Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach
Beata Tyszkiewicz jest nie tylko wspaniałą aktorką. Pochodzi z hrabiowskiej rodziny skoligaconej z innymi arystokratycznymi rodami. Tyszkiewiczowie mieli przed wojną neobarokowy pałac na ulicy Litewskiej 6, w centrum Warszawy. Po wojnie pałac znacjonalizowano, ale aktorka miała długo nadzieję, że razem z rodziną będą go mogli odzyskać. I być może to się kiedyś ziści. Beata Tyszkiewicz na Litewskiej nigdy jednak nie mieszkała. W jakich pałacach się wychowywała i kiedy kupiła dworek Norwida? Beata Tyszkiewicz: urodziła się w Pałacu Beata Tyszkiewicz urodziła się w 1938 roku. Jej rodzicami byli Barbara Rechowicz i Krzysztof Maria Stanisław hrabia Tyszkiewicz – Łohojski, herbu Leliwa. Państwo Tyszkiewiczowie mieszkali na ulicy Krzywe Koło w Warszawie – małej, zacisznej uliczce odchodzącej od rynku na Starym Mieście. Po Powstaniu nic z ich mieszkania nie ocalało, poza srebrnym kubkiem należącym do ojca aktorki. Jeszcze przed wojną ich przyjaciele, spadkobiercy Wilanowa zaprosili małżeństwo Tyszkiewiczów, by zamieszkali w Pałacu. Jak opowiadała sama Beata Tyszkiewicz: „Urodziłam się w pałacu. Części królewskiej nikt nie używał, jednak pozostała jego część tętniła życiem. Pamiętam posiłki, kiedy przy stole zasiadało tyle osób, ile było akurat w domu. Zaczarowane podwieczorki przygotowywała mi Beata Branicka - w dziuplach starych drzew znajdowałam ciasteczka i owoce, i długo wierzyłam, że to krasnoludki. Z dzieciństwem kojarzą mi się też pikniki, spacery do Natolina i zbieranie malin w białych rękawiczkach...". Beata Branicka zwana Atką albo Kuleczką była niezwykłą postacią. Córka hrabiego Adama Branickiego miała dwie siostry Marię i Annę, kiedy podczas wojny wszystkie chciały wejść do konspiracji, ojciec, choć był pacyfistą, gorąco pochwalał ich decyzję. Mówił: "Pamiętajcie jednak, że od nas Branickich ze względu na targowicę wymaga się podwójnie". Beata, służyła w oddziale Stanisława Aronsona. Podczas powstania wzięła ślub z podchorążym Leszkiem Rybińskim "Patem". Rodową karocą z herbami szmuglowała broń i nielegalną prasę. Beata Branicka i jej mąż przeżyli wojnę, Branicka pracowała jako sekretarka słynnego archeologa Kazimierza Michałowskiego, zmarła w 1988 roku. Tyszkiewiczowie zamieszkali w Sali kolumnowej, z której było wyjście na taras i do ogrodu. W pałacu w Wilanowie urodził się młodszy o cztery lata brat aktorki Krzyś. Zobacz też: Jego przodkowie to same wybitne postacie. Oto niezwykła historia rodzinna Karola Strasburgera Beata Tyszkiewicz: jak wyglądało jej życie w pałacu w Wilanowie? Jak wspominała aktorka, podczas wojny w Wilanowie piekło się chleb, „wkładaliśmy do pieca znaczek pocztowy z Hitlerem, by się upiekł”. Otoczony parkiem pałac był osobnym mikroświatem, ale i tam odczuwało się wojnę. „Pamiętam czerwoną łunę nad Warszawą, huk nadciągających bombowców. Potem pałac zajęli Niemcy. Na podwórzu postrzelili młodziutkiego Romka Wołowskiego. Leżał na otomanie w salonie, w którym zebrali się wszyscy domownicy. Ja przyniosłam mu poziomki na listku i dziwiłam się, że nie chce jeść. A on umierał”. Do posiłków zasiadało wiele osób - mieszkańców i gości. Nikt się specjalnie nie przebierał, jak to było w zwyczaju w arystokratycznych domach. Dzieci – Beata i Krzyś, jadły z dorosłymi, tym bardziej, że były wtedy w Wilanowie jedynymi małymi potomkami. Podczas wojny, w Wilanowie Beata Tyszkiewicz zaczęła uczyć się francuskiego, lekcji udzielał jej ukrywający się w pałacu Francuz pochodzenia żydowskiego, Bernard de Roquefeuil. Rodzice aktorki nie byli jedynie rezydentami. Mama pracowała w Ministerstwie Rolnictwa, a ojciec miał antykwariat przy ulicy Mazowieckiej w Warszawie. Wychowaniem Beaty i Krzysia zajmowała się niania – panna Irenka. Czytaj także: Tak wygląda zamek Maćka Musiałowskiego od środka. Byliśmy w nim z naszą kamerą Beata Tyszkiewicz: epizod w Nieborowie, zmiana życia Podczas powstania rodzina została rozdzielona. Dzieci wspólnie z Branickimi przeniesiono do Nieborowa. Odnaleźli się dopiero po jakimś czasie z mamą, Barbarą. Ojciec aktorki – który brał udział w Powstaniu, wyemigrował do Anglii, rozpoczął tam nowe życie. Okres pobytu w Nieborowie nie jest jakoś specjalnie czule wspominany przez aktorkę. Odnalazła ich tam z Krzysiem mama, i zabrała do Krakowa. Zrobiła to niejako w ostatniej chwili, bo z Nieborowa Rosjanie deportowali zwiezioną tam arystokracje do obozów w ZSRR. Nieborów - leżący między Warszawą a Łodzią był pałacem Radziwiłłów. Otaczający go niezwykły park nazwany został Arkadią. To jeden z bardziej znanych zabytków w Polsce, odwiedzany co roku przez dziesiątki tysięcy turystów. Na szczęście nie został zniszczony i rozgrabiony po nacjonalizacji, a stał się częścią Muzeum Narodowego. Syn ostatniego właściciela Nieborowa - Stanisław Radziwiłł był mężem siostry Jacqueline Kennedy – Lee Radziwwiłł i ojcem chrzestnym prezydenta Johna F. Kennedy’ego. Beata Tyszkiewicz: w Nieborowie zakochali się z Andrzejem Wajdą Beata Tyszkiewicz wróciła do Nieborowa po latach, najpierw jako młoda aktorka. Kręcono tam wiele filmów, między innymi „Popioły” z 1964 roku. "Zdjęcia kręciliśmy w pałacu w Nieborowie. Dla mnie było to magiczne miejsce, pełne wspomnień z dzieciństwa. Tam zakochaliśmy się w sobie”, mówiła aktorka, wspominając początki uczucia z Andrzejem Wajdą. W Nieborowie kręcony był także głośny serial „Wielka miłość Balzaca”, z 1973 roku. Beata Tyszkiewicz grała w nim Ewelinę Hańską. Beata Tyszkiewicz: za pracę w Indiach kupiła dworek w Głuchach Trudno się dziwić, że aktorka marzyła o własnym miejscu na ziemi. Kiedy w latach 60. przyszła dosyć egzotyczna wtedy propozycja pracy w Bollywood, nie wahała się ani chwili. Miała być trzy miesiące, została rok. Za zarobione tam pieniądze Beata Tyszkiewicz na spółkę z Andrzejem Wajdą kupiła zrujnowany dworek poety Cypriana Kamila Norwida w Głuchach, koło Wyszkowa. To była inwestycja w małżeństwo, wiedziała, że oboje pragną mieć dom i rodzinę. Ale na sformalizowanie związku musieli poczekać, Andrzeja Wajdę czekał najpierw rozwód z drugą żoną. W 1967 roku przyszła na świat starsza córka aktorki Karolina Wajda. W 1967 roku Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda wzięli ślub. Wesele odbyło się w… pałacu w Nieborowie. Wracając do dworku Cypriana Kamila Norwida… Poeta przyszedł tam na świat w 1821 roku. Potem odwiedzał Głuchy podczas wakacji. Klasycystyczny modrzewiowy dworek, kryty czterospadowym dachem wymagał ogromnego remontu. Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda borykali się z nim latami, Aktorka skuwała w Głuchach tynki jeszcze kiedy była w ciąży z Karoliną. Ale to dzięki nim zabytkowy dwór ocalał. Gruntownie go wyremontowali i zmodernizowali jego wnętrze. Nie zapewnił jednak rodzinnego szczęścia artystom. Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda rozstali się półtora roku po ślubie. „Małżeństwo miało uporządkować nam życie. Tymczasem nadal byliśmy w ciągłych rozjazdach, a remont dworku zdawał się nie mieć końca. Czułam się samotna. Koniec przychodził powoli, w pewnym momencie dopadła nas bezsilność”, wspominała w jednej z rozmów aktorka. Czytaj również: Mama Beaty Tyszkiewicz wychowała córkę w pojedynkę. Aktorka nie może sobie wybaczyć jednego W Głuchach mieszka od lat Karolina Wajda. Dwór można zwiedzać, znajdują się tutaj pamiątki po poecie, między innymi łóżko zwane norwidowskim. Dom położony jest w pięknym ogrodzie, obok znajduje się stadnina koni. Karolina Wajda prowadzi tu od lat Akademię jeździecką. Beata Tyszkiewicz traktowała zawsze Głuchy jako dom na lato, nie chciała przenosić się tutaj z Warszawy. Rodzinie Beaty Tyszkiewicz różnie się powodziło w życiu, po wojnie kiedy stracili majątek, dzieci wyjechały z mamą na Ziemie Zachodnie, Barbara Rechowicz prowadziła hotel, potem Dom Pracy Twórczej. Dopiero po kilku latach wrócili do Warszawy. Mama aktorki ciężko pracowała, by zapewnić godne życie dzieciom. Był taki czas, kiedy mieszkali w jednym małym pokoju, bez ogrzewania i bieżącej wody. Beata Tyszkiewicz najwięcej w życiu zawdzięcza nie swojemu pochodzeniu, a talentowi i wspaniałym aktorskim kreacjom. Czytaj również: Córka Beaty Tyszkiewicz poślubiła szkolną miłość. Aktorka wyprawiła im huczne wesele w dworku
Mama Beaty Tyszkiewicz wychowała córkę w pojedynkę. Aktorka nie może sobie wybaczyć jednego
Wszyscy wiemy, że wielka gwiazda i dama polskiego filmu Beata Tyszkiewicz pochodzi z arystokratycznej rodziny. Jej ojciec Krzysztof Maria Tyszkiewicz był hrabią, pieczętował się herbem Leliwa. Sielskie dzieciństwo Beaty Tyszkiewicz i jej młodszego brata - Krzysztofa przerwała wojna, ojciec aktorki walczył w Powstaniu Warszawskim, trafił do niewoli, a później na stałe wyemigrował do Wielkiej Brytanii. Kim była mama Beaty Tyszkiewicz i jaką miały relacje? [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 05.01.2025 r.] Beata Tyszkiewicz: historia rodziny, rodzice Beata Tyszkiewicz urodziła się 14 sierpnia 1938 roku, w pałacu w Wilanowie. Jej rodzice – Barbara Rechowicz i Krzysztof Tyszkiewicz pobrali się w 1935 roku. Poznali się jeszcze na studiach, na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie oboje studiowali kierunek rolniczy. Kiedy Barbara urodziła swoje pierwsze dziecko – Beatę, miała 27 lat. Nie była więc, jak na ówczesne standardy, taka młoda. Podczas wojny małej Beacie wydawało się, że mama zaginęła, bo wyszła naprawić buty córki i już nie wróciła. Dopiero po wojnie odnalazła się w obozie w Pruszkowie, skąd wyciągnął ją znajomy. Mała Beata codziennie modliła się, by jej mama została odnaleziona. Beata Tyszkiewicz i jej brat Krzysztof zostali przesiedleni z Wilanowa do pałacu w Nieborowie należącego do rodziny Radziwiłłów. Z mamą spotkali się po wojnie, gdy wszyscy wrócili do Warszawy. Zobacz też: Łączyła je niezwykła przyjaźń, rozdzielić mogła je tylko śmierć. Tak wyglądała relacja Agnieszki Osieckiej i Krystyny Sienkiewicz Barbara Rechowicz: samotna matka z dwojgiem dzieci Nie było im łatwo. Barbara Rechowicz pracowała jako archiwistka w satyrycznym tygodniku „Szpilki”, który już od lat nie istnieje. A kiedyś był bardzo popularny. Było jej ciężko utrzymać dwoje dzieci, choć nigdy tego po sobie nie pokazywała. „Moja mama wychowała mnie i mojego brata sama, bo tatę zabrali nam w czasie wojny Niemcy, był w obozach, a potem został w Anglii. Po wojnie widziałam go tylko raz. A mój brat nigdy. Ale ten ojciec gdzieś tam był, mieliśmy gdzie umiejscowić nasz żal, pretensję, złość. I zazdrość, bo ojciec miał potem w Anglii jeszcze jedno dziecko z drugiego małżeństwa", opowiadała Beata Tyszkiewicz w wywiadzie dla Urody Życia. Teściowa Barbary Rechowicz wstąpiła po rozstrzelaniu swojego męża do zakonu, w podwarszawskich Laskach. Mama Beaty Tyszkiewicz postanowiła, już po wojnie przeprowadzić się tam, żeby być bliżej rodziny. Ale warunki były trudne. „Nie było tam żadnych wygód, nie mieliśmy ogrzewania, nie było ani bieżącej wody, ani łazienki. Wiadrami trzeba było przynosić wodę ze studni stojącej na podwórzu. Ale liczyło się tylko to, że byliśmy razem”, mówiła aktorka w jednej z rozmów. Zobacz też: Ich uczucie rodziło się powoli, z dala od blasku fleszy. Niewielu pamięta o tej relacji Mama Beaty Tyszkiewicz starała się stworzyć dzieciom szczęśliwy świat Beata Tyszkiewicz wspominała cudowny zapach kawy, który roznosił się po całym domu. Jej mama nie miała czasu na zabawy z dziećmi, cały dzień pracowała, żeby je utrzymać. Ale czytała im książki, na przykład „W pustyni i w puszczy”. Mama i córka były ze sobą bardzo zżyte. Barbara Rechowicz znana była z szyku i elegancji. Pielęgnowano je w rodzinie od pokoleń. Babka Beaty Tyszkiewicz - Irena z Jezierskich Tyszkiewiczowa, nie stroniła od ekstrawaganckich falbanek i koronek oraz wyrazistych dodatków, takich jak kapelusze z szerokim rondem. Ojciec, Krzysztof Tyszkiewicz, zadbany i starannie dopracowany wygląd traktował jak obowiązek nawet w czasie okupacji. W trakcie powstania warszawskiego walczył we flanelowym garniturze i łososiowych irchowych rękawiczkach. Barbara Rechowicz była stałą klientką modnej firmy odzieżowej „Telimena”, a jej siostra Maryla szyła sukienki klientkom z warszawskiej socjety. „Mama w trudnych czasach ratowała się stylem, nosiła się szykownie i nie dawała po sobie poznać, że czegoś jej brakuje. A przecież w latach pięćdziesiątych nie miała nawet płaszcza zimowego!" - wyznała aktorka w książce Agnieszki Janas "Elegantki. Moda ulicy lat 50. i 60. XX wieku". Zobacz też: Dominika Kulczyk wiele zawdzięcza ojcu. Swoje ostatnie przedsięwzięcie zadedykowała właśnie jemu. "Będziesz tam z nami" Barbara Rechowicz próbowała ratować małżeństwo córki z Andrzejem Wajdą Barbara Rechowicz kibicowała córce w aktorskiej karierze. Próbowała ratować jej małżeństwo z Andrzejem Wajdą, którego uwielbiała. Ale nic z tego nie wyszło, jej córka i znany reżyser rozstali się w dwa lata po ślubie. Beata Tyszkiewicz po raz pierwszy mocno zakochała się, gdy miała 18 lat. Jej wybrankiem był architekt Jacek Padleski, z którym związała się potem, jako dorosła kobieta. Trzy razy brała ślub i rozstawała się. Ale największą stratą dla Beaty Tyszkiewicz była śmierć jej mamy, Barbary Rechowicz. "Jednej rzeczy nie mogę sobie darować w życiu. Kiedy wiedziałam, że nadeszła ta najstraszniejsza chwila, stałam objęta z moim bratem obok jej posłania. Bałam się, bałam się tak, że nie trzymałam jej w ramionach, nie trzymałam jej nawet za rękę! Niewybaczalne. Ale tak się bałam, jakbym miała obawę, że zabierze mnie ze sobą. A ja miałam dzieci”, opowiadała. Barbara Rechowicz zmarła w 1992 roku. „Moja mama była fantastyczna, taka twórcza. Bardzo lubiłam, jak ludzie mówili do niej: Basiu, jesteś nadzwyczajna!, a mama odpowiadała: Wiem. Ona zawsze zgadywała, jak komuś można pomóc, zawsze była dalej, przed wszystkimi. Umiała odnaleźć się w każdej sytuacji", wspominała jej córka Beata Tyszkiewicz w autobiograficznej książce "Nie wszystko na sprzedaż".
Córka Beaty Tyszkiewicz zrezygnowała z macierzyństwa, żałuje jednego. Padły mocne słowa
Karolina Wajda jest owocem związku Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy. Chociaż raczej stroni od mediów, opowiedziała o tym, jak wygląda jej życie. Zaskoczyła szczerym i konkretnym wyznaniem na temat dzieci. Mówi wprost, dlaczego zrezygnowała z macierzyństwa. Może liczyć na wsparcie najbliższych. Karolina Wajda realizuje swoją pasję Córka Beaty Tyszkiewicz żyje z daleka od miasta. Mieszka w zabytkowym dworku, który w latach 60. kupił jej ojciec, niedaleko Wyszkowa. To tam urodził się Norwid. Jej największą pasją jest jeździectwo i konie, profesjonalnie zajmuje się organizacją pokazów jeździeckich. ZOBACZ TEŻ: Mira Tyszka i Roman Tyszka są razem ponad 60 lat. Ich małżeństwo to przykład do naśladowania! "Są takie kobiety, które pochylają się nad każdym wózkiem, ale to nie ja. Zawsze głównie realizowałam swoje cele. Oczywiście wiedziałam, jak powinna wyglądać rodzina, ale nigdy nie przemawiał do mnie tak silny imperatyw, żeby ją stworzyć" - przyznała w VIVA!. Córka Beaty Tyszkiewicz zrezygnowała z macierzyństwa W Dzień Dobry TVN, Karolina Wajda mówiła jakiś czas temu o tym, dlaczego nigdy nie zdecydowała się na to, aby zostać matką. Chociaż sama była wychowywana w ogromnej miłości, sama nie wybrała tej drogi. ZOBACZ TEŻ: Anna Kalczyńska nie przebierała w słowach na temat zwolnienia z TVN. Mówiła o Marcinie Prokopie "Wiem, czym jest miłość macierzyńska, bo mam mamę, która mnie kocha. I żałuję, że nie przyjdzie mi tej miłości skosztować samej. Ale z drugiej strony - gorzej jest zmuszać się do posiadania dzieci. I znam kilka osób, które mają dzieci niejako wbrew sobie i wiem, że to jest niedobre" - mówiła. Teraz wspiera mamę, Beatę Tyszkiewicz, która kilka lat temu zrezygnowała z kariery z uwagi na stan zdrowia. Co jakiś czas informuje o tym, jak czuje się aktorka. Panie bardzo się wspierają.
Córka Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy zdradziła, dlaczego nie ma dzieci. Wzruszające wyznanie
„Myślę, że podjęłam słuszną decyzję”, mówi Karolina Wajda
Jest córką dwóch wielkich osobistości ze świata filmu. Karolina Wajda już od dziecka zdawała sobie sprawę z tego, że pochodzi z niezwykłej rodziny. „W pewnym sensie było to dla mnie obciążeniem, bo uważałam, że skoro jestem dzieckiem ludzi wyjątkowych, to bardzo zobowiązuje także i mnie”, mówiła w rozmowie z VIVĄ!. Rodzice od zawsze byli dla niej niezwykle ważni, sama jednak nie doczekała się dzieci... Dlaczego? Córka Andrzeja Wajdy i Beaty Tyszkiewicz zdecydowała się na szczere wyznanie. Karolina Wajda od dziecka wiedziała, że pochodzi z niezwykłej rodziny Córka słynnego reżysera i utalentowanej aktorki od małego wiedziała, że pochodzi z niezwykłej rodziny. Jej rodzice, Beata Tyszkiewicz i Andrzej Wajda, pobrali się w 1967 roku, jednak małżeństwo to przetrwało zaledwie 1,5 roku. Już jako kilkunastomiesięczne dziecko Karolina Wajda zadebiutowała na kinowym ekranie, kiedy wcieliła się w córkę Andrzeja Wajdy i Beaty Tyszkiewicz w autotematycznym, poświęconym pamięci Zbigniewa Cybulskiego „Wszystko na sprzedaż”. Jej najbardziej pamiętną rolą pozostaje postać Rozmaryny w „Cwale” Krzysztofa Zanussiego. Rodzice zawsze byli bardzo ważni dla Karoliny Wajdy i łączyła ją z nimi wyjątkowa, bliska więź. Tym bardziej trudno było jej pogodzić się ze śmiercią Andrzeja Wajdy. „Wiedziałam, że kiedyś ten moment nadejdzie, ale wydawał mi się bardzo odległy. Nie dopuszczałam do siebie myśli, że trzeba będzie się rozstać. To jest bardzo trudne, zwłaszcza gdy nie ma się własnych dzieci. Może zabrzmi to dziwnie, ale czuję się osierocona”, mówiła w rozmowie z VIVĄ! i dodała: „Jestem przecież już bardzo dojrzałą kobietą. A jednak nadal nie mogę sobie wyobrazić, że zabraknie ludzi, których kocham. Pozostajemy dziećmi tak długo, jak żyją nasi rodzice. A gdy nie ma się własnych dzieci, to odgrywają ważniejszą rolę”. Czytaj też: Katarzyna Figura musiała chronić dzieci przed byłym mężem. Dziś są jej wielką dumą i wsparciem Karolina Wajda i Beata Tyszkiewicz, Pytanie na śniadanie, 2009 rok Karolina Wajda zdradziła, dlaczego nie ma dzieci Dziś córka Andrzeja Wajdy i Beaty Tyszkiewicz mieszka w dworku w Głuchach, miejscu urodzin Cypriana Kamila Norwida, który w latach 60. kupił jej ojciec. Zajmuje się szkoleniem koni i jeźdźców, a także organizowaniem pokazów jeździeckich. Nie zdecydowała się na posiadanie dzieci. Jak wyznała w rozmowie z VIVĄ!, wynika to z między innymi z braku instynktu macierzyńskiego. „Nigdy nie czułam nieodpartej potrzeby posiadania dziecka. Są takie kobiety, które pochylają się nad każdym wózkiem, ale to nie ja. Zawsze głównie realizowałam swoje cele. Oczywiście wiedziałam, jak powinna wyglądać rodzina, ale nigdy nie przemawiał we mnie tak silny imperatyw, żeby ją stworzyć. Myślę, że podjęłam słuszną decyzję, bo dzieci powinno się mieć z miłości, a nie z obowiązku”, wyjaśniła Karolina Wajda. Wcześniej, w rozmowie z Dzień Dobry TVN, wyznała również, że nie planuje posiadania dzieci. „Wiem, czym jest miłość macierzyńska, bo mam mamę, która mnie kocha. I żałuję, że nie przyjdzie mi tej miłości skosztować samej. Ale z drugiej strony - gorzej jest zmuszać się do posiadania dzieci. I znam kilka osób, które mają dzieci niejako wbrew sobie i wiem, że to jest niedobre”, wyznała szczerze Karolina Wajda. Zobacz także: Katarzyna Bosacka rozstała się z mężem? Dziennikarka przerwała milczenie Karolina Wajda w sesji dla magazynu VIVA!, 2017 rok
Córka Beaty Tyszkiewicz zabrała głos w sprawie zdrowia matki
Karolina Wajda odniosła się do pogłosek na temat aktorki
Wciąż pojawiają się nowe informacje dotyczące rzekomego stanu zdrowia Beaty Tyszkiewicz. Aktorka od dawna nie jest widywana publicznie. Mówi się, że wymaga całodobowej opieki, a jej stan zdrowia się pogarsza. Głos w tej sprawie zabrała niedawno jej córka, Karolina Wajda. Co powiedziała? ZOBACZ TEŻ: Beata Tyszkiewicz ma powody do zmartwień? Otoczona miłością córek, jest zdana na głodową emeryturę... Stan Zdrowia Beaty Tyszkiewicz Aktorka od dawna nie była widziana publicznie, a wszystko to z powodu złego stanu zdrowia. Tyszkiewicz z życia medialnego wycofała się w 2017 roku, kiedy to przeszła zawał. Wówczas mogliśmy jeszcze oglądać ją w „Tańcu z Gwiazdami”, gdzie była jurorką. Postanowiła jednak odpocząć z uwagi na dolegliwości kardiologiczne. Od tego czasu nie pokazywała się publicznie. Rodzina również rzadko komentowała stan zdrowia aktorki. Fani wciąż zastanawiają się, w jakim jest stanie i jak się czuje. Karolina Wajda o stanie zdrowia Beaty Tyszkiewicz Portal Plejada skontaktował się z córką Beaty Tyszkiewicz, Karoliną Wajdą. Ta odniosła się do plotek na temat zdrowia mamy, które wciąż nie cichną. CZYTAJ TEŻ: Nie zdała matury, skończyła szkołę zakonną, wyrzucili ją ze studiów. Jak wyglądała droga do kariery Beaty Tyszkiewicz? Stan zdrowia Beaty nie zmienił się na przestrzeni ostatnich trzech lat. Portale odkopują ten temat, by było o czym pisać, dodając jeszcze coś od siebie — powiedziała dla Plejady. Karolina Wajda codziennie opiekuje się mamą, dojeżdżając każdego dnia do Warszawy ze wsi Głuchy, oddalonej o 50 km od stolicy. Wielkanoc spędzą razem, w domu na wsi. Wielkanoc spędzimy spokojnie i domowo, jak zwykle. Będziemy rozkoszować się jajkami od naszych kur i perliczek. Życie toczy się dalej. Mama nadal nie chce przeprowadzić się na stałe na wieś. Uwielbia swoje mieszkanie, tam czuje się najlepiej. Mieszka z nią gosposia, ja jestem co drugi dzień — wyznała Wajda.
Mój ojciec Andrzej Wajda. Tak jedyna córka reżysera Karolina Wajda wspomina swoje dzieciństwo
Jeden z najwybitniejszych twórców światowego kina, a dla niej - ojciec… Karolina Wajda już jako kilkumiesięczne dziecko zadebiutowała w filmie „Wszystko na sprzedaż” w reżyserii Andrzeja Wajdy. Córka reżysera i aktorki, Beaty Tyszkiewicz nigdy nie myślała o ojcu w kategoriach niezwykłości, chociaż mama zawsze wychowywała ją w poczuciu, że nosi nazwisko wyjątkowego człowieka. „Zawsze myślałam o tacie, że jest wielkim artystą, chociaż nie miało to żadnego znaczenia w naszym życiu codziennym", opowiadała nam Karolina Wajda w 2000 roku, tuż po tym jak jej ojciec dostał Oscara. Przypomnijmy tę rozmowę, w której córka reżysera opowiedziała, jak wyglądały relacje w jej rodzinie. Czym tata potrafił ją zaskakiwać? Dzisiaj artysta skończyłby 97 lat. View Ediplayer on the source website Karolina Wajda wspomina Andrzeja Wajdę O rozwodzie rodziców: Karolina Wajda: Miałam wtedy trzy lata. I nie przypominam sobie, żeby to było źródłem moich niepokojów czy stresów. Tata często się mną opiekował, a wszystkie weekendy spędzaliśmy razem. Co niedzielę czekała nas jakaś wspaniała wyprawa. Dokąd? Karolina Wajda: Różnie. Do wesołego miasteczka, i do parku na spacer z psami. Do kina, do muzeum. Zawsze stara mi się coś pokazać, czegoś nowego nauczyć. Z mamą wszystko miało charakter radosnej zabawy, a z tatą było szalenie poważnie. Ma taką cechę, którą do dzisiaj pamiętam – dziecinną ciekawość świata. I zachwyt nad nim. Pamiętam, że wszystko go interesowało. Chyba naprawdę cieszyła go karuzela w wesołym miasteczku i naprawdę bał się ze mną w domu duchów. (…) Jechaliśmy do niego do domu na Żoliborzu. Miałam tam swój pokój z balkonem, bardzo ładny, ze ścianami pomalowanymi na niebiesko. Było w nim piętrowe łóżko, na półkach stały książki i leżały zabawki, a nad łóżeczkiem wisiał obrazek z aniołem stróżem. Beata Tyszkiewicz z córkami Karoliną Wajdą i Wiktorią Padlewską, 1999 r. Karolina Wajda wspomina wspólne wypady z tatą do kina: Karolina Wajda: Ten film miał kilka części, więc na „Godzillę” chodziliśmy regularnie. Mieliśmy w kinie „Wisła” ulubiony rząd i ulubione fotele. Tata nigdy nie zostawiał mnie samej w sali, czekając na zewnątrz, jak robi wielu ojców. Zawsze siedział obok mnie i razem oglądaliśmy film. Dorosłego mężczyznę i 6-letnią dziewczynkę zaciekawił tak samo. (…) Dopiero teraz widzę, jak wiele czasu i uwagi mi poświęcał. Wtedy uważałam, że każdy ma taki fantastyczny entuzjazm do wszystkiego jak mój tata. Nie wydawało mi się to niczym nadzwyczajnym. A przecież nie był młodym ojcem, który w jakiś naturalny sposób bawi się z dzieckiem. Kiedy się urodziłam, miał 40 lat. Karolina Wajda o rodzicach Karolina Wajda: Nigdy też nie słyszałam, by o coś się oskarżali. Tata nie poddawał ocenie sposobu, w jaki mama mnie wychowuje i vice versa. Chyba dzięki temu zawsze czułam się szalenie bezpieczna. Oni byli dla mnie niezłomni, do tej pory mam poczucie, że w chwili słabości zawsze mnie podźwigną. (...) Rodzice nie wciągali mnie w swoje dorosłe życie. To były ich sprawy, a nie moje. Moim wychowaniem zajmowała się mama. Jej następnych dwóch mężów znałam i traktowałam normalnie, podobnie jak oni mnie, chociaż nie byliśmy jakoś blisko związani. Niczego specjalnego dla mnie nie zrobili, nie poświęcali mi zbyt wiele czasu, ale też niczego ode mnie nie wymagali. Natomiast z ojcem było inaczej, bo jedyną kobietą, którą przy nim od dziecka pamiętam, była i jest Krystyna Zachwatowicz. Czytaj też: Czesław Mozil z żoną szczerze o braku dzieci Karolina Wajda i Andrzej Wajda na Gali Kryształowych Zwierciadeł w 2011 roku Karolina Wajda o ojcu Karolina Wajda: Gdy miałam 10 lat, spadłam z konia. Zdarzyło się to na obozie jeździeckim na Mazurach, Byliśmy tam z ojcem i Krystyną, ale na przejażdżkę wybraliśmy się tylko z tatą. Koń mnie dosyć poturbował. Tata podjechał, zobaczył, że ja leżę na ziemi i ledwo dycham. Powiedział wtedy: "Karusiu, wiem, że cię boli, ale po upadku trzeba się podnieść i wsiąść na konia, bo potem możesz się go bać". Wsiadłam więc, wracaliśmy stępa, bolało mnie, łzy kapały jak groch. Czułam się bardzo nieszczęśliwa. Krystyna zadecydowała, żeby jechać do szpitala. Prześwietlenie wykazało, że mam połamane żebra. "Miało prawo cię boleć, miałaś prawo płakać", stwierdziła, bo wyczuła, że się wstydzę płaczu i tego, że nie okazałam się dość dzielna. Dostałaś prezent na pocieszenie? Karolina Wajda: Chyba byłam za duża na pocieszanie zabawką. Zresztą ojciec mnie pod tym względem nie rozpieszczał. Kiedy byłam mała, dostawałam różne misie. A potem chyba nie bardzo wiedział, co mogłoby się spodobać nastolatce. Pamiętam, że z podróży do Japonii przywiózł mi mikroskop. Była z niego bardzo dumna. Gdy dorosłam, dostawałam prezenty praktyczne, choćby pod choinkę wspaniałe buty do jazdy konnej. (…) Kiedy dotarło do ciebie, że ojciec jest wielkim reżyserem? Karolina Wajda: Byłam wychowywana przez mamę w poczuciu, że noszę nazwisko wyjątkowego człowieka i muszę zadbać o to, by nic na nim nie zaciążyło. Karolina Wajda szczerze o relacji z ojcem Karolina Wajda miała z ojcem serdeczne relacjie, jednak wszystki zmieniło się, gdy stała się nastolatką. Na chwilę przestała mieć z nim dobry kontakt z ojcem. Dlaczego? „Między moim 15. a 20. rokiem życia spotykaliśmy się, ale pozostawaliśmy jakby obok siebie. Nie jeździłam już do niego na weekendy, miałam już inne plany. Niewiele mu o sobie opowiadałam, a on się nie dopytywał. Sądzę, że ojciec uważa okres dorastania za dosyć głupkowaty. Ja zresztą dzisiaj też", opowiadała w tej samej rozmowie. Na szczęście kontakt wrócił, kiedy Karolina Wajda skończyła 20 lat. „Mieszkałam wtedy na wsi, w Głuchach, sama z całym moim zwierzyńcem – psami, kotami, końmi. Odwiedziłam koleżankę. Oglądałyśmy Dziennik i nagle pokazali mojego ojca – zdjęcie w rogu telewizora. Powiedzieli, że zasłabł podczas wizyty u Vaclava Havla i leży w klinice w Pradze. Brzmiało to strasznie. Przez całą noc organizowałam zastępstwo na wsi, a rano zjawiłam się w konsulacie czeskim po wizę. Potem wsiadłam w samochód i pojechałam do Pragi. Odnalazłam ojca. Widziałam w jego oczach zaskoczenie moim przyjazdem. Pewnie nawet nie wiedział, że o jego chorobie powiedziano w telewizji. Nagle poczułam, że go tak strasznie kocham, jest mi tak bardzo bliski i chyba był szczęśliwy, że się zjawiłam. A dla mnie to było najzupełniej oczywiste. Czułam, że jestem tam, gdzie powinnam być", mówiła na łamach VIVY!. Reżyser nauczył córkę empatii czy szacunku do drugiego człowieka. Karolina wiedziała, że ojciec ją kocha, jednak dla niego prorytetem była praca, a nie relacje rodzinne. „My w ogóle mało rozmawiamy o uczuciach. Ojciec chyba uważa, że nie wszystko, co się czuje, należy nazywać. Tylko że musiałam dorosnąć, by to zrozumieć. Nigdy nie starał się mnie na siłę zdobywać. Słowem czy prezentami. To ja musiałam stać się dorosła, by pojąć, na czym polega jego miłość", opowiadała w 2000 roku w rozmowie z VIVĄ! Miał wobec ciebie jakieś oczekiwania? Karolina Wajda: Na pewno chciał, żebym została malarką. Pewnie dlatego, że sam maluje. Uważa to za wspaniale zajęcie i chciał, żebym tę pasję podzieliła. Żebym zrealizowała jego marzenia. Poza tym wiedział, że jestem bardzo przywiązana do domu w Głuchach, jako malarka nie musiałabym stąd wyjeżdżać. Tylko że malarstwo albo się w sobie nosi, albo nie. (...) Znaleźliście dla siebie na nowo klucz? Karolina Wajda: Bardzo się wszystko zmieniło. Nie jestem już zbuntowaną nastolatką. Uważam, że pewne decyzje życiowe powinnam wyjaśnić swojemu tacie, i robię to. Myślałam, ze jest zbyt wielki, by zajmować go swoimi błahostkami. Ale w pewnym momencie zaczęłam mu opowiadać o sobie, o najprostszych sprawach, że się urodzą szczeniaki albo że będą małe koty, albo że konie będą się rodziły i dlaczego te konie, a nie inne. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że jego to bardzo interesuje. I te kury, i konie, i dom, i jak rozwiążę ten czy inny problem. Rysujemy razem, projektujemy stajnie, oświetlenie, gdzie co będzie stało. (...) Zawiódł Cię kiedyś? Karolina Wajda: Nigdy, to ja się starałam, żeby go nie zawieść. Zaskoczył Cię kiedyś? Karolina Wajda: Myślę, że zawsze mnie zaskakuje swoją otwartością na świat, na nowości. To ja cały czas gonię za nim. Nawet na planie filmowym, gdy byłam jego asystentką przy realizacji „Pana Tadeusza”, nie mogłam za tatą nadążyć. Dosłownie. On tak szybko biega. Mówię: „Tato, mamy przecież motorolę i jak jesteśmy pół kilometra od siebie, to możemy się przez nią porozumieć””. A ojciec: „Pamiętaj, że nigdy nic nie załatwisz przez to urządzenie. Jak chcesz, żeby coś zrobili, musisz pójść im to powiedzieć”. No i zanim skończył, już biegł. Krzyczę: „Tato, zaczekaj, może ja pobiegnę!”. Nie, on już na dole, a je ledwo nadążam. Czytaj również: Dzięki chorobie przewartościowała swoje priorytety. Tak Dorota Gardias mówi o walce z nowotworem Karolina Wajda jako asystentka reżysera na planie filmu "Pan Tadeusz" w 1998 roku. Karolina Wajda wspólnej pracy z ojcem Jak Ci się z nim pracowało? Karolina Wajda: Trudno, bo strasznie się bałam. To znaczy świetnie, ponieważ ojciec jest bardzo zdecydowany, zdyscyplinowany i wie, czego chce. A trudno dlatego, że bałam się pewnej niezręczności wynikającej z naszego pokrewieństwa. Nie chciałam, żeby czuł się zobligowany do większej tolerancji dla mnie niż dla innych. Na pewno nie wrzeszczałam przez cały plan: „Tatusiu, załóż szalik, bo się przeziębisz". (…) Zawsze mogła na niego liczyć. Karolina Wajda: Niedawno przyjechał, by podeprzeć drzewka, i wykończył całą ekipę pomocniczą. Chłopi, wiadomo, pochodzą, pomarudzą, tu coś przybiją, tam stłuką młotkiem, usiądą, zapalą papierosa. Boże, ojciec przyjechał na trzy dni, a oni po prostu słaniali się na nogach, bo musieli mu pomagać. Z tatą to tak wychodzi, ze on bierze te wszystkie kije, siekiery i rusza galopem, żeby następne drzewko podeprzeć. Oni muszą za nim biec, a w ogóle nie są przyzwyczajeni do takiego tempa pracy. Ja te że byłam ledwo żywa, bo to po prostu jest nie do wytrzymania. Woła: „To należy zreperować!”, i już chwyta za młotek, za gwoździe. Ja mówię: „Tato, chwilę, może ten pan to zrobi”. A on nie: „Jak sama nie zrobisz, nie będzie zrobione. Nawet jak na spacer idziemy, proszę: „Tato, poczekaj, otworzę bramę”. Nie, on już siedzi na ogrodzeniu, już przeszedł, już przeskoczył. Teraz to moi robotnicy pytają: „A kiedy pan Wajda przyjedzie? Bo musimy siły zebrać”. Jak zareagowała na Oskara dla ojca? Karolina Wajda: Może to zabrzmi niewłaściwie, ale dla mnie ta nagroda była czymś oczywistym. Nie wpłynęła zresztą na moją ocenę jego filmów, bo zawsze wiedziałam, że jest wspaniałym reżyserem. Uważam, że mógłby to być już co najmniej drugi Oskar. Pierwszego tata powinien był dostać za „Ziemię obiecaną” i kto wie, czy nie za „Panny z Wilka”. Wiem jednak, że on nie robi filmów dla Oskarów, tylko ludzi. I dla siebie. A że go uhonorowano… To dobrze. Cieszę się za siebie i za niego, bo zdobył tyle, ile można w tej dziedzinie sztuki osiągnąć. Zobacz także: Danuta Stenka o braku wiary w siebie: "Przychodziłam po próbie, zwierzałam się mojemu mężowi i płakałam"
Poszła inną drogą. Tak wyglądają relacje Karoliny Wajdy i Beaty Tyszkiewicz
„Łączy nas nie tylko relacja matka-córka, ale i przyjaźń”, wyznała córka wybitnych artystów
Karolina Wajda jest córką Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy. Mimo że ich pociecha wybrała inną drogę, to wciąż budzi wielkie zainteresowanie. Dlaczego? Wszystko za sprawą jej popularnych rodziców. Jak potoczyły się jej losy i czy nadal utrzymuje kontakt ze swoją rodzicielką? Jak dzisiaj wyglądają ich relacje? View Ediplayer on the source website Relacje Beaty Tyszkiewicz z córką Karoliną Wajdą Karolina Wajda często opowiadała o swoich rodzicach. Przyznawała też, że ma bardzo dobre stosunki ze swoją mamą. „Ja jednak jestem w tej szczęśliwej sytuacji, że cały czas mam z Mamą bliski kontakt […] Łączy nas nie tylko relacja matka-córka, ale i przyjaźń [...] Troszczę się o nią. Wzajemna troska zawsze była dla nas wyrazem miłości”, wyznała w rozmowie z VIVĄ!. A czy obecnie mieszka ze swoją rodzicielką? „Nie bardzo chce tu zamieszkać. Dobrze czuje się w swoim warszawskim mieszkaniu, gdzie żyje od wielu lat. Tam jest jej miejsce”, opowiadała w 2020 roku. W tej samej rozmowie dodawała, że chciałaby, żeby do tego doszło, jednak ulubienica widzów woli przebywać w mieście. „Zawsze o tym marzyłam. Myślę też, że Mama by chciała, abym ja zamieszkała w Warszawie. Ale obie zostawiamy sobie wiele wolności”. Karolina nie wyobraża sobie życia poza ukochanym dworkiem. „Myślę, że już się trochę od miasta oddaliłam. W Głuchach mieszkam od 22. roku życia. Korzystam jednak z uciech Warszawy, tu mieszkają moi przyjaciele. Byłam niedawno na „Damie Kameliowej”, chadzam do kina i restauracji, ale jednocześnie pozostawiam sobie komfort schronienia się przed zgiełkiem wielkiego miasta”, dodawała na łamach VIVY!. Jak widać, relacje między Karoliną Wajdą i Beatą Tyszkiewicz są doskonałe. „Zawsze byłyśmy blisko i nadal tak jest. Kiedy jeszcze prowadziłam stajnię w Łazienkach, u Mamy bywałam codziennie. Niewiele się w tej kwestii zmieniło”, zapewniała Karolina Wajda w 2020 roku. 55-latka dodała, że żałuje, że jej mama wycofała się z życia publicznego, jednak w pełni rozumie jej decyzję. „Wydaje mi się, że wielu ludziom jest potrzebna, a oni są potrzebni jej. Moja Mama całe życie funkcjonowała w takiej cudownej symbiozie z ludźmi, którzy ją otaczają, widzami i fanami. Bardzo wiele osób prosi, abym ją pozdrowiła od nich i mówią, że brakuje im ciepła, jakie biło od Beaty Tyszkiewicz. Ona tym ciepłem obdarzała ludzi i nadal obdarza, chociaż nie bezpośrednio”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maria Sadowska z dziećmi na czerwonym dywanie. Tak wyglądają Lili i Iwo Beata Tyszkiewicz z córką Karolina Wajda, 1995 rok Beata Tyszkiewicz, Karolina Wajda, 9. Jeździeckie Mistrzostwa Gwiazd Zakrzów 2006, Zakrzów Kim jest Karolina Wajda? Córka Andrzeja Wajdy i Beaty Tyszkiewicz urodziła się w 1967 roku. Mimo że pracowała na planach filmowych i wystąpiła w kilku produkcjach, to swojej przyszłości nie związała ze światem artystycznym. Nie chciała iść tą samą drogą co jej rodzice. Nie czuła się dobrze w blasku fleszy. Zdecydowała, że zamieszka na wsi, która jest oddalona od Warszawy o kilkanaście kilometrów. Obecnie jej miejscem na ziemi jest rodzinna posiadłość Cypriana Kamila Norwida. To właśnie tam znajduje się muzeum popularnego poety, Akademia Sztuki Jeździeckiej oraz stajnie. Wszystko zarządzane jest przez Karolinę Wajdę. „Wspaniale jest móc mieszkać w domu swojego dzieciństwa”, mówiła w rozmowie z VIVĄ!. Gdy zmarł reżyser, media zastanawiały się, jak zostanie podzielony jego majątek. Koniec końców Krystyna Zachwatowicz, czyli ostatnia żona wybitnego artysty otrzymała prawo do majątku oraz filmów stworzonych przez Andrzeja Wajdę. Jego córka nie pozostała z niczym. Sąd wówczas orzekł, że to właśnie ona odziedziczy po ojcu przedwojenną willę na warszawskim Żoliborzu oraz rodzinny dom w Głuchach. Przypomnijmy, że córka artystów miała dwóch mężów: Artura Nowakowskiego oraz Paula Montanę. CZYTAJ TEŻ: Nie żyje były mąż Pauliny Młynarskiej. Michael Moritz był znanym radiowcem Beata Tyszkiewicz i Karolina Wajda, 8 Jeździeckie Mistrzostwa Gwiazd — Zakrzów, 27-28.08.2005 rok Beata Tyszkiewicz, Karolina Wajda, Nagranie programu „Pytanie na śniadanie, Warszawa 19.06.2009 rok
Beata Tyszkiewicz wymaga stałej opieki. Córka Karolina Wajda podjęła trudną decyzję
"Czuje się słabsza i nie chce swoją słabością obarczać innych"
Beata Tyszkiewicz to ikona polskiego kina. W pamięci widzów zapisała się rolami m.in. w „Lalce”, „Wszystko na sprzedaż” czy „Seksmisji”. Ostatnimi laty zasiadła w jury programu „Taniec z gwiazdami”, gdzie łaskawym okiem oceniała taneczne postępy popularnych osób. W 2017 roku, po raz ostatni widzowie mogli podziwiać sympatyczną jurorkę w tanecznym show. Po odejściu z programu całkowicie wycofała się z życia medialnego. Według najnowszych doniesień prasy, 83-letnia aktorka musi być obecnie pod stałą opieką. W związku z tym, córka aktorki Karolina Wajda w trosce o zdrowie swojej mamy podjęła trudną decyzję. Beata Tyszkiewicz wycofała się z życia medialnego Beata Tyszkiewicz zadebiutowała przed kamerą w 1957 roku w filmie „Zemsta” stworzonego na podstawie książki Aleksandra Fredry. Jako tytułowa Klara oczarowała zarówno widzów, jak i krytyków filmowych. W przeciągu kilkudziesięciu lat zagrała wiele ról filmowych i serialowych. Jednak młodsza widownia kojarzy ją głównie z „Tańca z gwiazdami”, gdzie przez 12 lat i 19 edycji wystawiała w większości same „10.” tańczącym gwiazdom. Cztery lata temu Beata Tyszkiewicz zrezygnowała z dalszego oceniania tanecznych par. W międzyczasie zagrała jeszcze w filmie „Studniówk@” i na dobre pożegnała się z życiem w blasku fleszy. Na początku lata w 2018 roku aktorka miała zawał, który jednoznacznie potwierdził słuszność podjętej przez nią decyzji o wycofaniu się z życia publicznego. „Ja się już chyba napracowałam w życiu, nie? Wypada zacząć odpoczywać”, oznajmiła w tabloidzie „Super Express”. Czytaj także: Alfabet Beaty Tyszkiewicz: o wielkiej aktorce opowiadają jej znani przyjaciele Beata Tyszkiewicza, sesja dla magazynu VIVA!, luty 2015 rok Beata Tyszkiewicz potrzebuje stałej opieki Obecnie Beata Tyszkiewicz unika wychodzenia na czerwony dywan, pozowania do zdjęć czy brania udziału w wydarzeniach kulturalnych. Nie jest też zainteresowana nowymi rolami. I pomimo że gwiazda w przeszłości nie stroniła od bankietów i spotkań towarzyskich to teraz jej azylem jest dom. wielu miesięcy nie pojawia się na salonach. „Ma to związek z szacunkiem, jakim mama darzy swoich widzów. Czuje się słabsza i nie chce swoją słabością obarczać innych”, tłumaczyła Karolina Wajda w rozmowie z "Super Expressem". Córka chciała, aby mama zamieszkała z nią w dworku w Głuchach. Jednak 83-latka nie brała w ogóle tego pod uwagę. W związku z tym, Karolina Wajda codziennie jeździ 50 kilometrów do Warszawy, aby odwiedzić swoją mamę i sprawdzić, czy wszystko w porządku. Okazuje się, artystka odmówiła również towarzystwa zwierząt w domu, które mogłyby wpłynąć pozytywnie na nastrój kobiety. „Proponowałam, że przywiozę jej kota, bo uważam, że zwierzęta pozytywnie wpływają na człowieka, też odmówiła”, zdradziła w tabloidzie. Jak każde dziecko, tak i Karolinie Wajdzie zależy na zdrowiu i dobrym samopoczuciu mamy. Beata Tyszkiewicz z każdym rokiem jest coraz słabsza i traci coraz więcej energii życiowej. Do tego wymaga stałej opieki. W związku z tym najstarsza córka podjęła decyzję o wspólnym zamieszkaniu. Chce w ten sposób mieć seniorkę na oku oraz z troską się nią zająć. I co najważniejsze nie chce angażować do pomocy obcych ludzi ani tym bardziej oddawać mamy do domu opieki. Karolina wkrótce przeprowadzi się na stałe do ukochanej mamy. „Do końca roku przeprowadzę się do mamy. Robię to dla niej, bo wiem, że najlepiej czuje się wśród najbliższych”, stwierdziła Karolina Wajda w rozmowie z tygodnikiem dla "Na Żywo". Beata Tyszkiewicz ma jeszcze jedną córkę Wiktorię Padlewską. Kobieta wraz ze swoją rodziną mieszka na co dzień w Szwajcarii i jest rzadkim gościem w Polsce. Dlatego jedynym rozwiązaniem jest, aby to właśnie Karolina Wajda zamieszkała z mamą. Czytaj także: „Mama tak zadecydowała, a w swoich decyzjach jest bardzo wytrwała” Beata Tyszkiewicz, Karolina Wajda
„Mama tak zadecydowała, a w swoich decyzjach jest bardzo wytrwała”
Karolina Wajda o relacji z Beatą Tyszkiewicz, miłości do koni i planach na przyszłość
Dlaczego dworek w Głuchach określa mianem „swojego miejsca na ziemi”? Jaka relacja łączy ją ze słynną Mamą, Beatą Tyszkiewicz? I jak wyglądają jej plany na przyszłość? Karolina Wajda odpowiada na te i inne pytania w niezwykle ciepłym wywiadzie Krystynie Pytlakowskiej. View Ediplayer on the source website Karolina Wajda wywiad VIVA! Czy coś zmieniło się w Twoim dworku w Głuchach? Czas mija nieubłaganie, ale ten dom ma to do siebie, że niewiele się zmienia i chyba za to lubię go najbardziej. Mieszka tu wiele zwierząt: kury, perliczki, gęsi, kaczki, kozy. Ostatnio wróciłam też do hodowania kotów. Mam hodowlę wspaniałych kotów orientalnych, które mają niezwykły charakter. Hodowlę nazwałam Wakaro od pierwszych liter mojego nazwiska i imienia. Niezmiennie towarzyszą mi konie. Od marca Akademia Sztuki Jeździeckiej Karoliny Wajdy rozpoczyna kolejny już cykl szkoleń uczących poprawnej jazdy konnej, poświęcony prawidłowemu dosiadowi. Klasyczna Szkoła Dosiadu, tak się ten cykl nazywa, pozwala ludziom zrozumieć i nauczyć się, jak prawidłowo, wygodnie i bezpiecznie jeździć konno. Twoja mama jeździ konno? Nie. Ojciec kiedyś przez pewien czas jeździł konno ale mam wrażenie że robił to dla mnie. A Mama tylko raz na potrzeby jakiegoś filmu. Uważa jednak, że nie jest naturalne, aby jedno zwierze jeździło na drugim. Pewnie boi się o Ciebie. Niezależnie od tego ile mamy lat, dla mam zawsze pozostajemy dziećmi i to jest w nich najwspanialsze. Staram się nie przysparzać Jej zbyt wielu trosk. Pamiętasz, kiedy pierwszy raz wsiadłaś na konia? Miałam trzy lub cztery lata. Pierwszy mój kontakt z końmi miał miejsce właśnie tutaj - w posiadłości, w której mieszkam do dziś. Dziwne, ale było to w ubiegłym wieku, kiedy prace polowe wykonywane były przy pomocy koni, a traktorów prawie nie było. Sąsiadujący z nami gospodarze mieli konie i to na nich jeździłam na oklep. Rodzice, kupując dworek w Głuchach, wybrali Ci przyszłość. Pozostawiali mi zawsze wolność wyboru ale wspaniale jest móc mieszkać w domu swojego dzieciństwa. Myślę, że nie lubiłabyś mieszkać w mieście. Mieszkałam w Warszawie i Paryżu, doceniam życie w mieście ale ten dom, kilkadziesiąt kilometrów pod Warszawą, jest nie tylko miejscem zamieszkania. Jest też ostoją, jaką daje dom rodzinny. Tutaj czuję, że to moje miejsce na ziemi. Przemawia przez nie historia. Kiedyś to był dom rodzinny Cypriana Kamila Norwida. Za to też go polubiłam. Stworzyłam tu muzeum Norwida, żeby pamięć o nim trwała. To był dom wielu różnych rodzin i wyrosło w nim wiele pokoleń. Odbieram go jako żywy twór, coś co otacza mnie ciepłem i daje schronienie. Mieszkałaś tam jako dziecko, z obojgiem rodziców? Tak, jako bardzo mała dziewczynka. A potem Mama spędzała tu ze mną wolne chwile i wakacje, a Ojciec regularnie do mnie przyjeżdżał, zwłaszcza latem, bo lato najczęściej spędzałam tutaj. Poniekąd moi rodzice zawsze są tu obecni, poprzez czas i troskę, którą temu domowi poświęcili. Ale mama też polubiła ten dworek? Myślę, że tak, aczkolwiek zawsze traktowała go jako dom letni, nigdy całoroczny. Zresztą praca aktorska wiązała się z koniecznością towarzyskiego życia i byłoby trudno przemieszczać się często do Warszawy. Dzisiaj te odległości bardzo się zmniejszyły i nasz świat się bardzo zmienił. Martwimy się problemami innych kontynentów, a kiedyś nie mieliśmy do nich dostępu. Dzisiaj pokonujemy odległość z Głuch do Warszawy z łatwością, bo wszyscy mają samochody. Gdy miałam 10 lat, to raz dziennie jeździł autobus z Warszawy. Mama mojej Mamy, zwana przez nas Bebe jeździła nim, bo nie lubiła prowadzić samochodu. A dzisiaj autobusy jeżdżą co 20 minut. Mama dojeżdża do Ciebie? Lubi przyjeżdżać w odwiedziny, natomiast nie bardzo chce tu zamieszkać. Dobrze czuje się w swoim warszawskim mieszkaniu, gdzie żyje od wielu lat. Tam jest jej miejsce. Ale chciałabyś, aby mieszkała z Tobą? Zawsze o tym marzyłam. Myślę też, że Mama by chciała, abym ja zamieszkała w Warszawie. Ale obie zostawiamy sobie wiele wolności. Warszawa i Ty, nie bardzo do siebie pasujecie. Tak jak Beata nie pasuje do życia wiejskiego. Myślę, że już się trochę od miasta oddaliłam. W Głuchach mieszkam od 22. roku życia. Korzystam jednak z uciech Warszawy, tu mieszkają moi przyjaciele. Byłam niedawno na „Damie Kameliowej”, chadzam do kina i restauracji, ale jednocześnie pozostawiam sobie komfort schronienia się przed zgiełkiem wielkiego miasta. Czy nie istnieje teraz jednak potrzeba, abyś była blisko Mamy? Zawsze byłyśmy blisko i nadal tak jest. Kiedy jeszcze prowadziłam stajnię w Łazienkach, u Mamy bywałam codziennie. Niewiele się w tej kwestii zmieniło. Jesteście ze sobą bardzo związane? Bardzo. Łączy nas nie tylko relacja matka-córka, ale i przyjaźń. Boisz się o nią, o jej zdrowie? Nie nazwałabym tego strachem. Troszczę się o nią. Wzajemna troska zawsze była dla nas wyrazem miłości. A jak się teraz czuje? Dobrze, chociaż postanowiła wycofać się z życia publicznego i towarzyskiego. A ja akceptuję jej decyzje. Szkoda, że nie chce wrócić chociaż na chwile na salony. Też żałuję, bo wydaje mi się, że wielu ludziom jest potrzebna, a oni są potrzebni jej. Moja Mama całe życie funkcjonowała w takiej cudownej symbiozie z ludźmi którzy ją otaczają, widzami i fanami. Bardzo wiele osób prosi, abym ją pozdrowiła od nich i mówią, że brakuje im ciepła, jakie biło od Beaty Tyszkiewicz. Ona tym ciepłem obdarzała ludzi i nadal obdarza, chociaż nie bezpośrednio. Myślisz, że jest zmęczona życiem publicznym? Trudno mi powiedzieć. Po prostu tak zadecydowała, a w swoich decyzjach jest bardzo wytrwała. Każdy ma do nich prawo jak i do życia takiego, jakiego pragnie. A my, cóż, możemy tylko żałować. Ja jednak jestem w tej szczęśliwej sytuacji, że cały czas mam z Mamą bliski kontakt. Od czasu do czasu rozmawiamy przez telefon, ale nie chce się spotkać na lunch. Musimy zaczekać. Może odpocznie i zmieni zdanie. Podobno pisze kolejną książkę. Mama na razie nie pisze książki. A Ty czym teraz żyjesz? Kończę remont domu mojego Ojca, zajęło mi to ostatnie trzy lata. I marzę o tym, żeby już wszystko było gotowe. To takie przyziemne marzenie, ale myślę, że jego urzeczywistnienie trochę zmieni moje życie. W pewnym sensie przywracanie temu domowi świetności było dla mnie radością, choć bardzo kosztowną i absorbującą. Nie myślałaś, aby tam zrobić muzeum, czy izbę pamięci Andrzeja Wajdy? Nie, bo chyba nie było to intencją mojego Ojca. Moim zdaniem pamięć po sobie pozostawił w swojej twórczości. Większość przedmiotów będących pamiątkami po nim została rozdana do muzeów. A ja mam ich bardzo niewiele, właściwie prawie żadnych mi nie pozostawiono. Co Ty mówisz?! Jako córka byłaś przecież najbliższą mu osobą. Z moim Ojcem byłam bardzo blisko i te rzeczy i sprawy, którymi wspólnie się zajmowaliśmy, lub które on mi podarował, mam u siebie - wiele książek, projekty, które wspólnie realizowaliśmy. Ale nie mam żadnych pamiątek rodzinnych, ani zdjęć rodziny mojego ojca. Nie bardzo miałabym co w takim muzeum umieścić. Ale został wspaniały dom, który mój Ojciec bardzo kochał. I Dwór w Głuchach, który był jego nie zrealizowanym, niestety, marzeniem o spełnieniu życia rodzinnego, jego ideą, żeby tam mieszkać razem ze mną i z moją Mamą, kiedy jeszcze byli razem. Z tego okresu mam ładne zdjęcia i wiem, że ubolewał nad tym, że tak się nie stało. A wracając do domu na Żoliborzu, myślę, że Ojciec chciał, abym ten dom zatrzymała, bo dla mnie to też moje dzieciństwo nierozerwalnie z nim związane. Miałam siedem czy osiem lat, kiedy ojciec go kupił. Na Żoliborzu spędzałam weekendy i Święta, a nawet mieszkałam tam jakiś czas, kiedy moja Mama była w Paryżu. Ten dom jest dla mnie pamięcią po moim Ojcu. To powinnaś być szczęśliwa, że go masz. Jestem bardzo szczęśliwa. I szczęśliwa także z tego powodu, że remont dobiega końca. Kiedy objęłam ten dom, był kruchy stary i zniszczony. Wszystko w nim wyremontowałam, natomiast zachowałam jego ducha. To piękny dom, taki akurat. Teraz będę chciała go wynająć i mam nadzieję że przyszli mieszkańcy docenią jego urok. Dom też pewnie jest szczęśliwy, że należy teraz do Ciebie. Należał już wcześniej, ale teraz ja się nim opiekuję. Zaprosisz tam swoją Mamę po skończonym remoncie? Oczywiście, bardzo jestem ciekawa jej opinii.
Karolina Wajda przegrała w sądzie z macochą o prawa do spadku po ojcu!
„Chciałam tylko zrozumieć, dlaczego Ojciec pokazał mi jedynie pierwszy testament”, mówi nam
Śmierć ukochanego ojca w październiku 2016 roku była dla niej ogromnym ciosem. Musiała po niej stoczyć walkę nie tylko z poczuciem olbrzymiej pustki po utracie bliskiej osoby, lecz także tę materialną, w sądzie, o prawa do spuścizny po nim ze swoją macochą, czwartą żoną wybitnego reżysera, Krystyną Zachwatowicz. Wpływ na to miała wersja testamentu, którą uznano za ostateczną a wedle której wszelkie prawa autorskie do dzieł oraz środków finansowych spoczęły na macosze Karoliny Wajdy. Polubowne rozwiązanie okazało się niemożliwe, sprawa trafiła na wokandę. Niestety, córka wybitnego reżysera przegrała. O tym, jak do tego doszło, o rozczarowaniu i trudnych relacjach z macodzą opowiedziała w szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Krystyna Pytlakowska: Czytałam, że walczysz o prawa do prowadzenia fundacji imienia twojego ojca Andrzeja Wajdy. Karolina Wajda: O nic już nie walczę a sprawa się już dawno zakończyła. Owszem, myślałam, że powołana zostanie fundacja na rzecz młodych talentów, bo taki był zapis w pierwszym testamencie mojego Ojca. W związku z tą koncepcją zrzekłam się praw do dziedziczenia. Ta Fundacja miała być jedynym jego spadkobiercą i miała powstać po jego śmierci, a której mój ojciec zapisał cały swój majątek. Ale to był pierwszy testament i jedyny mi znany. W tym testamencie był również zapis, że mam odziedziczyć prawa autorskie do jego dzieł. Po jego śmierci jednak okazało się, że powstało wiele testamentów i ostatecznie jedynym spadkobiercą została ostatnia żona Ojca. Podobno było siedem testamentów? Osiem albo dziewięć. W każdym razie w ostatnim zapisał wszystko swojej żonie Krystynie – oczywiście prawa autorskie również. Ja chciałam wyjaśnić, co się stało. Dziwne mi się wydawało, że nic mi o tych testamentach i zmianach nie powiedział. One się przeobrażały i żyły swoim życiem. Krystyna Zachwatowicz dysponuje teraz całym majątkiem mojego taty. Czy są miedzy tobą – córką – a panią Krystyną, macochą, jakieś relacje? Nie ma żadnych. Myślę że nigdy mnie nie lubiła. A jak bardzo, zdałam sobie z tego sprawę, gdy przekazała mi dom na Żoliborzu, w którym mieszkał mój Ojciec, który zresztą pozwoliłam jej zatrzymać po śmierci ojca tak długo, jak chciała. Na stałe bowiem już od kilkunastu lat mieszkała w ich mieszkaniu w Krakowie. Tobie zapisał dom, również wiele warty. Nie zapisał, tylko podarował i to na długo przed śmiercią dokonał aktu darowizny domu. Gdyby mi go nie podarował, też bym pewnie domu nie dostała. Podobno objęłaś dom zdewastowany, w strasznym stanie, z powyrywanymi kinkietami, lampami i wszystkim, co się dało zdemontować? Nie chcę tego komentować. I zaczęłaś remont. Tak, ten dom zresztą i tak nadawał się do remontu. W każdym razie informacja, że walczę o fundację to kaczka dziennikarska. Ja chciałam tylko zrozumieć, dlaczego Ojciec pokazał mi jedynie pierwszy testament, zarzekając się, że nie będzie go zmieniał. Zależało mu bardzo na tym, abym zrzekła się dziedziczenia, chociaż nie bardzo rozumiał, czemu ono ma służyć. Przykre to, co mówisz, bo właściwie nie korzystasz ze spadku po ojcu, który przecież cię bardzo kochał. Nie korzystam, bo tak naprawdę nie chodzi mi o majątek po Tacie. Teraz remontuję dom, co już kosztuje majątek, ale muszę to zrobić, bo dla mnie to ważna pamiątka po ojcu i część moich wspomnień z dzieciństwa. Mieszkał tam przecież. Masz o to wszystko żal do ojca? Nie, nigdy. To była jego decyzja. Nawet jeżeli podjął ją pod silnym wpływem. Ja cierpię z tego powodu, że odszedł i bardzo mi go brakuje
Kto odziedziczy spadek po Andrzeju Wajdzie? Sprawa trafiła do sądu!
Reżyser pominął w testamencie swoją córkę...
Andrzej Wajda, jeden z najwybitniejszych twórców światowego kina, zmarł 9 października 2016 roku w wieku 90 lat. Przed śmiercią reżyser postanowił spisać testament, o który właśnie toczy się sprawa w sądzie. Komu przepisał swój majątek? To nie jest do końca jasne… Jak donosi Fakt na przestrzeni lat spadkobiercy wielokrotnie się zmieniali. Córka Andrzeja Wajdy w jego ostatniej wersji została pominięta? Karolina Wajda postanowiła wyjaśnić sprawę ostatniej woli ojca! Testament Andrzeja Wajdy Dziennik Fakt dotarł do informacji, z których wynika, że słynny reżyser zostawił po sobie aż osiem wersji testamentu. Niestety, wciąż nie wiadomo, która z nich jest najbardziej aktualna. Podobno w pierwszej kolejności Andrzej Wajda przepisał prawa autorskie do swoich dzieł córce, Karolinie Wajdzie. A składają się na nie również tantiemy i licencje. Natomiast majątek miał być przekazany fundacji wspierającej uzdolnioną młodzież. Z kolei w ostatniej wersji spadkobierczynią uczynił swoją ostatnią żonę, Krystynę Zachwatowicz. „Gdy testament został otwarty, okazało się, że zakłada przekazanie całego majątku czwartej żonie, czyli Krystynie Zachwatowicz. Byłam tym zdziwiona, dlatego sprawę oddałam do sądu", wyznała Karolina Wajda w rozmowie z Faktem. Sporna kwestia ma zostać rozwiązana przez sąd. Dotychczas obyło się około 10 rozpraw, na których stawiło się kilkunastu świadków. Karolina Wajda podkreśliła, że kilka lat temu sama na życzenie ojca zrzekła się praw do dziedziczenia. „Jestem prawie pewna, że sąd uzna, iż ostatnia wersja testamentu jest obowiązująca, czyli majątek zostanie przekazany pani Krystynie. Uznam decyzję sądu i nie będę się od niej odwoływać”, dodaje. Karolinę Wajdę z ojcem łączyły bardzo dobre relacje. Był ciepły, życzliwy, czasem zamyślony i pełen empatii. Nie czuła też, że żyje w cieniu wielkiego artysty, a raczej w jego blasku. Dla niej był świętością. Dla Andrzeja Wajdy rodzinne życie nie było jednak najważniejsze. Ważniejsze były dla niego sprawy związane z twórczością, z filmem. „Przekazywał mi swoją mądrość życiową, powtarzając, że najważniejsze, by za bardzo się sobą nie przejmować, nie zagłębiać w siebie, w swoje uczucia, bo człowieka nadwrażliwego wszystko może wyprowadzać z równowagi. Należy mieć do siebie dystans. I że nie należy brać tego, co dzieje się wokół nas, zbyt osobiście. Trzeba iść dalej. Nie lubił psychoanalizy i ja go rozumiem. Był zresztą bardzo delikatny i tolerancyjny”, mówiła rok temu w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY!. Jaki będzie finał sprawy?
„Jestem związana z tym miejscem. Ten dom towarzyszy mi całe życie” zobacz dwór Karoliny Wajdy!
Tworząc najnowszy, jubileuszowy numer VIVY!, odwiedziliśmy w domu Karolinę Wajdę - córkę legendarnego reżysera. Po raz pierwszy od śmierci taty opowiedziała nam o dorastaniu w tym przepięknym wnętrzu, marzeniach, akceptacji i swojej pracy. Jak mieszka jej się za miastem? Dlaczego całe życie związana jest z tym miejscem? Jak ważne są dla niej zwierzęta? To była bardzo szczera rozmowa.
Co wspólnego miał Andrzej Wajda z „Godzillą”? I czy bał się śmierci? - zdradza córka reżysera Karolina Wajda
Na jakie filmy chodziła z tatą? Czy namawiał ją na posiadanie dzieci? O czym była ich ostatnia rozmowa? W najnowszej VIVIE! na pytania dotyczące słynnego ojca odpowiada Karolina Wajda. Córka Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy we wzruszającej rozmowie zdradziła Krystynie Pytlakowskiej jakim ojcem był wielki reżyser. A był ciepły, życzliwy, czasem zamyślony i pełen empatii. Nie czuła też, że żyje w cieniu wielkiego ojca. „Raczej w blasku. Po prostu sama znałam granice, nie wygłupiałam się tak, jak inne dzieci w szkole, nie robiłam min przez tylną szybę samochodu. Mama mówiła: „Karusiu, nie możesz się tak zachowywać, bo przyniesiesz wstyd swojemu Tacie”. Pamiętałam więc o tym, że nie mogę okryć go hańbą i zdzielić w głowę łopatką nieznośnego kolegę. Tata był dla mnie świętością.” Polecamy także: NASZE WSPOMNIENIA. Andrzej Wajda, człowiek który namalował nam Polskę „(…) Jechałam dziś samochodem i pomyślałam o Tacie, ponieważ przy krawężniku stała pani, czekając, aż ja przejadę. Od razu przypomniałam sobie, że jak miałam pięć albo sześć lat powiedział mi: „Karusiu, zawsze trzeba przepuszczać pieszych. Zatrzymać się i pokazać im dłonią, że mogą przejść. Ty siedzisz wygodnie w samochodzie, a oni idą pieszo marzną, może mokną. Pomyśl o tym”. Gdy Karolina Wajda była małą dziewczynką, często chodziła z tatą do kina „Gdy byłam mała, zabierał mnie na różne dziecięce filmy typu „Godzilla". Zabierał mnie też do wesołych miasteczek. Był bardzo opiekuńczy i czuły. Kiedy dorosłam, mniej chodziliśmy do kina – to wynikało z delikatności Taty, który nie chciał narzucać mi swojego stylu życia. Ojciec zawsze oglądał wiele filmów. Bardzo go interesowały. Myślę, ze interesowali go też inni twórcy kina, których starał się zrozumieć.” Wyznaje, że dla Andrzeja Wajdy to filmy były najważniejsze. I choć kochał ją nad życie, musiała pogodzić się z tym, że jej „braćmi” były właśnie filmy. „Musiałam się pogodzić z tym, że dla mojego ojca życie rodzinne nie było najważniejsze. Że, ważniejsze są dla niego sprawy związane z twórczością, z filmem. Uznałam, że jego wszystkie filmy to moi starsi „bracia”, którzy zostaną na zawsze i nie powinnam być o nich zazdrosna.” Oprócz filmów rozmawiali oczywiście o sprawach życiowych - posiadaniu dzieci, życiu na wsi, jakie wybrała Karolina, bardziej o faktach niż o emocjach. Za to nigdy nie rozmawiali o śmierci, bo ten temat nigdy nie był przez nich dostatecznie oswojony. „Przekazywał mi swoją mądrość życiową, powtarzając, że najważniejsze, by za bardzo się sobą nie przejmować, nie zagłębiać w siebie, w swoje uczucia, bo człowieka nadwrażliwego wszystko może wyprowadzać z równowagi. Należy mieć do siebie dystans. I że nie należy brać tego, co dzieje się wokół nas, zbyt osobiście. Trzeba iść dalej. Nie lubił psychoanalizy i ja go rozumiem. Był zresztą bardzo delikatny i tolerancyjny.” Polecamy także: Mój ojciec Andrzej Wajda. Jedyna córka reżysera Karolina Wajda opowiada nam o dzieciństwie Zdarzało się, że Andrzej Wajda rozmawiał z córką o dzieciach, których Karolina nigdy nie chciała mieć „Kiedyś Tata namawiał mnie na dziecko, uważał że kobiety które nie mają dzieci bywają głęboko nieszczęśliwe. Powiedziałam mu wtedy, że realizuję się w moim życiu zawodowym i to mi wystarczy. Nigdy już potem nie nalegał. Może uważał, że spełnił swój obowiązek rozmawiając z córką na tak poważny temat. Chciał żebym miała udane życie. Akceptował moje wybory.” A o czym była ich ostatnia rozmowa? „Zastanawiał się też, czy powinien lecieć do Rzymu na premierę „Powidoków”. Pytał: „Nie wiem, czy powinienem, czy mi zdrowie pozwoli”. A ja go przekonywałam, że trzeba tam pojechać, że nie można dać się zniewolić czasowi, że przecież jest w bardzo dobrej formie. Tata zresztą starał się pokonywać czas, tak, żeby czas nie pokonał jego.” Więcej w najnowszym numerze VIVY!
Dziedziczka pamięci, strażniczka dorobku. Kim jest Karolina Wajda?
To dla niej Andrzej Wajda oglądał Godzillę, jeździł na karuzeli i pielęgnował drzewa w sadzie. Dziś to ona musi zadbać o intelektualny dorobek ojca. Kim jest i czy podoła zadaniu? Polecamy też: Dzięki tym 7 filmom Andrzeja Wajdy, świat poznał historię Polski Jedyna córka Andrzeja Wajdy to owoc płomiennego uczucia, które połączyło reżysera z Beatą Tyszkiewicz, wówczas jedną z największych gwiazd polskiego kina. Ich córka przyszła na świat 29 czerwca 1967 r., gdy ojciec miał niemal 40 lat. Jednak małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Wajda i Tyszkiewicz rozstali się już pod koniec 1968 r. Karolina została z matką, jednak z ojcem spędzała niemal każdy weekend. Wspólnie chodzili do kina, jeździli konno, rozmawiali. "Sławni rodzice byli po prostu… rodzicami, którzy zapewniali jej miłość, ciepło i opiekę" – mówiła w wywiadzie, którego udzieliła nam w 2000 r. Córka wybitnego reżysera i jednej z największych polskich aktorek nie poszła w ich ślady. Karolina Wajda i Andrzej Wajda na podczas pracy nad filmem "Pan Tadeusz". Polecamy też: "Trzeba w życiu dużo rzeczy zrobić, żeby po śmierci ze trzy zostały". 10 najlepszych cytatów Wajdy Mimo roli w filmie Krzysztofa Zanussiego „Cwał” świadomie uciekła od życia w świetle fleszy. Tak mówiła o tym w ekskluzywnym wywiadzie dla Vivy!: "[Ojciec – przyp. Red.] Nigdy nie chciał, żebym została aktorką i nigdy nie wyraził ochoty, bym zajęła się reżyserowaniem. Zresztą ja nie wierzę w kobiety reżyserów, no, może poza Agnieszką Holland. Może bym nawet chciała reżyserować - podoba mi się to. Ale wiesz przecież, jak byłoby trudno z takim nazwiskiem" – mówiła Krystynie Pytlakowskiej w wywiadzie do VIVY! z 2003 Karolina Wajda dość długo szukała swojej drogi życiowej. Nie skończyła studiów prawniczych, próbowała swoich sił w dziennikarstwie, studiowała rzeźbę. Ostatecznie wybrała życie na wsi. Norwidowski dworek we wsi Głuchy był prezentem od ukochanych rodziców. Dziś opiekuje się zwierzętami, to jej pomysł na życie i źródło szczęścia. Prowadzi też Akademię Sztuki Jeździeckiej, organizuje pokazy i spektakle konne. „Dla mnie prawdziwe życie toczy się tutaj, na wsi. Utrwalanie pozycji towarzyskiej kompletnie mnie nie interesuje, ani gra w golfa, ani dalekie podróże. Owszem, mogę czasem gdzieś pojechać czy pójść, na jakaś galę. Ale to dla mnie chwilowe, jak dla innych weekendy na wsi” - mówiła. „Uważam siebie za kobietę na tyle interesującą, że oczekuję od mężczyzny uznania mojej siły i niezależności. Ale jednocześnie szukam w nim oparcia. A mężczyzna tego nie rozumie. No bo jak taka silna, to niech sobie radzi sama i mnie niesie! (…) Moje pasje są dla mężczyzn trudne do przyjęcia”, wyjaśniła VIVIE! w 2003 r. Karolina Wajda i Tessa Topolska w dużym salonie norwidowskiego dworku w Głuchach, 2000 rok. Polecamy też: „Wyglądał jak poraniony ptak”. Grażyna Szapołowska wspomina w rozmowie z VIVĄ swoje ostatnie spotkanie z Andrzejem Wajdą Prywatnie była wiązana m.in. z Aleksandrem Pociejem, była również żoną Artura Nowakowskiego. Dziś jest singielką, nie ma dzieci. To kwestia instynktu. Kwestia posiadania dzieci jest kwestią miłości, a nie kalkulacji. "Ja nie mam dzieci, bo widocznie mój instynkt nie był dostatecznie silny, by przełamać zdrowy rozsądek. Wiem, czym jest miłość macierzyńska, bo mam mamę, która mnie kocha. I żałuję, że nie przyjdzie mi tej miłości skosztować samej. Ale z drugiej strony - gorzej jest zmuszać się do posiadania dzieci. I znam kilka osób, które mają dzieci niejako wbrew sobie i wiem, że to jest niedobre” - wyznała Wajda w "Dzień Dobry TVN". Polecamy też: Mój ojciec Andrzej Wajda. Jedyna córka reżysera Karolina Wajda opowiada nam o dzieciństwie