Olga Chajdas o tolerancji w Polsce. To z Kasią Adamik czytały o swoim związku
Jaka jest Olga Chajdas prywatnie? Jak pracuje się jej z partnerką i co sądzi o tolerancji wśród Polaków? Zapytaliśmy...
Obie osiągają sukcesy na polu zawodowym, ale trudno nie wspomnieć też o ich wspólnym dokonaniu prywatnym. Mowa o tym, że ich związek jest już pełnoletni! Kasia Adamik i Olga Chajdas tworzą parę w życiu i na planie. Jak się im razem współpracuje? Czy czytały o sobie hejt? I w jakim miejscu jest tolerancja w Polsce w 2025 roku? Zapytaliśmy. Olga Chajdas o pracy z partnerką i tolerancji wśród Polaków Za nimi wiele wspólnych projektów, a wśród nich choćby ostatnio zrealizowany serial „Kabul”. Olga Chajdas tak mówi nam o dzieleniu z partnerką jednego planu zdjęciowego. Czy przenoszą zawodowe rozmowy do domu? „Praca z Kasią jest taka bardzo intuitywna i bardzo się uzupełniamy. Ja lubię mieć sparing partnera, przy którym czasami można opuścić gardę. Mi to daje dużo spokoju. I ten nasz sparing jest taki, że ja jestem oazą spokoju. Czyli jest równowaga w przyrodzie”, opowiada VIVIE.pl reżyserka. Choć mamy 2025 rok związki jednopłciowe wciąż są tematem ożywionych społecznych dyskusji. Czy Olga Chajdas widzi jakiś krok do przodu w tym, jak Polacy postrzegają ten temat? „Myślę, że jest jakiś postęp. Przede wszystkim dzięki obecności mniejszości i w przestrzeni publicznej, i też takiej na co dzień. I ta obecność jest tak duża, że i świadomość młodych ludzi jest duża. Taka, że ja nie znałam tego jako dzieciak. To się zatem zmienia i dziś nagle dzieciaki mają dane do tego, żeby nazywać pewne rzeczy. Myślę więc, że z każdym pokoleniem będzie łatwiej”, podkreśliła artystka i dodała: „A starsze pokolenia? Nie tyle edukujmy, co rozmawiajmy. […] Ludzie coraz bardziej chcą rozmawiać. Będę podkreślała to słowo, że gdzieś tam jest w nas ta otwartość i właściwie wiele tematów już nie wymaga tłumaczenia”. Cała rozmowa z Olgą Chajdas dostępna jest już na górze strony i na naszym YouTubie. A czy reżyserki były kiedyś ofiarą nieprzychylnych komentarzy? Jak mówiła nam Kasia Adamik w 2019 roku, w ogóle się na tym nie skupiają. Przyciąganie dobrej energii i pielęgnowanie miłych emocji to o wiele lepsza recepta na codzienność, niż wczytywanie się w hejterskie wpisy. Ale należy pamiętać, że hejt to zjawisko niebezpieczne. „Nigdy nie czytamy internetowych komentarzy, bo wiem, że to nie zawsze jest przyjemne. Ale wydaje mi się, że nawet jeśli hejt na nas istniał i istnieje, to że nie odbieramy go dużo. Wolę tego nie zauważać, nie czytać. Nieraz zdarzało się, że hejt dla młodych ludzi był w odbiorze strasznie trudny. Nie wiem, czy ludzie zdają sobie sprawę, jak wielką szkodę można komuś wyrządzić, pisząc głupoty w internecie. Pewnie gdyby wiedzieli, to by się dwa razy zastanowili”, opowiadała nam reżyserka przed kamerą VIVY.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Eryk Kulm jako Chopin: zwiastun najdroższego polskiego filmu już dostępny! View oEmbed on the source website
Agnieszka Holland i Laco Adamik: wyszła za niego, mając 18 lat. Po rozwodzie z nikim się już nie związała
Jest marką samą w sobie. Agnieszka Holland zwykle nie pojawia się z mężczyzną u boku, raczej z córką czy siostrą. A jednak jedyny mąż reżyserki - Laco Adamik stał się, obok ojca, najważniejszym mężczyzn jej życia. I choć są dawno po rozwodzie, nie przepadła łącząca ich więź. Tym bardziej, że mają przecież córkę, znaną dzisiaj reżyserkę Katarzynę Adamik. Jak wyglądały losy tej pary? Agnieszka Holland i Laco Adamik: historia miłości Agnieszka Holland, która urodziła się 1948 roku w Warszawie, nie miał łatwego dzieciństwa. Jej ojciec, działacz komunistyczny i wybitny dziennikarz, zginął tragicznie w 1961 roku. Nie ustalono, czy sam skoczył z okna z szóstego piętra swojego mieszkania, czy został wypchnięty. Wcześniej podpadł partii za krytykę, oskarżono go o szpiegostwo. Był ofiarą nagonki, aresztowano go, przesłuchiwano. Do tych wydarzeń nawiązuje przejmujący film Andrzeja Wajdy „Bez znieczulenia”. Agnieszka Holland w chwili śmierci ojca miała zaledwie 13 lat, mama wywiozła ją na zimowisko, by była jak najdalej od medialnego szumu, plotek, komentarzy. Ale Agnieszka Holland dobrze wiedziała, co się dzieje. Ojciec był dla niej ważną postacią, jego śmierć stała się wielką traumą. Przez całe życie została przy jego nazwisku, chociaż mogła je zmienić po mężu na Adamik. W połowie lat 60. zdecydowała się wyjechać na studia filmowe do Pragi, wiedziała, że w Polsce nigdzie nie zostanie przyjęta. W Pradze poznała chłopaka z polsko-słowackiej rodziny. Urodzonego w Malej Hradnej na Słowacji - Laco Adamika. Był od niej starszy o 6 lat. Zobacz też: Tak wygląda dziś Wojtuś z Rodziny zastępczej. Czym zajmuje się Michał Włodarczyk? Agnieszka Holland - jak wyglądało jej małżeństwo? Agnieszka Holland przemykała chyłkiem do męskiego akademika, z Laco Adamikiem rozmawiali godzinami, snuli wizję naprawy świata. Mama Agnieszki Holland – Irena Rybczyńska – dowoziła im wałówki z bigosem i myła okna. Ślub wzięli w 1966 roku, panna młoda miała 18 lat. Trudno w takim wieku spodziewać się wyborów na całe życie. Mieli różne charaktery – Agnieszka Holland zawsze walczyła o wszystko do końca. Laco Adamik miał więcej życiowego luzu, unikał konfliktów, lubił spokojne życie. Na ich wspólne życie duży wpływ miała… polityka. Oboje studiowali podczas wydarzeń Praskiej Wiosny, zaangażowali się w niepodległościowy zryw Czechów. Drukowali ulotki, biegali na manifestacje, wspierali jak mogli dysydentów. Jak wspominał Laco Adamik, Agnieszka Holland nie interesowała się wcześniej polityką, a rozmowy u siebie w domu puszczała mimo uszu. Ale Praska wiosna zrobiła na niej kolosalne wrażenie. Reżyserka trafiła nawet na miesiąc do więzienia. Mówiła, że było to dla niej ważne doświadczenie. Przekonała się, że może coś takiego wytrzymać. Po skończeniu studiów w początku lat 70. zdecydowała się z mężem przyjechać do Polski. To nie była łatwa decyzja, szczególnie dla niego. Nie wiedział, jak się tu odnajdzie, niczego nie miał. Zresztą obydwoje byli biedni. Rzeczywistość okazała się trudniejsza, niż myśleli. Agnieszka Holland nie mogła znaleźć pracy. Jako pierwszy pomógł jej Krzysztof Zanussi, u którego po długich staraniach została asystentką. Potem współpracowała – nie zawsze oficjalnie - z Andrzejem Wajdą. Przebijała się w męskim świecie filmu. Mówiono o niej „twarda baba”. Laco Adamik długo przystosowywał się do życia w Polsce, uczył się języka. Zobacz też: Barbara Sołtysik i Jan Englert: czemu pobrali się w tajemnicy i rozstali po 33 latach związku? Córka Agnieszki Holland i Laco Adamika W 1978 roku przyszła na świat córka Agnieszki Holland i Laco Adamika – Katarzyna. Była oczkiem w głowie rodziców, choć radzenie sobie z kłopotami codziennego dnia z małym dzieckiem u boku nie było łatwe dla pary artystów. Agnieszka Holland wspominała: „Mieszkaliśmy wtedy przez ścianę z moją mamą i ona, słysząc ten niemowlęcy wrzask, przybiegała, brała Kasię na ręce, a ona się uspokajała. To było poniżające dla nas, rodziców. Przeżyliśmy z Laco krzyż pański. Dlatego zatrzymałam prokreację na jednym dziecku, bo fizycznie byłam wykończona. Parę lat niewyspania się daje w kość”. Agnieszka Holland nie miała, jak sama mówiła, instynktu opiekuńczo-macierzyńskiego, a jednak była z małą bardzo zżyta. Często zabierała córkę na plany filmowe i telewizyjne. To w miarę poukładane życie przerwał stan wojenny. Agnieszkę Holland stan wojenny zastał w Szwecji, gdzie promowała film „Kobieta samotna”. Zdecydowała się nie wracać do kraju, pojechała do Paryża. Męża i córkę udało jej się ściągnąć dopiero po ośmiu miesiącach. Pomógł im Krzysztof Kieślowski. Kasia Adamik wspominała, jak ojciec wiózł ją starym Polonezem do mamy. Auto się zepsuło, Agnieszka Holland odebrała córkę na jednej ze stacji benzynowych. Ale w tym czasie, niepewnym, z perspektywami na kolejne rozpoczynanie życia od nowa, Agnieszka Holland i Laco Adamik rozstali się. Po paru miesiącach pobytu we Francji on wrócił do Polski. Agnieszka Holland została z córką w Paryżu. Jej mąż nie chciał kolejnej emigracji. „Myślę, że przerażała go wizja kolejnej tułaczki. Widywaliśmy się w wakacje, święta, odbyliśmy kilka wspaniałych podróży, m.in. do Meksyku. Zawsze miałam poczucie, że jest obok”, wspominała Katarzyna Adamik. Ich życie toczyło się od tej pory osobnymi torami. Zobacz też: Edward Dymek w latach 70. miał świat u stóp. Dziecięcy gwiazdor zmarł w zapomnieniu i biedzie Jak potoczyły się losy Agnieszki Holland i jej jedynego męża? Agnieszka Holland podbiła świat takimi filmami, jak „Europa, Europa”, „Tajemniczy ogród” czy „Washington square”. Laco Adamik został wybitnym reżyserem spektakli telewizyjnych i operowych. Jego dorobek jest tak wielki, że trudno byłoby wszystko wyliczyć, ale są w nim i kryminały, jak „Żegnaj Laleczko” Chandlera i „Diabły w Louden” Krzysztofa Pendereckiego. Są takie dramaty, jak „Elżbieta, królowa Anglii” czy „Fedra” z wielkimi rolami Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej. Agnieszka Holland, Magdalena Łazarkiewicz, Laco Adamik, Antoni Komasa-Łazarkiewicz, Kasia Adamik, Mary Komasa, oraz nieżyjący już Piotr Łazarkiewicz tworzą dzisiaj jeden z największych klanów filmowych w Polsce. Pojawiają się czasem wszyscy na przeglądach czy festiwalach filmowych. Można tam zobaczyć adaptację telewizyjną „Procesu” Franza Kafki, którą Agnieszka Holland zrobiła wspólnie z mężem w 1980 roku. Agnieszka Holland nie wyszła po raz drugi za mąż. Z nikim nie związała się na dłużej, przynajmniej oficjalnie. O Laco Adamiku wiadomo mniej i niech tak zostanie. Po rozwodzie oboje zachowali przyjazne relacje.
Niejednoznaczna. Skomplikowana. Tajemnicza. Sama o sobie mówi: „Osobowość schizoidalna”
Reżyserka filmowa świętuje dziś swoje 73. urodziny
W lutym na Berlinale 2019 Agnieszka Holland pokazała swój nowy film Mr. Jones, opowieść o walijskim dziennikarzu, który ryzykując życiem opisał Wielki Głód na Ukrainie, podczas którego zmarło od 3 do 6 mln ludzi. Gareth Jones pojechał do ZSRR w 1933 r., żeby przeprowadzić wywiad ze Stalinem. Jednak, gdy odkrył ukraińską tragedię, za wszelką cenę postanowił opowiedzieć o niej światu. „To postać tragiczna”, powiedziała reżyserka Gazecie Wyborczej. „Za swoją bezkompromisowość płaci największą cenę. Ma jednak w sobie przekonanie, że jako dziennikarz musi mówić prawdę bez względu na wszystko”. W rolę głównego bohatera wcielił się James Norton, znany z seriali telewizyjnych Happy Valley czy Wojna i pokój. Obok niego pojawili się m.in. Vanessa Kirby, Peter Sarsgaard, Krzysztof Pieczyński i Michalina Olszańska. Podczas jednego z pokazów filmu w Moskwie w październiku tego roku uczestnicy zostali nastraszeni przez grupę około 30 zamaskowanych osób, które wtargnęły na scenę i wykrzykiwały nacjonalistyczne hasła, nawołując m.in.: „wynocha z Rosji”. Do sprawy musiała interweniować policja. Agnieszka Holland nie po raz pierwszy podejmuje drastyczny temat. W swoich filmach mierzy się z okrutną naturą człowieka i przemocą świata. Kino Agnieszki Holland to wołanie o sprawiedliwość i współczucie. Poznaj życie reżyserki. Dowiesz się o niej rzeczy, które otworzą Ci oczy. Upadek genialnego dziecka Warszawskie podwórko, lata 50-te zeszłego wieku. Mała Agnieszka bawi się pośród ruin. Starsza dziewczynka popycha ją. „Ty Żydówko!”, woła. Agnieszka jest zła. Ale też zdziwiona. „Mamo”, pyta w domu. „Co to znaczy?”. Matka, redaktorka Irena Rybczyńska mówi tylko: „Ludzie powinni ci tego zazdrościć”. Ojciec Agnieszki, dziennikarz i socjolog Henryk Holland jest Żydem. Jego rodzina ginie w czasie wojny. On sam wypadnie przez okno podczas rewizji Służby Bezpieczeństwa w roku 1961. Przez wiele lat na mieście szepcze się, że go wyrzucono. Dla trzynastoletniej Agnieszki to szok. Uraz, który zostanie na całe życie. I odbije się na jej filmach. Dramatyzm, okrucieństwo i fatalizm są ich solą. Dziś reżyserka żałuje, że miała słabą więź z ojcem. Rodzice rozwiedli się, matka związała się z innym mężczyzną. „O ojcu myślę często”, mówi reżyserka. „Mógłby być moim synem”. W dzieciństwie Agnieszka dużo choruje. Na szczęście lubi czytać. I rysować. Ma do tego rękę. Wszyscy wokół zachwyceni. Magda, młodsza siostra jest zazdrosna. Walczą o uwagę matki. I o cukierki. W domu się nie przelewa. Ale podziwiana Agnieszka nie dostaje się do liceum plastycznego. Oblewa matmę. „Niespodziewany cios poniżej pasa”, wspomina jej siostra, Magdalena Łazarkiewicz, również reżyserka. „Ta porażka zachwiała jej pozycją małego geniusza. Zaważyła na życiowych wyborach”. Gwoździem do trumny okazuje się miłość. Agnieszka ma 15 lat i kocha się w młodym malarzu. Słyszy z jego ust, że „maluje zupełnie nieźle, jak na kobietę”. To boli. Ale też jest odkrywcze. „Pomyślałam, że on ma rację, to amatorska pasja”, wspomina. „Pociąga mnie za to opowiadanie historii. I pewien rodzaj władzy nad ludźmi”. Agnieszka odkrywa kino. Czołgi na ulicach Ma siedemnaście lat, zdaje do praskiej szkoły filmowej. W Polsce nie miałaby szans, ze względu na ojca. W Pradze na siedem miejsc startuje 350 chętnych. Ona jest najlepsza. Dostaje pokój w akademiku. Pierwsza wizyta pod prysznicem – zażenowanie. W kabinie Czeszki uprawiają seks. „Było to dla mnie, młodej dziewczyny, szokujące”, wspomina. Ale szybko łapie luz. Zakochuje się w koledze ze studiów – Słowaku Laco Adamiku. Waletuje u niego. Nie przeszkadza jej, że w pokoju jest jeszcze trzech chłopaków. Później zakochani znajdą mały pokoik na skraju miasta. Kupią duże łóżko, na maszynce Agnieszka gotuje kapustę z boczkiem. Mają mnóstwo przyjaciół. Zdarzają się wieczory, że w pokoiku siedzi trzydzieści osób. Praga kipi entuzjazmem. Jest wiosna 1968 roku. Reżim zelżał, ludzie budzą się do życia. Agnieszka też biega na manifestacje, pomaga drukować gazetki. Roznosi ją euforia. Rewolucja buzuje we krwi. A potem wkraczają wojska Układu Warszawskiego. Agnieszka widzi rosyjskie czołgi na ulicach. Idzie i płacze. Koniec pięknego snu o wolności. Śledzą ją tajniacy. Młoda dziewczyna czuje, że zaciska się wokół niej pętla. Biorą z Laco ślub. Zaraz potem trafia do więzienia. Cele są małe, pojedyncze, tyko taboret i łóżko umocowane do ściany. Agnieszka siedzi między kurwą i alfonsem. „Oni z sobą, że tak powiem korespondencyjnie spółkowali. Ja siłą rzeczy pośredniczyłam w ich kontaktach, bo głosy docierały tylko z celi do celi”, wspomina. Nawet tam jest reżyserem. Próbuje ogrywać śledczych. Niezbyt hardo, bo ubecy są brutalni. Udaje jej się nikogo nie wkopać. Później powie: „Więzienie i poród to doświadczenie transcendencji. Moment wyjścia poza siebie, odczucia czegoś większego...”. Wychodzi z celi po sześciu tygodniach, wyrok: półtora roku w zawieszeniu. Od tamtej pory inaczej patrzy na ludzi. „Dzieliłam ich na takich, z którymi fajnie by się siedziało. I na takich z którymi nie fajnie”. W Czechach jest spalona. Wraca do kraju. Wiele lat później nakręci Gorejący krzew, serial poświęcony Janowi Palachowi, studentowi, który podpalił się w czasie praskiej wiosny w proteście przeciwko komunistycznej dyktaturze. Denaturat z gwinta Warszawa, rok 1971. Wytwórnia filmów na Chełmskiej. Andrzej Wajda kręci Wesele. Na planie stoi w białym kożuszku, cygaro w ręku. Agnieszka widzi go i śmieje się: „playboy”. Ale jest artystą. Dużo się od niego nauczy. Gdy władza prześladuje ją za nazwisko, Wajda obiecuje, że ją adoptuje i da swoje. „Na początku bardzo się nie lubiliśmy”, wspominał reżyser. „Agnieszka była bardzo agresywna. Szybko stała się przywódcą naszego zespołu”. Mówi się o niej, że jest „jedynym facetem zespołu filmowego X”. Ma charakter i charyzmę. „Nie miałem żadnej wątpliwości, że jest wyjątkowa i poradzi sobie w zawodzie”, uważa Krzysztof Zanussi. „Przy wyjątkowej wrażliwości jest niesamowicie odporna. Temperament wulkaniczny lecz bardzo klarowny, kartezjański umysł”. Lubi prowokować. Na planie Iluminacji, przy której asystuje Zannusiemu głośno przeklina. Z kolegą kupują fiołkowy likier i piją go z butelki od denaturatu. To zabawa. Ale rzeczywistość wesoła nie jest. Przyszła nominowana do Oskara reżyserka nie może wystartować z karierą. Jej scenariusze przepadają. Jest blokowana przez partyjnych aparatczyków. Pomaga jej Wajda. Holland debiutuje telewizyjnym filmem Wieczór u Abdona, sama pisze scenariusz na podstawie opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Szybko dołącza do najlepszych. Razem z Kieślowskim, Wajdą i Zanussim tworzą „kino moralnego niepokoju”. Jej Kobietę samotną ogląda się dziś jak wyprawę do piekła – ludzkiego bólu, upodlenia, beznadziei. Z Kieślowskim pracuje przy Trzech kolorach. Pomaga mu montować Podwójne życie Weroniki, on jej Europa Europa. Ludzie na zachodzie są zdumieni: „Za darmo?!”. Skulona na podłodze W Polsce wybucha stan wojenny. Holland jest akurat u rodziny w Szwecji. Wstrząśnięta. Mówi zagranicznej prasie, że Jaruzelski to bolszewicki generał w polskim mundurze. To koniec. Zamyka sobie powrót do kraju. A w Polsce zostaje jej dziesięcioletnia córka, Kasia. „Agnieszka cierpiała, chorowała z rozpaczy”, wspomina tamten czas Magda Łazarkiewicz. Mała Kasia też jest przerażona. Myśli, że mama umarła. „Ubecy straszyli Laco, że wsadzą go do więzienia, a wtedy Kasia trafi do domu dziecka”, dodaje Łazarkiewicz. Córka nie widzi matki półtora roku. Agnieszka wysyła do kraju lekarskie zaświadczenie, że jest umierająca. Komuniści nabierają się na to. I wypuszczają za granicę Adamika z Kasią. Lecz małżeństwo nie potrafi się już odnaleźć. Laco wraca do Polski. Nie ma w sobie dość sił, aby zaczynać życie po raz kolejny od nowa. Agnieszka zostaje z córką w Paryżu. Obie są jak porażone. Obca ziemia. Obcy język. Emigracja smakuje gorzko. „Francuscy znajomi mojej matki myśleli, że jestem autystyczna”, wspomina Kasia Adamik w GW. „Bo nie mówię, nie poznaję ludzi”. Agnieszka również płaci dużą cenę. Wynajmuje mieszkanie w kamienicy w IX dzielnicy. Szybko przekonuje się, że cudzoziemka z dzieckiem nie pasuje porządnym mieszczanom. Piszą listy z pogróżkami, sprawdzają, co wyrzuca do zsypu. Wystarczy, że stuknie lodówką, a na podwórzu otwiera się okno i wrzeszczy jakaś wariatka. „Nie mówiłam jeszcze po francusku i każda taka agresja werbalna potwornie mnie stresowała”, wspomina. „Kładłam się na podłodze i zamierałam”. Trwa to aż do chwili, gdy Kasia uczy się tubylczego języka. Któregoś razu na wrzaski „wariatki” odpowiada taką wiązanką przekleństw w czystej francuszczyźnie, że kobietę zatyka. Od tej chwili mają spokój z sąsiadami. Ale walka trwa. Agnieszka musi stworzyć się na nowo. Góra pieniędzy „Doskonale odnalazła się na obcym rynku”, wspomina tamte czasy Krzysztof Zanussi. „Zachwyciła mnie jej orientacją w nowym świecie. Wielu kolegom się to nie udało”. Znów pomaga Wajda. Dzięki niemu Holland poznaje producenta, Artura Braunera. Wspólnie robią w 1985 roku Gorzkie żniwa. Historię o polskim chłopie, który w czasie wojny ukrywa Żydówkę. Za ochronę zmusza ją do seksu. Ponura historia o zależności, chęci posiadania. Brauner to dusigrosz. Halę zdjęciową urządza w starej fabryce cyklonu B. Jest tak gorąco i duszno, że aktorzy mdleją. Niemcy nie chcą wystawić filmu do Oskara. Agnieszka robi potworną awanturę. Jak zwykle musi walczyć o swoje. Film zdobywa nominację. Radość i niepokój buzują w niej. Nagle ląduje na samym szczycie. Amerykanie zapraszają ją do Los Angeles. Po obiedzie z Barbrą Streisand wyprawa do Disneylandu. Producent Brauner korzysta z okazji. Namawia Agnieszkę na górską kolejkę. Reżyserka wrzeszczy ze strachu. Gdy wysiada spocona, podsuwa jej dokumenty do podpisania. Tak zgadza się zrobić film Europa Europa. Opowieść o żydowskim chłopcu, który dla ratowania skóry wstępuje do Hitlerjungen. Znowu sukces. Druga nominacja do Oskara. Film pełen przygód podoba się w Ameryce. Przed Agnieszką otwierają się drzwi do Hollywood. Kręci Tajemniczy ogród. To jej największy komercyjny sukces. Zarabia górę pieniędzy. „Honorarium wydało mi się monstrualne”, wspomina w książce Magia i pieniądze. „Jechałam pociągiem i nagle uświadomiłam sobie, iż takich pieniędzy nie zarobiło dziesięć pokoleń moich przodków razem wziętych. W związku z tym postanowiłam natychmiast je wydać”. Kupuje dom w Los Angeles. Rodzinie z różnych stron świata funduje trzytygodniowe wakacje na Kostaryce. Jest szczęśliwa i spełniona. Matka i córka Przy Tajemniczym ogrodzie zaczyna pracować z nią jej córka, Kasia Adamik. Na razie tylko odbiera telefony i pisze maile. „Strasznie się wtedy kłóciłyśmy”, mówi dziś Adamik. „Jeżeli czegoś nienawidzę, to biurowej pracy”. Ale Agnieszka dopuszcza ją do wszystkich tajemnic. Powoli Kasia wyrasta na samodzielną reżyserkę. Debiutuje w Stanach. W Polsce zrobi Boisko bezdomnych. Producentką oczywiście jest matka. Wiele filmów wyreżyserują razem. Opowieść o słowackim zbójniku Janosik. Prawdziwa historia, okupacyjny W ciemności, nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem Pokot – ekranizacją powieści Olgi Tokarczuk. Razem kręcą serial polityczny Ekipa. Jak mówi: „Z miłości do ojczyzny”. Ich najnowsze „dziecko” to pierwszy polski serial dla Neftlixa 1983, polityczny science-fiction, w którym Polska jest w szponach komunistycznego reżimu. „Bardzo dużo sobie nawzajem dają”, uważa Magdalena Łazarkiewicz. „Agnieszka uzależniła się od pomocy Kasi, od jej energii, kreatywności”. Córka również ceni sobie ten układ. „To profesjonalistka, a ja jestem z nią bardzo związana. Powie mi co jest do dupy, i zrobi to wprost, uczciwie”, mówi o matce. Codziennie do siebie dzwonią. Albo siedzą na Skype. Nie mają przed sobą tajemnic. Ich relacja ma głębokie korzenie. Nie tylko rodzinne. Razem przeszły przez emigrację. To łączy. „Na obczyźnie były skazane na siebie”, zauważa Łazarkiewicz. Kiedy we Francji nastoletnia Kasia przechodzi okres buntu, matka wysyła ją na judo. Wściekła na świat dziewczyna rzuca dwa razy od siebie większymi chłopakami. Pomaga. Gdy klaruje się jej orientacja homoseksualna (co pierwszy raz przyzna w VIVIE!), dla matki nie jest to problemem. Są blisko. Razem urządzają dom w Bretanii. To ich eden. „Chciałam nam stworzyć azyl”, wspomina Holland. „Kupiłyśmy zniszczony, stary kamienny dom na wsi, niedaleko oceanu i wrzosowisk”. Każdy pokój kolorowy i eklektyczny. Agnieszka przez dwa lata myszkuje po bazarach, skupuje oryginalne meble, zwozi figurki i bibeloty. To miejsce ucieczki i wypoczynku. Spacery nad oceanem, dobre, własnoręcznie przygotowane jedzenie. Goście: znajomi, rodzina. Ale też czas intensywnej pracy. Tam zamyka się na kilka miesięcy w roku. I pisze. Albo montuje filmy. Jeżeli czegoś żałuje, to tego, że nie może tam być dłużej. Wojna z producentami Na planie W ciemności w 2010 roku artystka wygląda jak polarnik. Ciepła kurtka, mocne buty. Czapka wciśnięta na uszy. Jakoś trzeba przetrwać zimno. I stres. Nad filmem wisi fatum. Mróz, wilgoć, wszystko się psuje. Wciąż brak pieniędzy. Kanadyjski producent wycofuje się, bo Agnieszka nie zgadza się, żeby aktorzy mówili po angielsku. Niemiecki producent popełnia szkolne błędy. Nie usuwa z ulicy współczesnych samochodów. A przecież akcja dzieje się w czasie II wojny światowej. Agnieszka podnosi głos. A dokładniej, ryczy. Wyzwiska latają jak messerschmitty. W chwili zdenerwowania przechodzi na polski. Na całe szczęście dla niemieckiego producenta. „Każdy film to walka na śmierć i życie”, opowiada Kasia Adamik, córka artystki. „Gdyby Agnieszka nie krzyczała, dostałaby zawału serca”. Nie tylko reżyserka przeżywa film. Agnieszka Grochowska zapada się w sobie. Robert Więckiewicz płacze w przyczepie kempingowej. Za zejście do kanałów płaci się olbrzymią cenę. „Żyjesz w schizofrenii”, powie reżyserka o tym doświadczeniu. „Teraz i w tamtym czasie”. Dlatego długo odmawia, zanim weźmie się za historię o lwowskim cwaniaczku, który ratuje Żydów. Dla niej to nie tylko dwa lata udręki. Dla niej to całe życie... Kobieta samotna O jej związkach nie wiadomo nic. Zawsze ukrywała je nawet przed Kasią. „Jacyś tam mężczyźni byli”, Magda Łazarkiewicz zbywa sprawę wzruszeniem ramion. Dyskretna do bólu. Ale nie jest sama. Wprost przeciwnie. Holland utrzymuje kontakty z nieprawdopodobną ilością znajomych rozrzuconych po całym świecie. Dzień zaczyna od wysyłania sms-ów. I nie ustaje do wieczora. „Czasami to mnie drażni”, dodaje siostra. „Rozmawia ze mną, a cały czas biega palcem po ekranie komórki”. Przed opuszczeniem Polski przyjaźni się tylko z mężczyznami. Wszystko to ludzie filmu. Kino wypełnia jej życie. „Byłam powierniczką erotycznych fascynacji przyjaciół”, wspomina. Mężczyźni w jej filmach to słabeusze. A seks to zawsze przemoc, perwersja, wykorzystanie. Jak już pojawi się czułość – jak w Oskar Oskar – to kazirodcza, między bratem i siostrą. Czy ma to związek z jej życiem? „Mnie tylko kilka razy w życiu zdarzyło się, żebym odczuła prawdziwe spełnienie”, powie szczerze o swojej intymności. Nie ma w niej wiary w autentyczny, partnerski związek. Kobieta i mężczyzna? „Cud boski, że udaje im się jakoś ze sobą współżyć”, powie z przekąsem. Na emigracji zaprzyjaźnia się z kobietami. Dopiero tam docenia własną płeć. I wbrew pozorom, ona także jest kobieca. Co prawda nie maluje się i nie nosi biżuterii, lecz kocha zakupy. „Uwielbia kupować sobie ciuchy”, przyznaje siostra. „Wybiera klasyczną, kobiecą elegancję”. Ta wojowniczka kina ma w sobie wielkie pokłady wrażliwości. „Jest delikatna, nosi w sobie dużo empatii”, przyznaje Łazarkiewicz. „I ma odruch bezinteresownego pomagania ludziom”. Ostra, gdy walczy o film, na planie zmienia się w troskliwą matkę. „Kocha aktorów”, mówi jej córka. „Oczekuje dużej współpracy, ma zaufanie”. Olek Mincer, aktor W ciemności: „Znałem ją wcześniej, pełna dystansu. Nagle na planie bardzo ciepła, otwarta. Czułem, że stoi po naszej, aktorów, stronie”. „Jestem wobec aktorów macierzyńska. To trochę, jak z dziećmi”, przyznaje sama. Wyrachowanie? Może. Ale na pewno też miłość. Do kina. Do ruchomych, kolorowych obrazków. O księdzu ze swojego Trzeciego cudu powie: „Ma w sobie autentyczną integralność. Z takim facetem chciałabym być”. Milion widzów do kanału Niejednoznaczna. Skomplikowana. Tajemnicza. Mówi o sobie: „Osobowość schizoidalna”. Mimo życia na emigracji pazurami trzyma się Polski. Ojczyzna leży jej na sercu. Zawsze chętnie pyskuje w mediach. Zwalcza politycznych oszołomów. Z siostrą i córką nakręciła polityczny serial Ekipa. W którym przepowiedziały, że przywódca państwa zginie w samolotowej katastrofie. Każdy film odchorowuje. Wtedy najchętniej nie opuszczałaby Bretanii. Ale zaraz znów rzuca ją po świecie. Z wiekiem z coraz większym dystansem mówi o swojej pracy: „Dziwne, że jeszcze nie zgłupiałam od tych filmów”, sarka. Uważa, że kino spsiało. Komercja zabija sztukę. Od amerykańskiego kina wieje nudą. Ona wciąż balansuje między terrorem box offisów, a potrzebami swego kartezjańskiego umysłu. Reżyseruje miniserial Dziecko Rosemary i trzy odcinki House of Cards. Na pewno jej nominowane do Oscara W ciemności zachowało równowagę. Film ciężki, przejmujący do szpiku kości obejrzało już ponad milion widzów. To sukces. Zwycięstwo artysty nad popcornem. Agnieszka ma tego świadomość: „Myślę, że to pierwszy film, w którym udało mi się tak mocno dotrzeć do publiczności”, mówi po „przegranej” oskarowej gali. „Jak słyszałam od widzów na całym świecie – wychodzą z kina z poczuciem katharsis. Nie mogłam przecież przewidzieć, że W ciemności obejrzy w Polsce milion widzów. I to jest prawdziwe zwycięstwo, przy którym Oscar jest jednak średnio ważny”.
To była miłość od pierwszego wejrzenia. Kasia Adamik i Olga Chajdas są razem od 14 lat!
Dwie kobiety, reżyserki, partnerki. Kasia Adamik i Olga Chajdas od wielu lat tworzą trwały, szczęśliwy i inspirujący związek. Połączyła je wspólna pasja do filmu i podróży. Dziś reżyserki głośno mówią o swojej miłości. A kilka lat temu stanęły przed obiektywem VIVY! Jak rozpoczęła się ich historia? Co cenią w sobie najbardziej? Historia miłości Kasia Adamik i Olgi Chajdas Wspólna praca, życie i pasje. Obie są niesamowicie ambitne i utalentowane. Kasia Adamik i Olga Chajdas współpracowały razem m.in. przy Boisku Bezdomnych, serialu Ekipa, Wataha 3, 1983 czy Janosiku. Na swoim koncie mają także doświadczenia teatralne. Jak zaczęła się ich historia? To w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! Kasia Adamik przyznała, że jest szczęśliwie zakochana, a jej partnerką jest Olga Chajdas. „To nie jest tajemnica, ale w naszym kraju stanowi ciągle coś egzotycznego. Dobrze jednak, że Polska otwiera się na inność albo może raczej różnorodność. Czytałam gdzieś, że statystycznie 10 procent ludzkości jest homoseksualna, pewnie w Polsce jest podobnie”, mówiła w 2012 roku. Kasia Adamik zaznaczała potem w rozmowie z Elle, że w jej domu nie istniały tematy tabu. „Był otwarty, akceptujący, więc w dzieciństwie w ogóle nie wiedziałam, że homofobia istnieje. Nawet nie przyszło mi wtedy do głowy, że można kogoś nie lubić, nie tolerować albo nie szanować z takiego powodu”, tłumaczyła. Katarzyna Adamik z partnerką Olgą Chajdas, "Viva!" sierpień 2013 Reżyserka wyznała, że jest monogamistką, nie zakochuje się łatwo i nie odkochuje. „Jeżeli coś mi się w życiu rozsypie, długo trwa, zanim zainteresuję się czymś nowym. Są ludzie, którzy lubią romanse, ekscytuje ich to. Mnie nie”, dodawała w Vivie!. Chociaż wszędzie rozpisywano się na temat, że Kasia Adamik zdecydowała się na coming out bardzo późno, to tak naprawdę reżyserki nigdy się nie ukrywały. Na premiery, bankiety chodziły razem. „Nie było to więc tajemnicą, tyle że nigdy wcześniej nie zostało nazwane w prasie”, mówiła Olga Chajdas. Z kolei Kasia Adamik dodawała: „I nasze milczenie nie wynikało ze strachu przed nazwaniem, było próbą zachowania prywatności. Jestem introwertyczką, nie mam ochoty być fotografowana i udzielać wywiadów osobistych. Rozmowa o moich głębokich uczuciach zawsze mnie krępuje. Unikam tych tematów”. Artystki spotykały się często z komentarzami, że poprzez związek promują sztukę, która razem reżyserowały. Nie czytają oceniających ich wypowiedzi, pochodzących od osób, którym brakuje tolerancji. A tą wynosi się z domu. „Według mnie to jest jednak kwestia wychowania – w moim domu nigdy nie padały hasła rasistowskie albo homofobiczne”, podkreślała Olga Chajdas w rozmowie z Elle. Kiedy Kasia Adamik spotkała Olgę, postanowiła się przenieść do Polski. ,,Myślę jednak, że tak naprawdę mówiąc o zmianach w obyczajowości Polaków, trzeba by pożyć na prowincji, a ja mieszkam w Warszawie, która jest bardziej otwarta na ludzi o różnych orientacjach. (...) A ja, mieszkając tyle lat na Zachodzie, przywykłam do większej otwartości związków homoseksualnych. Żyłam w jawności i nikt mnie nie potępiał”, mówiła reżyserka w 2013 roku w VIVIE! Olga również nie bała się ujawnienia swoich preferencji. „Od 17. roku życia współpracowałam z KPH (Kampania Przeciw Homofobii) i ILGCN (International Lesbian and Gay Cultural Network). Do tej pory zresztą jestem ambasadorem kulturalnym tej organizacji. Zaczęłam działać przy okazji ustawy o związkach partnerskich zaproponowanej przez profesor Marię Szyszkowską. Niestety, upadł", zwierzała się Krystynie Pytlakowskiej. Kasia Adamik rozumie, że dla wielu osób mówienie o swojej orientacji jest trudne. Ukrywają się przed przyjaciółmi, rodziną, szefem. „Na szczęście sama tego nie doświadczyłam, ponieważ moja rodzina zawsze występowała przeciwko nietolerancji: homofobii, rasizmowi, antysemityzmowi. Walczyła przeciwko jakiejkolwiek dyskryminacji. A mnie całe życie uczono tolerancji. W każdym razie moja mama, Agnieszka, na moją inność zareagowała normalnie. Powiedziała: „Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwa”, po czym dodała, że mnie kocha i uszanuje każdy mój wybór. Użyła słów, które trzeba powiedzieć w takich sytuacjach, i zawsze bardzo mnie wspierała”, dodawała w VIVIE!. Zobacz też: Kasia Adamik opowiedziała o niezwykłym związku z Olgą Chajdas i życiu na walizkach! Jak zaczęła się wspólna droga Olgi Chajdas i Kasi Adamik? Poznały się 14 lat temu. Olga Chajdas była asystentką reżysera przy serialu „Ekipa”. „Mogę tylko powiedzieć, że to stało się szybko. Nie chcę używać banalnych określeń, jak "miłość od pierwszego wejrzenia", ale coś takiego między nami się zdarzyło. Myślę, że zakochałam się w Oli, zanim jeszcze ją dobrze poznałam. Kładę to na karb chemii, ale na czy, ona polega? W każdym razie Ola jest śliczna. Na pewno ma charakter, ale o tym dowiedziałam się później”, wyznała Kasia Adamik w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2013 roku. A Olga Chajdas mówiła o ukochanej: ,,A ty z kolei jesteś ciepła, mądra i zabawna". Po dwóch tygodniach znajomości mieszkały już razem. Nie ukrywały, że wszystko potoczyło się bardzo naturalnie. Wciąż nie potrafią się kłócić. „W naszym zawodzie trudno spotkać kogoś poza planem filmowym, ponieważ pracuje się 16 godzin dziennie, bardzo intensywnie. To ekstremalne warunki, w których od razu widać lepsze i gorsze strony człowieka. Ekipa filmowa to więcej niż rodzina, więcej się przebywa z nią niż z mężami, dziećmi”, dodawała Kasia Adamik. Od 14 lat wspierają się, inspirują, trwają u swojego boku. Są momenty, w których ich praca wymaga ciągłych podróży, dokumentacji, poświęceń. I następuje czas rozłąki. Zdarza się, że trwa on nawet kilka miesięcy. „Nie ma szans na związek w takich okolicznościach, jeśli nie masz przy sobie kogoś, kto przynajmniej rozumie, o co chodzi w tej pracy”, mówiła Olga Chajdas w Vogue Polska. Cenią chwile, gdy na planie spotykają się jako współreżyserki. Olga na jest skoncentrowana i poważna podczas trwania zdjęć. Z kolei Kasia wprowadza humor. „Dobrze mieć sparingpartnera na planie – tylko na niego spojrzysz i wiesz, czy idziesz w dobrym kierunku. Bo to jest jednak potwornie samotny zawód. I odpowiadanie sobie codziennie na pytanie, czy dobrze robię, jest już wystarczająco trudne”, mówiła Olga Chajdas w rozmowie z Elle z 2018 roku. Reżyserki swoją codzienność dzielą między Los Angeles i Warszawę, a czasem Bretanię, gdzie mają swoje miejsce na ziemi. Z kolei Kasia Adamik w rozmowie z Beatą Nowicką zdradziła, jak udaje im się utrzymać życie prywatne w ryzach, gdy w tle tyle się dzieje. „Życie osobiste jest między planami. Z Olgą miałyśmy kilka doświadczeń, gdzie pracowałyśmy razem, ostatnio dla Netflixa, to były bardzo dobre doświadczenia. Najważniejsze, że Olga funkcjonuje podobnie jak ja, w momencie kiedy ta druga osoba też tak żyje, jest łatwiej. Staramy się podróżować razem, bo wtedy zawsze jest weselej. A jak się nie da umawiamy się w różnych częściach świata, co czasami jest bardzo śmieszne”, mówiła reżyserka w 2019 roku. W swoim domu stworzyły wyjątkowy klimat. Gdy w końcu udaje im się znaleźć chwilę dla siebie, cieszą się tymi momentami i kolekcjonują wspomnienia. Nadrabiają filmowe i serialowe zaległości, podróżują, gotują. „Zresztą w salonie mamy wielkie, przeszklone ściany, palimy w kominku, grillujemy ryby wyłowione rano prosto z morza, pijemy wino, calvados. Mamy sad, Olga robi nalewki z naszych owoców, co roku wychodzi kilka butelek, wożę je ze sobą po świecie”, mówiła w rozmowie z Beatą Nowicką córka Agnieszki Holland. Reżyserki zwierzały się nam w 2013 roku, że w ich związku jest pełna harmonia. Olga Chajdas i Kasia Adamik w archiwalnym wywiadzie o rodzinie i ślubie Poniżej przypominamy fragment archiwalnego wywiadu VIVY! z Kasią Adamik i Olgą Chajdas z 2013 roku, autorstwa Krystyny Pytlakowskiej. Co reżyserki mówiły o wspólnym życiu, ślubie i powiększeniu rodziny? Myślałyście o ślubie? Kasia: Tak, ale okazało się, że ja, jako Francuzka, nie mogę zawrzeć homoseksualnego ślubu z partnerką z Polski. Polska to jeden z jedenastu krajów, z którymi Francja zawarła umowę zabraniającą Polakom wstępować w homoseksualne związki małżeńskie z obywatelami ich kraju. To było duże rozczarowanie. Starałyście się o taki ślub? Kasia: Nie, bo dowiedziałyśmy się wcześniej, że nie uda się tego przeprowadzić. Ale przecież mieszkamy razem, mamy wspólny samochód, wspólne konta. Olga: I wspólny kredyt. A mimo wszystko w świetle prawa jesteśmy dla siebie obce. Kasia: Nie możemy dziedziczyć po sobie ani wspólnie się rozliczać z podatku. Olga: A w przypadku śmierci jednej z nas znajdziemy się w ostatniej grupie podatkowej i zapłacimy fortunę. Całe szczęście mamy dobre rodziny, więc jeśli coś się wydarzy, nikt żadnej z nas z naszego mieszkania nie wyrzuci. Ale znamy takie sytuacje, kiedy ludzie po śmierci wieloletniego partnera zostawali bez niczego. Kasia: Podobnie byłoby z dziećmi. Rozważałyście in vitro albo adopcję? Kasia: Adopcja w Polsce jest niemożliwa, chyba że ja sama adoptowałabym dziecko. Ale samotnym kobietom zazwyczaj się odmawia. Olga: Prowadzimy takie rozmowy, bo to naturalne że w którymś momencie przychodzi pytanie: co dalej? Kasia: Trzeba będzie stoczyć o dziecko walkę, bo los go nie przyniesie. Olga: W rodzinach homoseksualnych dzieci są tak wyczekiwane, tak zaplanowane i tak chciane, że nic lepszego nie może się im przytrafić. Tylko że dziecko musi mieć jasno określone, kto jest ojcem, a kto matką? Kasia: Nie, nie wydaje mi się. Olga: Kiedy dwie kobiety żyją ze sobą w związku, nie ma podziału na role: Ty jesteś mężem, a ty żoną. Kasia: Sądzę, że u mężczyzn jest podobnie. To nie tak, że jeden jest tatusiem, a drugi mamusią. Ale jest podział na partnerkę silniejszą i słabszą? Kasia: Tak jak w heteroseksualnych małżeństwach ludzie się różnią temperamentem. Jest rola mężczyzny i rola kobiety. Kasia: Ale to się bardzo zaciera, bo gdzie powiedziano, że mężczyzna musi być silniejszy, a kobieta słabsza. Olga: Kobiety pracują, często utrzymują dom. Kasia: I są bardziej przebojowe od facetów. Nie ma podziału, że tata przywali paskiem, a mama zrobi pierogi. To stereotypowe granice, które zacierają się od dawna. Bardziej już role w związku dotyczą charakterów, ktoś jest bardziej delikatny, bardziej wrażliwy, bardziej opiekuńczy. Ale to nie musi być scharakteryzowane tylko płcią. Na Zachodzie zresztą te granice już dawno się zatarły. A w Waszym związku jest jakiś podział? Olga: Kasia pierze, ja zmywam. Kasia: A kotami zajmujemy się obie. [...] Uczycie się od siebie wzajemnie? Kasia: Mamy inne podejście do wielu spraw i inny punkt widzenia. Olga: To widać po naszych zdjęciach z wakacji. Kasia: Ja fotografuję budynki i ludzi, a Olga jakieś odbicia w szklance, błysk słońca, takie emocjonalne detale. Olga: Kasia to konkret, przy wspólnej pracy bardzo pomaga takie drugie spojrzenie. Nie możemy jednak cały czas razem pracować, bo mamy swoje plany zawodowe. Ja na przykład w tej chwili reżyseruję „Barwy szczęścia” i pracuję nad scenariuszem lesbijskiego romansu wspólnie z Martą Konarzewską. Kasia: A ja siedzę w domu i myślę nad projektem, o którym jeszcze nie chcę mówić. Jestem przesądna. Tyle już było tych projektów, z których nic nie wyszło. Ten jednak jest bardzo podniecający, pracuję właśnie nad scenariuszem. A we wrześniu będę reżyserować trzy odcinki „Bez tajemnic” dla HBO. Rzadko bywacie razem w domu? Kasia: Ostatnio bardzo rzadko. Olga: Dlatego kiedy razem pracujemy, jesteśmy szczęśliwe, bo spędzamy ze sobą dużo czasu. I w pracy, i w domu. A w domu co robicie? Olga: Oglądamy seriale. Kasia: Ale i filmy pełnometrażowe, czytamy sporo. Olga: I w każdej książce widzimy film. To jakieś zboczenie. Nawet kiedy jedna z nas wyjeżdża, codziennie do siebie dzwonimy. W naszym życiu nie ma fajerwerków, jest praca i dom. Nie wywołujemy skandali. Kasia: Jesteśmy nudną parą, nie upijamy się, nie zdradzamy, nie bierzemy amfy. Powszechnie uważa się związki jednopłciowe za mniej trwałe i to też służy za argument przeciw ich prawnemu uznaniu. Olga: Jednak my jesteśmy dowodem na trwałość takich związków. Kasia: Znamy pary, które się rozstają, mimo że są hetero. Olga: Warto by podliczyć odsetek rozstań. Pozornie rozejście się bez więzów prawnych jest łatwiejsze. Więc to dobry argument na uregulowanie takich związków. Kasia: Ale my mamy wspólny kredyt. Olga: On bardziej łączy niż obrączki. Będziemy go spłacać jeszcze 30 lat. Więc tyle czasu musimy być ze sobą (śmiech). Często widujecie się z mamą Kasi – Agnieszką Holland? Kasia: Z Agnieszką trudno się często widywać. To bardzo zajęta, rozchwytywana przez media osoba. Ale próbujemy spotykać się jak najczęściej. Olga, masz z Agnieszką wspólny język? Olga: Pracujemy w tym samym zawodzie, Agnieszka już kilka razy pokazała, że ma do mnie zaufanie na planie, a i prywatnie mamy o czym rozmawiać. To szczera i piekielnie inteligentna osoba. Kasia: Z Agnieszką rozmawiamy na różne tematy. Nie tylko osobiste. Nasza rodzina jest sobie bliska. Wspieramy się. Tym bardziej nie rozumiem ludzi, którzy tak boją się opinii znajomych i sąsiadów. Myślą więcej o tym, jak oni będą przeżywali homoseksualizm ich dziecka, niż o tym, jak dziecko będzie to przeżywało. Udawane współczucie: „Biedna kobieta, jej córka jest lesbijką”. Kasia: No i co z tego, że jest? Przecież to nikomu nie zagraża. To nie jest atak na czyjś styl życia. Dopóki nie zabierasz niczego innym, to tych innych w ogóle nie powinno obchodzić, jak żyjesz. Rozumiem to, ten strach przed nieznanym, obarczanie tego „obcego” tym wszystkim, co złe w naszym życiu. Ale mam nadzieję, że dzięki rozmowie i edukacji ten strach zniknie. Jednak mówiłaś niedawno, że myślisz o wyjeździe z Polski? Kasia: Byłam zdenerwowana, ale to trudna decyzja. W Polsce jest mnóstwo rzeczy, które bardzo lubię. Mieszkanie na poddaszu, bliscy ludzie, przyjaciele. Ale mieszkałam już w Paryżu, w Brukseli, w Stanach. Nie wykluczam więc, że gdzieś wyjadę, jeżeli tutaj nic się nie zmieni. Olga wyjechałaby z Tobą? Kasia: Myślę, że tak. Jeżeli chcemy założyć rodzinę, nie będziemy wychowywać dziecka w kraju, gdzie nie mamy prawa legalnie się nim zajmować. Olga: Nie dałabym ci samej wyjechać, chociaż taki wyjazd dużo by mnie kosztował. Ty już pracowałaś za granicą, a ja nie. Ale myślę, że bym się jakoś tego nauczyła. Tak, Kasiu, wyjechałabym z tobą. Kasia: Pamiętaj, że powiedziałaś to przy świadku. Kasi Adamik i Oldze Chajdas życzymy wszystkiego co najlepsze! Źródło: Vogue Polska, Elle Sprawdź też: Kasia Adamik o dzieciństwie: „Byłam zamknięta w sobie, naburmuszona, trochę autystyczna” Olga Chajdas i Kasia Adamik, Premiera serialu 1983
W serialu gra twardą kobietę mafii, a w życiu... Kim jest Evgeniya Akhremenko?
W głośnym serialu Wataha gra bezkompromisową szefową ukraińskiej mafii, ale bezlitosna postać Evgenii Akhramenko przypadła do gustu polskim widzom i krytykom. Co wiemy o serialowej Tatianie Barkovej? Evgenia Akhremenko - kim jest? Evgeniya Akhremenko urodziła się w 1975 roku w Libanie. Wychowała się w rodzinie dyplomatów, dlatego często zmieniała miejsce zamieszkania. Z Trypolisu przeprowadzili się do Izraela. Tam Evgeniya zapisała się do kółka teatralnego. Łowca talentów dostrzegł talent młodej uczennicy i zaproponował jej udział w lokalnym talk show – kariera Akhremenko nabrała tempa. Zanim w 1994 roku wraz z rodzicami przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych, zagrała w swoim pierwszym filmie Kafe im Limon, wyprodukowanym przez Rosję i Izrael. W USA Evgeniya wstąpiła do American Academy of Dramatic Arts w Los Angeles. Szybko dostała pracę w lokalnym teatrze. W 2008 roku ostatecznie przeprowadziła się do Moskwy z powodu choroby ojca. Aktorka o libańskich korzeniach bez trudu zaaklimatyzowała się w nowym kraju i zaczęła chodzić na przesłuchania. Szybko otrzymała pierwsze role. Od czasu debiutu zagrała w kilkudziesięciu produkcjach serialowych i filmowych. Evgenia Akhremenko życie prywatne Evgeniya stroni od ujawniania szczegółów swojego życia prywatnego. Przez kilka lat związana była z mężczyzną o imieniu Joab, ale z powodu przeprowadzki do innego kraju, ich związek szybko się rozpadł. Po kilku latach poznała aktora Konstantina Sołowiowa i urodziła mu dwójkę synów. Mężczyzna zdradził Akhremenko i odszedł, gdy młodsze dziecko miało zaledwie trzy miesiące. Do polskiego serialu dołączyła w trzecim sezonie i bezbłędnie wcieliła się w szefową mafii. Ma doskonały kontakt zarówno z twórczyniami serialu – Kasią Adamik i Olgą Chajdas – jak i z resztą ekipy z planu. Czy Evgeniya Akhramenko pojawi się jeszcze w polskich produkcjach? Na to liczą widzowie Watahy. Evgeniya Akhramenko i Kasia Adamik na premierze serialu „Wataha”
Kasia Adamik opowiedziała o niezwykłym związku z Olgą Chajdas i życiu na walizkach!
„Kupiłam w Bretanii starą stodołę, wyremontowałam ją i jeździmy tam kiedy tylko się da”
Kasia Adamik ze swoją partnerką Olgą Chajdas, też reżyserką, mieszka pół na pół w Los Angeles i Warszawie. Czasem w Bretanii. O swoim niezwykłym związku z Olgą i życiu na walizkach opowiada Beacie Nowickiej w najnowszym numerze VIVY! Dopiero kilka lat temu wróciłaś do Polski, zresztą przede wszystkim po to, żeby reżyserować z mamą serial „Ekipa”. Na planie poznałaś Olgę, teraz żyjesz, obie żyjecie pół na pół w Los Angels i Warszawie. Kasia Adamik: Jest coś, co mi szalenie odpowiada w mieszkaniu w Kalifornii, po pierwsze codziennie jest piękna pogoda, dla mnie słońce ma kolosalne znaczenie, w zimie w Polsce wpadam w totalną depresję. Brak światła mnie zabija, moja skóra potrzebuje witaminy D, biorę ją, łkam jakieś suplementy, ale nic to nie pomaga. Los Angeles jest zalane słońcem. Poza tym lubię tamten rytm życia, wszystko jest zrobione dla człowieka, po to, żeby mu ułatwić codzienność. Mimo, że ludzie tam ciężko pracują, wiele ryzykują, żyją w stresie, to fakt, że jest tam tak pięknie i przyjemnie sprawiał, że kiedy kończyło się film, można było kompletnie się wyluzować. Jakby wracało się do domu na wakacje. Potrafisz się wyluzować? Ja głównie się luzuję. Tu już przesadziłaś! Po pół roku nagabywania w końcu udało mi się Cię złapać. Jesteście z Olgą ponad dziesięć lat razem, jak w tym rozgardiaszu udaje się Wam utrzymać życie prywatne w ryzach. Jakoś bez bólu, mam wrażenie. Życie osobiste jest między planami. Z Olgą miałyśmy kilka doświadczeń, gdzie pracowałyśmy razem, ostatnio dla Netflixa, to były bardzo dobre doświadczenia. Najważniejsze, że Olga funkcjonuje podobnie jak ja, w momencie kiedy ta druga osoba też tak żyje, jest łatwiej. Staramy się podróżować razem, bo wtedy zawsze jest weselej. A jak się nie da umawiamy się w różnych częściach świata, co czasami jest bardzo śmieszne. Olga świetnie gotuje, jak ma czas to przygotowuje nam pyszne dania, niestety ostatnio chodzimy głównie po knajpach. Olga czasem lubi wpaść do sklepu kupić sobie jakiś ciuch, ja nie przepadam, próbujemy chodzić do kina, ale ostatnio filmowe zaległości intensywnie nadrabiamy na festiwalach. Wciąż masz w Bretanii swoją przystań obok domu mamy? Pamiętam, że przez lata „urzędowałaś” u niej na strychu. Kilka lat temu kupiłam starą stodołę, która stała obok, wyremontowałam ją i jeździmy tam z Olgą kiedy tylko się da. Teraz mimo naszych zwariowanych zajęć wyrwałyśmy dwa tygodnie i od razu tam pojechałyśmy. Kąpałyśmy się codziennie, było 30 stopni, woda ciepła jak nigdy, wrzesień jest najpiękniejszym miesiącem w Bretanii Przecież tam ciągle pada! Deszcz jest wymyślony przez tubylców, żeby nie przyjeżdżali turyści. Oczywiście padało kilka razy, ale ja mieszkałam w Belgii, jak tam pada, to przez miesiąc, a w Bretanii pada pięć razy dziennie, ale też pięć razy dziennie jest piękna pogoda, wiatr znad oceanu wszystko przeczyszcza. Uwielbiam ten wiatr, on mnie ładuje energią. Chodzenie po wrzosowiskach jest dla mnie czymś totalnie energetyzującym. Oczywiście pracowałyśmy tam z Olgą, ale inaczej się pracuje z sielsko- wiejskim widokiem z tarasu. Zresztą w salonie mamy wielkie, przeszklone ściany, palimy w kominku, grillujemy ryby wyłowione rano prosto z morza, pijemy wino, calvados. Mamy sad, Olga robi nalewki z naszych owoców, co roku wychodzi kilka butelek, wożę je ze sobą po świecie.
Joanna Krupa z mamą, Jolantą w pierwszym wspólnym wywiadzie!
Obie odważne i twarde. Mają podobny charakter i temperament. Mama z pięcioletnią Joanną i w zaawansowanej ciąży wyjechała do Chicago i zaczęła życie od nowa. Joanna w wieku 20 lat, z kilkoma dolarami w kieszeni, wyruszyła z Chicago do Los Angeles spełnić swoje marzenia. O niezwykłej relacji, jaka łączy matkę z córką, Jolanta i Joanna Krupa opowiedziały Beacie Nowickiej w pierwszym wspólnym prasowym wywiadzie! Joasia miała pięć lat, a Pani była w zaawansowanej ciąży z Martą, kiedy postanowiła wyjechać do Ameryki. Odważna decyzja. Jolanta: Podjęłam tę decyzję przede wszystkim dlatego, że moja mama i siostra mieszkały w Chicago i bardzo za nimi tęskniłam, a w Warszawie moje życie prywatne nie układało się najlepiej, nie miałam dobrych relacji z mężem. Stwierdziłam, że pojadę do mamy, przemyślę swoją sytuację i zobaczymy, jak to się dalej potoczy. To nie było żadne dramatyczne poświęcenie, tylko radość, że zobaczę najbliższą rodzinę. Nie chodziło też o wyjazd na zarobek. Brała Pani pod uwagę scenariusz, że tam zostanie? Jolanta: Ja wiedziałam, że zostanę. Nie było mi w Polsce źle, choć nie miałam nawet swojego mieszkania, ale czułam się nieszczęśliwa. Pomyślałam, że spróbuję ułożyć sobie życie z dziećmi w Ameryce. Powiedziała pani, że to odważna decyzja, ale ja zawsze byłam odważna. Potrafiłam odnaleźć się w każdych warunkach, bo nie bałam się biedy, ciężkiej pracy. Moją mocną stroną było pozytywne myślenie. Masz jakieś wspomnienia z tamtego czasu? Joanna: Oczywiście, byłam malutka, ale pamiętam, że na początku mieszkałyśmy w trzech pokojach z babcią, ciocią, wujkiem, moim kuzynem i ich pieskiem i że bardzo ciepło nas przyjęli. Mama urodziła Martę i szybko poszła do pracy, a nas pilnowała babcia z ciocią. Kiedy Martusia skończyła osiem miesięcy, wyprowadziłyśmy się. Jolanta: Wynajęłam mieszkanie i córka właścicieli, Polaków zresztą, doskonale sprawdziła się jako niania Marty i Joasi. Poza tym mieszkałam blisko mamy i w wyjątkowych sytuacjach mogłam liczyć na jej pomoc. Nie wyobrażałam sobie, że ją wykorzystuję dzień w dzień. Od lat obserwuję różne babcie, które przyjeżdżają do Ameryki, żeby niańczyć wnuki, a kiedy są już niepotrzebne, szybko się ich pozbywa. Takie zachowanie jest dla mnie nie do przyjęcia. Nienawidzę tego. Joanna: Mama zawsze powtarzała: „Traktuj innych tak, jak sama chciałabyś być traktowana”. Cały wywiad w najnowszym numerze w kioskach już od 21 marca! Co jeszcze w nowej VIVIE! 6/2019?! Krzysztof Hołowczyc mimo że skończył karierę, znów chce startować. „Piekło Dakaru” to jego obsesja. Właśnie napisał o tym książkę. Kasia Adamik opowiedziała o współpracy z matką, Agnieszką Holland, i swoją partnerką, Olgą Chajdas, życiu na kilka domów i burzliwym dzieciństwie. Ida Nowakowska-Herndon i Robert Kupisz: on długo zwlekał z podjęciem decyzji, czy wziąć udział w tanecznym show „Dance, Dance, Dance”. Ona marzyła, żeby w jury zasiedli ludzie, których „coś” połączy. I wcale nie miała na myśli tańca. A także: Shayk, Cooper i Lady Gaga na gali Oscarów Cooper i Gaga zachowywali się, jakby byli na zabój zakochani. Czy właśnie narodził się najsłynniejszy trójkąt Ameryki? Co naprawdę działo się za bajkową scenerią Neverlandu – kalifornijskiej posiadłości Michaela Jacksona?
Już wkrótce premiera pierwszego polskiego serialu Netflixa. Zobacz zwiastun 1983!
Co, jeśli historia, jaką znamy, opiera się na kłamstwie?
Już wkrótce premiera długo wyczekiwanego pierwszego polskiego serialu Netflixa. Ośmioodocinkowa seria będzie thrillerem politycznym opowiadającym alternatywną historię świata, w którym żelazna kurtyna nigdy nie runęła. 1983 to wielowątkowa opowieść o alternatywnej rzeczywistości i Polsce z roku 2003, jakiej nie znamy. Serial będzie dostępny od 30 listopada. O czym jest serial „1983”? Serial ma być thrillerem konspiracyjnym, w którym wątek kryminalny przeplata się z historią miłosną i opowieścią o poszukiwaniu prawdy. „Straszliwy atak terrorystyczny z 1983 roku pogrzebał polskie nadzieje na wyzwolenie i zapobiegł upadkowi Związku Radzieckiego. Dwadzieścia lat później zimna wojna wciąż trwa w najlepsze. Student prawa z ideałami (Maciej Musiał) i skompromitowany oficer śledczy (Robert Więckiewicz) odkrywają spisek, który pozwolił utrzymać żelazną kurtynę i represyjne państwo policyjne w Polsce”. „Teraz, w 2003 roku, po dwóch dekadach pokoju i dobrobytu, przywódcy reżimu wcielają w życie tajny plan obmyślony wspólnie z nieoczekiwanym przeciwnikiem jeszcze w latach 80. Spisek nie tylko radykalnie odmieni Polskę i wpłynie na życie jej obywateli, ale odmieni losy całego świata. Intryga odkryta przez bohaterów może wzniecić rewolucję, a rządzący nie cofną się przed niczym, żeby zachować ją w tajemnicy”, czytamy w opisie Netflixa. Serial „1983”: obsada i twórcy Serial wyreżyserowały cztery cenione polskie artystki: Katarzyna Adamik, Olga Chajdas, Agnieszka Holland i Agnieszka Smoczyńska. Pomysłodawcą, twórcą i autorem scenariusza serialu jest Joshua Long. W rolach głównych występują Robert Więckiewicz, Maciej Musiał, Michalina Olszańska, Andrzej Chyra i Zofia Wichłacz. W obsadzie znaleźli się także Edyta Olszówka, Mirosław Zbrojewicz, Krzysztof Wach, Patrycja Volny, Wojciech Kalarus, Mateusz Kościukiewicz oraz Ewa Błaszczyk. View oEmbed on the source website
Córka Agnieszki Holland ma szansę na polskiego Oscara za film Pokot?!
Kasia Adamik została nominowana w aż trzech kategoriach
To jest jej czas! Kasia Adamik została nominowana w aż trzech kategoriach do Polskich Nagród Filmowych. Czy uda się jej zdobyć statuetkę Orła? O tym dowiemy się już 26 marca w trakcie oficjalnej gali wręczenia Nagród Polskiej Akademii Filmowej. Córka Agnieszki Holland została wyróżniona w następujących kategoriach: „Najlepszy Film’’ (Pokot), „Najlepsza reżyseria’’ (Pokot) oraz „Najlepszy serial fabularny’’ (Wataha). „Czekałam na taką propozycję od dawna. Chciałam pracować przy spektakularnym projekcie z ogromnym rozmachem inscenizacyjnym, który opowiadałby taką historię, jaka może się zdarzyć tylko w Polsce. W naszym kraju powstaje niewiele seriali z prawdziwego zdarzenia. Mam nadzieję, że HBO ustanowi pewną nową jakość i dzięki temu inne stacje będą chciały robić tak samo oryginalne i ambitne rzeczy’’, powiedziała w rozmowie z agencją informacyjną Newseria Lifestyle Kasia Adamik Kasia Adamik z mamą — wywiad w VIVIE! Agnieszka Holland i Kasia Adamik udzieliły magazynowi VIVA! wspólnego wywiadu, w którym podkreśliły, że o mężczyznach rozmawiają... rzadko. Pani Kasiu, skąd u Pani siwe włosy? Kasia: To nieprzespane noce i wszystkie kompromisy, na które w życiu poszłam. Pierwsza siwizna wyskoczyła nagle, kiedy kręciłam „Szczek”. Miałam wtedy 30 lat. Bardzo długo wyglądałam młodo. Jeszcze parę lat temu w Stanach, żeby kupić alkohol, musiałam pokazywać dowód. A kiedy szłam na spotkanie z producentem czy reżyserem i wyglądałam, jakbym miała 16 lat, to było dla mnie większym problemem niż bycie kobietą. Kobiety mają tyle możliwości. Można przecież zagrać, włożyć szpile... Kasia: To nie ja. Szpilki? Mini? Prędzej spodnie i skórzana kurtka. Pierwszy ciuch, o jakim marzyłam, to była czarna skóra z łańcuchami. Agnieszka kupiła mi ją, choć kosztowała kupę kasy. Służyła 12 lat. Nigdy w życiu nie miałam na sobie szpilek. Siwizna mnie ucieszyła. A im więcej kręcę, tym jej więcej. A moda? Chyba więcej dba o to Agnieszka. Podobają Wam się ci sami mężczyźni? Kasia: Agnieszka ma gust do takich dziwnych (śmiech). Uważa na przykład, że szramy są supersexy. Nie fascynuje jej perfekcja. A ja się z nią zgadzam, że jak ktoś jest za ładny, robi się plastikowy. Ale rzadko rozmawiamy o mężczyznach. A o pięknych kobietach? Kasia: Nauczyłyśmy się już, żeby nie sądzić ludzi z wyglądu. Pamiętam takie spotkanie z Diane Kruger. To było jeszcze przed jej rolą w „Troi”. Chciała zagrać w filmie Agnieszki „Kopia mistrza”. Popatrzyłyśmy na jej zdjęcia: „Nie ma mowy, taka pindka nie może dobrze zagrać”. Ale umówiła się na casting. Było tak, otwieram drzwi, patrzę i myślę sobie: nuda, nuda, nuda. A ona zagrała i była fantastyczna. Jest wielką aktorką. Diane nauczyła nas obie pokory. Kim jest Kasia Adamik? Przyszła na świat 28 grudnia 1972 roku. Pochodzi z artystycznego domu. Jest córką Agnieszki Holland i reżysera Laca Adamíka. Jest absolwentką Wydziału Grafiki na Akademii Sztuk Pięknych w Brukseli, jednak to film jest jej największą pasją. A talent niewątpliwe odziedziczyła po cenionych na całym świecie rodzicach.
Dziś 43. urodziny Kasi Adamik. Przypominamy jej pamiętny wywiad i sesję zdjęciową z partnerką Olgą