Nie uwierzysz, co łączyło uwielbianą w PRL-u aktorkę ze znaną dziennikarką. Mało kto o tym wie
Iga Cembrzyńska i Katarzyna Kasia — aktorka i filozofka, połączył je los, a nie rodzinne więzi.
Iga Cembrzyńska to jedna z najbardziej wyrazistych aktorek PRL-u i jedna z największych gwiazd polskiego kina. Legenda. Miała w sobie "to coś", co sprawiało, że gdy pojawiała się na ekranie, trudno było oderwać od niej oczy. Co ją łączy z Katarzyną Kasią, znaną wykładowczynią filozofii, dzisiaj także dziennikarką, znaną z programów „Szkło kontaktowe” i „Kwiatki polskie”? Ostatnia publikacja na FB 21.12.2005 r. Iga Cembrzyńska: zachwycała i łamała serca Iga Cembrzyńska była jedną z najbardziej znanych aktorek w PRL-u, była piękna, seksowna, zmysłowa, i miała podobno najpiękniejsze nogi w Warszawie. Była barwna, ekscentryczna. Widzom podobała się w „Rękopisie znalezionym w Saragossie”, w filmie „Salto”, w Hydrozagadce”, w „Gwiezdnym pyle”, „Czterech porach roku”. Grała też m.in., w „Stawce większej niż życie”. Świetnie śpiewała, wylansowała wiele przebojów, m.in. „Bo ja tak mówiłam żartem”, czy „Mój intymny mały świat”. O jej względy zabiegali najprzystojniejsi amanci, z Tadeuszem Plucińskim i Bohdanem Łazuką na czele. Maria Elżbieta Cembrzyńska — imię "Iga" przybrała na pierwszym roku studiów, urodziła się 2 lipca 1939 roku w Radomiu. Po zaliczeniu dwóch semestrów na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu przerwała studia i zdała egzaminy do Szkoły Teatralnej w Warszawie, którą skończyła w 1962 roku. Prowadzili ją wspaniali profesorowie Halina Mikołajska, Aleksander Bardini, Zofia Małynicz, szybko zrobiła karierę. CZYTAJ TEŻ: Ten hit lat 90. powstał w zaledwie trzy minuty. Mało kto wie, że został napisany w kuchni Iga Cembrzyńska o pierwszym mężu, filozofie Andrzeju Kasi: miał odwagę do mnie wydzwaniać Była jeszcze studentką warszawskiej szkoły teatralnej, gdy poznała filozofa, starszego od niej o 5 lat Andrzeja Kasię. Filozofia to były jego wymarzone studia. Andrzej Kasia miał także zdolności aktorskie, które po latach pomagały mu jako profesorowi, wykładowcy filozofii, zjednywały sympatię studentów. Jak młody chłopak trafił do studenckiego teatru „Stodoła”, dostał rolę w głośnym wówczas spektaklu „Król Ubu”. Iga Cembrzyńska myślała, że jest aktorem, podobał jej się, straciła dla niego głowę. A on, jak wspominała półżartem: „zakochał się i miał odwagę do mnie wydzwaniać”. Trzeba tu dodać, że poznali się podczas potańcówki w Stodole, kiedy przyszły filozof podeptał nogi swojej partnerki. Jak mówiła „taniec nie był jego mocną stroną”. Imponował jej erudycją i tym, że w oryginale czytał „Ulissesa", trudne w lekturze arcydzieło Jamesa Joyce'a. Podobno świetnie też parodiował Władysława Gomułkę. Gdy podczas jednej z randek poprosił ją o rękę, bez wahania zgodziła się zostać jego żoną. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie znosił jej, choć przyniosła mu nieśmiertelność. Zaskakujące kulisy jednej z najsłynniejszych ról PRL-u Iga Cembrzyńska i jej pierwsze małżeństwo: miłość, która zmieniła się w katastrofę „Byłam młoda, zakochana, przepełniała mnie euforia. Dziewczyny marzą o księciu z bajki... W latach sześćdziesiątych, jeśli kobieta chciała zamieszkać z mężczyzną, musiała za niego wyjść. Wzięłam ślub, ponieważ chciałam zamieszkać i żyć z Andrzejem Kasią" — stwierdziła w wywiadzie-rzece „Mój intymny świat". Kiedy brała ślub, nie była znana, to u boku Andrzeja Kasi zrobiła karierę, zaczęła dobrze zarabiać. Zdarzało się, że do jej męża mówiono: pan Cembrzyński. On, wybitny i niezależny filozof nienajlepiej to znosił. Namiętne uczucie wystarczyło na kilka lat. W codzienności okazało się, że nie pasowali do siebie. Cembrzyńska wspominała, że mąż nie podzielał jej pasji. Miał być zazdrosny o jej karierę. „W naszym związku brakowało bardzo ważnych elementów: wolności i akceptacji. Andrzej przez lata nie pozwalał mi kupić pianina. Kiedy w końcu się zbuntowałam i kupiłam je sobie sama, prosił, by nie grała już na "tych skrzypcach", wspominała aktorka. I dodawała: „Przekonałam się, że oboje lubimy całkiem odmienne rzeczy. Ja kochałam teatr i kino, przyrodę i zwierzęta, a on nie bardzo. Najlepiej czuł się przy swoim biurku w domu, męczyły go już nasze podróże. Ja nie potrafiłam usiedzieć w miejscu. To już nie była miłość, tylko katastrofa”. Z czasem zaczęli żyć bardziej obok siebie niż ze sobą. Chyba oboje czuli, że ten związek jest wypalony. Pewnego dnia aktorka wyszła z domu tak, jak stała. Zabrała jedynie ukochaną foksterierkę Figę. Rozwiedli się po dziesięciu latach małżeństwa. Ich drogi się rozeszły. Iga Cembrzyńska i Katarzyna Kasia: spotkały się dwa razy Iga Cembrzyńska w początku lat 70. poznała reżysera Andrzeja Kondratiuka, był miłością jej życia, wspólnie żyli i pracowali, zrobili razem wybitne filmy. Byli razem do śmierci Andrzeja Kondratiuka w 2016 roku. Profesor Andrzej Kasia, wybitny historyk filozofii starożytnej i średniowiecznej ożenił się z filozofką profesor Barbarą Czerską. I w jego wypadku to drugie małżeństwo było udane i spełnione. Doczekali się dwójki dzieci, syna Jana i córki Katarzyny, filozofki, wykładowczyni, znanej dzisiaj szerszej publiczności z programów „Szkło kontaktowe” i „Kwiatki polskie”. Opowiadała, jak ważną rolę pełnił w jej życiu ojciec, był najlepszym doradcą, opoką, przyjacielem. Czy Katarzyna Kasia zna osobiście pierwszą żonę swojego wybitnego ojca? Katarzyna Kasia wspominała, że spotkały się dwa razy, ale nie były na takiej stopie, by prowadzić osobiste rozmowy. I udzielać sobie rad. W rodzinie profesora Kasi wszyscy mieli aktorsko-teatralne zdolności. Sam profesor czuł się niespełnionym aktorem, Barbara Czerska prowadziła osiedlowy teatrzyk dla dzieci, Katarzyna Kasia jako dziecko zagrała w filmie, występowała na deskach teatru „6 piętro” w scenicznych edycjach „Szkła kontaktowego”, ale też w sztuce „Kanał Polska” i "Kanał nova Polska" której jest współautorką, w warszawskim Teatrze Komedia. Nie ma to jednak chyba wiele wspólnego z Igą Cembrzyńską. Profesor Andrzej Kasia zmarł przedwcześnie w 2002 roku, w wieku 68 lat. Iga Cembrzyńska ma 85 lat, wiele przeszła, omal nie została ubezwłasnowolniona. Mieszka na Kaszubach ze swoją szwagierką. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zdradzona, wyśmiana, przekreślona. Jennifer Lopez wstała i pokazała, na co ją stać
Odeszła z TVN24, wolała pracować w TVP. Dlaczego? Katarzyna Kasia wyjawiła kulisy
W połowie lipca ubiegłego roku Katarzyna Kasia ogłosiła, że po kilku latach współprowadzenia „Szkła Kontaktowego” w TVN24, odchodzi ze stacji. Chwilę później było już jasne, że dziennikarka i filozofka przyjęła ofertę pracy w TVP. Dlaczego wolała pracować przy Woronicza? Z kilku powodów. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 30.01.2025 r.] Katarzyna Kasia o zmianie miejsca pracy z TVN na TVP. Kulisy Podczas sesji dla VIVY! z Katarzyną Kasią udało się porozmawiać reporterowi VIVY.pl Rafałowi Kowalskiemu. Wśród pytań padło i to o powody opuszczenia „Szkła Kontaktowego” „Po pierwsze po prostu pojawiła się możliwość pracy w mediach publicznych. Ja zawsze bardzo wierzyłam we wszystko, co publiczne. Od 15 lat pracuję w państwowych uczelniach. Bardzo chciałam więc włączyć się w proces odbudowywania mediów publicznych po tych ośmiu latach rządów Zjednoczonej Prawicy. Po co? Po to, żeby te media rzeczywiście mogły być publiczne, żeby przestały być koszmarną szczujnią i ramieniem propagandowym aparatu państwowego, przemocowego. I to był jeden powód”, usłyszeliśmy od Katarzyny Kasi. Co jeszcze wpłynęło na jej decyzję? „Bardzo dobrze wspominam czas w „Szkle Kontaktowym”. To był dla mnie bardzo ważny czas, taki czas dużego rozwoju. Ale z drugiej strony, jak się pojawiła opcja, żeby zrobić coś swojego - coś takiego, o czym zawsze myślałam i o czym zawsze marzyłam - to okropnie byłoby z tej możliwości nie skorzystać. Tym bardziej, że jak takie coś nam przejdzie koło nosa i sobie zdajemy sprawę, że mogło być, a nie jest, to jest bardzo przykro”, powiedziała przed kamerą VIVY.pl. „Ostatecznie to nie było wcale oczywiste, żeby odejść z firmy, która mniej czy bardziej, ale jednak była stabilna, do firmy, która w samej nazwie ma, że jest w likwidacji”, dodała. Czy trudno spogląda się jej na słupki oglądalności, które są niższe, niż u poprzedniego pracodawcy. Nie, bo jak podkreśla filozofka, jest to element misji, która wykonuje każdego dnia. „TVP Info to jest stacja najbardziej okaleczona przez te zmiany polityczne, które zaszły i z nami po prostu nikt praktycznie nie został. W wieczornym paśmie, w którym ja mam program „Kwiatki polskie”, zostało mniej więcej 60 tysięcy widzów. A to jest bardzo mało w porównaniu z sześciusettysięczną widownią programu w TVN24. Więc tutaj mówimy raczej o budowaniu na nowo. TVP Info to była ta stacja, którą widzowie porzucili po zmianach politycznych, ponieważ przełączyli się na Telewizję Republika. I my nic nie odbudowujemy, my budujemy od początku, od zera tę naszą publiczność. I to idzie, to się udaje”, mówi nam. Barbara Czerska komentuje decyzję córki Zawodowe decyzje córki popiera też profesor Barbara Czerska. „Stałam za nią murem od początku. Sama jestem człowiekiem mediów publicznych. Całe życie występowałam w polskim radio, w polskiej telewizji. Bywałam przewodniczącą różnych rad programowych mediów publicznych. Sama to, że mi w pewnym momencie odebrano media publiczne, odczułam bardzo bardzo boleśnie”, powiedziała w rozmowie z VIVĄ.pl. I zaznaczyła, za co ceni córkę w kontekście pracy. „Dwie takie cechy Kasi są mi bardzo bliskie. Jej szacunek i zamiłowanie do mediów publicznych. I druga rzecz to fakt, że Kasia kocha Tuwima i te „Kwiatki polskie” mają w sobie tuwimowskie echo i tuwimowski posmak. Ja to sobie bardzo cenię”, podkreśliła pani Barbara. Cały materiał z wizyty w domu profesor Barbary Czerskiej znajdziecie na YouTubie. View oEmbed on the source website
Z wizytą w domu u Katarzyny Kasi i jej mamy: tak dziennikarka zapamiętała swoje dzieciństwo. Kazano jej jedno
„W tym temacie nie miałam wolności”, mówi nam
Profesor Barbara Czerska jakiś temu zaprosiła nas do swojego domu. Około sto kilometrów od Warszawy odnalazła niedawno swoje miejsce na Ziemi. To właśnie tam wykonaliśmy zdjęcia do najnowszej VIVY!. Zdjęcia, których bohaterką nie była jedynie znana filozofka, ale i jej córka Katarzyna Kasia. Prowadząca program „Kwiatki polskie” opowiedziała nam przed kamerą VIVY.pl o swoim dzieciństwie. Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie: 01.02.2025 r. Książki w domu Barbary Czerskiej i Katarzyny Kasi – wspomnienia z dzieciństwa Gdy weszliśmy do domu naszych bohaterek, zauważyliśmy mnóstwo książek. To one najmocniej tworzą klimat tego miejsca. Przed kamerą VIVY.pl Katarzyna Kasia odpowiedziała nam na pytanie, czy gdy była mała, mama dawała jej dowolność w tym, czy chciała czerpać przyjemność z czytania, czy nie? „Totalnie nie dawała żadnej wolności”, odpowiedziała Katarzyna Kasia, mocno się uśmiechając. „Jak byłam mała, to wcale nie chciałam czytać książek. Chciałam się bawić z lalkami. To normalne, że ludzie jak są mali, to chcą się bawić z lalkami. A ona dała mi książkę, zamknęła mnie z nią w kuchni i powiedziała, że nie wyjdę, dopóki nie przeczytam. Strasznie płakałam, wiesz? I to była książka, którą do dzisiaj mam”, opowiedziała Rafałowi Kowalskiemu z VIVY.pl. „Dziś już wiem, że to była zresztą opowieść bardzo piękna, skandynawska, o dziewczynce Zuzi i jej lalce, i o jednorożcu. Ale wtedy strasznie ryczałam i byłam wściekła, byłam zła. To był akt przemocy. A potem jakoś tak zaczęłam czytać i tak mi się dobrze całkiem czytało, i tak już zostało z tym czytaniem. Zaczęłam bardzo wcześnie, bo miałam do tego warunki - książki stały w domu wszędzie”, dodała. Czy dokładnie tak zapamiętała wspomnianą sytuację mama dziennikarki? „To prawda. Zmuszałam, zmuszałam i jestem z tego dumna”, śmiała się przed naszą kamerą pani Barbara. „Sama odebrałam bardzo surowe wychowanie. Byłam jedynaczką. Moja mama często bardzo długo pracowała. I wtedy ojciec, żeby się ogolić, rysował mi na podłodze kredą koło, sadzał mnie w środku i mówił: nie ruszaj się stąd. I ja się nie ruszałam. To dlaczego ona nie mogła przeczytać „Jednorożca”?”, pytała z humorem. „Książki są przede wszystkim bardzo dobrym towarzystwem. To Seneka powiadał, że jak przychodzi ktoś z wizytą, to można na to wcale nie mieć ochoty. Nie możesz sobie wybrać, że ten przyjdzie czy tamten, tylko ktoś puka albo dzwoni, że wpadnie. Musisz się na to zgodzić. A książki stają sobie spokojnie na półce. Wtedy, kiedy chcesz, bierzesz tę książkę, którą chcesz, czytasz ją tak długo, jak chcesz i nie obrazi się, jak ją odłożysz”, usłyszeliśmy też z ust pani profesor. Katarzyna Kasia ma tak samo na imię i nazwisko. Dlaczego? A jak to było, że z całego wachlarza imion dla dziewczynek pani Barbara Czerska i jej mąż prof. Andrzej Kasia wybrali dla córki imię Katarzyna? Mama dziennikarki śmieje się, że dzięki temu córka ma nie tylko po tacie nazwisko, ale i imię. Ulubienica widzów TVP pamięta historię, kiedy taki wybór przysporzył jej trochę stresu. „To było koszmarne. Jak poszłam pierwszy raz do przedszkola, to pani zapytała mnie, jak masz na imię, a ja powiedziałam Kasia. Więc pani zapytała o nazwisko i ja znów powiedziałam Kasia. Pani na to: „nie kochanie, pytam o nazwisko”. Po pół godziny już leżałam na podłodze, waląc rękami i nogami w podłogę i płacząc jak fontanna. Przyjechała mama i powiedziała: „ale ona naprawdę się nazywa Kasia Kasia”. Już potem gorzej nie było”, opowiedziała dziennikarka w rozmowie z VIVĄ.pl.
Z domu wyniosła poczucie, że może zrobić wszystko. Katarzyna Kasia spełnia się prywatnie i zawodowo
Filozofka z mamą Barbarą Czerską zdradzają rodzinne sekrety
Czy czuła, że będzie miała genialną córkę? „Tak zaplanowaliśmy z Andrzejem Kasią”, odpowiada pani profesor. A czy Katarzyna wiedziała, że ma genialnych rodziców? Niezwykła rozmowa matki i córki – Barbary Czerskiej i Katarzyny Kasi. O domu „nie do końca intelektualnym”, rodzicielskim testowaniu, rytuałach o „charakterze natręctw” i o tym, co je łączy – oprócz filozofii – a co dzieli. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską Barbara Czerska i Katarzyna Kasia ujawniają sekrety o rodzinie, które do tej pory nie widziały światła dziennego. Jak filozofka wychowywała swoją córkę, oraz jak wspomina dom rodzinny? [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 17.01.2025 r.] Katarzyna Kasia i Barbara Czerska zdradzają rodzinne sekrety. Wywiad VIVA! [...] – Masz 17-letnią córkę Ninę. Stosujesz w jej wychowaniu jakieś metody Twojej mamy? Katarzyna: Na pewno nie każę jej rysować trójkątów. Barbara: Dzisiaj nie wiadomo, jak z Niną naprawdę jest. Katarzyna: Ja zawsze bardziej starałam się iść za nią tam, dokąd mnie prowadzi, niż ona szła za mną. Wychowuję ją sama, rozwiodłam się, gdy skończyła dwa i pół roku. Zawsze była dla mnie godnym szacunku, oddzielnym człowiekiem. Nigdy nie narzucałam jej żadnej różowej czapki. Gdy była mała i przygotowywałam jej ubranie do przedszkola, a jej się nie podobało, mówiła: „Mamo, to mi nie pusiuje”. Otwierałam wtedy szafę i pytałam: „A co ci pusiuje?”. TYLKO NA VIVA.PL: Mama Katarzyny Kasi robiła jej testy psychologiczne. Jeden z wyników mocno ją zasmucił – Mówisz o sobie, że jesteś matką samodzielną. Katarzyna: Tak, bo nie samotną – nie lubię tego określenia. Barbara: Nina też dużo przebywa w moim domu i myślę, że ogromny wpływ na jej wychowanie miał ojczym Kasi, mój mąż Tadeusz, onkolog. Katarzyna: Dziadzio Tadzio jest dla Niny superważny. Nigdy nie poznała mojego ojca, który umarł, zanim się urodziła. Minęli się na tym świecie. Ale śmieszy mnie działanie genów. Czasami widzę u Niny miny mojego ojca albo rodzaj złości, która mi się z nim kojarzy. Genu nie da się wydłubać, siedzi w człowieku głęboko. Widzę też w bracie dużo z ojca. Barbara: A ludzie, którzy widzą Ninę z moim mężem, mówią, że jest bardzo do tatusia podobna. Katarzyna: Czyli do dziadziusia. On nauczył Ninę jeździć na nartach i jest dla niej ważny, opiekuńczy. Nina też jest opiekuńcza. Barbara: A Kasia opiekuńcza w sposób rozsądny. Jest w niej dużo myślenia „trzy kroki do przodu”. Potrafi sobie różne rzeczy zaplanować i jest w tym konsekwentna. Katarzyna: Bo nie mam wyjścia. Zapytałaś, co mam po mamie. To coś takiego, co widzę dopiero teraz, kiedy jestem odpowiedzialna za wiele spraw, między innymi za aprowizację. Barbara: Bo ja nie żyłam spontanicznie. Byłam odpowiedzialna za zakupy do domu, bo trzeba myśleć kilka kroków do przodu. Katarzyna: To mama pracowała na to, żeby nas nakarmić i o nas zadbać, byśmy godnie funkcjonowali. Barbara: A przecież w pewnym momencie straciłam pracę na SGH za występki polityczne. Katarzyna: I założyłaś firmę dziewiarską. Barbara: Musiałam być pomysłowa. Zorganizowałam kobiety cierpiące na niedostatki finansowe. Projektowałam swetry, wykańczałam je i te dochody były zbawienne. Katarzyna: Jak się rozwiedliście z tatą, wszystko było dla mnie bardzo trudne. Miałam 15 lat. Wiem jednak, że musieliście się rozstać. Barbara: Napisałam wtedy kilka sztuk dla dzieci, które dobrze sprzedałam i do dziś są grane. Jestem z nich bardzo dumna, między innymi z „Bajki niezapominajki”. To właśnie tam Kasia połknęła bakcyla teatru. – I teraz ten bakcyl jej się przydaje w telewizji. Katarzyna: Oprócz tego wykładam w ASP i Akademii Teatralnej. Prowadzę też poranne audycje w Radiu Nowy Świat. Dzisiaj wstałam o czwartej rano, żeby pojechać do radia, a potem zacząć o szóstej audycję. No i robimy program w TVP Info „Kwiatki polskie”. A oprócz tego spędzam niedziele z Jerzym Bralczykiem w telewizyjnej Dwójce. Mamy też spektakl w teatrze, za chwilę tam jadę. – Jesteś po prostu multiniesamowita. Katarzyna: Nie podjęłabym się tego, gdyby nie trening dziecięco-domowy. Mama wpoiła mi, że praca ma być wesoła i fajna, a ojciec, że pewne rzeczy wypada robić intelektualiście, a pewnych nie. Ale mnie w niczym by nie przeszkadzało, gdybym musiała wyjść na scenę w piórach na tyłku. I myślę, że poczucie, iż można zrobić wszystko, wyniosłam z mojego dziwnego domu. Życie w nim nauczyło mnie, że gdy rodzice się rozwodzili, to ja się cieszyłam. Myślałam: Wreszcie przestaną na siebie krzyczeć. A każde z nich z osobna dało się lubić. Nauczyłam się, że bycie ze sobą na siłę nie ma sensu. Barbara: I bardzo słusznie. Nic na siłę. TYLKO NA VIVA.PL: Ojciec Katarzyny Kasi był dla niej wzorem i opoką. Nalegał, by poszła w jego ślady Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce dostępny od czwartku, 16 stycznia 2025 roku.
Ojciec Katarzyny Kasi był dla niej wzorem i opoką. Nalegał, by poszła w jego ślady
Andrzej Kasia miał dla córki konkretny plan...
Czy czuła, że będzie miała genialną córkę? „Tak zaplanowaliśmy z Andrzejem Kasią”, odpowiada pani profesor. A czy Katarzyna wiedziała, że ma genialnych rodziców? Niezwykła rozmowa matki i córki – Barbary Czerskiej i Katarzyny Kasi. O domu „nie do końca intelektualnym”, rodzicielskim testowaniu, rytuałach o „charakterze natręctw” i o tym, co je łączy – oprócz filozofii – a co dzieli. Po ojcu — Andrzeju Kasi — Katarzyna Kasia odziedziczyła miłość do sztuki i ogromną wrażliwość. "Dużo czytaliśmy, rozmawialiśmy i rysowaliśmy, chociaż nie umiał", wyznaje, wracając pamięcią do czasów dzieciństwa. Głęboko w pamięci zachowała najpiękniejsze wspomnienia, które odkrywa w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 18.01.2025 r.] Andrzej Kasia we wspomnieniach Barbary Czerskiej i Katarzyny Kasi. Wywiad VIVA! – [...] Jak Twój mąż, filozof Kasia, traktował córkę? Barbara: Miał wielką potrzebę kontaktu z nią. Gdy była malutka, siedział nad nią godzinami i gruchał. Nazywaliśmy ją Grunia, bo zniecierpliwiona otworzyła oczy i powiedziała: „Gru”. W ogóle nie raczkowała, tylko od razu poszła przed siebie. W tym momencie weszły dwie sąsiadki z wieścią, że Wojtyła został papieżem. A my z Andrzejem oniemieliśmy, podejrzewając, że Grunia ma z Wojtyłą głębsze porozumienie. Katarzyna: Nie sądzę, że to był cud, wcześniej ćwiczyłam w miejscu chodzenie. A z ojcem dużo czytaliśmy, rozmawialiśmy i rysowaliśmy, chociaż nie umiał. Mieliśmy też ukochaną zabawę w wieżowiec, w którą ja potem bawiłam się z córką. Rysowałyśmy blok, który miał dużo okienek, a w każdym okienku ktoś mieszkał. Z ojcem właśnie siedziałam i opowiadaliśmy sobie, co się dzieje w budynku. Tu ciocia gotuje zupę, tu tata z Kasią rysuje, tu mama coś robi. Dla dziecka dobra jest powtarzalność czynności. Barbara: Ich rytuały miały charakter natręctw. Na przykład Andrzej czytał dzieciom co wieczór. Miał zdolności aktorskie i świetny głos. Katarzyna: A przede wszystkim umiał naśladować milion różnych głosów. Ojciec przeczytał nam całego Sienkiewicza, Mickiewicza, Słowackiego, wszystkie baśnie Andersena i braci Grimm oraz „Klechdy” Leśmiana. Jak byliśmy mali i czytał nam „Trylogię”, bardzo nas to poruszało. A jak się „Pan Wołodyjowski” kończył, ojciec płakał, więc mama zastępowała go w czytaniu. A potem mama płakała i ojciec ją zastępował. I tak dojechaliśmy do końca. To we mnie zostało. Barbara: Andrzej miał cztery lata, kiedy zaczęła się wojna. Miał więc zaległości w lekturach dziecięcych. A później, gdy czytał je dzieciom, bardzo to przeżywał. Katarzyna: Kochaliśmy sierotkę Marysię, a ja szybko uczyłam się jej na pamięć. Rodzice myśleli, że jestem genialna, bo umiem czytać, mając trzy lata. A ja mówiłam to z pamięci. Kiedyś mnie na tym nakryli, bo trzymałam książkę do góry nogami. Barbara: Popisywała się. Córka bardzo lubiła życie towarzyskie. Zawsze mówiła: „Ja chcę do ludzi”. TYLKO NA VIVA.PL: Mama Katarzyny Kasi robiła jej testy psychologiczne. Jeden z wyników mocno ją zasmucił [...] Barbara: Mamy protestancką rodzinę, która o nas dbała. Raz na jakiś czas mój stryjeczny brat Waldek przyjeżdżał busem i przywoził różne rzeczy. Na przykład odżywkę dla Jasia. – I papierosy? Andrzej palił? Barbara: Aż do raka płuc włącznie. Przywoził też kiełbasę. Wszystkie dzieci w naszej klatce się nią żywiły. I miały siłę występować w moim teatrze. Występowały też w Programie Pierwszym Telewizji Polskiej. A ja pisałam sztuki, które w ciągu 15 minut mogły już mieć premierę. Takie krótkie. Katarzyna: Ja wtedy pisałam pamiętniki i opowiadania. Barbara: A powieść, którą zaczęłaś pisać o mnie? Katarzyna: To dopiero w liceum. Mam ją w komputerze. Wcześniej pisałam ręcznie i byłam płodna. Prowadziłam też swoją gazetę. – A skąd się wzięła u Ciebie filozofia? Też od ojca? Katarzyna: Trochę z przypadku. Gdy zdałam maturę, ojciec powiedział, że chce ze mną poważnie porozmawiać. Rodzice byli wtedy już po rozwodzie, a ja z nimi od dawna nie mieszkałam. Barbara: Wyprowadziłaś się, gdy miałaś 18 lat. Katarzyna: Nie, 17. Barbara: Chodziłaś wtedy do Batorego, a ja właściwie byłam bezdomna. Bez przerwy się przeprowadzałam. Katarzyna: Przecież prowadziłaś dużą agencję public relations i wynajmowałaś kolejne wille. Nie byłaś kloszardką. A ja od ciebie nie uciekłam. Barbara: Potrzebowałaś stabilnej, osobistej przestrzeni. A ja ciągle się przenosiłam. Katarzyna: Gdy wychodziłam po lekcjach z liceum, musiałam postać i pomyśleć, dokąd mam jechać i gdzie aktualnie mieszkam. Zamieszkałam więc sama. A gdy kończyłam czwartą klasę, tata chciał ustalić, co będę dalej robić. Miałam plan, że będę zdawać do szkoły filmowej na animację, bo dużo rysowałam. Ojciec się załamał. Zapytał: „Z czego ty będziesz żyła po tym kukiełkarstwie? A co zrobisz, jak się nie dostaniesz? Masz jakiś plan B?”. Odparłam ze ściśniętym gardłem, że wtedy zdam na filozofię, a ojciec się rozpromienił: „Teraz słusznie mówisz. Tam cię nie nauczą wbijać gwoździ, ale nauczą pomyśleć, zanim zrobisz dziurę w ścianie, i to jest ważniejsze”. Od razu więc zdałam na filozofię. Barbara: Ja też skończyłam filozofię, a męża poznałam na studium doktoranckim. Nie miałam więc nic przeciwko planom Katarzyny. – Filozofię więc Kasia ma we krwi też po Tobie? Barbara: Myślę, że ma głęboką zdolność kojarzenia odległych faktów, czego jej ojciec nie miał. Jej obycie literackie i rozmowy z dzieciństwa powodują, że umie z tego korzystać. I to sprawdza się w jej programach telewizyjnych, które polegają na szybkim i intelektualnym kojarzeniu faktów. Katarzyna: Po latach uważam, że ojciec miał stuprocentową rację, mówiąc, że filozof to najpoważniejszy zawód na świecie, dający zrozumienie tego świata. [...] SPRAWDŹ: Katarzyna Kasia samotnie wychowuje nastoletnią córkę. Mają wspólne hobby, lecz w Ninie denerwuje ją jedna rzecz Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce dostępny od czwartku, 16 stycznia 2025 roku.
Mama Katarzyny Kasi robiła jej testy psychologiczne. Jeden z wyników mocno ją zasmucił
Czy czuła, że będzie miała genialną córkę? „Tak zaplanowaliśmy z Andrzejem Kasią”, odpowiada pani profesor. A czy Katarzyna wiedziała, że ma genialnych rodziców? Niezwykła rozmowa matki i córki – Barbary Czerskiej i Katarzyny Kasi. O domu „nie do końca intelektualnym”, rodzicielskim testowaniu, rytuałach o „charakterze natręctw” i o tym, co je łączy – oprócz filozofii – a co dzieli. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 16.01.2025 r.] Barbara Czerska i Katarzyna Kasia: relacje matki i córki. Wywiad VIVA! –Basiu, czy czułaś, że będziesz miała genialną córkę? Barbara: Tak zaplanowaliśmy z Andrzejem Kasią. I zaplanowaliśmy też, że nazwiemy ją Katerina Andrejewna, bo oboje bardzo kochaliśmy Dostojewskiego. No i stąd się wzięła Kasia. – Kasiu, a Ty wiedziałaś, że masz genialnych rodziców? Katarzyna: Wiedziałam, że mam bardzo zajętych rodziców. Oboje dużo pracowali. Mama poza domem, a tata w domu. W obu przypadkach to było okropne – mamy przeważnie nie było, bo uczyła studentów i bywała w różnych mediach. Dopiero wiele lat później zrozumiałam, że robiła to, żebyśmy mieli co jeść. Natomiast ojciec pracował w domu, studiując opasłe księgi. Nienawidził, żeby mu w tym przeszkadzać. Nauczyliśmy się z bratem nawet kłócić szeptem. – Siedziałaś jak mysz pod miotłą, bo bałaś się jego wściekłości? Katarzyna: Nie miał o co się wściekać, bo mało rozrabialiśmy. Barbara: Tak? Katarzyna: Naprawdę mało. Chociaż pamiętam, że ty rzucałaś w nas meblami, bez powodu oczywiście. Musiało być w domu cicho. Ja do dzisiaj, jak mam coś zrobić, to lubię pracować w ciszy. Dlatego wolę pracować w nocy. Barbara: Ja, mimo że pracowałam poza domem, to jednak mając już was dwoje, napisałam doktorat z filozofii. I też pisałam nocami. ZOBACZ: Katarzyna Kasia o dorastaniu w domu filozofów: "Opanowaliśmy sztukę bawienia się, a nawet kłócenia po cichu" – Twój mąż, wykładowca filozofii na polonistyce, zaraził Cię tą filozofią? Barbara: Skąd! On mnie do niej zniechęcał. Na egzaminie u niego nawet nie chcę cytować, co powiedziałam, bo było to bardzo brzydkie. Chociaż egzamin zdałam bardzo dobrze. Katarzyna: Nazwała tatę „damą lekkiego atramentu” i trzasnęła drzwiami. Barbara: Oświadczyłam, że go nienawidzę. Katarzyna: Bo jej zaniżył ocenę. Barbara: Postawił mi czwórkę z plusem, bo postanowił, że w odróżnieniu od profesora Legowicza nie postawi nikomu piątki. – Ja zdawałam filozofię u profesora Adama Sikory. Barbara: To mój niedoszły ojciec. Był narzeczonym mojej matki. Jak sobie popił, brał mnie na kolana i mówił, że powinnam być jego córeczką. – Dzieciństwo w domu przesiąkniętym intelektualizmem nie jest chyba łatwe. Barbara: To nie był dom do końca intelektualny, bo miał tam swoją główną siedzibę teatr dziecięcy. Takie były czasy, że do kultury z Targówka było daleko, więc środowisko inteligenckie skupiło się na jednej klatce schodowej. A ja tam wymyśliłam i przez sześć lat prowadziłam teatr Za ciasna klatka, w którym moja córka grała fantastyczne role. Katarzyna: Zawsze grałam chłopaków, bo było ich za mało. A ponieważ byłam chuda i wysoka – teraz mam metr osiemdziesiąt – zawsze byłam bardzo dobrym chłopcem do wszystkich ról męskich. Miałam taką płynną seksualność, w związku z czym grałam Papkinów, piratów i innych facetów. – Niezłe doświadczenie… Katarzyna: Na pewno teatr był ważną szkołą w moim życiu. I teraz też mi się przydaje. Mogę wyjść na scenę, stanąć przed ogromną grupą ludzi, mimo ogromnej tremy. Na szczęście od małego uczyłam się, jak sobie z tą tremą radzić. To się przydaje, jak trening uczenia się na pamięć długich tekstów. Podobno tak się dzieje, że połączenia neuronalne tworzą się człowiekowi w mózgu aż do śmierci. I to jedyny organ, który się nie starzeje, tylko się cały czas polepsza. Barbara: Podobnie jak polepsza się jakość kontaktów międzyludzkich. Chociaż ich liczba z wiekiem się zmniejsza. Katarzyna: Uważałaś, że będę niedorozwinięta, mamusiu. Opowiedz, jak mnie testowałaś. Mama wychowywała mnie metodami zaczerpniętymi z podręczników. Czytała na przykład psychologię rozwojową i robiła mi według niej testy. A potem doszła do wniosku, że już nic ze mnie nie będzie. Barbara: Gdy się urodziłaś, byłaś genialna i piękna. I całkiem gotowa na życie. Ale kiedy skończyłaś trzy lata, usiadłam z tobą i według przepisów Piageta – najwyższa półka psychologii rozwojowej – zrobiłam na kartce trzy kropki i kazałam je połączyć liniami prostymi. A moja córeczka zrobiła takie zawijasy. Pomyślałam więc, że jest upośledzona intelektualnie, i zrobiło mi się bardzo smutno. Wysłałam cię wtedy do sąsiadów, żeby już na ciebie nie patrzeć. I powiedziałam Andrzejowi, że niestety mamy chorą córkę. Andrzej też się trochę zmartwił, a ja poszłam do mieszkania przyjaciół, w którym mój serdeczny znajomy plastyk siedział z Kasią, a ona rysowała trójkąty. „Jurku, jak to zrobiłeś?”, pytam. „No zwyczajnie”, odpowiada. „Narysowałem jej trójkąt i ona też narysowała trójkąt. I zapytała, po co mama rysowała jej te głupie kropki”. Katarzyna: Niczego mi nie brakowało, ale i tak uznałaś, że sobie w życiu nie poradzę. Gdyby umiejętność rysowania trójkątów była dla ludzi najważniejsza, faktycznie byłoby ze mną kiepsko. [...] SPRAWDŹ: Katarzyna Kasia samotnie wychowuje nastoletnią córkę. Mają wspólne hobby, lecz w Ninie denerwuje ją jedna rzecz Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce dostępny od czwartku, 16 stycznia 2025 roku.
Katarzyna Kasia powraca z nowym programem w TVP Info. Wiemy, o czym będzie
Już w najbliższy poniedziałek 9 września, w TVP Info rusza nowy problem, w którym Katarzyna Kasia wraz z Grzegorzem Markowskim będą komentować bieżące wydarzenia. "Kwiatki polskie" to program wyczekiwany nie tylko przez widzów, ale przede wszystkim przez fanów dziennikarki. Katarzyna Kasia powraca na ekrany To już oficjalne. W poniedziałek 9 września ponownie zobaczymy na ekranach Katarzynę Kasię. Popularna dziennikarka w towarzystwie Grzegorza Markowskiego poprowadzi nowy program TVP Info "Kwiatki Polskie. Wcześniej dziennikarski duet związany był z TVN 24, gdzie realizowali projekt "Szkło kontaktowe". ZOBACZ TEŻ: Michał Koterski spełnił wielkie marzenie. Tak będzie pomagał dotkniętym przez nałóg O czym będzie program? To będzie prawdziwa pigułka wiedzy i informacji z danego dnia. Dodatkowo uzupełniony zostanie on o spotkania z ekspertami i politykami, którzy także przedstawią swój punkt widzenia na temat danej sytuacji. Jesteśmy bardzo ciekawi, jak sprawdzą się w nowej roli! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/09/forum-0887531522-7a482db.jpg" width="5196" height="3464" alt="Scinawka Gorna 05.07.2024 Festiwal Gory Literatury - 10 edycja. Z Szymonem Malinowskim rozmawia Katarzyna Kasia.,Image: 887531522, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Wojciech Koziol / Forum" title="Festiwal Gory Literatury 2024" /> CZYTAJ TEŻ: To jeszcze nie koniec. Trwa sądowa batalia między Anną Jurksztowicz a Krzesimirem Dębskim Źródło: Press
Przed Katarzyną Kasią nowe wyzwania, a w „Szkle Kontaktowym” debiutuje nowa prowadząca! Internauci dobrze ją znają
Jakiś czas temu z programem Szkło Kontaktowe pożegnała się Katarzyna Kasia oraz Grzegorz Markowski. To dlatego od niedawna w rolach komentatorów widzowie mają okazję podziwiać nowe twarze. Jako prowadząca debiutowała tym razem Aleksandra Walczak. Co o niej wiemy? Katarzyna Kasia i Grzegorz Markowski pożegnali się ze Szkłem Kontaktowym. Gdzie ich zobaczymy? Wierni widzowie Szkła kontaktowego nie mogli uwierzyć, że Katarzyna Kasia i Grzegorz Markowski po wielu latach pożegnali się z programem. Przed nimi kolejne wyzwania i już za chwilę będzie można ich oglądać w nowym formacie w Telewizji Polskiej. 2 września ulubieńcy widzów zagoszczą na antenie TVP Info. Program, który poprowadzą ma łączyć widzów, niezależnie od ich poglądów politycznych. Nie zabraknie interesujących gości oraz współprowadzących. „Będzie w nim sporo polityki, ale nie tylko. Na razie jesteśmy dość tajemniczy, chociaż prace idą pełną parą”, zapowiadał nowy program Grzegorz Markowski. A Katarzyna Kasia dodawała: „Mogą się państwo spodziewać tego, co robimy najlepiej, czyli nieoczywistych komentarzy, materiałów, których się nie spodziewaliście, dystansu i dobrego poczucia humoru”. Czytaj też: Jest autorką 30 książek, postanowiła zmienić branżę. Manuela Gretkowska szczerze o trudnej decyzji Nowa twarz w Szkle Kontaktowym. Kim jest Aleksandra Walczak? To oznacza, że do grona komentatorów Szkła kontaktowego dołączają nowe osoby. Jedną z nich jest Aleksandra Walczak, którą wiele osób doskonale zna za sprawą profilu „Orientuj.się”, którego jest współprowadzącą. Za jego pośrednictwem twórcy omawiają bieżące wydarzenia ze świata polityki. Na Instgaramie obserwuje go ponad 102 tysiące internautów, a na Tik Toku ponad 200 tysięcy. Dziennikarka miała okazję występować już w nowej roli prowadzącej Szkła Kontaktowego. W jednym z programów pojawiła się na ekranie razem z Michałem Kempą. Pod wspólnym zdjęciem prowadzących pojawiło się wiele pozytywnych komentarzy. „Lubię tę parę”, „Pan Michał jest SUPER w każdym duecie, ale chyba nawet lepszy w roli prowadzącego niż komentatora!”, „Super! Wspaniała para. Wielka przyjemność oglądać i słuchać. Powodzenia”, „Właśnie oglądam, są wspaniali”, pisano. Oprócz Aleksandry Walczak do formatu dołączył dziennikarz Marcin Bisiorek, który współpracuje z Radiem 357, gdzie prowadzi audycję „Mam grać?”. Wcześniej był związany m.in. z Eska Rock, Muzo.FM czy Radiem Eska. Pod koniec lipca jako prowadząca debiutowała także dr hab. Aleksandra Przegalińska – filozofka i futurolożka. Sprawdź też: Przemysław Babiarz został odwieszony. Dziennikarz ponownie skomentuje Igrzyska Olimpijskie Przypomnijmy, że wśród prowadzących formatu są Tomasz Sianecki Wojciech Zimiński, Michał Kempa, Wojciech Fiedorczuk czy Tomasz Jachimek. Z kolei w roli komentatorów pojawiają się jeszcze również Marek Przybylik, Henryk Sawka, Katarzyna Kwiatkowska czy Kamila Kalińczak. Źródło: TVN24, Salon24.pl, Pomponik, WirtualneMedia
Samodzielnie wychowała córkę, tak mówi o ich relacji. Czasem żałuje jednego
„Uczę ją odpowiedzialności, że jesteśmy we dwie i wspólnie prowadzimy to nasze gospodarstwo”
„Zawsze, gdy dotyka mnie coś złego, staram się popatrzeć na to trochę z zewnątrz, jakby stanąć obok. To bardzo trudne, ale warto próbować”. Katarzyna Kasia, filozofka i charyzmatyczna komentatorka „Szkła kontaktowego” w rozmowie z Aliną Mrowińską opowiedziała m.in. o samodzielnym macierzyństwie i o tym, co w życiu najważniejsze. Czy córka Katarzyny Kasi pójdzie w ślady rodziny i będzie studiowała filozofię? Przypominamy fragment wywiadu z filozofką, który ukazał się w październiku 2023 roku na łamach magazynu VIVA!. Ostatnia aktualizacja:8.02.2024 r. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 15.02.2025 r.] Katarzyna Kasia w wywiadzie VIVY! To, że jest Pani filozofką, pomaga w codziennym życiu? W równym stopniu pomaga i przeszkadza. Pomaga, bo człowiek ma narzędzia – na filozofii uczymy się czytać ze zrozumieniem. Utrudnia, bo człowiek się zatrzymuje tam, gdzie inni pędzą. Zrobiliśmy się za szybcy, za bardzo zero-jedynkowi w ocenach. Sama jestem permanentnie w niedoczasie, ale nie cierpię się spieszyć. Staram się nie ferować wyroków po jednej wypowiedzi. Filozofia pozwala ściągnąć wodze i powiedzieć sobie: „Hej, nie galopuj, zrób to porządnie, bo inaczej możesz kogoś bardzo skrzywdzić”. Albo inny przykład – jedziemy na wakacje nad morze i można to zrobić tak, żeby jak najszybciej być na miejscu. Ale o wiele ciekawiej jest mieć też przyjemność z drogi. [...] Jak się dorastało w domu filozofów? Pani mama – profesor Barbara Czerska – zajmowała się etyką, tata – profesor Andrzej Kasia – historią filozofii starożytnej i średniowiecznej. Rodzice żyli zwyczajnie, tata pracował na Uniwersytecie Warszawskim, mama w Szkole Głównej Handlowej, dom był pełen książek. Pamiętam, że było bardzo cicho, bo tata studiował grube tomy, a my z młodszym bratem opanowaliśmy sztukę bawienia się, a nawet kłócenia po cichu, żeby mu nie przeszkadzać. Nie do końca rozumieliśmy, co robią rodzice, brat mówił w przedszkolu, że tata jest taksówkarzem, a mama krawcową. [...] Pani córka Nina ma 16 lat, przypomina Panią w jej wieku? Czasem to nawet wkurzające. Nina jest superdzielna, mądra, wesoła, ale jakiś czas temu zobaczyłam, że tak samo jak ja w jej wieku nie chce założyć krótszej sukienki, bo nogi coś tam nie tak i tym podobne. Ja dziś żałuję, że kiedy byłam młodą dziewczyną, tak się bałam mini i tak bardzo chciałam jej powiedzieć: „Nie rób sobie tego, dziewczyno, załóż tę sukienkę, lepiej nie będzie, teraz jest najwspanialej”. Ale nie powiedziałam. ZOBACZ: Mama Katarzyny Kasi robiła jej testy psychologiczne. Jeden z wyników mocno ją zasmucił Zgodnie z tradycją rodzinną Nina chce studiować filozofię? Zdecydowanie nie, podobnie jak mój brat: „Nigdy w życiu”. Nina idzie w nauki przyrodnicze, psychologię. Ma jeszcze sporo czasu na ostateczne wybory. Samodzielnie ją Pani wychowuje. To trudne? Bywa trudne. Cała odpowiedzialność spoczywa na mnie, nie ma tej drugiej osoby, z którą można się podzielić w zwykłych, codziennych sprawach. Wychowuję córkę samodzielnie, odkąd skończyła dwa i pół roku. Tak się ułożyło życie. Bardzo ważne jest dla mnie, żeby nie mówić „samotne” macierzyństwo, tylko „samodzielne”, bo to daje aspekt dzielności, a to jest wielka dzielność. Udało mi się wychować wspaniałą osobę. Czasem się na tym łapię, że nie chciałabym, żeby Nina miała gorzej niż dzieci, które mają pełne rodziny. Żeby jej czegoś brakowało. Ale też uczę ją odpowiedzialności, że jesteśmy we dwie i wspólnie prowadzimy to nasze gospodarstwo. Myśli Pani, że córkę coś ominęło? Nigdy nie miałam poczucia, że jest jakiś brak. Lepiej mieć szczęśliwy dom z jednym rodzicem niż dom, w którym jest konflikt. [...] TYLKO NA VIVA.PL: Odeszła z TVN24, wolała pracować w TVP. Dlaczego? Katarzyna Kasia wyjawiła kulisy [Tekst opublikowany na Viva Historie 20.03.2024 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie 18.07.2024 r.]
Katarzyna Kasia samotnie wychowuje nastoletnią córkę. Mają wspólne hobby, lecz w Ninie denerwuje ją jedna rzecz
Katarzyna Kasia w pojedynkę wychowuje nastoletnią córkę. Nina to cały świat i najważniejszy skarb filozofki, któremu od początku starała się zapewnić jak najlepszą przyszłość. W najnowszym wywiadzie wytłumaczyła, jak wygląda ich relacja oraz... czego nie lubi we własnym dziecku. "Ona to musi przerobić sama" — tłumaczyła. Katarzyna Kasia samotnie wychowuje 16-letnią córkę Publicystka jest powściągliwa, jeśli chodzi o dzielenie się życiem prywatnym, lecz o swojej córce mogłaby mówić w nieskończoność! I nic dziwnego — obie panie łączy piękna więź, którą pielęgnują od lat. Katarzynie Kasi przyszło zmierzyć się z wyzwaniem samotnego macierzyństwa. Należy jednak przyznać, że odniosła w tej kwestii sukces, a nastoletnia pociecha jest dziś jej największą dumą. W byciu matką zdarzały się jednak momenty grozy. Filozofka była przerażona, gdy 8-letnia wówczas Nina zaczynała naukę w szkole podstawowej. Jednak nie w Polsce, a... Stanach Zjednoczonych, gdzie razem wyjechały w związku ze stypendium publicystki na uniwersytecie Princetown. Katarzyna Kasia, Viva! 20/2023 "Odprowadzam ją do szkoły i myślę sobie: przecież ona tam umrze, z nikim się nie dogada. Byłam upiorną matką, która ciągle pytała: A czy ona musi mieć buty na zmianę? Czy ma mieć jakieś jedzenie ze sobą? A jak będzie chciała siku, to jak ona wam ma to powiedzieć? I w końcu sekretarka w szkole wyszła zza biurka i powiedziała: Kasia, czy ty nie masz pracy? Idź już, zajmij się swoimi rzeczami, my jesteśmy dobrą szkołą i damy sobie radę" — wspominała Katarzyna Kasia w rozmowie z Michałem Adamkiewicz-Wolniakiem. CZYTAJ TAKŻE: Syn Michała Koterskiego przerwał sztafetę pokoleń. To największy sukces aktora. "Dzisiaj jestem szczęśliwym rodzicem" Wraz z kolejnymi etapami dojrzewania córki, narastały pewne problemy i nieporozumienia. Na szczęście Katarzyna Kasia ma z nią wspaniałą relację, lecz i tak są rzeczy, które jej dziecko w niej nie lubi. Jedną z takich rzeczy jest brak czasu, nad którym obie mocno ubolewają. "Nie lubi tego, że mam mało czasu, że czasem się spieszę i że podejmuję bardzo szybko decyzje. Od zawsze mamy trochę inne tempa. Nina jest bardziej refleksyjna, więcej się zastanawia, trudniej jej podjąć decyzję. Ja to zazwyczaj bardzo szanuję, ale nie w stu procentach, bo czasami po prostu nie mam tej chwili, żeby zrobić krok w tył i poddać sprawę dodatkowej refleksji" — wymieniała gościni podcastu. Katarzyna Kasia, Viva! 20/2023 Córka jest dla niej skarbem. Denerwuje ją tylko jedna rzecz 16-latka rośnie na cudowną i dojrzałą kobietę, co Katarzyna Kasia obserwuje ze wzruszeniem. "Kiedyś spotkałyśmy z mamą jej starszego znajomego, który powiedział: "O Basiu, widzę, że Twoja córka to wydanie drugie, poprawione". I trochę tak jest z dziećmi, chociaż oczywiście dziedziczymy błędy", wyznała. Ponieważ chciałaby, aby Nina była lepszą wersją niej w przyszłości, to denerwuje się, kiedy zachowują się zbyt podobnie — co wiąże się nierzadko z popełnianiem tych samych błędów. "Mnie najbardziej w mojej córce wkurzają nie te momenty, kiedy ona jest radykalnie różna ode mnie, tylko właśnie te, kiedy jest taka sama. Kiedy widzę, że replikuje zachowania, o których ja już wiem, że są czymś, co utrudnia funkcjonowanie. Ale ona to musi przerobić sama. To jest chyba najtrudniejsze w byciu mamą, że człowiek ma wielką potrzebę, żeby uchronić swoje dziecko przed całym złem świata: owinąć puchową kołdrą, związać sznurkiem i tak prowadzić przez życie", tłumaczyła. Katarzyna Kasia dostrzega, że córka powoli się od niej uniezależnia i odgradza. To bardzo bolesny czas dla filozofki — na szczęście Nina wciąż uwielbia towarzystwo mamy i chętnie spędzają razem czas. "Ninja jest bardzo fajną osobą. Lubię z nią gadać, oglądać filmy, czytać i dyskutować o tym, co zobaczyłyśmy i przeczytałyśmy. Uwielbiam plotkować i omawiać z nią sytuacje, w których razem byłyśmy, bo Nina jest przenikliwą obserwatorką życia. Ma dar rozumienia rzeczy, które się wydarzają między ludźmi i dużą uważność. Uwielbiam z nią podróżować" — wymieniała. Trzeba przyznać, że taka relacja to prawdziwy skarb! Zarówno dumnej mamie, jak i jej córce życzymy wszystkiego dobrego. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zofia Zborowska nie powiedziała mamie, kiedy rodzi. Maria Winiarska dowiedziała się o wszystkim po fakcie Katarzyna Kasia, Warszawa 25.09.2023 r.
Katarzyna Kasia wychowywała córkę samodzielnie. Dziś Nina jest już prawie dorosła i przez życie chce iść własną ścieżką
„Nigdy nie miałam poczucia, że jest jakiś brak. Lepiej mieć szczęśliwy dom z jednym rodzicem niż dom, w którym jest konflikt”
Katarzyna Kasia jest mamą siedemnastoletniej Niny. Chociaż dziś ich relacja jest naprawdę ciepła i wyjątkowa, ich życie nie zawsze było kolorowe. Gdy córka filozofki miała zaledwie 2,5 roku musiała stanąć na wysokości zadania, by od tamtego czasu wychowywać ją w pojedynkę. Na szczęście wszystko ułożyło się po jej myśli i dziś Nina jest zdrową, piękną nastolatką, która już zaczyna planować, jaką ścieżką chce kroczyć w życiu. Jak wygląda ich relacja? Katarzyna Kasia: córka, rodzina W zeszłym roku Katarzyna Kasia zdecydowała się udzielić VIVIE! wywiadu, w którym wspomniała o swojej wówczas 16-letniej córce Ninie. Przyznała, że jej córka już dorasta i myśli o tym, kim chce zostać w przyszłości. Nastolatka przyznała, że nie chce iść w ślady mamy i interesuje ją coś zupełnie innego. Na to, czy również chce zostać filozofką miała odpowiedzieć: „Nigdy w życiu”. „Nina idzie w nauki przyrodnicze, psychologię. Ma jeszcze sporo czasu na ostateczne wybory” opowiadała jej mama w rozmowie z Aliną Mrowińską. Przyznała jednak, że chociaż interesuje się innymi rzeczami, są do siebie bardzo podobne, do tego stopnia, że Katarzyna Kasia opisała to jako „nawet wkurzające”: „Nina jest superdzielna, mądra, wesoła, ale jakiś czas temu zobaczyłam, że tak samo jak ja w jej wieku nie chce założyć krótszej sukienki, bo nogi coś tam nie tak i tym podobne. Ja dziś żałuję, że kiedy byłam młodą dziewczyną, tak się bałam mini i tak bardzo chciałam jej powiedzieć: „Nie rób sobie tego, dziewczyno, załóż tę sukienkę, lepiej nie będzie, teraz jest najwspanialej”. Ale nie powiedziałam” opowiadała o dorastającej Ninie, którą przez długi czas wychowywała samodzielnie. Czytaj także: Gdy dowiedziała się, że jest w ciąży, „siedziała i płakała”. Dziś córka Beaty Kawki jest jej prawdziwym powodem do dumy! Katarzyna Kasia, Viva! 20/2023 Katarzyna Kasia o samodzielnym macierzyństwie Filozofka opowiedziała o tym, jak od lat wychowuje swoją córkę samodzielnie. Przyznała, że czasami było jej naprawdę trudno i nie mając z kim podzielić obowiązków rodzicielskich, musiała stanąć na wysokości zadania by zastąpić Ninie nieobecnego ojca. „Cała odpowiedzialność spoczywa na mnie, nie ma tej drugiej osoby, z którą można się podzielić w zwykłych, codziennych sprawach. Wychowuję córkę samodzielnie, odkąd skończyła dwa i pół roku. Tak się ułożyło życie” opowiadała. Przyznała także, że dużą uwagę przykuwa do tego, żeby mimo wszystkiego jej pociesze nic nie brakowało oraz żeby nie odczuwała w swoim życiu żadnych braków związanych z tym, że wychowywała się tylko z jednym rodzicem. „Bardzo ważne jest dla mnie, żeby nie mówić „samotne” macierzyństwo, tylko „samodzielne”, bo to daje aspekt dzielności, a to jest wielka dzielność. Udało mi się wychować wspaniałą osobę. Czasem się na tym łapię, że nie chciałabym, żeby Nina miała gorzej niż dzieci, które mają pełne rodziny. Żeby jej czegoś brakowało. Ale też uczę ją odpowiedzialności, że jesteśmy we dwie i wspólnie prowadzimy to nasze gospodarstwo” mogliśmy usłyszeć. „Nigdy nie miałam poczucia, że jest jakiś brak. Lepiej mieć szczęśliwy dom z jednym rodzicem niż dom, w którym jest konflikt” podsumowała. Sprawdź również: Joanna Kulig: Na co dzień światowa gwiazda kina, w wolnym czasie wolontariuszka o wielkim sercu Katarzyna Kasia o córce: „Nie musi być słabsza, bo jest dziewczynką” W innym wywiadzie Katarzyna Kasia opowiedziała o tym, że wychowanie jej córki było trudne nie tylko pod względem samodzielnego rodzicielstwa, ale także przystosowania dziewczynki do życia w społeczeństwie, które nie zawsze jest sprawiedliwe. „Wychowanie dziewczynki to niełatwa sprawa w społeczeństwie takim jak nasze. Trzeba jej dać tyle siły, żeby nie ulegała krzywdzącym stereotypom, i wiedziała, że ma prawo być sobą. Nie musi być słabsza, bo jest dziewczynką, ale też nie musi być dzielniejsza niż wszyscy inni, bo jest dziewczynką. Co do strategii wychowawczych – trzeba dużo rozmawiać i uważnie słuchać” — mówiła w rozmowie z „Twoim Stylem”. Na łamach „Zwierciadła” przytoczyła zaś sytuację, w której jej córka po raz pierwszy na własnej skórze przekonała się, jak przerażający potrafi być świat. „Po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego o aborcji poszłyśmy na demonstrację. Stałyśmy na placu Zamkowym. Nagle usłyszałyśmy donośne męskie głosy, zobaczyłyśmy neofaszystowską bojówkę, biegła na nas” opowiadała. Chociaż udało się jej uchronić córkę od tego, by w jakikolwiek sposób ucierpiała fizycznie, sama sytuacja poważnie odbiła się na dziewczynce. Była przerażona i zdezorientowana, kurczowo trzymała się mamy. „Dlaczego moja córka musi mieć takie doświadczenie inicjacyjne? Polska dziewczynka musi zobaczyć faszystów, mając 13 lat? Przeżyć strach towarzyszący nam od pokoleń? Tak się wściekłam, że jeśli mogę coś zrobić, żeby w Polsce nigdy więcej nie było faszyzmu, antysemityzmu, bezsensownej przemocy, zrobię wszystko” podsumowała. Zobacz także: Poznali się w podstawówce, wychowali czwórkę dzieci. Związek Mateusza i Iwony Morawieckich owiany jest wielką tajemnicą Katarzyna Kasia, Viva! 20/2023