądać w nieskończoność.
Najlepsze komedie familijne. Ranking Top 10
Komedia to jeden z najbardziej wymagających gatunków filmowych. Rozśmieszenie widza to sztuka tym większa, że co osoba, to inne poczucie humoru. A już komedie przeznaczone dla całej rodziny to dopiero wyzwanie. Doprowadzenie do śmiechu zarówno starszych jak i młodszych widzów wymaga umiejętności, które posiadło niewielu twórców. Nic więc dziwnego, że w zestawieniu najlepszych komedii familijnych przewijać się będą te same nazwiska na czele z Chrisem Columbusem i Johnem Hughesem. Zapraszamy do rankingu dziesięciu najlepszych komedii familijnych. 1. Goonies Grupę nastolatków mieszkających w niewielkim nadmorskim miasteczku Astoria i tworzących paczkę przyjaciół zwanych „The Goonies” czeka przymusowa rozłąka. Miasteczko ma zostać zrównane z ziemią, a na jego miejscu ma stanąć country club. Mieszkające tu rodziny szykują się do przeprowadzek, a małolaty podejmują próbę uratowania rodzinnych domów, które kochają. Jeśli ich rodzice wykupią ziemię na własność, prace nad country clubem zostaną wstrzymane. Nadzieję na wystarczający zastrzyk gotówki daje odnaleziona na strychu jednego z mieszkań mapa do ukrytego w pobliżu pirackiego skarbu. Znany również pod, nomem omen, pirackimi tytułami: Postrzeleńcy i Gagatki – Goonies to kino nowej przygody w najlepszym tego określenia wydaniu. Wymyślony przez Stevena Spielberga, napisany przez Chrisa Columbusa i wyreżyserowany przez Richarda Donnera film oferuje nie tylko dużą dawkę humoru, ale i szaloną przygodę z poszukiwaniem skarbu w tle. Na tropie bogactwa są nie tylko tytułowi Goonies, ale również banda złożona z członków rodziny Fratelli, kierowana przez bezwzględną matkę (Anne Ramsey). Goonies to jeden z ukochanych filmów dzisiejszych 30- i 40-latków, który nie bez przyczyny doczekał się miana kultowego. 2. Kevin sam w domu Rodzina McCallisterów szykuje się do spędzenia Bożego Narodzenia w Paryżu. W rozgardiaszu, który panuje w dniu wylotu, wszyscy zapominają o kilkuletnim Kevinie (Macaulay Culkin). Gdy jego rodzice orientują się, że syn został w domu, są już w Paryżu. Postanawiają jak najszybciej wrócić do Stanów. Tymczasem Kevin nie tęskni za rodziną. W końcu ma święty spokój i może robić, co tylko chce. Wolność od problemów nie trwa jednak długo. Domem McCallisterów interesuje się dwójka bandytów (Joe Pesci, Daniel Stern), którzy okradają domy pozostawione przez mieszkańców na święta. Nie ulega wątpliwości, że święta Bożego Narodzenia nie mogą się obyć bez wigilii, prezentów, Szklanej pułapki i właśnie Kevina samego w domu. Gdy jednego roku film nie znalazł się w programie telewizyjnym, zawiedzeni widzowie masowo podpisywali petycję o przywrócenie Kevina na ekrany. Film Chrisa Columbusa (to nazwisko pojawi się jeszcze w tym zestawieniu) to nie tylko świetny film świąteczny, ale też świetna komedia. Zilustrowany muzycznie przez samego Johna Williamsa, zapewnia dobry humor i wiele okazji do śmiechu. Oblężenie domu Kevina i jego obrona przeszły na stałe do historii kina. 3. Pani Doubtfire Daniel Hillard (Robin Williams) to oddany ojciec dla trójki swoich dzieci. Praca aktora nie zapewnia mu jednak stabilności finansowej, co jest powodem częstych kłótni z żoną Mirandą (Sally Field). Gdy Daniel nie przyjmuje kolejnego zlecenia, Miranda ma już tego wszystko dość. Kobieta wnosi o rozwód. Dopóki Daniel nie znajdzie stałej pracy, opieka nad dziećmi zostaje przyznana przez sąd matce. Mężczyzna korzysta z okazji, by być bliżej swoich dzieci. Odpowiada na ogłoszenie żony, która szuka gospodyni. Zgłasza się w przebraniu pani Eufegenii Doubtfire i dostaje pracę. Choć film, zgadnijcie, Chrisa Columbusa spotkał się z mieszanymi opiniami krytyków, widzowie pokochali go niemal od razu. Nakręcony zaledwie za 25 milionów dolarów zarobił w kinach blisko 450 milionów. Tym samym został drugim najbardziej dochodowym filmem 1993 roku na świecie. Popularność zapewniła mu nie tylko nagrodzona Złotym Globem brawurowa rola Robina Williamsa, ale i niezapomniana charakteryzacja, za którą Pani Doubtfire została nagrodzona Oscarem. Film otrzymał również Złoty Glob dla najlepszego musicalu lub komedii, a po latach został umieszczony na liście 100 najzabawniejszych amerykańskich filmów, sporządzonej z okazji stulecia kina przez Amerykański Instytut Filmowy. 4. I kto to mówi Mollie (Kirstie Alley) to nowojorska księgowa wplątana w romans ze swoim szefem. Żonatym kobieciarzem i ojcem dwójki dzieci Albertem (George Segal). Kiedy zachodzi z nim w ciążę, szybko odkrywa, że Albert nie zamierza zostawiać dla niej rodziny. Kobieta decyduje się na samotne macierzyństwo. W dniu porodu Mollie zawozi na porodówkę pogodny taksówkarz James Ubriacco (John Travolta). Na świat przychodzi mały Mikey, a James zostaje stałym gościem w domu Mollie. Opiekuje się chłopcem, gdy zachodzi taka potrzeba. Wkrótce zakochuje się w Mollie. Zanim John Travolta i Bruce Willis spotkali się na ekranie w Pulp Fiction Quentina Tarantino, obaj „wystąpili” też w I kto to mówi. Bruce Willis użyczył swojego głosu małemu Mikeyowi, który zza ekranu komentuje wszystkie wydarzenia w życiu swoim i mamy. Romantyczna komedia wyreżyserowana przez Amy Heckerling spodobała się widzom, a dla Travolty była chwilowym powrotem na aktorski szczyt. Podobnie jak w przypadku Pani Doubtfire także I kto to mówi nie przypadł zbytnio do gustu krytykom. Widzowie uważali inaczej, a film Heckerling został czwartym najbardziej dochodowym filmem 1989 roku. W kolejnych latach powstały dwie następne części, ale nie cieszyły się już takim powodzeniem. Od lat mówi się też o reboocie serii, ale nadal nie są znane żadne konkrety. 5. Babe - świnka z klasą Osierocona świnka Babe (w jej „rolę” wcieliło się aż 48 świnek) trafia na farmę Arthura Hoggetta (James Cromwell), gdzie wychowuje się razem z psem pasterskim Reksem i jego szczeniakami. Na farmie uczy się tego, że aby przeżyć, trzeba udowodnić właścicielowi, że jest się użytecznym. Kiedy Babe nieomal nie zostaje wybrana jako główna atrakcja świątecznego obiadu, postanawia działać. Wychowująca się od małego razem z psami, Babe świetnie radzi sobie z pilnowaniem stada owiec. Chce za wszelką cenę pokazać panu Hoggettowi, że nadaje się na pierwszą w historii świnkę pasterską. Australijsko-amerykański komediodramat Babe – świnka z klasą to ekranizacja powieści The Sheep-Pig autorstwa Dicka Kinga-Smitha. Przygotowania do realizacji filmu trwały siedem lat. Głównym wyzwaniem było realistyczne pokazanie mówiących zwierząt. Za kamerą stanął Chris Noonan, choć duży wpływ na film miał jego producent George Miller. Ostateczny rezultat przeszedł oczekiwania wszystkich. Film został nominowany do Oscara w aż siedmiu kategoriach, w tym dla najlepszego filmu roku. Otrzymał też Złoty Glob dla najlepszej komedii lub musicalu. Przyczynił się również do popularyzacji wegetarianizmu. W 1998 roku nakręcona została jego kontynuacja: Babe – świnka w mieście. 6. Asterix i Obelix: Misja Kleopatra Rok 54 p.n.e. Galia niemal w całości została podbita przez Imperium Rzymskie. Opór stawia już tylko niewielka wioska, w której mieszkają Asterix (Christian Clavier) i Obelix (Gerard Depardieu). Obaj, razem z druidem Panoramiksem (Claude Rich) wyruszają do Egiptu na wezwanie Numernabisa (Jamel Debbouze). Królowa Kleopatra (Monica Bellucci) została tam obrażona przez Cezara (Alain Chabat), czego wynikiem jest niecodzienny zakład. Kleopatra oznajmia, że w zaledwie trzy miesiące jej poddani wybudują imponujący pałac dla Cezara. Kierownictwo budowy przypada właśnie Numernabisowi, który zdaje sobie sprawę, że bez pomocy Galów jest bez szans. Druga filmowa ekranizacja popularnych komiksów autorstwa Rene Goscinnego i Alberta Uderzo cieszyła się jeszcze większą popularnością niż jej poprzednik. W samej tylko Francji film Asterix i Obelix: Misja Kleopatra zobaczyło 15 milionów widzów. Ten wynik sprawił, że film Alaina Chabata został czwartym najchętniej oglądanym francuskim filmem w historii. Asterix i Obelix: Misja Kleopatra cieszył się dużym powodzeniem również w Polsce. Popularność zapewnił mu między innymi mistrzowski dubbing. Dialogi autorstwa Bartosza Wierzbięty i brawurowa rola Cezarego Pazury, który użyczył głosu postaci Numernabisa. 7. Beethoven Podczas zuchwałego napadu na sklep zoologiczny, skradzionych zostaje kilka szczeniaków. Jednemu z nich udaje się uciec od złodziejów To pies rasy bernardyn, który znajduje schronienie w domu państwa Newtonów. Przeciwny jego zamieszkaniu jest pan Newton (Charles Grodin), ale żonie i dzieciom udaje się go przekonać, by zmienił zdanie. Psiak otrzymuje imię Beethoven i z miejsca zostaje ukochanym zwierzakiem rodziny. Choć wprowadza też w domu Netwonów dużo zamieszania. Kiedy jednak weterynarz (Dean Jones) twierdzi, że Beethoven może stanowić zagrożenie dla rodziny, pojawia się widmo uśpienia psa. Wyreżyserowany przez Briana Levanta i napisany przez Johna Hughesa Beethoven udowodnił, że widzowie kochają filmy o psach. Niedoceniony przez krytyków, zarobił w kinach blisko 150 milionów dolarów. Dał początek serii filmów, w której skład weszło aż osiem produkcji. Jednak tylko dwie pierwsze trafiły do kin. Resztę można było zobaczyć na wideo. Rolę Beethovena zagrał dwunastoletni Chris. 8. Kochanie, zmniejszyłem dzieciaki Mieszkający w Kalifornii naukowiec i wynalazca Wayne Szalinski (Rick Moranis) pracuje nad urządzeniem zdolnym do pomniejszania rzeczy. Wszystkie testy nie zakończyły się jednak sukcesem. Przełom przychodzi niespodziewanie. Gdy Wayne przebywa na konferencji naukowej, jego dzieci razem z przyjaciółmi z sąsiedztwa zostają pomniejszeni do mikroskopijnych rozmiarów przez urządzenie Szalinskiego. Wkrótce trafiają na podwórko, które okazuje się miejscem prawdziwej gry o przetrwanie. Będą musieli zrobić wszystko, by Wayne zorientował się, jaki los ich spotkał. Komedia science-fiction Kochanie, zmniejszyłem dzieciaki to reżyserski debiut specjalisty od efektów specjalnych Joego Johnstona. Podobnie do innych filmów z listy najlepszych komedii familijnych, także Kochanie, zmniejszyłem dzieciaki został niespodziewanym hitem kasowym. Zarobił ponad 220 milionów dolarów stając się tym samym najbardziej dochodowym aktorskim filmem w historii studia Walta Disneya. Rekord ten został pobity dopiero pięć lat później. W kolejnych latach powstały dwie kontynuacje filmu Johnstona (Kochanie, zwiększyłem dzieciaka, Kochanie, zmniejszyliśmy siebie) oraz telewizyjny serial oparty na jego pomyśle. 9. Paddington Eksplorujący peruwiańską dżunglę brytyjski geograf odkrywa nieznany dotychczas gatunek misiów. Okazuje się, że są na tyle inteligentne, że są w stanie nauczyć się języka angielskiego. Gdy nadchodzi czas rozstania, geograf informuje misie, że będą mile widziane, jeśli zdecydują się odwiedzić go w Londynie. 40 lat później dom misiów zostaje zniszczony przez trzęsienie ziemi. Młody miś wyrusza do Anglii w poszukiwaniu nowego domu. Przygarnia go rodzina Brownów, która daje mu na imię Paddington od nazwy stacji metra, na której go spotkali. Pojawienie się miśka wprowadzi w ich życiu wiele zamieszania. Ekranizacja opowiadań Michaela Bonda o ukochanym przez Brytyjczyków misiu Paddingtonie odniosła kasowy sukces, przynosząc dochód przekraczający ćwierć miliarda dolarów. Głosu słynnemu misiowi użyczył Ben Whishaw, który zastąpił typowanego do tej roli Colina Firtha. W rolach głównych wystąpili Hugh Bonneville, Sally Hawkins, Julie Walters, Jim Broadbent, Peter Capaldi i Nicole Kidman. Film otrzymał dwie nominacje do nagrody BAFTA (najlepszy film brytyjski, najlepszy scenariusz adaptowany), a trzy lata później do kin trafiła jego kontynuacja, która również cieszyła się dużym powodzeniem. 10. Noc w muzeum Larry Daley (Ben Stiller) to rozwodnik, który nie potrafi utrzymać żadnej pracy. Była żona Larry’ego (Kim Raver) uważa, że stanowi on zły przykład dla ich dziesięcioletniego syna Nicka. Sam Larry obawia się, że Nick wkrótce większym respektem zacznie darzyć przyszłego ojczyma Dona (Paul Rudd). Niespodziewanie Larry dostaje posadę nocnego stróża w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej. Nie spodziewa się nawet, że gdy zapada noc, wszystkie eksponaty muzeum budzą się do życia. Wyreżyserowana przez Shawna Levy’ego komedia fantastyczna Noc w muzeum powstała na motywach książki dla dzieci autorstwa Milana Trenca. Kasowy sukces filmu był ogromny. Noc w muzeum przyniosła zyski przekraczające pół miliarda dolarów, a w kolejnych latach do kin trafiły dwie następne części serii. W filmie obok Bena Stillera wystąpili też Robin Williams, Rami Malek, Mickey Rooney, Dick Van Dyke, Owen Wilson i Steve Coogan.
Stanisław Bareja – reżyser, który urodził się po to, aby robić komedie
Biografia, najważniejsze filmy i kultowe cytaty
Stanisław Bareja w swoich komediach rysuje ludzi i ich zachowania w czasach ograniczonej wolności i cenzury w Polsce. Jego filmy nie są wiernym odbiciem rzeczywistości historycznej, ale z pewnością stanowią wyjątkową pamiątkę z tamtych lat. Były krytykowane przez filmoznawców, ze względu na warunki produkcyjne mają pewne niedociągnięcia, jednak ich ogromna popularność udowodniła, że kochamy je tak samo od wielu lat. Spis treści: Skrócony życiorys reżysera kultowych polskich komedii Styl filmów Stanisława Barei Poszukiwany, poszukiwana (1972) – film Stanisława Barei z dialogami Jacka Fedorowicza Brunet wieczorową porą (1976) – komedia kryminalna Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz (1978) – komedia o intratnych związkach Miś (1980) – absurdy z życia prezesa Klubu Sportowego „Tęcza” Bareizmy, czyli kultowe teksty z filmów Stanisława Barei Skrócony życiorys reżysera kultowych polskich komedii Stanisław Bareja urodził się w 1929 roku w Warszawie. Matka Stanisława zajmowała się domem. Ojciec Sylwester Kazimierz prowadził (w spadku po swoim ojcu) zakład wędliniarski na Mokotowie. W 1946 roku rodzina Barejów przeprowadziła się do Jeleniej Góry. Biznes wędliniarski przejęło państwo, a ojciec przyszłego reżysera został kierownikiem „kolumny uboju” w ramach Państwowych Zakładów Przetwórstwa Mięsnego. Nie bez powodu w filmach Stanisława Barei pojawiają się liczne wątki związane z ubojem i przemysłem mięsnym. Po wojnie przyszły autor „Misia” (1980) ukończył Gimnazjum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1946), a następnie I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Jeleniej Górze. W 1949 roku podjął studia reżyserskie w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi. Lata studenckie Stanisława Barei Na studiach należał do „Kolektywu” – razem z Janem Łomnickim, Januszem Morgensternem, Januszem Weychertem i Kazimierzem Kutzem. W grupie młodzi artyści wymieniali się książkami i filmami zakazanych przez władze PRL. Stanisław Bareja ukończył studia w 1954 roku, jednak na obronę dyplomu przyszło mu jeszcze chwilę poczekać. Jego film „Gorejące czapki” (1958) został odrzucany ze względu na treść i dopiero w 1974 roku Stanisław Bareja uzyskał tytuł magistra. Na pracy dyplomowej przedstawił nakręconą w 1960 roku komedię pt. „Mąż swojej żony”. View oEmbed on the source website Lata 70. XX wieku – rozkwit twórczości W latach 70. powstały najbardziej charakterystyczne obrazy dla stylu twórczości Stanisława Barei. Razem z Jackiem Fedorowiczem zrealizował filmy: „Poszukiwany, poszukiwana” (1972) i „Nie ma róży bez ognia” (1974). View oEmbed on the source website Druga połowa dekady upłynęła pod znakiem współpracy ze Stanisławem Tymem – współtwórcą scenariuszy i dialogów do filmów: „Brunet wieczorową porą” (1976), „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?” (1978) i „Miś” (1980). Lata 80. i nagła śmierć W latach 80. Stanisław Bareja wyreżyserował dwa kultowe seriale: „Alternatywy 4” (1983) i „Zmiennicy” (1986). To także czas działalności opozycyjnej. W piwnicy jego domu były drukowane pierwsze numery „Tygodnika Mazowsze”, a w jego mieszkaniu odbywały się spotkania Regionalnego Komitetu Wykonawczego NSZZ „Solidarność”. Reżyser zmarł 14 czerwca 1987 roku w wyniku udaru mózgu. Przebywał wówczas na stypendium w Essen, gdzie pracował przy produkcji filmów dokumentalnych dla Muzeum Folkwang. Jego prochy zostały przetransportowane do Warszawy i złożone na cmentarzu Czerniakowskim w grobowcu rodzinnym Chmielarzy (rodzina od strony matki) i Barejów. Styl filmów Stanisława Barei Komedie Stanisława Barei są osobliwym pamiętnikiem jego czasów. To ludzki obraz kultury socrealizmu w latach 60. 70. i 80. XX wieku. W twórczości reżysera można wydzielić dwa okresy: do połowy lat 70. XX wieku – filmy były reżyserowane zgodnie ze sztuką kina przedwojennego, odwoływały się do produkcji gatunkowych, takich jak: kino noir czy slapstick, od połowy lat 70. XX wieku – z przyczyn budżetowych filmy były mniej dopracowane warsztatowe, co niejednokrotnie było wytykane przez krytyków. Bareja starał się nie powtarzać ujęć, aby nie upiększać rzeczywistości. Jego filmy nie mogły także ukazać się w całości ze względu na cenzurę. Kontynuując tradycję Alfreda Hitchcocka, również Stanisław Bareja pojawiał się epizodycznie w swoich filmach. Poszukiwany, poszukiwana (1972) – film Stanisława Barei z dialogami Jacka Fedorowicza Stanisław Maria Rochowicz (Wojciech Pokora) pracuje w muzeum jako historyk sztuki. Jednak jego kariera kończy z chwilą, gdy zostaje niesłusznie oskarżony o kradzież obrazu. Aby uniknąć więzienia, postanawia przebrać się za kobietę. Zatrudnia się jako gosposia, a poza godzinami pracy próbuje stworzyć kopię skradzionego dzieła. Tymczasem okazuje się, że jako gosposia „Marysia” zarabia więcej niż jako pracownik w muzeum. View oEmbed on the source website Brunet wieczorową porą (1976) – komedia kryminalna Michał Roman (Krzysztof Kowalewski) jest zwykłym polskim obywatelem, który przypadkowo zostaje uwikłany w zbrodnię. Wszystko zaczyna się od przepowiedni Cyganki. Mężczyzna nie wierzy w jej słowa, jednak wydarzenia rozgrywające się następnego dnia zdają się potwierdzać wróżbę. Zgodnie z przepowiednią, ma zabić bruneta, który przyjdzie do niego „wieczorową porą”. Przy pisaniu scenariusza reżyser współpracował ze Stanisławem Tymem. Sprawy pomiędzy twórcami układały się pomyślnie do czasu, w którym Bareja postanowił zakończyć pracę nad tekstem, a Stanisław Tym twierdził, że scenariusz nie jest jeszcze dopracowany. W związku z czym nie chciał podpisać tekstu swoim prawdziwym nazwiskiem. Motywem przewodnim filmu jest piosenka w wykonaniu Anny Jantar pt. „Cygańska jesień”. View oEmbed on the source website Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz (1978) – komedia o intratnych związkach Dyrektor przedsiębiorstwa „Pol-Pim”, Tadeusz Krzakoski (Krzysztof Kowalewski), wyjeżdża do Paryża na delegację. Tam poznaje Danusię (Ewa Ziętek), spędzają razem noc, a po kilku miesiącach okazuje się, że kobieta jest w ciąży. Tadeusz co prawda jest żonaty z Anną (Ewa Wiśniewska), ale kiedy okazuje się, że Danusia jest córką partyjnego prominenta, zastanawia się, jak bez uszczerbku dla siebie zakończyć obecny związek. View oEmbed on the source website Miś (1980) – absurdy z życia prezesa Klubu Sportowego „Tęcza” Prezes Klub Sportowego Ryszard Ochódzki (Stanisław Tym) nie waha się przeznaczać pieniędzy publicznych na realizację własnych celów. Teraz planuje postawić monstrualny słomiany pomnik tytułowego misia, który będzie odpowiadał „żywotnym potrzebom naszego społeczeństwa”. Poza działalnością biznesową Ryszarda, głównym wątkiem jest także jego relacja z byłą żoną Ireną (Barbara Burska), której osią jest kłótnia o majątek zdeponowany w londyńskim banku. „Miś” jest pierwszą częścią trylogii o Ryszardzie Ochódzkim, dwie kolejne to: Rozmowy kontrolowane (1991) – film według scenariusza Stanisława Tyma w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego, jego akcja rozgrywa się w czasie stanu wojennego w Polsce, Ryś (2007) – film według scenariusza i w reżyserii Stanisława Tyma. W ostatniej części główny bohater nadal prowadzi szwindle finansowe, wchodząc w układy z mafią. View oEmbed on the source website Seriale telewizyjne w reżyserii Stanisława Barei Polski dorobek kultury PRL tworzą także popularne w tamtych czasach seriale w reżyserii Stanisława Barei: Alternaty 4 (1983-1986) – opowieść o życiu lokatorów warszawskiego bloku, którego gospodarzem jest Stanisław Anioł (Roman Wilhelmi), Zmiennicy (1987-1988) – serial komediowy o taksówkarzach. Pracę w charakterze zmienniczki Jacka Żytkiewicza (Mieczysław Hryniewicz) podejmuje Katarzyna Piórecka (Ewa Błaszczyk). Jednak nie może zostać zatrudniona będąc kobietą, dlatego przebiera się za mężczyznę i podaje się za syna swojego byłego szefa, Mariana Koniuszkę. View oEmbed on the source website Bareizmy, czyli kultowe teksty z filmów Stanisława Barei Termin „bareizmy" został stworzony przez przyjaciół reżysera na określenie absurdów PRL z filmów jego autorstwa. Poniżej najbardziej znane cytaty z komedii „Miś” (1980): „To jest miś na skalę naszych możliwości", „Z twarzy podobny zupełnie do nikogo", „Klient w krawacie jest mniej awanturujący się", „Parówkowym skrytożercom mówimy stanowcze nie", „Oczko mu się odlepiło. Temu misiu", „Właśnie do ciebie dzwonię, żeby ci powiedzieć, że nie mogę z tobą rozmawiać", „Z twarzy podobny zupełnie do nikogo", „Nie mogę wysłać tej depeszy. Nie ma takiego miasta Londyn. Jest Lądek, Lądek-Zdrój”, „Jedziecie do stolicy kraju kapitalistycznego. Który to kraj ma być może nawet tam i swoje... plusy. Rozchodzi się jednak o to, żeby te plusy nie przesłoniły wam minusów!". Cytaty z filmu „Poszukiwany, poszukiwana” (1972): „Mój mąż z zawodu jest dyrektorem", „Ja pracuję nad doniosłym wynalazkiem! Chodzi o potwierdzenie procentu cukru w cukrze w zależności od podziemnego promieniowania na tym terenie. Bo na przykład w jednym sklepie na półkach po rocznym leżeniu cukier ma 80 proc. cukru w cukrze, a w drugim sklepie ma 90 proc. cukru w cukrze, a sacharyna to ma w ogóle 500 proc. cukru w cukrze. A dzięki mojemu wynalazkowi dojdzie do tego, że w ogóle nie trzeba będzie sadzić buraków na cukier, tyle będzie cukru w cukrze", „Ja znałem takich, co kiedyś mieli koncepcję. I teraz tej koncepcji nie mają". Cytat z filmu „Brunet wieczorową porą” (1976): „Nie wiem, nie znam się, nie orientuję się, zarobiony jestem", Cytat z filmu „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?” (1987): „Bo każdy pijak to złodziej!", „Od tego jest ścierka, żeby była brudna", „Ja to, proszę pana, mam bardzo dobre połączenie. Wstaję rano za piętnaście trzecia. Latem to już widno. Za piętnaście trzecia jestem ogolony, bo golę się wieczorem. Śniadanie jadam na kolację. Tylko wstaję i wychodzę", „Kobieta: Proszę pana, tu nie wolno palić. Mężczyzna: Wiem, ale ja się nie zaciągam".
Film komediowy – charakterystyka gatunku i najważniejsze produkcje
O tym, z czego i dlaczego śmiejemy się na filmach
Film komediowy to gatunek w ramach filmów fabularnych, który został wyróżniony ze względu na reakcję, jaką wywołuje u odbiorcy. Pierwsze komedie wywodziły się z tradycji teatralnych i cyrkowych. Opierały się na prostych schematach i przerysowanych żartach. Dzięki pojawieniu się filmów dźwiękowych humor mógł zaistnieć także w wersji słownej, co sprawiło się, że stał się coraz bardziej wysmakowany. Spis treści: Początki komedii filmowej Wyróżniki filmu komediowego Kultowe komedie z Louisem de Funès Pastisz i filmy Woody'ego Allena Parodia – czyli produkcje obśmiewające inne gatunki filmowe Komedia surrealistyczna w wykonaniu grupy Monty Pythona Komedia romantyczna – lekka filmowa opowieść o charakterze miłosnym Czarna komedia – czyli o poważnych sprawach z przymrużeniem oka Komediodramaty – czyli tzw. wyciskacze łez Początki komedii filmowej Komedia to jeden z najstarszych gatunków filmowych, a jej początki widoczne są już w obrazach tworzonych przez braci Lumière. Za pierwszy film komediowy uznawany jest „Polewacz polany” (1895). Pomysł na stworzenie tej krótkiej noweli powstał z inspiracji opowiadaniem Hermana Vogla o chłopaku, który w ramach żartu staje na wężu ogrodowym. Kiedy zdejmuje nogę, woda pod zwiększonym ciśnieniem polewa ogrodnika. Żartowniś próbuje uciec, ale wściekły ogrodnik go dogania i sprawia mu lanie. View oEmbed on the source website Filmy Charliego Chaplina Silnym fundamentem gatunku były filmy slapstickowe z wytwórni Macka Sennetta, w ramach której powstały pierwsze komedie Charliego Chaplina, takie jak „Gorączka złota” (1925). Jest to pełnometrażowy film fabularny, który łączy w sobie wątek komediowym z miłosnym. Główny bohater (grany przez Charliego Chaplina) wyrusza na wyprawę w poszukiwaniu złota. Nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności trafia do chaty groźnego przestępcy. Na szczęście tuż za nim pojawia się kolejny poszukiwacz fortuny (Mack Swain) i wybawia go z opresji. Razem uciekają z chaty gangstera, a następnie poznają Georgię (Georgia Hale), która gra na uczuciach głównego bohatera. View oEmbed on the source website Pierwsze komedie dźwiękowe braci Marx Przyglądając się historii komedii filmowej, nie można pominąć twórczości pięciu braci – Leonarda, Adolpha, Juliusa, Miltona i Herberta Marksów. Rodzeństwo zdobyło sławę dzięki występom wodewilowym na początku XX wieku. Wraz z rozpowszechnieniem się nowych możliwości przekazu, postanowili uwiecznić swoje gagi na taśmie filmowej. Ich najbardziej rozpoznawalny film „Kacza zupa” (1933) to komedia absurdu i satyra na zachowanie dyktatorów. Opowiada o małym państewku o nazwie Freedonia, które tonie w długach. Wdowa po milionerze zgadza się udzielić państwu pożyczki, pod warunkiem, że prezydentem zostanie Rufus T. Firefly. Po dojściu do władzy przywódca zamienia się w dyktatora. View oEmbed on the source website Wyróżniki filmu komediowego Komedia to kategoria estetyczna – jej zadaniem jest wywołanie u odbiorcy określonej reakcji. W tym przypadku jest to reakcja komiczna. Aby rozśmieszyć widza, twórcy filmów sięgają po różne techniki, takie jak zaskoczenie, sprzeczność lub kontrast. Wyróżniamy trzy rodzaje komizmu: humor sytuacyjny – to splot różnych nieoczekiwanych wydarzeń, w wyniku których bohater jest wplątany w niecodzienną sytuację. Wybrnięcie z niej nie jest łatwe i wymusza kolejne zabawne akcje, komizm bohaterów – polega na uwypukleniu pewnych cech głównych postaci, takich jak głupota, otyłość lub chciwość. Tym cechom podporządkowana jest fabuła filmu, komizm słowny – w tym przypadku żart mają charakter językowy, przejawiając się w żartobliwych powiedzonkach i zabawnych dialogach. Kultowe komedie z Louisem de Funès Duży wkład w rozwój gatunku wniosły francuskie filmy z udziałem Louisa de Funès (1914-1983) w reżyserii Jeana Giraulta, takie jak „Koko” (1963) czy „Żandarm z Saint-Tropez” (1964), na którego bazie powstały liczne kontynuacje. Aktor jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci z historii kina. Wyróżniał się specyficzną szeroką mimiką, nadmierną gestykulacją i charakterystycznym chodem. View oEmbed on the source website Pastisz i filmy Woody'ego Allena W latach 70. XX wieku w ramach komedii filmowej pojawił się trend, będący satyrą na kondycję klasy średniej. Inicjatorem i głównym twórcą w ramach tego nurtu był Woody Allen – amerykański reżyser i twórca tzw. komedii intelektualnej. Pierwszym filmem, którym zdobył uznanie krytyków, jest „Annie Hall” (1977) – pełna licznych zwrotów akcji opowieść o parze, która wzajemnie ma wgląd w swoją przeszłość. W filmie obok Woody'ego Allena wystąpiła Diane Keaton. Obraz został nagrodzony czterema Oscarami w 1978 roku – jako najlepszy film, za reżyserię, scenariusz i rolę pierwszoplanową w wykonaniu wybitnej amerykańskiej aktorki. View oEmbed on the source website Parodia – czyli produkcje obśmiewające inne gatunki filmowe Za twórcę parodii filmowej uchodzi Mel Brooks, autor kultowych tytułów takich jak: „Płonące siodła” (1974) i „Kosmiczne jaja” (1987). Dużą popularnością cieszyły się także obrazy Jerry'ego i Davida Zuckerów oraz Jima Abrahamsa – „Czy leci z nami pilot?” (1980) i seria „Naga broń” (1988-1994). O słynnej parodii filmów katastroficznych pisaliśmy także w rankingu filmów o samolotach. Z produkcji parodiujących inne gatunki warto wymienić: Straszny film (2000) – film o nastolatkach, którzy uciekają przed seryjnym mordercą, parodia horrorów i thrillerów w reżyserii Ivory'ego Wayansa, To nie jest kolejna komedia dla kretynów (2001) – to pełna absurdalnych sytuacji opowieść o rozterkach miłosnych i problemach egzystencjalnych amerykańskich nastolatków. To parodia filmów dla młodzieży o szkole w reżyserii Joela Gallena, Komedia romantyczna (2006) – obraz w reżyserii Aarona Seltzera parodiuje znane komedie romantyczne, takie jak: „Mój chłopak się żeni” (1997) czy „Moje wielkie greckie wesele” (2002), Totalny kataklizm (2008) – w tej absurdalnej historii grupa nastolatków musi pokonać katastrofy meteorologiczne i inne wielkie kataklizmy. Film w reżyserii Jasona Friedberga i Aarona Seltzera jest parodią kina młodzieżowego, przygodowego i produkcji o superbohaterach. View oEmbed on the source website Komedia surrealistyczna w wykonaniu grupy Monty Pythona Najlepszymi przykładami na surrealistyczne podejście do komedii filmowej są obrazy angielskich komików z grupy Monty Pythona. Obok licznych skeczy telewizyjnych grupa Johna Cleese'a, Grahama Chapmana i Terry'ego Gilliama stworzyła także kilka absurdalnych filmów pełnometrażowych: Monty Python i Święty Graal (1975) – opowieść o średniowiecznych rycerzach, którzy wyruszają na poszukiwanie kielicha, z której pił Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy, Żywot Briana (1979) – alternatywna historia życia i śmierci Zbawiciela. Ten tytuł zajmuje miejsce pierwsze w naszym rankingu najlepszych filmów o Jezusie, Sens życia według Monty Pythona (1983) – zbiór skeczów na temat różnych etapów cyklu ludzkiego życia. View oEmbed on the source website Komedia romantyczna – lekka filmowa opowieść o charakterze miłosnym To podgatunek, który powstał z połączenia komedii i melodramatu. Głównym wątkiem jest historia miłości pary głównych bohaterów, która zazwyczaj kończy się szczęśliwie, a przy tym zawiera liczne elementy humorystyczne. W pierwszych komediach romantycznych z lat 30., 40. i 50. XX wieku często pojawiał się motyw przypadkowego spotkania, w wyniku którego główni bohaterowie uświadamiają sobie, że od zawsze byli sobie przeznaczeni. Komedie romantyczne przeżywały renesans w latach 90., za sprawą następujących produkcji: Pretty Women (1990) – pierwsza z serii popularnych komedii romantycznych z Julią Roberts w roli głównej. Ona jest prostytutką z prowincji, a on (Richard Gere) biznesmenem, który potrzebuje kobiety do towarzystwa na ważnym bankiecie. Reżyseria: Garry Marshall, Bezsenność w Seattle (1993) – to jeden z największych filmowych hitów lat 90. XX wieku. Meg Ryan gra dziennikarkę Annie, która poruszona historią samotnego ojca (Tom Hanks) wyrusza z Baltimore do Seattle na zachodnie wybrzeże. Reżyseria: Nora Ephron, Cztery wesela i pogrzeb (1994) – to pełen zabawnych sytuacji film dla dwojga w reżyserii Mike'a Newella. Wieczny kawaler (Hugh Grant) świetnie się bawi na kolejnych rodzinnych imprezach, a jego serce jest otwarte na różne przygodne znajomości do czasu, aż poznaje Carrie (Andie MacDowell). Masz wiadomość (1998) – film o miłości, która rozkwita pomiędzy dwójką miłośników książek dzięki znajomości internetowej. W rolach głównych: Meg Ryan i Tom Hanks, reżyseria: Nora Ephron. View oEmbed on the source website Czarna komedia – czyli o poważnych sprawach z przymrużeniem oka W filmach określanych jako czarne komedie przedmiotem żartu są tematy zazwyczaj traktowane śmiertelnie poważnie, takie jak ciężka choroba, morderstwo czy wojna. W kinematografii za czołowych twórców podgatunku uchodzą: Quentin Tarantino – w stylistykę czarnego humoru wpisują się „Pulp Fiction” (1994) i „Bękarty wojny” (2009). Drugi tytuł zajmuje miejsce czwarte w naszym rankingu filmów o nazistach, Jean-Pierre Jeunet – o jego krwawej historii, która rozegrała się w pewnej francuskiej kamienicy, pisaliśmy w rankingu najlepszych filmów o kanibalach, Tim Burton – znany jest z wielu czarny komedii, takich jak: „Sok z żuka” (1988), „Marsjanie atakują!” (1996) czy „Gnijąca panna młoda” (2005). Wiele z nich stanowi świetne propozycje w ramach seansu na Halloween, Martin McDonagh – to z kolei irlandzki reżyser znany z czarnej komedii gangsterskiej „Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj” (2008). View oEmbed on the source website Komediodramaty – czyli tzw. wyciskacze łez Komediodramat lub inaczej film tragikomiczny różni się od komedii romantycznej tym, że przedstawione w nim uczucia są traktowane poważnie. Obok elementów humorystycznych pojawiają się wątki dramatyczne, a czasem nawet tragiczne, które powodują u odbiorcy smutek, współczucie lub wzruszenie. Wyróżnikiem jest również to, że zazwyczaj historia nie kończy się happy endem. Przykłady najlepszych komediodramatów w historii kina: Forrest Gump (1994) – jeden z najlepszych filmów motywacyjnych wszech czasów. Główny bohater (Tom Hanks) pomimo niskiego ilorazu inteligencji jest w stanie osiągnąć więcej niż większość z nas. Reżyseria: Robert Zemeckis, Życie jest piękne (1997) – wyjątkowo poruszający film o wojnie, obozie koncentracyjnym i sile ludzkiej wyobraźni. W roli głównej zobaczymy samego reżysera, Roberta Benigniego, Dzień świra (2002) – jednocześnie zabawna i gorzka opowieści o sfrustrowanym nauczycielu języka polskiego w reżyserii Marka Koterskiego. W roli Adasia Miauczyńskiego wystąpił Marek Kondrat. Ten tytuł zajmuje miejsce piąte w naszym rankingu filmów o nauczycielach i taką samą pozycję w zestawieniu filmów o chorobach psychicznych. Nietykalni (2011) – piękna opowieść o przyjaźni białego milionera z czarnoskórym imigrantem z Senegalu w reżyserii Olivera Nakache'ego. Więcej o fabule w zestawieniu najciekawszych filmów na faktach. View oEmbed on the source website
Slapstick – rodzaj komedii filmowej wywodzący się z tradycji teatralnych i kina niemego
Historia filmów slapstickowych, nazwiska komików, najpopularniejsze tytuły i inspiracje
Slapstick to podgatunek filmowy, dla którego nie ma tematów tabu. W zabawnej grotesce można wyśmiać praktycznie wszystko – od polityki i władzy po wielkie produkcje filmowe. Jej nazwa została zapożyczona od urządzenia cyrkowego, które służyło do wytwarzania trzaskających dźwięków podczas występów klaunów. Spis treści: Slapstick – charakterystyka gatunku Historia filmu slapstickowego Filmy inspirowane slapstickiem Slapstick – charakterystyka gatunku Klasyczny slapstick charakteryzuje szybka akcja, rubaszny humor i mocno przerysowani bohaterowie. To filmy, w których nie ma miejsca na nudę, ponieważ kadry zmieniają się jak w kalejdoskopie, a aktorzy są w ciągłym ruchu. Bohaterowie filmowej burleski przeżywają zabawne przygody, pełne mniejszych lub większych nieporozumień. W slapsticku często występują aluzje seksualne czy proste żarty odnoszące się do fizjonomii drugiego człowieka. Postacie są wyraziste, wręcz kreskówkowe, a sekwencje filmowe – spontaniczne, co oznacza, że możemy się spodziewać szybkich i nagłych zmian motywu oraz nastroju. Historia filmu slapstickowego Początki filmów slapstickowych związane są nazwiskiem brytyjskiego impresario Freda Karno. W 1912 r. jego trupa teatralna, ze względu na cenzurę w Anglii, postanowiła poszukać szczęścia w Ameryce. W jej składzie byli Charlie Chaplin i Arthur Stanley – wybitni komicy, których pojawienie się w Stanach przyciągnęło uwagę amerykańskiego reżysera i producenta filmów Macka Sennetta. Z inicjatywy „króla komedii” powstały pierwsze komedie, w których pełno jest niewybrednych żartów. Za pierwszy film slapstickowy uchodzi zaledwie sześciominutowy „Cohen na Coney Island”. Charlie Chaplin – legenda kina amerykańskiego Brytyjski komik urodził się w Londynie w rodzinie aktorów wodewilowych. Kiedy matka Charliego zachorowała i straciła pracę w teatrze, chłopak przerwał szkołę i rozpoczął pracę w trupie tanecznej, aby wspomóc ją finansowo. Do teatru objazdowego Freda Karno dołączył w 1907 r., a po przybiciu do wybrzeży Ameryki, zrobił spektakularną karierę w Stanach Zjednoczonych. Mack Sennett zauważył go podczas „Wieczoru w angielskim Music-Hallu” i zaproponował mu angaż w filmach komediowych. Umowę z wytwórnią Keystone Charlie Chaplin podpisał w 1913 r. Z czasem aktor zaczął tworzyć własne filmy. Najlepsze produkcje w reżyserii i z udziałem Charliego Chaplina to: Brzdąc (1921) – przedstawia perypetie wędrownego szklarza, który opiekuje się porzuconym chłopcem, Gorączka złota (1925) – opowiada o grupie poszukiwaczy złota i ich podróży na Alaskę w celu szybkiego zbicia fortuny, Dyktator (1940) – satyra na faszyzm przedstawia historię dyktatora, który mści się na Żydach za to, że nie dostał pożyczki na rozbudowę armii. O tym ostatnim pisaliśmy również w rankingu najlepszych filmów o nazistach. View oEmbed on the source website Buster Keaton – gwiazda kina niemego Omawiając historię filmów slapstickowych, nie sposób pominąć produkcji z udziałem Bustera Keatona. Aktor znany jako „człowiek o kamiennej twarzy” zasłynął z poważnej mimiki, która groteskowo uzupełnia humorystyczną fabułę filmów. Możemy go obejrzeć w następujących produkcjach: Rozkosze gościnności (1923) – dwudziestoletni William McKay (Buster Keaton) dowiaduje się, że odziedziczył w spadku dom w Rockville. Nie jest świadomy tego, że w rodzinnej miejscowości trwa odwieczna waśń między McKayami a Canfieldami. Kiedy po latach wraca do wioski, wpada w sam środek konfliktu, Marynarz na dnie morza (1924) – po tym, jak piękna Betsy (Kathryn McGuire) odrzuca zaręczyny Rollo (Muster Keaton), mężczyzna decyduje się na samotny rejs statkiem. Jednak dziwny zbieg okoliczności sprawia, że na pokładzie znajduje się także jego niedoszła narzeczona, Generał (1926) – akcja filmu rozgrywa się w czasie wojny secesyjnej. Młody Johny jest maszynistą lokomotywy o nazwie Generał. Jest zły na to, że armia Konfederatów nie chce dopuścić go do walki na froncie. Jednak i on będzie musiał zmierzyć się z bohaterskim zadaniem, kiedy „Generał” zostanie porwany przez wroga. View oEmbed on the source website Flip i Flap, czyli Oliver Hardy i Stan Laurel Termin „slapstick” w dosłownym tłumaczeniu oznacza „lepiący się klaps, uderzenie lub policzek”, który możemy wymierzyć komuś w postaci tortu na twarzy. W tej idei doskonale spełniali się komicy Oliver Hardy i Stan Laurel, znani w Polsce jako Flip i Flap. Duet po raz pierwszy zaistniał w filmie „Spodnie dla Filipa” w 1927 roku. Z ich udziałem powstało ponad 100 produkcji – niemych i dźwiękowych po 1929 roku. Flip jest niski i szczupły, a Flap – wysoki i pokaźny gabarytowo. Obydwoje są niezdarni i roztargnieni, a dodatkowo Flip zawsze pakuje swojego towarzysza w tarapaty. Para komicznych bohaterów często pojawia się w towarzystwie bardzo zdecydowanych kobiet, które potrafią postawić na swoim. Najpopularniejsze filmy z ich udziałem to: Kacza zupa (1933) – w niewielkim kraju o nazwie Freedonia prezydent Rufus mianuje się dyktatorem. Wprowadza zmiany w państwie i doprowadza do wojny z sąsiadującą Sylvanią. Film powstał jako satyra na faszyzm we Włoszech. Flip i Flap: Indyjscy piechurzy (1935) – dwójka ekscentrycznych przyjaciół udaje się do Szkocji, aby poznać testament wujka Flipa. Płyną na wyspy jako pasażerowie na gapę, po czym okazuje się, że w spadku otrzymują jedynie zwietrzałą tabakę i stare szkockie dudy. Następnie dziwnym splotem okoliczności lądują w Indiach, Flip i Flap w Legii Cudzoziemskiej (1939) – tytułowa para przyjaciół zaciąga się do Legii, aby odbić żonę oficera, Dwaj detektywi (1944) – Flip i Flap zostają wynajęci do ochrony pewnego budynku. Okazuje się, że mieszka tam naukowiec, który konstruuje bombę. Akcja filmu rozgrywa się w czasie II wojny światowej, Flip i Flap na bezludnej wyspie (1951) – załoga statku pasażerskiego rozbija się na bezludnej wyspie koralowej, gdzie powołuje własny rząd. Nikt z zewnątrz nie interesuje się nowoodkrytą ziemią, dopóki nie zostają odkryte tam złoża cennego uranu. View oEmbed on the source website Benny Hill i jego slapstickowe show Brytyjski komik, zanim został gwiazdą autorskiego programu „The Benny Hill Show”, imał się różnych zawodów. Urodzony w 1924 roku Alfred Hawthorne Hill był mleczarzem, doboszem i operatorem mostów. W czasie II wojny światowej pracował jako lektor w słuchowiskach radiowych. W telewizji zadebiutował w 1949 r. Jego skecze można było oglądać na kanale BBC od 1955 r., a następnie na amerykańskim ITV (od 1969 r.). Slapstickowy charakter filmów Benny'ego Hilla podkreślają zastosowane techniki, takie jak „undercranking”, czyli przyspieszenie, parodia i pantomima. Wersja amerykańska została pozbawiona pikantnych szczegółów, które zupełnie nie raziły widzów na wyspach brytyjskich. View oEmbed on the source website „Różowa pantera” – seria zabawnych zagadek kryminalnych Pierwszy film o różowej panterze, która krzyżuje szyki nieporadnego inspektora Clouseau (Peter Sellers), pojawił się w 1963 roku i otworzył serię dziewięciu produkcji. Tradycje slapstickowe widoczne są w zabawnych gagach i grze aktorskiej bazującej na pantomimie. W filmie dialogi są marginalne – niektóre sceny komentuje głos narratora, ale przede wszystkim rozgrywają się one w rytm muzyki skomponowanej przez Henry'ego Manciniego. Cechą charakterystyczną „Różowej pantery” są animacje przeplatające film z udziałem aktorów. Większość produkcji z oryginalnej serii wyreżyserował Blake Edwards. View oEmbed on the source website Filmy inspirowane slapstickiem Chociaż czarno–białe filmy nieme przeszły już do historii, miłośnicy kina nadal chętnie wracają do technik gatunku, które pozawalają przedstawiać świat w bardziej humorystyczny sposób. Poniżej kilka przykładów, które pełną garścią czerpią z tradycji slapstickowych. Czy leci z nami pilot? (1980) – parodia filmów katastroficznych Akcja komedii rozgrywa się na pokładzie samolotu, do którego wsiada straumatyzowany pilot wojskowy Ted Striker (Robert Hays). Chociaż mężczyzna zarzeka się, że już nigdy więcej nie wzbije się w powietrze, decyduje się na podniebną podróż, aby zdobyć serce ukochanej stewardessy (Julie Hagerty). Tymczasem wśród załogi dochodzi do zatrucia pokarmowego. Okazuje się, że jedynie Ted może zastąpić pilota. Film zajął 4. miejsce na liście 101. najzabawniejszych scenariuszy wszech czasów z 2015 r. Reżyseria: Jim Abrahams i David Zucker. O tym tytule pisaliśmy także w rankingu najlepszych filmów o samolotach. View oEmbed on the source website Naga broń (1988 – 1994) – kultowa seria komedii policyjnych Głównym bohaterem cyklu jest niezdarny porucznik Frank Dreblin (Leslie Nielsen). Policjant nie grzeszy inteligencją, jednak wychodzi nawet z największych opresji dzięki zabawnym zbiegom okoliczności. W rozwiązywaniu zagadek kryminalnych wspiera go detektyw Nordberg (O. J. Simpson). W filmach występuje także Priscilla Presley w roli Jane Spencer. Kobieta w pierwszej części jest asystentką głównego antagonisty Dreblina, a w ostatniej – zostaje żoną porucznika. View oEmbed on the source website Kosmiczne jaja (1987) – parodia „Gwiezdnych wojen” Lone Starr (Bill Pullman) i jego towarzysz Barf (John Candy) potrzebują pieniędzy na spłatę długów. Aby je zdobyć, ruszają w podróż kosmiczną, której celem jest odbicie księżniczki Vespy (Daphne Zuniga) z rąk okrutnego Lorda Hełmofona (Rick Moranis). Jej ojciec jest skłonny zapłacić sporą sumę za życie swojej córki i bezpieczeństwo planety. Jeśli tego nie zrobią, zły lord pochłonie z Druidii cały zapas powietrza. W filmie Mela Brooksa pojawiają się nie tylko odwołania do „Gwiezdnych wojen” George'a Lucasa, ale także do innych klasyków fantasy, takich jak: „Star Trek” (pierwszy film powstał w reżyserii Roberta Wise'a) czy „Obcy – ósmy pasażer Nostromo” w reżyserii Ridleya Scotta. Więcej o produkcjach rozgrywających się w przestrzeni międzyplanetarnej – w rankingu filmów o kosmosie. View oEmbed on the source website Głupi i głupszy (1994) – amerykańska komedia pomyłek Lloyd Christmas (Jim Carrey) i Harry Dunne (Jeff Daniels) wyruszają w podróż do Kolorado, aby oddać porzuconą na lotnisku walizkę. Są przekonani, że bagaż należy do pięknej kobiety o imieniu Mary (Lauren Holly), którą Lloyd od dawna darzy platoniczną miłością. Tymczasem w walizce znajdują się pieniądze stanowiące okup dla porywaczy. Film w reżyserii braci Farrellych zdobył dwa Złote Popcorny MTV w 1995 r. – za rolę główną w wykonaniu Jima Carreya i najlepszy pocałunek (Jim Carrey i Lauren Holly). View oEmbed on the source website Maska (1994) – superbohaterska komedia z Jimem Carreyem To pastisz filmów o superbohaterach. Nudne życie Stanleya Ipkissa (Jim Carrey) odmienia maska należącą do nordyckiego boga Lokiego. Po jej założeniu mężczyzna zyskuje polot i pewność siebie. Sypie żartami jak z rękawa, ale także popada w niemałe tarapaty. Tytułowa maska okazuje się szczególnie groźna w rękach złoczyńcy Doriana Tyrella (Peter Greene). Przy nim psoty Stalneya wypadają blado i niewinnie. W „Masce” Chucka Russella zobaczymy także Cameron Diaz w roli Tiny, o której względy walczą dwaj główni antagoniści. View oEmbed on the source website Setki bobrów (2022) – komedia slapstickowa z XXI wieku Obraz w reżyserii Mike'a Cheslika odwołuje się do korzeni podgatunku filmowego. Czarno–białe kadry uzupełnia skoczna muzyka, a szybkie sceny naszpikowane są żartami sytuacyjnymi. Głównym bohaterem jest Jean Kayak (Ryland Brickson Cole), który aspiruje do bycia najlepszym traperem Ameryki. Aby uzyskać tytuł, a przy okazji zdobyć także rękę córki handlarza futrami, musi przechytrzyć setki bobrów. View oEmbed on the source website
Polskie filmy z lat 50., 60., 70. – 13 kultowych produkcji z rozkwitu PRL
Przejmujące dramaty i najlepsze polskie komedie
Polskie filmy z lat 50., 60. i 70. nawet jeśli nie odwołują się do historii z tamtych lat, są nieodzownym dzieckiem swoich czasów. Wiele z nich nosi miano kultowych, a właściwie wszystkie cieszą się dużą popularnością do dzisiaj. Dzieła Wajdy, Hasa, Hoffmana, Kawalerowicza czy Kieślowskiego to produkcje, na których uczy się wielu współczesnych twórców. Wybór 13 najlepszych tytułów nie był łatwą decyzją. Postawiliśmy na różnorodność, aby każdy znalazł w tym zestawieniu coś dla siebie. Spis treści: Miejsce 13: Nóż w wodzie (1961) – dramat psychologiczny na Mazurach Miejsce 12: Jak być kochaną (1962) – melodramat z czasów okupacji Miejsce 11: Noce i dnie (1975) – film o rodzinie i wielkiej miłości Miejsce 10: Rejs (1970) – satyra na polską rzeczywistość po wydarzeniach marcowych w 1968 r. Miejsce 9: Pętla (1957) – film o chorobie alkoholowej Miejsce 8: Potop (1974) – klasyka polskiego filmu historycznego Miejsce 7: Pociąg (1959) – dramat psychologiczny Jerzego Kawalerowicza Miejsce 6: Ziemia obiecana (1975) – historia pewnego biznesu w Łodzi Miejsce 5: Popiół i diament (1958) – polska rzeczywistość po II wojnie światowej Miejsce 4: Rękopis znaleziony w Saragossie (1964) – niezwykła podróż przez Hiszpanię Miejsce 3: Amator (1979) – polskie kino moralnego niepokoju Miejsce 2: Sami swoi (1967) – najsłynniejszy spór sąsiedzki w historii polskiego kina Miejsce 1: Jak rozpętałem II wojnę światową (1970) – polska komedia wojenna Miejsce 13: Nóż w wodzie (1961) – dramat psychologiczny na Mazurach Fabuła filmu w reżyserii Romana Polańskiego rozgrywa się pomiędzy trójką bohaterów. Znany dziennikarz sportowy (Leon Niemczyk) jedzie z o wiele lat młodszą małżonką (Jolanta Umecka) na Mazury. Po drodze zatrzymują się, aby zabrać autostopowicza. Młody chłopak (Zygmunt Malanowicz) zdobywa sympatię Andrzeja i Krystyny, więc postanawiają kontynuować wycieczkę w jego towarzystwie. Zabierają chłopaka na jacht i spędzają przyjemne chwilę, ciesząc się beztroskim czasem i ładną pogodą. Sytuacja się komplikuje wraz z nadejściem burzy. Pomiędzy mężem Krystyny a młodym autostopowiczem dochodzi do kłótni. Nóż, którym chłopak bawił się na pokładzie, ląduje w wodzie, a chwilę później on sam, zepchnięty w emocjach przez Andrzeja. Scenariusz do filmu „Nóż w wodzie” napisali Roman Polański i Jerzy Skolimowski. Głosy dwójki głównych bohaterów zostały zdubbingowane – zamiast dojrzałego barytonu Malanowicza usłyszymy głos młodego Polańskiego, a zamiast Jolanty Umeckiej – Annę Ciepielewską. Pełną napięcia atmosferę w dramacie buduje muzyka Krzysztofa Komedy. Film zdobył Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej na MFF w Wenecji w 1962 r. Ocena na IMDb: 7,4. View oEmbed on the source website Miejsce 12: Jak być kochaną (1962) – melodramat z czasów okupacji Dramat wojenny w reżyserii Wojciecha Jerzego Hasa opowiada o czasach II wojny światowej i okupacji niemieckiej. Młoda aktorka, Felicja (Barbara Krafftówna) zakochuje się w znanym aktorze, Wiktorze Rawiczu (Zbigniew Cybulski), podczas wspólnych prób do dramatu Shakespeare'a. Kiedy na jej ukochanego padają podejrzenia o zamordowanie volksdeutscha Petersa, dziewczyna ukrywa go w swoim domu. Następnie oddaje się niemieckim oficerom, aby tylko nie dotarli do Wiktora. W kolejnych latach, chcąc zapewnić sobie i Wiktorowi przetrwanie, Felicja podejmuje pracę w niemieckim teatrze. Zostaje oskarżona o kolaborację i traci możliwość występowania na scenie. A jakby tego było mało, Wiktor wcale nie odwzajemnia jej uczuć. Film powstał w oparciu o opowiadanie Kazimierza Brandysa. W 1964 r. zdobył Złotą Kaczkę (nagroda miesięcznika „Film”) jako najlepszy film polski. Ocena na IMDb: 7,4. View oEmbed on the source website Miejsce 11: Noce i dnie (1975) – film o rodzinie i wielkiej miłości „Noce i dnie” to saga rodzinna, w której centralną rolę odgrywa postać Barbary Niechcic, z domu Ostrzeńskiej (Jadwiga Barańska). Akcja filmu rozpoczyna się w 1914 r. Barbara uciekając z Kalińca (obecny Kalisz) spotyka Żyda, który pomaga jej dostać się do posiadłości Józefa Toliboskiego (Karol Strasburger) – jej miłości z młodzieńczych lat. Następnie przenosimy się w przeszłość – do czasów, w których młody Józef zaleca się do Barbary, ale ostatecznie bierze ślub z inną kobietą. Nadal kochająca go dziewczyna poznaje starszego o 15 lat Bogumiła Niechcica (Jerzy Bińczycki). Wychodzi za niego i powoli oswaja się z nową rolą żony, a następnie matki. Los nie jest dla niej łaskawy. Kiedy umiera jej pierwszy syn, Piotruś, kobieta popada w głęboką depresję. Mimo wszystko podejmują z mężem kolejne próby, w efekcie których na świat przychodzi ich córka Agnieszka (Stanisława Celińska) i inne dzieci. Film w reżyserii Jerzego Antczaka jest adaptacją powieści Marii Dąbrowskiej. Rodzinna opowieść z przeplatającym się wątkiem wielkiej miłości zdobyła Nagrodę Specjalną i Srebrnego Niedźwiedzia na festiwalu Berlinale w 1976 r. Ocena na IMDb: 7,4. View oEmbed on the source website Miejsce 10: Rejs (1970) – satyra na polską rzeczywistość po wydarzeniach marcowych w 1968 r. W komedii Marka Piwowskiego kluczową rolę odgrywa postać przypadkowego wycieczkowicza (Stanisław Tym), który przez kapitana statku (Ryszard Pietruski) zostaje uznany za kaowca – instruktora kulturalno–oświatowego. Mężczyzna sprawnie wchodzi w swoją rolę, urządzając szereg atrakcji w czasie rejsu po Wiśle. Wśród wycieczkowiczów jest inżynier Mamoń (Zdzisław Maklakiewicz), który lubi tylko takie piosenki, które „dobrze zna” i jego żona Krystyna (Wanda Stanisławska–Lothe). Jest także filozof (Andrzej Dobosz), poeta (Leszek Kowalewski) i pasażer Sidorowski (Jan Himilsnach), robiący zdjęcia Zorką 5. „Rejs” obfituje w kultowe dialogi – do dziś powtarzane przez pokolenia. Ze względu na cenzurę komunistyczną film otrzymał najniższą kategorię artystyczną i w 1970 r. był wyświetlany jedynie w kinach studyjnych. Mimo wszystko zdobył ogromną popularność. Wartością dodaną są autorskie kompozycje Wojciecha Kilara, które łączą i uzupełniają znane wówczas szlagiery, takie jak „Historia jednej znajomości” Czerwonych Gitar. Ocena na IMDb: 7,5. View oEmbed on the source website Miejsce 9: Pętla (1957) – film o chorobie alkoholowej Głównym bohaterem dramatu na podstawie opowiadania Marka Hłaski jest Kuba Kowalski (Gustaw Holoubek). Mężczyzna jest alkoholikiem, a fabuła rozpoczyna się w momencie, gdy jest umówiony na spotkanie z lekarzem w sprawie odwyku. Do terapii zachęca go jego narzeczona, Krystyna (Aleksandra Śląska). Przed spotkaniem Kuba odbiera szereg telefonów z pytaniami o zdrowie. Ma dość tłumaczenia się przed przyjaciółmi, do tego męczy go dłużący się czas oczekiwania na wizytę. Postanawia wyjść na miasto, a kolejny splot zdarzeń sprawia, że nałóg dotkliwie daje o sobie znać. Film „Pętla” jest debiutem reżyserskim Wojciecha Hasa. Ocena na IMDb: 7,7. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy o alkoholizmie – co warto obejrzeć w temacie uzależnienia od alkoholu? Miejsce 8: Potop (1974) – klasyka polskiego filmu historycznego „Potop” w reżyserii Jerzego Hoffmana jest ekranizacją ostatniej części trylogii Henryka Sienkiewicza. Akcja filmu rozgrywa się w czasie potopu szwedzkiego w latach 1655–1660. Andrzej Kmicic (Daniel Olbrychski) wdaje się w konflikt z rodem Butrymów. Na wieść o tym jego narzeczona Oleńka (Małgorzata Braunek) zrywa zaręczyny. Nie zastanawiając się długo, młodzieniec porywa ukochaną, ale dziewczyna zostaje odbita przez Wołodyjowskiego (Tadeusz Łomnicki). Jednak Kmicic ma szanse na odkupienie. Musi uformować chorągiew dla Janusza Radziwiłła (Władysław Hańcza). Niestety okazuje się, że książę kolaboruje ze Szwedami, działając na niekorzyść króla Jana Kazimierza. Po raz kolejny Andrzej Kmicic jest na straconej pozycji – w oczach króla i swojej ukochanej Oleńki. Film zdobył trzy Złote Lwy na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni w 1974 r. W odświeżonej wersji pojawił się w kinach w 2014 r. Ocena na IMDb: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 7: Pociąg (1959) – dramat psychologiczny Jerzego Kawalerowicza Fabuła filmu rozgrywa się w pociągu relacji Warszawa–Hel. Przypadkowo w przedziale męskim spotykają się meteorolożka Marta (Lucyna Winnicka) i chirurg Jerzy (Leon Niemczyk). Obydwoje nie powinni się tam znaleźć – Marta kupiła bilet na dworcu od nieznajomego mężczyzny, a Jerzy w ogóle nie wykupił miejscówki. Jednak wyrusza w podróż po ciężkiej i nieudanej operacji, więc uważa, że zasługuje na miejsce w wagonie sypialnianym. Tymczasem w pociągu pojawia się milicja. Mundurowi szukają przestępcy, który powinien znajdować się w tym przedziale. Podejrzenia padają na Jerzego. W 1960 r. „Pociąg” w reżyserii Jerzego Kawalerowicza zdobył Złotą Kaczkę (nagroda miesięcznika „Film”) jako najlepszy film polski, a rok wcześniej Lucyna Winnicka za rolę Marty odebrała nagrodę na MFF w Wenecji. Ocena na IMDb: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Ziemia obiecana (1975) – historia pewnego biznesu w Łodzi Akcja filmu rozgrywa się w Łodzi na przełomie XIX i XX wieku. Trzej przyjaciele postanawiają wybudować fabrykę pod przemysł włókienniczy. Karol (Daniel Olbrychski) jest polskim ziemianinem, Maks (Andrzej Seweryn) – niemieckim biznesmenem, a Moryc (Wojciech Pszoniak) – żydowskim handlowcem. Każdy z nich jest na innej życiowej ścieżce, mimo wszystko są w stanie uparcie realizować swój cel, aby osiągnąć finansowy sukces. „Ziemia Obiecana” w reżyserii Andrzeja Wajdy powstała na podstawie powieści Władysława Reymonta. Film zdobył Złote Lwy na festiwalu w Gdyni jako najlepszy film w 1975 r., a także Diamentowe Lwy po latach – w 2015 r. za muzykę autorstwa Wojciecha Kilara. Ocena na IMDb: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 5: Popiół i diament (1958) – polska rzeczywistość po II wojnie światowej Jest 1945 r. Byli żołnierze AK schodzą do podziemia, gdzie otrzymują rozkaz zabicia sekretarza Polskiej Partii Robotniczej – Szczuki. Maciek (Zbigniew Cybulski), Andrzej (Adam Pawlikowski) i Drewnowski (Bogumił Kobiela) organizują zasadzkę na wysoko postawione urzędnika. Strzelają i zabijają człowieka w wyznaczonym samochodzie, ale okazuje się, że nastąpiła pomyłka. Chwilę później przejeżdża identyczne auto z sekretarzem. O tym, że zabili niewłaściwego człowieka, Maciek dowiaduje się dopiero wieczorem w hotelu „Monopol”. Rozmawia z barmanką Krystyną (Ewa Krzyżewska), po czym widzi zupełnie żywego Szczukę meldującego się na recepcji. Teraz będzie musiał powtórzyć akcję, co zupełnie nie jest mu po drodze. W nowej, powojennej rzeczywistości nie ma już ochoty na zabijanie. Scenariusz do filmu Andrzeja Wajdy powstał na podstawie powieści Jerzego Andrzejewskiego. Chociaż ze względów politycznych obraz budzi kontrowersje, rola Zbigniewa Cybulskiego pozostaje bezsprzecznie rewelacyjna. To po tym filmie aktor został okrzyknięty polskim Jamesem Deanem. „Popiół i diament” zdobył Złotą Kaczkę (nagrodę miesięcznika „Film”) w 1959 r. Ten tytuł zajmuje także 3. miejsce w naszym rankingu najlepszych filmów o polityce. Ocena na IMDb: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Rękopis znaleziony w Saragossie (1964) – niezwykła podróż przez Hiszpanię „Rękopis znaleziony w Saragossie” to film przygodowy Jerzego Hasa, którego akcja rozgrywa się w czasie wojen napoleońskich. Głównym bohaterem jest Alfons van Worden (Zbigniew Cybulski), kapitan gwardii walońskiej. Mężczyzna wyrusza w podróż do Madrytu, jednak po drodze zatrzymuje się w tajemniczej karczmie, gdzie spotyka dwie mauretańskie piękności (Iga Cembrzyńska i Joanna Jędryka). Po nocy spędzonej w towarzystwie kobiet, Alfons budzi się w zupełnie nieprzyjaznej scenerii – pod szubienicą z dwoma wisielcami. Co więcej, okazuje się, że w tym miejscu znajdzie się jeszcze wielokrotnie dopóki nie wypełni swojego przeznaczenia. W swojej podróży na pograniczu jawy i fikcji spotyka Pustelnika (Kazimierz Opaliński), tajemniczego kabalistę, matematyka Velasqueza i herszta Cyganów (Leon Niemczyk). Film ma konstrukcję szkatułkową, w której każda kolejna historia dostarcza nowych wątków do całej opowieści. Scenariusz powstał w oparciu o książkę Jana Potockiego, a kadry były kręcone na terenie Jury Krakowsko–Częstochowskiej. Ocena na Filmwebie: 7,8. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Amator (1979) – polskie kino moralnego niepokoju Filip Mosz (Jerzy Stuhr) kupuje kamerę, aby udokumentować narodziny i pierwsze lata życia swojej córki. Zakup takiego sprzętu budzi zainteresowanie kierownika zakładu (Stefan Czyżewski), w którym pracuje. Mężczyzna zostaje poproszony o zrobienie dokumentacji z okazji 25. rocznicy powstania przedsiębiorstwa. Nowa pasja sprawia, że jego spokojne życia z dala od rozgłosu całkowicie się zmienia. Filip kręci kolejne filmy ukazując prawdę, która zaczyna przeszkadzać lokalnym władzom. Pozornie niegroźne kadry stają się przyczyną narastających oczekiwań i nieprzyjemności, w wyniku których mężczyzna taci swoją rodzinę. Film w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego zdobył Złote Lwy na festiwalu w Gdyni w 1979 r., a także Nagrodę Specjalną na Berlinale w 1980 r. Ocena na IMDb: 7,8. View oEmbed on the source website Miejsce 2: Sami swoi (1967) – najsłynniejszy spór sąsiedzki w historii polskiego kina Komedia w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego rozgrywa się na Ziemiach Odzyskanych. Dwie zwaśnione rodziny – Pawlaków i Karguli – przeprowadzają się na zachód z kresów wschodnich po zakończeniu II wojny światowej. Z Ameryki wraca Jan Pawlak (Zdzisław Karczewski) i jest zdziwiony tym, że teraz żyją z Kargulami w zgodzie. Jego brat, Kazimierz (Wacław Kowalski) opowiada mu całą historię, która doprowadziła do ślubu jego syna, Witii (Jerzy Janeczek) z Jadźką (Ilona Kuśmierska), córką Kargula (Władysław Hańcza). Ocena na Filmwebie: 7,9. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Jak rozpętałem II wojnę światową (1970) – polska komedia wojenna Film w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego opowiada o przygodach żołnierza Franciszka Dolasa (Marian Kociniak). Niefortunny zbieg okoliczności sprawia, że mężczyzna jest przekonany o tym, że to przez niego wybuchła II wojna światowa. Próbuje jakoś odmienić bieg zdarzeń, ale każde jego działanie sprawia, że popada w coraz większe tarapaty. W ten sposób przemierza całą Europę – od granicy polsko–niemieckiej, poprzez Austrię, Włochy i Belgrad, a nawet Cypr. Występuje w mundurze Legii Cudzoziemskiej, aby za chwilę przywdziać niemiecki mundur. Kiedy jest przerzucany z frontu na front, myśli tylko o tym, jak zakończyć wojnę, którą wywołał. Film powstał w oparciu o powieść Kazimierza Sławińskiego. W 2001 r. powstała poprawiona cyfrowo, kolorowa wersja kultowej komedii. Ocena na IMDb: 8,1. View oEmbed on the source website
Filmy o polskiej mafii – TOP 7: najlepsze produkcje
Dobre polskie kino gangsterskie to pomysł na udany wieczór filmowy w domu
Polskie filmy o mafii to kino na wysokim poziomie, zwłaszcza produkcje z lat 90. z kultowymi rolami Bogusława Lindy czy Cezarego Pazury. O ich ogromnej popularności świadczą dialogi, powtarzane w charakterze powiedzonek, których nie wypada nie znać. Wysoki poziom trzymają także nowsze filmy gangsterskie – w reżyserii Macieja Kawulskiego, Mateusza Rakowicza czy Cypriana T. Olenckiego. Często zdarza się, że jeden tytuł tworzy serię – co stanowi doskonały materiał na niejeden maraton filmowy. Spis treści: Miejsce 7: Furioza (2021) – próba rozbicia gangu polskich kibiców Miejsce 6: Najmro. Kocha, kradnie, szanuje (2021) – barwne życie polskiego „króla złodziei” Miejsce 5: PitBull (2005) – początek serii o warszawskim światku przestępczym Miejsce 4: Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa (2019) – mafia polska wobec transformacji politycznej Miejsce 3: Kiler (1997) – kultowa komedia sensacyjna z lat 90. Miejsce 2: Psy (1992) – mistrzowski film sensacyjny Władysława Pasikowskiego Miejsce 1: Chłopaki nie płaczą (2000) – komedia kryminalna Olafa Lubaszenki Pozostałe filmy o polskiej mafii, które warto obejrzeć Miejsce 7: Furioza (2021) – próba rozbicia gangu polskich kibiców „Dzika” (Weronika Książkiewicz) jest teraz policjantką, ale w młodości związana była ze środowiskiem kibolskim. Teraz chce rozbić rosnący w siłę gang. Ma jej w tym pomóc dawny przyjaciel, Dawid (Mateusz Banasiuk) i brat obecnego szefa grupy. Za namową „Dzikiej” mężczyzna, który obecnie jest lekarzem, decyduje się ponownie wejść w środowisko przestępcze. Inaczej jego brat (Wojciech Zieliński) pójdzie siedzieć. Dawid coraz bardziej wsiąka w dawne relacje i coraz trudniej jest mu kłamać w żywe oczy. Tym bardziej że i tak jego nagłe pojawienie się wzbudza duże podejrzenia. Szczególnie nieufny wobec niego jest jego największy przyjaciel sprzed lat, „Golden” (Mateusz Damięcki). Równolegle z premierą kinową filmu „Furioza”, pojawił się miniserial, opowiadający historię dawnych przyjaciół w czterech odcinkach. Reżyseria: Cyprian T. Olencki. Ocena na Filmwebie: 6,7. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Najmro. Kocha, kradnie, szanuje (2021) – barwne życie polskiego „króla złodziei” Ranking otwiera komedia kryminalna inspirowana życiorysem Zdzisława Najmrodzkiego (Dawid Ogrodnik) – „króla złodziei” i „mistrza ucieczek” z czasów PRL. Najmro nad wszystko ceni sobie wolność. Razem ze swoją ekipą brawurowo okrada Peweksy, ośmiesza milicję i wielokrotnie ucieka z więzienia. Ważnym wątkiem w filmie, obok potyczek z komisarzem Barskim (Robert Więckiewicz) jest miłość gangstera do Teresy (Masza Wągrocka). Dziewczyna jest w stanie wybaczyć mu bardzo wiele. Cierpliwie odwiedza kolejne zakłady karne, ponieważ nie potrafi oprzeć się urokowi gangstera. Po cichu liczy na wspólne, szczęśliwe życie. Czy jest to możliwe? „Najmro. Kocha, kradnie, szanuje” w reżyserii Mateusza Rakowicza zdobył nagrodę indywidualną za najlepsze kostiumy (dla Marty Ostrowicz) na festiwalu w Gdyni w 2021 r., Nagrodę Publiczności na Off Camera (również 2021), a także nagrodę za scenariusz na festiwalu Młodzi i Film w 2022 r. Zdzisław Najmrodzki zginął w wypadku samochodowym w 1995 r., niecały rok po ułaskawieniu przez prezydenta Lecha Wałęsę. Jechał kradzionym samochodem na fałszywych tablicach rejestracyjnych z dwoma synami przyjaciela (12 i 14 lat). Wszyscy zginęli na miejscu. Ocena na Filmwebie: 6,7. View oEmbed on the source website Miejsce 5: PitBull (2005) – początek serii o warszawskiej mafii „PitBull” to pierwszy z serii popularnych filmów sensacyjnych o warszawskich policjantach z wydziału zabójstw. W tej części główną rolę odgrywa Worwzakonnik (Ryszard Filipski), czyli tzw. sędzia – to on w świecie przestępczym decyduje o życiu i śmierci. Tym razem jego celem jest Said (Waldemar Walisiak) – gangster odpowiadający za porwania i morderstwa ormiańskich handlarzy. Jest nowy w środowisku warszawskiej mafii i wyraźnie nie podoba się tym, co mają decydujące zdanie. Wor zamierza go wyeliminować rękami policjantów. Aby zwabić Saida do stolicy, „sędzia” wykorzystuje jego córkę, Dżemmę (Weronika Rosati), wystawiając ją na romans z oficerem „Despero” (Marcin Dorociński) z wydziału zabójstw. Przynęta działa. Film kryminalny w reżyserii Patryka Vegi otrzymał dwie nagrody na festiwalu Młodzi i film w 2005 r. – za reżyserię i główną rolę męską (Marcin Dorociński). Serię tworzą następujące tytuły: PitBull. Nowe porządki (2016) – główną rolę w tej części odgrywa komisarz „Majami” (Piotr Stramowski), a fabułę tworzy próba rozbicia najsilniejszej organizacji przestępczej w Polsce. Reżyseria: Patryk Vega, PitBull. Niebezpieczne Kobiety (2016) – do wydziału zabójstw dołączają dwie policjantki: Zuza (Joanna Kulig) i Jadźka (Anna Dereszowska). Reżyseria: Patryk Vega, PitBull. Ostatni pies (2018) – policjanci z warszawskiego wydziału zabójstw poszukują osoby odpowiedzialnej za śmierć „Soczka”, partnera „Majamiego”. Do współpracy zapraszają najlepszych kolegów po fachu: „Despero” (Marcin Dorociński), „Metyla” (Krzysztof Stroiński) i „Quantico” (Rafał Mohr). Reżyseria: Władysław Pasikowski, PitBull (2022) – Gebels (Andrzej Grabowski) z wydziału zabójstw prowadzi śledztwo w sprawie ataku bombowego na stacji paliw. Za akcją stoi grupa Pershinga. Reżyseria: Patryk Vega. Ocena na Filmwebie: 7,2 View oEmbed on the source website Miejsce 4: Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa (2019) – mafia polska wobec transformacji politycznej Film „Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa” w reżyserii Macieja Kawulskiego jest luźno oparty na życiorysach kilku najbardziej znanych polskich przestępców. Główny bohater (Marcin Kowalczyk) od dziecka marzy o tym, aby zostać gangsterem. Świat poza granicą prawa jawi mu się jako piękna odskocznia od szarej rzeczywistości PRL-u. Jego marzenie spełnia się w latach 90. W Polsce następuje jednak transformacja polityczna, w związku z czym półświatek przestępczy – tak ważny jeszcze kilka lat wcześniej – w szybkim tempie traci swoją rangę. Jak w takiej sytuacji odnajdzie się człowiek, dla którego mafia to całe życie? Uwagę krytyków przyciągnęła świetnie odegrana rola drugoplanowa w wykonaniu Tomasza Włosoka (jako „Walden”). Aktor otrzymał Złotego Lwa na festiwalu w Gdyni w 2020 r. oraz Złotego Szczeniaka na Festiwalu Aktorstwa Filmowego w 2021 r. W 2022 r. powstała kontynuacja filmu – „Jak pokochałam gangstera” (2022), również w reżyserii Macieja Kawulskiego. Ocena na Filmwebie: 7,4. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Kiler (1997) – kultowa komedia sensacyjna z lat 90. Jerzy Kiler (Cezary Pazura) zostaje wkręcony w zabójstwo gangstera o pseudonimie „Gilotyna”. W jego samochodzie policjanci znajdują broń. Taksówkarz nie jest w stanie się obronić, więc trafia do więzienia. W zakładzie karnym okazuje się, że jako płatny zabójca znaczy znaczy o wiele więcej, więc nikogo nie wyprowadza z błędu. Autorytet Kilera rośnie, kiedy przypadkowo zabija jednego ze współwięźniów, „Uszata” (Władysław Komar). Wkrótce mężczyzna zostaje odbity przez jednego ze swoich zleceniodawców – „Siarę” (Janusz Rewiński). Otrzymuje kolejne zlecenie. Tym razem na dziennikarkę, Ewę Szańską (Małgorzata Kożuchowska). „Kiler” w reżyserii Juliusza Machulskiego zdobył Złotego Klakiera na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 1997 r. – jako film najdłużej oklaskiwany, a także Złotą Kaczkę w 1998 r. (najlepszy film polski). Na fali popularności „Kilera” powstała kontynuacja – „Kiler-ów 2óch” (1999) – również w reżyserii Juliusza Machulskiego i z podobnie doskonałą obsadą. W rolach głównych wystąpili: Cezary Pazura, Janusz Rewiński, Jerzy Stuhr i Małgorzata Kożuchowska. Ocena na Filmwebie: 7,7 View oEmbed on the source website Miejsce 2: Psy (1992) – mistrzowski film sensacyjny Władysława Pasikowskiego Akcja filmu „Psy” rozgrywa się w 1990 r., zaraz po zmianie ustrojowej w kraju. Były funkcjonariusz SB, „Franz” Maurer (Bogusław Linda) i jego przyjaciel po fachu, „Olo” Żwirski (Marek Kondrat), tracą pracę i palą dokumenty, związane z działalnością polityczną. Maurerowi udaje się dostać posadę w policji. Z kolei „Olo” otrzymuje nielegalną propozycję pracy w mafii. Chodzi o handel amfetaminą, który zamierza przejąć prokurator Gross „Siwy” (Janusz Gajos), były major SB. Aby akcja przebiegła pomyślnie, potrzebuje zaufanych ludzi. „Psy” to jeden z najlepszych filmów gangsterskich w historii kina. Dzieło Pasikowskiego otrzymało pięć Złotych Lwów na festiwalu w Gdyni w 1992 r. dla: Agnieszki Jaskólskiej – za rolę Angeli Wenz, kobiety, która krąży pomiędzy „Franzem” a „Olo”, Bogusława Lindy – za rolę główną, Michała Lorenca – autora muzyki, Wandy Zeman – montażystki, Władysława Pasikowskiego – odpowiedzialnego za całość. W kolejnych lata mogliśmy zobaczyć dwie kontynuację kultowego filmu akcji: Psy 2: Ostatnia krew – po wyjściu z więzienia Franz Maurer (ponownie Bogusław Linda) zostaje zaangażowany w nielegalny handel bronią, Psy 3. W imię zasad – Franz Maurer po zakończeniu odsiadki próbuje się odnaleźć w zupełnie nowej rzeczywistości. Wszystkie filmy powstały w reżyserii Władysława Pasikowskiego. Ocena na Filmwebie: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Chłopaki nie płaczą (2000) – komedia kryminalna Olafa Lubaszenki „Chłopaki nie płaczą” to polska komedia kryminalna, która od lat bije rekordy popularności. Głównymi bohaterami tej historii są Kuba (Maciej Stuhr), student Akademii Muzycznej i jego nieśmiały przyjaciel, Oskar (Wojciech Klata). Chłopaki wynajmują panie do towarzystwa, aby nabrać męskiego doświadczenia. Okazuje się, że ten ruch staje się przyczyną niemałych problemów z mafią. Sprawą wyciągnięcia pieniędzy od Kuby i Oskara ma zająć się „Bolec” (Michał Milowicz). Co prawda nie jest on przekonany do bycia przestępcą, ale nie chce zawieść ojca – rządzącego półświatkiem „Szefa” (Bohdan Łazuka). Tymczasem w klubie „Bolca” dochodzi do strzelaniny. Biorą w niej udział „Fred” (Cezary Pazura) i „Grucha” (Mirosław Zbrojewicz) – gangsterzy z Pomorza. W 2020 r. film pojawił się w zremasterowanej wersji. Ocena na Filmwebie: 7,8. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy o polskiej mafii, które warto obejrzeć Osobom zainteresowanym historią polskich organizacji przestępczych polecamy także następujące tytuły: Miasto prywatne (1994) – film o tym, jak rodzi się mafia w niewielkim miasteczku pod Warszawą. Reżyseria: Jacek Skalski, w rolach głównych: Bogusław Linda, Maciej Kozłowski, Mirosław Baka, Sara (1997) – romantyczny film kryminalny o miłości córki gangstera (Agnieszka Włodarczyk) i jej ochroniarza (Bogusław Linda). Reżyseria: Maciej Ślesicki, Alfabet mafii. Dekada mafijnej Warszawy (2004) – film dokumentalny, przedstawiający historię mafii z Pruszkowa i Wołomina, Świadek koronny (2007) – filmowy dodatek do serialu „Odwróceni”. O wydarzeniach sprzed trzech lat opowiada Jan „Blacha” Blachowski (Robert Więckiewicz), obecnie świadek koronny w sprawie przeciwko liderom mafii pruszkowskiej. Reżyseria: Jarosław Sypniewski, Jacek Filipiak, Magnezja (2020) – polski film gangsterski rozgrywający się na przełomie lat 20. i 30. XX wieku na pograniczu polsko–sowieckim. Reżyseria: Maciej Bochniak, w rolach głównych: Dawid Ogrodnik, Mateusz Kościukiewicz, Maja Ostaszewska, Borys Szyc i Andrzej Chyra.
„Skołowani” z Agnieszką Grochowską i Michałem Czerneckim bawią i wzruszają
Film z plejadą polskich gwiazd już od 14 kwietnia w kinach
Komediowa opowieść, w której główna bohaterka porusza się na wózku to nowość w polskim kinie. A to nie jedyna niespodzianka czekająca widzów podczas seansu „Skołowanych”. Filmu, który już w piątek 14 kwietnia trafi na ekrany kin w całej Polsce. Komedia pozytywnie romantyczna O czym opowiada film? Maks to niepoprawny kobieciarz, a zarazem notoryczny kłamca. Gdy Anna, młoda i atrakcyjna kobieta, bierze go za osobę z niepełnosprawnością, Maks brnie w kłamstwo, licząc na kolejny łatwy podryw. Anna ma jednak inny plan – przedstawia go swojej starszej siostrze, Julii, która porusza się na wózku. Niespodziewanie, cynicznie nastawionego do świata Maksa i pełną energii Julię zaczyna łączyć coś więcej, ale... kłamstwo jako fundament relacji? Czy ta miłość ma szansę? View Ediplayer on the source website – Ta historia ma coś, co lubię w filmach, jest zabawna, ale momentami wzruszająca, opowiada o ważnych sprawach i dość głęboko wchodzi w bohaterów, nie tracąc komicznego spojrzenia na życie – mówi wcielająca się w rolę Agnieszka Grochowska. – Znalezienie się w skórze kogoś, kto myśli inaczej, kto łamie stereotyp, przyjęte myślenie i daje z siebie naprawdę dużo, to było bardzo fajne. Michał Czernecki gra rolę notorycznego kłamcy, który zrobi wszystko, by poderwać kolejną kobietę. – Lubię Maksa za jego poczucie humoru, za jego niedoskonałość i kruchość, maskowaną pozorną pewnością siebie. To bardzo wdzięczny do grania bohater. Lubię też to, że się nigdy nie poddaje, nawet jeśli w nie do końca słusznych sprawach... – mówi o swojej postaci. W „Skołowanych” występują również Marianna Zydek, Gabriela Muskała, Marcin Perchuć, Bartłomiej Kotschedoff, Jerzy Bończak, Maria Pakulnis, Mikołaj Grabowski i Krzysztof Materna. Sen na pogodne dni Utwór „Sen na pogodne dni” był wielkim przebojem w 1987 roku i dzięki „Skołowanym” dostał właśnie drugie życie. Piosenkę, którą pierwotnie wykonywała Beata Bartelik, w nowej odsłonie, specjalnie na potrzeby filmu nagrała Ania Karwan. View Ediplayer on the source website Patronat Fundacji Avalon Patronat społeczny nad filmem objęła Fundacja Avalon, która działa na rzecz osób z niepełnosprawnością i chorych, będąc organizacją pozarządową non-profit i posiadając status Organizacji Pożytku Publicznego. – Film „Skołowani” jest fabularną opowieścią, która przez pryzmat niepełnosprawności i poprzez charakterystyczne dla konwencji środki ma ambicję przekazać uniwersalne prawdy o ludzkich emocjach, uczuciach i charakterach – mówi Helena Szczuka, kierownik działu komunikacji i promocji Fundacji Avalon. – Wypadek i niepełnosprawność są bardzo indywidualnym doświadczeniem, a ludzie, którzy doświadczają niepełnosprawności, są grupą zróżnicowaną pod niemal każdym względem. Trzeba przyznać, że ekipa filmowa zadbała o szczegóły i postać Julii jest bardzo wiarygodna – dodaje. „Skołowani” to debiut reżyserski Jana Macierewicza. Autorką scenariusza jest Agata K. Koschmieder.
Filmy dla dwojga – komedia, dramat, a może thriller?
Filmy, które oglądamy tylko we dwoje, to niekoniecznie komedie romantyczne. Wybór zależy od gustu, nastroju i stażu w związku – im lepiej się znamy, tym łatwiej jest wybrać tytuł. Okazuje się jednak, że często stawiamy na stare komedie z lat. 90. z Julią Roberts, Richardem Gerem czy Hugh Grantem. To one zajmują pierwsze pozycje w internetowych rankingach filmów romantycznych na Filmwebie. Popularne są również filmy Woody’ego Allena, a także thrillery, podczas których można wtulić się w siebie jeszcze bardziej. Spis treści: Pretty Women (1990) – klasyczna komedia romantyczna z Julią Roberts Uwierz w ducha (1990) – film dla dwojga z Demi Moore i Patrickiem Swayze Cztery wesela i pogrzeb (1994) – kultowa komedia z Hugh Grantem O północy w Paryżu (2011) – komedia romantyczna Woody’ego Allena Incepcja (2010) – film do obejrzenia z chłopakiem Dziennik Bridget Jones (2001) – film do obejrzenia z dziewczyną Dobry rok (2006) – inspirujący film obyczajowy dla dwojga Najgorszy człowiek na świecie (2021) – nowa komedia romantyczna Pozostałe filmy dla dwojga Pretty Women (1990) – klasyczna komedia romantyczna z Julią Roberts Edward Lewis (Richard Gere) jest bogatym przedsiębiorcą, który pewnego razu, po wieczornym bankiecie, gubi się na ulicach Los Angeles. W ten sposób poznaje Vivien (Julia Roberts), prostytutkę, która pomaga mu dotrzeć do hotelu. Następnego dnia wynajmuje ją na tydzień, aby towarzyszyła mu podczas kolacji biznesowych. Niezobowiązująca znajomość przeradza się w głębsze uczucie. Czas świetności komedii romantycznych przypada na pierwszą połowę XX wieku – w latach 30. powstały kultowe filmy w reżyserii Ernsta Lubitscha, takie jak „Sklep na rogu” czy „Dama w gronostajach”. W latach 90., po kryzysie filmów akcji, nastąpił wielki powrót do tego gatunku. „Pretty women” w reżyserii Garry’ego Marshalla to jeden z pierwszych filmów z lat 90., który został bardzo dobrze przyjęty przez publiczność. Świadczą o tym liczne nominacje i nagrody zdobyte w 1991 r., takie jak: Złote Globy dla Julii Roberts – najlepsza aktorka w komedii lub musicalu, czy Kryształowa Statuetka na Festiwalu People’s Choice Award – w kategorii: ulubiona komedia. Najbardziej znaną piosenką z filmu jest „Pretty women” w wykonaniu Roya Orbisona. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy muzyczne – historie z piosenką w roli głównej Uwierz w ducha (1990) – film dla dwojga z Demi Moore i Patrickiem Swayze Kolejnym filmem, który lubimy oglądać we dwoje, jest „Uwierz w ducha” w reżyserii Jerry’ego Zuckera. Głównymi bohaterami dramatu są Sam (Patrick Swayze) i Molly (Demi Moore). To para szczęśliwych kochanków, która planuje wspólną przyszłość. Podczas powrotu z teatru zostają napadnięci. Sam ginie postrzelony przez napastnika, w wyniku czego staje się duchem. Za pomocą spirytystki pragnie skontaktować się z Molly, aby uchronić ją przed niebezpieczeństwem. W roli spirytystki wystąpiła Whoopi Goldberg. Jej niesamowita gra aktorska została nagrodzona Oscarem w 1991 roku za najlepszą rolę drugoplanową. Film „Uwierz w ducha” otrzymał także drugiego Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny. View oEmbed on the source website Cztery wesela i pogrzeb (1994) – kultowa komedia z Hugh Grantem „Cztery wesela i pogrzeb” to zabawna komedia romantyczna w reżyserii Mike’a Newella. Charles (Hugh Grant) jest 30–letnim singlem, który unika poważnego związku jak ognia. Razem z grupą przyjaciół świetnie bawi się na weselach u znajomych. Na jednej z takich uroczystości poznaje Carrie (Andie MacDowell). Spędzają razem noc, a następnego dnia się rozstają, nie myśląc o tym, że już niebawem ich ścieżki po raz kolejny się ze sobą przetną. Brytyjska komedia szybko stał się światowym hitem, a duet: Richard Curtis (odpowiedzialny za scenariusz) i Hugh Grant powtórzył się wielokrotnie przy produkcji kolejnych filmów, takich jak: Notting Hill (1999), To właśnie miłość (2003), Dziennik Bridget Jones (2001), Bridget Jones: w pogoni za rozumem (2004). W 1995 r. film „Cztery wesela i pogrzeb” zdobył wiele nagród na międzynarodowych festiwalach: Złote Globy – dla Hugh Granta za najlepszą rolę w komedii lub musicalu, cztery główne nagrody BAFTA – w kategoriach: najlepszy film, najlepszy aktor pierwszoplanowy, najlepsza aktorka drugoplanowa (Kirstin Scott Thomas) i za najlepszą reżyserię, Cezary – za najlepszy film zagraniczny, AACTA – również w kategorii: najlepszy film zagraniczny. View oEmbed on the source website O północy w Paryżu (2011) – komedia romantyczna Woody’ego Allena Amerykański reżyser i twórca tzw. „komedii intelektualnej” rozsławił kilka europejskich stolic. W filmie „O północy w Paryżu” razem z dwójką głównych bohaterów (Owen Wilson i Rachel McAdams) poznajemy stolicę Francji. Odbywamy pewnego rodzaju podróż w czasie, podczas której spotykamy wiele słynnych postaci ze świata literatury i sztuki. W ich role wcielają się wybitni aktorzy: Adrien Brody – w roli Salvadora Dali, Kathy Bates – w roli Gertrude Stein, Corey Stoll – jako Ernest Hemingway, Tom Hiddleston – jako F. Scott Fitzgerald, czy Alison Pill – jako Zelda Fitzgerald. View oEmbed on the source website „O północy w Paryżu” to film, po obejrzeniu którego chęć poznania tego miasta nabiera rozpędu. W podobny sposób działają: Vicky Cristina Barcelona (2008) Zakochani w Rzymie (2012) W deszczowy dzień w Nowym Jorku (2019) Incepcja (2010) – film do obejrzenia z chłopakiem Surrealistyczny thriller w reżyserii Christophera Nolana jest opowieścią o tym, do jakiego stopnia możemy ingerować w ludzki umysł przy pomocy nowoczesnych technologii. Główny bohater, Cobb (Leonardo DiCaprio) i jego partner Arthur (Joseph Gordon–Levitt) wydobywają tajne informacje podczas snu osób, które planują okraść. Dostają zlecenie na przeprowadzenie odwrotnego procesu – incepcji. Ma ona polegać na zaszczepieniu nowej myśli w śpiącym umyśle. „Incepcja” to wizualna uczta dla oka. Film przepełniają perfekcyjnie dopracowane sceny i doskonałe efekty specjalne. Ich uhonorowaniem są cztery Oscary w kategoriach: najlepsze efekty wizualne, najlepsze zdjęcia, dźwięk i montaż dźwięku, trzy główne nagrody BAFTA i pięć Saturnów. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy akcji – rozrywka na wysokich obrotach Dziennik Bridget Jones (2001) – film do obejrzenia z dziewczyną To zabawna komedia, która powstała na podstawie powieści Helen Fielding. Jej główną bohaterką jest 32–letnia Bridget, singielka – sfrustrowana nudną pracą i nieudanym życiem uczuciowym. Pali papierosy, pije alkohol i je o wiele więcej, niż by chciała, aby poradzić sobie z niską samooceną i samotnością. Na jej drodze pojawia się jednak nie jeden, ale dwóch mężczyzn – Daniel Cleaver (Hugh Grant) i Mark Darcy (Colin Firth). Pierwszy jest jej szefem, z którym popada w niepoprawny romans. Drugi to nudny prawnik, podstawiony przez matkę Bridget. „Dziennik Bridget Jones” doczekał się dwóch kontynuacji: Bridget Jones: w pogoni za rozumem (2004) – ciąg dalszy miłosnego trójkąta z Markiem Darcy’m i Danielem Cleaverem, Bridget Jones 3 (2016) – w której główna okazuje się, że główna bohaterka jest ciąży. View oEmbed on the source website Dobry rok (2006) – inspirujący film obyczajowy dla dwojga To z kolei odprężająca opowieść o pewnym siebie bankowcu, który po śmierci wuja dziedziczy po nim willę i winnicę na południu Francji. Dawniej Max Skinner (Russel Crowe) chętnie spędzał wakacje na wsi. Z czasem jednak przywykł do bardziej wielkomiejskich klimatów. Myśli o tym, aby sprzedać majątek. Jednak w toku różnych wydarzeń postanawia pozostać w Prowansji. „Dobry rok” w reżyserii Ridleya Scotta powstał na podstawie powieści Petera Mayle’a. To prosta historia, jednak oprawiona w wyjątkową ramę. Film zachwyca niesamowitymi krajobrazami i zdjęciami posesji. W takiej scenerii lampka wina smakuje nadzwyczaj dobrze. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy motywacyjne, które ładują baterie Najgorszy człowiek na świecie (2021) – nowa komedia romantyczna Na koniec film duńskiego reżysera, Joachima Triera pt. „Najgorszy człowiek na świecie”. To historia 30–letniej Julii (Renate Reinsve), która jest w szczęśliwym związku z Akselem (Anders Danielsen Lie), utalentowanym rysownikiem. Przypadkiem poznaje Elvinda (Herbert Nordrum). Pomimo tego, że chłopak jest od niej znacznie młodszy, wyjątkowo ciekawi ją i intryguje. Julia zastanawia się, jak i z kim chce być. Renate Reinsve za rolę w filmie „Najgorszy człowiek na świecie” zdobyła Złotą Palmę na festiwalu w Cannes w 2021 r. Tytuł został nagrodzony także na festiwalu GOYA (najlepszy film europejski), zdobył cztery główne nagrody na festiwalu AMANDA (Norwerski Międzynarodowy Festiwal Filmowy) i wiele innych. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy dla dwojga Co jeszcze warto obejrzeć we dwoje? Poniżej ciekawe propozycje z różnych gatunków, które ukazały się po 2000 roku: Spragnieni miłości (2000) – koreańsko–francuski melodramat, Słodki listopad (2001) – dramat romantyczny z Charilze Theron i Keanu Reeves’em, Jak stracić chłopaka w 10 dni (2003) – w rolach głównych Matthew McConaughey i Kate Hudson, 50 pierwszych randek (2004) – komedia romantyczna z Drew Barrymore i Adamem Sandlerem, Pamiętnik (2004) – film z Ryanem Goslingiem i Rachel McAdams, dłuższy opis w rankingu wzruszających filmów, 500 dni miłości (2009) – komedia romantyczna w reżyserii Marca Webba, Ona (2013) – melodramat w reżyserii Spike’a Jonze, w rolach głównych: Scarlett Johanson i Joaquin Phoenix, Marley i ja (2008) – komedia obyczajowa z Jennifer Aniston i Owenem Wilsonem, Listy do M. (2011) – pierwszy z serii polskich filmów romantycznych, którego akcja rozgrywa się w czasie świąt Bożego Narodzenia, Ghost Story (2017) – surrealistyczny melodramat Davida Lowery, Tamte dni, tamte noce (2017) – film o pięknej miłości Elio (Timothée Hal Chalamet) i Oliviera (Armie Hammer), szczegóły w zestawieniu filmów o gejach, W trójkącie (2022) – film o parze młodych influencerów, którzy wyruszają w podróż ekskluzywnym jachtem. Reżyseria: Ruben Östlund. Więcej o tym tytule w zestawieniu filmów psychologicznych.
Nowy trend z TikToka: Frazzled English woman, czyli styl inspirowany brytyjskimi komediami romantycznymi
Prawdziwa gratka dla fanek Bridget Jones!
TikTok jest platformą, która wykreowała w zeszłym roku mnóstwo trendów, między innymi barbiecore, balletcore, mermaidcore oraz gothcore. W 2023 roku przyszedł czas na kolejny ciekawy trend, czyli “frazzled English woman”, który czerpie garściami z kultowych brytyjskich komedii romantycznych jak “Bridget Jones”, “To właśnie miłość” czy “Holiday”. Zobaczcie na czym polega i jak można go odwzorować! ZOBACZ TEŻ: Nadchodzące trendy w modzie vintage w 2023 roku Styl “roztrzepanej Angielki” “Frazzled English woman” możemy przetłumaczyć jako “roztrzepana Angielka”, którą świetnie znamy z wielu komedii romantycznych z lat 2000. Taka postać charakteryzuje się tym, że pracuje w biurze, jest bardzo często redaktorką lub po prostu przedstawicielką klasy średniej, a jej ulubionym zajęciem jest narzekanie na mężczyzn i spędzanie wieczorów z lampką wina. Nie jest ona świadoma swojej atrakcyjności, gdyż nie cieszy się dużym zainteresowaniem u płci przeciwnej oraz ubiera się w charakterystyczny, często chaotyczny sposób. Tego typu postacie możemy zobaczyć w takich produkcjach jak “Bridget Jones”, “Holiday” lub “To właśnie miłość”. Ich garderoba charakteryzuje się spódnicami midi, obszernymi kardiganami, koszulami, grubymi rajstopami i szalikami, które są ich akcesorium nawet w pomieszczeniach. Ten trend na TikToku zdobył już ogromną popularność na poziomie 30 milionów wyświetleń, a najpiękniejsze w nim jest to, że nie ogranicza się tylko do jednego typu stylizacji, tylko oferuje ich cały wachlarz. Ogromną inspirację z tego trendu czerpią także projektanci, którzy czerpali inspirację z tego typu produkcji za nim to było modne, przykładowo marka Knwls w swojej jesiennej kolekcji na sezon 2022 pokazała wełniane ocieplacze na kostki oraz wzorzyste sukienki midi połączone z półtransparentnymi topami w stylu Bridget Jones. Także Chanel w swojej kolekcji prêt-à-porter pokazało wiele stylizacji składających się z grub rajstop i kraciastych kompletów, które swobodnie mogłaby nosić Iris z filmu “Holiday”. TikTok jest niezwykle popularną aplikacją, która ma coraz większy wpływ na świat mody. Z tego względu warto być na bieżąco co się tam dzieje, aby być zawsze na topie i w nurcie aktualnych trendów. “Roztrzepana Angielka” może z nami zostać na dłużej, dlatego warto odświeżyć sobie klasyczne angielskie komedie romantyczne, aby podpatrzeć ciekawe stylizacje. Sprawdźcie w naszej galerii inspiracje na stylizacje w duchu “Frazzled English woman”!
Julia Roberts i George Clooney w błyskotliwej komedii „Bilet do raju”!
W kinach już od 30 września. To naprawdę wyjątkowa produkcja
Najnowszy film w reżyserii Ola Parkera to historia rozwiedzionej pary, która wyrusza we wspólną podróż na Bali, by ratować swoją córkę przed popełnieniem życiowego błędu miłosnego. Jakie skutki przyniesie ten wyjazd? Produkcja jest wielkim powrotem Julii Roberts do komedii romantycznej! Bilet do raju - wielki powrót Julii Roberts do komedii romantycznej Rozwiedziona para w średnim wieku na wspólnym wyjeździe, klimat tropikalnej wyspy i fatalna miłość nastolatki – to tylko niektóre z tematów, które widzowie zobaczą na ekranach kin już 30 września. „Bilet do raju” to nowe spojrzenie na tradycyjną komedię romantyczną – film nie skupia się na losach pokolenia dwudziesto-, trzydziestolatków, a opowiada historię dojrzałych eksmałżonków, którzy muszą porzucić wzajemną niechęć na rzecz pomocy własnej córce. „Bilet do raju” to zabawna, ale i prawdziwa opowieść o tym, jak znaleźć wspólny język mimo trudnych doświadczeń, o rodzinnych wyborach i ich konsekwencjach, a przede wszystkim pozbawiony lukru portret wchodzącej w dorosłość dziewczyny i jej rodziców z własnym bagażem doświadczeń. Autorami scenariusza są Ol Parker i Daniel Pipski. W rolach głównych Julia Roberts i George Clooney. Film będzie można obejrzeć w polskich kinach od 30 września. Poniżej plakat i zwiastun produkcji. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website