Maria i Lech Kaczyński nie rozstali się nawet po śmierci. Ich ostatnia wola sprawiła, że trudno nam powstrzymać łzy
Dziś 15. rocznica katastrofy smoleńskiej, w której zginęli oboje...
​Maria i Lech Kaczyńscy to para, której historia miłości i wspólnego życia porusza serca wielu Polaków. Ich związek, pełen wzajemnego szacunku i oddania, stał się symbolem harmonii w życiu prywatnym i publicznym.​ "Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem…", powiedziała Maria Kaczyńska w jednej z rozmów. Dziś 15. rocznica katastrofy smoleńskiej, w której zakochani stracili życie... Maria i Lech Kaczyńscy zostali sąsiadami, później nie mogli bez siebie żyć Maria Mackiewicz i Lech Kaczyński poznali się w 1976 r. w Sopocie. Maria wynajmowała pokój w willi państwa Reisacherów. Gdy zwolniło się sąsiednie pomieszczenie, jej przyjaciółka Mirosława Żukowska zasugerowała, by nowym lokatorem został młody prawnik, Lech Kaczyński, który właśnie rozpoczął pracę na Uniwersytecie Gdańskim i poszukiwał zakwaterowania. Maria wspominała później, że gdy go zobaczyła po raz pierwszy, miała ochotę wyjąć grzebień i go uczesać. „Miał takie bujne, rozwichrzone włosy”, wspominała później. Wspólne sąsiedztwo szybko przerodziło się w głęboką przyjaźń, a następnie w miłość. Maria i Lech byli do siebie podobni: ciepli, serdeczni, otwarci na ludzi i obdarzeni poczuciem humoru. W 1978 r. wzięli ślub, a dwa lata później na świat przyszła ich jedyna córka, Marta. „Byli bardzo dobrym małżeństwem”, ocenia wieloletnia przyjaciółka prezydenta jeszcze z czasu studiów, Ewa Junczyk-Ziomecka. ZOBACZ: „Najlepiej, żebyśmy odeszli razem”. Tak kochali się i wspierali Maria i Lech Kaczyńscy Wspólne życie Marii i Lecha Kaczyńskich Maria, z wykształcenia ekonomistka, biegle władała kilkoma językami obcymi. Po narodzinach Marty zdecydowała się poświęcić rodzinie, wspierając męża w jego działalności politycznej i opozycyjnej. Lech Kaczyński, prawnik i działacz opozycji w okresie PRL, zawsze podkreślał, jak ważne jest dla niego wsparcie żony. Ich małżeństwo opierało się na głębokim zaufaniu i wspólnych wartościach, co pozwoliło im przetrwać wiele trudnych chwil. W 2005 r. Lech Kaczyński został wybrany na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Maria, jako Pierwsza Dama, zyskała sympatię Polaków swoją naturalnością, ciepłem i zaangażowaniem w sprawy społeczne. Angażowała się w liczne inicjatywy charytatywne, wspierała kulturę i tradycję, a także dbała o promocję Polski na arenie międzynarodowej. Była dumna z tego, że to ona wymyśliła rodzinne billboardy. Prezydent otoczony rodziną wzbudzał w ludziach większe zaufanie. „I choć nie znosiłam ujawniania prywatności, to postanowiłam te uprzedzenia schować do kieszeni. Jak się okazało, miałam rację”, opowiadała. Maria i Lech Kaczyńscy zginęli razem. Od katastrofy smoleńskiej mija 15 lat 10 kwietnia 2010 r. Maria i Lech Kaczyńscy zginęli w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem, udając się na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. Ich śmierć była ogromnym ciosem dla narodu polskiego. Pochowani zostali obok siebie na Wawelu, co symbolizuje ich nierozłączność zarówno za życia, jak i po śmierci. Słowa Pierwszej Damy nabrały wówczas nowego znaczenia. Tak jak pragnęła, odeszła u boku ukochanego... "Będę zawsze stać u boku Leszka, opiekować się nim aż do śmierci. Jestem ostoją męża, przy mnie czuje się bezpiecznie. Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem", powiedziała Maria Kaczyńska podczas jednej z rozmów. Od tego tragicznego zdarzenia mija dziś piętnaście lat. SPRAWDŹ TEŻ: Ostatnia rozmowa Lecha i Jarosława Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską
Żona Wojciecha Duryasza zginęła z Anną Jantar w katastrofie lotniczej. Mało kto wie, kim była ukochana znanego aktora
Wojciech Duryasz rozpaczał, nie wiedział, co powie dziecku
Katastrofa polskiego samolotu na lotnisku Okęcie, 14 marca 1980 roku była tragedią narodową. Zginęło 77 pasażerów lecących z Nowego Jorku i 10 członków załogi. Wśród nich gwiazda piosenki Anna Jantar, wszyscy o niej pamiętamy. Wśród ofiar była też Alicja Duryasz, żona znanego aktora. Wojciech Duryasz dowiedział się o katastrofie w pracy, podczas próby w Teatrze Dramatycznym. Był w rozpaczy. Na lotnisko podwiózł go Marek Kondrat. [Ostatnia publikacja treści na VUŻ i Viva Historie 17.03.2025 r.] Alicja Duryasz była szefową personelu pokładowego Alicja Duryasz była stewardesą, podczas tego lotu pełniła funkcję szefowej pokładu. Wojciech Duryasz poznał swoją przyszłą żonę na pierwszym roku szkoły teatralnej. W tamtym czasie nie traktował jednak tej znajomości zbyt poważnie. Chyba oboje nie traktowali, w końcu Alicja była jeszcze uczennicą liceum, maturzystką. „Spotkałem ją przypadkiem po latach i zaproponowałem spotkanie. Pamiętała mnie. Ale powiedziała, że nie może, bo ma lot. Była już stewardesą” wspominał w jednej z rozmów. Zaczęli się spotykać, zakochali się w sobie. Pobrali się w 1966 roku. Dziewięć lat później urodziła się ich córka, Dominika. Alicja nie chciała rezygnować z lotów. Praca stewardesy, tym bardziej na międzynarodowych liniach, była w PRL wyjątkowa, pozwalała zwiedzić świat, gwarantowała dobre zarobki. Ten lot miał być jednak jednym z jej ostatnich. Okazał się ostatnim. Została pochowała razem z całą załogą rozbitego samolotu „Mikołaj Kopernik” na warszawskich Powązkach. CZYTAJ TEŻ: Matka odeszła, gdy była dzieckiem, ojca straciła nagle. Jej słowa o rodzicach wyciskają łzy Wojciech Duryasz zawrócił spod Okęcia Wojciech Duryasz wspominał, że gdy jechali z Markiem Kondratem na lotnisko, zobaczył dziesiątki chłodziarek, przeznaczonych do gaszenia maszyny i karetki pogotowia. Powiedział, że nie jest w stanie tam jechać. Był w szoku. Nie wiedział, co powie 5-letniej Dominice, która nie mogła się doczekać na powrót mamy. Długo dochodził do siebie. Do tego jeszcze po pogrzebie żony dowiedział się, że przyczyną jej śmierci nie było bezpośrednio zderzenie maszyny z ziemią. Alicja utonęła w wodzie fosy okalającej fort Okęcie. Wojciech Duryasz, jego drugą żoną też została stewardesa Wojciech Duryasz został wdowcem w wieku 40 lat. Dzisiaj ma 85. Znany jest z takich filmów i seriali, jak „Stawka większa niż życie”, „Młode wilki”, „Ekstradycja”, „Na Wspólnej”, „Gang zielonej rękawiczki”. W Harrym Potterze jego głosem mówił profesor Albus Dumbledore. Długo sam wychowywał córkę, długo dochodził do siebie po tragicznej śmierci żony. W końcu zakochał się i ożenił ze…stewardesą Joanną Duryasz. Urodził im się syn Bruno. Dzisiaj dzieci Wojciecha Duryasza są już dorosłe. A aktor cieszy się wnukami. Katastrofa, w której zginęła jego pierwsza żona była dla niego tym bardziej straszna, że zawsze kochał samoloty, miał lotnicze rodzinne tradycje. Jego ojciec, Marian Duryasz walczył w Bitwie o Anglię, latał na myśliwcach Hurricane i Spitfire. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Powstanie film o Annie Jantar. Córka stawia twarde warunki co do jego treści <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/pap19800314007-0c1c68a.jpg" width="2197" height="1465" alt="Warszawa 1980-03-14. Katastrofa lotnicza samolotu Polskich Linii Lotniczych LOT lł-62 "Mikołaj Kopernik", który leciał z Nowego Jorku. Zginęło 77 osób i 10 członków załogi. W katastrofie zginęła m.in. piosenkarka Anna Jantar." title="Katastrofa lotnicza samolotu Polskich Linii Lotniczych LOT l³-62" /> Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 16.03.2025 r.
Tak wyglądała ostatnia noc Anny Jantar przed wylotem do Polski. Jest pamiątkowe zdjęcie
Ta tragedia wstrząsnęła całą Polską. Anna Jantar była u szczytu sławy, kiedy zginęła w katastrofie samolotu Ił-62 Mikołaj Kopernik lecącego z Nowego Jorku do Warszawy 14 marca 1980 roku. Miało to miejsce 45 lata temu. W wypadku straciło życie 77 pasażerów i 10 członków załogi. Pilot zgłosił awarię zaledwie minutę przed lądowaniem. Wokalistka wracała wówczas z trasy koncertowej w USA. Tak wyglądały jej ostatnie chwile. Do dziś w sieci jest zdjęcie, na którym ostatni raz utrwalono wizerunek mamy Natalii Kukulskiej. [Ostatnia publikacja treści na VUŻ i Viva Historie 17.03.2025 r.] View Ediplayer on the source website Katastrofa lotnicza na Okęciu wydarzyła się 45 lat temu Dla wszystkich był to prawdziwy wstrząs. 45 lat temu, 14 marca 1980 roku na Okęciu doszło do niewyobrażalnej tragedii. Samolot IŁ-62 "Mikołaj Kopernik" lecący z Nowego Jorku rozbił się w pobliżu warszawskiego lotniska. Na dwie minuty przed lądowaniem zaczęły się komplikacje. „Podchodził do lądowania, już był w strefie dolotu, wypuścił podwozie i wtedy nie zapaliła się lampka sygnalizująca wypuszczenie podwozia. To nikogo nie zdziwiło, bo zdarzało się to w samolotach sowieckich, więc załoga zdecydowała o odejściu na tzw. drugi krąg”, wyjaśniał Wiesław Kaczmarczyk z Instytutu Pamięci Narodowej w materiale przygotowanym przez Dzień Dobry TVN. Wcześniej samolot przemieszczał się na różnych trasach bez problemów i usterek. W rozmowie z dziennikarzami, kapitan Mirosław Szafko opowiadał o procedurach, które następują w kryzysowych sytuacjach. „W tej sytuacji należy zrobić niski przelot nad pasem. Mechanicy wyjdą przed hangar, kontrolerzy wezmą lornetki i obejrzą, czy ta goleń lata luźno, czy jest zablokowana. I tak zrobili, dołożyli manetkami gazu i w tym momencie się rozleciał silnik na bardzo małej wysokości. Łopatki poprzecinały kadłub, przecięły sterowanie i zniszczyły kolejne silniki. Samolot stracił sterowność i na małej wysokości po prostu poszedł w dół. Rozbił się tuż przed Aleją Krakowską przy tych fortach”, wyznał w Dzień Dobry TVN. Tamtego dnia samolotem podróżowała także Anna Jantar, która wracała z Nowego Jorku do domu, ukochanej córki. Na lotnisku czekali na nią bliscy razem ze stęsknioną pociechą. Czytaj też: W muzyce i rodzinie odnaleźli harmonię. Natalia Kukulska i Michał Dąbrówka od lat są nierozłączni Ostatnie zdjęcie Anny Jantar Przed śmiercią Anna Jantar przebywała w Stanach Zjednoczonych od kilku miesięcy. Dużo koncertowała, a wolny czas spędzała w towarzystwie muzyka, Adama Glinki. To właśnie on zrobił jej ostatnie pamiątkowe zdjęcie, dzień przed katastrofą. Na ujęciu widzimy wokalistkę w modnym w owym czasie futerku oraz sztruksowych spodniach, trzymającą w dłoniach telefon. Jantar rozmawiała wówczas ze swoją mamą. Mówiła, że wkrótce się zobaczą. Zamieniła też kilka słów ze swoją ukochaną córką, Natalią Kukulską, która kilka dni wcześniej obchodziła czwarte urodziny. Zobacz: Annę Jantar i jej ojca łączyła trudna relacja: „Tata za dużo pił…”. Kim był Józef Szmeterling? Ostatnie zdjęcie Anny Jantar, marzec 1980 rok Ostatnia rozmowa Anny Jantar przed śmiercią W ten sam dzień Anna zgłosiła się do polskiego konsulatu przy Madison Avenue. Chciała w nim przenocować i zaoszczędzić na hotelu. Niestety, wszystkie pokoje gościnne były zajęte, więc dostała miejsce w saloniku. Tam przez kilka godzin rozmawiała z ówczesnym dowódcą ochrony konsulatu, Tadeuszem Gierałtem. Jak donosi Fakt, szczerze mu wyznała, że ubolewa, iż jej córeczka została w Polsce i była bardzo podekscytowana, że już niebawem ją zobaczy. Niestety nigdy do tego nie doszło. Zginęła w drodze powrotnej, zaledwie kilometr od warszawskiego lotniska. Adam Glinka dla dziennikzwiazkowy.com wyznał: „Odprowadziłem Anię pod samo wejście. Tak, wtedy to nikomu nie przeszkadzało. Przez szybę oglądaliśmy jeszcze oblodzony samolot LOT-u. Głośno zastanowiłem się, czy to w ogóle doleci. To ruska maszyna, tyle razy latała, to i teraz doleci − twierdziła Ania”. Zobacz także: Natalia Kukulska wspomniała chorującą Beatę Kozidrak. Jej gest wywołał niemałe poruszenie Muzyk odniósł się również do plotek, że Jantar tak naprawdę żyje, a jej śmierć została sfingowana: „Pożegnałem się z Anią. Widziałem, jak wchodzi do samolotu. Te kretyńskie plotki, a to, że nie było jej w samolocie, a to, że porwał ją arabski szejk, to absurd. Byłem tam do końca. Samolot wystartował nieco po 21. z ponad dwugodzinnym opóźnieniem. Wróciłem do domu, niczego nie przeczuwając”. Wśród ofiar, oprócz wokalistki, znaleźli się też m. in. członkowie amatorskiej reprezentacji bokserskiej USA oraz studenci wracający z obrad Międzynarodowego Stowarzyszenia Studentów Nauk Ekonomicznych i Handlowych. Ostatnie chwile Anny Jantar Wokalistkę chętnie wspominał dawny lider Budki Suflera, Romuald Lipko. Ten pisał dla Jantar piosenki, również podczas jej nieobecności, kiedy przebywała w Stanach w trasie koncertowej. Po latach kompozytor wyznał, że z USA Anna Jantar wysłała mu kartę o zmianie planów co do terminu powrotu do Polski. Gdyby rzeczywiście było tak, jak napisała, być może tragiczna historia nie miałaby miejsca... Natalia Kukulska z mamą <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgUOfbx6-74fc3a7.jpg" width="2242" height="1600" alt="1978. Anna Jantar z corka Natalia Kukulska. Reprodukcja: Jerzy Plonski / FORUM,Image: 427765143, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Anna Jantar - portret" /> W przejmujących słowach w rozmowie z Dzień Dobry TVN artystkę wspominała przyjaciółka, Halina Frąckowiak. Tak zapamiętała dzień tragedii. "To była moja taka najbliższa w sercu przyjaciółka. Pamiętam, że zadzwoniłam tego poranka do pani Halinki, czyli do mamy Ani Jantar z takim zapytaniem, to kiedy Ania wraca, bo bardzo na nią czekam. Nie było pani Halinki w domu, wyjechała już z Jarkiem i z Natalką na lotnisko, żeby odebrać Anię", mówiła wokalistka. Wspomnienie Natalii Kukulskiej o mamie W jednym z programów Natalia Kukulska wspominała, że nie bywa w miejscu tragedii, która rozegrała się 45 lat temu. "W miejscu wydarzenia byłam raz w życiu. Sama. Nie czułam potrzeby, żeby iść tam w jakiejś grupie. Spotkałam wtedy niesamowitą osobę, która była świadkiem i która bardzo przeżyła to, co wtedy zobaczyła. Próbowała to opowiedzieć, ale to było trudne. Być tam raz mi wystarczyło. Mam swoje życie i życie swoich dzieci. Staram się nie skupiać na tym, na co nie mam wpływu”, zaznaczała w rozmowie z Autentyczni TVN. Córka Anny Jantar co roku w rocznicę śmierci mamy wspomina ją na swoich mediach społecznościowych. W jednym z postów pisała tak: „To już "41 14 marców" bez niej. Ta odwrotność cyfr, ta ironia losu, gdy jesteś na szczycie zawodowym i wszystko się zatrzymuje z hukiem... gdy już lądujesz, widzisz swój cel, ale jest on brutalnie skreślony na zawsze. Tyle planów, tyle oczekiwań, tyle niepewności w sobie i tak wiele radości na ukojenie tęsknoty po 3 miesiącach nieobecności. Staram się nie wracać do tego często. Nie wyobrażać, bo nie sposób przerobić tego sobie. Tak miało być? Może… Wierzę, że w ogólnym życia rozrachunku wszystko się układa w całość, ale żal, ból, tęsknota będą już zawsze cichymi kompanami”, napisała artystka i dodała kilka słów do fanów. „Dziękuję za pamięć. - te szczere, piękne gesty, których dajecie cały czas tak wiele. Siła oddziaływania tego co zostawiła po sobie moja mama jest cały czas ogromna. Kolejne pokolenia sięgają do jej twórczości, co jest dowodem na to, że nie jej tragiczna historia, tylko głos, przekaz i repertuar stanowią o tej sile. I niech to trwa. Niech Anna Jantar trwa”, zakończyła. Z kolei dziś właśnie mijają 45 lata, odkąd nie ma z nami artystki. Pamiętamy... Anna Jantar, Natalia Kukulska i Jarosław Kukulski
Była wielką idolką Amerykanek, zaginęła w niewyjaśnionych okolicznościach. Do dzisiaj nie wiadomo, co się stało z Amelią Earhart
Jej zniknięcie wciąż fascynuje i budzi emocje ludzi na całym świecie
Była królową przestworzy, ikoną lotnictwa, pasjonatką latania. I dopiero szesnastą kobietą w Ameryce, która miała licencję na pilotowanie samolotów. Ale Amelia chciała nie tylko być pilotem, chciała wyzwań, rekordów. Mówiła, że przygoda sama w sobie jest wartością. Jako pierwsza kobieta, i drugi w historii pilot przeleciała samotnie Atlantyk. Ustanowiła wiele rekordów wysokości i prędkości lotniczej. To były niezwykłe wyczyny, tym bardziej, gdy chodziło o kobietę, jeszcze w tamtych, pionierskich latach lotnictwa, na początku lat 30. ubiegłego wieku. Amelia Earhart stała się idolką emancypujących się Amerykanek. Była niezwykła, nie tylko w lotnictwie. Przyszły mąż prosił ją sześć razy o rękę. Gdy w końcu się zgodziła, przed ślubem napisała do niego, że chce być w małżeństwie wolna i uznaje prawo do wolności męża. „Żadnego łacińskiego kodeksu wierności”. Fascynowała się nią pierwsza dama Ameryki Eleonora Roosevelt, a po latach Hillary Clinton. Jej wyczyny działały ludziom na wyobraźnię. Jako pierwsza kobieta podjęła próbę oblecenia ziemi wzdłuż równika. Na jednym z ostatnich etapów lotu zaginęła i właściwie do dzisiaj nie wiadomo na pewno, co się z nią stało. Wiele ekip badawczych szukało wraku jej samolotu na dnie Pacyfiku. Jaką ciekawość i emocje budzi ta sprawa, może pokazywać historia amerykańskiego pilota Tony’ego Romeo, który wydał na ekspedycje poszukiwawcze ponad 10 milionów dolarów, cały swój majątek. Kim była Amelia Earhart? Amelia Earhart urodziła się w 1897 roku w Atchison w stanie Kansas. Miała silną osobowość, kompletnie dominowała swoją młodszą siostrę. Mówiono o niej - chłopczyca, bo łaziła po drzewach, strzelała z karabinku. Zawsze interesowała się historiami kobietami, które odnosiły sukcesy w zawodach uchodzących wówczas za męskie: reżyserii i produkcji filmowej, reklamie prawie. Zmieniała szkoły, szukała swojej drogi. W 1917 roku, podczas I wojny światowej została pielęgniarką Czerwonego Krzyża, opiekowała się rannymi żołnierzami, słuchała historii pilotów. Zainteresowała się lotnictwem. W 1918 roku, do Kanady, do Toronto, gdzie pracowała Amelia, dotarła epidemia grypy Hiszpanki, przyszła pilotka pracowała pełną parą na nocne zmiany, w Spadina Military Hospital. Ale sama zapadła na zapalenie płuc i zapalenie zatok szczękowych. Kłopoty z zatokami zostały z nią do końca życia. Nie było wtedy antybiotyków, nie zaleczono na dobre choroby. Amelia przeszła kilka bolesnych operacji, które nie pomogły. Musiała czasem zakładać rurkę drenażową. Przez rok studiowała medycynę na uniwersytecie Columbia, potem wróciła do rodziców do Kalifornii. Zobacz też: Po rozwodzie z Krzysztofem Kolbergerem Anna Romantowska wpadła w ramiona reżysera Jacka Bromskiego. Jaki był ich związek? Amelia pokochała latanie, zmieniła wygląd Lotnictwo ją przyciągało. Chodziła na targi lotnicze, patrzyła na startujące samoloty, wydawało jej się, że do niej przemawiają. Lot ze znajomym ojca zmienił jej życie. Wtedy poczuła, że bycie pilotką, to jej powołanie. Ścięła włosy, kupiła skórzaną kurtkę. Już w 1922 roku poleciała na wysokość ponad 4 kilometrów, co było absolutnym rekordem dla kobiety pilota. W 1928 roku została pierwszą kobietą, która przeleciała Ocean Atlantycki, lot z Nowej Fundlandii do Walii trwał 20 godzin i 40 minut. Amelia, choć witana jak bohaterka, była nie do końca zadowolona. Bo została pasażerką, prowadziła dziennik pokładowy, nie ona pilotowała maszynę, a słynny Charles Lindbergh. „Byłam tylko bagażem, jak worek ziemniaków. Może pewnego dnia spróbuję tego sama”, mówiła dziennikarzom. Nazywano ją Lady Lindy, co było odniesieniem do Lindbergha. W 1931 roku wyszła za mąż za wydawcę i dziennikarza George P. Putnama. Ale nie była kobietą, która lubiła dom i pragnęła dzieci. Jej pasją i największą miłością życia były samoloty. Reklamowała wiele produktów, by finansować swoje loty, stworzyła linię ubrań dla aktywnych kobiet oznaczoną emblematem AE. Była zdeterminowana, by potwierdzić swoją sławę – w 1932 roku samotnie przeleciała Atlantyk, wystartowała z Harbour Grace w Nowej Fundlandii, wylądowała na pastwisku w Irlandii. Pokonała trasę w rekordowym czasie 14 godzin i 56 minut. Z powodu złej pogody i trudności z maszyną, nie była w stanie wylądować, jak miała to w planach, w Paryżu. Ale wyczyn się powiódł. Stała się potem taką gwiazdą, że w Nowym Jorku zorganizowano paradę na jej cześć. Zobacz też: Miał opinię kobieciarza, opowiadał o sześciu żonach. Oto tajemnice Leona Niemczyka Katastrofa w przestworzach Jej feralny lot dookoła ziemi rozpoczął się w 1937 roku. Nie leciała sama, miała nawigatora Freda Noonana. Wystartowali z Miami, na początku wszystko szło dobrze. Samolot pojawiał się w przewidzianych miejscach, na przykład w Lae w Nowej Gwineo. Z Miami to było 35 tysięcy kilometrów, ogromna trasa. Na ostatni etap lotu, koralowy atol Howland Island wyruszyli 2 lipca 1937 roku. Wiadomo było, że będzie ryzykownie. Maleńki atol można było przegapić na bezmiarze Pacyfiku. Być może tak właśnie się stało, może Amelia i jej nawigator, jak się okazało alkoholik, nie zauważyli wyspy i lądowali, gdzie indziej na oparach paliwa. Tak czy inaczej, to była ostatnia prosta tej brawurowej podróży. Mówiono, że Amelia i jej maszyna rozpłynęli się w powietrzu. Mimo ogromnej akcji ratunkowej nie znaleziono ani ciała ofiar, ani szczątków maszyny. Po utracie kontaktu Marynarka Wojenna i Straż Przybrzeżna przeszukały 250 000 tysięcy mil oceanu. Osiemnaście miesięcy po ich zaginięciu Marynarka Wojenna uznała Earhart i Noonana za prawnie zmarłych i wywnioskowała, że ​​ich samolotowi skończyło się paliwo i rozbił się na Pacyfiku. Obecnie wielu ekspertów twierdzi, że przyczyną upadku samolotu była kombinacja złej pogody i długiego lotu. Amelia sygnalizowała, że kończy jej się paliwo. Przy brzegu Howland stał kuter, ale nigdy tam nie dotarła. Uznano, że samolot rozbił się na Pacyfiku. 19 lipca 1939 roku Amelię Earhart i jej nawigatora uznano za zaginionych. Mąż pilotki, George Putnam, zwerbował cywilnych marynarzy, aby kontynuowali poszukiwania. Przez lata entuzjaści poszukiwali śladów Earhart lub jej samolotu na Wyspach Marshalla, na Saipanie i głęboko pod wodą. Zobacz też: Ma 86 lat i uważa, że jest w kwiecie wieku. Najstarsza polska DJ-ka udowadnia, że na emeryturze nie trzeba się nudzić! Amelia Earhart jednak przeżyła? Tajemnica tej niewyjaśnionej tragedii kreowała różne domysły i teorie spiskowe. Niektórzy uważali, ze Amelia Earhart przeżyła katastrofę, wylądowała na małej, bezludnej wyspie Nikumaroro. Sygnał radiowy był jeszcze przez jakiś czas aktywny. Nadawano go w nocy, jest prawdopodobne, że Amelia i jej towarzysz robili tak, by uniknąć palącego słońca wewnątrz maszyny. Ostatni komunikat brzmiał „Wzięliśmy wodę, mój nawigator jest ciężko ranny... potrzebujemy opieki medycznej i musimy mieć pomoc. Nie możemy wytrzymać dłużej”. W pewnym momencie prąd albo fala zniosły ich na wody oceanu, gdzie zginęli. Nie jest to nieprawdopodobna hipoteza, tym bardziej że na wyspie psy tropiące znalazły rzeczy, które prawdopodobnie należały do Amelii. Pojawiło się także tajemnicze zdjęcie Amelii, jej nawigatora Freda Noonana i fragmentu samolotu. A wraz z nim zaczęły krążyć spekulacje, że oboje przeżyli katastrofę i zamieszkali na bezludnej wyspie, wzorem Robinsona Cruzoe. Albo, że odnaleźli ich Japończycy, uznali za szpiegów, uwięzili, a potem zabili. Japończycy odcięli się jednak od tych domysłów, nie potwierdzono też wiarygodności zdjęcia. Inna teoria głosiła, że Amelia Earhart przeprowadziła się do New Jersey, wyszła ponownie za mąż, zmieniła nazwisko na Irene Bolam. Już w naszych czasach przebadano tysiące mil Pacyfiku przy pomocy nowoczesnych sonarów i niczego nie odnaleziono. Wydawało się, że Amelia Earhart zaginęła bez śladu. Sytuację zmienią być może odkrycia pilota z amerykańskiego wywiadu Tony’ego Romeo. Przy pomocy sonarów i dronów Romeo znalazł szczątki samolotu ok. 5 kilometrów pod powierzchnią wody Oceanu Spokojnego Czy to samolot Amelii Earhart? Jeżeli tak, to zostanie wydobyty i odrestaurowany. Amelia Earhart, najdłużej poszukiwana kobieta świata, zazna symbolicznego spokoju. Napisano o niej wiele książek. Nakręcono wiele filmów i dokumentów, w najbardziej znanym biograficznym filmie "Amelia Earhart" grała ją hollywoodzka gwiazda Hilary Swank
Trzymała w ręku prezent, nie zdążyła jej go dać. Tak Natalia Kukulska uczciła pamięć ukochanej mamy
Miała zaledwie cztery latka, gdy los brutalnie rozdzielił ją z mamą. Natalia Kukulska była 14 marca 1980 na Okęciu. Czekała razem z tatą i babcią na powrót Anny Jantar z USA po trzech miesiącach rozłąki. Artystka prosiła o to bliskich, była stęskniona za jedynym dzieckiem. Dziewczynka w ręku trzymała bukiecik frezji – miał być to prezent powitalny dla mamusi. Pamięta, że nagle nastąpiło poruszenie, wybuchła panika. Rozległ się płacz. Babcia wyrwała jej z ręki kwiaty, rzuciła je na podłogę. Resztę przebiegu zdarzeń tego dnia zna jedynie z opowiadań. Od tamtej pory kultywuje pamięć po mamie. Nie inaczej jest teraz, w 44. rocznicę śmierci Anny Jantar... Prawdziwa przyczyna katastrofy samolotu, w której zginęła Anna Janatar. Ujawniono ją po 30 latach Gdy artystka po raz ostatni dzwoniła do rodziny w Polsce poprosiła, by na lotnisku czekali na nią z małą Natalią. Była stęskniona, chciała zobaczyć dziecko jak najszybciej. Miała dla niego podarunki, które kupiła za oceanem. Lot samolotu Ił-62 „Mikołaj Kopernik” z Nowego Jorku przebiegał spokojnie. Nic nie zwiastowało tragedii. Problemy pojawiły się przy podejściu do lądowania na Okęciu. Nie zapalił się wskaźnik wysunięcia podwozia. Pilot, kapitan Paweł Lipowczan, podjął próbę poderwania maszyny, by powtórzyć manewr. I wówczas pękł wał turbiny silnika numer 2. Odłamki uszkodziły dwa inne silniki oraz rejestrator czarnej skrzynki. Stąd nie wiemy, jak wyglądało 26 ostatnich sekund lotu. Pilot tak manewrował maszyną, by rozbiła się z dala od budynków mieszkalnych oraz położonego nieopodal zakładu poprawczego. W efekcie wydarzyło się to w fosie fortu Twierdzy Warszawa. Świadkowie, którzy przybyli potem na miejsce opowiadali, że widok był porażający: porozrzucane kawałki rzeczy, często drobnych. Wśród nich fragmenty ciał i samolotu. Co było prawdziwą przyczyną tragedii? Komisja, która to badała, w oficjalnym raporcie, który światło dzienne ujrzał w połowie kwietnia 1980 roku stwierdziła, że „w końcowej fazie lotu, podczas podejścia samolotu do lądowania nastąpiło zniszczenie turbiny lewego, wewnętrznego silnika na skutek niekorzystnego i przypadkowego zbiegu okoliczności i ukrytych wad materiałowo-technologicznych, które doprowadziły do przedwczesnego zmęczenia wału silnika”. Ale to była tylko część prawdy. Po 30 latach od tragedii „Newsweek” ujawnił prawdziwą przyczynę. W tamtym czasie dyrekcja PLL LOT – na polecenie elit władzy – szukała oszczędności. W tym celu samoloty były eksploatowane ponad wszelkie normy. Do trzech silników sprawnych, w dobrym stanie, dodawano jeden, który był wyraźnie zużyty i nie powinien już w żadnym stopniu być wykorzystywany. Informacje te zostały jednak po katastrofie ukryte – były niewątpliwie kompromitujące dla decydentów. Wiązałoby się to zwyczajnie ze społeczną kompromitacją. Czytaj także: Natalia Kukulska została zapytana o śmierć mamy. Tylko raz w życiu wróciła na miejsce katastrofy Anna Jantar z córeczką, lata 70. XX wieku Tak Natalia Kukulska uczciła pamięć mamy w rocznicę śmierci Natalia Kukulska z tamtego dnia pamięta niewiele. To, że trzymała w ręku podarunek dla ukochanej mamy. Czekanie. I panikę, która w pewnym momencie wybuchła – płacz ludzi, sygnał karetek, krzyki. Nie rozumiała zbyt wiele, chwilę wcześniej skończyła zaledwie cztery latka. „Wtedy na lotnisku, tuż po katastrofie, w tym zamieszaniu, wśród płaczących ludzi nie rozumiałam, co się stało. Pamiętam, jak babcia wyrwała mi z rąk bukiet frezji i rzuciła je na ziemię. Pamiętam karetki pogotowia, które reanimowały rodziny, rozlewał się alkohol podawany na uspokojenie. Resztę znam z opowiadań”, wspominała w rozmowie z „Galą” w 2007 roku. Na miejsce katastrofy wróciła tylko raz. „Sama. Nie czułam potrzeby, żeby iść tam w jakiejś grupie. Spotkałam wtedy niesamowitą osobę, która była świadkiem i która bardzo przeżyła to, co wtedy zobaczyła. Próbowała to opowiedzieć, ale to było trudne. Być tam raz mi wystarczyło. Mam swoje życie i życie swoich dzieci. Staram się nie skupiać na tym, na co nie mam wpływu”, mówiła w programie stacji TVN „Autentyczni”. To ona dba o spuściznę po ukochanej mamie. Wspomina ją również przy ważnych okazjach. Nie inaczej jest teraz, w 44. rocznicę śmierci Anny Jantar. Natalia Kukulska opublikowała w swoich mediach społecznościowych zdjęcie artystki. Opatrzyła je cytatem z jednej z jej piosenek – „Tylko mnie poproś do tańca”. „Pożółknie zegara tarcza, zanim wybije mój czas”…. I czas wybił już 44 lata temu a tarcza nie żółknie….”, napisała. Pod publikacją pojawiło się wiele komentarzy, w których internauci wspominają Annę Jantar. Podkreślają, że na zawsze pozostanie w ich pamięci i sercach, m.in. dzięki wielu przebojom. Czytaj także: Ich miłość narodziła się z przyjaźni, są małżeństwem od 24 lat. Natalia Kukulska i Michał Dąbrówka pokonali trudności Anna Jantar w USA, przed wylotem do Polski, marzec 1980. Ostatnie znane zdjęcie artystki
Natalia Kukulska o mamie: „Tak się śpieszyła, by przylecieć najbliżej daty moich urodzin...”
Przypominamy wspomnienia artystki o Annie Jantar
W tę tragedię do dziś wielu nie może uwierzyć. 14 marca 1980 roku niedaleko warszawskiego Okęcia rozbił się wracający z Nowego Jorku samolot Polskich Linii Lotniczych LOT Ił-62 „Mikołaj Kopernik”. Zginęło 77 pasażerów oraz 10 członków załogi. Wśród nich Anna Jantar, najjaśniejsza gwiazda lat 70. nad Wisłą. Jej tragiczna śmierć wstrząsnęła opinią publiczną. Gdy odeszła, miała zaledwie 29 lat... W intymnej przeprowadzonej rok temu rozmowie z Krystyną Pytlakowską ukochaną mamę i wielką artystkę wspominała córka, Natalia Kukulska. Z okazji rocznicy śmierci Anny Jantar przypominamy ten poruszający wywiad. Krystyna Pytlakowska: Trudno mi uwierzyć, że to już 40 lat, odkąd nie ma Twojej mamy... Natalia Kukulska: To bardzo długo. Prawie całe moje życie. Ale pamięć o mojej mamie jest ciągle niezwykle żywa. Nawet nasza rozmowa jest dowodem na to, że Anna Jantar cały czas jest dla ludzi ważna, że ją wspominają, że słuchają jej piosenek. Mało tego, jej piosenki nadal stanowią część życia wielu osób. A ja cały czas odnoszę wrażenie, że sympatia do mojej mamy jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Że ciągle się rozwija. Przez tych 40 lat nigdy nie była zapomniana i jej moc trwa. Pamiętam ją, jakby cały czas tu była. Albo odeszła wczoraj. Tego typu wrażenie mam odnośnie do mojego Taty, bo go wnikliwie pamiętam i byłam z nim bardzo blisko, a w tym roku mija 10 lat, odkąd go nie ma. Czuję, jakbyśmy się dopiero co widzieli… Tak to chyba jest, że ludzi, których znaliśmy, którzy byli blisko nas, przechowujemy żywo w pamięci i często do nich wracamy, jakby ciągle tu z nami byli. Relacja nie umiera. Ale przecież pamiętasz mamę. Pamiętam, jak wyglądała, choć nie wiem, czy moja pamięć opiera się o zdjęcia i wspomnienia innych, czy o realne wspomnienie. Ja żadnych wspomnień osobistych właściwie prawie nie mam i nie wiem, czy te, które we mnie żyją, pochodzą z opowiadań o mamie, czy były to sytuacje, które ja, jako czterolatka, zapamiętałam. Na pewno przypominam sobie, jak wzięłam lokówkę mamy do ręki i oparzyłam się nią, bo była gorąca. Albo jak mama niechcący mnie zadrapała paznokciami, a wiem, że nosiła bardzo długie. Szczerze mówiąc nie wiem, czy utrwaliłam sobie niektóre zdarzenia jako ja, czy mówiła mi o nich babcia. Moja najmłodsza córka ma teraz trzy lata i nawet nie mogę sobie wyobrazić, żeby nie pamiętała naszej relacji. Być może jednak u mnie nastąpił rodzaj wyparcia, bez mojego świadomego w tym udziału. Natalia Kukulska na zdjęciu z mamą i tatą Ale pamiętasz jej głos, jej włosy, jej oczy? Naprawdę nie wiem, co ja pamiętam, a co znam ze zdjęć czy opowiadań. Nietrudno jednak wspominać głos mojej mamy. Jest przecież tyle piosenek, w których mogę ją usłyszeć. A poza tym sama mam podobny głos do niej, zwłaszcza jak mówię. Niedawno ktoś przysłał mi wywiad radiowy z mamą. Odsłuchiwałam go, a mój mąż Michał stał obok. - Dałbym głowę, że to ty mówisz - powiedział. Moja artykulacja jest podobna, akcentowanie słów, dykcja... Myślę, że mam po niej bardzo wiele. Zostawiła po sobie tyle nagrań, tyle zdjęć, tyle wywiadów i myśli, że mam do czego wracać. Rozmawiałaś o mamie z tatą? Z tatą i również z babcią. Ale to nie było tak, że usiedliśmy przy kawie i wspominaliśmy mamę. Wspomnienia babci i taty były takie codzienne, życiowe. Coś im się przypomniało i opowiadali o tym. Albo komentowali moje zachowanie, mówiąc: Twoja mama dokładnie tak samo robiła. Gdy wracała z podróży, otwierała walizki i każdemu wręczała upominek. Dokładnie tak jak ty. „Jak Ania” - to porównanie ciągle się powtarzało w naszym domu. A z obcymi ludźmi wspominałaś swoją mamę? Tak, no może nie z zupełnie obcymi, ale spoza rodziny. Miałam dobry pretekst przy okazji koncertów poświęconych moim rodzicom „Życia mała garść”. Można powiedzieć, że wykonałam pracę dziennikarki, wypytując bliskie moim rodzicom osoby o wspomnienia, anegdoty i refleksje, jacy byli moi rodzice… Te rozmowy odbywały się w obecności kamery, ale myślę, że przed żadnym dziennikarzem moi rozmówcy by się tak nie otworzyli, jak przede mną. Fragmenty tych rozmów stanowią narrację koncertów. Moi rozmówcy pojawiają się na ekranach pomiędzy piosenkami i występami zaproszonych przeze mnie artystów, którzy wykonują zarówno piosenki z repertuaru mojej mamy, napisane przez różnych kompozytorów, jak i kompozycje mojego taty, napisane dla mamy i innych wykonawców. Wszystkim utworom dał nowe, piękne życie Adam Sztaba, pod którego batutą gra Polska Orkiestra Muzyki Filmowej i Orkiestra Adama Sztaby. Wspomniane rozmowy, które przeplatają się z występami ze względu na ich osobisty charakter, dają poczucie bliskości. Publiczność mocniej i bardziej emocjonalnie przeżywa wszystko, co się dzieje na scenie. Na ekranie pojawia się min. Zbyszek Hołdys, Halina Frąckowiak, nieodżałowany Romuald Lipko, Janusz Kondratowicz, Bogdan Olewicz, ale także osoby nieznane szerszej publiczności, ale blisko związane z moimi rodzicami, jak przyjaciółka mamy Alicja Woy-Wojciechowska czy Ania Sułek. Bardzo dużo się dowiedziałam o mamie dzięki nim. Można nawet powiedzieć, że to, jakie mama miała przyjaciółki, wiele mi mówi o niej samej. A wymienione panie są i inteligentne, i bardzo wrażliwe, i mają poczucie humoru. Do grona przyjaciółek z pewnością można zaliczyć też Halinkę Frąckowiak, która jest osobą niezwykle wrażliwą i wręcz mistyczną. Sprawia to, że przekazała mi obraz mamy z takiej perspektywy. Dzięki temu mogłam wytworzyć sobie taki ludzki portret mojej mamy. Ciepłej, szlachetnej, ale też prawdziwej - trochę szalonej, pełnej fantazji, spontanicznej. Anna Jantar odeszła w wieku zaledwie 29. lat. Osierociła czteroletnią wówczas córkę Natalię Czułaś się pokrzywdzona przez los, że tak wcześnie ją straciłaś? Nie, chociaż patrząc obiektywnie, to przecież byłam pokrzywdzona. Gdy sobie pomyślę o Laurze, mojej córeczce, która nigdy nie poznała dziadka Jarka i babci Ani, bo urodziła się już po ich śmierci, to bardzo tego żałuję, że ominęła ją tak wielka miłość, jaką by miała, gdyby żyli. Ale wiem też, że tęskni się za tym, co się miało, a nie za tym, czego nie ma. Bo nie wiadomo, do kogo i do jakiej relacji to odnieść. Oczywiście można tęsknić za wyobrażeniem kogoś, ale wtedy tak naprawdę nie wiemy, za czym tęsknimy. Trudno więc powiedzieć, że ja za mamą tęskniłam, bo przecież nie udało nam się stworzyć relacji, jaką bym zapamiętała. Ja jej po prostu nie pamiętam. Ale przecież można kochać kogoś, kogo nie nosimy w naszej realnej pamięci. Myślę, że tak. Ta miłość też wynika z tego, że wiem, jak byłam dla mamy ważna, jak ona mnie kochała. A ja kocham ją za to, jakim była człowiekiem z opowiadań, ale też za to, że po prostu była. Za jej twórczość, za niektóre interpretacje jej piosenek, moim zdaniem ponadczasowe. Na przykład? „Tylko mnie poproś do tańca”. Albo „Jak w taki dzień deszczowy”. Te piosenki cały czas żyją, jest w nich tyle mocy i prawdy, dzięki wykonaniu mojej mamy. Na pewno też ją mogę kochać za to, że mi dała życie, geny i swoją muzykalność. Kocham ją po prostu za to, że jestem. Twoja mama była fantastycznym, dobrym człowiekiem. I miała szacunek dla innych ludzi, miała empatię i wrażliwość. Jej nie imponowała kariera, wielkość i bycie gwiazdą, ważny był dla niej tylko człowiek. I myślę, że ludzie nadal ją kochają także dlatego, że w jej śpiewie wibruje dobro. Wibruje miłość. Moim zdaniem w jej głosie przetrwało coś, co powoduje, że ludzie nadal lgną do jej piosenek. Bo chcą obcować z kimś szczerym i wrażliwym. A miała jakieś wady? Zapewne. Ale nikt ich nie wymienia… Była jednak bardzo uparta, jak wspominała Twoja babcia Halina. Ale ja uporu nie postrzegam jako wady. W tamtych czasach upór był wielką odwagą. Przecież wtedy kobiety jeszcze nie miały tak wiele do powiedzenia w życiu publicznym i do dziś cały czas walczą o swoje prawa. A mama była w jakimś sensie emancypantką. Budziła się w niej walka o wolność artystyczną i decyzyjną w życiu. Z dobrze wychowanej po poznańsku dziewczynki powoli otwierała się na niezależność. Wychowana w duchu łagodności i uległości, skromności i nobliwości, bo coś nie wypada i co ludzie na to powiedzą. Zaczynała być sobą, walczyła o swoją przestrzeń życiową. Miała silną osobowość. Tak, chociaż wielokrotnie babcia mi powtarzała, że mama była bardziej łagodna ode mnie. Pamiętasz Wasze pożegnanie? Jak już powiedziałam, prawie niczego nie pamiętam. A media co chwilę wymyślają coś, co się nie wydarzyło. Podobno wzruszam się na wspomnienie naszej ostatniej Wigilii. Tylko ja w ogóle nie pamiętam tego zdarzenia i opisywanego śpiewania kolęd. Piszą, co chcą. Dowiaduję się z kolorowych tytułów, że Natalia Kukulska odkryła tajemnicę Anny Jantar. Albo że Natalię Kukulską wzrusza czy denerwuje coś, i tu pada informacja wyssana z palca. Albo dowiaduję się, ile to osób przyznaje się do ostatniego spotkania i odprowadziło moją mamę na lotnisko. I to robi się nawet śmieszne, bo tych osób ciągle przybywa. Wiem, że nocowała u nas moja chrzestna, gdy mama wylatywała rano do Stanów. Natomiast nie pamiętam naszego rozstania, ani ostatnich świąt z nią i bez niej. Przez moment mi się tylko wydawało, że było jakieś zamieszanie przy pakowaniu jej walizek i że szafy były pootwierane. A może nałożyły się na siebie inne wspomnienia? Wiem jednak, że byłaś na lotnisku, czekając na samolot, którym miała przylecieć Anna Jantar. To akurat pamiętam, bo utrwalam w sobie to wspomnienie. Byłam na lotnisku z babcią, tatą i menedżerem mamy - Bogusiem. Staliśmy i czekaliśmy. Ja trzymałam bukiecik frezji, aby nim mamę powitać. Samolot się spóźniał, tata musiał więc jechać na jakieś zebranie do Zaiksu, a my z babcią zostałyśmy z Bogusiem Zepem. Tata powiedział, że postara się wrócić jeśli to potrwa, a jeżeli się nie wyrobi, to Boguś mamę odbierze. Potem pamiętam jakieś zamieszanie, nerwy i babcię w histerii. Nie mogłam jednak zrozumieć, co się stało. Nikt tego mi nie powiedział. Musieli Ci jednak powiedzieć, że mamy już nie zobaczysz. Takie zdanie nie padło, nawet jak chodziłam na cmentarz z obiema babciami. To babcia Maryla wymyśliła, że mama jest w szpitalu i dobrze się czuje, ale poprosiła, aby założyć ogródek i kwiatki w nim podlewać. A później jakoś tak naturalnie przestałam mamy oczekiwać, bo ona przecież nie wracała. I dopiero, gdy oglądałam w telewizji program poświęcony Annie Jantar, zrozumiałam, że mamy nie ma i już nigdy nie będzie. Ile miałaś wtedy lat? Chyba sześć lub siedem. Tata mi później opowiadał, że uciekłam wtedy do swojego pokoju i płakałam. Dużo masz pamiątek po mamie? Jakieś oczywiście mam, ale nie tak dużo. Mam nagrody, które zdobyła, złote płyty, trochę ubrań, zdjęć i listów. Te listy są dla mnie bardzo cenne. Pisała je ze Stanów, a teraz stały się jakby własnością publiczną. Nawet agencja fotograficzna nimi handluje, można u nich kupić zdjęcia listu do mojej mamy, co uważam za bardzo niestosowne. W tym roku mija 40. lat od katastrofy lotniczej, w której zginęła Anna Jantar Może powinnaś z tym walczyć. Może, ale wiem, że wyciekły z powodu dużego zaufania mojej babci do fanów mamy. Wpuszczała ich często do domu. Rozdawała pamiątki, ubrania… Przychodzili, robili zdjęcia jej dyplomów i świadectw szkolnych, listów. Ja nad tym już nie zapanuję. Oczywiście to moja prywatna własność, rozpowszechniane więc są nielegalnie. Dla mnie jednak bardzo cenne są taśmy szpulowe, tzw. taśmy matki, na których zarejestrowane są wersje oryginalne utworów, wraz z oddzielnymi podkładami. Wkrótce to scyfryzuję. Bardzo ciekawe są też dla mnie nagrane kasety - mój tata miał odruch nagrywania domowego życia, gdy byłam mała i zaczynałam śmiesznie mówić. Są tam prywatne rozmowy i mogę sobie wyobrazić, jak wyglądała ta nasza codzienność. Są zarejestrowane momenty, gdy tworzyli piosenki, gdy mama mówiła: „Tutaj tak, a tutaj nie tak”. Albo rozmowy ze mną. Albo jak mama mi coś śpiewa. Albo jak przekomarza się. Kiedy myślisz o mamie, co wspominasz najczęściej? Zawsze rozczula mnie, jak mama pisała ze Stanów, że się niedługo zobaczymy, że się bardzo cieszy i bardzo tęskni. I że nie może się już doczekać naszego spotkania. Postanowiła więc przyjechać trochę wcześniej. Nie chciała tam dłużej zostać. A tak się śpieszyła, by przylecieć najbliżej daty moich urodzin. Ja urodziłam się 3 marca, a mama 14 marca zginęła. I trudno mi się pogodzić z tym, że wsiadła do samolotu, śpiesząc się do mnie i stało się tak, jak się stało. Kontakt między nami był listowny, bo dodzwonienie się do Stanów czy ze Stanów do Polski było bardzo trudne. Nieraz wiele godzin było trzeba na nie czekać. W każdym liście jednak zaznaczała, jak bardzo tęskni i opisywała, co się tam w Stanach dzieje, gdzie występowała i gdzie jeszcze zaśpiewa. Mam taką kartkę, którą mi przysłała, a na jej wierzchu jest kotek z weluru, taki mięciutki. Napisała, że przesyła mi kartkę z tym ślicznym koteczkiem: „Możesz nazwać go Puszek”. To jest zabawne, bo przecież śpiewałam o Puszku Okruszku, ale piesku. I to, że nazywał się Puszek, było zupełnym przypadkiem. Rozmawiasz ze swoimi dziećmi o mamie? Czasami, gdy mnie o coś zapytają, to im opowiem. Zaczynają się nią interesować coraz bardziej. I zadziwia ich nieustanna popularność ich babci. Niedawno pisałam wstęp do książki Marcina Wilka, ponieważ z okazji czerwcowej 70. rocznicy urodzin mojej mamy, wydawnictwo Znak wznawia ten tytuł. Przeczytałam to moim dzieciom i chyba były wzruszone. Oglądają czasem programy wspomnieniowe… Ciekawi ich i babcia, i te czasy, tak inne. A słuchają płyt Anny Jantar? Sami raczej po nie nie sięgają, ale gdy akurat na coś trafią w radio czy telewizji, są zainteresowani. We wrześniu na pewno przyjdą na koncerty poświęcone ich dziadkom „Życia mała garść” jako widzowie, 8 września w Warszawie na Torwarze i 17 w Spodku Katowickim. Pretekstem do powrotu do tych pięknych koncertów jest 40. rocznica śmieci mamy i 70. jej urodzin, jak również 10. rocznica śmierci mojego Taty, która przypada na 13. września. Jako soliści wystąpią tym razem: Kayah, Kasia Kowalska, Dorota Miśkiewicz i Ania Rusowicz. Z panów - Kuba Badach, Igor Herbut i Piotr Cugowski. Przypomnimy jeszcze o tych wrześniowych koncertach. Obiecuję. Dziękuję, sama też będę przypominała, bo bilety już trafiają do sprzedaży. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska
Kochano ich za przeboje „Sweet Home Alabama” i o „zapachu śmierci”
Wokalista i dwaj członkowie Lynyrd Skynyrd zginęli w katastrofie lotniczej. Czy nad zespołem wisi klątwa?
To miał być lot jakich było wiele w karierze członków zespołu Lynyrd Skynyrd, choć podróżowanie w ten sposób w 1977 roku wcale nie było takie popularne. Ale popularny był uwielbiany przez Amerykanów zespół. Grali koncerty w całych Stanach i potrzebowali szybkiego środka transportu. Regularnie wynajmowali więc samolot, by zdążyć z koncertu na koncert. Hity wszech czasów Byli rozchwytywani. Każdy Amerykanin nucił wpadające w ucho przeboje „Sweet Home Alabama” i „Free Bird”. Pochodzący z Jacksonville na Florydzie zespół reprezentował nurt south rocka - połączenie rock&rolla, country i bluesa. 20 października 1977 roku trzy dni po premierze albumu "Street Survivors" (na którym nota bene znalazł się utwór „That Smell”, którego refren mówi o „otaczającym zapachu śmierci”) wokalista Ronnie Van Zant i jego koledzy wsiedli na pokład pasażerskiego samolotu Convair CV-240. Nie przeczuwali, że dla kilku osób ten lot będzie ostatnim. A może, niektórzy przeczuwali? Cassie Gaines wolała pojechać ze sprzętem samochodem. Ostatecznie dała się przekonać, że to nierozsądne. Ona była jedną z ofiar. Brak paliwa Czarterowy samolot miał ich zabrać z Greenville w Południowej Karolinie do Baton Rouge w Luizjanie. Niestety pod koniec lotu okazało się, ma niesprawny silnik i, że… zabrakło paliwa. Piloci Walter McCreary i William Gray wiedzieli o usterce, bo przed samym lotem próbowali naprawić iskrownik prawego silnika. "Próbując zrekompensować pracę niesprawnego iskrownika prawego silnika, piloci włączyli procedurę 'autorich' polegającą na dostarczaniu sprawnemu silnikowi większej ilości paliwa. (...) Gray i McClary zdawali się być nieświadomi, że przy użyciu 'autorich' dojdzie do wzmożonego spalania mieszanki. Przy próbie wykorzystania rezerw z innych zbiorników okazało się, że są puste. McClary porozumiał się więc drogą radiową z Kontrolą Powietrzną Houston - należącą do najbliżej położonego większego lotniska - że samolot ma kłopoty paliwowe" - pisała Marley Brant w książce "Freebird - historia Lynyrd Skynyrd". Cudownie ocaleni Z lotu tym samolotem już wcześniej zrezygnowali członkowie zespołu Aerosmith. Uznali, że maszyna i załoga nie spełniają wymogów bezpieczeństwa. Nie poleciała Jojo Billingsley z The Honkettes, której śniła się katastrofa lotnicza i która próbowała przekonać Allena Collinsa, by nikt nie leciał tym samolotem. Podczas zderzenia z ziemią, przy próbie awaryjnego lądowania zginęli Ronnie Van Zant, Steve Gaines, Cassie Gaines, asystent koncertowego menedżera Dean Kilpatric i obaj piloci. Pozostałe 20 osób doznało ciężkich obrażeń. Klątwa Czy nad zespołem wisi klątwa? Od końca lat 70. zginęło dziesięć osób związanych z Lynyrd Skynyrd. Jedną z ofiar był gitarzysta Allen Collins. Podczas katastrofy został poważnie ranny - miał złamane dwa kręgi i uszkodzoną prawą rękę. Groziła mu amputacja, ale jego ojciec nie wyraził zgody. Na szczęście, bo Collins odzyskał sprawność w ręce. 29 stycznia 1986 roku Allen i jego nowa dziewczyna, Debry Jean Watts mieli wypadek samochodowy. Kobieta zginęła na miejscu, a muzyk został sparaliżowany od pasa w dół, miał również ograniczoną sprawność rąk. Zmarł 23 stycznia 1990 roku na zapalenie płuc, spowodowane powikłaniami po porażeniu ciała.
W kierunku Ziemi leci niebezpieczna asteroida! Czy w 2020 roku grozi nam koniec świata?
Obiekt znajduje się na kursie kolizyjnym z Ziemią!
Według ostatnich doniesień NASA, w stronę Ziemi zmierza asteroida, która znajduje się na kursie kolizyjnym z naszą planetą. Zgodnie z ustaleniami do Ziemi dotrze w okolicy 2 listopada, a więc na dzień przez wyborami prezydenckimi w Stanach Zjednoczonych. Czy czeka nas koniec świata w 2020 roku? Czy asteroida uderzy w Ziemię 2020? Teorie spiskowe na temat końca świata nie cichną. Tym razem naukowcom udało się obliczyć, że asteroida 2018VP1 może uderzyć w Ziemię z prawdopodobieństwem 0,41%. Oznacza to, że żadnego końca świata nie będzie, przynajmniej nie jesienią 2020. Asteroida ma średnicę 2 metrów, co według naukowców oznacza, że jeśli uda jej się wejść w atmosferę ziemską, ulegnie całkowitej dezintegracji i zapłonie. W konsekwencji nie dotrze więc nawet do powierzchni naszej planety, a jej fragmenty wylądują w Ocenia Spokojnym. Jak wskazuje nazwa asteroidy, została ona odkryta w 2018 roku, czyli aż dwa lata temu! Zauważyło ją obserwatorium znajdują się na terenie Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. Czy koniec świata nastąpi w 2020 roku? Trwający obecnie rok 2020 to prawdziwe pasmo nieszczęść i niespodziewanych wydarzeń. Pandemia koronawirusa, która dotknęła cały świat zatrzymała przede wszystkim gospodarkę. Obecnie rozpoczął się wyścig o szczepionkę na COVID-19. Ostatnio mieliśmy również okazję obserwować wybory na Białorusi, które również nie wróżyły dla kraju i świata nic dobrego. Zaledwie tydzień temu bardzo podobny obiekt, jak asteroida 2018VP1 przeleciał 2950 km od Ziemi. Został odkryty dopiero po fakcie, kiedy spokojnie minął Ziemię, na szczęście nie wchodząc w naszą atmosferę. NASA poszukuje asteroid zagrażających Ziemi Centrum Badań Obiektów Bliskich Ziemi, które przynależy do NASA wciąż bada kosmos i sprawdza, czy jakiekolwiek obiekty obce nie kierują się w stronę Ziemi. Wykorzystuje do tego rozległą sieć profesjonalnych teleskopów. Oficjalnie mówi się, że obiekty, których średnica nie przekracza 140 metrów mogą być również niebezpieczne dla naszej planety i jej mieszkańców. Asteroida, która planuje odwiedzić Ziemię 2 listopada nie powinna jednak wyrządzić żadnych szkód. Nie zakłóci również wyborów prezydenckich w Stanach Zjednoczonych o czym rozpisują się amerykańskie media i końca świata nie będzie w 2020 roku.
Natalia Kukulska dostała wstrząsającą wiadomość od koleżanki z branży
„Moja mama miała lecieć z Twoją tym samym samolotem”, napisała Ania Rusowicz
W marcu tego roku minęło 40 lat od tragicznej katastrofy w pobliżu Okęcia, w której zginęła Anna Jantar. Jej jedyne dziecko, córeczka Natalia, miała wtedy cztery latka. W poruszającej rozmowie z Krystyną Pytlakowską przyznała, że doskonale pamięta emocje, jakie jej tamtego dnia towarzyszyły. Teraz wyszło na jaw, że mama innej znanej polskiej wokalistki, Ani Rusowicz, miała wracać z USA do Polski tym samym samolotem... Mama Ani Rusowicz mogła zginąć w tej samej katastrofie, co Anna Jantar IŁ-62 „Mikołaj Kopernik” rozbił się w pobliżu lotniska na warszawskim Okęciu 14 marca 1980 roku. Na jego pokładzie znajdowała się m.in. wracająca z trasy koncertowej po ośrodkach polonijnych w Stanach Zjednoczonych Anna Jantar. Miała zaledwie 30 lat. Tak jak inni pasażerowie, zginęła na miejscu. Okazuje się, że tym samym samolotem miała również lecieć Ada Rusowicz, mama piosenkarki Ani Rusowicz. Wokalistka Niebiesko-Czarnych, która zginęła w wypadku pod Poznaniem w 1991 roku, miała zamiar kupić bilet na feralny lot, o czym jej córka we wstrząsającej wiadomości poinformowała Natalię Kukulską. Ostatecznie zmieniła zdanie. Śmierć zabrała ją jednak 11 lat później... „Niesamowite jest, że moja mama miała lecieć z Twoją tym samym samolotem, bo Niebiesko-Czarni byli też w tym czasie w USA. Została, bo chciała jeszcze pobuszować po sklepach, a Twoja się śpieszyła do Ciebie... Jak w filmie "Oszukać przeznaczenie" moja mama zginęła w wypadku samochodowym w 1991 w sylwestra, śpiesząc się do mnie. Zostaje pamięć, zostają piosenki”, napisała, cytowana przez Kobietę.Wp.pl. Słowa pochodzą z książki „Tyle słońca” autorstwa Marcina Wilka. Biografia została w tym roku wznowiona z okazji 70. rocznicy urodzin Anny Jantar, która przypada 10 czerwca 2020 roku. Śmierć Anny Jantar Do katastrofy samolotu IŁ-62 „Mikołaj Kopernik” doszło 14 marca 1980 roku o godzinie 11:15 tuż przed lądowaniem na warszawskim Okęciu. Wracał on z Nowego Jorku. Na pokładzie przebywało 77 pasażerów i 10 członków załogi. Wszyscy zginęli. Wśród ofiar była 30-letnia Anna Jantar, która chciała wrócić do Polski jak najwcześniej, by zobaczyć czteroletnią córeczkę. Oficjalną przyczyną tragedii było zniszczenie turbiny lewego, wewnętrznego silnika na skutek „niekorzystnego i przypadkowego zbiegu okoliczności i ukrytych wad materiałowo-technologicznych”. Anna Jantar w chwili katastrofy miała 30 lat: Tym samym samolotem miała lecieć z nią wokalistka Niebiesko-Czarnych, Ada Rusowicz, która zginęła w wypadku samochodowym 11 lat później:
Pilot podał prawdopodobną przyczynę katastrofy helikoptera, w której zginął Kobe Bryant
Jeden z najwybitniejszych sportowców wszech czasów, Kobe Bryant, nie żyje. Koszykarz zginął w katastrofie helikoptera. Sprawę wciąż bada policja. Głos zabrał właśnie pilot, który jeszcze niedawno latał z Bryantem. Mężczyzna mówi wprost, że tragedii można było uniknąć... Kobe Bryant nie żyje. Katastrofa śmigłowca Pięciokrotny mistrz NBA, ojciec czterech córek, wybitny koszykarz. Kobe Bryant nie żyje. Sportowiec zginął w katastrofie śmigłowca Sikorsky S-76. Do wypadku doszło w niedzielę rano lokalnego czasu. Maszyna rozbiła się w pobliżu miasteczka Calabasas, około 65 kilometrów na północny zachód od centrum Los Angeles. Chwilę później media podały, że zginęło dziewięć osób: trener baseballu z uniwersytetu Orange Coast College – Joh Altobelli wraz z żoną Keri i Córką Alyssą, asystentka trenera w szkolnej drużynie koszykarskiej z Orange County – Christina Mauser, Sarah Chester i jej córka Payton, pilot oraz Kobe Bryant i jego 13-letnia córka Gianna Maria Onore. Cały świat składa rodzinie Kobe Bryanta (żonie Vanessie oraz córkom: Natalii, Biance i Capri) najszczersze wyrazy współczucia, tymczasem eksperci zastanawiają się, co doprowadziło do tragedii. Jaka była główna przyczyna katastrofy? Jak na razie policja prowadzi w tej sprawie śledztwo, ale dziennikarz Los Angeles Times postanowił zapytać o zdanie byłego pilota Express Helicopters. Kurt Deetz w latach 2014-2016 latał helikopterem z Kobem Bryantem w okolicach Los Angeles. Pilot ocenił stan helikopterów i warunków pogodowych tego dnia. Według niego, katastrofa była najprawdopodobniej spowodowana fatalną pogodą, a nie złym stanem technicznym maszyn. Jego zdaniem dało się jej uniknąć, gdyby lot przesunięto na późniejszą godzinę: „Prawdopodobieństwo katastrofalnej awarii silnika podwójnego w tym helikopterze, to jest praktycznie nie możliwe”, mówi wprost. Dodaje także, że spędził ponad tysiąc godzin latając tym śmigłowcem, a stan helikoptera zawsze był świetny. Pilot nazwał go „Cadillac-latająca limuzyna”. Zauważył również, że najprawdopodobniej maszyna leciała bardzo szybko w momencie zderzenia. Przewoziła ponad 300 litrów paliwa „a to wystarczy, by wybuchł ogromny pożar”. Jak na razie, media wciąż czekają na raport z katastrofy i oficjalne stanowisko policji, w którym dowiemy się, co faktycznie się stało.
Ukraiński Boeing 737 rozbił się w Iranie. Na pokładzie było 176 osób...
Według irańskiej TV nikt nie przeżył katastrofy...
Samolot pasażerski Boeing 737 należący Ukrainian International Airlines rozbił się dziś rano w pobliżu lotniska Teheran-Imam Khomeini w Iranie. Jak poinformował premier Ukrainy Ołeksij Honczaruk, na pokładzie samolotu znajdowało się 176 osób. Według irańskiej TV nikt nie przeżył katastrofy... Ukraiński Boeing 737 rozbił się w Iranie Dzisiaj rano zagraniczne media podały, że w pobliżu lotniska Teheran-Imam Khomeini w Iranie rozbił się ukraiński Boeing 737. Na pokładzie samolotu ukraińskich linii lotniczych UIA znajdowało się 176 osób. Jak informuje Czerwony Półksiężyc, nie ma szans na znalezienie żywych pasażerów. Chwilę później Irańska Telewizja podała, że nikt nie przeżył katastrofy. Mówi się, że samolot pasażerski Boeing 737 rozbił się z powodu problemów technicznych tuż po starcie z lotniska z międzynarodowego portu lotniczego Teheran-Imam Khomeini. „Po starcie z lotniska Imama Chomeiniego samolot spadł na ziemię pomiędzy miejscowościami Parand i Szahriar”, powiedział rzecznik agencji lotnictwa cywilnego Reza Dżafarzadeh i dodał, że na miejscu katastrofy pracują już eksperci i śledczy w związku ze wszczęciem dochodzenia. Pierwsze ekspertyzy wskazują na źle pracujący silnik. Wypadek prawdopodobnie nie miał związku z konfliktem na linii Iran-USA. Agencja Reuters zaznacza, że produkowany od późnych lat 90. Samolot Boeing 737 cieszy się reputacją dobrej maszyny w przeciwieństwie do nowocześniejszego Boeing 737 MAX. Głos ws. katastrofy samolotu Boeing 737 w Iranie zabrał już premier Ukrainy: „Na razie sprawdzamy liczbę obywateli Ukrainy, którzy znajdowali się na pokładzie. Według wstępnych danych zarejestrowanych było 167 pasażerów oraz dziewięciu członków załogi”, napisał na swoim Facebooku Ołeksij Honczaruk. Swoje kondolencje rodzinom ofiar katastrofy samolotu ukraińskich linii lotniczych UIA przekazał także prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski: „Straszne wiadomości z Bliskiego Wschodu. Dziś rano po starcie z międzynarodowego portu lotniczego Teheran-Imam Khomeini rozbił się samolot Międzynarodowych Linii Lotniczych (UIA) Ukrainy, który spadł na ziemię niedaleko od lotniska. Według wstępnych informacji wszyscy pasażerowie oraz członkowie załogi zginęli”. W sieci pojawiło się nawet nagranie z momentu katastrofy samolotu. Rosyjska telewizja Piatyj kanał opublikowała na Twitterze nagranie z miejsca tragedii. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
Polka zginęła w katastrofie śmigłowca w Leicester. Kim była Izabela Lechowicz?
Polka Izabela Lechowicz zginęła w katastrofie śmigłowca w Leicester. Była doświadczoną instruktorką latania, niedawno pojawiła się w programie #Polka100, który miał inspirować polską społeczność w Wielkiej Brytanii. „Zawsze miałam takie nastawienie, że jak trafia się szansa podjęcia wyzwania to najpierw mówię "tak" i dopiero później martwię się, jak to zrobić. Całe życie mi to służyło”, czytamy wypowiedź Izy w tekście Jakuba Krupy, który opisał jej historię na stronie ambasady. Niestety do publicznej wiadomości przed kilkoma godzinami podano, że Polka zginęła w katastrofie śmigłowca. Miała 46 lat... Katastrofa śmigłowca w Leicester. Kim była Izabela Lechowicz? Katastrofa na Power King Stadium, stadionie Leicester City F.C., wstrząsnęła w ten weekend Anglią. Helikopter rozbił się zaraz po starcie ze stadionu, tuż po meczu drużyny z West Ham. Maszyna niemal natychmiast stanęła w płomieniach. Do wiadomości publicznej nieoficjalnie podawano, że na jego pokładzie znajdował się właściciel klubu Leicester City, pochodzący z Tajlandii milioner Vichai Srivaddhanaprabha. Wraz z nim miały być na pokładzie także jego dwie córki. Teraz oficjalnie mówi się, że w katastrofie zginęło pięć osób: Vichai Srivaddhanaprabha (właściciel Leicester City), dwóch członków jego sztabu: Nursara Suknamai i Kaveporn Punpare, Polka Izabela Lechowicz i pilot Eric Swaffer. W nocy z niedzieli na poniedziałek tę informację potwierdziła Ambasada Polska w UK. Polska pilotka Izabela Lechowicz zginęła w katastrofie śmigłowca w Leicester. Była doświadczoną instruktorką latania, pojawiła się w programie #Polka100. View oEmbed on the source website „Z najgłębszym żalem i złamanym sercem potwierdzamy, że nasz prezes Vichai Srivaddhanaprabha był pośród tych, którzy tragicznie stracili życie w sobotni wieczór po tym, jak helikopter wiozący jego i cztery inne osoby rozbił się w pobliżu King Power Stadium. Żadna z pięciu osób na pokładzie nie przeżyła" - poinformowano w niedzielę wieczorem”, czytamy w oświadczeniu. Izabela Lechowicz była doświadczoną pilotką, to nie ona siedziała podczas tego feralnego lotu za sterami... Kim była Izabela Lechowicz? Polkę wspomina polska ambasada w Wielkiej Brytanii, która organizowała w tym roku konkurs #Polka100. Akcja miała na celu pokazanie kobiet, które inspirują polską społeczność w Wielkiej Brytanii. Wśród nich była właśnie Izabela Lechowicz. Doświadczony pilot, instruktor latania. Studiowała technologię żywienia we Wrocławiu. Prosto po studiach w 1997 roku przyjechała na kurs językowy do Wielkiej Brytanii i... postanowiła tam zostać. „Szybko poznałam mojego obecnego partnera, który jest pilotem latającym samolotami pasażerskimi i helikopterami. Kilka razy zabrał mnie ze sobą w powietrze, i tak to się zaczęło. Od pierwszego dotknięcia sterów wiedziałam, że to jest to”, wspomina. Jak mówiła Jakubowi Krupie, który opisał jej historię na stronie ambasady: „Dorastając w Polsce nie miałam nigdy nic wspólnego z lotnictwem, które często było zarezerwowane dla osób pełniących służbę wojskową, o czym kompletnie nie myślałam. Kiedy zaczęłam się tym wreszcie interesować to martwiłam się, czy dam sobie radę z wymagającym szkoleniem. Z drugiej strony zawsze miałam takie nastawienie, że jak trafia się szansa podjęcia wyzwania to najpierw mówię tak i dopiero później martwię się, jak to zrobić. Całe życie mi to służyło”, czytamy. View oEmbed on the source website W 2003 roku postanowiła się przełamać i zrealizować swoje marzenia. Pożyczyła pieniądze i zaczęła szkolenie na pilota w centrum treningowym w Stapleford. Zaczynała od małych samolotów, z każdym rokiem zdobywając kolejne umiejętności. Zaczęła obsługiwać loty czarterowe w większych maszynach. To, że była cenionym pilotem potwierdzają ostatnie lata jej kariery. Została instruktorem i egzaminowała przyszłych adeptów latania. Podkreślała, że zaledwie od 3 do 7 proc. wszystkich pilotów na rynku to kobiety: „Na lotniskach na całym świecie czasami zdarza mi się spotkać inne kobiety pilotki, ale wciąż jeszcze jest to raczej rzadki widok”, mówiła w rozmowie z Jakubem Krupą. Podczas feralnego lotu to jednak nie Polka siedziała za sterami. Pilotem był Anglik Eric Swaffer. Przez brytyjskie media, za takie manewrowanie maszyną w pobliżu stadionu, by było jak najmniej ofiar katastrofy, już został okrzyknięty bohaterem.