Kinga Dębska na początku kariery odeszła od męża. Była pewna swojej decyzji
Kinga Dębska jest cenioną polską reżyserką, a prywatnie również mamą aktorki, Marii Dębskiej. W najnowszej rozmowie z „Wysokimi Obcasami” wróciła wspomnieniami do chwili rozwodu z mężem. Tej decyzji nie żałowała nigdy. Jak to wyglądało? ZOBACZ TEŻ: Łączy je wyjątkowa więź. Jak zmieniała się relacja Marii Dębskiej i jej mamy Kingi? Kinga Dębska wspomina odejście od męża Reżyserka poszła na swoje kierunkowe studia dopiero po urodzeniu córki Marysi. Kiedy jej kariera zaczynała nabierać rozpędu, postanowiła odejść od męża. „Nie byliśmy dla siebie” – mówiła. Nigdy nie żałowała swojej decyzji i tego, że podążyła własną ścieżką. Kinga Dębska, Maria Dębska, sesja dla magazynu VIVA! "Kiedy wyszłam z domu z Marysią za rękę, poczułam ekscytację, że życie zaczyna mi się na nowo, nie wiem, co będzie, ale wiem, że na pewno dobrze zrobiłam. To jest fajny facet, dał mi fantastyczne dziecko, ale nie byliśmy dla siebie. Twierdził, że jestem niedojrzała, i miał rację. Na początku bardzo mi się podobało, że jestem kochana, pożądana i dekorowana, ale z czasem zaczęło mnie to nudzić. To w ogóle nie był mój świat. Kiedy Marysia miała cztery lata, ja dałam sobie jeszcze dwa" – mówiła w wywiadzie. Początki nowej drogi Był to moment, kiedy Dębska pracowała jeszcze jako dziennikarka i zupełnie nie obawiała się, że nie poradzi sobie finansowo. Pomogli jej rodzice, u których początkowo zamieszkała z Marysią. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dawid Podsiadło i Maria Dębska przyłapani na intymnym nagraniu. Fani nie mają już wątpliwości "Dokładnie w dniu, w którym minęły dwa lata od mojego postanowienia, zostawiłam na stole obrączkę i wyszłam z domu z Marysią za rękę. Do mamy i taty. Pracowałam jako dziennikarka, miałam z czego żyć. Na początku tamtego małżeństwa nagle zaczęłam się dusić. Dostałam pierwszego w życiu ataku astmy. Tak jakby ciało chciało mi powiedzieć coś, co głowa próbuje zakopać” - wyznała. Kinga Dębska, Maria Dębska, sesja dla magazynu VIVA! Kinga Dębska podjęła najważniejszą dla siebie decyzję, która pozwoliła jej iść dalej i spełniać marzenia.
Łączy je wyjątkowa więź. Jak zmieniała się relacja Marii Dębskiej i jej mamy Kingi?
„Życzę córce żeby była szczęśliwa, a sobie, żebym miała piękne wnuki”
Obie tworzą filmy, ale od innych stron. Łączą je pula genów, miłość i niezależność. Oraz sukces, który każda osiągnęła. Maria Dębska – aktorka – oraz jej mama Kinga Dębska – reżyserka i scenarzystka – podczas sesji do VIVY! w 2022 roku opowiedziały nam o swojej wyjątkowej relacji… Czy zawsze łączyła ich silna więź? Czego uczą się o sobie mama i córka? 22 maja Maria Dębska świętowała urodziny. Z tej okazji przypominamy, co wspaniałe artystki mówiły nam o rodzinie. Co łączy, a co dzieli Marię i Kingę Dębskie? Wywiad wideo Emocje, które czują dziś do siebie to efekt długiej drogi, jaką przeszły jako mama i córka. Dziś widzą w sobie wiele podobieństw. Różnice, choć nieznaczne, też się zdarzają. „Dużo nas łączy, ale też dzieli. Myślę, że mama jest bardziej ekstrawertyczna, niż ja. I jeszcze ja lubię późno chodzić spać i długo spać, a mama wstaje o świecie i kładzie się wcześnie”, mówiła VIVIE.pl Maria Dębska a jej mama dodawała jeszcze, że o wiele bardziej, niż córka, ceni zewnętrzny porządek. A czy Kinga Dębska jako reżyserka czasami współpracująca z ukochanym dzieckiem daje na planie mu fory? „Myślę, że relacje w pracy a prywatnie to są zupełnie inne sprawy. Na planie traktuję Marysię nie jak córkę, może nawet jestem wobec niej bardziej wymagająca. Ale to dlatego, że ją znam od dziecka, a innych aktorów nie”, usłyszeliśmy… Zobacz też: „Był wytrwały, czekał na mnie”. Oto niezwykła historia miłości Agnieszki Chylińskiej i jej męża Poprosiliśmy też panie, by złożyły sobie życzenia. „Marysi życzę, żeby po prostu była szczęśliwa. Żeby robiła swoje, popełniała błędy, ale też niczego się nie bała. A już bardziej sobie, żebym miała piękne wnuki”, wyznała Kinga Dębska. „A ja życzę mamie, żeby w niczym nie hamowała, żeby dalej szła przez życie tak jak idzie. Gdy jej jest dobrze, to i ja jestem szczęśliwa. Ostatnie dwa lata jesteśmy bliżej siebie i chciałabym, że to szło w tę stronę”, odpowiedziała Maria. Co jeszcze zdradziły VIVIE.pl sławne mama i córka? Sprawdźcie sami oglądając nasze wideo do końca. A poniżej przypominamy wywiad, którego artystki udzieliły Beacie Nowickiej dla VIVY! w 2022 roku. Czytaj też: Helena Englert o rodzicach: „To kolejny element przywileju, w którym dorastałam, że mogłam mieć w domu taką wiedzę” Maria Dębska i Kinga Dębska w archiwalnym wywiadzie VIVY! Żyjemy w czasach, w których historia pisze się na nowo. Zaczyna się trzeci rok pandemii, na Ukrainie wybuchła wojna, do Polski przyjechało ponad dwa miliony uchodźców… Kinga: Na naszych oczach dzieje się historia, ale ja nie czuję się specjalistką od polityki zagranicznej. Wiem jedno, że po dwóch latach lęku o zdrowie i życie najbliższych doszedł lęk o pokój, o bezpieczeństwo. U mnie w domu TVN24 jest włączony na okrągło, bo mój mąż jest uzależniony od informacji. Moja głowa już nie może tego wytrzymać. Jadąc rano na zdjęcia, nie włączam w samochodzie radia, bo się boję. Maria: Przerażają mnie zbrodnie na narodzie ukraińskim. Myślę, że temu, kto to rozpętał, zależy na tym, żebyśmy się bali. Wszyscy żyjemy w lęku, ale staram się nie dać mu pochłonąć. Na początku ciężko mi było pracować, bo to, co robię, wydawało mi się niepotrzebne. Teraz myślę, że dla widzów takie chwilowe oderwanie, reset jest jak tabletka, która choć na chwilę pozwala nie myśleć. Dzień po wybuchu wojny graliśmy w Teatrze Polskim „Króla” na podstawie powieści Szczepana Twardocha. Nagle stało się to porażająco aktualne. Każde słowo brzmiało inaczej niż wcześniej. Podczas ukłonów ciężko mi było powstrzymać łzy. Kinga: A w tym wszystkim staramy się żyć normalnie… W moim ogrodzie jest wiosna. Kwitną krokusy, świeci słońce. Kinga Dębska, Maria Dębska, 46.FPFF w Gdyni, 2021 Bóg istnieje? Kinga: Istnieje. Bez niego nic nie miałoby sensu. Do życia bardzo potrzebuję wiary. Maria: Moja relacja z Bogiem jest dość trudna, czasem pełna złości, czasem tęsknoty. Zmienia się na przestrzeni mojego życia. Kinga: Przeżyłam śmierć kliniczną. To było ekscytujące uczucie absolutnej błogości. Było ciepło i jasno. Pamiętam tunel, nieistotne sceny z rodzicami i myśl, że będzie im smutno, kiedy zniknę, bo bardzo mnie ciągnęło na drugą stronę. Do dziś myślę o śmierci w jasnych kolorach, jako odejściu w inny, lepszy wymiar. Ostatnio wgłębiam się w ten temat, przygotowując się do filmu o pandemii. Fascynuje mnie, co czuli ludzie, kiedy leżeli pod respiratorem. Z różnych opowieści wiem, że często przeżywali intensywne „drugie” życie. Niektórzy mają ochotę tam wrócić. To dla mnie znak, że poza realnym światem jest coś jeszcze. Maria: Myślę, że wiara jest przywilejem. I mnie ten przywilej musnął. To jakaś duchowa przestrzeń, której raz mam w sobie więcej, a raz mniej, to jest poza rozumem. Kinga: We współczesnym świecie rozum jest przeceniany. Daje poczucie, że panujemy nad światem. Kinga: …a on nam udowadnia, że to nieprawda. Ludzie mierzą, ważą, zachodnia cywilizacja oparta jest na wiedzy. Nie na intuicjach i przeczuciach. Ja jestem na takim etapie życia, kiedy – mówiąc Mickiewiczem – „czucie i wiara silniej mówi do mnie niż mędrca szkiełko i oko”. Doświadczenie mi podpowiada, że jak zaufam życiu, to piękne rzeczy same się zdarzą. Przez zbytnią racjonalność nie dostrzegamy, że o naszym szczęściu decyduje trzepot skrzydeł motyla. Co Wam się przydarzyło pięknego? Kinga: Większość moich pięknych wspomnień związanych jest z córką, urodziłam ją w wieku 22 lat. Staram się kultywować naszą relację. Ostatnio pojechałyśmy na weekend do Paryża na 30. urodziny Marysi. Mąż się śmiał, że robię prezent sobie, ale ja wiedziałam, że Marysia będzie zachwycona wyjazdem tylko z mamą. Maria: Przechodziłam wtedy trudny czas, byłam w totalnej rozsypce… Gdyby nie ten wyjazd, być może ciężej byłoby mi się otworzyć na rozmowę na pewne tematy. Kinga: Związek matki z córką ewoluuje. Kiedy twoja córka dorasta, przechodzisz na inny poziom. Paryż był dla nas takim przejściem. Pierwszy raz opowiedziałam Marysi o moich słabościach, lękach i mam wrażenie, że to jej zrobiło dobrze. Podzieliłam się z nią swoim mrokiem, na co odpowiedziała mi jeszcze większą miłością. Potrzebna Ci była ta rozmowa? Maria: Bardzo. Często mamy do rodziców dużo żalu, pretensji i złości, przecież „każdy ma spieprzone dzieciństwo, nawet jak było najszczęśliwsze”. Szczerość mamy uwolniła mnie od tej złości. Popatrzyłam na nią jak na partnera, a nie jak na ideał albo na przeciwnika. A jednocześnie pozwoliłam sobie na rozsypkę. Zapytałaś mnie, czy mogę mamę poprosić o pomoc? Mogę. Ale często nie prosiłam, bo jakoś tak chyba jest, że kobiety w naszej rodzinie się nie skarżą. Od dziecka myślałam o tym, co powinnam, a nie czego chcę. Czasami przez wiele miesięcy dusiłam coś w sobie, bo uważałam, że sama muszę dać sobie z tym radę. W Paryżu pierwszy raz otwarcie przyznałam, że z wieloma rzeczami w ogóle sobie nie radzę. Przestałam udawać dzielną. Mama przede mną, a ja przed nią. Kinga: Ciekawi mnie to i boli jednocześnie, bo słucham tego jako matka, która chciałaby dziecku przychylić nieba, szczególnie jak ma tylko jedno, jak ja. Być może mamy w sobie taką polską nutę kobiety bolesnej, która musi pocierpieć, żeby żyć. Może niesiemy to w genach. Fascynuje mnie ten cały bagaż, przekaz, relacje między rodzicami a dziećmi. Obiecałyśmy sobie, że raz w roku będziemy wyjeżdżać tylko we dwie. Kilka lat temu w ramach terapii zrobiłaś genialny film „Moje córki krowy”. Otrząsnęłaś się z dziedzictwa mamy i taty? Kinga: Cały czas to robię. Tematy rodzinne mnie prześladują. Tata i mama wciąż żyją we mnie, przeszłe pokolenia również. Ale teraz jestem na etapie, że nawet to lubię. Myślę, że to wszystko mnie buduje. Patrzę na to jak na sztafetę pokoleń. Każda kolejna kobieta w naszej rodzinie ma coś podobnego, a jednocześnie własnego, i jest coraz bardziej wolna. Może walnąć pięścią w stół szybciej niż jej matka. Ty i ja dorastałyśmy w komunie przekonane, że nigdy nie wyjedziemy za granicę, a nasze córki od małego znają języki, wyjeżdżają. Miały przywileje, o których myśmy nawet nie marzyły, bo tak daleko nie sięgała nasza wyobraźnia. Co wcale nie znaczy, że emocjonalnie nasze dzieci miały lepiej od nas. Dobrze, że to dodałaś, bo też tak uważam. Kinga: Od dawna wiem, że nie można być doskonałą matką, można tylko starać się na miarę własnych możliwości, a dziecko weźmie tej miłości tyle, ile potrzebuje. Myślę, że przede wszystkim trzeba walczyć o siebie, o swoje szczęście. Ty walczyłaś. Kinga: Walczyłam. Marysię urodziłam na trzecim roku japonistyki i ona tak naprawdę ze mną dorastała. Ja rozwijałam swoje pasje, a ona była przy mnie. Czasami jej się to podobało, często nie, ale była blisko. Długo szukałam swojej drogi, studiowałam japonistykę, byłam dziennikarką. Aż nakręciłam niezależny film „Szeptem” i dostałam się na reżyserię na FAMU w Pradze. Byłam już po trzydziestce i po rozwodzie. Musiałam też równocześnie pracować. Pamiętam, że Marysia nienawidziła słowa postsynchrony (śmiech). Wyobrażam sobie, że dla małej dziewczynki mogło to być czasami trudne… Maria: I było. Nie byłabym szczęśliwa, gdyby dla mnie z tego zrezygnowała. Ale to było czasem trudne, czułam, że muszę ją łapać, zdobywać jej uwagę. Czasami jeździłam z nią na służbowe wyjazdy. Na jakimś festiwalu Harrison Ford, z którym mama robiła wywiad, zapytał, co tam u mnie słychać. Pomyślałam: koleś, mam cię gdzieś. Mam 12 lat, wolałabym pójść z mamą na lody, a przez ciebie nie mogę. Nie lubiłam tych wyjazdów, bo chciałam być jak najbliżej mamy, a tam to było niemożliwe. Może wtedy matka zaraziła Cię aktorstwem? Maria: Myślę, że nie. Nie imponował mi ten świat. Miałam wrażenie, że mama bawi się w jakieś dziwne rzeczy. Często nie miałyśmy pieniędzy. Kiedy była w szkole filmowej, żyła trybem studenckim i kręciła filmy dokumentalne. Pamiętam, jak jeden robiła w domu. Przyprowadziła jakichś facetów z kamerami i kablami, które rozłożyli na podłodze, cały czas palili, ustawiali, rozmawiając o nieistniejących światach. Zastanawiałam się, dlaczego mama nie ma jakiejś normalnej pracy, gdzie ludzie zajmują się poważnymi sprawami (śmiech). Grałam wtedy na fortepianie, bardzo to lubiłam. Aż kiedyś, po maturze, przypadkiem poszłam do szkoły teatralnej na egzamin i poczułam, że właściwie to fajnie przez chwilę poudawać kogoś innego. Kinga: Tak jak mama chciałaś się bawić… Paradoks, bo Ty zawsze chciałaś być sobą. Kinga: Długo czułam się uwięziona w gorsecie oczekiwań. Byłam starszą siostrą, musiałam mieć same piątki, a w sobotę rano iść na targ po warzywa. Być tą dzielną. Ale ja byłam zbuntowaną nastolatką. Miałam bardzo silną relację z ojcem, chciałam, żeby był ze mnie dumny. W rodzinie nie odnosiliśmy się do siebie z namaszczeniem. Była miłość, ale szorstka. Rodzice urodzili się tuż po wojnie. Nikt ich specjalnie nie tulił, nie mówił, że ich kocha. Dali mi więc tyle, ile umieli dać. Mama zawsze mi mówiła, że mam być dzielna. I byłam, tak jak i oni musieli kiedyś być dzielni. Ja odziedziczyłam to po nich, a Marysia po mnie – za wszelką cenę trzeba dać radę. Maria: Obie mamy to w kościach. Słyszałam wielokrotnie: „Och, już tak nie przesadzaj”, „Już się tak nie roztkliwiaj nad sobą”. Muzyczna edukacja jest bezwzględna. Kiedy grasz dobrze, nie ma o czym mówić, podyskutujmy o błędach. W domu starałam się nie sprawiać kłopotów. Mama studiuje w Pradze, pracuje, nie jest jej łatwo. Musimy we dwie dać radę i ja muszę być dzielna. Z perspektywy 30-latki myślę, że to nie był czas na bycie dzielną. Dopiero teraz daję sobie przyzwolenie na popełnianie błędów. Nie uśmiecham się, kiedy czuję się beznadziejnie. Pozwoliłam sobie dojść do głosu. Długo żyłam w kotle oczekiwań wobec mnie i starałam się każdego zaspokoić. To był słaby pomysł na życie. Zgadzam się… Maria: W aktorstwie jest dużo więcej wolności, więc w pewnym sensie było dla mnie ucieczką. Jest tu miejsce na próbowanie, na błędy. Na fortepianie grałam muzykę klasyczną, tam nie istnieje margines błędu. Kinga: Zawsze widziałam, że Marysia lubi się wygłupiać, jest niesamowicie zabawna. Jestem przekonana, że będzie fenomenalną aktorką komediową. Maria: Jestem Bliźniakiem i ta dwoistość tkwi we mnie bardzo silnie. Jest we mnie dużo melancholii, lubię się wzruszać, jestem sentymentalna. Z drugiej strony uwielbiam w moim zawodzie fakt, że możemy się wydurniać. Czytaj też: Wspólne nagranie Dody i Justyny Steczkowskiej jest hitem sieci. Tak wygląda dziś ich relacja Od Waszej wspólnej, rewelacyjnej „Zabawy…” minęły już cztery lata. Może czas na kolejny film? Kinga: To przyjdzie naturalnie. Jak będę miała dla Marysi fantastyczną rolę, na pewno jej to zaproponuję i będziemy pracować razem. Maria: Mamy swoje ścieżki, one idą bardzo blisko siebie i kiedy raz na jakiś czas się przecinają, wtedy to jest dla nas coś wyjątkowego. Twój ulubiony reżyser Pedro Almodóvar w moim ulubionym filmie „Wszystko o mojej matce” mówi: „Sukces nie ma smaku ani zapachu”. Kinga: Moim sukcesem jest to, że mogę być sobą i żyć, jak chcę. Nie jestem reżyserką, którą koledzy po fachu kochają. Robię filmy dla ludzi, co przez niektórych jest uważane za kino drugiej kategorii. Być może mój sukces polega na tym, że nie przejmuję się tym, co inni o mnie myślą. Poza tym sukces córki cieszy mnie dużo bardziej. Maria: Kiedy dostałam nagrodę w Gdyni za rolę Kaliny Jędrusik, tego samego dnia zaraziłam się covidem i straciłam węch (śmiech). Sukces to momenty. W Polsce mówi się: „Udało ci się”. Na świecie: „You made it”, zrobiłeś to. Nam się wszystko zawsze „udaje” przypadkiem. Lubię te chwile, kiedy sama sobie pokazuję, że mogę. Podoba mi się Wasza słabość i siła. Śmiałość i kruchość. Kobiecość. Kinga: Zawalczyłyśmy o siebie jako kobiety. Cywilizacyjnie. Mama, jak wiele kobiet z jej pokolenia, żyła w cieniu męża. Wspierała go, ale zrezygnowała z siebie. Była uzdolniona plastycznie. Kiedyś kupiłam jej sztalugi i farby: „Mamo, maluj”. A ona machnęła ręką: „Eee tam” i wrzuciła sztalugi za kanapę. Porzuciła swój talent. Siostra pokazała mi obrazy, które maluje. Zachwyciłam się: „Magda, jakie genialne!”. Ale ona nie chce z nimi wyjść do świata. Wiele kobiet nic nie robi ze swoimi talentami i się umniejsza. To się zmienia, ale powoli. Maria: Kobiety w mojej rodzinie były i są silnymi jednostkami, nawet jeśli nie błyszczały tak otwarcie. Ale kobiecość ma mnóstwo skrajnych kolorów. Jako dziewczynka napatrzyłam się na mamę, która śmiało idzie przed siebie, jest niesamowicie twórcza. Babcia była ostoją. Boginią ogniska domowego, w którym mogłam się schronić. Potrafiła dać mi to, czego nie dała mamie: ciepło, czułość oraz kobiecą siłę innego gatunku. Mam też obrazek babci płaczącej w samotności w kuchni, ocierającej łzy i nakładającej kotlet na talerz, który niesie dziadkowi, choć przed chwilą czymś ją zranił. Cierpiała sama, nie konfrontowała się. Była związana w gorset powinności. Mama ma dużo więcej odwagi, niż miała babcia. A Ty masz jeszcze więcej odwagi niż mama? Maria: Nie wiem. Jak spoglądam na siebie dziś i dziewczynę sprzed dwóch lat, to na pewno jestem dużo odważniejsza w walce o siebie. Często brałam na klatę wszystko, nawet to, co nie moje. Ale czasami empatia i branie odpowiedzialności potrafią mnie zgubić. Już wiem, że sama muszę dbać o swoje granice. I że odwagą jest zaufanie i szacunek do samej siebie. Mam za sobą wspaniały, a jednocześnie chyba najtrudniejszy rok. W najgorszych momentach ratowały mnie kobiety. Mama, jej siostra i przyjaciółki. Wzięły mnie za chabety i powiedziały: „Walcz o siebie”. Kinga: Kiedy potrafimy zewrzeć szeregi, sztama między nami daje nam wielką siłę. Matki, babki, prababki, kobiety, które znamy i których nie znamy, stoją za nami i albo możemy podłączyć się pod ten rurociąg energii, miłości, siły i nadziei, albo nie. Uważam, że lepiej jest się podłączyć, ale czerpać z niego tylko to, co chcemy.
Kinga Dębska: „Polskie kino wciąż jest bardziej mężczyzną niż kobietą. Ze szkodą dla kina, myślę”
„W historii polskiego kina było wiele wspaniałych reżyserek, ale w porównaniu z liczbą reżyserów jednak znacznie mniej”
Bez kobiet nie byłoby polskiego kina. Nie znam żadnego filmu, w którym nie byłoby żeńskiego wkładu twórczego, choćby to miała być charakteryzacja, kostiumy czy drugoplanowa rola. Nie chcę narzekać, nie chcę rozmawiać o parytetach, mobbingu, molestowaniu, nie chcę feminizować. Ale polskie kino wciąż jest bardziej mężczyzną niż kobietą. Ze szkodą dla kina, myślę”, pisze specjalnie dla VIVY! reżyserka Kinga Dębska. Kinga Dębska o kobiecie w polskim kinie W historii polskiego kina było wiele wspaniałych reżyserek, ale w porównaniu z liczbą reżyserów jednak znacznie mniej. Kiedy odsłaniałam swoją gwiazdę na Piotrkowskiej w Łodzi, z ciekawości zobaczyłam, ile gwiazd mają kobiety. Otóż okazało się, że na prawie 100 tylko niecałe 10. Dodatkowo okazało się, że jestem pierwszą „reżyserką”, bo wcześniej przy reżyserkach nie używano feminatywów. Z tą gwiazdą wiąże się dla mnie niezbyt miłe wspomnienie, bo okazało się, że niektórzy starsi koledzy z branży mają z moją gwiazdą problem. „Jak to, Kinga Dębska? A kim ona jest, co takiego zrobiła? Przecież ona jest znana tylko z tego, że urodziła ładną córkę!”, usłyszałam komentarz na temat swojej osoby. „Przecież gwiazdy nie ma jeszcze i ten, i tamten doświadczony twórca, i ja jej nie mam!”, denerwowali się na Facebooku starsi panowie. „To nie wypada, nie powinna się na nią zgodzić! A gdzie pokora?”, komentowali. Tak jakbym ja sama sobie tę gwiazdę przyznała, a nie kapituła doświadczonych ludzi. Jednym zdaniem przekreślili moje wszystkie filmy i ich znaczenie. Nie reagowałam na ten hejt, za mnie zareagowały moje wspaniałe koleżanki z organizacji „Kobiety filmu”, w tym Agnieszka Holland. Teraz, po czasie, myślę sobie, że to było znamienne. Kobieta w życiu by się nie zachowała w ten sposób, gdyby gwiazdę odsłaniał kolejny mężczyzna. A panowie poczuli się urażeni. No cóż. Dostałam lekcję, że sukces kobiet czasami nie podoba się sfrustrowanym mężczyznom. A dotąd nie sądziłam, że płeć w kinie ma znaczenie. Płeć ma znaczenie Kiedy poproszono mnie, żebym napisała artykuł o kobietach polskiego kina, żachnęłam się. Ja do VIVY!? Phi. Dziękuję, nie jestem dziennikarką, robię filmy. Ale po chwili sobie pomyślałam, że to wcale nie jest głupi pomysł. Trwa Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, na którym wiele jest filmów wspaniałych kobiet, ja akurat nie mam żadnego filmu i… przecież jestem jedną z kobiet polskiego kina. No więc spróbuję. Kino współtworzą od początku kobiety i mężczyźni, po co więc wyodrębniać płeć? Do niedawna tak myślałam. Ale starsi panowie z okazji gwiazdy dobitnie mi pokazali, że płeć jednak ma znaczenie. Bez kobiet nie byłoby polskiego kina. Nie znam żadnego filmu, w którym nie byłoby żadnego żeńskiego wkładu twórczego, choćby to miała być charakteryzacja, kostiumy czy drugoplanowa rola żeńska. Nie chcę narzekać, nie chcę rozmawiać o parytetach, o mobbingu, molestowaniu, nie chcę jednym słowem feminizować. Choć feministką się czuję – w znaczeniu takim, jak mi to słowo kiedyś zdefiniowała Ewa Woydyłło-Osiatyńska. Chcesz robić to, co umiesz, co kochasz? To znaczy, że jesteś feministką. Myślę, że w tym znaczeniu feministkami jesteśmy wszystkie, bo która z nas nie chce realizować swoich marzeń, choćby nie wiem jak bardzo zahaczały one o męski świat. A kino trochę zbyt mocno u nas tradycyjnie wydaje się panom ich domeną (vide moja gwiazda). A przecież nie potrzeba do wykonywania zawodu reżysera, nawet operatora wielkiej siły fizycznej, więc nie ma żadnych powodów, żeby kobiet miało być w tych zawodach mniej niż mężczyzn. A jednak jest inaczej, wciąż polskie kino jest bardziej mężczyzną niż kobietą. Ze szkodą dla kina, myślę. Zobacz też: Tylko w VIVIE! Dwa pokolenia aktorek. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery Kino dobre albo złe Nie cierpię sformułowań w stylu „kobiece kino”, „kino kobiet”, bo wydaje mi się, że one nas delikatnie „upupiają”, spychają do podrzędnej kategorii. Lepiej włożyć nas do bezpiecznego getta kobiet, żebyśmy mężczyznom nie przeszkadzały w ich karierach. „Och, to wasze kobiece kino”. Takie paternalistyczne komentarze starsi panowie ferują zazwyczaj już po alkoholu. Jeżę się na to. Panowie, nie ma czegoś takiego jak kino kobiece! Ani kino męskie! Jest kino dobre albo złe, filmy, które do nas trafiają, na które się emocjonalnie zabieramy, albo te, które nas nie dotykają, nie ciekawią, o których natychmiast zapominamy, które są po prostu niedobre. Bez względu na płeć twórców. To byłoby modne teraz mówić, że będąc kobietą, było mi ciężej – ale nie ma we mnie zgody na narzekanie, żalenie się. Jestem, jesteśmy na to zbyt dumne i niezależne. Czasami lepiej może nawet nie wiedzieć, czy jakiś film zrobiła kobieta, czy mężczyzna. Przecież oglądając kino azjatyckie, często nie mamy pojęcia, czy obco brzmiące imię i nazwisko jego reżysera zwiastuje kobietę, czy mężczyznę. Bo naprawdę na dłuższą metę nie ma to żadnego znaczenia. Ale znaczące jest, że w historii światowego kina tylko dwa razy Oscara za reżyserię dostały kobiety: Kathryn Bigelow za film o wojnie „The Hurt Locker” i ostatnio Chloé Zhao za „Nomadland”. Dwie w czasie 94 lat! Tekst: Kinga Dębska Cały materiał dostępny w nowym numerze VIVY! w punktach sprzedaży w całej Polsce od 8 września. Kinga Dębska, uznana reżyserka i scenarzystka, trzykrotna laureatka nagrody filmowej Orzeł. Jej ostatnie filmy – „Moje córki krowy”, „Zabawa, zabawa” czy „Zupa nic”, uznana za „najczulszą opowieść o PRL-u”, zyskały uznanie publiczności i krytyków. Prywatnie mama utalentowanej aktorki Marii Dębskiej. Czytaj też: Małgorzata Szumowska: „Mam duży dorobek, gdyby to był dorobek faceta, wzbudzałby większy szacunek”
Dwa pokolenia aktorek. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery
Różczka, Ostaszewska, Łabacz, Opozda... Mają różne doświadczenia, ale łączy je ta sama pasja
Oddajemy w Wasze ręce wyjątkowy filmowy numer VIVY! To pierwszy taki numer w historii naszego magazynu, choć gwiazdy polskiego kina od początku istnienia są naszymi ukochanymi bohaterami. Kino to sztuka, bez której dziś nie wyobrażamy sobie życia, tym bardziej cieszy, że w tym roku po raz pierwszy też możemy patronować 47. już Festiwalowi Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Zabieramy Was więc w filmową podróż. Kamera, akcja. Usiądźcie wygodnie. Jak w kinie… Gwiazdy Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Z okazji Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni zaprosiliśmy na okładki i do naszej niezwykłej sesji dwa pokolenia aktorek – gwiazdy, „dzisiaj” i „jutra”. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery. Wszystkie zobaczymy w festiwalowych filmach. Mają różne doświadczenia, ale łączy je ta sama pasja i poczucie, że aktorstwo to coś więcej niż zawód. Katarzyna Herman mówi: „W aktorstwie czasem jest blichtr, przyjemność i piękne sesje. A czasem dostaje się po d… Nie da się tego zawodu przejść bezkosztowo, szczególnie gdy chce się być twórczym”. „Ten zawód nauczył mnie życia, odkrywania prawdy o sobie, głębszego spojrzenia na drugiego człowieka”, tłumaczy Maria Pakulnis. A Magdalena Różczka wyznaje: „W aktorstwie są pułapki. Można odlecieć ze szczęścia, a gdy nie idzie, wpaść w dół, w depresję. Trzeba złapać balans”. Zobacz też: Diane Keaton przez lata była wielką miłością Ala Pacino. Jak zaczęła się ich historia? Od lewej: Maria Pakulnis, Agnieszka Żulewska, Marta Nieradkiewicz, Aleksandra Konieczna, Maja Ostaszewska, Jowita Budnik. Z przodu siedzą: Magdalena Różczka i Katarzyna Herman. Z kolei Agnieszka Radzikowska mówi nam: „Zawsze podglądałam starsze pokolenie aktorek, uczyłam się od nich, czym jest warsztat, profesjonalizm, na czym polega siła w tym zawodzie”. A Michalina Łabacz podkreśla: „Aktorstwo to praca na tak zwanym otwartym sercu, na emocjach, uczymy się od siebie nawzajem”. „Jesteśmy bardziej świadome siebie, nie musimy na nic »zasłużyć«. Chcemy być partnerkami w pracy”, dodaje Agata Turkot. Od lewej: Agata Turkot, Magdalena Wieczorek, Waleria Gorobets, Agnieszka Radzikowska, Marta Stalmierska, Joanna Opozda, Alicja Wieniawa-Narkiewicz, Michalina Łabacz. Nowy numer VIVY! w punktach sprzedaży w całej Polsce od 8 września Co jeszcze w nowej VIVIE! 17/2022 Kinga Dębska o kobiecie w polskim kinie specjalnie dla nas pisze uznana reżyserka i scenarzystka. Filip Bajon. Zdobywca Platynowych Lwów, polski Fellini. Nam opowiada o miłości do kina, książek i ojcostwie. Małgorzata Szumowska - jedna z najbardziej znanych na świecie polskich reżyserek w rozmowie „bez znieczulenia”. W VIVA! Podróże. Po Gdyni – ukochanym mieście aktorki Anny Przybylskiej oprowadza nas jej córka Oliwia Bieniuk. A także: Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni ma już 47 lat! Był zawsze świętem polskiego kina, miejscem buntu, targowiskiem próżności. Oto jego historia!
Maria Dębska: „Przechodziłam wtedy trudny czas, byłam w totalnej rozsypce…”
„Już wiem, że sama muszę dbać o swoje granice. I że odwagą jest zaufanie i szacunek do samej siebie”
Wyjątkowe artystki: reżyserka i aktorka. Talent, wrażliwość i niezwykłą siłę Maria Dębska odziedziczyła po mamie, Kindze Dębskiej. Obie odnoszą w swoich dziedzinach sukcesy. "Mamy swoje ścieżki, one idą bardzo blisko siebie i kiedy raz na jakiś czas się przecinają, wtedy to jest dla nas coś wyjątkowego", mówi aktorka w rozmowie z Beatą Nowicką. Mama i córka są dla siebie ogromnym wsparciem i siłą w najtrudniejszych momentach. Ostatni czas był bardzo wymagający dla Marii Dębskiej. Aktorka przyznaje w wywiadzie VIVY!, że była w totalnej rozsypce. Co Wam się przydarzyło pięknego? Kinga: Większość moich pięknych wspomnień związanych jest z córką, urodziłam ją w wieku 22 lat. Staram się kultywować naszą relację. Ostatnio pojechałyśmy na weekend do Paryża na 30. urodziny Marysi. Mąż się śmiał, że robię prezent sobie, ale ja wiedziałam, że Marysia będzie zachwycona wyjazdem tylko z mamą. Maria: Przechodziłam wtedy trudny czas, byłam w totalnej rozsypce… Gdyby nie ten wyjazd, być może ciężej byłoby mi się otworzyć na rozmowę na pewne tematy. Kinga: Związek matki z córką ewoluuje. Kiedy twoja córka dorasta, przechodzisz na inny poziom. Paryż był dla nas takim przejściem. Pierwszy raz opowiedziałam Marysi o moich słabościach, lękach i mam wrażenie, że to jej zrobiło dobrze. Podzieliłam się z nią swoim mrokiem, na co odpowiedziała mi jeszcze większą miłością. Potrzebna Ci była ta rozmowa? Maria: Bardzo. Często mamy do rodziców dużo żalu, pretensji i złości, przecież „każdy ma spieprzone dzieciństwo, nawet jak było najszczęśliwsze”. Szczerość mamy uwolniła mnie od tej złości. Popatrzyłam na nią jak na partnera, a nie jak na ideał albo na przeciwnika. A jednocześnie pozwoliłam sobie na rozsypkę. Zapytałaś mnie, czy mogę mamę poprosić o pomoc? Mogę. Ale często nie prosiłam, bo jakoś tak chyba jest, że kobiety w naszej rodzinie się nie skarżą. Od dziecka myślałam o tym, co powinnam, a nie czego chcę. Czasami przez wiele miesięcy dusiłam coś w sobie, bo uważałam, że sama muszę dać sobie z tym radę. W Paryżu pierwszy raz otwarcie przyznałam, że z wieloma rzeczami w ogóle sobie nie radzę. Przestałam udawać dzielną. Mama przede mną, a ja przed nią. Kinga: Ciekawi mnie to i boli jednocześnie, bo słucham tego jako matka, która chciałaby dziecku przychylić nieba, szczególnie jak ma tylko jedno, jak ja. Być może mamy w sobie taką polską nutę kobiety bolesnej, która musi pocierpieć, żeby żyć. Może niesiemy to w genach. Fascynuje mnie ten cały bagaż, przekaz, relacje między rodzicami a dziećmi. Obiecałyśmy sobie, że raz w roku będziemy wyjeżdżać tylko we dwie. Zobacz też: Kinga Dębska o śmierci klinicznej: „Pamiętam tunel, nieistotne sceny z rodzicami i myśl, że będzie im smutno, kiedy zniknę” [...] Twój ulubiony reżyser Pedro Almodóvar w moim ulubionym filmie „Wszystko o mojej matce” mówi: „Sukces nie ma smaku ani zapachu”. Kinga: Moim sukcesem jest to, że mogę być sobą i żyć, jak chcę. Nie jestem reżyserką, którą koledzy po fachu kochają. Robię filmy dla ludzi, co przez niektórych jest uważane za kino drugiej kategorii. Być może mój sukces polega na tym, że nie przejmuję się tym, co inni o mnie myślą. Poza tym sukces córki cieszy mnie dużo bardziej. Maria: Kiedy dostałam nagrodę w Gdyni za rolę Kaliny Jędrusik, tego samego dnia zaraziłam się covidem i straciłam węch (śmiech). Sukces to momenty. W Polsce mówi się: „Udało ci się”. Na świecie: „You made it”, zrobiłeś to. Nam się wszystko zawsze „udaje” przypadkiem. Lubię te chwile, kiedy sama sobie pokazuję, że mogę. Podoba mi się Wasza słabość i siła. Śmiałość i kruchość. Kobiecość. Kinga: Zawalczyłyśmy o siebie jako kobiety. Cywilizacyjnie. Mama, jak wiele kobiet z jej pokolenia, żyła w cieniu męża. Wspierała go, ale zrezygnowała z siebie. Była uzdolniona plastycznie. Kiedyś kupiłam jej sztalugi i farby: „Mamo, maluj”. A ona machnęła ręką: „Eee tam” i wrzuciła sztalugi za kanapę. Porzuciła swój talent. Siostra pokazała mi obrazy, które maluje. Zachwyciłam się: „Magda, jakie genialne!”. Ale ona nie chce z nimi wyjść do świata. Wiele kobiet nic nie robi ze swoimi talentami i się umniejsza. To się zmienia, ale powoli. Maria: Kobiety w mojej rodzinie były i są silnymi jednostkami, nawet jeśli nie błyszczały tak otwarcie. Ale kobiecość ma mnóstwo skrajnych kolorów. Jako dziewczynka napatrzyłam się na mamę, która śmiało idzie przed siebie, jest niesamowicie twórcza. Babcia była ostoją. Boginią ogniska domowego, w którym mogłam się schronić. Potrafiła dać mi to, czego nie dała mamie: ciepło, czułość oraz kobiecą siłę innego gatunku. Mam też obrazek babci płaczącej w samotności w kuchni, ocierającej łzy i nakładającej kotlet na talerz, który niesie dziadkowi, choć przed chwilą czymś ją zranił. Cierpiała sama, nie konfrontowała się. Była związana w gorset powinności. Mama ma dużo więcej odwagi, niż miała babcia. A Ty masz jeszcze więcej odwagi niż mama? Maria: Nie wiem. Jak spoglądam na siebie dziś i dziewczynę sprzed dwóch lat, to na pewno jestem dużo odważniejsza w walce o siebie. Często brałam na klatę wszystko, nawet to, co nie moje. Ale czasami empatia i branie odpowiedzialności potrafią mnie zgubić. Już wiem, że sama muszę dbać o swoje granice. I że odwagą jest zaufanie i szacunek do samej siebie. Mam za sobą wspaniały, a jednocześnie chyba najtrudniejszy rok. W najgorszych momentach ratowały mnie kobiety. Mama, jej siostra i przyjaciółki. Wzięły mnie za chabety i powiedziały: „Walcz o siebie”. Kinga: Kiedy potrafimy zewrzeć szeregi, sztama między nami daje nam wielką siłę. Matki, babki, prababki, kobiety, które znamy i których nie znamy, stoją za nami i albo możemy podłączyć się pod ten rurociąg energii, miłości, siły i nadziei, albo nie. Uważam, że lepiej jest się podłączyć, ale czerpać z niego tylko to, co chcemy. Cały wywiad z Kingą i Marią Dębskimi w nowym wydaniu magazynu VIVA! Czytaj też: Jak zmieniała się relacja Marii Dębskiej i jej mamy Kingi? „Od 2 lat jesteśmy sobie bliższe”
Kinga Dębska o śmierci klinicznej: „Pamiętam tunel, nieistotne sceny z rodzicami i myśl, że będzie im smutno, kiedy zniknę”
Matka i córka. Reżyserka i aktorka. Łączą je pula genów, miłość i niezależność. Oraz sukces, który każda osiągnęła. Kinga i Maria Dębskie opowiadają Beacie Nowickiej o Bogu, śmierci klinicznej, weekendzie w Paryżu, przekraczaniu granic, zabawie w kino. I szczęściu odmierzanym trzepotem skrzydeł motyla. Żyjemy w czasach, w których historia pisze się na nowo. Zaczyna się trzeci rok pandemii, na Ukrainie wybuchła wojna, do Polski przyjechało ponad dwa miliony uchodźców… Kinga: Na naszych oczach dzieje się historia, ale ja nie czuję się specjalistką od polityki zagranicznej. Wiem jedno, że po dwóch latach lęku o zdrowie i życie najbliższych doszedł lęk o pokój, o bezpieczeństwo. U mnie w domu TVN24 jest włączony na okrągło, bo mój mąż jest uzależniony od informacji. Moja głowa już nie może tego wytrzymać. Jadąc rano na zdjęcia, nie włączam w samochodzie radia, bo się boję. Maria: Przerażają mnie zbrodnie na narodzie ukraińskim. Myślę, że temu, kto to rozpętał, zależy na tym, żebyśmy się bali. Wszyscy żyjemy w lęku, ale staram się nie dać mu pochłonąć. Na początku ciężko mi było pracować, bo to, co robię, wydawało mi się niepotrzebne. Teraz myślę, że dla widzów takie chwilowe oderwanie, reset jest jak tabletka, która choć na chwilę pozwala nie myśleć. Dzień po wybuchu wojny graliśmy w Teatrze Polskim „Króla” na podstawie powieści Szczepana Twardocha. Nagle stało się to porażająco aktualne. Każde słowo brzmiało inaczej niż wcześniej. Podczas ukłonów ciężko mi było powstrzymać łzy. Kinga: A w tym wszystkim staramy się żyć normalnie… W moim ogrodzie jest wiosna. Kwitną krokusy, świeci słońce. Zobacz też: Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „Ważniejsze jest to, co robimy, niż wystawianie całego swojego życia na pokaz” Bóg istnieje? Kinga: Istnieje. Bez niego nic nie miałoby sensu. Do życia bardzo potrzebuję wiary. Maria: Moja relacja z Bogiem jest dość trudna, czasem pełna złości, czasem tęsknoty. Zmienia się na przestrzeni mojego życia. Kinga: Przeżyłam śmierć kliniczną. To było ekscytujące uczucie absolutnej błogości. Było ciepło i jasno. Pamiętam tunel, nieistotne sceny z rodzicami i myśl, że będzie im smutno, kiedy zniknę, bo bardzo mnie ciągnęło na drugą stronę. Do dziś myślę o śmierci w jasnych kolorach, jako odejściu w inny, lepszy wymiar. Ostatnio wgłębiam się w ten temat, przygotowując się do filmu o pandemii. Fascynuje mnie, co czuli ludzie, kiedy leżeli pod respiratorem. Z różnych opowieści wiem, że często przeżywali intensywne „drugie” życie. Niektórzy mają ochotę tam wrócić. To dla mnie znak, że poza realnym światem jest coś jeszcze. Maria: Myślę, że wiara jest przywilejem. I mnie ten przywilej musnął. To jakaś duchowa przestrzeń, której raz mam w sobie więcej, a raz mniej, to jest poza rozumem. Kinga: We współczesnym świecie rozum jest przeceniany. Sprawdź też: Dzięki Domówkom odkryli siebie na nowo. Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „To była terapia na stres pandemiczny Daje poczucie, że panujemy nad światem. Kinga: …a on nam udowadnia, że to nieprawda. Ludzie mierzą, ważą, zachodnia cywilizacja oparta jest na wiedzy. Nie na intuicjach i przeczuciach. Ja jestem na takim etapie życia, kiedy – mówiąc Mickiewiczem – „czucie i wiara silniej mówi do mnie niż mędrca szkiełko i oko”. Doświadczenie mi podpowiada, że jak zaufam życiu, to piękne rzeczy same się zdarzą. Przez zbytnią racjonalność nie dostrzegamy, że o naszym szczęściu decyduje trzepot skrzydeł motyla. Co Wam się przydarzyło pięknego? Kinga: Większość moich pięknych wspomnień związanych jest z córką, urodziłam ją w wieku 22 lat. Staram się kultywować naszą relację. Ostatnio pojechałyśmy na weekend do Paryża na 30. urodziny Marysi. Mąż się śmiał, że robię prezent sobie, ale ja wiedziałam, że Marysia będzie zachwycona wyjazdem tylko z mamą. Maria: Przechodziłam wtedy trudny czas, byłam w totalnej rozsypce… Gdyby nie ten wyjazd, być może ciężej byłoby mi się otworzyć na rozmowę na pewne tematy. Kinga: Związek matki z córką ewoluuje. Kiedy twoja córka dorasta, przechodzisz na inny poziom. Paryż był dla nas takim przejściem. Pierwszy raz opowiedziałam Marysi o moich słabościach, lękach i mam wrażenie, że to jej zrobiło dobrze. Podzieliłam się z nią swoim mrokiem, na co odpowiedziała mi jeszcze większą miłością. Potrzebna Ci była ta rozmowa? Maria: Bardzo. Często mamy do rodziców dużo żalu, pretensji i złości, przecież „każdy ma spieprzone dzieciństwo, nawet jak było najszczęśliwsze”. Szczerość mamy uwolniła mnie od tej złości. Popatrzyłam na nią jak na partnera, a nie jak na ideał albo na przeciwnika. A jednocześnie pozwoliłam sobie na rozsypkę. Zapytałaś mnie, czy mogę mamę poprosić o pomoc? Mogę. Ale często nie prosiłam, bo jakoś tak chyba jest, że kobiety w naszej rodzinie się nie skarżą. Od dziecka myślałam o tym, co powinnam, a nie czego chcę. Czasami przez wiele miesięcy dusiłam coś w sobie, bo uważałam, że sama muszę dać sobie z tym radę. W Paryżu pierwszy raz otwarcie przyznałam, że z wieloma rzeczami w ogóle sobie nie radzę. Przestałam udawać dzielną. Mama przede mną, a ja przed nią. Kinga: Ciekawi mnie to i boli jednocześnie, bo słucham tego jako matka, która chciałaby dziecku przychylić nieba, szczególnie jak ma tylko jedno, jak ja. Być może mamy w sobie taką polską nutę kobiety bolesnej, która musi pocierpieć, żeby żyć. Może niesiemy to w genach. Fascynuje mnie ten cały bagaż, przekaz, relacje między rodzicami a dziećmi. Obiecałyśmy sobie, że raz w roku będziemy wyjeżdżać tylko we dwie. Cały wywiad z Kingą i Marią Dębskimi w nowym wydaniu magazynu VIVA! Czytaj też: Joanna Koroniewska: „W ciągu 5 lat straciłam pięć ciąż. Nie praca była wtedy ważna”