„Nie jestem aktorem filmowym”. Tego o Siarze nie wiedział nikt. Kulisy „Kilera” wyszły po latach
1 czerwca mijają dwa lata od śmierci Janusza Rewińskiego — aktora, satyryka i twórcy jednej z najbardziej kultowych postaci polskiego kina lat 90. W książce „Siara. I nic nie jest jasne” Beata Biały wraca do fenomenu bohatera z filmów Kiler i Kiler-ów 2-óch, pokazując, dlaczego Siara stał się czymś więcej niż ekranowym gangsterem. Publikujemy fragment poświęcony roli, która na zawsze zapisała Rewińskiego w historii polskiej popkultury.
Był bezwzględny, groteskowy i śmieszny do bólu. Siara — bohater grany przez Janusza Rewińskiego — stał się symbolem Polski czasu transformacji: pełnej chaosu, aspiracji i absurdu. Cytaty z Kilera weszły do codziennego języka, a sam Rewiński stworzył postać, która do dziś żyje własnym życiem w memach, kabaretach i politycznych komentarzach. W książce „Siara. I nic nie jest jasne” Beata Biały pokazuje kulisy narodzin tej roli oraz to, dlaczego Siara okazał się nie tylko filmowym gangsterem, ale także ironicznym lustrem polskiej rzeczywistości. "Siara. I nic nie jest jasne". Fragment biografii Janusza Rewińskiego Był rok 1996. Wszystko zaczęło się niepozornie. Gdzieś na styku lat, na przełomie epok, kiedy Polska uczyła się chodzić w nowych butach, choć jeszcze miała odciski po starych. Juliusz Machulski szukał kogoś, kto będzie nie tylko aktorem, ale znakiem. Znakiem czasu, groteski i prawdy. Kogoś, kto nie zagra Siary, ale się nim stanie. Rewiński był jak cień przechodzący przez ekran lat dziewięćdziesiątych. Był już znany, rozpoznawalny, cytowany. Ale wciąż osobny. Miał w sobie coś z uśpionego lwa – niby śpi, ale wystarczy jeden dźwięk, jedno zdanie i nagle wszystko staje się prawdziwe. Machulski twierdził, że Rewiński to była intuicja. Patrzył na niego i widział Polskę. Taką, jakiej się baliśmy i jaką kochaliśmy jednocześnie. Złotą, obciachową, pełną czułości i tandety. Scenariusz Kilera był szyty na przekór – to miał być film sensacyjny, który się z siebie śmieje. Główny bohater to postać niechcący wciągnięta w mitologię. Ale żeby to działało, potrzebny był ktoś, kto pod twardym tekstem pokaże miękkie podbrzusze. „Gdy przeczytałem pierwszą wersję scenariusza Piotra Wereśniaka, od razu pomyślałem o Januszu, jednak uznałem, że to zbyt oczywiste, i zaproponowałem tę rolę innemu aktorowi. Wtedy moja żona Ewa, która robiła kostiumy do Kilera, powiedziała: »Czy ty zwariowałeś? Przecież to jest rola dla Janusza« – wspominał Juliusz Machulski. – Na szczęście ten inny aktor zrezygnował i to Rewiński zagrał Siarę. I wiedzieliśmy, że sequela już nie da się bez niego zrobić. Pracowaliśmy przy nim z radością, bo to taka wisienka na torcie: sukces już był, teraz możemy świętować. Był chyba bardzo zadowolony z tej roli. Śmiał się, że na jego syna koledzy w szkole wołają Siarka”. Rewiński miał wątpliwości. „Nie jestem aktorem filmowym” – mówił, zapalając papierosa. Ale Siara, postać, która miała być przerysowana, w wykonaniu Rewińskiego stawała się czymś więcej – alegorią. „Panie Waldku, pan się nie boi...” – mówił, patrząc przez szybę, i wszyscy wiedzieli, że ten tekst nie jest o Waldku. Że to o nas. O Polsce, która stoi za szybą i udaje, że wszystko kontroluje. Machulski wspominał, że z Rewińskim nie trzeba było rozmawiać o psychologii postaci. On miał to w oczach. Grał spojrzeniem, zawahaniem, zacięciem papierosa. Siara był w nim jak kurz na płaszczu – nie do zmycia. Na planie był skupiony, cichy. Nie improwizował wiele. Każde słowo było jak szyta na miarę marynarka – trochę za ciasna, trochę za szeroka, ale dokładnie taka, jakiej potrzebował film. Gdy kończyła się scena, nie wychodził z roli. Po prostu milkł. Siara nigdy nie był grany – on był rejestrowany. Kamera tylko uchwyciła to, co i tak w nim istniało. „Siara to był typ z rynsztoku z aspiracjami do salonu – mówił Rewiński z przekąsem. – Ale przecież Polska cała wtedy taka była”. „Był doskonały, jeśli chodzi o podawanie tekstu, timing mówienia, robienia pauz; to jest coś, czego się nie można nauczyć, albo aktor to ma albo nie – mówił Juliusz Machulski. – Był też niezwykle zdyscyplinowany i zawsze gotowy do pracy, a ja mogłem mu zaufać, bo wiedziałem, że wszystko, co zrobi, cokolwiek powie, będzie, po pierwsze, zabawne, a po drugie prawdziwe, co jest rzadkością. To się zapewne przekładało także na jego życie poza filmem: myślę, że ludzie głosowali na Polską Partię Przyjaciół Piwa – która przecież nie miała specjalnych kompetencji politycznych – właśnie dlatego, że on był jej twarzą”. ZOBACZ: Dopiero co pochował ojca, nie było mu dane przeżyć żałoby. Syn Janusza Rewińskiego smutno opowiada o tym, jak wygląda dziś jego życie Juliusz Machulski tworząc Kilera w 1997 roku, mówił, że to nie miał być film sensacyjny. To miała być bajka dla dorosłych. O tym, jak bardzo pragniemy zmiany, a jak bardzo się jej boimy. Bajka. Groteska. A jednak, jak każda dobra bajka, prawdziwsza od dokumentu. Grany przez Janusza Rewińskiego Siara był gangsterem, ale był też ministrem, urzędnikiem, biznesmenem. Miał twarz nowobogackiej klasy średniej, styl chłopa pańszczyźnianego, gest esbeka i słownictwo satyryka. Był uosobieniem chaosu transformacji, tej, w której wszystko było możliwe, ale nic nie było pewne. W Kilerze jest scena, która przeszła do historii polskiego kina, a jej pointa stała się cytatem powtarzanym przez lata. Siara wyszukuje w swojej komórce numer agencji towarzyskiej, mówiąc: „Memory, find...”, i czeka na połączenie. Gdy telefon zostaje odebrany, mówi: „Siara!”, po czym rzuca komentarz: „I wszystko jasne...”. W jego mniemaniu to naturalny krok w planie ugoszczenia „legendy” – Jurka Kilera. Jeszcze wtedy nikt nie przeczuwa, że Kiler jest zwykłym taksówkarzem wplątanym w grę, a nie zimnokrwistym płatnym zabójcą, którego boją się nawet najtwardsi gracze półświatka. Scena łączy absurd, brawurę i specyficzne poczucie humoru Rewińskiego – mieszankę, która sprawiła, że cytat żyje w języku potocznym do dziś. Inna z najbardziej pamiętnych scen Kilera rozgrywa się, gdy Siara i Jurek Kiler siedzą w domu Siary i nagle na progu pojawia się jego żona Rysia. Siara przedstawia ją słowami: „To jest moja żona lafirynda, a to jest mój najlepszy przyjaciel, ale nie martw się, przyjacielu, ona już se idzie”. Gabrysia – jak woli mówić o sobie pani Siarzewska – nie zamierza jednak odpuścić i kokietuje gościa, pytając, czy może zrobić mu kanapki albo usmażyć jajka. To wywołuje legendarną ripostę Siary: „Cycki se usmaż! Ty wiesz, kto to jest? Ty wiesz, kto to jest?! To jest Kiler! On se może jeść Chateau, może se jeść ostrygę, może se jeść, co chce, a nie twoje rozpaćkane kanapki!”. W tej krótkiej wymianie zdań zawiera się cały absurd sytuacji – gangster z przesadną czcią traktuje człowieka, którego bierze za płatnego mordercę, a w tle jego żona, wyraźnie bardziej zainteresowana przystojnym „gościem” niż małżeńską lojalnością. To właśnie zderzenie brawury, groteski i obyczajowego przerysowania uczyniło ten dialog kultowym. Mateusz Katner w „Pleografie” pisze: „(...) gangster Siara – parweniusz i sybaryta, którego nieokrzesanie bawi. Siarzewski używa srebrnej zastawy do jedzenia białej kiełbasy, koniak pije z butelki, a w jego wypowiedziach jest pełno błędów gramatycznych i leksykalnych”68. Siara mówi językiem lęku i śmiechu. Jego frazy, niby banalne, są jak pęknięcia w murze: pokazują, gdzie kończy się fasada. Kiedy mówi: „Wąski, jak ty mnie zaimponowałeś w tej chwili!”, to jest nie tylko śmieszne. To echo tysiąca rozmów w biurach, na stacjach benzynowych, w urzędach gmin. Komplement będący groźbą. Śmiech, który rani. W postaci Siary zaklęte są resztki PRL-u przetarte przez zachwyt nowoczesnością i podszyte nieufnością. Dlatego tak mocno działał na widzów – bo nie był wymyślony. Był złożony z elementów znajomych: wąsów wujka, kurtki sąsiada, powiedzonek szefa z lat dziewięćdziesiątych. Rewiński sam mówił o tej roli: „Nie musiałem grać. Wystarczyło pamiętać. Ja znałem takich ludzi. Czasem sam byłem jednym z nich”. – Janusz w kinie bawił się świetnie – opowiada Izabella Olejnik. – Mógł pokazać swoje poczucie humoru, zmysł do żartu, lekkość, którą miał w kabarecie. Przychodziło mu to lewą ręką. Z buca kabaretowego uczynił postać z władzą i pieniędzmi, ale to było coś więcej, coś pełniejszego. A kiedy przyszła propozycja roli Siary, idealna, na miarę jego możliwości, wcale mnie nie dziwiło, że uderzył w to z całą mocą. To była rola życia. Ta, która zostanie w pamięci. Transformacja była snem. I była też koszmarem. I może właśnie dlatego potrzebowała bohatera, który mówił jak z bajki, ale działał jak z ulicy. Siara był tym snem – śmiesznym, gorzkim, powtarzanym do znudzenia jak frazy z filmu, które zna się na pamięć. Ale za każdym razem brzmią inaczej. Bo Polska, jak Siara, też próbowała robić dobre wrażenie. Też mówiła: „Buenos Aires!” zamiast przyznać, że nie wie, co dalej. I może właśnie dlatego do dziś go pamiętamy. Nie jak gangstera. Jak lustro. Jak śmiech, który został po przemianie. Kiedy film wszedł do kin, Polska zareagowała jak na spotkanie ze sobą – z zaskoczeniem. Są cytaty, które zostają na chwilę. I są takie, które wgryzają się w język jak guma do żucia w podeszwę buta – trudno je usunąć, trudno zapomnieć. Cytaty z Siary, bohatera filmów Kiler i Kiler-ów 2-óch, należą do tej drugiej kategorii. Nie były tylko śmieszne. Były – i wciąż są – opowieścią o polskiej mentalności końca XX wieku. „Panie Waldku, pan się nie boi, cała Polska z panem stoi”. To jedno zdanie, wypowiedziane przez Janusza Rewińskiego z ironiczną czułością, stało się więcej niż bon motem. Było parodią hasła Lecha Wałęsy z 1990 roku. Ale też symbolem czasów, gdy język polityki mieszał się z kabaretem, a powaga z groteską. Powtarzano je wszędzie: w domach, w szkołach, na podwórkach. Stawało się mantrą na trudne czasy, a czasem przekleństwem. „A pamiętasz, Rychu, jak żeś powiedział, że jak będziesz w sejmie, to mnie nie poznasz?”. Ten cytat to gotowa analiza polityki transformacyjnej. W jednym zdaniu cała historia układów, zdrad, wspólnych interesów i zapomnianych przyjaźni. (...) Rewiński nigdy więcej nie wrócił do podobnej roli. Nie musiał. Siara był jego maską, którą raz założył i nie zdjął. Nie dlatego, że nie chciał. Ale dlatego, że ona wrosła. W język. W kulturę. W pamięć. To była rola życia. Bo czasem życie samo pisze role, które trzeba tylko wypowiedzieć szeptem. Albo śmiechem, który aż boli. Ale choć wielu uważa, że szczyt popularności Siary przypadał na końcówkę lat dziewięćdziesiątych, to nie do końca prawda. Jego słowa nie tyle się zestarzały, ile przystosowały – przeszły do kulturowego podziemia, a potem znów wypłynęły. W 2022 roku viralem stało się nagranie z TikToka, na którym dziewczyna przerywa kłótnię rodziców zdaniem: „Wąski, jak ty mnie zaimponowałeś w tej chwili!”. Śmiech był natychmiastowy. Komentarze? Setki. Wszyscy wiedzieli, co to znaczy. Skąd pochodzi. Co niesie. SPRAWDŹ TEŻ: W swoim ostatnim wywiadzie Janusz Rewiński nie przypominał już dawnego siebie. Aktor dokonał kilku gorzkich podsumowań (...) „Zawsze powtarzał, że u mnie na planie czuje się zaopiekowany. Traktowałem to jako największy komplement” – wspominał Machulski. Bo Janusz Rewiński nie należał do aktorów, którym wystarczyło wyznaczenie miejsca i podanie tekstu. On potrzebował relacji, partnerstwa, swoistego kontraktu zaufania. A Machulski potrafił go dać – z luzem, ale i z dyscypliną, która nie upokarza, tylko buduje przestrzeń do swobody. Spotkali się ponownie przy filmie Superprodukcja, w którym Rewiński wcielił się w producenta filmowego – grubą rybę z grubym portfelem, chodzącą niezbyt prostymi ścieżkami. Był w tej roli sugestywny, przedziwnie aktualny, jakby przeczuwający, że Polska już za chwilę obudzi się w cieniu afery Rywina. Według Juliusza Machulskiego Rewiński w tej roli był profetyczny. Grał jakby z przymrużeniem oka, ale z czymś cięższym pod skórą. Z poczuciem, że świat filmu to nie tylko światła i ujęcia, ale też wpływy, układy, podszepty. Potem mieli jeszcze parę projektów, może mniej komediowych, bardziej refleksyjnych, ale z różnych względów nie doszły do skutku. Dla Machulskiego Rewiński pozostał kimś, kto nie tylko grał postaci, ale też je od wewnątrz prześwietlał z inteligencją, ironią i czymś, co można nazwać intuicją obywatelską. Był geniuszem pointy. Mistrzem momentu, który wbijał się w pamięć jak haczyk z przynętą. Cezary Pazura, dzielący z Januszem Rewińskim ekran w filmach Kiler i Kiler-ów 2-óch, mówi o nim z podziwem, śmiechem, ale i z wyczuwalną czułością. W opowieści o Rewie miesza się absurd komedii, pot i zmęczenie planu, refleksja o zawodzie aktora i hołd dla talentu, którego nie da się podrobić. „On był mistrzem krótkiego strzału – wspomina Pazura. – Jak się odezwał, to już nie trzeba było nic więcej mówić. On miał rytm i miał słuch. I ten śmiech, który się po nim niósł, to była najczystsza forma reakcji, bez wymuszenia”. Pamiętna scena w jacuzzi – ta, w której siedzą z Rewińskim, a w wodzie pływają kawałki sushi, kieliszki, absurdy. „To było piekielnie trudne – mówi Pazura. – Jacuzzi tak szumiało, że musieliśmy mówić głośniej, niż się wydaje. Nie mogliśmy użyć mikroportów ani postsynchronów, bo chcieliśmy, żeby scena była prawdziwa. Intymna, ale słyszalna. Mówiliśmy tak, żeby mikrofon nad nami to chwycił. I Janusz był w tym mistrzem. Wiedział, gdzie spojrzeć, gdzie puścić głos, jak się zawiesić”. Ale Rewiński nie był tylko aktorem, był też dramaturgiem planu, współtwórcą żartów, redaktorem dialogów. „W drugim Kilerze bardzo dużo tekstów wymyślał. Spotykaliśmy się z Julkiem, z Rysiem Zatorskim, ze scenarzystą – i Rewa. Czytaliśmy. On mówił: »To jest genialny scenariusz, to jest zajebisty film«. A ja jeszcze nie rozumiałem, bo nie umiałem wtedy czytać scenariuszy jak trzeba. A on już wiedział, co w nim drzemie”. Był też bezbłędnym wyczuwaczem tempa. Wiedział, kiedy żart działa, a kiedy... działa aż za bardzo. „Druga część Kilera była śmieszniejsza. Ale w kinie ludzie nie słyszeli żartów, bo się jeszcze śmiali z poprzedniego. Żart był za blisko żartu. Trzeba to było oglądać w domu, samemu. Bo dla tłumu to już było za dużo – jak kabaret. Ale myśmy się tym bawili. Bo przecież jak masz Rewińskiego, Stuhra, mnie – to ciągnie, żeby podkręcać śrubę”. Czasem ta śruba przekręcała się w zwyczajne życie. Czasem bolało. Czasem pachniało sushi, a czasem papierowym kubkiem. Pazura wspomina jeden z bardziej niezręcznych momentów, gdy po sukcesie pierwszej części zażyczył sobie własnej przyczepy na planie. Luksusu, który wówczas był w Polsce fanaberią. „Ja dostałem przyczepę, bo tylko ja poprosiłem – opowiada Pazura. – A potem wracam z obiadem, a tam Rewiński i profesor Stuhr – na taborecikach, z kubeczków, gdzieś przy ścianie. I mówię: »Panowie, chodźcie do mnie, mam miejsce«. A oni: »Nie, nie, Czarku. To twoja przyczepa. Siedź se sam«. Nie wiedziałem, czy żartują, czy są źli. Ale to byli moi mistrzowie. I to była dla mnie lekcja pokory. Bo przeczołgali mnie chłopaki”. Były też momenty spontaniczne – te, które przeszły do historii. „Pamiętacie, jak ona mówi: »Usmażę panu jajka«, a on: »Cycki se usmaż«? To był mój żart. Powiedziałem Rewie, że to śmieszne, ale żeby on to powiedział. I on mówi: »Biorę«. No to mówimy: »Dobra, zróbmy, najwyżej się wytnie«. Tyle że dziś nikt by już tego nie wyciął”. Rewiński miał dar – umiał nie tylko rozśmieszać, ale też widzieć strukturę komedii. Wiedział, gdzie puścić żart, jak opóźnić puentę, kiedy ją wystrzelić. Rozumiał, że śmiech nie rodzi się w tekstach, ale w oddechu, w tym, co między słowami. I w tym był naprawdę wielki. Książka „Siara. I nic nie jest jasne” Beaty Biały miała premierę 28 stycznia 2026 r.
Najnowsza biografia legendarnego Siary ujawnia nieznane kulisy jego życia. Tego z pewnością nie wiedzieliście
Pierwsza w historii biografia Janusza Rewińskiego – jednego z najbardziej charyzmatycznych i zagadkowych aktorów polskiego kina. Autorka Beata Biały odkrywa prawdę o człowieku, który zapisał się w popkulturze jako „Siara” z „Kilera”, a jednocześnie był osobą skrytą i nieoczywistą.
Nowa książka Beaty Biały „Siara. I nic nie jest jasne” to pierwsza biografia Janusza Rewińskiego – aktora, który na zawsze zapisał się w historii polskiej popkultury jako Siara z „Kilera”. Pełna wspomnień, nieznanych faktów i osobistych relacji, ujawnia nieoczywiste oblicze człowieka, który śmieszył całą Polskę, choć sam nie zawsze miał powody do śmiechu. Kim naprawdę był Janusz Rewiński? Kulisy życia aktora Beata Biały w książce „Siara. I nic nie jest jasne” przedstawia pierwszą biografię Janusza Rewińskiego – aktora, kabareciarza, polityka i rolnika. Prywatnie był osobą cichą i zamkniętą, choć na ekranie błyszczał ekspresją i humorem. Publiczność pokochała go za kultowe role w filmach i kabaretach, jednak jego życie poza kamerą pozostawało tajemnicą – aż do teraz. ZOBACZ TEŻ: Janusz Rewiński porzucił aktorstwo, pod koniec życia mieszkał na wsi. Siara z Kilera izolował się nawet od bliskich Biografia pełna anegdot – co znajdziesz w książce „Siara”? Książka liczy 304 strony i zawiera bogaty zbiór wspomnień z planów filmowych i kabaretowych. Przepełniona anegdotami, odsłania kulisy najważniejszych momentów w karierze Rewińskiego – od sceny kabaretowej lat 80. i 90., przez kultowe produkcje jak „Kiler”, „Tygrysy Europy”, po jego działalność polityczną w Polskiej Partii Przyjaciół Piwa. "Jedyną opowieścią z dzieciństwa, którą zachował, była historia sandałów. Nowe. Kupione przez matkę. Dumne jak księżycowe buty. Poszedł w nich nad rzekę. Zdjął. Ułożył na trawie tak, żeby widzieć je z wody. Pływał. Pluskał się. Odwrócił wzrok na chwilę. Nie było sandałów. Wyskoczył. A na brzegu chłopiec, który z nimi ucieka. Dogonił go. Krzyknął: „To moje! Ukradłeś!”. Chłopiec spojrzał na niego i powiedział coś, co utkwiło w Januszu na zawsze: „Ja nie ukradłem. Ja tylko po cichu wziąłem”. Ileż w tym zdaniu było z Polski" - czytamy w książce. W książce nie brakuje również wspomnień z czasów szkolnych. "W technikum był inny niż reszta. Nie buntownik, ale ktoś, kto nie pasował. Przychodził na lekcje, rysował, liczył, ale w oczach miał coś niespokojnego. Jakby stale myślał o czymś, co nie mieści się w zeszycie. Koledzy mówili o śrubach, o przyszłości w zakładach lotniczych. On – o ludziach. O tym, co śmieszne i bolesne jednocześnie. Bywały wieczory, kiedy sala w internacie zamieniała się w małą scenę. Nieformalną, bez dekoracji, bez reflektorów, ale wystarczyło, że wszedł i zaczął mówić. Parodiował nauczycieli, opowiadał niestworzone historie o tym, jak silniki same odlatują z pracowni. Naśladował głosy, gesty, miny. A potem cicho siadał na łóżku, jakby nic się nie stało. Jakby śmiech innych miał tylko przez chwilę ogrzać jego własną samotność. Śmiał się pierwszy – z siebie, z życia, z absurdu. Ale nigdy z innych. Ten śmiech był ciepły, troskliwy, czasem wyprzedzający łzy" czytamy. Siara – postać kultowa. Dlaczego Polacy go pokochali? Janusz Rewiński zyskał status ikony dzięki roli Siary w filmie „Kiler”. Jego słowa „Mają rozmach, skurwysyny” przeszły do historii i na stałe wpisały się do polskiej popkultury. Równie ciepło wspominane są jego występy w Kabarecie Olgi Lipińskiej oraz programach satyrycznych jak „Ale plama”. Rewiński był symbolem inteligentnego humoru i wyjątkowej charyzmy, której nie dało się podrobić. CZYTAJ TEŻ: Porzucił show-biznes, został rolnikiem. Cezary Pazura ujawnił, co się dzieje z filmowym Siarą! "Inna z najbardziej pamiętnych scen Kilera rozgrywa się, gdy Siara i Jurek Kiler siedzą w domu Siary i nagle na progu pojawia się jego żona Rysia. Siara przedstawia ją słowami: „To jest moja żona lafirynda, a to jest mój najlepszy przyjaciel, ale nie martw się, przyjacielu, ona już se idzie”. Gabrysia – jak woli mówić o sobie pani Siarzewska – nie zamierza jednak odpuścić i kokietuje gościa, pytając, czy może zrobić mu kanapki albo usmażyć jajka. To wywołuje legendarną ripostę Siary: „Cycki se usmaż! Ty wiesz, kto to jest? Ty wiesz, kto to jest?! To jest Kiler! On se może jeść Chateau, może se jeść ostrygę, może se jeść, co chce, a nie twoje rozpaćkane kanapki!”. W tej krótkiej wymianie zdań zawiera się cały absurd sytuacji – gangster z przesadną czcią traktuje człowieka, którego bierze za płatnego mordercę, a w tle jego żona, wyraźnie bardziej zainteresowana przystojnym „gościem” niż małżeńską lojalnością. To właśnie zderzenie brawury, groteski i obyczajowego przerysowania uczyniło ten dialog kultowym" - czytamy. Wypowiedzi bliskich i przyjaciół – Rewiński oczami innych Biografia zawiera wspomnienia osób, które znały Rewińskiego osobiście – m.in. jego syna Aleksandra, Krzysztofa Piaseckiego, Pawła Deląga, Beaty Ścibakówny i Krystyny Tkacz. Ich słowa tworzą wielowymiarowy portret człowieka, który bawił miliony, ale sam najczęściej milczał. Cezary Pazura zauważa, że Rewiński „nie był bratłatą”, a przez to jeszcze bardziej intrygował. Juliusz Machulski dodaje, że aktor ten gwarantował 95% sukcesu filmu. Książka „Siara. I nic nie jest jasne” skierowana jest do szerokiego grona odbiorców – od fanów Rewińskiego i jego kreacji w filmach „Kiler” i „Kiler-ów 2-óch”, przez miłośników kabaretów lat 80. i 90., po entuzjastów biografii i literatury non-fiction. To obowiązkowa lektura dla każdego, kto z sentymentem wraca do polskich komedii i kultowych cytatów. Książka „Siara. I nic nie jest jasne” Beaty Biały będzie miała premierę 28 stycznia 2026 r.
Piotr Wawrzyńczak debiutował u Wajdy, zagrał w Kilerze. Jego karierę przerwał tragiczny wypadek
Mogło się wydawać, że wiedzie życie jak z bajki. Zaledwie w wieku 18 lat trafił na duży ekran, co było zasługą filmu Andrzeja Wajdy. Wyglądało na to, że ma wszystko, by móc odnieść ogromny sukces: talent, osobowość, wygląd... Piotr Wawrzyńczak dobierał role starannie. Te mało znaczące zupełnie go nie interesowały, celował zdecydowanie wyżej. Niestety ambitne plany młodego aktora pokrzyżował tragiczny wypadek... Dziś mijają 23 lata od tego wydarzenia. Piotr Wawrzyńczak: zanim poszedł do szkoły teatralnej, zagrał u Andrzeja Wajdy Przyszedł na świat 12 marca 1967 roku w Białymstoku. Podobno już do dziecka marzył o podbiciu branży filmowej. I los uśmiechnął się do niego znacznie wcześniej niż podejrzewał. W wieku zaledwie 18 lat zagrał w „Kronice wypadków miłosnych” w reżyserii Andrzeja Wajdy na podstawie scenariusza i powieści Tadeusza Konwickiego. Film przybliżał losy dwójki przyjaciół: pochodzącego z Wilna maturzysty Witka (w tej roli właśnie Piotr Wawrzyńczak), marzącego o studiowaniu medycyny i ucieczce z ukochaną i Aliny (wówczas niespełna piętnastoletnia Paulina Młynarska). Rozgrywał się w ostatnich tygodniach lata 1939 roku. Pojawiła się w nim plejada gwiazd, m.in. Tadeusz Łomnicki, Krystyna Zachwatowicz czy Leonard Pietraszak. W kadrach przewijały się sielskie, malownicze pejzaże, zaś rozkwitające uczucie zostało pokazane z dużą dozą poetyckości. Ale były to tylko pozory. Ta opowieść o młodzieńczej miłości, ideałach i pierwszych porywach serca dla obojga debiutujących aktorów okazała się traumą. Po latach córka Wojciecha Młynarskiego żaliła się w wywiadzie, że bardziej doświadczeni twórcy wykorzystali ich niewinność, naiwność i brak doświadczenia. Utrzymywała przy tym, że na planie podano jej środki uspokajające i alkohol – wszystko po to, by zagrała w scenach intymnych i nie miała barier przed eksponowaniem nagości. „Przypomnę, choć nienawidzę do tego wracać: miałam 14 lat, kiedy Andrzej Wajda, na planie swojego filmu »Kronika wypadków miłosnych« zmusił mnie do zagrania nago bardzo odważnej sceny erotycznej z udziałem 18-letniego wówczas śp. Piotra Wawrzyńczaka. Byłam pod wpływem środków uspokajających i alkoholu podanych mi przez inne osoby dorosłe pracujące na planie”, ujawniła jakiś czas temu na swoim profilu na Facebooku Paulina Młynarska. W wywiadzie z kolei zwierzyła się, że scen, które były dla niej traumą, było w scenariuszu więcej. „To nie była jedyna scena rozbierana. Jest jeszcze jedna, która nie weszła do filmu. Wajda wymyślił, że dwójka młodych bohaterów – Alina i Witek – zostanie jakby wypędzona z raju. Ja i mój partner Piotr Wawrzyńczak nagusieńcy mieliśmy biec w step aż »do zatracenia w horyzoncie«. Długi bieg na golasa... To było straszne, gorsze od sceny miłosnej. Kwiecień, więc zimno, no i uczucie upokorzenia, zawstydzenia. Oboje z Piotrkiem byliśmy w szoku. Coś się we mnie wtedy złamało, coś zostało uszkodzone”, podkreśliła w 2019 roku w rozmowie z „Twoim Stylem”. „Dlaczego nie zatrudniono dublerki do zagrania tej sceny, tylko wykorzystano dziecko?”, pytała retorycznie. Co więcej, podobno sam Andrzej Wajda – mimo że obraz odniósł sukces i jest uważany za jeden z najważniejszych filmów w jego dorobku – nie był do końca zadowolony z gry młodej aktorskiej pary... Czytaj także: Pod koniec życia zupełnie odciął się od innych. Tak wyglądały ostatnie lata Janusza Rewińskiego Piotr Wawrzyńczak, „Kronika wypadków miłosnych” w reżyserii Andrzeja Wajdy, plan filmu, 1985 rok Paweł Wawrzyńczak i Paulina Młynarska, kadr z filmu "Kronika wypadków miłosnych", 1985 rok Piotr Wawrzyńczak: najpierw film, potem szkoła. Starannie dobierał role Po głośnym filmowym debiucie Piotr Wawrzyńczak zniknął. Nic dziwnego: postanowił zdobyć stosowne wykształcenie, by dalej spełniać marzenia. Zdał maturę i bez większych problemów dostał się na Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Ukończył ją w 1992 roku i dopiero wówczas na dobre rozgościł się w branży. Najpierw dostrzeżono jego talent na X Ogólnopolskim Przeglądzie Spektakli Dyplomowych Szkół Teatralnych w Łodzi (nagroda aktorska). Rok później miała miejsce premiera filmu telewizyjnego z jego udziałem „Tylko strach”. Zagrali w nim m.in. Anna Dymna, Dorota Segda, Krzysztof Globisz i Jerzy Trela. Później był „Szczur” Jana Łomnickiego, popularny serial „Ekstradycja”, „Prowokator” (reż. Krzysztof Lang), serial „Dom” z 1996 roku, „Szamanka” Andrzeja Żuławskiego czy wreszcie kultowa komedia kryminalna „Kiler” Juliusza Machulskiego z 1997 roku. Co prawda były to role drugoplanowane, ale u uznanych reżyserów. Świetne do tego, by zdobywać aktorskie szlify i rozwijać to, co do tej pory udało mu się osiągnąć. Zapadał w pamięć, był charakterystyczny, nie można było odmówić mu urody. Gościnnie wystąpił jeszcze w takich serialach, jak „Pokój 107” i popularne do dziś „Na dobre i na złe”. Do tego należy pamiętać o rolach w spektaklach teatralnych. Krytycy wróżyli mu wielką karierę, nazywali objawieniem lat 80. Ale Piotr Wawrzyńczak nie spoczywał na laurach. Mierzył wysoko, poza Polskę. I dzięki temu otrzymał rolę w austriackim dramacie „Jedermanns Fest”, w którym wystąpili również Klaus Maria Brandauer i Juliette Gréco. Fabuła tego obrazu okazała się dla niego niestety prorocza. Widz śledzi w nim losy rozmiłowanego w rozrywkowym trybie życia projektanta mody, który lubi dobrze się bawić i nie stroni od używek. Wszystko przerywa wypadek samochody, w którym ginie. Ale udaje mu się zawrzeć pakt ze Śmiercią, dzięki czemu ta zgadza się, by żył jeszcze kilka godzin i doczekał ostatniego pokazu swojego autorstwa. Film trafił do szerokiej dystrybucji kinowej 25 stycznia 2002 roku. Już po tragicznej śmierci Piotra Wawrzyńczaka... Czytaj także: W swoim ostatnim wywiadzie Janusz Rewiński nie przypominał już dawnego siebie. Aktor dokonał kilku gorzkich podsumowań Krystyna Zachwatowicz, Piotr Wawrzyńczak, „Kronika wypadków miłosnych” w reżyserii Andrzeja Wajdy, plan filmu, 1985 rok Piotr Wawrzyńczak: tragiczny wypadek zakończył jego karierę. Miał zaledwie 34 lata Co się wówczas wydarzyło? Trudno znaleźć na ten temat jakiekolwiek informacje. Był szósty czerwca 2001 roku. Piotr Wawrzyńczak przebywał w samochodzie, który uległ wypadkowi. Zginął na miejscu. Zaszokowani byli wszyscy: jego bliscy, przyjaciele, koledzy i koleżanki z branży. Przecież miał jeszcze tyle ról do zagrania, przecież w chwili śmierci miał zaledwie 34 lata... Jego prochy spoczęły na Cmentarzu Komunalnym Północym w Warszawie. Czytaj także: Zniknął z show-biznesu bez słowa, teraz powrócił. Mieczysław Szcześniak ujawnił prawdę o swoim życiu Źrodło: Plejada.pl, Kultura.Onet.pl, Światseriali.Interia.pl, Film.Wp.pl [Ostatnia publikacja na Viva Historie 07.06.2024 r.]
Jak zmienił się Szakal z „Kilera”? Cezary Pazura pochwalił się kadrem w wyjątkowym towarzystwie
Kiler, Rysia Siarzewska i Szakal na jednym zdjęciu po 23 latach od premiery filmu
Od drugiej części popularnego w Polsce "Kilera" minęły już 23 lata. Cezary Pazura kilka dni temu poinformował, że wkrótce powstanie kontynuacja produkcji. Aktor sprawił też fanom niemałą niespodziankę. Na swoim profilu opublikował zdjęcie, na którym zapozował wraz z filmową Rysią Siarzewską oraz Szakalem. Jak zmienił się Peter J. Lucas, czyli Piotr Józef Andrzejewski, który ponad 20 lat temu wcielił się w postać potencjalnego zabójcy Kilera? Aktor ma dziś 60 lat. Będzie trzecia część "Kilera" "Kiler" i "Kiler-ów 2-óch" w reżyserii Juliusza Machulskiego zyskały miliony fanów w Polsce i do dziś uchodzą za jedne z najlepszych komedii w historii polskiej kinematografii. Pierwsza część miała swoją premierę w 1997 roku i zgromadziła w kinach około 2 mln widzów. Wielbiciele kultowej komedii, którzy oczekiwali kontynuacji "Kilera", nie zawiedli się. Cezary Pazura kilka dni temu potwierdził, że trwają prace nad trzecią częścią. Zobacz też: Porzucił show-biznes, został rolnikiem. Cezary Pazura ujawnił, co się dzieje z filmowym Siarą! Jak zmienił się Szakal z „Kilera”? Aktor sprawił, że serca fanów zabiły mocniej, publikując na swoim profilu zdjęcie z bohaterami produkcji "Kiler-ów 2-óch". Tytułowy Jurek "Kiler" zapozował w towarzystwie filmowych Ryszardy Siarzewskiej i Szakala, w których wcielali się ponad dwie dekady temu Katarzyna Figura i rzadziej widywany na branżowych wydarzeniach Peter J. Lucas, czyli Piotr Józef Andrzejewski. Czy mocno się zmienili? Peter J. Lucas, właśc. Piotr Józef Andrzejewski jako Szakal w filmie „Kiler-ów 2-óch” "Kiler, Rysia Siarzewska i Szakal. Coś knują?", czytamy w opisie zdjęcia. Fani nie kryją entuzjazmu, pod zdjęciem pojawia się wiele nawiązań do kultowych dialogów z pierwszych części. Z niecierpliwością czekamy na efekty najnowszej części kultowej produkcji. Jak podkreślał Cezary Pazura: "to musi być inny film, równie dobry, ale nie taki sam". Zobacz też: Jako Peter J. Lucas odniósł spektakularny sukces w Hollywood! Co dziś robi i jak wygląda Piotr Andrzejewski?
Porzucił show-biznes, został rolnikiem. Cezary Pazura ujawnił, co się dzieje z filmowym Siarą!
„Jest taki moment w życiu każdego artysty, że ma dosyć", mówił aktor
Nad zniknięciem Janusza Rewińskiego z ekranów do dziś ubolewa wielu fanów. Jedną z najbardziej kultowych i rozpoznawalnych ról artysty była postać Siary w filmie Kiler. Jak potoczyły się jego losy po rezygnacji z aktorstwa? Całą prawdę oraz swoje osobiste zdanie w sprawie ujawnił Cezary Pazura podczas jednego z ostatnich wywiadów. Były aktor całkowicie przewartościował swoje życie. Czy drogi obu panów za jakiś czas znów się skrzyżują? Janusz Rewiński porzucił show-biznes. Czym się zajmuje? Z show-biznesu zrezygnował niemal dwie dekady temu. Zadecydował o tym nie tylko brak nowych propozycji filmowych. Janusz Rewiński miał ku temu osobiste powody. „Skończył się już zawód satyryka. Jest pełno epigonów, podrabiaczy i amatorów. Mnie się nie zatrudnia. TVP ze mnie zrezygnowała, ja zrezygnowałem z TVN, kinematografia nie istnieje. Był sobie Siara, był Nowak, zagrałem kilka kawałków, to może już wystarczy”, tłumaczył przed laty w rozmowie z Polityką. ZOBACZ: Janusz Rewiński porzucił aktorstwo. Czym zajmuje się dziś Siara z kultowego filmu Kiler? Janusz Rewiński od tamtego czasu całkowicie przewartościował swoje życie. Dziś zajmuje się rolnictwem i hodowlą, a swoją bezpieczną przystań stworzył w okolicach Mińska Mazowieckiego. Niewiele również wskazuje na to, że tęskno mu do aktorstwa… Janusz Rewiński, 2003 rok, Warszawa Premiera filmu "Superprodukcja Co dzieje się z filmowym Siarą? Cezary Pazura ujawnił prawdę Teraz temat znajomego z planu poruszył z kolei Cezary Pazura. W wywiadzie dla serwisu Wirtualna Polska wyznał, że od wielu lat nie mają ze sobą kontaktu. Aktor nie ukrywa, że ceni go za odważny wybór, lecz szkoda, że branża straciła tak wybitnego satyryka. „Informacje znam sprzed wielu lat, że się wyprowadził poza Warszawę, że taki ma tryb życia raczej spokojny, tak zdecydował. Ja cenię sobie zawsze wybory wszystkich, ale szkoda”, mówił. W dalszej części poruszył temat niezwykłego talentu aktorskiego Janusza Rewińskiego. Filmowy Siara posiadał w sobie prawdziwy dar, który mógł zapewnić mu w branży ogromną karierę. Wszystko wskazuje na to, że porzucenie show-biznesu wiązało się również z zakończeniem części znajomości. Cezary Pazura wyraził jednak szczere chęci na spotkanie w przyszłości. „Ja bym chciał się z nim znowu spotkać. [...] On się pojawiał, zaczynał mówić i ja już się śmiałem [...] To jest dar, urodzić się kimś takim. Bo wie Pan, to za sobą ciągniesz wagony pieniędzy, bo po prostu ludzie chcą na Ciebie patrzeć i się śmiać. I to jest człowiek bez twarzy, bo on ma całą twarz w brodzie, tylko ma oczy i brodę. I on tymi oczami i brodą zrobił gigantyczną karierę. [...] Mnie bardzo żal tego, że on się wycofał. Jest taki moment w życiu każdego artysty, że ma dosyć…”, podsumował filmowy Kiler. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Życie boleśnie doświadczyło Ewę Morelle, pierwszą polską celebrytkę… Śmierć syna, zawiła relacja z wnuczką Czy drogi obu panów za jakiś czas znów się skrzyżują? Tego właśnie im życzymy. Cezary Pazura, plan filmu Kiler, 1997 Cezary Pazura, VIVA! 2/2020
Joanna Samojłowicz 25 lat temu zachwycała w „Kilerze", jednak z czasem zniknęła. Jak dzisiaj wygląda jej życie?
Joanna Samojłowicz 25 lat temu wystąpiła w filmie pod tytułem „Kiler”. Produkcja, w której zagrali między innymi: Cezary Pazura, Janusz Rewiński, Katarzyna Figura, Małgorzata Kożuchowska czy Jerzy Stuhr otworzyła młodej modelce drzwi do kariery. Scenę w jacuzzi z udziałem Joanny Samojłowicz do dzisiaj wspomina wiele osób. Czy udało jej się wykorzystać szansę? Okazuje się, że jej kariera aktorska nie trwała długo... Dziś ma 47 lat i przeszła znaczącą metamorfozę. Kim jest Joanna Samojłowicz? Początki kariery Urodziła się w 1975 roku. Jej matką jest znana aktorka Magdalena Celówna-Janikowska, natomiast jej ociec – Maciej Janikowski od lat 60. trenuje konie w Służewcu. To właśnie tam wychowała się Joanna, która już od dziecka chciała zostać modelką. Gdy miała 20 lat znalazła miłość, która miała trwać wiecznie. Jej wybrankiem został Jacek Samojłowicz, którego poślubiła w 1995 roku. To uczucie nie przetrwało próby czasu. Ich związek zakończył się w 2003 roku. Owocami ich miłości jest dwójka dzieci: 23-letni Dawid i 21-letnia Natalia. Joanna Samojłowicz przed laty zagrała w filmie pod tytułem „Kiler”. Pojawiła się ona tam w słynnej już scenie w jacuzzi. Modelkę mogliśmy oglądać u boku „Siary”, czyli mafijnego bossa (w tej roli Janusz Rewiński). Jak wyglądały początki jej kariery? Wiemy, że próbowała swoich sił jako modelka w Stanach Zjednoczonych. Z czasem jako jedna z pierwszych Polek pojawiła się w amerykańskim magazynie „Playboy”. Później zagrała epizod w filmie „Top Dog” z popularnym wtedy Chuckiem Norrisem. CZYTAJ TEŻ: Marcin Dorociński jest szczęśliwym mężem i ojcem dwójki dzieci. Co jeszcze wiemy o jego życiu prywatnym? Joanna Samojłowicz, 24.04.1998 rok Joanna Samojłowicz, 01.12.2000 rok, Bal Fundacji Polsat Jak dzisiaj wygląda życie Joanny Samojłowicz? Udział w „Kilerze” przyniósł Joannie Samojłowicz wielką sławę i popularność. Gwiazda kultowej produkcji zaczęła dostawać coraz więcej propozycji. W 1999 roku mogliśmy ją oglądać w kolejnej części filmu „Kiler”. Co ciekawe, w 2000 roku ulubienica widzów prowadziła show dla dorosłych „Różowa Landrynka”, który był emitowany na Polsacie. Z czasem jednak zniknęła... Jak dzisiaj wygląda jej życie? Prowadzi firmę, która związana jest z branżą beauty-wellness. „Dawać dobrą energię i inspiracje innym ludziom to najpiękniejsze uczucie", czytamy na jej Instagramie. Joannie Samojłowicz życzymy wszystkiego co najlepsze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Małgorzata Socha i Krzysztof Wiśniewski są razem ponad 26 lat! Oto historia ich miłości Joanna Samojłowicz, 2000 rok Joanna Samojłowicz, 2000 rok Joanna Samojłowicz, 2000 rok
„Sara”, „Kroll”, „Komedia małżeńska” i inne kultowe polskie filmy lat 90.!
Kinomaniacy często zwracają uwagę, że polskie kino „skończyło się” wraz z nadejściem lat 2000. Można się z tym zgadzać, lub nie, ale nie da się zaprzeczyć, że większość filmów, jakie dziś określamy mianem kultowych, pochodzi z lat 90. Psy, Kroll, Nic śmiesznego... Te tytuły zna każdy wielbiciel kina, niezależnie od wieku. Cytaty, np. ze słynnego Kilera, od wielu lat towarzyszą nam w życiu codziennym, i prawda jest taka, że gdy tylko nadarzy się okazja, chętnie powracamy do tamtych niełatwych, ale jakże prawdziwych czasów. Najgłośniejsze filmy lat 90. znajdziecie w naszym wideo!