„Tata zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji [...] Byłam z nim do końca”. Córka Wodeckiego o ostatnich chwilach ojca
To już osiem lat, odkąd nie ma z nami Zbigniewa Wodeckiego. Jeden z najukochańszych artystów polskiej sceny muzycznej odszedł 22 maja 2017 roku, pozostawiając po sobie ogromną pustkę i niezapomniane wspomnienia.
W ostatnich miesiącach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. W maju 2017 roku przeszedł zabieg wszczepienia bypassów. Początkowo wszystko wskazywało na to, że operacja się udała, jednak kilka dni później jego stan gwałtownie się pogorszył. 67-letni muzyk doznał udaru mózgu, po którym zapadł w śpiączkę. To właśnie wtedy doszło do kolejnych komplikacji – zapalenie płuc okazało się śmiertelne… Dla tysięcy fanów był nie tylko wybitnym muzykiem, ale i bliskim sercu człowiekiem. W jednym z archiwalnych wywiadów córka artysty Katarzyna Wodecka-Stubbs wspominała ojca z ogromnym wzruszeniem i czułością. Jej słowa pokazują, jak wyjątkową więź mieli i jak wielką stratą była dla niej jego śmierć. View Ediplayer on the source website Zbigniew Wodecki prywatnie: córka zdradziła, jakim był ojcem i dziadkiem Choć dla fanów był ikoną sceny, w domu Zbigniew Wodecki był przede wszystkim tatą i dziadkiem – wyjątkowym, czasem surowym, ale zawsze obecnym sercem. Kilka lat temu w szczerej rozmowie z Gazetą.pl jego córka, Katarzyna Wodecka-Stubbs, opowiedziała, jakim ojcem był artysta. „Święty nie był. Darzył kobiety ogromną estymą, a życie artysty jest, jakie jest. Koncerty, spotkania, zauroczenia, imprezy. Czasem rano wracał do domu śmieciarką – to taka legenda artystycznego światka w Krakowie. A jak w domu pojawił się mój pierwszy chłopak, tata wziął go na bok i jak w starej komedii powiedział, że jak złamie mi serce, to zobaczy”, wspominała Katarzyna Wodecka-Stubbs w Gazeta.pl. Dodawała też, że artysta zawsze dawał poczucie, że jest się przez niego kochanym. Nawet jeśli nie zapewniał o tym wprost. „Raczej pytał, czy my go kochamy, ale oczywiście mówił. Nawet jak już założyłam własną rodzinę i stałam się bardzo dorosłą kobietą, lubił zapytać „A kochasz tatusia?”. „A kocham tatusia” – odpowiadałam. Ten rytuał przeniosłam na swoje dzieci”, mówiła Angelice Swobodzie córka Wodeckiego. Kilka tygodni temu w rozmowie z Dzień Dobry TVN Katarzyna Wodecka-Stubbs wyznała: „Mój ojciec, jak przyjeżdżał do Krakowa, zwoływał całą rodzinę. Dużo żartów, rozmów, mniej dotykania spraw szczególnie męczących, raczej przyjemność z bycia. [...] Nie analizował, nie obserwował, był po prostu. A wnuki były totalnie rozpuszczane", zwierzyła się wówczas. „Mamy to szczęście, że obchodzimy nie tylko rodzinnie te urodziny taty, ale z całą Polską. Gdzie nie włączę radia, wszyscy grają muzykę taty. Obchodzimy szeroko jego urodziny, co by mu się zapewne spodobało", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: „Wnuki były totalnie rozpuszczane”. Córka Zbigniewa Wodeckiego zdradza nieznane oblicze ojca Katarzyna Wodecka-Stubbs o ostatnich chwilach z ojcem: „Te kolacje były naszym nieświadomym pożegnaniem” Mimo że Zbigniew Wodecki był człowiekiem pełnym życia, nie unikał rozmów o śmierci. – „Sporo o niej żartował. Ale tego wątku wolałabym nie rozwijać” – przyznała z delikatnością Katarzyna Wodecka-Stubbs w rozmowie z Gazetą.pl. Zdradziła jednak, jak zapamiętała ostatnie wspólne dni z ukochanym tatą. Mimo zbliżającej się operacji muzyk nie tracił nadziei i planował szybki powrót na scenę. – „Zamierzał wyjść ze szpitala tydzień po operacji. Mówił, że da radę i że planowo zagra koncert, dlatego niczego nie odwoływał. Wiedzieliśmy, że raczej nie będzie to możliwe, bo przecież musi się zregenerować po zabiegu. Ale nic mu nie mówiliśmy” – wspominała z poruszeniem. Tuż przed zabiegiem w Warszawie cała rodzina spędziła wspólnie czas w Krakowie. – „Codziennie biesiadowaliśmy na wspólnych obiadach i kolacjach. Te spotkania były dla nas zwyczajne i tradycyjne, a okazały się nieświadomym pożegnaniem" – mówiła wzruszona. Ostatnie dni spędzili razem w szpitalu. – „4 maja pojechał do Warszawy, ja dotarłam dzień później. Widzieliśmy się w szpitalu dosłownie każdego dnia. Zresztą byłam z tatą do końca…” – wyznała. Dziś Katarzyna pielęgnuje pamięć o ojcu poprzez organizację festiwalu jego imienia. – „Na co dzień mam wrażenie, że Tata jest obok. Ja z nim pracuję, wydaję jego muzykę, odczytuję od niego różne znaki. […] Zawsze na naszych koncertach jest pogoda, nic się nie zepsuło. Widać, jesteśmy pod dobrą opieką” – mówiła jakiś czas temu w Fakcie. Sprawdź też: Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela Źródło: Gazeta.pl, Dzień Dobry TVN i Fakt.pl.
Zaśpiewała z Kubą Badachem uwielbianą przez Polaków piosenkę. Spadła na nią fala krytyki
Koncert „Wodecki Twist – Piosenki o miłości” na sopockim molo przyniósł wiele emocji – zarówno wzruszeń, jak i kontrowersji. Występ Ani Karwan i Kuby Badacha z utworem „Lubię wracać tam, gdzie byłem” stał się jednym z najbardziej komentowanych momentów wieczoru. Widzowie byli podzieleni: jedni zachwyceni, inni rozczarowani.
Choć intencją artystów było oddanie hołdu Zbigniewowi Wodeckiemu, efekt końcowy spotkał się z mieszanym odbiorem. W sieci zaroiło się od skrajnych opinii – od pełnych zachwytu po ostro krytyczne. Czy nowa interpretacja klasyki była ryzykownym eksperymentem, czy może próbą nadania znanej melodii nowego życia? Hołd dla Wodeckiego na sopockim molo 10 maja na sopockim molo odbył się wyjątkowy koncert poświęcony 75. rocznicy urodzin Zbigniewa Wodeckiego. Wydarzenie „Wodecki Twist – Piosenki o miłości”, transmitowane przez TVP2, miało na celu oddanie hołdu twórczości wybitnego muzyka. Wśród artystów znaleźli się m.in. Kuba Badach, Anna Karwan, Ada Ropela i Kacper Andrzejewski. Ania Karwan i Kuba Badach: wspólna interpretacja klasyka Szczególne emocje wzbudził duet Ani Karwan i Kuby Badacha, którzy wykonali przebój „Lubię wracać tam, gdzie byłem”. Wokalne połączenie ich głosów miało być nowoczesną reinterpretacją klasyki, jednak efekt końcowy podzielił publiczność. Jedni uznali to wykonanie za „totalny wzrusz”, inni nie szczędzili gorzkich słów. Fala krytyki w sieci po występie Ani Karwan i Kuby Badacha Nie brakowało komentarzy krytykujących Anię Karwan za nadmiar ekspresji i odejście od ducha oryginału. Internauci pisali: „Całkowicie przearanżowane zero Wodeckiego!” „Kuba super, Ania chciała za bardzo przerysować i nie wyszło” „Brzydkie to było” „Słychać było kilka nieczystości, zwłaszcza w ‘górach’ – siłowo” Wielu użytkowników podkreślało, że piosenka powinna zostać wykonana z większym szacunkiem do oryginalnej wersji Wodeckiego. Zobacz też: Ania Karwan szczerze o rozliczeniu się z przeszłością. Zawalczyła o siebie Ale nie brakowało też zachwytów Mimo kontrowersji, występ spotkał się również z falą pozytywnych reakcji. Pojawiły się komentarze: „Anna Karwan, Kuba Badach – co to był za duet !!!! ❤️❤️❤️❤️” „Totalny wzrusz! 🤘😉🤘” „Świetny koncert! ☺️” „Pięknie! ❤️ Nagrajcie proszę razem z Kubą Badachem utwór!” Wielu internautów chwaliło emocjonalny ładunek wykonania i niezwykłą synergię głosów obojga artystów. Występ, który nie pozostawił nikogo obojętnym Duet Karwan i Badacha wywołał skrajne reakcje, ale nie można mu odmówić jednego – poruszył widzów. Ich wykonanie „Lubię wracać tam, gdzie byłem” stało się centralnym punktem wieczoru i dominującym tematem komentarzy w mediach społecznościowych. Pokazało też, jak bardzo publiczność jest przywiązana do oryginalnej wersji kultowej piosenki Zbigniewa Wodeckiego. Zobacz też: Aleksandra Kwaśniewska i Kuba Badach pękają z dumy, posypały się gratulacje. Podzielili się radosną nowiną Źródła: pudelek.pl, plejada.pl
„Wnuki były totalnie rozpuszczane”. Córka Zbigniewa Wodeckiego zdradza nieznane oblicze ojca
Gdyby żył, 6 maja 2025 roku obchodziłby swoje 75. urodziny. Zbigniew Wodecki – artysta o niezwykłym talencie, głosie i poczuciu humoru – wciąż pozostaje obecny w sercach fanów i najbliższych. Córka artysty podzieliła się niezwykłymi wspomnieniami o ojcu.
Jakim ojcem był Zbigniew Wodecki? Córka artysty podzieliła się pięknymi wspomnieniami. Ostatnia publikacja na FB 8.11.2025 r. „Został mi po nim dystans do życia, uśmiech, ironia" – Katarzyna Wodecka o ojcu, który był sercem ich rodziny Zbigniew Wodecki był nie tylko cenionym muzykiem i charyzmatycznym artystą, ale też kochającym ojcem. W maju, w rocznicę jego urodzin, do „Dzień Dobry TVN” zagościła jego córka, Katarzyna Wodecka. Wspominała ojca jako pogodnego człowieka, który nauczył ją patrzeć na życie z dystansem i uśmiechem. „Został mi po nim dystans do życia, uśmiech, ironia, autoironia. Staram się być pogodna, tak jak on", wyznała. "Staram się być pogodna, tak jak on" – dodała ze wzruszeniem. Choć artysta często podróżował, jego dom w Krakowie był ostoją rodziny. „Mój ojciec, jak przyjeżdżał do Krakowa, zwoływał całą rodzinę. Dużo żartów, rozmów, mniej dotykania spraw szczególnie męczących, raczej przyjemność z bycia. [...] Nie analizował, nie obserwował, był po prostu. A wnuki były totalnie rozpuszczane", zwierzyła się Katarzyna Wodecka. „Mamy to szczęście, że obchodzimy nie tylko rodzinnie te urodziny taty, ale z całą Polską. Gdzie nie włączę radia, wszyscy grają muzykę taty. Obchodzimy szeroko jego urodziny, co by mu się zapewne spodobało", podsumowała. CZYTAJ TEŻ: Daje bliskim znaki po śmierci, takim był tatą. Zbigniew Wodecki we wspomnieniach córki Katarzyny Zbigniew Wodecki we wspomnieniach przyjaciół. „Był niepewny siebie, choć genialny" Krystyna Prońko, Maria Szabłowska i Zbigniew Zamachowski wspominali Wodeckiego jako człowieka skromnego, choć obdarzonego ogromnym talentem. „To był niesamowity człowiek, który zaczynał od skrzypiec, a później zaczął śpiewać. Był strasznie niepewny, co mnie dziwiło", powiedziała Maria Szabłowska. „Bardzo lubiłam Zbyszka, mam nadzieję, że on mnie też. Nasze spotkania zawodowe były skromne, towarzyskie bardziej. [...] Przed wyjściem na scenę się koncentrował i miał tremę — mam wrażenie", dodała Krystyna Prońko. Z kolei Zbigniew Zamachowski przypomniał, jak artysta dał mu szansę, kiedy był jeszcze młodym aktorem: „Nasze drogi wielokrotnie się przecinały. Kiedy był już tym "Zbigniewem Wodeckim", nie zawahał się m.in. mnie zaprosić do występu jako początkującego aktora. Warto powiedzieć, jakim był kompozytorem i muzykiem. Jak ktoś ma pojęcie o muzyce, wie, jak trudne są do zaśpiewania frazy w "Lubię wracać tam, gdzie byłem", wspomniał Zbigniew Zamachowski. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tak mieszkał, tak żył - Kraków Zbigniewa Wodeckiego. Śladami taty oprowadziła nas Katarzyna Wodecka-Stubbs
Tak mieszkał, tak żył - Kraków Zbigniewa Wodeckiego. Śladami taty oprowadziła nas Katarzyna Wodecka-Stubbs
Mieszkanie, szkoła, restauracje… Zajrzeliśmy do ukochanych miejsc muzyka
Przy okazji ostatniej sesji do magazynu VIVA! towarzyszyliśmy Katarzynie Wodeckiej-Stubbs w oprowadzaniu naszej ekipy po Krakowie - ukochanym mieście jej taty. Tak mieszkał i żył Zbigniew Wodecki. Ulubione miejsca artysty pokazaliśmy w wideo, które możesz zobaczyć na górze strony. A co jego córka mówiła w rozmowie z Beatą Nowicką? Przeczytaj poniżej wybrane fragmenty z VIVY! 11/2024... Kraków Zbigniewa Wodeckiego - gdzie mieszkał, gdzie bywał? Zbigniew Wodecki ponad 40 lat mieszkał z rodziną przy ulicy Koletek, pod Wawelem. Na trzecim piętrze, w pięknych, mieszczańskich wnętrzach odziedziczonych po przyszywanej ciotce Millerowej – wraz ze słynnym fortepianem – urodzili się jego młodsza córka Kasia i syn Paweł. „Mieliśmy dwa balkony: z jednego widać było ulicę Grodzką i Wawel, na drugi tato uwielbiał wychodzić o siódmej rano w samych szortach i grać na trąbce. Wisła, która płynie obok, niosła dźwięki po całej dzielnicy. Lubił wyjść na »scenę« i zwrócić na siebie uwagę, usłyszeć nawet te nieistniejące brawa. Do dziś się zastanawiam, jak to się stało, że nikt nigdy się nie skarżył”, śmieje się Kasia Wodecka-Stubbs. [...] Na Grodzkiej zawsze zatrzymywał się przed kościołem Świętych Piotra i Pawła – gdzie odbywała się większość rodzinnych uroczystości – i muzykom, którzy od lat grają tam na przeróżnych instrumentach, wrzucał do futerału parę groszy. Na placyku Świętej Marii Magdaleny vis-à-vis kościoła lubił przyglądać się chłopakom robiącym akrobacje rowerowe. Czasami wskakiwał na rower i wygłupiał się razem z nimi. Miał w sobie młodzieńczą energię i radość. [...] Dzieci muzyka - Joanna, Kasia i Paweł - również chodziły do szkoły muzycznej na Basztową. „Tata nie chciał, żebyśmy byli muzykami. Był niezadowolony, że jesteśmy w szkole muzycznej”, wspomina Kasia Wodecka-Stubbs. „Mówił, że z tego powodu miał niełatwe dzieciństwo, bo jemu ojciec nie pobłażał. Chłopaki kopały piłkę, a on musiał grać kilka godzin dziennie. Śmiał się potem, że wyszło mu to na zdrowie, ale nam zabraniał ćwiczyć, powtarzał, że muzyk to niewdzięczny zawód. Żadne z nas nie wykazało się wybitnym talentem, ale pamiętam, że lubiliśmy chodzić na Basztową. Moje dzieci poszły tam automatycznie. To było jedno z naszych nielicznych nieporozumień. Tato mówił: »Zostaw te dzieci w spokoju, niechże one nie ćwiczą, nie męczą się, po co im ta szkoła muzyczna?!«. Dziś cieszę się, że postawiłam na swoim. W moim domu stoi fortepian taty, na którym gra mój syn, a teraz, po kilku latach przerwy, wraca do dziadka trąbki”, mówi. CZYTAJ TAKŻE: Oboje byli w innych związkach, o ich relacji wiedział każdy. Co tak naprawdę łaczyło Tatianę Sosna-Sarno i Jerzego Gruzę? Choć dziadek nie był zachwycony, że wnuki chodzą na Basztową, to… uwielbiał je ze szkoły odbierać. To był obowiązkowy punkt programu. „Nasza relacja była bardziej piedestałowa”, snuje opowieść Kasia. „Natomiast z naszymi dziećmi, czyli swoimi wnukami, których jest piątka, zbudował szalenie ciepłą, dotykową wręcz więź. Lubił spędzać z nimi dużo czasu, chodził po nie do szkoły, przy okazji odbierał dzieci moich przyjaciółek, które są muzykami i czasami z tatą grały. Zarzucał kolorowe plecaki na ramię i prowadził roześmianą gromadę przez Rynek na Grodzką, do kawiarni na gorącą czekoladę”, opowiada. Zachęcamy do zobaczenia relacji wideo, z której dowiesz się więcej. Zbigniew Wodecki w Krakowie, 2007
Daje bliskim znaki po śmierci, takim był tatą. Zbigniew Wodecki we wspomnieniach córki Katarzyny
Stworzenie festiwalu Wodecki Twist było dla niej formą terapii: „Jak o tym mówię, mam dreszcze”
Już od siódmego do dziewiątego czerwca ponownie w jednym miejscu spotkają się wszyscy entuzjaści talentu Zbigniewa Wodeckiego. Muzyka, którego od siedmiu już lat wspominamy podczas Wodecki Twist Festiwal. Wydarzenie to nie udałoby się, gdyby nie córka piosenkarza Katarzyna Wodecka-Stubss. Podczas sesji do VIVY! poprosiliśmy ją o kilka wspomnień związanych z tatą… [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 26.05.2024 r.] Zbigniew Wodecki - takim był tatą, miał swoje ciemne strony, zostawił w córce wiele podobieństw Dla nas to artysta-pomnik, dla swoich bliskich przede wszystkim osoba pełna ciepła, humoru i swoich przyzwyczajeń. „Mieliśmy dwa obrazy taty. Pierwszy prywatny, drugi piedestałowy. Czyli tata wracający po koncertach do domu i koło pierwszej w nocy jedzący kolacyjkę przygotowaną przez - stającą na rzęsach - mamę. Tata lubił nie spać w hotelach i kiedy tylko mógł, wracał do domu”, opowiedziała nam Katarzyna Wodecka-Stubbs. Zobacz także: Jej mama zginęła w wypadku, gdy miała 7 lat. Dziś Ania Rusowicz ze smutkiem stwierdza: „Moje wspomnienia z nią związane są jak strzępy" Przed kamerą VIVY.pl dodała też, że w jej rodzinnym domu zawsze było gwarno. „Gdy byliśmy mali, w naszym domu dużo się działo. Odwiedzali nas przyjaciele taty – Andrzej Mleczko, Andrzej Zaucha… Mama organizowała spotkania, pichciła coś w kuchni, zaproszeni goście świetnie się bawili. My jako dzieci też nasiąkaliśmy tą atmosferą i domową aurą”, usłyszeliśmy… A czy Zbigniew Wodecki miał swoje ciemne strony? „Gdy tata miał w życiu stresujące momenty albo gdy nie czuł się doceniany, przenosił frustracje na dom. Bo nie ma innej możliwości. My tego nie braliśmy do siebie, to było dla nas naturalne, że w życiu w rodzinie zdarzają się mniejsze czy większe aferki”, powiedziała nam Katarzyna Wodecka, której do dziś zdarza się słyszeć, że ma wiele ze Zbigniewa Wodeckiego. „Niektórzy przyjaciele taty mówią do mnie: „o, dokładnie tak by powiedział Zbyszek” albo „śmiejesz się jak on”. Mi się to podoba, bo tata miał ciepłą, słoneczną osobowość. Ja długo się uczyłam dystansu do życia, a on był dla mnie wzorem”, powiedziała w rozmowie z VIVĄ.pl. Katarzyna Wodecka-Stubbs o Wodecki Twist Festiwal i znakach od taty Często, gdy odejdzie nasza bliska osoba, szukamy w różnych miejscach znaków od niej… Nie inaczej jest, było i bywa w tym przypadku. „Nie opowiem Ci o dokładnych znakach, które wciąż odbieram. Zresztą nie tylko ja, ale i inni bliscy. Fani przyjeżdżający na Twist Festiwal także – opowiadają mi o tym, że czują obecność taty. My też czujemy. Nie ma takiej sytuacji, żeby w Krakowie w domu moich rodziców nie mieć przed oczami różnych wspomnień”, powiedziała nam pani Katarzyna. Dodała, że muzyczne spotkanie w Krakowie często przybiera wymiar symboliczny i duchowy. „Ta obecność taty dalej jest silna. Jest też w moich dzieciach i w jego muzyce. […] Dla mnie stworzenie festiwalu było ciężkim kawałkiem chleba, ale też była to dla mnie forma terapii. Okazało się potem, że to jest bardzo potrzebne, bo to nie jest tylko moja terapia, ale wszystkich przyjaciół taty i przyjaciół. Jak o tym mówię, to mam dreszcze – my wszyscy się tam spotykamy nie dla samych piosenek. Tam chodzi o naszą obecność; o to, że przyjeżdżamy do Krakowa dla Zbyszka”, mówi VIVIE.pl. CZYTAJ TEŻ: Nie żyje uczestniczka programu "Nasz nowy dom". Jej historia poruszyła całą Polskę Całą rozmowę możesz przeczytać na górze strony.
Córka Zbigniewa Wodeckiego jako dziecko pragnęła miłości, chciała być przy ojcu. „Był wielkim artystą i tylko troszeczkę tatą"
„Byłam zazdrosna o tych wszystkich ludzi wokół ojca, którzy nam go w jakimś sensie odbierali", zaznacza
Od jego śmierci mija już 7 lat, lecz w naszych pamięciach jest wiecznie żywy. Szczególnie w sercu jego ukochanej córki — Katarzyny, która na łamach naszego magazynu wspomniała ukochanego ojca. Tak opowiadała o Zbigniewie Wodeckim. Fragment wywiadu, który w sprzedaży będzie dostępny od jutra - 23 maja 2024 roku. [...] Co Wy obie dostałyście w spadku po ojcach? Katarzyna: Ojciec, odkąd pamiętam, stał na piedestale. Kochała go rodzina, ale też publiczność, koledzy i koleżanki artyści. Ciągle był w drodze. Jako dziecko byłam zazdrosna o tych wszystkich ludzi wokół ojca, którzy nam go w jakimś sensie odbierali. Dziś wiem, że był przede wszystkim wielkim artystą i tylko troszkę, troszeczkę tatą. Jako dziecko odczuwałam to jako brak uwagi, niewystarczającą atencję ze strony uwielbianego ojca, choć to zmieniło się bardzo w życiu dorosłym, kiedy już przeszliśmy w status przyjaciół. Potrzebowałam lat doświadczenia – i dystansu – żeby zrozumieć, dlaczego obecność mojego taty w życiu tysięcy ludzi jest tak intensywna. Przeszłam totalną transformację, jeśli chodzi o bycie z ojcem, stratę ojca i opiekę nad jego dorobkiem. Prowadzę fundację, organizuję festiwal, dbam o jego twórczość i nie robię tego z poczucia obowiązku. Robię to z miłości i zachwytu, jak bardzo go ludziom potrzeba. Uwielbiam jego muzykę, głos, kocham artystów z nim – a dziś z festiwalem – związanych. Razem stworzyliśmy nową rodzinę. To jest moja droga do zrozumienia, kim ojciec był i wciąż jest dla ludzi. [...] CZYTAJ TEŻ: Katarzyna Grochola i Dorota Szelągowska: „Nasza relacja była trudna, ale była wynikiem tego, co wydarzyło się w przeszłości” Często niesprawiedliwe i bolesne, niestety Wy, dzieci wybitnych rodziców, jesteście na to skazane. Czesław Niemen na festiwalu w Opolu w 1967 roku wyśpiewał główną nagrodę za genialny song „Dziwny jest ten świat”. Jakie flesze z dzieciństwa trzymacie blisko serca? [...] Katarzyna: Ja mam flesze obrazkowe. Z rodzeństwem hołubiliśmy momenty, gdy tata siedział przy fortepianie i pisał. Musiał mieć papier nutowy i ołówki, które mu ostrzyliśmy, biegaliśmy po gumki myszki do papierniczego. Jedno z moich ulubionych zdjęć wisi u mnie w domu: tato piękny, mama piękna, fortepian, filiżanka, kwiaty, noga na nogę, szczęście. Kadr jak z francuskiego filmu. Oboje złapani znienacka przez przyjaciela Janusza Terakowskiego. Był znakomitym fotografem i pisał wybitne teksty. [...] Piękna wizja! Muzyka była w Waszych domach wszechobecna. Żyłyście nią i uprawiałyście od dzieciństwa. Katarzyna: Grałam na fortepianie i oboju. Były jeszcze skrzypce i fortepian, na których grała Joasia i Paweł. Żadne z nas nie poszło w ślady ojca. Zresztą tata wolał wychodzić z domu w czasie naszych ćwiczeń, dla muzyka ze słuchem absolutnym było to nie do zniesienia. Tata nie chciał, żebyśmy byli muzykami, powtarzał, że to jest cholernie trudny zawód. Trzeba mieć dużo szczęścia, talentu i odporności psychicznej. Nasi rodzice mieli charyzmę i osobowość. Tego nie da się nauczyć. Uważam, że Natalia i Ania są wspaniałe muzycznie, uwielbiam je. Ja się spełniam w tym, żeby pokazywać twórczość ojca, dbać o nią, bawić się tym i kochać. W tym jestem mocna, z zawodu jestem producentem. Natomiast nie wyszłabym na scenę. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Krzysztof Ibisz i Joanna Kudzbalska. Zaręczyli się za trzecim razem, swój związek trzymali w sekrecie
Kasia Wodecka-Stubbs: „Czy myślę o tacie? Ja z nim żyję codziennie”
Przypominamy wywiad z ukochaną córką Zbigniewa Wodeckiego w 74. urodziny artysty
Genialny muzyk, wspaniały człowiek, pełen niesłabnącej energii i pogody ducha. Ulubieniec publiczności. Charyzmatyczny, z poczuciem humoru. Jego znakiem rozpoznawczym była burza włosów. Zbigniew Wodecki odszedł niespodziewanie 22 maja 2017 roku. To miał być typowy zabieg wszczepienia bypass-ów. Niestety, skończył się udarem. Dziś, 6 maja, muzyk obchodziłby dziś 74. urodziny. Z tej okazji wspominamy rozmowę Katarzyny Wodeckiej-Stubbs z Beatą Nowicką. Wywiad ten ukazał się w maju 2018 roku w magazynie VIVA!. Nie brakuje w niej wspomnień, wzruszeń i osobistej relacji... [Artykuł aktualizowany 06.05.24 r.] Zobacz również: Zbigniew Wodecki i Krystyna Wodecka: historia miłości zapisana w piosence „Lubię wracać tam, gdzie byłem” Magazyn VIVA! Katarzyna Wodecka-Stubbs — archiwalny wywiad z 2018 r. „Czy myślę o tacie? Ja z nim żyję codziennie”, wyznaje Kasia, młodsza córka Zbigniewa Wodeckiego, w pierwszą rocznicę jego śmierci. Nie potrafi ukryć wzruszenia, kiedy opowiada, jak z rodzeństwem biegali do przedpokoju w piżamkach, kiedy tato wracał z koncertów. Albo chodzili na palcach, bo parkiet skrzypiał, a tato komponował. O jego czarnym humorze, słabości do wnuków i magicznym jazzie. 8 czerwca rusza w Krakowie I Wodecki Twist Festiwal, na którym zagrają najwybitniejsi polscy artyści. Co widać na Twojej ulubionej fotografii z tatą? Tato stoi na polu. Młody, w dzwonach, rozpięta niebieska koszula i patrzy w słońce w swoich ciemnych, wielkich okularach, a nasza trójeczka plącze mu się między nogami w tej trawie, na bosaka. To jest moje ulubione zdjęcie. Wisi w moim domu, odkąd pamiętam. Wyeksponowane. Mam zresztą kilka takich sentymentalnych zdjęć. Mój tata z moją mamą w naszym mieszkaniu. Stare miasto, kadr jak z francuskiego filmu: on piękny, ona piękna, fortepian, filiżanka, kwiaty, noga na nogę, taka zadowolona swoboda i uśmiech, oboje złapani zupełnie znienacka przez naszego przyjaciela Janusza Terakowskiego, który dość często fotografował całą naszą rodzinę. Był znakomitym fotografem i pisał wybitne teksty. Zresztą uważam, że czasy Wodecki–Terakowski to są jedne z najpiękniejszych czasów muzycznych w karierze taty, czyli lata 70. i początek 80. Gdzie wiszą te zdjęcia? W mojej kuchni. Część w naszym rodzinnym mieszkaniu. Trzecie też wisi u mnie, jest bardzo moje, osobiste: ja i tata przy fortepianie. Tata bardzo często używał takiego instrumentu, który się nazywa dzwon rurowy, potocznie „rura”, każda z nich ma inną grubość, więc wydaje inny ton. Mieliśmy to w domu i jak tata komponował, bardzo często używał „rury” do aranżu. Dzieci stały, trzymały rurę i uderzały w nią na przykład młotkiem. Złapana przez Janusza mam takie zdjęcie przy fortepianie: ja, może siedmioletnia, rura większa ode mnie, nadaję ton. Mam też ulubione współczesne zdjęcia na lodówce – jestem w ogóle bardzo „obrazkowa” – ale to już są zdjęcia taty z moimi dziećmi: trzyma je przewieszone przez ramię, na barana, z lodami, z tornistrami… O tym mieszkaniu na Starym Mieście jest jedna z moich ulubionych piosenek Twojego ojca: „Lubię wracać tam, gdzie byłem już, pod ten balkon pełen pnących róż...”. Też go uwielbiam, bo to jest utwór moich rodziców. Ten balkon wciąż tam jest, był i będzie, pod który tato wracał ze skrzypcami. Choć… troszkę fałszuje rzeczywistość (śmiech). Tak naprawdę ten balkon był w pierwszym mieszkaniu rodziców przy ulicy Kapucyńskiej, wtedy powstał tekst tej piosenki. Któregoś dnia przyjechał do Krakowa Wojciech Młynarski, spędzili we trójkę trochę czasu razem i rodzice dostali od niego ten tekst. Niedługo później tato przeniósł naszą rodzinę do bardzo podobnego mieszkania, kilka ulic dalej, gdzie też był balkon. Niby inny, ale ten sam. Powtarzał, z żalem, że nie był zbyt dobrym ojcem, bo nie miał cierpliwości do małych dzieci, ale zmienił się jako dziadek. Podobno oszalał dla wnuków. To prawda czy kokieteria? Zmienił się bardzo. Nasza relacja była bardziej piedestałowa. Natomiast z naszymi dziećmi, czyli swoimi wnukami, których jest piątka, zbudował szalenie ciepłą, dotykową wręcz więź, lubił spędzać z nimi dużo czasu, zawsze chodził po nich do szkoły, do przedszkola, jak tylko wracał do Krakowa. Czasami nam to wręcz nie pasowało, mieliśmy inne zobowiązania: francuski, saksofon, balet. No ale jak tata przyjeżdżał, trzeba było wszystko rzucić, bo to nie był żaden argument, żeby nie pójść z dziadkiem na gorącą czekoladę. Życie było ważniejsze. I dzieciaki cieszyły się, jak je odbierał, bo przecież to superfajnie przejść się z dziadkiem przez Rynek. Tato też był zachwycony. One z nim kursowały co najmniej raz w tygodniu z Basztowej. Z Basztowej, czyli ze słynnej w Krakowie szkoły muzycznej. Często odbierał jeszcze dzieci moich przyjaciółek, które notabene stały się naszymi wspólnymi przyjaciółkami, bo są muzykami i czasem też z tatą grały. Siedzieliśmy przy jednym stole, jedliśmy wspólne kolacje, tak się zżyliśmy, że w pewnym momencie zamieszało się, czyje dzieci zabiera ze szkoły. Wszystkie były „nasze” (śmiech). Skąd ta zmiana? Uważam, że to było zupełnie naturalne. Tato był młodziutki, kiedy pojawiliśmy się na świecie. Miał 21 lat, kiedy został ojcem, był na początku swojej drogi twórczej. Zawsze biegaliśmy do przedpokoju w piżamkach, jak wracał z koncertów, taki rodzinny rytuał: żegnał się klaksonem, a witaliśmy go w progu. Natomiast nie było między nami więzi intelektualnej, tato miał dość czarne, ale błyskotliwe i ostre poczucie humoru, a my żadnego, byliśmy za mali. Kiedy dorośliśmy, staliśmy się dla taty partnerami do rozmowy, a nie tylko dziećmi. Zresztą moje dzieci też wychowywał w tym duchu Monty Pythona. Poza tym kiedy wnuki pojawiły się na świecie, tato był już dojrzałym muzykiem, zrobił, co miał zrobić, osiągnął swój sukces, swoje cele, popularność. Już nawet nie komponował zbyt wiele, bo wolał grać dla ludzi. Nasze wspólne kolacje z wnukami stały się częścią jego życia. Pamiętasz z dzieciństwa, jak pracował? Jak byliśmy mali, to z pietyzmem – mama nas do tego przygotowała – hołubiliśmy momenty, kiedy tata siedział przy fortepianie i pisał, bo tata zawsze pisał partytury ołówkiem. Kilka razy przyjaciele próbowali namówić go na sprzęt elektroniczny, ale nie potrafił się przestawić. Musiał mieć duży papier nutowy i ołówki, które mu ostrzyliśmy. Kiedy siadał przy fortepianie, zamykało się drzwi – takie mieszczańskie, dwuskrzydłowe z mleczną szybą – i dzieci chodziły na paluszkach, bo parkiet skrzypiał, żeby nie przeszkadzać tatusiowi, który komponuje. Czasami oczywiście przemykaliśmy obok tych drzwi i zawsze widać było jego cień, bo fortepian stał zaraz za drzwiami: siedział zgarbiony, pracował. Jak miał wenę, to wsiąkał na długie godziny. A potem zawsze bardzo chciał to od razu zagrać. Byliście jego pierwszą publicznością? Było mu obojętne – takie odnosiłam wrażenie – czy mieliśmy 7, 12 czy 15 lat. Czasem prosił, żeby dośpiewać chórek. Nasze komentarze nie interesowały go zapewne, po prostu potrzebował zagrać dla kogoś, żeby usłyszeć to, co napisał, z innej perspektywy. Byliśmy pierwszą widownią dla jego kompozycji, szczęściarze. Kiedy wyjeżdżaliśmy do naszego niewielkiego domku pod Krakowem, w którym dość często odpoczywaliśmy, tata ćwiczył w sadzie czy w polu. To zawsze był fajny obraz: tata chodzący po polu ze skrzypcami albo z trąbką i ćwiczący. Tak lubił najbardziej. Ptaki śpiewały, psy szczekały, artysta grał, a cała wieś słuchała... Cała Wasza trójka chodziła na Basztową, do szkoły muzycznej. Na czym grałaś? Na fortepianie i oboju. Obój to w początkach nauki męka wielka, bo to taka krowa w rękach dziecka – cudowny instrument, najpiękniejszy dźwięk na świecie, ale trzeba umieć na nim grać! Były jeszcze skrzypce, Joasia na nich grała, i generalnie na okres naszych ćwiczeń tata wolał wychodzić z domu, bo dla muzyka ze słuchem absolutnym było to niełatwe do wytrzymania. Tata zresztą nie chciał, żebyśmy byli muzykami. Był niezadowolony, że jesteśmy w szkole muzycznej, ponieważ sam miał niełatwe dzieciństwo, jemu tata nie pobłażał w ogóle, chłopaki kopały piłkę, a on musiał grać kilka godzin dziennie. Potem śmiał się, że wyszło mu to na zdrowie, ale w stosunku do nas zachowywał się skrajnie, nam zabraniał ćwiczyć, powtarzał, że muzyk to trudny zawód. Trzeba mieć talent i dużo szczęścia. Żadne z nas nie wykazało się zresztą jakimś wybitnym talentem, ale pamiętam, że my sami chcieliśmy chodzić na Basztową. Moje dzieci poszły tam automatycznie. To było jedno z naszych nielicznych nieporozumień. Tato mówił: „Zostaw te dzieci w spokoju, niechże one nie ćwiczą, nie męczą się, po co im ta szkoła muzyczna?!”. Powtarzał, że jego częste wyjazdy uratowały rodzinę. Takie jest życie z artystą. Z artystą nie można być 24 godziny na dobę, bo on ma inne potrzeby, inne wymagania, a przede wszystkim w każdym artyście jest sporo tego twórczego priorytetu czy egoizmu, który mu pomaga w karierze. Myślę, że moi rodzice wypracowali sobie znakomitą technikę wspólnego egzystowania, dlatego byli całe życie razem. Tata jechał na koncert, wracał, kilka dni spędzał w domu, znowu ruszał na koncert, wracał... w związku z tym nie dochodziło do kolizji z przemęczenia wielkim ego artysty w środowisku domowym. Ale nad tym „środowiskiem domowym” czuwała Twoja mama. Która zrezygnowała z pracy zawodowej, jak tylko pojawiliśmy się na świecie. Trójka małych dzieci i artysta jeżdżący po świecie z Markiem Grechutą, zaraz potem z Ewą Demarczyk, a później z własnymi koncertami to było ogromne wyzwanie. Mama zajmowała się domem i chwała jej za to, bo dzięki niej ten dom przetrwał. Miałaś syndrom dziecka wielkiego artysty, które... ... „musi” każdemu udowadniać, że wszystko, co robi w życiu, robi samo? Oczywiście. W liceum toczyłam taką wewnętrzną wojnę. Ale mam to już za sobą. Po pierwsze, bardzo szybko okazało się, że nic nie muszę udowadniać tacie, bo właściwie tato nie jest zainteresowany moim życiem zawodowym, pod warunkiem że ja jestem zadowolona z tego, co robię. Jeśli byłam niezadowolona, od razu pytał, jak może mi pomóc. Natomiast sukcesy to owszem, fajnie, że je odnoszę, cieszył się, ale bez zbędnej celebracji. Ja też nie jeździłam na każdy koncert ojca, nie ekscytowałam się, że tu było 50 tysięcy fanów, a tam ludzie płakali ze wzruszenia. Nie musieliśmy dogłębnie analizować swojego życia zawodowego. Wystarczyło, że wszystko było w porządku. Podpowiadał Ci, jak żyć? Tato miał ogromne poczucie humoru i robił to na zasadzie żartu z tak zwanym ziarenkiem prawdy. On chciał, żebyśmy były damami. Nie kurami domowymi, tylko damami. Jego mama była damą, jego żona jest damą i my – jego córki – też mamy być damami. Nie chodzi o to, żeby zachowywać się pretensjonalnie, tylko nie robić pewnych rzeczy, które damie nie przystoją, choćby palić papierosy na ulicy. Żartował nawet, że zwalnia Ciebie i Joannę z obecności na jego pogrzebie, żebyście nie miały dyskomfortu. Tata bardzo często żartował na temat życia i śmierci: „Jak nie mam koncertu przez dwa dni, to się kończę”, „Jak będzie pogrzeb, to za wszystkie moje pieniądze rozsypcie kwiaty na cmentarzu”. Jego słynny czarny humor. Ale to jest złuda i ułuda. Chodzi tylko o pewien dystans do życia. To jest śmieszne, jak się nic nie dzieje. Kiedy zaczyna być źle, wszystko się wali. Czytaj też: „Sprawa jest fatalna, usłyszałam, że to guz mózgu". Joanna Kryńska szczerze o bolesnej diagnozie i kulisach leczenia Myślisz o Nim? Ja z nim żyję codziennie, prowadzę fundację, dbamy z rodzeństwem o jego twórczość i dorobek, organizuję festiwal, którego jest patronem. Więc tak, myślę o nim codziennie. Nie ma dnia, żebym nie czuła się bardzo związana z tatą. Nawet nie mam czasu na jakieś głębsze refleksje, albo raczej nie pozwalam sobie na nie. Czas leczy rany? W ogóle nic nie leczy. Aktualnie nie mam też czasu, bo zajmuję się sprawami taty i muszę o nie dbać. Zauważyłam, że z miesiąca na miesiąc muszę dbać coraz bardziej, bo ludzie w taki czasem niekoniecznie fajny sposób nadwyrężają jego twórczość. Nie jestem bynajmniej psem ogrodnika, chciałabym, żeby tatę grali jak najwięcej, ale trzeba w tym zachować poziom. Zresztą po to też organizujemy festiwal, fundację, „odkopujemy” jego starsze kompozycje, „nagrywamy” nowe płyty. Ktoś musi się tym zająć, padło na mnie i moje rodzeństwo. Odbywacie narady rodzinne? Oczywiście. Jesteśmy bardzo ze sobą związani: nasza trójka i mama. Spotykamy się raz na kilka dni, ja mam zawsze sporo rzeczy do przekazania, sporo dylematów, co zrobić, jak się zachować. Nie lubię sama decydować, dlatego ważne decyzje staramy się podejmować razem. Właśnie wydałam płytę taty, tą, której nie dokończył. Piękny materiał, aranże, pracował nad nią prawie rok, dlatego postanowiłam pokazać ją światu, nie chować do szuflady. Płyta ukazała się tuż po rocznicy odejścia Zbigniewa Wodeckiego, a najpierw wypuściłaś w świat singiel z utworem „Chwytaj dzień”. To utwór sprzed pięciu, sześciu lat, do którego tata podchodził już kilkakrotnie z różnymi aranżami, z różnymi tekstami. W konsekwencji tekst napisał Jacek Cygan. „Chwytaj dzień” to utwór o życiu spełnionym. Zostało nam kilka próbnych wersji demówek taty, pięknych scatów, czyli melodii zaśpiewanych dla autorów tekstów. Mogę powiedzieć, że wszystko na tej płycie jest delikatne, ciepłe, ale pełne rytmów, jakie ogromnie lubił, czyli lat muzyki Quincy Jonesa, Ala Jarreau. Tak tata ją planował. To są aranże stworzone przez niego i Rafała Stępnia, wspaniałego muzyka i pianisty. Rafał musiał część sam dokończyć i znakomicie sobie z tym poradził, jest niezwykle utalentowanym muzykiem i też bardzo dobrze rozumieli się z tatą. To miała być płyta taty, a teraz jest przyjacielsko-rodzinno-tatowa. Znakomicie zaśpiewali Kayah, Kuba Badach, Sławek Uniatowski, Beata Przybytek, Andrzej Lampert i nasz gość Junior Robinson. To w sumie taty prezent z wybranymi utworami dla nas wszystkich. Ale też nasz prezent dla niego, bo nie schowaliśmy tego materiału do szuflady, tylko postanowiliśmy pokazać go publiczności. Taty jest tam dość dużo, bo on i mówi, i śpiewa. Jest duchem tej płyty. Tam nie ma nic sztucznego, to wszystko wydarzyło się podczas sesji nagraniowych. Twój ulubiony utwór na płycie? Tytułowy. „Dobrze, że jesteś”, skorzystałam z wersu w oryginale „Dobrze, że słońce”. Chyba wszystko mówi. Jest pierwszy na płycie, jak posłuchasz, sama zrozumiesz. Przeczytaj też: Drżała o życie, ale była otoczona bliskimi. Dzisiaj Katarzyna Grochola mówi wprost, że było jej wstyd z jednego powodu Ktoś Ci powiedział o tacie coś, czego nie wiedziałaś? Właśnie nie. Powiem inaczej, to tata mnie zaskoczył. Czym? Buszując od kilku miesięcy w archiwach, dokopuję się do partytur, do nagrań, które gdzieś tam na chwilę ujrzały światło dzienne w 1973, 74 czy 75 roku. Nie znałam jego relacji z panem Trzaskowskim, nie wiedziałam, że grał z orkiestrą Miliana, nie wiedziałam, że mój tato komponował i grał taki jazz, że buty spadają! Nieprawdopodobny. Ja to powoli wyciągam z niebytu. Jeden z koncertów festiwalowych w tym roku jest poświęcony skrzypcom, chcę pokazać trochę tego niesamowitego jazzu z lat 70., ale też złożyć hołd temu instrumentowi, bo tata przede wszystkim był skrzypkiem, mam nadzieję, że spodoba się publiczności. Tato robił też – nawet nie umiem nazwać tej formy artystycznej, bo to jest trochę teatr, trochę oratorium – takie formy performance’u muzycznego. Teksty Janusza Terakowskiego, muzyka taty. Bardzo poważnie zastanawiam się, co z tym zrobić, rozmawiałam z dyrektorami dwóch teatrów w Krakowie... Nie chodzi mi o to, żeby nagle zrobić z ojca nie piosenkarza i nie muzyka, tylko autora eksperymentalnego. To był po prostu wybitny talent. Kraków 1982 r. Zbigniew Wodecki w czasie prób z zespołem w towarzystwie córki Kasi Zbigniew Wodecki z córka Katarzyną, Promocja płyty Mówie tak, myślę nie, klub Wanna, Park Wodny, 15.10.2001 [Tekst opublikowany na Viva Historie 08.05.2024 r.]
Katarzyna Wodecka-Stubbs wzruszająco o zmarłym ojcu: „Jest jakiś poziom niewiary w nas, że go nie ma”
„Wydaje mi się, że jego charyzma została...”. Dziś artysta miałby urodziny
Córka Zbigniewa Wodeckiego, Katarzyna Wodecka-Stubbs, gościła w ostatnim odcinku podcastu Katarzyny Zdanowicz Zdanowicz. Pomiędzy wersami. Podczas rozmowy opowiedziała o swoim zmarłym ojcu, od odejścia którego wkrótce minie pięć lat, a także o swoim dzieciństwie u boku artysty. „Wydaje mi się, że tata ma w sobie nieprawdopodobną siłę, że jego charyzma została. Jego światło, jego muzyka (…) jak jego ludzie kochali i jak dużo w sobie nosił pogody ducha - to zostało”, wyznała córka muzyka, który dziś obchodziłby kolejne urodziny. Katarzyna Wodecka-Stubbs o ojcu. Jaki prywatnie był Zbigniew Wodecki? W rozmowie z Katarzyną Zdanowicz córka Zbigniewa Wodeckiego wyznała, że jej ojciec wcale nie zachęcał swoich pociech do pójścia w ich ślady i związania się z muzyką. Artysta był również przeciwny, by ktoś zostawał muzykiem bez odpowiedniego wykształcenia. „Uważał, że jest to jeden z najcięższych zawodów, bo im bardziej ktoś jest sławny, tym trudniej mu później spokornieć (...). A poza tym, tata uważał, i powtarzał to w każdym wywiadzie, że żeby być muzykiem, to trzeba skończyć szkołę muzyczną, i trzeba naprawdę ćwiczyć, a on, biduś, ćwiczył od 6 roku życia kilka godzin dziennie na tych skrzypkach”, wyjaśniła w Katarzyna Wodecka-Stubbs w podcaście Zdanowicz. Pomiędzy wersami. Katarzyna Wodecka-Stubbs wspomniała również swoje dzieciństwo u boku artysty. Okazuje się, że czasy, kiedy był bardzo popularnym i rozchwytywanym muzykiem były niełatwe nawet podczas zwykłych, rodzinnych wyjść. Zbigniew Wodecki kochał publiczność i swoich fanów. Zawsze pojawiali się wokół niego ludzie, którzy go zaczepiali i prosili o autograf. Na te prośby wokalista nigdy nie odmawiał, gdyż sam zwykł mawiać: „dzień bez autografu, dniem straconym". „Uczyliśmy się tego, że nie możemy się zgubić. Przyklejaliśmy się do murków przy kościółkach i czekaliśmy, aż ta fala pierwsza przejdzie, później fala druga. De facto mam wrażenie, że chodziliśmy za tatą, a nie z tatą”, mówiła Katarzynie Zdanowicz córka muzyka. Mimo że Zbigniew Wodecki prowadził intensywny tryb życia, to jego córka przyznaje, że nie odczuła jego nieobecności w domu. Wokalista nie lubił przesiadywać w domu, więc często wybierał się z całą rodziną w różne miejsca. Z podcastu Zdanowicz. Pomiędzy wersami dowiadujemy się, że nie był domatorem. „Bardzo często chodził w białych koszulach, lekko rozpiętych. Nie był domatorem (...). Nie miał pantofli, spodni od dresu. Nie przebierał się w tzw. papcie. Do końca, do wieczoru chodził w swoim outficie - w tym się dobrze czuł”, wyznała Katarzyna Wodecka-Stubbs w rozmowie z Katarzyną Zdanowicz. Córka artysty przyznała, że mimo iż od jego śmierci minęło prawie pięć lat, to wciąż są ludzie – nie tylko w rodzinie – którzy nie mogą uwierzyć w jego śmierć... „Wydaje mi się, że tata ma w sobie nieprawdopodobną siłę, że jego charyzma została. Jego światło, jego muzyka, to, jak on śpiewał, jaki on miał ciepły głos, jak jego ludzie kochali i jak dużo w sobie nosił pogody ducha - to zostało. Jest jakiś poziom niewiary w nas, że taty nie ma”, mówiła w tej samej rozmowie. Czytaj też: Córka Ewy Gawryluk padła ofiarą hejtu. Wszystko przez oryginalną pasję Zbigniew Wodecki i Katarzyna Wodecka-Stubbs, otwarcie wystawy Stanley Kubrick, 04.05.2014, Muzeum Narodowe, Kraków Katarzyna Wodecka-Stubbs – kim jest córka Zbigniewa Wodeckiego? Katarzyna Wodecka-Stubbs jest producentką filmową i muzyczną oraz prezeską powstałej w 2017 roku w Krakowie rodzinnej fundacji im. Zbigniewa Wodeckiego. Zadaniem organizacji jest działalność edukacyjna, opieka nad dorobkiem muzyka oraz wspieranie talentów. Córka artysty jest również organizatorką i dyrektorką artystyczną odbywającego się w Krakowie festiwalu Wodecki Twist. 5. edycja imprezy odbędzie się w czerwcu. Katarzyna Wodecka-Stubbs jest jednym z trojga dzieci Zbigniewa Wodeckiego i Krystyny Wodeckiej. Zobacz także: Joanna Kurowska straciła bliską osobę: „Jakby ktoś wyrwał kawałek puzzla z krajobrazu życia” Katarzyna Wodecka-Stubbs, program Rezerwacja, 16.03.2018, Warszawa Katarzyna Wodecka w sesji dla magazynu VIVA!, maj, 2018 rok
Lubię wracać tam, gdzie byłem... Historia powstania utworu Zbigniewa Wodeckiego jest niezwykła
Przez tę piękną balladę muzyk popadł w długi
Komu z nas nie poruszają się żywo kąciki ust, gdy zaczyna się refren jednej z najpiękniejszych kompozycji Zbigniewa Wodeckiego? Lubię wracać tam, gdzie byłem to utwór, który choć nie wiadomo, kiedy dokładnie powstał, do dziś jest chętnie interpretowany przez muzyków starszego i młodego pokolenia. A przede wszystkim jest żywą pamiątką po nieżyjącym od 3 lat Zbigniewie Wodeckim. Jaką historię powstania ma jeden z największych przebojów muzyka? Tak powstała piosenka Lubię wracać tam, gdzie byłem Zbigniewa Wodeckiego By dowiedzieć się, jakie były początki romantycznej ballady, należy cofnąć się 50 lat wstecz, kiedy to dwudziestoletni Zbigniew Wodecki komponował utwory na swoje pierwsze krążki. Część z melodii nie od razu ujrzała światło dzienne. Właśnie tak było z Lubię wracać.., która około 10 lat przeleżała w szufladzie. „Nie dojdziemy do tego, dlaczego tak było, bo tego nie wie nikt. Tata na początku lat 70. zaczął pisać pierwsze własne kompozycje, w tym właśnie „Lubię wracać tam, gdzie byłem", ale potem na pewien czas skierował się w stronę jazzu, grał z Jerzym Milanem i Andrzejem Trzaskowskim, więc je odstawił. Wrócił do nich pod koniec tamtej dekady”, opowiadała Onetowi córka zmarłego artysty, Katarzyna Wodecka-Stubbs. Jasne jest jednak, że melodia Zbigniewowi Wodeckiemu pisała się właściwie sama, o czym mówił on 10 lat temu w wywiadzie. „To mi się układało takt, po takcie. Szło jak po maśle. I kotły i to symfoniczne brzmienie. Melodię pisałem od razu z aranżem. Jak wokal szedł tak, to smyki musiały być tak napisane. To mi się tak układało jako całość”, przyznawał kompozytor w Angorze i dodał, że dopiero później poprosił wybitnego tekściarza Wojciecha Młynarskiego o napisanie do utworu tekstu. „Miałem już za sobą jakiś dorobek, znałem branżę i miałem odwagę zwrócić się do Wojtka z prośbą o tekst. Nie był daleko. Mieszkał wtedy w Zakopanem, więc nagrałem taką fortepianową wersję, przyjechałem, on mówi „ładne, ładne. Napiszemy, napiszemy”. No i jak po jakimś czasie dał mi tekst... Wspaniale współgrający z muzyką, ba! moim zdaniem on tę muzykę swoją jakością przebił”, twierdził Zbigniew Wodecki. Wojciech Młynarski nie tylko napisał piękny tekst, ale też postarał się, by pasował on do przeżywanych przez młodego Wodeckiego emocji. Jak nietrudno zapamiętać w utworze słyszymy o „chłopaku ze skrzypcami” i „dziewczynie z warkoczami”, co było nawiązaniem do samego wykonawcy i jego ukochanej Krystyny, z którą ożenił się latem 1971 roku. O tym, że nie ma tu mowy o żadnej przypadkowej zbieżności mówi też córka wokalisty. „Ta piosenka jest częścią historii moich rodziców i ich legendarnej miłości od pierwszego wejrzenia, kiedy zobaczyli się w Piwnicy pod Baranami. […] Świadczy o tym także tekst odnoszący się do starej kamienicy przy ul. Kapucyńskiej, przy Plantach, którą wtedy krótko wynajmowali, z charakterystycznym balkonem pełnym pnących róż”, tłumaczyła w internetowym cyklu Piosenki na wagę złota Kasia Wodecka-Stubbs, która dziś odpowiada za organizację festiwali upamiętniającego ojca. Co ciekawe, jak niedawno zdradziła Agata Młynarska, tekst odnosił się także do tego, co kochał Wojciech Młynarski. „To piosenka o historii prawdziwej. Mój tata najbardziej na świecie lubił wracać w strony, które znał, dlatego na wakacje zawsze jeździliśmy w te same miejsca, do Jastarni lub Juraty, albo do Kościeliska i do Zakopanego. […] Wtedy najlepiej odpoczywał i tam też pisał piosenki”, opowiadała dziennikarka w cyklu Piosenki na wagę złota. Piosenka Lubię wracać tam, gdzie byłem szybko okazała się sukcesem i zdobyła liczne nagrody. Niestety, radość z jednej z nich przysporzyła Zbigniewowi Wodeckiemu sporo problemów. „W 1983 r. pojechałem z tą piosenką do Pragi na festiwal OIRT. Trochę się bałem, bo wydawało mi się, że to nie jest materiał na przebój, taki co to wszyscy do taktu klaszczą, albo kiwają się w rzędach, ale okazało się, konkurs wygrałem. Na poczet spodziewanej nagrody wydałem niesamowite przyjęcie w luksusowym hotelu, które... spłacałem chyba ze trzy lata. Okazało się bowiem, że jedyną nagrodą w tym konkursie była... róża”, opowiadał w Angorze wokalista. Dziś wszystkie wykonania tego legendarnego już utworu przypominają o tym, że Zbigniewa Wodeckiego nie ma z nami już 3 lata. Na szczęście pozostały pamiątki w formie archiwalnych nagrań, gdzie Lubię wracać tam, gdzie byłem, było prezentowane nie tylko solo, ale i w duetach. Przebój doczekał się wersji z Zofią Kamińską, Krystyną Prońko, Ewą Bem, Alicją Majewską, Ireną Santor, a nawet z Tomaszem Karolakiem (w serialu TVN 39 i pół). Posłuchajcie pełnej historii jednej z najpiękniejszych piosenek Zbigniewa Wodeckiego. View oEmbed on the source website
Córka Zbigniewa Wodeckiego wspomina ostatnie chwile z tatą: „Do tragedii doszło nagle...”
Artysta liczył na powrót do zdrowia. Nie odwołał żadnego koncertu
Kilka dni temu obchodziliśmy 3. rocznicę śmierci Zbigniewa Wodeckiego. Muzyk zmarł 22 maja 201 roku po komplikacjach związanych z zabiegiem wszczepienia bajpasów. Dziś brakuje go wszystkim wielbicielom jego talentu, ale przede wszystkim rodzinie. Jak córka wokalisty zapamiętała ostatnie chwile spędzone z tatą? Katarzyna Wodecka-Stubbs o śmierci taty i kolejnym pomyśle na upamiętnienie go W niedawnej rozmowie z jednym z dzienników, Katarzyna Wodecka-Stubbs pierwszy raz opowiedziała o tym, że Zbigniew Wodecki do końca chciał występować na scenie i nawet słabe samopoczucie miało nie pokrzyżować mu planów. „Chciał wyjść ze szpitala tydzień po operacji. Mówił, że da radę i zagra koncert, dlatego niczego nie odwoływał. Wiedzieliśmy, że nie będzie takiej możliwości. Organizm przecież musi się zregenerować po zabiegu. On nie dopuszczał do siebie myśli, że będzie dłużej dochodził do siebie. Tata nie lubił być chory. Zresztą wcześniej nie bywał chory”, wyznała córka artysty w Fakcie. W tym samym wywiadzie wyjawiła, że nie opuszczała taty na krok, a na jego śmierć nikt nie był gotowy. „4 maja był już w Warszawie, gdzie udał się do szpitala, ja przyjechałam tam dzień później. Widzieliśmy się w szpitalu codziennie. Nie pamiętam więc takiego ostatniego momentu. Byłam z nim do końca. Cały czas. Nie mogło być w naszym przypadku klasycznego pożegnania, bo niespodziewanie doszło do tragedii, kiedy wydawało się, że wszystko idzie ku dobremu”, powiedziała Katarzyna Wodecka-Stubbs. Dziś 47-latka najbardziej żałuje, że nie może poradzić się taty w wielu sprawach. „ Czasem łapię się na tym, że chcę złapać za telefon i do niego zadzwonić, bo jestem ciekawa jego zdania”, mówiła córka Zbigniewa Wodeckiego w Fakcie i zapewniła, że wciąż będzie wspominać tatę publicznie i robić wszystko, by towarzyszyły jej w tym tysiące fanów muzyki artysty. „Pandemia pokrzyżowała nam plany. Miała być gala urodzinowa podczas festiwalu Wodecki Twist. Teraz zmuszeni jesteśmy zorganizować mniejszy koncert jesienią i nie będzie na nim publiczności. Co jeszcze? Rada Miasta Krakowa z panem prezydentem chciała otworzyć skwer w urodziny taty na plantach obok teatru Słowackiego, na którym będzie altana muzyczna. To też nie mogło się odbyć przez pandemię i jest przesunięte”, zaznaczyła Kasia Wodecka-Stubss „Czekamy na rozwiązania systemowe, które pozwolą nam, by wszystko ruszyło z powrotem na właściwe tory. Na pewno te urodzinki taty uczcimy. Nigdy o nim nie zapomnimy”, dodała w Fakcie. Mamy nadzieję, że wszystkie plany się powiodą…
Córka Zbigniewa Wodeckiego o śmierci ojca: „Czas nie leczy ran!’’
Czy myślę o tacie? Ja z nim żyję codziennie”, wyznaje Kasia, młodsza córka Zbigniewa Wodeckiego, w pierwszą rocznicę jego śmierci. Nie potrafi ukryć wzruszenia, kiedy opowiada, jak z rodzeństwem biegali do przedpokoju w piżamkach, kiedy tato wracał z koncertów. Albo chodzili na palcach, bo parkiet skrzypiał, a tato komponował. O jego czarnym humorze, słabości do wnuków i magicznym jazzie… Cała Wasza trójka chodziła na Basztową, do szkoły muzycznej. Na czym grałaś? Na fortepianie i oboju. Obój to w początkach nauki męka wielka, bo to taka krowa w rękach dziecka – cudowny instrument, najpiękniejszy dźwięk na świecie, ale trzeba umieć na nim grać! Były jeszcze skrzypce, Joasia na nich grała, i generalnie na okres naszych ćwiczeń tata wolał wychodzić z domu, bo dla muzyka ze słuchem absolutnym było to niełatwe do wytrzymania. Tata zresztą nie chciał, żebyśmy byli muzykami. Był niezadowolony, że jesteśmy w szkole muzycznej, ponieważ sam miał niełatwe dzieciństwo, jemu tata nie pobłażał w ogóle, chłopaki kopały piłkę, a on musiał grać kilka godzin dziennie. Potem śmiał się, że wyszło mu to na zdrowie, ale w stosunku do nas zachowywał się skrajnie, nam zabraniał ćwiczyć, powtarzał, że muzyk to trudny zawód. Trzeba mieć talent i dużo szczęścia. Żadne z nas nie wykazało się zresztą jakimś wybitnym talentem, ale pamiętam, że my sami chcieliśmy chodzić na Basztową. Moje dzieci poszły tam automatycznie. To było jedno z naszych nielicznych nieporozumień. Tato mówił: „Zostaw te dzieci w spokoju, niechże one nie ćwiczą, nie męczą się, po co im ta szkoła muzyczna?!”. Powtarzał, że jego częste wyjazdy uratowały rodzinę. Takie jest życie z artystą. Z artystą nie można być 24 godziny na dobę, bo on ma inne potrzeby, inne wymagania, a przede wszystkim w każdym artyście jest sporo tego twórczego priorytetu czy egoizmu, który mu pomaga w karierze. Myślę, że moi rodzice wypracowali sobie znakomitą technikę wspólnego egzystowania, dlatego byli całe życie razem. Tata jechał na koncert, wracał, kilka dni spędzał w domu, znowu ruszał na koncert, wracał… w związku z tym nie dochodziło do kolizji z przemęczenia wielkim ego artysty w środowisku domowym. Ale nad tym „środowiskiem domowym” czuwała Twoja mama. Która zrezygnowała z pracy zawodowej, jak tylko pojawiliśmy się na świecie. Trójka małych dzieci i artysta jeżdżący po świecie z Markiem Grechutą, zaraz potem z Ewą Demarczyk, a później z własnymi koncertami to było ogromne wyzwanie. Mama zajmowała się domem i chwała jej za to, bo dzięki niej ten dom przetrwał. Miałaś syndrom dziecka wielkiego artysty, które… …„musi” każdemu udowadniać, że wszystko, co robi w życiu, robi samo? Oczywiście. W liceum toczyłam taką wewnętrzną wojnę. Ale mam to już za sobą. Po pierwsze, bardzo szybko okazało się, że nic nie muszę udowadniać tacie, bo właściwie tato nie jest zainteresowany moim życiem zawodowym, pod warunkiem że ja jestem zadowolona z tego, co robię. Jeśli byłam niezadowolona, od razu pytał, jak może mi pomóc. Natomiast sukcesy to owszem, fajnie, że je odnoszę, cieszył się, ale bez zbędnej celebracji. Ja też nie jeździłam na każdy koncert ojca, nie ekscytowałam się, że tu było 50 tysięcy fanów, a tam ludzie płakali ze wzruszenia. Nie musieliśmy dogłębnie analizować swojego życia zawodowego. Wystarczyło, że wszystko było w porządku. Podpowiadał Ci, jak żyć? Tato miał ogromne poczucie humoru i robił to na zasadzie żartu z tak zwanym ziarenkiem prawdy. On chciał, żebyśmy były damami. Nie kurami domowymi, tylko damami. Jego mama była damą, jego żona jest damą i my – jego córki – też mamy być damami. Nie chodzi o to, żeby zachowywać się pretensjonalnie, tylko nie robić pewnych rzeczy, które damie nie przystoją, choćby palić papierosy na ulicy. Żartował nawet, że zwalnia Ciebie i Joannę z obecności na jego pogrzebie, żebyście nie miały dyskomfortu. Tata bardzo często żartował na temat życia i śmierci: „Jak nie mam koncertu przez dwa dni, to się kończę”, „Jak będzie pogrzeb, to za wszystkie moje pieniądze rozsypcie kwiaty na cmentarzu”. Jego słynny czarny humor. Ale to jest złuda i ułuda. Chodzi tylko o pewien dystans do życia. To jest śmieszne, jak się nic nie dzieje. Kiedy zaczyna być źle, wszystko się wali. Myślisz o Nim? Ja z nim żyję codziennie, prowadzę fundację, dbamy z rodzeństwem o jego twórczość i dorobek, organizuję festiwal, którego jest patronem. Więc tak, myślę o nim codziennie. Nie ma dnia, żebym nie czuła się bardzo związana z tatą. Nawet nie mam czasu na jakieś głębsze refleksje, albo raczej nie pozwalam sobie na nie. Czas leczy rany? W ogóle nic nie leczy. Aktualnie nie mam też czasu, bo zajmuję się sprawami taty i muszę o nie dbać. Zauważyłam, że z miesiąca na miesiąc muszę dbać coraz bardziej, bo ludzie w taki czasem niekoniecznie fajny sposób nadwyrężają jego twórczość. Nie jestem bynajmniej psem ogrodnika, chciałabym, żeby tatę grali jak najwięcej, ale trzeba w tym zachować poziom. Zresztą po to też organizujemy festiwal, fundację, „odkopujemy” jego starsze kompozycje, „nagrywamy” nowe płyty. Ktoś musi się tym zająć, padło na mnie i moje rodzeństwo. Zbigniew Wodecki z córkami Katarzyną i Joanną
Katarzyna Wodecka-Stubbs wspomina ojca: „Nie był cierpliwy. Potrafił być wybuchowy’’
Katarzyna Wodecka-Stubass na pytanie, czy myśli o tacie, odpowiada: „Ja z nim żyję codziennie’’. Najmłodsza córka Zbigniewa Wodeckiego nie potrafi kryć wzruszenia, kiedy opowiada, jak z rodzeństwem biegali do przedpokoju w piżamkach, kiedy tato wracał z koncertów. Albo chodzili na palcach, bo parkiet skrzypiał, a tato komponował. O jego czarnym humorze, słabości do wnuków i magicznym jazzie. Jakim ojcem był wybitny polski artysta? Tylko w rozmowie z VIVĄ! córka Zbigniewa Wodeckiego przedstawiła swojego tata, jakim nikt z nas go nie znał. Rozmowa Beaty Nowickiej z córką Zbigniewa Wodeckiego do przeczytania w najnowszym wydaniu VIVY!. Co jeszcze w tym numerze dwutygodnika? VIVA! 11/2018 Czy nie boi się przemijania? Jak jej się udało... nie popaść w alkoholizm. Grażyna Torbicka w ogniu pytań Piotra Najsztuba. „Czy myślę o tacie? Ja z nim żyję codziennie’’. Kasia Wodecka-Stubbs w pierwszą rocznicę śmierci ojca wspomina genialnego muzyka. Lucyna Kirwil i Jerzy Bralczyk o swoim niezwykłym małżeństwie i niekończących się rozmowach o tym, kto ma charakter, a kto ma charakterek.