Nie żyje Stanisław Janicki. Autor kultowego programu "W starym kinie" miał 93 lata
Nie usłyszymy już więcej jego głosu ani niezwykłych opowieści o filmach i aktorach sprzed lat. Stanisław Janicki, wybitny znawca kina i autor kultowego programu „W starym kinie” odszedł w wieku 93 lat. Smutną informację podało radio RMF Classic.
Był wybitnym historykiem kina, krytykiem filmowym i scenarzystą. Popularność zyskał dzięki programowi „W starym kinie”. W każdą niedzielę miliony Polaków zasiadały przed telewizorami, żeby posłuchać jego opowieści o międzywojennych gwiazdach kina. To dzięki niemu poznaliśmy tajemnicę śmierci Eugeniusza Bodo. „W starym kinie” prowadził przez 32 lata. To najdłużej emitowany program w historii TVP Janicki był doktorem nauk humanistycznych i autorem licznych publikacji poświęconych polskiej kinematografii. Do końca był bardzo czynny zawodowo, udzielał wywiadów, jeździł na spotkania autorskie, wszędzie wzbudzając ogromny entuzjazm publiczności. Był uwielbiany za swoją wiedzę o kinie, erudycję i to słynne „r”. Przez ponad 20 lat prowadził audycję w RMF Classic „Odeon Stanisława Janickiego”. W 2023 roku wydał swoją ostatnią książkę o swoim przyjacielu, reżyserze pt. „Marzenia filmowe Andrzeja Wajdy”. Jest to unikalna publikacja o twórczości wybitnego reżysera, która łączy w sobie elementy autobiografii oraz refleksji na temat kina. Od wielu lat mieszkał z żoną Elżbietą na stałe w jego ukochanym mieście Bielsko-Białej.
Grogu skradł show podczas polskiej premiery filmu „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu”
Warszawskie Multikino w Złotych Tarasach zamieniło się w centrum galaktyki podczas oficjalnej polskiej premiery najnowszej produkcji LucasFilm „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu”. Premierowy wieczór przyciągnął tłumy fanów kultowej sagi oraz liczne gwiazdy świata mediów, filmu i show-biznesu.
Czerwony dywan – a właściwie zielony, inspirowany postacią Grogu – bezsprzecznie zdominował najsłynniejszy bohater nowej odsłony uniwersum Star Wars. Uroczy Grogu pojawił się wśród plejady gwiazd, pozując do zdjęć między innymi z Andrzejem Wroną, Anną Dąbrówką, Dawidem Wolińskim, Ewą Pacułą, Iloną Ostrowską, Kamilą Baar, Karoliną Pisarek, Katarzyną Glinką, Katarzyną Janowską, Klaudią Leclerc, Mateuszem Pawłowskim, Michałem Figurskim, Michałem Pirógiem oraz Wojciechem Błachem. Atmosfera wydarzenia nawiązywała do świata „Gwiezdnych wojen” – goście mogli poczuć klimat odległej galaktyki dzięki specjalnej scenografii, premierowym atrakcjom oraz wyjątkowej oprawie wizualnej inspirowanej kultową sagą. O filmie „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu” to nowa produkcja Lucasfilm z uniwersum Star Wars, która zadebiutuje w kinach już w najbliższy piątek, 22 maja 2026 roku. Złowieszcze Imperium upadło, a imperialni watażkowie rozpierzchli się po Galaktyce. Kiełkująca Nowa Republika pragnie ochronić wszystko, o co walczyła Rebelia. Werbuje więc legendarnego łowcę nagród, Mandalorianina Dina Djarina (Pedro Pascal) i jego młodego podopiecznego Grogu. Film wyreżyserował Jon Favreau, a za produkcję odpowiadają Jon Favreau, Kathleen Kennedy, Dave Filoni i Ian Bryce. W obsadzie znaleźli się Pedro Pascal, Sigourney Weaver oraz Jeremy Allen White. Muzykę do filmu skomponował Ludwig Göransson (znany m.in. z produkcji do filmów: „Oppenheimer”, „Tenet”, „Czarna Pantera”). Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu • Data premiery: 22 maja 2026 • Gatunek: sensacyjno-przygodowy • Reżyseria: Jon Favreau • Produkcja: Jon Favreau, Kathleen Kennedy, Dave Filoni, Ian Bryce • Obsada: Pedro Pascal, Sigourney Weaver, Jeremy Allen White • Muzyka: Ludwig Göransson Materiał promocyjny Dream Music
Ikona kina nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu, choć wielu chciało ją usidlić. Juliette Binoche wciąż jest panną i zdradza powód swojej decyzji
Juliette Binoche od lat zachwyca talentem i charyzmą, ale jej życie prywatne nie przypomina klasycznej hollywoodzkiej historii. Choć była w kilku głośnych związkach i aż cztery razy usłyszała propozycję małżeństwa, nigdy nie powiedziała „tak”. Dziś, mając 62 lata, pozostaje jedną z największych gwiazd kina – i wciąż idzie własną drogą.
Juliette Binoche od dekad uchodzi za jedną z najbardziej fascynujących kobiet światowego kina. Ma 62 lata, imponującą karierę, dwójkę dzieci i za sobą kilka głośnych związków, które elektryzowały media. A jednak nigdy nie zdecydowała się na ślub. Co więcej – w jej życiu padły aż cztery propozycje małżeństwa. Każdą z nich aktorka odrzuciła, wybierając własną drogę zamiast tradycyjnego scenariusza. Juliette Binoche – ikona kina i gwiazda światowego formatu Juliette Binoche od dekad pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy europejskiego kina. Gwiazda zaczęła zdobywać rozpoznawalność w latach 80. Prawdziwy przełom przyniósł film „Rendez-vous” z 1985 roku. Produkcja przyniosła jej ogromny rozgłos i sprawiła, że nazwisko Binoche zaczęło pojawiać się w kontekście największych nadziei europejskiego kina. Od tego momentu aktorka konsekwentnie budowała swoją pozycję, wybierając ambitne role i współpracując z uznanymi twórcami. Jednym z najważniejszych momentów w jej dorobku była rola w filmie „Trzy kolory: Niebieski”, która przyniosła jej prestiżowe wyróżnienia – Césara oraz Puchar Volpiego. Kolejnym spektakularnym sukcesem okazał się udział w produkcji „Angielski pacjent” z 1996 roku. Za tę rolę Juliette Binoche otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej, co ugruntowało jej międzynarodową pozycję. Światowe kino doceniło ją także przy okazji filmu „Czekolada” z 2000 roku, który przyniósł jej nominację do najważniejszej nagrody Akademii. Czytaj też: Zanim świat oszalał na punkcie Margot Robbie, była ona. „Wichrowe wzgórza” otworzyły jej drzwi do międzynarodowej kariery Związki Juliette Binoche. W jej życiu nie brakowało wielkich miłości Choć Juliette Binoche nigdy nie zdecydowała się na małżeństwo, jej życie prywatne trudno nazwać spokojnym czy pozbawionym wielkich emocji. Przez lata w jej życiu pojawiały się silne uczucia i głośne relacje, które często przyciągały uwagę mediów i fanów. Jednym z pierwszych ważnych związków aktorki była relacja z reżyserem Leosem Caraxem. Później w jej życiu pojawił się także André Hallé, nurek, z którym stworzyła kolejny ważny rozdział swojej prywatnej historii. Wśród partnerów gwiazdy znaleźli się również znani aktorzy – Olivier Martinez oraz Benoît Magimel. Z kolei związek ze scenarzystą Santiago Amigoreną był kolejną relacją, o której szeroko rozpisywały się media. Dwa z tych związków okazały się dla aktorki szczególnie ważne, ponieważ przyniosły jej macierzyństwo. Z relacji z André Hallé urodził się jej syn Raphaël, natomiast ze związku z Benoît Magimelem ma córkę Hanę. Choć jej życie uczuciowe nie potoczyło się według tradycyjnego scenariusza, Juliette Binoche wielokrotnie podkreślała, że rodzina zajmuje w jej życiu wyjątkowe miejsce. Dla aktorki to właśnie relacje z najbliższymi są jednym z najważniejszych punktów w jej prywatnym świecie. Dlaczego Juliette Binoche nigdy nie wyszła za mąż? W historii miłosnej Juliette Binoche jest jeden szczegół, który może zaskakiwać. Jak sama przyznała, w jej życiu aż cztery razy padła propozycja małżeństwa. Każda z nich została jednak przez aktorkę odrzucona. „Oświadczano mi się czterokrotnie. Dwa razy na początku związku i dwa razy na jego końcu, a ja po prostu nie odpowiedziałam”, wyznała. Choć przez lata tworzyła poważne związki, nigdy nie zdecydowała się na krok, który dla wielu par jest naturalnym zwieńczeniem relacji. Ślub nie znalazł się w jej życiowym scenariuszu. „Myślę, że to piękne nosić w sobie to szaleństwo, wierzyć, że zostaniesz z tą samą osobą do końca życia. Ale cóż to za trudność! Podziwiam tych, którym się to udaje, nie idąc na kompromis w żadnej części kontraktu, który ma się z samym sobą. Dla mnie prawdziwe małżeństwo jest bez uległości, ani z jednej, ani z drugiej strony", opowiadała jakiś czas temu na łamach Zwierciadła. Czytaj też: Krystyna Janda wzruszająco o Andrzeju Wajdzie w 100. rocznicę jego urodzin. Mówi o bolesnej stracie Aktorka wielokrotnie tłumaczyła swoje podejście w wywiadach. Podkreślała, że nie spotkała mężczyzny, z którym czułaby wystarczająco silną więź, by powiedzieć „tak” przed ołtarzem. Dlatego nawet czterokrotnie oświadczyny nie zmieniły jej decyzji. „Nigdy nie spotkałam mężczyzny, z którym czułabym się naprawdę związana na tyle, żeby wyjść za niego za mąż. Kochałam, ale nigdy nie spotkałam tego mężczyzny”, relacjonowała w Marie Claire sześć lat temu. Z kolei w rozmowie ze Zwiercidłem dodawała jakiś czas później: „Dla mnie prawdziwe małżeństwo jest bez uległości, ani z jednej, ani z drugiej strony. Założyłyśmy się z siostrą, że ta, która pierwsza wyjdzie za mąż, będzie musiała dać drugiej 500 franków... Wygrałam więc te pieniądze w dniu jej ślubu! Owszem, miałam kilka okazji do zamążpójścia, ale nie sądzę, by moje życie było stworzone do konwencjonalnej egzystencji. Nie znalazłam sposobu na małżeństwo dobrego dla siebie”. 62 lata, dwójka dzieci i imponująca kariera Dziś Juliette Binoche ma 62 lata i wciąż pozostaje jedną z najbardziej cenionych aktorek europejskiego kina. Na koncie ma dziesiątki ról i najważniejsze nagrody filmowe. Choć jej życie prywatne nie potoczyło się według klasycznego scenariusza, aktorka stworzyła własną definicję szczęścia. Jest matką dwójki dzieci, rozwija swoją karierę i wciąż pojawia się na najważniejszych wydarzeniach filmowych na świecie. Historia Juliette Binoche pokazuje, że nawet w świecie pełnym konwenansów można wybrać własną drogę. Źródło: Kobieta Wp.pl, Onet Kultura, Eska, Halo tu Polsat
Buntowniczka z małej norweskiej wioski dziś zachwyca w jednym z najlepiej ocenianych filmów roku. "Wyrzucano mnie z wielu miejsc. Tylko w aktorstwie naprawdę pasuję”
Renate Reinsve przeszła drogę od dziewięcioletniej dziewczynki z Solbergelva, która odkryła teatr w małej miejscowości na południe od Oslo, do jednej z najbardziej rozpoznawalnych norweskich aktorek na świecie. Po sukcesie filmu „Najgorszy człowiek na świecie” w 2021 roku i nagrodzie dla najlepszej aktorki w Cannes jej kariera nabrała międzynarodowego rozpędu.
Renate Reinsve nie zwalnia tempa. Po międzynarodowym sukcesie „Najgorszego człowieka na świecie” i nagrodzie dla najlepszej aktorki w Cannes norweska gwiazda ponownie znalazła się w centrum uwagi za sprawą filmu „Wartość sentymentalna”. Produkcja Joachima Triera, nagrodzona Grand Prix w Cannes, Europejską Nagrodą Filmową dla Najlepszego Filmu i 19-minutowymi owacjami na stojąco, 27 lutego 2026 roku trafia do polskich kin, umacniając pozycję Reinsve jako jednej z najważniejszych aktorek europejskiego kina. „Najgorszy człowiek na świecie” – przełom w karierze Renate Reinsve Przełom nastąpił w 2021 roku. To wtedy Renate Reinsve zagrała Julie w filmie Joachima Triera „Najgorszy człowiek na świecie”. Produkcja została uznana przez wielu krytyków za jeden z najlepszych filmów roku, a sama aktorka zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmowym w Cannes. Film został napisany z myślą o niej. Wcześniej Reinsve rozważała odejście z zawodu – po szkole aktorskiej występowała głównie w teatrze, a w filmie i telewizji otrzymywała jednowymiarowe role. Decyzję o zmianie życia przerwał telefon od Joachima Triera. Ta rozmowa – jak wynika z jej relacji – zmieniła całe jej życie zawodowe. Reinsve przyznała, że do czasu tej roli była „bardzo nieśmiała i zamknięta na własne emocje”. Dopiero jako Julie pozwoliła sobie na pełną szczerość: „Nagle nie byłam sama z rzeczami, które uważałam w sobie za brzydkie”. Julie, trzydziestolatka poszukująca swojego miejsca, stała się symbolem pokolenia milenialsów mierzących się z kryzysem tożsamości i nadmiarem wyborów. Sama aktorka przyznała, że rola pozwoliła jej otworzyć się emocjonalnie w sposób, którego wcześniej nie doświadczała. Czytaj też: Zaczynała jako służąca, skończyła jako ikona luksusu. Tak Polka została jedną z najbogatszych kobiet świata „Wartość sentymentalna” i Grand Prix w Cannes Kolejnym ważnym etapem w karierze Renate Reinsve jest film „Wartość sentymentalna”, który zdobył Grand Prix w Cannes, a publiczność nagrodziła go jednymi z najdłuższych owacji na stojąco w historii festiwalu – trwającymi aż 19 minut. Produkcja została także uhonorowana Europejską Nagrodą Filmową dla Najlepszego Filmu, a wyróżniono również reżyserię oraz muzykę. „Wartość sentymentalna” wchodzi do polskich kin 27 lutego 2026 roku i już teraz zapowiada się na jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych sezonu. Krytycy określają film jako dzieło dojrzałe, konsekwentne i emocjonalnie uczciwe. Reinsve wciela się w Norę – aktorkę teatralną, która nie pogodziła się z odejściem ojca, reżysera Gustava Borga, granego przez Stellana Skarsgårda. Gustav wraca po latach do rodzinnego domu w Oslo i proponuje córce rolę w filmie o swojej matce, która zmarła w wyniku samobójstwa po nazistowskiej okupacji Norwegii. Gdy Nora odmawia, rolę otrzymuje amerykańska aktorka grana przez Elle Fanning. W filmie występuje także Inga Ibsdotter Lilleaas jako Agnes. Istotnym elementem produkcji jest muzyka skomponowana przez polską kompozytorkę Hanię Rani. Jej ścieżka dźwiękowa została nagrodzona podczas gali Europejskich Nagród Filmowych. Delikatne fortepianowe motywy i przestrzenne brzmienia budują atmosferę intymności i emocjonalnego napięcia, podkreślając charakter historii. „Wartość sentymentalna” domyka trylogię o ludzkich wyborach, zapoczątkowaną przez „Oslo, 31 sierpnia” i kontynuowaną przez „Najgorszego człowieka na świecie”. Film koncentruje się na relacjach rodzinnych, pamięci i emocjonalnym dziedzictwie, pokazując, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak trudno uwolnić się od dawnych ran. Od Solbergelva do Hollywood – międzynarodowa kariera Renate Reinsve dorastała w Solbergelva, małej miejscowości na południe od Oslo. Wspominała, że miała dziewięć lat, gdy po raz pierwszy poczuła, że szkolny system nie rozwija jej kreatywności. Przełomem okazał się teatr – do dziecięcej grupy teatralnej zaprowadziła ją babcia. To tam odkryła przestrzeń, w której mogła wyrażać emocje i opowiadać o świecie, który znała z własnego doświadczenia. Lata później, po nagrodzie dla najlepszej aktorki w Cannes za „Najgorszego człowieka na świecie”, jej kariera nabrała międzynarodowego rozpędu. Reinsve zaczęła pracować przy produkcjach poza Norwegią. Wystąpiła w amerykańskim serialu Apple TV „Uznany za niewinnego”, którego pierwsze odcinki wyreżyserowała Norweżka Anne Sewitsky. W projekcie pracowała również z Jakiem Gyllenhaalem. Zagrała także w filmie „A Different Man”. W jej dorobku znajdują się ponadto projekty „The Governesses”, „Somewhere Out There” oraz „Fjord”. Wystąpiła również w horrorze „Nieumarli”, poszerzając swoje filmowe spektrum gatunkowe. Jej obecność na międzynarodowych festiwalach stała się naturalną częścią kariery. Podczas pobytu w Hiszpanii na San Sebastián International Film Festival doznała kontuzji po wypadku surfingowym. Mimo to konsekwentnie rozwija swoją działalność poza Norwegią, łącząc kino europejskie z projektami realizowanymi w Stanach Zjednoczonych. Zobacz też: Ogłoszono ją gwiazdą "Wednesday". Winona Ryder od lat jest wierna miłości, która zaczęła się od pomyłki View oEmbed on the source website Renate Reinsve – aktorka, która „należy” do sceny „Wyrzucano mnie z wielu miejsc. Tylko w aktorstwie naprawdę pasuję” – wyznała w wywiadzie dla amerykańskiego „Harper’s Bazaar”. Nie odnalazła się w dziewczęcej grupie skautek. Nie sprawdziła się również w pracy w rodzinnym sklepie z narzędziami. Jak wynika z jej wspomnień, długo miała poczucie, że nie przystaje do otoczenia. Przełom przyszedł niespodziewanie – wraz z rolą lisa w szkolnym przedstawieniu. Wspominając pierwszą rolę ten epizod, podkreślała: „Zastanawiałam się: co ten lis dziś zjadł? Gdzie był? I nikt mnie tego nie uczył, ale właśnie na tym polega aktorstwo”. Podczas gdy inne dzieci traktowały występ jak zabawę, ona już wtedy budowała wewnętrzny świat postaci. Z czasem scena stała się dla niej przestrzenią, w której mogła nie tylko grać, ale też analizować i rozumieć emocje. Wcześniej trafiła do dziecięcej grupy teatralnej dzięki babci. Wspominała, że już jako dziewięciolatka czuła, że teatr pomaga jej zrozumieć kwestie, z którymi mierzyła się w życiu. Zapytana o to, co spaja jej karierę, odpowiedziała: „To egzystencjalizm, ciekawość i szukanie, jak bardzo złożoną mogę uczynić postać”. Nawet jeśli gra dramatyczne, smutne bohaterki, podkreśla jedno: „Zawsze mam z tego frajdę”. Przyznaje również, że nie jest aktorką techniczną – potrzebuje czasu, by „wejść” w rolę, przeanalizować ją i znaleźć w sobie emocjonalną strunę, która z nią współgra. W wywiadzie dla amerykańskiego Elle przyznała też otwarcie: „Jestem naprawdę beznadziejna na przesłuchaniach, bo potrzebuję czasu, żeby coś przepracować”. To właśnie ta potrzeba głębi stała się znakiem rozpoznawczym jej filmowych kreacji. Julie w „Najgorszym człowieku na świecie”, Nora w „Wartości sentymentalnej” czy Elisabeth w „Armandzie” to bohaterki niejednoznaczne, zmagające się z emocjonalnym ciężarem przeszłości i teraźniejszości. Dziś Renate Reinsve jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych norweskich aktorek swojego pokolenia. Od nagrody dla najlepszej aktorki w Cannes za „Najgorszego człowieka na świecie”, przez Grand Prix i Europejską Nagrodę Filmową dla Najlepszego Filmu za „Wartość sentymentalną”, po „Armand” na oscarowej shortliście – jej kariera rozwija się dynamicznie. Historia outsiderki, która – jak sama mówi – naprawdę pasuje tylko do aktorstwa, stała się jednocześnie historią międzynarodowego sukcesu. Źródła: vogue.pl, kmag.pl, elle.com
Oficjalna polska premiera filmu „Wichrowe Wzgórza” w kinie KinoGram
12 lutego br. w kinie KinoGram odbyła się oficjalna polska premiera filmu „Wichrowe Wzgórza”, dystrybuowanego przez Warner Bros. Entertainment. Wieczór utrzymany był w romantycznym nastroju i eleganckiej oprawie, zgodnej z charakterem historii odtworzonej przez Emerald Fennell.
Wśród zaproszonych gości na miejscu znaleźli się m.in. Paulina Gałązka, Agnieszka Kaczorowska, Joanna Brodzik, Roma Gąsiorowska, Edyta Herbuś, Karolina Malinowska i Oliwer Janiak, Kamila Szczawińska, Maria Jeleniewska, Agata Turkot, Anna Dereszowska, Katarzyna Zielińska oraz Marta Dąbrowska. Wydarzeniu towarzyszyły czerwony dywan, ścianka oraz obecność fotoreporterów i mediów. Po seansie została podana kolacja dla zaproszonych gości, serwowana przez Plated Catering. To jedna z pierwszych tak dużych premier filmowych w tym roku i element konsekwentnie prowadzonej strategii, w ramach której kino rozwija ofertę wydarzeń o wysokim standardzie organizacyjnym. Kameralny charakter przestrzeni, wysoka jakość projekcji oraz dbałość o komfort widzów pozostają stałymi wyróżnikami tego miejsca. Podczas wydarzenia obecni byli partnerzy i sponsorzy: Archicom Collection, Kérastase Paris, Range Rover oraz Plated Catering. KinoGram to butikowe kino w Fabryce Norblina w Warszawie. Kameralna atmosfera, dopracowana przestrzeń z wygodnymi rozkładanymi fotelami oraz wysoki standard projekcji i dźwięku tworzą idealne miejsce, gdzie można spędzić wieczór. Premiera odbyła się w kinie KinoGram w Fabryce Norblina przy ul. Żelaznej 51/53 w Warszawie. PR premiery: Dream Music & PR Materiał promocyjny KinoGram
Filmowy plan na Halloween 2025 last minute: które tytuły naprawdę działają?
Już dziś Halloween, a Ty nadal zastanawiasz się, co włączyć wieczorem? Spokojnie — zbieramy zestaw filmów, które działają zarówno jako zabawa, jak i klimat grozy. Oto sprawdzony plan na seans dla całej ekipy.
W noc 31 października każdy może zostać kinomanem‑poszukiwaczem strachu, śmiechu albo nostalgii. Halloween to nie tylko cukierki i przebrania — to przede wszystkim atmosfera: mrok, tajemnica, drobny dreszczyk i chwila, w której możemy pozwolić sobie na odrobinę przesady. W 2025 roku warto sięgnąć po tytuły, które nie tylko pokazują duchy i potwory, ale robią to z pomysłem — od klasyków aż po animacje, które sprawdzą się też w gronie mniej strachliwych widzów. Przygotowaliśmy dla Was listę filmów, które naprawdę działają — czyli pobudzają, bawią i zostawiają w głowie obraz, którym warto się pochwalić. Spis treści: Miejsce 10: Czarownice z Eastwick (1987) – niebezpieczny świat magii Miejsce 9: Pogromcy duchów (1984) – badacze zjawisk paranormalnych Miejsce 8: Frankenweenie (2012) – doskonała animacja Tima Burtona Miejsce 7: Hotel Transylwania (2012) – kurort dla straszydeł Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – pomoc dla duchów w walce z ludźmi Miejsce 5: Rodzina Addamsów (1991) – historia ekscentrycznej rodziny Miejsce 4: Gnijąca panna młoda (2005) – o miłości w zaświatach Miejsce 3: Miasteczko Halloween (1993) – nudna rola straszydła Miejsce 2: Edward Nożycoręki (1990) – film o człowieku–androidzie w klimacie noir Miejsce 1: Coco (2017) – bajkowa podróż do krainy umarłych Inne filmy na Halloween Miejsce 10: Czarownice z Eastwick (1987) – niebezpieczny świat magii Film opowiada o trzech wyzwolonych kobietach z małego, purytańskiego miasteczka w Nowej Anglii. Alexandra Medford (Cher), Jane Spofford (Susan Sarandon) i Sukie Ridgemont (Michelle Pfeiffer) są niepocieszone tym, że w takim miejscu nie ma dla nich interesującej partii. Co więcej, okazuje się, że kobiety władają magią. Spotykają się w każdy czwartek, aby eksperymentować z czarami i doskonalić kunszt. Pewnego wieczoru postanawiają przywołać mężczyznę godnego ich uczuć. Następnego dnia w miasteczku pojawia się tajemniczy nieznajomy (Jack Nicholson). Wszystkie trzy są oczarowane jego urokiem, więc naprzemiennie rzucają na niego coraz silniejsze czary. Jednak mężczyzna też skrywa pewien sekret. „Czarownice z Eastwick” w reżyserii George'a Millera zostały nagrodzone na festiwalu BAFTA w 1988 r. za najlepsze efekty specjalne. Dodatkowo Jack Nicholson otrzymał Saturna za rolę demonicznego Daryla Van Horne'a. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 9: Pogromcy duchów (1984) – badacze zjawisk paranormalnych Akcja filmu rozgrywa się w Nowym Jorku. Świat stoi w obliczu zagłady, spowodowanej ponownym pojawieniem się sumeryjskiego boga Gozera. Zwiastunem nadciągającego zniszczenia są duchy, których inwazji nie są w stanie powstrzymać standardowe służby bezpieczeństwa, czyli policja i wojsko. Dlatego powstają tytułowi „Pogromcy duchów” – grupa naukowców, próbująca badać zjawisko z zastosowaniem metod akademickich. Firmę tworzą Egon Spengler (Harold Ramis), Ray Stantz (Dan Aykroyd) i Peter Venkman (Bill Murray). Komedia grozy w reżyserii Ivana Reitmana doczekała się kontynuacji w 1989 r., a także odświeżonej wersji w 2016 r. W filmie „Ghostbusters. Pogromcy duchów” Paula Feiga zjawiska paranormalne badają cztery kobiety. Pierwowzór z 1984 r. zdobył nagrodę na festiwalu Saturny w 1985 r. jako najlepszy film fantasy. Zajmuje także 14. miejsce na liście 101. najzabawniejszych scenariuszy wszech czasów, opublikowanej przez Amerykańską Gildię Scenarzystów w 2015 r. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 8: Frankenweenie (2012) – doskonała animacja Tima Burtona Czarno–biały film w reżyserii Tima Burtona nawiązuje do popularnej powieści Mary Shelley. Tylko tym razem zamiast człowieka, do życia powraca pies Sparky – najlepszy przyjaciel Victora. Chłopiec nie zamierza dzielić się wieścią o ożywieniu zwierzaka, ale trudno jest mu ukryć go w tajemnicy. Niestety, wkrótce będzie musiał zmierzyć się z konsekwencjami ingerencji w porządek życia i śmierci. Film zachwyca świetnymi kadrami, zrealizowanymi w wyniku połączenia metody poklatkowej z animacją 3D. Do klimatycznego obrazu idealnie pasuje muzyka skomponowana przez Danny'ego Elfmana. „Frankenweenie” został nagrodzony dwoma Saturnami w 2013 r. – jako najlepszy film animowany i za rewelacyjną ścieżkę dźwiękową. Ocena na Filmwebie: 7,1. View oEmbed on the source website Miejsce 7: Hotel Transylwania (2012) – kurort dla straszydeł To pierwsza część z serii zabawnych filmów animowanych na Halloween. Tytułowy hotel Transylwania to miejsce prowadzone przez hrabiego Draculę jako bezpieczna przystań dla wszelkiej maści duchów i potworów. Budynek został specjalnie zabezpieczony przed ludźmi, więc żaden śmiertelnik nie ma tam prawa wstępu. W hotelu, poza upiornymi gośćmi, mieszka także właściciel posiadłości – hrabia Dracula i jego córka, Mavis. Ich życie toczy się spokojnym torem do dnia, w którym próg hotelu przekracza śmiertelny chłopiec. „Hotel Transylwania” powstał w reżyserii Genndy'ego Tatarkovsky'ego. W oryginalnym dubbingu głosu hrabiemu Draculi użyczył Adam Sandler, za co został nagrodzony Sterowcem na gali Kids Choice w 2013 r. Do tej pory powstały 4 części serii – więcej na ten temat w rankingu filmów o wampirach. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – pomoc dla duchów w walce z ludźmi „Sok z żuka” to już drugi w rankingu film Tima Burtona – specjalisty od mrocznych klimatów. Tym razem główną postacią jest Beetlejuice, bioegzorcysta – czyli postać z zaświatów, która pomaga duchom wypędzać ludzi. To do niego zwracają się Barbara i Adam Maitlandowie (Geena Davis i Alec Baldwin), kiedy po ich śmierci przytulny dom, który zamieszkiwali za życia, zostaje zamieniony w muzeum przez nowych właścicieli i miłośników sztuki. Na bazie scenariusza do filmu powstał znany serial animowany – „Żukosoczek”. Produkcja z 1988 r. została nagrodzona Oscarem w 1989 r. za najlepszą charakteryzację. „Sok z żuka” zajmuje również 6. miejsce w naszym rankingu filmów o duchach. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 5: Rodzina Addamsów (1991) – historia ekscentrycznej rodziny W rankingu filmów na Halloween nie może zabraknąć historii o najmroczniejszej rodzinie wszech czasów – rodzinie Addamsów. Gomez (Raúl Juliá), Morticia (Anjelica Huston) i ich dwójka dzieci (Christina Ricci i Jimmi Workman) mieszkają w pełnej tajemnic posiadłości na odludziu. Uznani za dziwaków i ekscentryków trzymają się z dala od ludzi z miasteczka. Pewnego dnia urządzają seans spirytystyczny, aby dowiedzieć się, gdzie przepadł brat Gomeza, Fester (Chrstopher Lloyd). Jednocześnie w posiadłości pojawia się Gordon, który wyglądem przypomina zaginionego brata. Upiorna rodzina daje się nabrać, tymczasem mężczyzna planuje dostać się do ukrytego w rezydencji skarbu. Film w reżyserii Barry'ego Sonnenfelda powstał w oparciu o komiks autorstwa Charlesa Addamsa, który był publikowany w tygodniku The New Yorker od 1938 do 1988 r., a także na podstawie serialu telewizyjnego z 1964 r. W ostatnich latach pojawiła się kolejna „Rodzina Addamsów” (2019) – w reżyserii Conrada Vernona i Grega Tiernana. Dużą popularnością cieszy się także serial „Wednesday” w reżyserii Alfreda Gougha i Milesa Millara, opowiadający historię córki Gomeza i Morticii. W roli głównej – Jenna Ortega. Produkcja z 1991 r. figuruje na Filmwebie z oceną: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Gnijąca panna młoda (2005) – o miłości w zaświatach W dniu swojego ślubu Victor, przerażony czekającą go przyszłością, ucieka sprzed ołtarza do lasu. Tam gubi obrączkę, która przez przypadek ląduje na palcu nieżyjącej Emily. Dziewczyna, zamordowana przed laty przez swojego ówczesnego narzeczonego, zabiera go w zaświaty. Za pomocą podstępu Victor przedostaje się ponownie do świata żywych, gdzie udaje mu się powiadomić o wszystkim swoją prawdziwą narzeczoną, Victorię. „Gnijąca panna młoda” to już trzeci w rankingu film Tima Burtona (ale czy ostatni?). Animacja została stworzona poklatkowo z zastosowaniem dużych lalek z mechanizmem przekładniowym. Lalki mówią głosami Johnny'ego Deppa, Heleny Bonham Carter czy Emily Watson. W 2006 r. film zdobył Nagrodę Specjalną na MFF w Wenecji, Saturna i nagrodę na festiwalu Annie za osiągnięcia techniczne. Ocena na Filmwebie: 7,5. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Miasteczko Halloween (1993) – nudna rola straszydła Akcja rozgrywa się w upiornym miasteczku Halloween, którego królem jest Jack Skellington. Jednak jest on już znudzony rolą najstraszniejszego potwora na świecie. Błądząc po lesie znajduje portal do zupełnie innego, pełnego kolorów Gwiazdkowego Miasteczka św. Mikołaja. Postanawia porwać dobrodusznego staruszka z białą bordą i przejąć jego obowiązki. Film powstał w reżyserii Henry'ego Selicka, według scenariusza Tima Burtona, Catherine Thompson i Michaela McDowella. „Miasteczko Halloween” otrzymało dwa Saturny w 1994 r. – jako najlepszy film fantasy i za najlepszą muzykę – oraz dwie nagrody Annie (również w 1994 r.) – za najlepsze osiągnięcie artystyczne w dziedzinie animacji (dla Deane'a Taylora i Henry'ego Selicka). Ocena na Filmwebie: 7,6. View oEmbed on the source website Miejsce 2: Edward Nożycoręki (1990) – film o człowieku–androidzie w klimacie noir Z filmów w klimacie Halloween należy wymienić jeszcze jeden tytuł Tima Burtona. „Edward Nożycoręki” – to piękna baśń w mrocznym stylu noir o człowieku–androidzie. Główny bohater mieszka zupełnie sam w zamczysku na skraju miasteczka. Po śmierci swojego twórcy nie ma nikogo. O jego istnieniu dowiaduje się przypadkiem akwizytorka, Peg Boggs (Dianne Wiest). Poruszona historią wrażliwego Edwarda (Johnny Depp), zabiera go do domu. Dziwny nieznajomy z nożycami zamiast rąk wzbudza mieszane uczucia u lokalnych mieszkańców. Jedni wykorzystują go w celach użytkowych, inni stronią od niego, widząc w nim zagrożenie dla siebie i swoich dzieci. Osobą, która wydaje się rozumieć Edwarda najbardziej, jest córka akwizytorki o imieniu Kim (Winona Ryder). Kultowy film lat 90. zdobył w 1991 r. nagrodę Hugo za najlepszą prezentację dramatyczną, a w 1992 r. – Saturna jako najlepszy film fantasy i nagrodę BAFTA za najlepszą scenografię. Ocena na Filmwebie: 7,7. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Coco (2017) – bajkowa podróż do krainy umarłych Filmem, który w szczególnie malowniczy sposób oddaje nastrój Halloween, jest piękna i mądra animacja Disneya – „Coco” w reżyserii Lee Unkricha i Adriana Moliny. Akcja filmu w dużym stopniu rozgrywa się w krainie zmarłych, a w świecie wierzeń meksykańskich zaświaty przedstawione są w wyjątkowo ciekawy sposób. Do świata zmarłych trafia dwunastoletni Miguel. Chłopiec pragnie zostać muzykiem wbrew obecnym tradycjom rodzinnym. Zagłębiając się w przeszłość, dociera do swoich przodków, dzięki którym może urzeczywistnić marzenie. W świecie „Coco” znajdziemy wiele przedmiotów i symboli, które są obecne w kulturze Meksyku – duchowymi przewodnikami ludzi po krainie umarłych są fantastyczne zwierzęta z mitologii, a domy, ulice i cmentarze na listopadowe święta ozdabiają aksamitki. Szkielety z animacji stały się także inspiracją dla projektantów strojów i twórców makijażu na Halloween. Film animowany o zmarłych zdobył dwa Oscary w 2018 r., z czego jeden został przyznany za utwór „Remember me” w wykonaniu Miguela i Natalii Lafourcade. Obraz otula doskonała ścieżka dźwiękowa. „Coco” to także nasz numer 1 w rankingu filmów animowanych. Ocena na Filmwebie: 8,3. View oEmbed on the source website Inne filmy na Halloween Osoby, które szukają dobrego i strasznego seansu na Halloween, mogą rozważyć następujące pomysły: Halloween (1978) – przerażający horror w reżyserii Johna Carpentera rozgrywający się w wigilię Halloween, Totalna magia (1998) – film o dwóch siostrach (Sandra Bullock i Nicole Kidman), wychowywanych przez ciotki–czarownice. Reżyseria: Griffin Dunne, Upiorna noc Halloween (2007) – to kilka mrocznych historii rozgrywających się w noc halloweenową. Reżyseria: Michael Dougherty, ParaNorman (2012) – film animowany o chłopcu, który posiada dar rozmowy z duchami zmarłych. Reżyseria: Chris Butler i Sam Fell, Carrie (2013) – ekranizacja powieści Stephena Kinga o dziewczynce (Chloë Grace Moretz) posiadającej zdolności paranormalne, reżyseria: Kimberly Peirce, Gęsia skórka (2015) – film o potworach uwolnionych z baśni na podstawie książek R. L. Stine'a. Reżyseria: Rob Letterman, Dziedzictwo. Hereditary (2018) – horror w reżyserii Ariego Astera o tajemnicy seniorki rodu Grahamów, która po jej śmierci ciąży nad rodziną córki, Annie (Toni Collette).
Za nami 3. edycja LOT Kino Letnie – W Stronę Zachodzącego Słońca
3. edycja największego kina plenerowego w Polsce dobiegła końca. Od 3 czerwca do 6 września na Placu Defilad w Warszawie widzowie mogli oglądać w sumie aż 43 tytuły. W programie filmowym znalazły się takie hity jak Barbie, Casablanca, Pulp Fiction, Czas apokalipsy, Parasite, Incepcja czy Chłopaki nie płaczą. Wszystkie pokazy cieszyły się ogromnym zainteresowaniem – frekwencja była zawsze stuprocentowa, a każdej projekcji towarzyszyła niezapomniana atmosfera. 3. edycja LOT Kino Letnie – W Stronę Zachodzącego Słońca Nowością w tym roku było również silent disco, które pozwoliło miłośnikom tańca pod chmurką bawić się do rana, w samym sercu miasta. Dzięki współpracy z Polskimi Liniami Lotniczymi LOT oraz partnerami projektu (Hisense, Wealthon, Xiaomi, Hortex, Pyszne.pl, Bracia Sadownicy, TK Maxx, Polski Atom, 4F, Mamyito, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, JAC, Yves Saint Laurent, Wild Stripes, Kinads Media, YourKaya, Warszawska kranówka, TVP Kultura, Stroer, eBilet Now, Radio Eska, Rzeczpospolita, RP.pl, Filmweb, Viva!, KMAG, PISMO Magazyn Opinii, SKM Szybka Kolej Miejska w Warszawie), widzowie mogli liczyć na dodatkowe atrakcje, strefy specjalne i niespodzianki. Dziękujemy wszystkim uczestnikom za wspólne filmowe emocje i długie wieczory pod gwiazdami. Cieszymy się, że publiczność tłumnie wypełniała plac podczas każdego seansu. Tymczasem my już zabieramy się do prac nad czwartą odsłoną. Do zobaczenia za rok na kolejnej edycji LOT Kino Letnie – W Stronę Zachodzącego Słońca!
Życie go nie rozpieszczało, mama była jego aniołem stróżem. Mało kto wie, jaki prywatnie jest reżyser kultowych hitów
Radosław Piwowarski w wywiadzie dla VIVY! otwarcie mówi o rodzinie, ojcostwie i pracy. Z sentymentem wspomina własnych rodziców, dzieli się dumą z dzieci i zdradza, co dziś daje mu największą radość.
Radosław Piwowarski w szczerej rozmowie z magazynem VIVA! opowiedział o relacjach z dziećmi, wpływie rodziny na życie zawodowe i przeszłości pełnej emocji. Reżyser znany m.in. z takich hitów jak: „Złotopolscy”, „Ciemna strona Wenus”, „Pociąg do Hollywood” zdradza kulisy ojcostwa, wspomina własnych mistrzów i dzieli się refleksjami o współczesnym świecie. Radosław Piwowarski o relacjach z dziećmi i rodzinie. Wywiad VIVY! – Masz dobre relacje z dziećmi? Radosław Piwowarski: Bardzo dobre. Moja córka Karinka jest doskonałym rysownikiem, przez wiele lat pracowała dla „Przekroju”. Kordian zaś jest reżyserem. Myślę, że nawet lepszym ode mnie, tylko żyje w gorszych czasach dla filmowców. Napisał powieść „Nagie dusze” o Stanisławie Przybyszewskim, która być może zostanie sfilmowana na Zachodzie. Komponuje muzykę i dla „Pani od polskiego” zrobił fantastyczną oprawę muzyczną. Młodszy Cyprian jest adiunktem w łódzkiej szkole filmowej i uchodzi za jednego z najlepszych specjalistów od efektów specjalnych w filmie. Jest kreatywny i odpowiedzialny. Korzystam z jego inspirujących uwag. Gdy jesienią miałem ciężkie zdjęcia w Kotlinie Kłodzkiej, obaj przyjechali do mnie, żeby mnie wspomóc: „Tata, mamy dla ciebie ciepłą kurtkę”. Przez trzy dni robili wszystko, żebym nie umarł z wyczerpania i zimna. Co może być szczęśliwszego dla ojca niż to, że ma przy sobie takie dzieci. – Łatwiej być dobrym ojcem niż dobrym reżyserem? Czy ja wiem? Moi synowie wychowali się w domu, gdzie wszystko kręciło się wokół filmu, szacunku dla tradycji i dla wartości. Dla sztuki. Chyba byli skazani na ścieżkę artystyczną, mimo że Kordian studiował filozofię w Salamance, a Cyprian poszedł na studia operatorskie, żeby uniknąć mojego losu. Więc jak pytasz, czy łatwiej być dobrym ojcem, czy dobrym reżyserem, to nie wiem. TYLKO U NAS: Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło – Przynajmniej wiesz, ile masz dzieci. No tak (śmiech). Przynajmniej tym różnię się od Mickiewicza. Przyjaciele filomaci w Wilnie mówili do Adasia: „Jak wychodzisz na miasto, to weź garść cukierków dla dzieci, bo połowa z nich jest twoja”. – Jesteś z siebie zadowolony? Nie. Ale… Moja mama przez całą ciążę modliła się, żebym miał szczęście. I mam. Bez szczęścia reżyser jest jak kolarz bez roweru. Mama zawsze była moim aniołem stróżem. Jeśli coś mi się teraz udaje, to podejrzewam, że ona w niebie moich spraw bardzo pilnuje. Zresztą chodzę na cmentarz i ją o to proszę. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/EN011962020023-7edf32c-e1751553803957.jpg" width="1237" height="1053" alt="17.12.2015 Warszawa Gala rozdania Nagród Stowarzyszenia Filmowców Polskich 2015, Radosław Piwowarski z rodziną, z żoną Haliną Piwowarską oraz synem Cyprianem Piwowarskim" title="17.12.2015 Warszawa Gala rozdania Nagród Stowarzyszenia Filmowców Polskich 2015, Radosław Piwowarski z rodziną, z żoną Haliną Piwowarską oraz synem Cyprianem Piwowarskim" /> – Byłeś maminsynkiem? Nie wiem. Hala, moja żona, twierdzi, że tak. Ale ona tak samo się zachowuje wobec naszych synów. Wyszedłem z kochającego się domu, choć życie nas nie rozpieszczało. Ojciec miał tylko dwa marzenia: żeby zarobić na węgiel na zimę i żeby starczyło na wakacje dla dzieci. Ciężką pracą te marzenia spełniał. To były biedne czasy, choć ciekawe, co teraz doceniam. Myślę jednak, że sztuka skręca w złą stronę. Świat się zmienia. – Gdzie się widzisz w przyszłości? Nie myślę o przyszłości. Jeszcze mogę dogonić autobus 116. Od pewnego czasu nie oglądam polityki w telewizji. Szkoda na to czasu. Cieszę się ze swojej pracy z młodzieżą w Warszawskiej Szkole Filmowej. Różnica jest taka, że kiedyś młodzi mieli swoich mistrzów, a dzisiaj ich mistrzem jest smartfon. To, co było wczoraj, dziś ich nie interesuje. Wyobraź sobie, że moi studenci reżyserii nie znają moich filmów. Ale mam u nich „szacun”, bo przyjeżdżam na wykłady rowerem. – Dla reżyserów po siedemdziesiątce wzorem powinien być Luis Buñuel, który w „Mrocznym przedmiocie pożądania” pokazał język całemu światu. W tym wieku nie ma się już nic do stracenia, można być szczerym. To, że pada takie nazwisko w rozmowie, to już mi się podoba. Ale też Jurek Hoffman, Andrzej Wajda, Kuba Morgenstern zasuwali do końca. Reżyser, jeśli szybko nie umrze, to dosyć długo jest młody i chętny do pracy. Widocznie dlatego zostałem reżyserem. Miałem kiedyś okazję poznać Michelangela Antonioniego. Był już stary i schorowany. Pocałowałem go w rękę, a on ją przytrzymał i tak mnie przeszył wzrokiem, jakby o mnie wszystko wiedział. Ale jestem skromnym facetem od „Złotopolskich”, „Jana Serce” i „Pani od polskiego”. Drogie panie, idźcie do kina, zobaczcie „Panią od polskiego”, zobaczcie bohaterkę. Ojczyzna trwa dzięki kobietom. Rozmawiała Elżbieta Pawełek Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Warszawskiej Szkole Filmowej. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa
Nowy film z Bradem Pittem już podbija kina. "F1" zapewni Ci adrenalinę i emocje jak "Top Gun"!
Brad Pitt znowu za kierownicą – tym razem w najszybszym wydaniu! "F1", sportowe widowisko roku z hollywoodzkim gwiazdorem w roli głównej, to połączenie adrenaliny, emocji i spektakularnej realizacji. Film, który już teraz porównywany jest do "Top Gun: Maverick", zadebiutuje w polskich kinach 27 czerwca 2025 roku.
"Film F1" z Bradem Pittem w roli byłego kierowcy wyścigowego zadebiutuje w kinach 27 czerwca 2025 roku. Produkcja, której budżet wyniósł 300 milionów dolarów, zbiera entuzjastyczne recenzje i jest porównywana do "Top Gun: Maverick". Fabuła filmu "F1" – powrót legendy na tor Brad Pitt powraca na duży ekran jako Sonny Hayes – emerytowany kierowca Formuły 1, który zostaje poproszony o powrót do wyścigów, by ratować pogrążający się w kryzysie zespół. Ale to nie wszystko – na jego barkach spoczywa również szkolenie młodego i utalentowanego kierowcy, którego gra Damson Idris. To opowieść o drugiej szansie, walce z własnymi słabościami i... prędkości, która odbiera dech w piersiach. Emocje? Gwarantowane! To kino, które się czuje – na poziomie serca i adrenaliny. Czytaj też: „Pati” wraca z hukiem. Tuż przed premierą producenci przeszli samych siebie. Odsłaniały kulisy uwielbianego serialu Co czyni "F1" wyjątkowym? Autentyczność! Nad produkcją pieczę sprawowała Międzynarodowa Federacja Samochodowa. A film powstawał przez dwanaście intensywnych miesięcy – dokładnie w rytmie realnego sezonu Formuły 1. Zdjęcia kręcono na prawdziwych torach wyścigowych w trakcie realnych weekendów Grand Prix. Kamera zagląda prosto do kokpitu bolidu, a dźwięk silnika przyprawia o ciarki. Reżyser Joseph Kosinski, ten sam, który dał nam "Top Gun: Maverick", zadbał o każdy detal – od technologii po emocje. Za scenariusz odpowiada Ehren Kruger. U boku Brada Pitta i Damsona Idrisa na ekranie błyszczą także Kerry Condon, Javier Bardem i Tobias Menzies – aktorskie nazwiska, które dodają tej produkcji jeszcze więcej klasy i ekranowego magnetyzmu. Recenzje i opinie – czy "F1" to hit lata? Krytycy nie mają wątpliwości – "F1" to petarda sezonu! Rozpisują się nad aktorstwem Pitta, chwalą napięcie w scenach wyścigowych i autentyczność, która bije z każdej sceny. Film porównywany jest do "Top Gun: Maverick" – i to nie bez powodu. „To jeden z najfajniejszych i najbardziej rozrywkowych filmów, jakie prawdopodobnie zobaczycie”, można przeczytać na Rotten Tomatoes. To nie tylko kino akcji – to spektakl, który porusza, wciąga i zostaje z widzem długo po seansie. Recenzenci są zgodni – „F1” to widowiskowe kino sportowe na najwyższych obrotach, które nie tylko zachwyca realizacją, ale i chwyta za serce. Dynamiczne zdjęcia, porywająca narracja, hipnotyzująca muzyka i autentyczne ujęcia z torów Formuły 1 tworzą mieszankę, która rozpala emocje do czerwoności. Krytycy nie mają wątpliwości – to jeden z najmocniejszych pretendentów do miana filmowego hitu tego lata. Gdzie obejrzeć "F1" – informacje o seansach Premiera w polskich kinach odbędzie się 27 czerwca 2025 roku. Film dostępny jest w szerokiej dystrybucji – warto sprawdzić repertuar lokalnego kina, bo bilety schodzą jak świeże bułeczki! Nie zwlekaj – jeśli kochasz kino, szybkość i wielkie emocje, "F1" jest obowiązkowym punktem tego lata. Sprawdź też: Mama, żona, ofiara: Netflix odkrywa tajemnice śmierci Nory Dalmasso. Po tym dokumencie nie zaśniesz View oEmbed on the source website
Za darmo, a jak za milion! Te atrakcje Warszawy zaskoczą nawet mieszkańców stolicy
Lato 2025 w Warszawie obfituje w bezpłatne atrakcje dla mieszkańców i turystów. Od spływów kajakowych po Wiśle, przez darmowe wejścia do muzeów, aż po seanse filmowe pod gołym niebem – stolica oferuje mnóstwo możliwości spędzenia czasu bez wydawania pieniędzy.
Lato w Warszawie to idealny czas, by odkrywać miasto z zupełnie nowej perspektywy – swobodnie, bez pośpiechu i... bez wydawania pieniędzy. Stolica tętni życiem, oferując mieszkańcom i turystom niezliczoną liczbę darmowych atrakcji, które pozwalają spędzać wolny czas aktywnie, kulturalnie i w zgodzie z naturą. Niezależnie od tego, czy ktoś woli spokojne spacery wśród zieleni, inspirujące spotkania ze sztuką, czy wieczory pod gwiazdami w kinach plenerowych – Warszawa ma coś dla każdego. To miasto, które latem zamienia się w wielką scenę pełną otwartych wydarzeń, koncertów, wystaw i inicjatyw lokalnych, dostępnych zupełnie za darmo. Wystarczy chcieć – a stolica pokaże swoje najpiękniejsze i najbardziej dostępne oblicze. Bezpłatne spływy kajakowe w Warszawie W sezonie letnim 2025 Warszawa zaprasza na liczne darmowe spływy kajakowe. Przystań kajakowa Fort Bema przy ul. Waldorffa oferuje wypożyczenie kajaków bez opłat, a na miejscu dostępne są również kapoki i sprzęt asekuracyjny. Na Jeziorze Kamionkowskim również można popływać za darmo dzięki inicjatywie Urzędu Dzielnicy Praga-Południe. Z kolei projekt „Bezpłatne spływy z Wawra 2025” proponuje różnorodne trasy kajakowe po Wiśle – odcinki prowadzące przez Miedzeszyn, Plażę Romantyczna aż po okolice Pragi-Północ. To nie tylko doskonały sposób na aktywny wypoczynek, ale też szansa na podziwianie miasta z zupełnie innej perspektywy. Darmowe dni w warszawskich muzeach Dla miłośników kultury, Warszawa przygotowała ofertę bezpłatnego zwiedzania muzeów w wybrane dni tygodnia. Przykładowo, Muzeum Fryderyka Chopina zaprasza bez opłat w środę, a Muzeum Narodowe w Warszawie – we wtorki. Centrum Sztuki Współczesnej w Zamku Ujazdowskim oferuje darmowe wejścia w środy, natomiast Zamek Królewski w Warszawie – w niedziele. Dzięki platformie wstepwolny.org można na bieżąco śledzić aktualne informacje o bezpłatnych wydarzeniach kulturalnych w mieście, w tym także wystawach, wykładach i oprowadzaniach kuratorskich. Masz dzieci? Koniecznie wybierzcie się do Centrum Pieniądza. Jest darmowe, a spędzony tam czas zapamiętacie na pewno na długo. To świetna rozrywka. Tylko tam zobaczycie jak wygląda prawdziwy sejf, sztabki złota i jak przewożone są pieniądze w konwoju! Kina plenerowe – letnie seanse filmowe Lato 2025 w stolicy to także kino pod chmurką. W różnych dzielnicach Warszawy organizowane są darmowe seanse filmowe na świeżym powietrzu. Wśród lokalizacji znalazły się m.in. Pola Mokotowskie, Plac Defilad oraz okolice Muzeum POLIN. Repertuar obejmuje zarówno klasykę kina, jak i nowości, a wydarzenia często wzbogacone są o prelekcje, spotkania z twórcami i animacje dla dzieci. Kina plenerowe działają zazwyczaj w piątki i soboty wieczorem, a uczestnicy przynoszą własne koce i leżaki. Inne bezpłatne atrakcje w stolicy Wśród innych darmowych atrakcji Warszawy na lato 2025 znajdują się m.in. punkty widokowe – taras widokowy w Pałacu Kultury i Nauki (w określone dni tygodnia wstęp wolny), dach Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego z ogrodem oraz Most Gdański, z którego roztacza się panorama na Starówkę i Wisłę. Warto również odwiedzić liczne parki, jak Łazienki Królewskie, gdzie organizowane są bezpłatne koncerty chopinowskie, oraz Ogród Saski i Park Skaryszewski, idealne na piknik czy spacer. Nie brakuje też wydarzeń sportowych i rekreacyjnych – od darmowych zajęć fitness na świeżym powietrzu po warsztaty taneczne i jogę w parkach. Warto sprawdzać strony domów kultury oraz urzędów danej dzielnicy. Dzięki temu na pewno znajdziesz aktywności, które Ci się spodobają.
Ma zaledwie 4 odcinki, okazał się globalnym hitem. "Dojrzewaniem" zachwycili się nawet krytycy
Nowy serial "Dojrzewanie" odbił się szerokim echem w sieci już w pierwszym dniu premiery. Psychologiczny dramat opowiada historię 13-latka, który pewnego dnia zostaje aresztowany pod zarzutem... zabójstwa koleżanki ze szkoły. "Dojrzewanie". O czym jest produkcja, która podbija Netflixa? Serial opowiada o tym, jak świat pewnej rodziny wywraca się do góry nogami, gdy 13-letni Jamie Miller (Owen Cooper) zostaje aresztowany za zamordowanie nastolatki ze swojej szkoły. W roli ojca Jamiego i „odpowiedniej osoby dorosłej”, Eddiego Millera, zobaczymy Stephena Grahama. Ashley Walters gra detektywa inspektora Luke’a Bascombe’a, a Erin Doherty — Briony Ariston, psycholog kliniczną przydzieloną do sprawy Jamiego. (źródło: Netflix) Pomysłodawca serialu stanął przed kamerami Stephen Graham jest zarówno gwiazdą, jak i pomysłodawcą całej produkcji. Każdy odcinek został nakręcony w jednym ujęciu, śledzi bohaterów w czasie rzeczywistym, próbując odkryć tajemnicę morderstwa. Eksplorując współczesne kwestie, tj. kultura incelów, mizoginia i internetowa "manosfera", aktora zainspirowały kolejne doniesienia o zabójstwach młodych dziewcząt. Każda tragiczna wiadomość podobnej maści głęboko nim wstrząsnęła "Chodzi po prostu o to, aby pamiętać, że nie tylko my wychowujemy nasze dzieci, i nie tylko szkoła je kształci. Są też inne wpływy, o których nie mamy pojęcia, a które mają głęboki wpływ na naszą młodą kulturę, głęboki wpływ, pozytywny i skrajnie negatywny. Trzeba to więc zbadać i zobaczyć, że wszyscy jesteśmy odpowiedzialni" — powiedział w rozmowie z The Independent. ZOBACZ: Netflix zapowiedział premierę ogromnego hitu! Serial "Ty" powraca i znów szokuje "Dojrzewanie" zbiera pozytywne recenzje "Dojrzewanie" ukazało się na platformie 13 marca i błyskawicznie wskoczyło na pierwsze miejsce najchętniej oglądanych seriali Netflixa w Polsce i na świecie. W serwisie RottenTomatoes serial zebrał równo 100 proc. pozytywnych recenzji. Krytycy zachwycili się czteroodcinkowym serialem platformy, która przez większość kojarzona była z mniej wyszukaną rozrywką. Pod wrażeniem są także polscy recenzenci: "Mądry, brawurowo zrealizowany i zagrany serial, wnikliwie zaglądający pod grubą, ale dziurawą skórę nastolatków, których wrażliwy świat nie rozumie" — pisze Tomasz Raczek na FilmWebie, "Dojrzewaniu" przyznając aż 9 na 10 gwiazdek. W podobnym tonie wybrzmiewają inne komentarze na licznych platformach. SPRAWDŹ: Polski serial "Tylko jedno spojrzenie" bije rekordy popularności na Netflix. To prawdziwy hit Źródło: film.dziennik.pl, natemat.pl, independent.co.uk
Ale wieści! Kto zastąpi Jerzego Stuhra w nowym Shreku? Zbigniew Zamachowski ujawnił wszystko
Fani produkcji nie posiadają się z radości
To już pewne, kultowa produkcja powraca. W 2026 roku na ekrany wyjdzie piąta część Shreka. Film już wzbudza ogromne emocje. Polscy fani zastanawiali się, kto będzie dubbingował postać Osła, w którego do wcielał się Jerzy Stuhr. Wszystko wskazuje na to, że spekulacje mogą się potwierdzić. Zbigniew Zamachowski ujawnił więcej na temat możliwych zmian w produkcji. Shrek powraca! W piątek części nie zabraknie zaskoczeń Fani Shreka czekali na tę informację od lat! W końcu mają powody do radości, bowiem film powraca! Produkcja pojawi się na ekranach 23 grudnia 2026 roku. Do głównej obsady ma dołączyć Zendaya. Oprócz niej występują także - Eddie Murphy, Antonio Banderas, Mike Myers i Cameron Diaz. Na razie nie wiadomo wiele na temat samego scenariusza i historii, która twórcy chcą zaprezentować widzom. Scenarzysta zapowiadał, że należy spodziewać się czegoś zaskakującego i nowego. W polskiej wersji językowej w najsłynniejszego ogra niezmiennie wciela się Zbigniew Zamachowski. Na ekranie stworzył niesamowitą kreację wspólnie z Jerzym Stuhrem, który brawurowo odegrał postać Osła. Tak w jednym z wywiadów mówił o tej roli. „Lubię tego Osła. Tylko wydaję mi się, że to nie jest rola wymagająca głębokiej analizy. Muszę się bawić, bo inaczej Osioł mówiłby po prostu smutnym, zdenerwowanym i złym głosem. Z drugiej strony na zabawę nie bardzo jest czas, bo trzeba być nieustannie skoncentrowanym, żeby się zmieścić w sekwencji i odpowiednio podłożyć głos. W studiu jest zawsze miłe towarzystwo, bo przecież reżyserem dźwięku jest Joasia Wizmur, a ona jest moją byłą studentką", zwierzał się [cyt. za. Plotek.pl]. Czytaj też: Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel, rozbawił publiczność do łez. Tak Grażyna Torbicka podsumowała jego występ View oEmbed on the source website Maciej Stuhr zastąpi ojca w kultowej produkcji? Odtwórca roli Shreka w polskim dubbingu komentuje Po śmierci Jerzego Stuhra fani zaczęli się zastanawiać, kto będzie w stanie zastąpić mistrza. Niektórzy sugerowali, że produkcja może zdecydować się na wykorzystanie technologii AI, a inni uważali, że to Maciej Stuhr jest idealny następcą ojca. I okazuje się, że taka propozycja do aktora zdążyła dotrzeć. O wszystkim wygadał się Zbigniew Zamachowski podczas spotkania a Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego. „Maciej Stuhr otrzymał ofertę podłożenia głosu postaci Osła w filmie SHREK 5. Informację wyjawił Zbigniew Zamachowski na spotkaniu na Wydziale Filologicznym UŁ. Nic jeszcze nie jest jednak pewne na 100 proc.”, przekazał za pośrednictwem mediów społecznościowych portal Immersja. O ile faktycznie oferta została złożona, to nie jest pewne, czy Maciej Stuhr ją zaakceptuje. Jakiś czas temu w komentarzu dla Gazety.pl wspominał, że jest otwarty na wszystko. „Gdyby była taka wola, to mógłbym się zmierzyć z tą rolą, a dzisiejsze sztuczki techniczne być może mogłyby ten głos troszeczkę upodobnić w stronę pamięci o Jerzym Stuhrze. Może to by było jakieś rozwiązanie?”, zastanawiał się. Fani byliby zachwyceni, gdyby ten scenariusz się ziścił. Wkrótce z pewnością wszystkiego się dowiemy. źródło: NaTemat, Dziennik.pl, Fakt.pl Sprawdź też: Piotr Kupicha nie wytrzymał po występie Macieja Stuhra. Tak skomentował jego występ
Fenomen Draculi i nowy "Nosferatu" – Jak wampir z Transylwanii wciąż rządzi kulturą?
Nowa wersja "Nosferatu" nie pozwala o sobie zapomnieć
Wampir. Słowiański wąpierz. Istota o nadprzyrodzonych zdolnościach, nieśmiertelna, okrutna, żywiąca się krwią. Jak napisał Aleksander Dumas: „Dokądkolwiek pójdziemy, będzie szedł za nami”. Z ludowych podań i historycznych przekazów wampir trafił na łamy powieści, by szybko zadomowić się w kinie, zawładnąć masową wyobraźnią i budzić skrajne emocje. Niektórych do dzisiaj fascynuje, innych brzydzi. Jedni go uwielbiają, dyskutują o nim, oglądają filmy, czytają książki, inni boją się i unikają jak ognia. I mimo tego, że nie istnieje, już dawno wszedł do mainstreamu i zamierza tam pozostać. Przecież zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie chciał od nowa opowiedzieć jego mroczną historię. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 23.02.2025 r.] Kim jest Dracula? Geneza legendarnego wampira Najsłynniejszy wampir świata narodził się w głowie Brama Stokera. W 1897 irlandzki pisarz wydał powieść „Dracula” i tym samym przyczynił się do rozpowszechnienia wizerunku pijącego krew okrutnego hrabiego. Wzorowany na postaci żyjącego w XV wieku Włada Palownika Dracula nie był jednak pierwszym wampirem w literaturze. Pisemne wzmianki o demonicznych istotach pijących krew pochodzą już z XI wieku, ale w ludowych przekazach te nieśmiertelne istoty siejące grozę pojawiały się już nawet w IV wieku. Rozkwit powieści z wampirami w rolach głównych przypadł na XIX stulecie. Na stronie whosome.pl czytam: „Wampiry świetnie wpisywały się w czas swojego rozkwitu, czyli XIX wiek. Spełniały wszystkie romantyczne standardy, żyjąc w zmurszałych zamczyskach i prezentując średniowieczną mądrość oraz dworską etykietę. Mimo to były potworne. Nie tylko przez sam fakt mordowania ludzi, ale także swoją seksualną rozwiązłość, która towarzyszy im w literaturze niemal od zawsze”. Już w 1819 roku brytyjski lekarz i pisarz John Polidori zakochany w lordzie Byronie i zafascynowany jego niedokończonym opowiadaniem napisał „The Vampyre. A Tale”. Stworzył postać lorda Ruthvena, przystojnego wampira, kuszącego kobiety osobistym urokiem, dla którego liczyły się tylko własna przyjemność i przetrwanie. A że najbardziej lubił krew młodych dziewcząt… zabił nawet swoją nowo poślubioną żonę, wysysając z niej krew podczas nocy poślubnej. Kolejna była wampirzyca zakochana w kobiecie. W 1872 roku powieść pod tytułem „Carmilla” irlandzkiego pisarza Josepha Sheridana Le Fanu publikowana była w odcinkach w literackim magazynie „The Dark Blue”. Choć więc w literaturze Dracula na pewno nie był pierwszy, to stał się nieśmiertelny. W popkulturze jego mit opowiadany wciąż na nowo jest z pewnością najważniejszy, choć i inne potwory cieszą się sporą popularnością. Zobacz też: To była rewolucja w komedii romantycznej lat 90. Teraz Bridget Jones powraca– dojrzalsza, silniejsza i gotowa na nowy rozdział Friedrich Murnau i jego "Dracula" – narodziny Nosferatu „Jego twarz była bardzo blada, a jego usta, choć były cienkie, wydawały się zakrzywione w okrutnym uśmiechu. Miał długi, cienki nos, jak u orła, i bardzo ciemne wąsy, które wygięły się na końcach”, opisywał Draculę Bram Stoker. Jednak ten opis nie odpowiada postaci z pierwszej ekranizacji z 1922 roku. Prawdopodobnie reżyser Friedrich Murnau ze względu na kłopoty z prawami autorskimi zmienił imię głównego bohatera na Nosferatu oraz jego wygląd. Mimo to jego film „Nosferatu – symfonia grozy” wywołał duże poruszenie. Wdowa po Stokerze złożyła pozew, w którym zażądała zaprzestania wyświetlania filmu. Sąd przychylił się do jej żądania i zdecydował, że wszystkie kopie muszą zostać zniszczone. Na szczęście kilka udało się zachować i do dzisiaj możemy oglądać Draculę – Nosferatu jako upiorną zgarbioną postać ze szponami, łysą głową, spiczastymi odstającymi uszami, dwoma wystającymi zębami, wychodzącą z trumny i spalającą się w promieniach słonecznych. Podobnie widział go 57 lat później Werner Herzog, który w „Nosferatu wampir” w roli demonicznego hrabiego obsadził Klausa Kinskiego. Robert Eggers, reżyser najnowszej wersji opowieści o słynnym wampirze – „Nosferatu”, aż do amerykańskiej premiery 25 grudnia 2024 roku (w Polsce 21 lutego 2025 roku) ukrywał wizerunek potwora. Wiadomo było jedynie, że Nosferatu miał szpony i wampirze zęby, a odtwarzający go Bill Skarsgård codziennie spędzał kilka godzin na charakteryzacji. Bardziej ludzki, przynajmniej z wyglądu, był Dracula w wykonaniu Béli Lugosiego z 1931 roku – elegancki, w smokingu, z czarną peleryną z czerwonym podbiciem (w takiej pochowano go w 1954 roku na życzenie syna i żony). W „Draculi” w reżyserii Francisa Forda Coppoli hrabiego zagrał Gary Oldman, który mówił, że warto było przyjąć tę rolę tylko po to, żeby móc wypowiedzieć słynną kwestię: „Przemierzyłem oceany czasu, by cię odnaleźć”. W ciągu 103 lat pojawiło się wiele filmów poświęconych transylwańskiemu władcy, który sieje grozę w zachodniej Europie, w zależności od wersji, najczęściej w Anglii lub Niemczech. A co z Transylwanią? Czytaj także: Ta kultowa animacja Disneya zachwyca do dziś, a mało kto wie, że Polak dostał za nią Oscara <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/EX6G37-fb7430f.jpg" width="8985" height="7002" alt="EX6G37 Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (translated as Nosferatu: A Symphony of Horror; or simply Nosferatu) is a 1922 German Expressionist horror film. It was an unauthorized adaptation of Bram Stoker's Dracula, with names and other details changed because" title="Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (translated as Nosferatu: A Symphony of Horror; or simply Nosferatu) is a 1922 German Expressionist horror film. It was an unauthorized adaptation of Bram Stoker's Dracula, with names and other details changed because" /> Zamek Bran, Wład Tepes i powstanie postaci Draculi Turyści sądzą, że rumuński zamek Bran zbudowany na 60-metrowej skale był siedzibą Włada III Tepesa zwanego Draculą, którego losy posłużyły Stokerowi do stworzenia swojego wampira. Jednak w zachowanych dokumentach nie ma żadnej informacji na ten temat. Badacze podejrzewają, że na tym zamku mógł być jedynie więziony. Wiadomo bowiem, że trafił do niewoli tureckiej oraz że Turcy okupowali zamek. Właściwą siedzibą Włada Tepesa był zamek Poenari, z którego do dzisiaj zachowały się jedynie ruiny. Tak czy inaczej to Bran jest najczęściej odwiedzanym obiektem historycznym w Transylwanii, choć próżno tam doszukiwać się powiązań z Draculą. Co najwyżej można kupić pamiątki z jego wizerunkiem, w sali kinowej zobaczyć film albo zwiedzić komnatę, w której znajdują się narzędzia tortur. A co oznacza przydomek Tepes i dlaczego Dracula nazywa się Dracula? Znawczyni historii Rumunii Halina Mirska-Lasota w Polskim Radiu tłumaczyła pochodzenie imienia, które Stoker nadał bohaterowi swojej powieści: „Wład Tepes był synem Włada Diabła (rum. Dracul), stąd przydomek Dracula (rum. Syn Diabła). Różne są wersje pochodzenia przydomku. Według jednej z nich ojciec Draculi miał być równie zły jak diabeł. Wedle innej Dracul to zniekształcone Dracu, czyli smok. Za tą wersją przemawia członkostwo Włada Diabła w Zakonie Smoka, który został powołany do obrony chrześcijaństwa przed Turkami”. Jest też inny przydomek, Tepes, oznaczający Palownik. Zawdzięcza go zwyczajowi okrutnego rozprawiania się z wrogami. Istnieje XV-wieczny niemiecki drzeworyt przedstawiający Włada siedzącego przy zastawionym stole. Przed nim leżą pozbawione głów ciała, a za nimi widnieje las pali z wbitymi na nich ciałami ludzi. Podobno pewnego razu Wład Palownik zaprosił żebraków na ucztę. Gdy zasiedli przy suto zastawionych stołach, zamknął wrota do zamku i podpalił go. Był to sygnał dla wszystkich mieszkańców jego włości, że żebracy nie będą tolerowani. Maciej Müller w „Tygodniku Powszechnym” tłumaczył: „Kiedy do Rumunii dotarły twory popkulturowe na podstawie książki Brama Stokera, Rumuni byli zażenowani tym, co zrobiono z ich średniowiecznego władcy, rycerza walczącego z Turkami o wolność. To tak, jakby ktoś napisał powieść, w której Tadeusz Kościuszko wstaje z grobu i poluje na ludzi w XIX-wiecznej Warszawie”. Powieściowy Dracula powstał z połączenia różnych legend i postaci, a o jego okrucieństwie krążyły legendy. Wojciech Duch na historia.org.pl pisał: „Połączył historyczne relacje o okrucieństwie Włada z folklorem wschodnioeuropejskich wampirów, istot żywiących się krwią żywych. To połączenie faktu i folkloru zaowocowało powieścią, która nie tylko odzwierciedla lęki i niepokoje czasów Stokera, ale również przetrwała próbę czasu jako kluczowe dzieło literatury grozy”. Zobacz też: Wielki sukces Jacka Komana. Wybitny aktor zagrał w nominowanym do ośmiu Oscarów filmie „Konklawe” Wampiry w popkulturze: Od „Zmierzchu” po nowy „Nosferatu” – powrót strachu, krwi i mroku Wampiry rozpanoszyły się w popkulturze na dobre. Na ekranach, na teatralnych scenach (aktualnie w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie można oglądać balet do muzyki Wojciecha Kilara, z choreografią Krzysztofa Pastora), w książkach. Pisarze podchodzą do tematu i poważnie, i z dużym poczuciem humoru. Miłośnicy książek Terry’ego Pratchetta w powieści „Carpe jugulum” z serii „Świat Dysku” mogą więc trafić na wampira i dowiedzieć się: „Istnieją dziesiątki sposobów pozbycia się wampira, nie licząc nawet kołka wbitego w serce, który działa też na zwyczajnych ludzi, więc jeśli pozostaną jakieś kołki w zapasie, to się nie zmarnują”. Andrzej Sapkowski w „Wieży jaskółki” pisał: „Najwięcej pożytecznych rzeczy pobrał z kazionnych zapasów wampir Regis, który po ciemku widzi lepiej niż za dnia. Regis dodatkowo obniżył obronność lyrijskiej armii o grubego myszatego muła, którego wywiódł z zagrody tak sprytnie, że ni jeden zwierzak nie zaparskał ani nie tupnął. Opowieści o zwierzętach wyczuwających wampiry i reagujących na ich woń panicznym strachem należy zatem włożyć między bajki – chyba że chodzi o niektóre ze zwierząt i niektóre z wampirów. Muł nosi imię Draakul. Został tak nazwany przez Regisa zaraz po kradzieży i tak już zostało. Regisa najwyraźniej bawi to imię, niezawodnie mające jakieś dowcipne znaczenie w kulturze i mowie wampirów, ale nam wyjaśnić tego nie zechciał, twierdząc, że to nieprzetłumaczalna gra słów”. Dzieci bawią się lalkami Monster High, klockami z ludzikiem przedstawiającym Draculę, oglądają seriale o wampirach i kochają animację „Hotel Transylwania”. W 1995 roku Mel Brooks, twórca słynnych absurdalnych komedii, zabawił się konwencją i zrealizował „Draculę – wampiry bez zębów” z Leslie Nielsenem w roli głównej, a początek lat dwutysięcznych przyniósł kolejne realizacje, w których wampiry przestały być tak straszne. Te z początku XXI wieku w miarę możliwości żywią się jedynie krwią zwierząt i świecą w blasku słońca niczym kule dyskotekowe (saga „Zmierzch”), spożywają japoński syntetyk True Blood (serial „Czysta krew”) i zamieszkują w małych amerykańskich miasteczkach („Pamiętniki wampirów”). Nic więc dziwnego, że fani filmów o wampirach zacierają z radości ręce, ponieważ wraz z nowym filmem „Nosferatu” powrócą strach, krew i mrok. Dzieło Roberta Eggersa nazwane zostało przez jednego z amerykańskich krytyków „bezbożnym arcydziełem, które można stawiać obok klasyków gatunku”. Choć w USA film miał premierę w Boże Narodzenie, w ciągu pierwszych pięciu dni zarobił ponad 40 milionów dolarów. Jego akcja toczy się w niemieckim mieście Wisburg. Piękna Ellen, w tej roli Lily-Rose Depp, błaga nadprzyrodzoną istotę, aby do niej przybyła, i tym samym ściąga do miasteczka zło pod postacią hrabiego Orloka. Michał Jarecki na spidersweb.pl pisał: „Filmowiec ponownie stworzył obraz technicznie doskonały, skrupulatnie dopracowany, wręcz onieśmielający stopniem dbałości o drobiazgi. Piękne, wręcz urzekające – choć niepokojące zarazem – są tu jednak wyłącznie kadry. W samej historii miłośnicy współczesnych, romantyzowanych opowieści o wampirach nie znajdą nic, do czego przyzwyczaiła ich współczesna popkultura. Ten stylowy, ponury gotycki horror pławi się w szpetocie, w precyzyjnie utkanej atmosferze zła ostatecznego. Tak intensywnego, że wgniata w oparcie fotela już w pierwszych sekundach i nie daje zbyt wiele przestrzeni na złapanie oddechu. (…) Klątwy, przepowiednie, modły, które przynoszą jakiś skutek; pradawne zło, które nie tylko spija ludzką krew, unosi się w powietrzu i zmienia swoje kształty, lecz także modyfikuje strukturę rzeczywistości. Ponura nadzwyczajność zanurzona w historii i folklorze zarazem”. Zobacz też: „Mój tata jest najsłodszą, najbardziej kochającą osobą, jaką znam". Wyjątkowa relacja Johnny'ego Deppa i Lily-Rose Wampiry jako lęk i kontrola: Jak „Nosferatu” Roberta Eggersa wywołuje emocje i strach w kinie grozy „Wampira z kultury wypędzić się nie da. Zresztą byłoby to bezcelowe – bez jego pomocy nie moglibyśmy opowiedzieć o wielu swoich lękach, tęsknotach i fobiach”, pisze Marek Mikos na łamach „Gazety Wyborczej”. Doktor Małgorzata Bulaszewska, kulturoznawczyni z Uniwersytetu SWPS, uważa, że rozwój nauki i cywilizacji sukcesywnie pozbawiał człowieka strachu, powoli tępiąc zmysł, który pozwolił przetrwać ludzkiemu gatunkowi: „W zamian podsuwał nam inne powody do bania się. Nagłe zainteresowanie filmami grozy, serialami kryminalnymi czy dokumentami opartymi na krwawych zbrodniach wzrasta, gdy społeczeństwo znajduje się w sytuacji kryzysowej”. A w sytuacjach kryzysowych jesteśmy permanentnie. Jak widać, lepiej więc wybrać się do kina lub sięgnąć po lekturę, bo one wywołują strach, nad którym możemy mieć kontrolę. I świadomość, że choć opowieści o wampirach mają swoje źródło w podaniach ludowych sprzed setek lat, są po prostu nieprawdziwe. Bulaszewska uważa, że strach doświadczany poprzez sztukę, w tym filmową, jest przez ludzki mózg rozpoznawany jako nierealny, nieprawdziwy i staje się emocją kontrolowaną, a panowanie nad emocjami daje człowiekowi poczucie satysfakcji. Miejmy więc nadzieję, że wszyscy, którzy pójdą do kina na „Nosferatu” w reżyserii Roberta Eggersa, wyjdą z niego usatysfakcjonowani tak jak Michał Jarecki, który pisał jeszcze: „To nienaturalnie wysoka, chuda, naruszona zepsuciem kreatura; istota wywołująca lęk w pewnym sensie niemal atawistyczny. Największe wrażenie zrobił na mnie jednak jej głos: nie wiem, jak filmowcy i Skarsgård osiągnęli ten efekt, ale przeciągający sylaby hrabia brzmi, jakby w istocie przemawiał zza światów. Jego dudniący, głęboki głos dobiega jednocześnie zewsząd i znikąd, jest gniewny, niecierpliwy, przygnębiony, nieznoszący sprzeciwu, ludzki i nieludzki na zmianę. Cała ta inkarnacja jest jedną z najbardziej odpychających i obscenicznych maszkar, jakie widziałem w kinie grozy w ostatnich latach. Patrząc na nią i słuchając jej, niemal czuje się słodkawy zapach ziemi i zgnilizny. Wspaniałe”. Czytaj także: Architekt widmo? Widzowie „The Brutalist” odkrywają zaskakującą prawdę
Ta kultowa animacja Disneya zachwyca do dziś, a mało kto wie, że Polak dostał za nią Oscara
Niezwykła historia Leopolda Stokowskiego
Choć Walt Disney jest ikoną światowej animacji, niewiele osób zdaje sobie sprawę, że w tworzeniu jednej z jego najambitniejszych produkcji uczestniczył Polak. Leopold Stokowski, światowej sławy dyrygent o polsko-irlandzkich korzeniach, odegrał kluczową rolę w powstaniu filmu "Fantazja" z 1940 roku, za co został uhonorowany prestiżową statuetką Oscara. Eksperyment Disneya i rola Stokowskiego "Fantazja" to jedno z najbardziej niezwykłych dzieł w historii kina. Była to eksperymentalna animacja, łącząca klasyczną muzykę symfoniczną z nowatorskimi technikami filmowymi. Film składa się z siedmiu odrębnych segmentów, każdy z nich ilustrowany animacją dopasowaną do utworów takich kompozytorów jak Jan Sebastian Bach, Piotr Czajkowski czy Igor Strawiński. To właśnie Leopold Stokowski, jako dyrygent Filadelfijskiej Orkiestry Symfonicznej, odpowiadał za aranżację i wykonanie ścieżki dźwiękowej, czyniąc "Fantazję" pierwszym pełnometrażowym filmem z dźwiękiem stereofonicznym. Zobacz też: Architekt widmo? Widzowie „The Brutalist” odkrywają zaskakującą prawdę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/GettyImages-517326924-4213aa1.jpg" width="3104" height="2509" alt="(Original Caption) Walt Disney, (left), Deems Taylor, (center), noted music authority, and Leopold Stokowski, (right), conductor of the Philadelphia Symphony Orchestra, are pictured here discussing their work on Disney's latest extravaganza, Fantasia, a 2 1/2 hour symphony concert with animated accompaniment. It was recorded by an entirely new process making use of eight sound tracks. Microphones were scattered all through the instrumental section of the orchestra. Reproduction of the music will come from 60 loud speakers placed at various points of a theater instead of from one speaker behind the screen. Musical selections are interspersed by brief announcements from Taylor." title="Walt Disney and Composers Discuss Fantasia" /> Oscar dla Polaka za wkład w rozwój dźwięku Podczas ceremonii wręczenia Oscarów w 1942 roku Akademia Filmowa postanowiła uhonorować "Fantazję" nagrodą specjalną za wybitny wkład w rozwój technologii dźwięku w filmie. Statuetkę odebrali zarówno Walt Disney, jak i Leopold Stokowski, co uczyniło go pierwszym Polakiem w historii, który zdobył Oscara. Było to uznanie nie tylko dla jego niezwykłego talentu muzycznego, ale także dla innowacyjnego podejścia do synchronizacji muzyki z obrazem. Czytaj również: W jednej chwili sięgała po Oscara, w drugiej została na lodzie. Pierwsza transpłciowa aktorka w historii wywołała ogromny skandal <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/2AW5JCY-7985df5.jpg" width="2846" height="3697" alt="2AW5JCY 1932 ca, USA : The celebrated british music conductor LEOPOLD STOKOWSKI ( 1882 - 1977 ). Stokowski conducted the music for and appeared in several Ho. Image shot 1932. Exact date unknown." title="1932 ca, USA : The celebrated british music conductor LEOPOLD STOKOWSKI ( 1882 - 1977 ). Stokowski conducted the music for and appeared in several Ho. Image shot 1932. Exact date unknown." /> Kim był Leopold Stokowski? Pochodzenie, rodzice, kariera Leopold Stokowski urodził się w Londynie w 1882 roku w rodzinie polsko-irlandzkiej. Jego ojciec, Bolesław Stokowski, był Polakiem, a matka, Annie-Marion Moore, pochodziła z Irlandii. Muzyczną edukację odebrał w Royal College of Music w Londynie, a następnie rozwijał karierę w Stanach Zjednoczonych, gdzie szybko stał się jednym z najwybitniejszych dyrygentów swojego pokolenia. Słynął z unikalnego stylu prowadzenia orkiestry oraz popularyzacji muzyki klasycznej wśród szerokiej publiczności. Współpraca z Disneyem była jednym z jego najbardziej znanych osiągnięć, ale Stokowski nie poprzestał na "Fantazji". W późniejszych latach założył kilka orkiestr i został głównym dyrygentem Filharmonii Nowojorskiej. Był także orędownikiem polskiej muzyki w Stanach Zjednoczonych – przyczynił się do promocji twórczości takich kompozytorów jak Witold Lutosławski, Bolesław Szabelski i Andrzej Panufnik. Zobacz także: Film „Nasienie świętej figi” Mohammada Rasoulofa uznano za arcydzieło. Czy Oscar uratuje reżysera? Dziedzictwo „Fantazji” i Stokowskiego Mimo że od premiery "Fantazji" minęły dziesięciolecia, film wciąż zachwyca kolejne pokolenia widzów i jest uznawany za jedno z największych osiągnięć w historii animacji. W 1990 roku trafił na listę National Film Registry jako dzieło o szczególnym znaczeniu kulturowym. Dzięki talentowi i wizjonerskiemu podejściu Stokowskiego muzyka klasyczna zyskała nowy wymiar, a "Fantazja" na zawsze zapisała się w historii jako film, który wyprzedził swoją epokę. Źródło: wiadomosci.radiozet.pl, kultura.onet.pl, Wikipedia, Filmweb, Rotten Tomatoes
W jednej chwili sięgała po Oscara, w drugiej została na lodzie. Pierwsza transpłciowa aktorka w historii wywołała ogromny skandal
Film z jej udziałem jest nominowany w 13 kategoriach
Amerykański sen Karli Gascón bardzo szybko przerodził się w koszmar. I choć Oscara za główną rolę w musicalu "Emilia Perez" miała właściwie w kieszeni, a do historii przeszła już w momencie otrzymania nominacji w kategorii Najlepsza aktorka jako pierwsza transpłciowa kobieta, na drodze do wielkiego sukcesu stanęła jej przeszłość. Kim jest Karla Sofía Gascón: droga do wielkiej kariery Zanim Karla Sofía Gascón zyskała światową sławę i zaczęła pojawiać się na czerwonych dywanach, jej kariera zaczynała się od ról w hiszpańskich telenowelach. Urodziła się w niewielkiej miejscowości Alcobendas, położonej niedaleko Madrytu, prawdziwą szansę na rozwój kariery otrzymała dopiero po przeprowadzce do Meksyku. Namówił ją do tego reżyser Julian Pastor, który dostrzegł w niej potencjał. To właśnie tam Gascón zdobywała kolejne role, zyskując coraz większą popularność. W 2018 roku postanowiła podzielić się swoją historią, publikując autobiografię „Una historia extraordinaria”, w której opisała swoją trudną, ale inspirującą podróż przez proces tranzycji. Rola w filmie "Emilia Pérez" w reżyserii Jacquesa Audiarda okazała się dla hiszpańskiej aktorki przełomem w karierze. Produkcja nie tylko zapewniła jej międzynarodową rozpoznawalność, ale również szereg prestiżowych wyróżnień. Aktorka zdobyła nagrodę na Festiwalu Filmowym w Cannes oraz zostały jej przyznane zaszczytne wyróżnienia przez Europejską Akademię Filmową. Dziś ten niecodzienny musical z udziałem Gascon jest faworytem w wyścigu po oscarowe statuetki, w tym także dla Najlepszej aktorki. Czytaj też: Adrien Brody przeżył załamanie po roli w „Pianiście”. Triumfalnie powraca i ma szansę na drugiego Oscara <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/GettyImages-2192329927-88bafd4.jpg" width="6000" height="4000" alt="PALM SPRINGS, CALIFORNIA - JANUARY 03: Karla Sofia Gascón attends the 36th Annual Palm Springs International Film Awards at Palm Springs Convention Center on January 03, 2025 in Palm Springs, California. (Photo by Matt Winkelmeyer/Getty Images for Palm Springs International Film Society)" title="36th Annual Palm Springs International Film Awards – Arrivals" /> Karla Sofía Gascón: nominacja do Oscara i wielki skandal Karla Sofía Gascón tuż przed ogłoszeniem nominacji do Oscarów 2025 znalazła się w ogniu krytyki. Wpisy, które w przeszłości zamieszczała w mediach społecznościowych, zawierały treści uznane za rasistowskie i obraźliwe. Na światło dzienne prosto z serwisu X wyciągnęła je kanadyjska dziennikarka, niedługo potem rozpętała się prawdziwa burza. Fala negatywnych reakcji zmusiła hiszpańską aktorkę do usunięcia postów, dezaktywacji konta na platformie X oraz wystosowania publicznych przeprosin. W oświadczeniu opublikowanym na Instagramie Gascón przyznała, że jej słowa mogły zranić wiele osób. Zapowiedziała także, że zamierza wycofać się z życia publicznego i pozwolić, by jej praca mówiła sama za siebie. Czytaj także: Film „Nasienie świętej figi” Mohammada Rasoulofa uznano za arcydzieło. Czy Oscar uratuje reżysera? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/GettyImages-2192594728-83e83f4.jpg" width="5392" height="3592" alt="BEVERLY HILLS, CALIFORNIA - JANUARY 05: (L-R) Adriana Paz, Édgar Ramírez, Selena Gomez, Jacques Audiard, Karla Sofía Gascón, and Zoe Saldana, winners of the Best Motion Picture – Musical Or Comedy Award for "Emilia Pérez," pose in the press room during the 82nd Annual Golden Globe Awards on January 05, 2025 in Beverly Hills, California. (Photo by Phil McCarten/CBS via Getty Images)" title="CBS's Coverage of the 82nd Annual Golden Globe Awards - Press Room" /> Reakcja środowiska filmowego na skandal z gwiazdą filmu "Emilia Pérez" Reżyser Emilii Pérez, Jacques Audiard, odciął się od kontrowersyjnej aktorki, nazywając jej dawne publikacje "absolutnie odrażającymi i nie do zaakceptowania". W wywiadzie dla Deadline przyznał, że nie rozumie, dlaczego Gascón zdecydowała się na takie działania, i że jej postawa zraniła ludzi z ekipy filmowej. Netflix również zdystansował się od aktorki i zaprzestał pokrywania kosztów jej uczestnictwa w galach oraz transportu. To oznacza, że choć Emilia Pérez zdobyła aż 13 nominacji do nagród Akademii, sama Gascón została praktycznie wykluczona z promocji. Czytaj także: Architekt widmo? Widzowie „The Brutalist” odkrywają zaskakującą prawdę Sukces mimo kontrowersji Mimo skandalu film Emilia Pérez odnosi wielkie sukcesy na arenie międzynarodowej. Zdobył liczne wyróżnienia, w tym nagrodę BAFTA dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Co ciekawe, podczas odbierania tej nagrody reżyser Audiard podziękował całej obsadzie – w tym także Karli Sofii Gascón. Nie wiadomo, jak wpłynie to na dalszą karierę aktorki. Jej talent aktorski i muzyczny jest niezaprzeczalny, jednak skandal, który wokół niej narósł, może utrudnić jej kolejne projekty. Czy Gascón uda się odbudować swoją reputację? A może to koniec jej kariery w wielkim kinie? Czas pokaże, czy Hollywood będzie gotowe na wybaczenie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/GettyImages-2154626767-8cac77c.jpg" width="4905" height="3270" alt="CANNES, FRANCE - MAY 25: Karla Sofía Gascón (L) accepts the 'Best Actress' Award for 'Emilia Perez' alongside Adriana Paz, Selena Gomez and Zoe Saldana during the Closing Ceremony at the 77th annual Cannes Film Festival at Palais des Festivals on May 25, 2024 in Cannes, France. (Photo by Stephane Cardinale - Corbis/Corbis via Getty Images)" title="Closing Ceremony - The 77th Annual Cannes Film Festival" /> Źródła: kultura.gazeta.pl, kultura.onet.pl, plejada.pl, onet.pl
Architekt widmo? Widzowie „The Brutalist” odkrywają zaskakującą prawdę
Od 31 stycznia w polskich kinach można oglądać The Brutalist ("Brutalista") w reżyserii Brady'ego Corbeta. Film opowiada historię László Totha, węgierskiego architekta żydowskiego pochodzenia, który po wojnie buduje nowe życie w Ameryce. Wielu widzów wychodzi z seansu z przeświadczeniem, że główny bohater grany przez Adriena Brody'ego to postać historyczna, jednak Toth nigdy nie istniał. Co ciekawe, jego imię i nazwisko należą do zupełnie innej, kontrowersyjnej osoby. Czy architekt z "Brutalisty" istniał naprawdę? Znaczenie tytułu filmu Choć László Toth z filmu The Brutalist jest postacią fikcyjną, jego historia zawiera elementy losów prawdziwych architektów, zwłaszcza Marcela Breuera. Breuer, jeden z najwybitniejszych twórców modernizmu, urodził się na Węgrzech i był absolwentem szkoły Bauhaus. Jego innowacyjne podejście do formy i materiału miało ogromny wpływ na rozwój brutalizmu, stylu, na którym opiera się filmowa narracja. Brady Corbet stworzył postać Totha jako hołd dla architektów, których kariery zostały przerwane przez wojnę i antysemityzm. Reżyser otwarcie przyznaje, że inspirację czerpał również z dorobku Louisa Kahna czy Miesa van der Rohe. Film buduje przekonujący obraz twórcy zmagającego się z rzeczywistością, choć sama historia pozostaje tylko i aż fikcją. Czytaj też: Adrien Brody przeżył załamanie po roli w „Pianiście”. Triumfalnie powraca i ma szansę na drugiego Oscara <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/EN016448510580-2ac8859.jpg" width="2000" height="1205" alt="THE BRUTALIST2024 de Brady Corbet Adrien Brody. COLLECTION CHRISTOPHEL © Universal - Brookstreet Pictures - Kaplan Morrison - Intake Films - Andrew Lauren Productions - Lip Sync - Richmond Pictures - Meyohas Studio - Carte Blanche - Pierce Capital Entertainment" title="Archiwum Collection Christophel 2025" /> László Toth istniał naprawdę: kim był? Jedynym prawdziwym człowiekiem o tym imieniu, którego można znaleźć w historycznych zapisach, nie był architekt, lecz geolog. László Toth, urodzony w 1938 roku, przeszedł do historii z zupełnie innego powodu: w 1972 roku zaatakował młotkiem Pietę Michała Anioła w Bazylice Świętego Piotra w Rzymie. Podczas napaści krzyczał: "To ja jestem Chrystusem!". W wyniku ataku poważnie uszkodził rzeźbę, a Toth, uznany za niepoczytalnego, został skierowany na leczenie psychiatryczne. Później deportowano go do Australii, gdzie prowadził spokojne, anonimowe życie. Jego ślad w historii jest zupełnie inny niż ten, który pozostawił po sobie filmowy bohater. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/GettyImages-517387096-9270293.jpg" width="3080" height="4264" alt="(Original Caption) Vatican City: At left is part of the damage done to the Madonna, of Michaelangelo's La Pieta, with its eyes and nose broken by repeated blows by a hammer in St. Peter's Basilica. At right is a man identified as Laszlo Toth, 33, a Hungarian resident of Sydney, Australia, who allegedly attacked the famed artwork with a hammer, knocking off an arm and chipping the face and veil of Madonna. A Vatican spokesman said the artwork "will never look the same again."" title="Damaged Piece Entitled La Pieta" /> Recenzenci "The Brutalist" przywołują niekiedy postać porywczego geologa i wyszukują się podobieństw. Już samą zbieżność imienia i nazwiska odczytują nieco ironicznie. Dodatkowo, elementu wspólnego dla tych dwóch postaci można doszukiwać się w marmurze. W swojej analizie dla Collidera Leah Marilla Thomas zwraca uwagę, że The Brutalist kręcono w autentycznym włoskim kamieniołomie w Carrarze – tym samym, z którego Michał Anioł czerpał marmur do swoich rzeźb, w tym słynnej Piety. Interesującą analogię pomiędzy geologiem, a samym Michałem Aniołem zauważyła na łamach Los Angeles Times Amy Nicholson - – obaj pracowali dla wpływowych, lecz nie zawsze uczciwych mecenasów sztuki. W przypadku renesansowego mistrza zdarzało się, że jego patroni, mimo wcześniejszych umów, nie wywiązywali się z zapłaty, co odzwierciedla trudności, z jakimi zmaga się fikcyjny architekt w filmie Corbeta. Zobacz też: Poznali się, gdy odrzuciło ją Hollywood. Tak kochają się Adrien Brody i Georgina Chapman <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/GettyImages-515292526-eb21013.jpg" width="3445" height="3650" alt="(Original Caption) Undoing the Damage. Vatican City: Bystanders drag Laszlo Toth, (right) away from Michelangelo's statue of the Pieta in St. Peter's after he smashed it with a hammer May 21st. Vatican experts said May 22nd they believe they can restore the statue to an exact likeness of its original condition. This photo was released by the Vatican on May 23rd." title="Citizens Dragging Laszlo Toth away from Pieta" /> "Brutalista": prawda, fikcja i symbolika The Brutalist udowadnia, że granica między prawdą a fikcją może być płynna. Choć historia László Totha jako architekta nigdy się nie wydarzyła, film opowiada o realnych procesach historycznych i artystycznych. Opowieść o twórcy, którego dzieła miały przetrwać pokolenia, zestawiona z rzeczywistą postacią, która próbowała zniszczyć dzieło sztuki, tworzy intrygujący kontrast. Czy wybór imienia dla filmowego bohatera był celowym nawiązaniem do historii prawdziwego Totha? A może to tylko zbieg okoliczności? Tak czy inaczej, The Brutalist przypomina, że w sztuce – tak jak w życiu – rzeczywistość i fikcja nieustannie się przeplatają. Czytaj także: Film „Nasienie świętej figi” Mohammada Rasoulofa uznano za arcydzieło. Czy Oscar uratuje reżysera? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/EN016448510550-35483d9.jpg" width="2000" height="1205" alt="THE BRUTALIST2024 de Brady Corbet Adrien Brody. COLLECTION CHRISTOPHEL © Universal - Brookstreet Pictures - Kaplan Morrison - Intake Films - Andrew Lauren Productions - Lip Sync - Richmond Pictures - Meyohas Studio - Carte Blanche - Pierce Capital Entertainment" title="Archiwum Collection Christophel 2025" />
Ruszył „BNP Paribas Warsaw SerialCon” - pierwszy w Polsce międzynarodowy festiwal seriali
Blisko 50 tytułów serialowych w pięciu sekcjach, w tym walczące o nagrody w ośmiu konkursowych kategoriach, przedpremierowe pokazy a także otwarte dla publiczności spotkania z twórcami i Nagroda Specjalna „Cutting Edge Award” dla aktora Jareda Harrisa, gwiazdora m.in. „The Crown” – to atrakcje „BNP Paribas Warsaw SerialCon”, pierwszego w Polsce międzynarodowego festiwalu seriali.
W konkursie, którego jury przewodniczy David Caffrey, reżyser m.in. serialu „Peaky Blinders”, ocenione zostaną polskie produkcje serialowe wyprodukowane w ciągu ostatnich dwóch lat. Nagrody przyznane zostaną zaś w siedmiu kategoriach: „Serial Roku 2024”, „Najlepsza reżyseria”, „Najlepsza rola męska”, „Najlepsza rola żeńska”, „Najlepszy scenariusz”, „Najlepsze zdjęcia” oraz „Najlepsza reżyseria obsady”. Przewidziano również „Nagrodę Publiczności”. Są wśród nich m.in. „1670”, „Absolutni debiutanci”, „Infamia”, „Gra z cieniem”, „Krucjata 2: Znak bliźniąt”, „Odwilż”, sezon drugi, „Prosta sprawa”, „The Office PL”, sezon trzeci, „Szadź”, sezon czwarty, „Warszawianka”. Nagrodę Specjalną „Cutting Edge Award” odbierze aktora Jared Harris, gwiazdor m.in. seriali „The Crown”, „Czernobyl”, „Mad Men”, „Sherlock Holmes” oraz filmów fabularnych „Brooklyn Boogie”, „Dym”, „Lincoln”. Szymon Miszczak, dyrektor festiwalu, powiedział podczas konferencji prasowej zapowiadającej w środę 4 grudnia br. pierwszą edycję imprezy, że festiwal powstał jako „odpowiedź na dynamiczny rozwój rynku serialowego i potrzeby trzech kluczowych grup odbiorców”. „To festiwal dla widzów, którzy chcą być na bieżąco z premierami nowych seriali, odkrywać to, co już znają i spotykać ulubionych twórców. To festiwal także dla twórców i przedstawicieli branży, poprzez panele i warsztaty umożliwi im rozwój zawodowy. Trzecia grupa to serwisy streamingowe – będą mogły zaprezentować ekskluzywne treści i budować relacje z twórcami i widzami” – powiedział dyrektor festiwalu. „Seriale to obecnie najbardziej dynamicznie rozwijająca się gałąź popkultury” – podkreśliła Kaja Szafrańska, dyrektorka programowa festiwalu. Kamil Dąbrowa, zastępca dyrektora biura marketingu miasta stołecznego Warszawy powiedział, że ma nadzieję, iż ten festiwal wpisze się na stałe w mapę kulturalną Warszawy. „Warszawa stała się swoistym hubem serialowym – w 2023 roku do miasta wpłynęło 574 wniosków o wydanie zgody na kręcenie filmów w przestrzeni miasta. Przełożyło się to na 995 dni zdjęciowych, wiele z nich poświęcono na kręcenie seriali. Mogę więc śmiało powiedzieć, że Warszawa jest miastem seriali” – podkreślił Dąbrowa. Jedna z sekcji tematycznych odbędzie się więc pod hasłem „Warszawskie noce”. Będą w niej prezentowane: m.in. pierwszy polski serial „Barbara i Jan”, a także Król", „Ślepnąc od świateł”, „Artyści” oraz „07 zgłoś się”. „Polonica” to sekcja przeznaczona dla polskich produkcji, które zajmują pierwsze miejsca na listach serwisów streamingowych, ale także te, które zmieniły patrzenie na produkcję seriali w Polsce: m.in. „Warszawianka”, „The Office.PL”, „Prosta sprawa”, „Pitbull”, „Idź przodem bracie”. W sekcji „Poza schematem” widzowie zobaczą produkcje, które poruszają trudne tematy i wymykają się konwencjom: m.in. „Królestwo: Exodus”, „The Following Events Are Based on a Pack of Lies”, „Matki pingwinów”. Sekcja „Multiwersum” zaprezentuje produkcje z pogranicza różnych gałęzi kultury popularnej, takie jak: „The Last of Us”, „Pingwin”, „Franczyza”, „Paryż w ogniu”, „Halo”. Sekcja „Retro” jest zaś poświęcona historycznym produkcjom: „1923”, „Poker Face”, „Siedem życzeń”, „Alternatywy 4”, „Czarnobyl”. Podczas projekcji zostanie zaprezentowanych od dwóch do czterech odcinków poszczególnych seriali. Małgorzata Wasiuk, dyrektorka departamentu strategii marki i aktywizacji Banku BNP Paribas przypomniała podczas konferencji, że reprezentowany przez nią bank wpiera kinematografię od ponad stu lat. „Nie ma obecnie branży filmowej bez seriali, więc naturalne było dla nas to, że będziemy partnerem tego wydarzenia. Podczas gali wręczymy między innymi nagrodę >>Tomorrow’s Icon<< , którą uhonorujemy twórcę lub twórczynię, którzy wnoszą serial na wyższy poziom, proponując coś nietuzinkowego” – powiedziała Małgorzata Wasiuk. Członkini jury aktorka Gaïa Weiss (m.in. „Wikingowie”, „Maria Antonina) powiedziała, że jako wielka fanka kina cieszy się z zasiadania w jury tego festiwalu. „Platformy streamingowe kompletnie zmieniły sposób, oglądania seriali i oczekiwania widzów co do nich. Jako aktorce seriale pozwalają mi na głębokie wejście w rolę i budowę postaci” – powiedziała Weiss. Festiwal potrwa od 4 do 8 grudnia br., seanse i spotkania z twórcami odbywać się będą w „Kinotece” w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Bilety i karnet Organizatorem Festiwalu BNP Paribas Warsaw SerialCon jest Fundacja OFF CAMERA, która organizuje również festiwal Mastercard OFF CAMERA, zaś partnerem Miasto Stołeczne Warszawa. Partnerem tytularnym festiwalu jest Bank BNP Paribas.
Gladiator II. Kontynuacja epickiej sagi o władzy, intrygach i zemście, która rozgrywa się w starożytnym Rzymie
Ridley Scott przedstawia swoje najnowsze dzieło
Lucius (Paul Mescal) jako dziecko był świadkiem śmierci Maximusa z rąk swojego wuja Commodusa. Teraz decyduje się walczyć w Koloseum jako gladiator, aby przeciwstawić się dwóm cesarzom, którzy rządzą Rzymem żelazną pięścią. Z wściekłością w sercu i nadzieją o przyszłość Cesarstwa Lucius musi spojrzeć w przeszłość, aby znaleźć siłę i honor, by zwrócić chwałę Rzymu jego ludowi. View oEmbed on the source website Prawie 25 lat temu Gladiator zarobił ponad 465 milionów dolarów na całym świecie, stając się drugim najbardziej dochodowym filmem w 2000 roku. Film był nominowany do 12 Oscarów® i zdobył pięć statuetek, w tym za Najlepszy Film. Dwie dekady później, Gladiator II ponownie stawia heroicznego wojownika przeciwko potędze Imperium Rzymskiego w imię siły i honoru. Wspaniała scenografia, wykwintne kostiumy, zdumiewające efekty i zapierające dech w piersiach walki wręcz tworzą wciągające, kinowe doświadczenie, stworzone do oglądania na dużym ekranie. Scott zebrał obsadę i ekipę, które ożywiają historię dzięki ekscytującym sekwencjom akcji, efektom i akrobacjom, które nie były możliwe w 2000 roku. Od wodnej inwazji na starożytną fortecę po historycznie dokładną bitwę morską zainscenizowaną w zalanym Koloseum, Gladiator II jest kinowym wydarzeniem. „Robienie filmu na taką skalę jest bardzo ekscytujące” - mówi Scott. „Trzeba przeżyć wiele stresu. Właściwie to trzeba zaakceptować stres! Ja tak robię. Praca polega na dopracowywaniu szczegółów. “Gladiator II” to film, który łączy doświadczenie i świeże spojrzenie twórców. Współpraca doświadczonych reżyserów, scenarzystów, kompozytorów, operatorów i producentów pozwala na stworzenie filmu, który nie tylko kontynuuje wielką opowieść, ale także wnosi nowe elementy, które z pewnością zachwycą fanów pierwszej części i przyciągną do kin nowych widzów. To film, który łączy klasyczną strukturę epickiego kina z nowoczesnymi technikami filmowymi oraz współczesnym podejściem do narracji, co sprawia, że “Gladiator II” ma szansę stać się kolejną ikoniczną produkcją w historii kina. Scenariusz filmu został napisany przez Davida Scarpę, który jest również autorem scenariusza do innych filmów Scotta: „Napoleona” i „Wszystkie pieniądze świata”. Ridley Scott jest też producentem obrazu razem z Dougiem Wickiem („Gladiator”), Lucy Fisher („Wielki Gatsby”), Laurie McDonald („Proces Siódemki z Chicago”) i Waltera F. Parkesa. W kinach od 15.11.2024 r.
Odnosi międzynarodowe sukcesy, synowie poszli jego śladem: "Najważniejsze, by robili dobre i potrzebne filmy"
„O nagrodach lepiej nie myśleć. Trzeba dobrze robić swoją robotę, a nagrodą będą następne projekty”, mówi Paweł Edelman
Chodząc po mieście, na planie zdjęciowym, w domu, nawet podczas tego wywiadu Paweł Edelman przygląda się światłu. Autor zdjęć do filmu „Lee. Na własne oczy” opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o tym, jak ważne dla niego jest właśnie światło, czy udało mu się zrobić film genialny, jaki wpływ na rodzinne życie ma praca operatora filmowego i o synach, którzy poszli w jego ślady. Paweł Edelman o życiu rodzinnym, pasji i synach, którzy poszli w jego ślady Pomaga w tym Panu obecność na planie żony Elizy i suczki Feli? Najpierw słówko o Feli. Określenie „suczka” sugeruje kieszonkowego pieska, którego można przewieźć w damskiej torebce. Fela jest mieszanką charta polskiego i chyba dobermana, waży 35 kilogramów i jej transport jest logistycznym wyzwaniem. Eliza towarzyszy mi już od wielu lat w filmowych podróżach. Fela dołączyła do dwóch ostatnich w Budapeszcie i Szwajcarii. Ich obecność dawała mi odskocznię od codziennego zamętu i poczucie domu. A jak powiedziała kiedyś Eliza, domu na kółkach. Na ile czasu wyjeżdża Pan na zdjęcia? Czasem na kilka miesięcy. Już dawno nie robiłem filmu w Polsce. Kiedy zdarzały mi się zdjęcia w Warszawie, oczywiście po pracy wracałem do domu. Ale przez ostatnie 20 lat mojej zawodowej kariery robiłem głównie filmy zagraniczne. Tak naprawdę to jest czas wyłączenia z normalnego życia domowego. Ono się toczy, ale nie dotyczy mnie w stu procentach. Koszenie trawy, rachunki i inne tego typu rzeczy schodzą na dalszy plan. Trochę lubię bycie w tej filmowej bańce. Dla Pana fajnie, a dla życia rodzinnego? Muszę to przyznać, że może to być bardzo trudne. Czas, kiedy jestem na zdjęciach, jeśli bliscy nie mogą ze mną być, jest wyzwaniem dla całej rodziny. TYLKO W VIVIE!: Trwa w relacji, która daje jej radość i siłę. "Tworzymy z Bartkiem związek na własnych zasadach" Długo włącza się Pan po zdjęciach do normalnego życia? Jest to dla mnie bardzo proste. Kiedy przekraczam przestrzenną barierę, to znaczy ląduję na Okęciu, wsiadam do taksówki, docieram do domu, już jestem w normalnym świecie, w którym istnieją zupełnie inne reguły. Szybko przestawiam się na to, że tu jest inaczej niż na planie filmowym. [...] Synowie poszli w Pana ślady. To było chyba nieuniknione. Chłopaki wyrośli w środowisku skażonym kinem. Oglądaliśmy razem moje ukochane filmy, które udało mi się zdobyć, często odwiedzali mnie na planach zdjęciowych. Mam w archiwum wiele fotografii, na których siedzą za kamerą i śmieją się od ucha do ucha. To się musiało źle skończyć (śmiech). Robienie filmów to trudne zajęcie, ponieważ niesie wiele stresu i nie daje poczucia bezpieczeństwa. Młodszy, Michał skończył reżyserię, czyli już na początku dokonał tego, co mnie nie wyszło. A od kiedy mój starszy syn rozpoczął studia w szkole filmowej na wydziale operatorskim, zrobiliśmy wspólnie kilka filmów. On operował kamerą lub robił kolory na planie. Pracowało mi się z nim wspaniale, ale czuję, że mogłem być dla niego trochę zbyt surowy. On to potwierdzi? To jest dobre pytanie. Nigdy mi tego nie powiedział. Muszę wrócić do tego tematu i go przepytać. Bardziej cieszą własne nagrody czy nagrody dzieci? W pewnym momencie ambicje związane z nami odsuwają się na dalszy plan i zaczynamy bardziej myśleć o tym, co robią nasze dzieci, i cieszyć się ich sukcesami. Trzymam za moich synów kciuki. O nagrodach lepiej nie myśleć. Trzeba dobrze robić swoją robotę, a nagrodą będą następne projekty. Najważniejsze, by robili dobre i potrzebne filmy, które będą ich rozwijały. Kiedyś powiedziałem, że chciałbym robić takie filmy, które bez wstydu pokażę moim dzieciom. Maćkowi i Michałowi życzę tego samego. Dziękujemy za pomoc w realizacji sesji MUZEUM HISTORII POLSKI. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE! Filmowej. Magazyn z dwoma okładkami do wyboru do kupienia w punktach sprzedaży w całej Polsce. TYLKO W VIVIE!: Pierwszą nagrodę na festiwalu w Gdyni otrzymała w wieku 23 lat. Wyróżnienie ją umocniło
Czarna komedia – gatunek, który rozładowuje napięcie
Czy dla filmów z czarnym humorem istnieją tematy tabu?
Czarna komedia to specyficzny gatunek filmowy, który dotyka tematów drażliwych, ale w taki sposób, aby nikogo nie urazić. Odpowiednio dobrana scenografia i przerysowani bohaterowie sprawiają, że widz automatycznie nabiera dystansu. Śmierć, wojna, ludzkie ułomności – to tematy, z których nie można śmiać się przy stole. W kinie wszystko jest dozwolone. Spis treści: Wyróżniki czarnych komedii Czarny humor od Franka Capry Z czego śmieją się twórcy „Latającego Cyrku Monty Pythona”? Klasyka w reżyserii Tima Burtona Delicatessen (1991) – sekret pewnego sklepu u Jean-Pierre’a Jeuneta Bękarty wojny (2009) – jak Quentin Tarantino zdetonował napięcie w temacie II wojny światowej? Czarna komedia w Polsce Wyróżniki czarnych komedii W czarnej komedii przedmiotem żartu są sprawy zazwyczaj traktowane poważnie. Najczęstsze motywy to śmierć, gwałt, cierpienie, nieuleczalna choroba, niepełnosprawność, wojna, morderstwo. Wizualnie korzysta z estetyki surrealizmu. Scenografia często ma charakter baśniowy lub fantastyczny. Czarna komedia operuje groteską, łącząc w sobie elementy przeciwstawne, takie jak piękno i brzydota, realizm i fantastyka. Bohaterowie mają wyraźnie zarysowane cechy charakterystyczne, które dodatkowo podkreśla ich wygląd, np. niecodzienna fryzura, strój i zachowanie. Czarny humor od Franka Capry Za najstarszy przykład komedii, która nie boi się przekraczać granicy tzw. dobrego smaku, uchodzi „Arszenik i stare kroniki” (1944) w reżyserii Franka Capry. Jest to opowieść o pozornie zwyczajnych i sympatycznych ciotkach Mortimera Brewstera (Cary Grant). Główny bohater przyjeżdża do nich ze swoją świeżo poślubioną małżonką. Starsze panie (Josephine Hull i Jean Adair) skrywają jednak pewien sekret – przychodzących na amory mężczyzn częstują winem z arszenikiem. Ofiary zakopują w piwnicy przy pomocy chorego psychicznie Teddy'ego (John Alexander). View oEmbed on the source website Z czego śmieją się twórcy „Latającego Cyrku Monty Pythona”? Pisząc o czarnej komedii, nie można nie wspomnieć o brytyjskich komikach, którzy w swoich skeczach nie uznawali tematów tabu. John Cleese, Terry Gilliam, Graham Chapman, Eric Idle, Terry Jones i Michael Palin śmiali się ze wszystkiego – religii, narodowości i ludzkich przywar. Ich „Żywot Briana” (1979) jest satyrą na życie Jezusa Chrystusa, a w „Sensie życia według Monty Pythona” (1983) obśmiewają służbę zdrowia, zwyczaje seksualne, system edukacji, otyłość i śmierć. View oEmbed on the source website Klasyka w reżyserii Tima Burtona Niekwestionowanym mistrzem czarnych komedii jest Tim Burton, a jego „Sok z żuka” (1988) stał się inspiracją dla wielu późniejszych twórców. Film opowiada o duchach, które po śmierci nie zamierzają opuścić swojego dotychczasowego domu. Żyją sobie szczęśliwie do czasu, gdy do ich posiadłości wprowadza się rodzina miłośników sztuki. Adam (Alec Baldwin) i Barbara (Geena Davis) wynajmują bioegzorcystę, aby usunąć ludzi ze swojego domu. Przywołują go trzykrotnie wypowiadając jego imię: „Beetlejuice, Beetlejuice, Beetlejuice!”. Tymczasem okazuje się, że córka nowych lokatorów jest całkowicie odporna na niecne zagrywki „Żukosoczka”. Lydia Deetz (Winona Ryder) o wiele lepiej dogaduje się z istotami ze świata umarłych niż ludzi żywych. View oEmbed on the source website Czarne komedie stanowią główny dorobek w filmografii Tima Burtona. Z pozostałych filmów warto wymienić: Gnijącą pannę młodą (2005) – film animowany dla dorosłych opowiada o świecie żywych i alternatywnym świecie umarłych, do którego zostaje wciągnięty Victor, kiedy zagubiony ucieka z próby generalnej do własnego ślubu, Marsjanie atakują (1996) – komedia fantastycznonaukowa łączy w sobie elementy czarnego humoru i satyry politycznej. W rolach głównych zagrali: Jack Nicholson, Glenn Close, Natalie Portman i Pierce Brosnan, Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street (2007) – film na podstawie broadwayowskiego musicalu opowiada historię Benjamina Barkera (Johnny Depp), który wraca z wygnania do rodzinnego miasta z planem zemsty. W domu nad piekarnią pani Lovett (Helena Bonham Carter) otwiera zakład fryzjerski. A dzięki swoim klientom zaopatruje sąsiadkę w farsz do pasztecików. Obrazy Tima Burtona zdominowały nasz ranking filmów na Halloween. View oEmbed on the source website Delicatessen (1991) – sekret pewnego sklepu u Jean-Pierre’a Jeuneta Akcja filmu rozgrywa się w pewnym francuskim miasteczku po globalnym kataklizmie. Ogromną popularnością cieszy się sklep mięsny pana Clapeta (Jean-Claude Dreyfus). Nie wszyscy jednak wiedzą, że rzeźnik skrywa tajemnicę. Podstępnie zwabia nowych lokatorów, aby następnie przerobić ich mięso na wyroby garmażeryjne. Do mieszkania wprowadza się młody akrobata Louision (Dominique Pinon), który także ma paść ofiarą zasadzki. Sprawa się komplikuje, kiedy chłopak zakochuje się w córce rzeźnika, Julie Clapet (Marie-Laure Dougnac). Film „Delicatessen” został nagrodzony czterema Cezarami w 1992 roku jako najlepszy film debiutancki, za najlepszy scenariusz, montaż i scenografię utrzymaną w duchu surrealizmu. View oEmbed on the source website Bękarty wojny (2009) – jak Quentin Tarantino zdetonował napięcie w temacie II wojny światowej? Film porusza kilka wątków. Jednym jest zemsta na nazistach, którą planuje Aldo Raine (Brad Pitt). W tym celu we Francji powołuje tajną jednostkę złożoną z amerykańskich Żydów. Ich celem ma być wytropienie nazistów. Największych fanatyków zabijają, a tych, którym darują życie, naznaczają swastyką wypaloną na czole. Drugi ważnym wątkiem jest historia Żydówki Shosanny Dreyfus (Mélanie Laurent), która w przeszłości była świadkiem egzekucji swojej rodziny. Teraz jako dorosła kobieta jest właścicielką kina i również ma okazję do zemsty. Za rolę nazisty Hansa Landy, zwanego „łowcą Żydów”, Christoph Waltz otrzymał Oscara, nagrodę na festiwalu BAFTA i Złote Globy w 2010 roku. Czarna komedia Quentina Tarantino została uhonorowana także Kryształową Statuetką w konkursie People's Choice. To również miejsce 4. w naszym rankingu filmów o nazistach. View oEmbed on the source website Czarna komedia w Polsce Filmy zawsze stanowiły wentyl bezpieczeństwa, pozwalając na rozładowanie napięcia. Także na naszym rodzimym gruncie powstawały komedie z czarnym humorem, takie jak: Sprawa się rypła (1984) – film w reżyserii Janusza Kidawy opowiada o babci Kornelii i jej rodzinie. Gospodarz domu (Franciszek Pieczka), łasy na nagrodę z urzędu z okazji 100. urodzin babci, postanawia „wskrzesić” zmarłą staruszkę, Rewers (2009) – akcja czarnej komedii w reżyserii Borysa Lankosza toczy się równolegle w dwóch czasach – współcześnie i w latach 50. XX wieku. Główną bohaterką jest Sabina (Agata Buzek), którą matka (Krystyna Janda) i babcia (Anna Polony) chcą intratnie wydać za mąż. W pewnym momencie na horyzoncie pojawia się przystojny Bronisław Falski (Marcin Dorociński), który jednak okazuje się agentem Urzędu Bezpieczeństwa, Kołysanka (2010) – czarna komedia Juliusza Machulskiego opowiada o bladolicej rodzinie Makarewiczów, która wprowadza się do posiadłości na Mazurach. Więcej na temat fabuły w rankingu filmów o wampirach. View oEmbed on the source website
Film noir – gatunek, nurt czy styl? Historia i najlepsze produkcje
Kryminały, horrory i melodramaty w charakterystycznej oprawie wizualnej. Co jeszcze wyróżnia filmy noir?
Film noir jako gatunek lub nurt w kinematografii zaistniał i trafił na podatny grunt w latach 40. i 50. XX wieku. To przede wszystkim dzieło europejskich reżyserów, którzy wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych, aby móc tworzyć filmy niezależnie od propagandy związanej z II wojną światową. Kino noir jest trudne do zdefiniowania, a jednak wyróżnia się charakterystyczną mroczną estetyką, archetypami bohaterów i motywami, po które chętnie sięgają również późniejsi twórcy. Spis treści: Co to znaczy kino noir? Historia gatunku Pierwszy film w stylu noir Wyróżniki mrocznych filmów Klasyczne filmy noir z lat 40. XX wieku Filmy inspirowane kinem noir Co to znaczy kino noir? Historia gatunku Badacze filmu są podzieleni i nie wszyscy uznają filmy noir jako oddzielny gatunek filmowy. Niektórzy są bardziej skłonni operować terminem „styl” lub „nurt noir” w odniesieniu do amerykańskich filmów kryminalnych z lat 40. i 50. XX wieku. Mroczne produkcje powstały z inspiracji powieściami detektywistycznymi i niemieckim ekspresjonizmem. Termin wywodzi się z języka francuskiego i w dosłownym tłumaczeniu oznacza „czarny film”. Po raz pierwszy w odniesieniu do produkcji hollywoodzkich użył go francuski krytyk filmowy Nino Frank w 1946 roku. Przyjmuje się, że w wyborze terminu zainspirował się nazwą francuskiego wydawnictwa literackiego Série noire. Niemiecki ekspresjonizm w kinie amerykańskim Do zmiany trendu w filmach amerykańskich mocno przyczyniła się II wojna światowa. Z Niemiec do USA wyemigrowali między innymi Fritz Lang i Otto Preminger. Reżyser słynnego „Metropolis” (1926) opuścił Europę po tym, jak odrzucił propozycję Josepha Goebbelsa, aby tworzył filmy dla III Rzeszy. W 1934 roku założył własną wytwórnię w Hollywood. Historia Ottona Premingera zaczęła się inaczej. Urodził się w Wyżnicy w Ukrainie w zamożnej rodzinie żydowskiej, w latach 20. razem z bratem studiował prawo na uniwersytecie w Wiedniu. Do Stanów Zjednoczonych wyjechał na trzy lata przed przyłączeniem Austrii do III Rzeszy. Na charakterystykę bohaterów w filmach noir duży wpływ miały teorie psychologiczne Zygmunta Freuda. Filmy zapowiadające kino noir Nowy gatunek w dużej mierze jest dziełem europejskich emigrantów. To nie tylko wyżej wspomniani ekspresjoniści niemieccy, tacy jak Fritz Lang czy Otto Preminger. Za prekursorskie uważane są także filmy Jacquesa Tournera, Roberta Siodmaka czy Michael Curtiza. Pierwszy film w stylu noir Jeśli jednak potrzebujemy konkretnej daty, to za początek kina noir uznawany jest 1941 rok, w którym ukazał się „Sokół maltański” w reżyserii Johna Hustona. Film przedstawia zagadkę kryminalną, w którą zamieszany jest prywatny detektyw Sam Spade (Humphrey Bogart). Na prośbę Ruth Wonderly, która później podaje się za Brigid O'Shaughnessy (Mary Astor), podejmuje on śledztwo w sprawie serii tajemniczych morderstw. W toku dochodzenia okazuje się, że kluczem do rozwiązania zagadki jest statuetka sokoła wysadzona klejnotami. Obraz powstał na podstawie powieści Dashiella Hammetta i jest remake'iem filmu z 1931 roku. View oEmbed on the source website Wyróżniki mrocznych filmów Akcja filmów noir najczęściej rozgrywa się w scenerii dużego miasta. Charakterystyczne ujęcia dla filmów noir to skąpane deszczem ulice nocą. Nastrój niepokoju oddają wyraziste cienie i mocne kontrasty. Światło umieszczone nisko lub wysoko sprawia, że część kadru pozostaje niedoświetlona, skrywając tajemnicę. Charakterystyczne typy postaci to: femme fatale, osoby przypadkowe wplątane w zagadkę kryminalną i prywatni detektywi. Przedstawieni bohaterowie często wtapiają się w tło, wychodzą z mroku lub są oświetleni tylko z jednej strony. Ujęcia z dołu mają spotęgować cechy oprawcy, z kolei ujęcia z góry umniejszają postaci ofiary. Fabuła nie jest przedstawiona liniowo. Zaburzona chronologia ma zdezorientować widza. Klasyczne filmy noir z lat 40. XX wieku Chociaż to „Sokół maltański” został wyznaczony jako pierwszy film w stylu noir, na gatunek składają się obrazy różnych twórców, zwłaszcza z lat 40. XX wieku. To czarno-białe produkcje, które wypracowują archetypy femme fatale, prywatnego detektywa, nieszczęsnego oszusta czy przypadkowego obywatela wciągniętego w świat nielegalnych rozgrywek. Poniżej najważniejsze filmy: Obywatel Kane (1941) – film w reżyserii Orsona Wellesa uznawany jest za przełom w prezentacji filmów fabularnych ze względu na wprowadzenie nieliniowego sposobu prowadzenia narracji. W rolach głównych wystąpili: Orson Welles, Joseph Cotten i Dorothy Comingore, Cień wątpliwości (1943) i inne filmy Alfreda Hitchcocka, takie jak: „Osławiona” (1946), „Nieznajomi z pociągu” (1951) czy „Niewłaściwy człowiek” (1956), Laura (1944) – kryminał w reżyserii Ottona Premingera przedstawia tajemnicze śledztwo detektywa Marka McPhersona (Dana Andrews)w sprawie zabójstwa Laury Hunt (Gene Tierney), film otrzymał Oscara w kategorii: najlepsze zdjęcia za kadry autorstwa Joseph LaShelle, Kobieta w oknie (1944) – thriller psychologiczny w reżyserii Fritza Langa opowiada o kobiecie cierpiącej na agorafobię, która przez okno swojego mieszkania obserwuje pozornie idealną amerykańską rodzinę. W pewnym momencie jest świadkiem zbrodni, Dom przy 92 ulicy (1945) – film sensacyjny o agentach FBI walczących z tajnymi agentami III Rzeszy jest przykładem kina noir inspirowanego filmem dokumentalnym. Obraz został nagrodzony Oscarem w 1946 roku za najlepszej oryginalne materiały do scenariusza, Kręte schody (1946) – thriller w reżyserii Roberta Siodmaka opowiada o małym miasteczku, w którym w niewyjaśnionych okolicznościach giną niepełnosprawne kobiety. W rolach głównych wystąpiły: Ethel Barrymore, Dorothy McGuire i George Brent. Dama z Szanghaju (1947) – film noir Orsona Wellesa przedstawia intrygę małżeńską, w którą zostaje wplątany Michael O'Hara (Orson Welles) pod wpływem uroku pięknej Elsy Bannister (Rita Hayworth). View oEmbed on the source website Filmy inspirowane kinem noir Estetyka filmów, w których nic nie jest oczywiste, była szczególnie bliska taki twórcom jak: Roman Polański, Martin Scorsese czy David Lynch. Poniżej tytuły określane jako filmy neo-noir, czyli inspirowane czarno-białym mrocznym gatunkiem z okresu po II wojnie światowej. Chinatown (1974) – głośny film Romana Polańskiego Intryga napisana przez Romana Polańskiego i Roberta Towne'a rozgrywa się w mrocznych latach 30. w Stanach Zjednoczonych. Znakomity prywatny detektyw Jake Gittes (Jack Nicholson) specjalizujący się w zdradach małżeńskich zostaje zmanipulowany przez femme fatale Evelyn Mulwray (Faye Dunaway). Film otrzymał Oscara w 1975 roku za najlepszy scenariusz oryginalny. View oEmbed on the source website Taksówkarz (1976) – Nowy Jork nocą w reżyserii Martina Scorsese Cierpiący na bezsenność weteran wojny w Wietnamie (Robert De Niro) zatrudnia się na jako nocny taksówkarz, aby czymś zając czymś głowę i przy okazji zarobić na swojej przypadłości. Jeździ po Bronksie, najbardziej niebezpiecznej dzielnicy Nowego Jorku. Mroczny film Martina Scorsese został nagrodzony Złotą Palmą w Cannes w 1976 roku. Przyczynił się także do rozkwitu kariery Roberta De Niro i trzynastoletniej wówczas Jodie Foster. View oEmbed on the source website Blue Velvet (1986) – kryminał erotyczny Davida Lyncha Jeffrey Beaumont (Kyle MacLachlan) odkrywa mroczny świat klubów nocnych i powiązanych z nimi morderstw za sprawą przypadkowo znalezionego ludzkiego ucha. Od córki detektywa dowiaduje się o sprawie kryminalnej, w którą jest zamieszana piosenkarka Dorothy Vallens (Isabella Rossellini). Aktorka odgrywająca główną rolę w filmie Davida Lyncha otrzymała nagrodę Independent Spirit w 1987 roku. View oEmbed on the source website Pulp Fiction (1994) – gangsterskie porachunki, kradzieże i narkotyki w wizji Quentina Tarantino Quentin Tarantino przedstawia świat szemranych interesów, które dogadywane są w klubach nocnych i luksusowych willach, za pomocą czterech luźno powiązanych wątków. Film otrzymał Oscara w 1995 roku za najlepszy scenariusz, napisany przez Tarantino i Rogera Avary'ego. W zachwycających rolach wystąpili: Samuel L. Jackson jako Jules Winnfield, John Travolta jako Vincent Vega, Uma Thurman jako Mia Wallace i Bruce Willis jako Butch Coolidge. View oEmbed on the source website Fargo (1996) – czarna komedia neo-noir w reżyserii braci Coen W śnieżnej scenerii Minnesoty Jerry Lundegaard (William H. Macy) wynajmuje dwóch podejrzanych przestępców (Steve Buscemi i Peter Stormare), aby sfingowali porwanie jego żony. W ten sposób chce wyłudzić pieniądze od swojego teścia, które pozwolą mu wyjść z finansowego dołka. Jednak akcja nie przebiega zgodnie z planem, a w pościg za porywaczami rusza policjantka w zaawansowanej ciąży (Frances McDormand). W 1997 roku film Ethana i Joela Coenów został nagrodzony dwoma Oscarami – dla doskonałej Frances McDormand i za najlepszy scenariusz oryginalny. View oEmbed on the source website
Start wakacji w filmowym stylu! Rozpoczął się najdłuższy w Polsce wakacyjny festiwal filmowy
Pierwszego lipca, równolegle nad morzem i w górach, wystartowała XVII edycja wakacyjnego festiwalu BNP Paribas Kino Letnie Sopot-Zakopane, który w tym roku odbywa się pod hasłem: międzypokoleniowa podróż filmowa. Przez całe wakacje w obu miastach partnerskich można bezpłatnie oglądać starannie wyselekcjonowane hity kinowe. 2 lipca do filmowych lokalizacji dołączyło Giżycko z unikalnym w skali Europy kinem jachtowym. Inny tytuł w każdy wieczór wakacji Bogaty repertuar, kultowe pozycje podzielone na dni tematyczne, gwiazdy polskie i zagraniczne, bezpłatne projekcje, a dodatkowo – pierwszy raz w historii festiwalu – 62 tytuły na 62 dni wakacji to zapowiedź wyjątkowej kinowej uczty, podczas której nie powtórzy się żaden film. „Cieszę się, że poprzez bezpłatne projekcje filmowe, dostępne dla wszystkich turystów i mieszkańców, możemy kultywować artystyczne tradycje najsłynniejszych polskich kurortów. Sopot ze znaną wszystkim Operą Leśną i Molo, ale też jako tło wydarzeń w filmach „Do widzenia, do jutra…” Janusza Morgensterna czy „Sztos” Olafa Lubaszenki oraz Zakopane, które znalazło się m.in. w kadrze filmów „Sportowiec mimo woli” z Eugeniuszem Bodo i „Niebezpieczni dżentelmeni” - zaplanowanego na 24 lipca we wszystkich festiwalowych lokalizacjach w ramach dnia tematycznego Made in Poland - to miejsca niezwykle gościnne zarówno jako wakacyjne destynacje, jak i miasta partnerskie festiwalu już od wielu lat. Sopot i Zakopane – dziękujemy!” - powiedział Paweł Adamski, organizator i pomysłodawca festiwalu. Uroczysta inauguracja w Zakopanem W kinie przy Krupówkach publiczność przywitał filmoznawca Radosław Osiński w rozmowie z gościem specjalnym Rafałem Zawieruchą - aktorem, którego głosem przemawia główny bohater animacji „Corgi. Psiak królowej”. W uroczystej inauguracji wziął również udział Burmistrz Zakopanego Łukasz Filipowicz, a także przedstawicie sponsora tytularnego Banku BNP Paribas - Małgorzata Wasiuk, dyrektorka Departamentu Strategii Marki i Aktywizacji oraz Dariusz Maciołek, dyrektor zarządzający Pionu Komunikacji, Marketingu i Zaangażowania Społecznego. Dodatkowo, na widzów zebranych na Kulturalnym Placu Niepodległości, czekała niespodzianka - krótki występ kapeli góralskiej oraz regionalne przekąski przygotowane przez Restaurację Browar Góralski, partnera festiwalu. „Użyczenie głosu arystokratycznemu psu było oczywiście dużą aktorską frajdą, ale nie mniejszą jest rozmawiać tu dzisiaj z Państwem swoim własnym głosem. Jest mi niezmiernie miło, że mogę razem z Wami zainaugurować najdłuższy wakacyjny festiwal filmowy. Życzę udanej międzypokoleniowej podróży, z mnóstwem pozytywnych wrażeń i emocji” – powiedział Rafał Zawierucha. Festiwal cumuje w Giżycku We wtorek, 2 lipca symboliczny klaps filmowy padł również w Giżycku. W kinie plenerowym zlokalizowanym w giżyckiej Ekomarinie publiczność przywitała krytyczka filmowa i popkulturowa Kaja Klimek. W uroczystej inauguracji udział wzięli Pani Burmistrz Giżycka Ewa Ostrowska, przedstawicielka sponsora tytularnego festiwalu, Banku BNP Paribas - Małgorzata Wasiuk, a także gwiazdy filmu „Skołowani”: legenda polskiego kina Jerzy Bończak oraz scenarzystka Agata K. Koschmieder. Pierwszy festiwalowy tydzień w Giżycku obfitował w filmowe atrakcje. Dzień po inauguracji, 3 lipca, mazurska publiczność miała okazję uczestniczyć w spotkaniu w kinie Nowa Fala wokół filmu Jana Macierewicza „Skołowani”. Kaja Klimek rozmawiała z Jerzym Bończakiem i Agatą K. Koschmieder o tym, jak komedia romantyczna może zmienić życie na lepsze. Wieczorem w scenerii Ekomariny odbył się pokaz filmu z udziałem gości specjalnych. Diamentowy Klaps Filmowy w Sopocie We wtorek 16 lipca, podczas uroczystej gali na sopockim Molo, zostanie wręczona nagroda festiwalu - Diamentowy Klaps Filmowy. Co roku wyróżnienie otrzymuje naprzemiennie aktor lub aktorka za wnoszenie do kina pozytywnego przesłania. W tym roku statuetka trafi do wybitnej aktorki, której nazwisko poznamy już w połowie lipca. Festiwalowe dni tematyczne Repertuar festiwalu został – już tradycyjnie - podzielony na filmowe dni tematyczne: Poniedziałki: Kino familijne – projekcje filmów dla całej rodziny: „Corgi. Psiak Królowej”, „Kot w butach”, „Doktor Dolittle” Wtorki: We Love Cinema – hity światowych festiwali: „Pulp Fiction” (z okazji 30-lecia Złotej Palmy w Cannes), „Dream Scenario”, „W trójkącie” Środy: Made in Poland – autorski przegląd najciekawszego kina polskiego: „Kos”, „Niebezpieczni dżentelmeni”, „Nigdy w życiu!” Czwartki: Dobre decyzje – filmy o pozytywnym przesłaniu z dobrą decyzją w tle: „Baby broker”, „Buntownik z wyboru”, „Bezmiar” Oscarowe Piątki – produkcje uhonorowane najważniejsza statuetką w branży filmowej: „Rocketman”, „Wszystko wszędzie naraz”, „Obiecująca. Młoda. Kobieta”, „Marzyciel” Soboty: Filmowe Hity Max – najlepsza rozrywka: „Barbie”, „Elvis”, „Wonka” Niedziele: Kobieta z kamerą – wyjątkowe kobiety po obu stronach kamery: „Anatomia upadku”, „Reality”, „Poprzednie życie” Wtorki, czwartki i niedziele odbywają się pod patronatem Banku BNP Paribas. Oscarowym piątkom patronują marki NEONAIL i NEO MAKE UP, które tego dnia zapraszają wszystkich do NEONAIL Beauty Corner w kawiarni festiwalowej w Sopocie, gdzie będzie można skorzystać z profesjonalnych konsultacji manicure, a także porad makijażowych. Podczas wydarzenia rozdawane będą też vouchery rabatowe, a szczęśliwcy mogą otrzymać upominki, jeżeli usiądą na leżakach NEONAIL w strefie kinowej. Pełny repertuar, harmonogram projekcji i zwiastuny filmów POD TYM LINKIEM. Aktualności, relacje i ciekawostki dostępne na Facebooku i Instagramie @BNPParibasKinoLetnie Wszystkie wydarzenia są bezpłatne, obowiązuje jedynie bilet wstępu na Molo w Sopocie.
Michał Skolimowski – reżyser i scenarzysta, jeden z dwóch synów Jerzego Skolimowskiego
Reżyser uczył się warsztatu od ojca, ale twórczo rozwijał się współpracując z bratem
Michał Skolimowski współpracował z ojcem przy międzynarodowych produkcjach. Jednocześnie próbował tworzyć filmy na własny rachunek. Razem z bratem napisał scenariusz i wyreżyserował psychodeliczny thriller, jednak na jego premierze pojawił się sam, bez Józefa Skolimowskiego. Spis treści: Skrócona biografia reżysera Najlepszą zemstą jest sukces (1984) – współpraca z ojcem przy scenariuszu do filmu Ferdydurke (1991) – adaptacja powieści Witolda Gombrowicza według scenariusza Michała, Józefa i Jerzego Skolimowskich Motyw cienia (1993) – dramat psychologiczny stworzony z bratem Essential Killing (2010) – współpraca reżyserska z ojcem Jerzym Skolimowskim Ixjana. Z piekła rodem (2012)– film Michała i Józefa Skolimowskich Skrócona biografia reżysera Michał Skolimowski urodził się w 1968 roku. Jest synem znanego reżysera Jerzego Skolimowskiego i aktorki Joanny Szczerbic. Jako dziecko Michał często podróżował z rodzicami, razem z bratem Józefem (1970-2012) chodzili do szkoły w Anglii. Reżyser, znany także pod pseudonimami John Yorick i Michael Lyndon, był samotnikiem, nie potrafił odnaleźć się w grupie. Za to łączyła go szczególna więź z bratem. Obydwaj poszli w ślady ojca. Razem pracowali nad scenariuszem i reżyserią filmu „Motyw cienia” (1993), a następnie „Ixjana. Z piekła rodem” (2012). Niestety, okazało się, że było to ich ostatni wspólny projekt. Film ukazał się już po śmierci Józefa. Mężczyzna zmarł w Indiach w wieku 42 lat w wyniku przemęczenia organizmu i wysokiej gorączki spowodowanej sepsą. Dwa lata później zmarła ich matka, Joanna Szczerbic. Została pochowana razem z synem na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Po śmierci brata Michał Skolimowski jak dotąd nie stworzył kolejnego filmu. Najlepszą zemstą jest sukces (1984) – współpraca z ojcem przy scenariuszu do filmu Michał pomagał ojcu przy pisaniu scenariusza do dramatu obyczajowego produkcji francusko-brytyjskiej „Najlepszą zemstą jest sukces”. Zagrał w nim także jedną z głównych ról. Tematem filmu jest relacja między ojcem a synem. Fabuła rozgrywa się w Londynie, gdzie mieszka pewna rodzina z Polski. Adam (Michał Skolimowski) jest zbuntowanym nastolatkiem. Czując ból i wyobcowanie w obcym kraju, planuje wróci do Polski, o czym nie ma pojęcia jego ojciec (Michael York). Michał zagrał w filmie ojca pod pseudonimem Michael Lyndon. Ferdydurke (1991) – adaptacja powieści Witolda Gombrowicza według scenariusza Michała, Józefa i Jerzego Skolimowskich W pracę nad ekranizacją „Ferdydurke” Jerzy Skolimowski zaangażował dwóch swoich synów. Do współpracy aktorskiej zaprosili: Roberta Stephensa, Zbigniewa Zamachowskiego, Beatę Tyszkiewicz, Artura Żmijewskiego i wielu innych znanych polskich oraz zagranicznych aktorów. Film opowiada o trzydziestoletnim Józiu (Iain Glen), który jako dorosły mężczyzna wraca do gimnazjum. W szkole poznaje Miętusa (Crispin Glover) i Syfona (Marek Probosz), a następnie przeprowadza się na stancję do Młodziaków. Tam zakochuje się w Zucie (Judith Godreche). View oEmbed on the source website Motyw cienia (1993) – dramat psychologiczny stworzony z bratem Film opowiada o sztuce, która ma być wystawiona w niewielkiej nadmorskiej miejscowości. Mark (Józef Skolimowski), który odgrywa w niej rolę Napoleona, nie ma pojęcia, że autorem spektaklu jest jego brat Matthew (Michał Skolimowski). Kiedy jednak Mathew sugeruje wprowadzenie zmian w swoim dziele, dowiaduje się od ojca (Michael Sarne) i jednocześnie producenta sztuki, że jest już za późno. Wtedy ujawnia się jako autor. Nad scenariuszem i reżyserią filmu „Motyw cienia” Michał i Józef pracowali razem. Essential Killing (2010) – współpraca reżyserska z ojcem Jerzym Skolimowskim Michał Skolimowski współpracował także z ojcem przy reżyserowaniu filmu „Essential Killing”. Jest to przejmująca historia Afgańczyka Mohammeda (Vincent Gallo), który w obronie własnej zabija trzech amerykańskich żołnierzy. Udaje mu się uciec z tajnej bazy w Europie Środkowej. Do końca filmu nie mamy pojęcia, czy Mohammed jest terrorystą, czy niewinnym człowiekiem, który znalazł się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze. Film zdobył trzy nagrody na festiwalu w Wenecji w 2010 roku, Grand Prix i cztery nagrody indywidualne na festiwalu w Gdyni i cztery Orły w 2011 roku. View oEmbed on the source website Ixjana. Z piekła rodem (2012) – film Michała i Józefa Skolimowskich Utalentowany pisarz Marek (Sambor Czarnota) pojawia się na balu u ekscentrycznego milionera. Tajemnicza atmosfera przyjęcia i duże ilości środków odurzających sprawiają, że mężczyzna traci kontrolę nad sytuacją. Następnego dnia okazuje się, że zabił swojego przyjaciela. Próbuje przypomnieć sobie przebieg zdarzeń, ale jedyne co pamięta, to postać pięknej kobiety (Anna Dereszowska). Film „Ixjana. Z piekła rodem” ukazał się po śmierci Józefa Skolimowskiego. Na jego premierze Michał nie rozstawał się ze zdjęciem brata. View oEmbed on the source website
Jacek Bromski – reżyser popularnych komedii obyczajowych i sensacyjnych
Życie prywatne, zawodowe i najważniejsze filmy
Filmy Jacka Bromskiego to przede wszystkim komfortowa rozrywka, która wywołuje uczucie nostalgii, nie wchodząc na patetyczne tony. W jego dorobku prym wiodą komedie obyczajowe z wątkami sensacyjnymi, które wkradają się nawet w pozornie beztroski i sielankowy krajobraz polskiego Podlasia. Spis treści: Skrócony życiorys Jacka Bromskiego Życie prywatne reżysera Najważniejsze filmy Jacka Bromskiego Skrócony życiorys Jacka Bromskiego Jacek Bromski urodził się w 1946 roku we Wrocławiu. W 1965 roku rozpoczął studia malarskie na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Następnie studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1974 roku – reżyserię na akademii filmowej w Łodzi. W 1988 roku założył Zespół Filmowy „Zebra” (razem z Juliuszem Machulskim i Jackiem Moczydłowskim), który w późniejszych latach przyjął nazwę Studia Filmowego „Zebra”. To tu powstały takie produkcje jak „Kroll” (1991) i „Psy” (1992) Władysława Pasikowskiego czy „Kiler” (1997) i „Kiler-ów 2-óch” (1999) w reżyserii Juliusza Machulskiego. W 1996 roku Jacek Bromski objął stanowisko prezesa Stowarzyszenia Filmowców Polskich, które pełnił do 2024 roku. Przy Stowarzyszeniu założył Związek Autorów i Producentów Audiowizualnych, aby zadbać o regulacje praw autorskich twórców filmowych na arenie międzynarodowej – nie tylko w Europie, ale także w Azji i obydwu Amerykach. Życie prywatne reżysera Jacek Bromski był mężem Anny Zielińskiej. W 1972 roku urodził się ich syn Łukasz, który jako dorosły mężczyzna został grafikiem komputerowym. W latach 80. miał miejsce jego głośny romans z aktorką Ewą Błaszczyk, którą poznał podczas kręcenia filmu „Alicja” (1982) – współpraca reżyserska z Jerzym Gruzą. Więcej na ten temat w historii miłości Jacka Bromskiego i Ewy Błaszczyk. Następnie wziął ślub z aktorką Anną Romantowską, która była świeżo po rozwodzie z Krzysztofem Kolbergerem. Chociaż wydawało się, że Jacek Bromski i Anna Romantowska są dla siebie stworzeni, ich małżeństwo zakończyło się cichym rozwodem. Oficjalnie od 2011 roku reżyser jest w związku z Moniką Smoleń-Bromską, która była wiceministrem kultury w rządzie Donalda Tuska. Więcej w artykule o Jacku Bromskim i Monice Smoleń. Mają córkę Zosię – dziewczynka pojawiła się w jego filmie „Solid Gold” z 2019 roku. Najważniejsze filmy Jacka Bromskiego Jacek Bromski znany jest z lekkich filmów, które nie mają ambicji rozstrzygania głębokich dylematów moralnych. Największą popularność zdobyły jego obrazy z serii „U Pana Boga...” rozgrywające się na Białostocczyźnie i komedie gangsterskie. Reżyser współpracował między innymi z Januszem Gajosem, Zbigniewem Zamachowskim, Bogusławem Lindą, Cezarym Pazurą, Anną Romantowską, Krystyną Feldman i Anną Przybylską. Alicja (1982) – debiut we współpracy z Jerzym Gruzą Musical jest adaptacją książki Lewisa Carrolla pt. „Alicja w krainie czarów”. Dziewczyna (Sophie Barjac) poznaje Białego Królika (Jean-Pierre Cassel) i zakochuje się w nim. Jednak ich miłości zagraża zazdrosna Królowa Kier (Susannah York). Królik, chcąc ocalić ukochaną przed gniewem kapryśnej monarchini, ucieka za granicę. Dziewczyna popada w rozpacz myśląc, że została odrzucona. View oEmbed on the source website Ceremonia pogrzebowa (1984) – dramat obyczajowy o relacjach rodzinnych Do wsi pod Warszawą zjeżdżają się bliscy zmarłego profesora etyki Jana Nepomucena Tarnowskiego (Andrzej Szalawski). Wśród nich jest jego starszy syn Stefan (Bogusław Linda), który w młodości uciekł z domu rodzinnego, aby podjąć studia malarskie wbrew woli ojca. Z czasem staje się cynicznym człowiekiem. Na pogrzebie pojawia się z byłą żoną Anną (Jadwiga Jankowska-Cieślak) i ich synem Pawłem (Paweł Gruza). Jan (Piotr Machalica) jest drugim synem profesora i prowincjonalnym nauczycielem historii – z kompleksami i apodyktyczną żoną (Anna Romantowska). Na pogrzeb przyjechali razem z córką Joasią (Julia Kolberger). Film otrzymał Brązowe Lwy Gdańskie w 1985 roku jako najlepszy debiut telewizyjny. View oEmbed on the source website Zabij mnie, glino (1987) – film gangsterski Skazany za kradzieże i napady z bronią Jerzy Malik (Bogusław Linda) wydostaje się z więzienia dzięki pomocy szefa gangu (Jerzy Zass). Na wieść o jego ucieczce milicjant Popczyk (Piotr Machalica) natychmiast przerywa urlop i wraca na posterunek, aby ścigać zbiegłego. Udaje mu się ponownie osadzić przestępcę w więzieniu, ale i tym razem gangster wkrótce odzyskuje wolność. Tym razem dzięki pomocy Seweryna (Zbigniew Zamachowski), który terroryzuje zgromadzonych na sali sądowej. Aby przetrwać, Malik musi zmienić tożsamość. Poznaje Dorotę (Anna Romantowska), która zakochuje się w nim, nie wiedząc, kim jest naprawdę. Film otrzymał Brązowe Lwy Gdańskie w 1988 roku w kategorii najlepszy montaż. View oEmbed on the source website Sztuka kochania (1989) – komedia erotyczna Seksuolog Olgierd Pasikonik (Piotr Machalica) odpowiada na list czytelniczki Anny (Joanna Trzepiecińska), która ma wątpliwości odnośnie planowanego małżeństwa z Piotrem (Piotr Polk). Dziewczyna ucieka sprzed ołtarza, po czym pijana zjawia się w domu doktora. Chwilę wcześniej pojawia się tam także jego wielbicielka Eliza (Ewa Ziętek), a jej wizyta ujawnia problemy seksuologa z własną impotencją. W filmie erotycznym w reżyserii Jacka Bromskiego wystąpili także: Anna Romantowska, Wiktor Zborowski i Zbigniew Zamachowski. View oEmbed on the source website U Pana Boga za piecem (1998) – pogodna komedia umiejscowiona na pograniczu W Królowym Moście na Białostocczyźnie niespodziewanie pojawia się Marusia (Ira Łaczina). Kobiecie udało się uciec z autobusu napadniętego przez ukraińską mafię. Zgłasza sprawę na policję i znajduje tymczasowe schronienie na parafii. Marusia stopniowo osadza się w mieście. Poznaje organistę Witka (Jan Wieczorkowski) i zaprzyjaźnia z miejscową ludnością. Wkrótce okazuje się, że nawet kiedy udaje się odzyskać jej pieniądze zabrane przez „Gruzina” (Władimir Abramuszkin), nie ma potrzeby wracać do domu. Film zdobył cztery nagrody indywidualne i nagrodę Złoty Klakier dla najdłużej oklaskiwanego filmu na festiwalu w Gdyni, a także Brązowe Grono na Lubuskim Lecie Filmowym w 1998 roku. View oEmbed on the source website W kolejnych latach powstały kontynuacje opowieści, która skradła serca Polaków: U Pana Boga w ogródku (2007) – do miasteczka pod Białymstokiem zostaje skierowany nieudolny policjant Marian Cielęcki (Wojciech Solarz), tymczasem okazuje się, że trzeba zapewnić ochronę przebywającemu nieopodal świadkowi koronnemu, U Pana Boga za miedzą (2009) – w Królowym Moście zbliżają się wybory na burmistrza, co zbiega się z powrotem Stasia z USA (Grzegorz Heromiński) i cieszącego się złą sławą „Gruzina”. W mieście pojawia się także doświadczona inspektor Marina Chmiel (Agnieszka Kotlarska), która ma przeszkolić policję z komputerów. To ja, złodziej (2000) – komedia sensacyjna o młodocianych przestępcach Szesnastoletni Piotrek (Jan Urbański) pracuje jako mechanik samochodowy u Romana Wyskocza (Janusz Gajos). Po godzinach kradnie radia samochodowe razem z jedenastoletnim Frankiem zwanym „Szczurkiem” (Zbigniew Dunin-Kozicki). Aby zaimponować prawdziwemu złodziejowi Maksowi (Maciej Kozłowski), postanawia ukraść luksusowe auto kompozytora Seweryna (Daniel Olbrychski). W filmie wystąpiły także Kinga Preis jako matka „Szczurka” i Krystyna Feldman w roli babci Piotrka. Janusz Gajos i Krystyna Feldman za role w komedii Jacka Bromskiego otrzymali Orły na gali w 2001 roku. Młody wówczas Jan Urbański otrzymał nagrodę w konkursie Ale Kino. View oEmbed on the source website Kariera Nikosia Dyzmy (2002) – współczesna adaptacja kultowej powieści Film luźno nawiązuje do książki „Kariera Nikodema Dyzmy” autorstwa Tadeusza Dołęgi-Mostowicza i serialu, który w latach 80. bił rekordy popularności. Imię „Nikoś” przywołuje także pamięć o trójmiejskim gangsterze Nikodemie Skotarczaku. W rolę szarej eminencji wcielił się Cezary Pazura. Po tym, jak publicznie naubliżał wicepremierowi Maciejowi Terkowskiemu (Lew Rywin), o jego względy biją się dyrektorzy potężnych spółek, politycy i wpływowe kobiety, w tym król branży spożywczej Roman Kiliński (Andrzej Grabowski) i senator Anna Walewska (Ewa Kasprzyk). View oEmbed on the source website Bilet na księżyc (2013) – wyprawa przez Polsce w końcówce lat 60. Jest 1969 rok. Antek (Mateusz Kościukiewicz) postanawia odwieźć swojego młodszego brata Adama (Filip Pławiak) do jednostki wojskowej nad morzem. Czeka ich podróż przez całą Polskę, a podczas niej starszy brat chce pokazać młodszemu najlepsze strony życia. W ten sposób trafiają do klubu Albatros, gdzie Antek poznaje tancerkę Roksanę (Anna Przybylska). Niestety nowa znajomość, choć pełna ekscytujących wrażeń, zamiast happy endu powoduje szereg kłopotów. Komedia obyczajowa w reżyserii Jacka Bromskiego została uhonorowana Nagrodą Project London i indywidualną za najlepszy scenariusz (napisany przez Jacka Bromskiego) na festiwalu w Gdyni w 2013 roku. View oEmbed on the source website
Dariusz Gajewski – reżyser i scenarzysta. W swoich filmach stawia na bohaterów i ich historie
Prywatnie jest mężem znanej polskiej aktorki
Dariusz Gajewski karierę filmową zaczynał od form dokumentalnych. To rodzaj, który wymaga od reżysera szczególnej rzetelności, wrażliwości i uważności na drugiego człowieka. Warsztat ten widać w późniejszych filmach fabularnych. Nie tylko przedstawiają one ludzkie historie, ale i oddają całą paletę emocji, które jak w życiu są zmienne – narastają, odpuszczają, powracają lub przechodzą w kolejne. Spis treści: Krótka biografia reżysera Warszawa (2003) – debiut fabularny z nagrodą główną na festiwalu w Gdyni Lekcje pana Kuki (2008) – komedia obyczajowa o pracy za granicą Obce niebo (2015) – thriller o emigracji na północ Legiony (2019) – dramat wojenny na rocznicę odzyskania niepodległości Życie prywatne Dariusza Gajewskiego Krótka biografia reżysera Dariusz Gajewski urodził się 3 grudnia 1964 roku w Częstochowie. Po szkole średniej studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim (1983-1986), a następnie reżyserię w Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1988-1994). Zanim nakręcił „Warszawę” (2003), tworzył filmy dokumentalne dla Telewizji Polskiej i sztuki teatralne. W 1999 roku wystawił „Skórzaną maskę” na podstawie dramatu Helmuta Kraussera, którą następnie zaadaptował w filmie „AlaRm” (2002). Zamknięta w krótkim metrażu opowieść artysty, który podejmuje grę z rzeczywistością, otworzyła mu drogę do kariery na wielkim ekranie. Warszawa (2003) – debiut fabularny z nagrodą główną na festiwalu w Gdyni To opowieść o mieście, które daje możliwości rozpoczęcia nowego etapu w życiu. Poprowadzone w wielogłosie historie głównych bohaterów pokazują, że nie jest to łatwe, ale jeśli mamy szczęście i jesteśmy odważni, to może się udać. W postawach swoich bohaterów reżyser przemyca osobiste doświadczenie Warszawy. Na stronie culture.pl przytoczone są jego następujące słowa: Zderzyłem się z tym miastem tak, jak zderzają się bohaterowie mojego filmu. Jak skończyłem Filmówkę, to wyszedłem z torbą z Dworca Centralnego i naprzeciwko mnie była jakaś dziwna, pusta przestrzeń. Oczywiście znałem ją wcześniej, ale teraz przyjechałem do tego miasta, żeby [...] znaleźć swoje miejsce w życiu. Nie miałem dokąd pójść, nie miałem gdzie spać [...]. To jest fascynujące, fantastyczne miasto, które cały czas odrasta, cały czas siebie szuka. Jest taką metaforą poszukiwania własnego kształtu, odpowiedzi na pytanie: „Kim jestem?”. Jego bohaterami są: Klara (Agnieszka Grochowska) – przyjechała do Warszawy, aby zamieszkać z narzeczonym, Paweł (Łukasz Garlicki) – chłopak po domu dziecka przybył na rozmowę o pracę, Wiktoria (Dominika Ostałowska) – dziewczyna zgadza się na propozycję nieznajomego mężczyzny, ojciec poszukujący córki (Sławomir Orzechowski) – przyjechał do Warszawy samochodem dostawczym wyładowanym jabłkami, kombatant (Andrzej Szenajch) – nie może odnaleźć się w mieście, które zapamiętał z czasów Powstania Warszawskiego. Film zdobył Złote Lwy i pięć nagród indywidualnych na festiwalu w Gdyni w 2003 roku, a Dominika Ostałowska dodatkowo otrzymała także Orła w 2004 roku w kategorii: najlepsza rola drugoplanowa. View oEmbed on the source website Lekcje pana Kuki (2008) – komedia obyczajowa o pracy za granicą Film komediowy produkcji polsko-austriackiej opowiada o młodym mężczyźnie (Łukasz Garlicki), który myśli o wyjeździe za granicę, aby dorobić i zobaczyć trochę świata. Nie mając pojęcia, jak się do tego zabrać, postanawia poradzić się bardziej doświadczonego w zagranicznych podróżach pana Kuki (Andrzej Grabowski), znajomego rodziców. Za jego namową decyduje się pojechać do Wiednia. Kiedy nadchodzi długo wyczekiwany dzień podróży, okazuje się, że rzeczywistość daleko odbiega od ideału, jaki przedstawiał Waldkowi pan Kuka. Do stolicy Austrii chłopak jedzie autobusem pełnym przemytników, przewożących z Polski kiełbasę i wódkę na handel. Na miejscu Waldemar poznaje Lothara (August Diehl), pianistę i kleptomana, który namawia go do drobnych kradzieży. Spotyka też Alę (Anna Przybylska), w której ramionach doświadcza pierwszej miłości. Film jest adaptacją książki Radka Knappa, który razem z Dariuszem Gajewskim opracował scenariusz. View oEmbed on the source website Obce niebo (2015) – thriller o emigracji na północ Film opowiada o rodzicach, Basi i Marku (Agnieszka Grochowska i Bartłomiej Topa), którzy razem ze swoją córką Ulą (Barbara Kubiak) postanawiają zamieszkać w Szwecji. Jednak życie na granicy prawa skutkuje odebraniem im dziecka. Dziewczynka zostaje przekazana rodzinie zastępczej, ale Basia i Marek nie zamierzają odpuścić. Agnieszka Grochowska za rolę w „Obcym niebie” otrzymała nagrodę główną na festiwalu w Gdyni w 2015 roku. Film został wyróżniony także na festiwalu Off Camera w 2016 roku, zdobywając dwie statuetki – dla Agnieszki Grochowskiej za najlepszą rolę żeńską i dla Dariusza Gajewskiego za reżyserię. View oEmbed on the source website Legiony (2019) – dramat wojenny na rocznicę odzyskania niepodległości Fikcyjni bohaterowie filmu Dariusza Gajewskiego osadzeni są w realiach historycznych. Ułan Tadek Zbarski (Bartosz Gelner) jest narzeczonym Aleksandry Tubilewicz (Wiktoria Wolańska), agentki wywiadu z Ligi Kobiet Pogotowia Wojennego. Ich miłość zostaje wystawiona na próbę, kiedy Ola poznaje Józka Wieżę (Sebastian Fabijański) – żołnierza zbiegłego z armii carskiej. W tle rozgrywającego się love story młodzi bohaterowie spotykają sztandarowe osobistości tamtych czasów, w tym Józefa Piłsudskiego (Jan Frycz), Stanisława Kaszubskiego (Mirosław Baka), rotmistrza Zbigniewa Dunin-Wąsowicza (Borys Szyc) czy Jerzego Topór-Kisielnickiego (Antoni Pawlicki). Film powstał pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej z okazji setnej rocznicy odzyskania niepodległości. Melodramat o I wojnie światowej był nominowany do Orłów w 2020 roku w kategorii: najlepsza charakteryzacja. View oEmbed on the source website Życie prywatne Dariusza Gajewskiego Reżyser od 2004 roku jest mężem Agnieszki Grochowskiej, z którą wielokrotnie współpracował przy swoich filmach. Aktorka jest młodsza od niego o 15 lat, jednak różnica wieku nie stanowi dla nich problemu. Więcej o tym w artykule na temat ich związku. Dariusz Gajewski i Agnieszka Grochowska mają dwóch synów – Władysława (ur. 2012) i Henryka (ur. 2016).