„Dalej jestem bardzo zakochana”. Karolina Gruszka szczerze o mężczyźnie swojego życia i ich 18-letnim związku
Z okazji 46. urodzin Karoliny Gruszki przypominamy jej wyjątkowo osobisty wywiad dla magazynu VIVA!. Aktorka opowiedziała o miłości do Iwana Wyrypajewa, która trwa już 18 lat, wspólnych duchowych poszukiwaniach, rodzinie i tym, jak mimo życiowych doświadczeń wciąż potrafi z przekonaniem powiedzieć: „Dalej jestem bardzo zakochana”.
Choć ich życie naznaczyły dramatyczne wydarzenia związane z wojną i wyrokiem wydanym przez rosyjski sąd na Iwana Wyrypajewa, Karolina Gruszka nie ma wątpliwości, co pozostaje jej największą siłą. W rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY! (nr 18/2025) aktorka wróciła wspomnieniami do początku ich związku, opowiedziała o kilkunastu latach wspólnego życia, wzajemnym wsparciu i miłości, która – jak sama przyznaje – nie słabnie z upływem czasu. „Dalej jestem bardzo zakochana, cały czas w tym samym mężczyźnie, co jest sporym sukcesem” – mówi z uśmiechem. Karolina Gruszka i Iwan Wyrypajew. Historia miłości, która trwa już 17 lat. Wywiad VIVA! 18/2025 – Kiedy widziałyśmy się ostatnio, byłaś zakochana i radosna. Nie miałaś dzieci. Mieszkałaś w Moskwie, do Warszawy wpadałaś na chwilę. Wyglądasz tak samo, emocjonalnie coś się zmieniło? Dalej jestem bardzo zakochana, cały czas w tym samym mężczyźnie, co jest sporym sukcesem (śmiech). Ostatnio policzyliśmy z Wanią, że to już 17 wspólnych lat. Poza tym nie mieszkam już w Moskwie i mam cudowną córkę. – Jak zapamiętałaś Moskwę? Zadajesz mi strasznie trudne pytanie… Oczywiście mam piękne wspomnienia, ale przez wojnę w Ukrainie nie wracam do nich myślami. Bazuję na tym, co tam przeżyłam, czego się nauczyłam, ale nie ma już we mnie sentymentalnych inklinacji. Do garstki przyjaciół Rosjan tak, do miasta – nie. To, co się wydarzyło, wypaliło emocje. Od tamtego spotkania jedna rzecz zmieniła się diametralnie – żyjemy w energii wojny i ja to czuję każdego dnia. Być może jest to spotęgowane faktem, że mam męża Rosjanina, że prowadzę fundację, centrum międzykulturowe, skupiające wokół siebie artystów z doświadczeniem uchodźczym z Ukrainy, Rosji i Białorusi. Ich dramatyczne historie różnej maści związane z tą wojną są bardzo mocno obecne w moim codziennym życiu. Sprawiają, że dużo myślę na przykład o tym, co będzie, jeśli wojna rozleje się na Europę? Jak odnaleźć się w takiej sytuacji? Jak się zachować? Nie mam gotowych odpowiedzi na te pytania, mimo że wałkuję je od rana do wieczora. – Sąd w Moskwie nazwał Twojego męża Iwana Wyrypajewa zdrajcą i zaocznie skazał na osiem lat kolonii karnej za sprzeciw wobec wojny w Ukrainie. Po apelacji – siedem i pół. Dla nas to nie są abstrakcyjne liczby. One dotyczą naszego życia, naszej rodziny. Cieszymy się, że jesteśmy w Polsce, że Wania ma polskie obywatelstwo. Mamy bliskich znajomych Rosjan, którzy siedzą w więzieniu, bo nie zdążyli wyjechać, uciec. Żenia Berkowicz, poetka, reżyserka, wrażliwa i niezwykle utalentowana osoba, dostała wyrok za wiersze! Dwójce dzieci odebrano mamę na wiele lat. Takich absurdalnych, a jednocześnie okrutnych i bezwzględnych historii znam mnóstwo. Nie wspominając o tysiącach ukraińskich ofiar wojny. W porównaniu z nimi jesteśmy w naprawdę dobrej sytuacji. Oczywiście musimy uważać, na przykład podróżując. Są kraje, które mają z Rosją podpisaną umowę o ekstradycję i aktywnie z nią współpracują, na przykład Indie, bardzo dla nas ważne, do których wcześniej często jeździliśmy. – Nie zdawałam sobie z tego sprawy. Niby nic strasznego. Nic, z czym nie można sobie poradzić, a jednak podświadomie cały czas o tym myślisz. Zrobisz jeden nieuważny krok, będzie jakieś międzylądowanie i znajdzie się ktoś „ambitny”, kto będzie chciał się wykazać przed Moskwą. Znana z krytyki Kremla grupa muzyczna Bi-2 została aresztowana na lotnisku w Tajlandii. Czytaj też: Zaskakuje ją niezwykłą dojrzałością i wrażliwością. Topowa aktorka tylko nam opowiada o wyjątkowej więzi z 13-letnią córką – W Warszawie czujecie się bezpiecznie? Staram się nie zapuszczać w te rejony, bo nie chcę wpaść w manię prześladowczą. Nie chcę żyć w strachu. Wybieram wiarę w to, że żyjemy w kraju demokratycznym, który ma narzędzia, żeby nas chronić. – Rzadko słyszę tak poruszające wyznanie miłosne, jakie mąż zadedykował Tobie: „W moim życiu są dwa kluczowe wydarzenia. Pierwsze, że się urodziłem, drugie, że spotkałem Karolinę. Ona mnie uratowała. Bez niej by mnie nie było”. Poznaliśmy się w momencie, kiedy oboje byliśmy wewnętrznie pogubieni i poszukujący, a jednocześnie osamotnieni w tych poszukiwaniach. Gdy się spotkaliśmy, rozumieliśmy się intuicyjnie. Zaczęliśmy od mocnych, duchowych poszukiwań. Próbowaliśmy różnych praktyk duchowych, jeździliśmy bardzo dużo po świecie: Tybet, Indie, Indonezja, Peru, na retreaty i warsztaty, spotykaliśmy różnych nauczycieli. W Moskwie razem pracowaliśmy. Na przestrzeni lat wykrystalizowała się z tego wspólna, dość eklektyczna ścieżka. Idziemy nią obok siebie, ale zgodni co do tego, po co tu jesteśmy i jaka jest nasza rola na tym świecie. – Odnalazłaś to, czego szukałaś? Tak. Zaskakujące jest to, że można nie wiedzieć, czego się szuka, a jednak bardzo chcieć szukać. Ja naprawdę nie miałam pojęcia, o co mi chodzi. Wynikała z tego frustracja, wieczny smutek, ale też niepokój, który sprawiał, że szukałam na oślep. Oboje czuliśmy ten niesprecyzowany głód. Myślę, że spotkaliśmy się w momencie, kiedy byliśmy na to gotowi. Po drodze nauczyliśmy się wspierać, ale też szanować odrębność drugiej osoby. – Jaka cecha męża Cię zachwyca? Pierwsza, która przychodzi mi do głowy, to jego odwaga. Odwaga w podążaniu za prawdą. Mówieniu tego, co się myśli. Podawaniu w wątpliwość tego, co wydaje się oczywiste. Prawda daje wolność. Wania jest dramaturgiem, w związku z czym jest bardzo emocjonalny i w tych poszukiwaniach rzuca go w różne strony. Nie boi się pomylić. Nie boi się zapuszczać w rejony, które są niebezpieczne. To bywa trudne, ale myślę, że to jest jedyna droga, jeżeli chcesz zachować swoje człowieczeństwo, szczególnie w czasach, kiedy na co dzień jesteśmy świadkami okrucieństwa i zła, a z drugiej strony hipokryzji naszego zachodniego świata. Miał być ostoją i dawać poczucie bezpieczeństwa, a boleśnie rozczarował. – No cóż… Sprawiasz wrażenie kruchej, a jesteś silna. W filmie „Chopin, Chopin!” grasz hrabinę Delfinę Potocką, przyjaciółkę geniusza. To była fascynująca kobieta. Kiedy przeczytałam jej biografię, pomyślałam, że można o niej zrobić odrębny film. Jej życie obfituje w wątki barwne i tragiczne. Była damą, królową salonów, przyjaciółką Chopina, poetów, malarzy. Kobietą wpływową i majętną, ale też bardzo utalentowaną, o artystycznej duszy, która amatorsko malowała i pisała, ale przede wszystkim przepięknie śpiewała. Robiła ogromne wrażenie na muzykach. Podobno Chopin bardzo lubił, jak grała na harfie. A z drugiej strony urodziła pięcioro dzieci i wszystkie zmarły w młodym wieku. Mąż, hrabia Potocki przez lata maltretował ją fizycznie. A ona nie tylko znalazła w sobie siłę, żeby się rozwieść, ale jeszcze wywalczyła dożywotnią rentę w wysokości 100 tysięcy franków rocznie. Potrafiła zadbać o swoją niezależność finansową. W połowie XIX wieku to był nie lada wyczyn! Otaczali ją zakochani w niej mężczyźni, artyści, których była muzą i z którymi miała bardzo ciekawe relacje. Żałuję, że nie mogliśmy pokazać tego wszystkiego na ekranie. Chopin ją uwielbiał, dawała mu ogromne wsparcie. Oczywiście była wielbicielką jego talentu, ale wytworzyło się też między nimi pokrewieństwo dusz. I to trwało do końca jego życia. Była przy nim, kiedy umierał. Takie role przypominają mi, że film to piękna przygoda. – Grając konkretną postać, przyglądasz się sobie? Zawsze. Każda rola coś mi daje. Gdy czytam scenariusz, zadaję sobie pytanie, co mnie w tej postaci interesuje. Ostatni rok był dosyć różnorodny. Z jednej strony Chopin i Potocka. Z wielką radością wróciłam do muzyki Chopina i do jego życiorysu. To jest film o człowieku z krwi i kości, gdzie przeplata się energia geniuszu muzycznego i energia śmierci. Eryk wspaniale to zagrał, uchylając drzwi do jego wewnętrznego świata. Często słucham „Nokturnów” Chopina, czuć tam cierpienie, smutek i melancholię. Wierzę, że wielka sztuka pomaga oswajać świat. A z kolei w serialu „Breslau” gram psychoanalityczkę Ingę, uczennicę Freuda, która prowadzi własną praktykę. Ciekawa rola, mocno rezonuje z dzisiejszymi czasami. Moja bohaterka nie popiera faszyzmu, ale na biurku postawiła zdjęcie Hitlera i prowadzi terapię dla członka rodziny wysokiego urzędnika SS. Ma dylemat moralny. Jaką cenę jest gotowa zapłacić za możliwość wykonywania zawodu? Czasami myślę o znajomych, którzy zostali w Moskwie, nie popierają polityki Putina, ale żyją tam, robią tam kariery. Wiem, że mają rodziny, dzieci, kredyty… Jednak pracując w Rosji, wspierają system. I tu pojawia się pytanie: Mamy prawo ich oceniać czy nie? Czytaj też: Odnaleźli się w chwili zagubienia, są razem od prawie 20 lat. Ta miłość odmieniła wszystko. Ceniona aktorka tylko nam zdradza sekret związku – Może zostawmy to pytanie bez odpowiedzi... Myślałam na ten temat bardzo dużo i wiem, jak ja chciałabym się w takiej sytuacji zachować. Jednocześnie wzdryga mną, kiedy widzę, jak łatwo przychodzą nam dzisiaj kategoryczne oceny. Niemal w każdej kwestii. Klasyczna mieszczańska postawa – z perspektywy wygodnej kanapy powiem innym, jak mają postępować. Do tego niepotrzebna jest odwaga. Jestem za tym, że skupiać się na sobie. Na tym, by samemu zachowywać się w sposób uczciwy i odpowiedzialny. Na przykład zadając sobie trud, żeby weryfikować bombardujące nas zewsząd informacje. Patrząc na problemy w szerszym kontekście, dostrzegając ich złożoność. Nie powielając propagandowych haseł i nie ulegając zbiorowej nienawiści. – Też tak myślę, ale… wróćmy na bezpieczny teren, czyli do kina, na film „Zamach na papieża” Władysława Pasikowskiego. Ta współpraca była dla mnie dużym zaskoczeniem, bo nawet sama siebie nigdy nie kojarzyłam z filmami Pasikowskiego. Gdy zostałam zaproszona na casting, zastanawiałam się nawet, czy reżyser w ogóle wie, że ja przyjdę. Czy to był jego plan, czy zaprosiła mnie reżyserka castingu? W międzyczasie przeczytałam scenariusz „Zamachu na papieża” i pokochałam tę postać od pierwszego wejrzenia. Uwielbiam grać wyraziste, barwne kobiety, których życiowe doświadczenia są dalekie ode mnie. Ta ma na imię Maria, pseudonim artystyczny Bianka, jest prostytutką w hotelu Victoria. Poszłam na casting. Nie znałam wcześniej Pasikowskiego, słyszałam tylko plotki, że trzyma duży dystans do aktorów. I rzeczywiście casting trwał bardzo krótko, właściwie bez żadnego feedbacku. Wyszłam z myślą, że to była totalna katastrofa. Następnego dnia dostałam rolę (śmiech). – Dodam, że taki proces trwa zazwyczaj kilka tygodni. A Pasikowski Cię zobaczył i nie miał wątpliwości. Tego nie wiem. Pamiętam za to, że przez pierwsze dni czułam się zagubiona. Jestem aktorką, która uwielbia próbować, analizować, gadać z reżyserem, szukać nowych rozwiązań. Większość aktorów jest przyzwyczajona do dialogu z reżyserem na planie. Kończy się scena, reżyser przychodzi i mówi, że było fajnie albo że coś trzeba zmienić. A tutaj w ogóle tego nie było. Nie mieliśmy żadnych prób. Musiałam uwierzyć, że reżyser mi ufa, i poczuć, że ja ufam jemu. Zrozumiałam, że muszę znaleźć własny klucz do bycia na tym planie, a to wymagało ode mnie dokopania się do ukrytych pokładów ekstrawertyzmu i przebojowej wiary w siebie. I tak się stało. Poczułam niesamowitą wolność i to było wspaniałe uczucie. Tęskniłam potem i za tą bohaterką, i za tą wolnością. – A wolność w życiu? Żona, matka, kobieta 45-letnia może być wolna? Na tym polega chyba sens. Na poszukiwaniu tej wolności. Wchodzę teraz w nowy etap życia. Skończyłam 45 lat. Zamknęłam jedną połówkę, zaczynam drugą, kompletnie inną, i bardzo mocno to czuję. Nie dlatego, że w lustrze widzę zmarszczki, czuję to wewnętrznie. Odkrywam w sobie nowy rodzaj siły, która domaga się tego, by być z nią w kontakcie. Przed rozpoczęciem wywiadu opowiadałam ci, że chodzę na siłownię. Taka prosta rzecz. Nagle, w czysto fizyczny sposób poczułam, że muszę podnosić ciężary. Mnie samą to zaskoczyło. Całe życie uprawiałam jogę i do tej pory praktykuję, ale teraz siłownia zaczęła tę jogę wypierać. Czuję zmiany na płaszczyźnie psychicznej. Zawsze wydawało mi się, że moim problem jest to, że jestem zbyt emocjonalna. Teraz zaczynam brać odpowiedzialność za swoje emocje, szanować je i doceniać. To pomaga w drodze ku wolności, o którą zapytałaś. Dzięki temu łatwiej mi wychodzić z toksycznych sytuacji, rozróżnić, co jest moje, a co nie. Doszłam do punktu, w którym czuję się wystarczająco silna, żeby nie musieć się już z życiem mocować… Zobacz również: Karolina Gruszka o chorobie: „Gdy miałam jeszcze niezgłębiony temat, był we mnie lęk” …tylko? Chcę się na życie otwierać. Dla mnie wolność to świadome przyjmowanie tego, co przyniesie los, a nie wchodzenie z nim w konflikt. Tak naprawdę nie mamy wpływu na to, co do nas przyjdzie. Na końcu zawsze jest zaskoczenie. Nigdy nie wiesz, czy zaraz na ciebie lub twoich bliskich nie spadnie choroba, czy nie wybuchnie pandemia, wojna. Nie wiesz, kto jak się zachowa w trudnej sytuacji. Odkąd Rosja napadła na Ukrainę, wróciłam do książek Viktora Frankla i Etty Hillesum. Historie obozowe, które są opowieściami o znajdowaniu światła w największym mroku. Gdy wokół ciebie dzieje się coś strasznego, nie chcesz w tym zgubić swojego człowieczeństwa. Energia wojenna jest jak tornado, może cię łatwo porwać i sprawić, że zaczynają rodzić się w tobie uczucia, które graniczą z nienawiścią. Nie chcę w swoim życiu nienawiści. I nie chcę, żeby wojna w ten sposób wypaczała moją wrażliwość. – Macie 13-letnią córkę Maję. Staracie się ją jakoś ochronić przed światem zewnętrznym? O czym z nią rozmawiasz? O wszystkim, o czym ona chce rozmawiać. U nas w domu nie ma tematów tabu. Uważam, że rozmowy na trudne tematy są formą ochrony. Więc rozmawiamy, odpowiednio dobierając słowa, o wszystkim: o pandemii, o problemach psychicznych jej rówieśników, o dojrzewaniu, o wojnie, o tym, że tata jest Rosjaninem i ma wyrok, o chorobach w rodzinie. – Domyślam się, że Maja jest bardzo dojrzała. Bardzo mnie zaskakuje swoją dojrzałością. A jednocześnie wciąż ma w sobie dziecięcą wrażliwość. I co ciekawe, sama o nią dba. Bardzo lubię spędzać z nią czas. Kiedy dzieci idą do szkoły, wielu rodziców przestaje im czytać książki. Choć większość czasu Maja sama sobie czyta, mamy rytuał, że jedną książkę ja jej czytam. Zawsze wybieram książkę trochę trudniejszą, która zahacza o tematy ważne, tłumaczącą świat, opisującą rzeczywistość. Teraz czytamy „Świat Zofii” Josteina Gaardera i omawiamy kolejnych filozofów. Czasami czytam jej wieczorem dwie strony, które potem przeradzają się w półtoragodzinną rozmowę o życiu. To jest naprawdę świetne. Bardzo polecam takie wspólne czytanie. – Jak widzisz przyszłość? Staram się pielęgnować w sobie gotowość na wszystko, żeby się potem nie przestraszyć.
Karolina Gruszka o córce w wieku dojrzewania. Jedna rzecz zaskoczyła ją najbardziej
Karolina Gruszka rzadko odsłania kulisy swojego życia rodzinnego. Tym razem zrobiła wyjątek i opowiedziała o tym, co dzieje się w jej domu, gdy córka wchodzi w jeden z najbardziej burzliwych momentów życia. Muzyka Eminema, mroczny świat Billie Eilish i rozmowy o emocjach stały się dla aktorki początkiem ważnych refleksji o macierzyństwie, granicach i… pracy nad samą sobą.
Karolina Gruszka rzadko mówi o życiu prywatnym, ale gdy już to robi, potrafi zaskoczyć szczerością. W rozmowie dla magazynu „Pani” opowiedziała o córce, macierzyństwie i o tym, czego… sama wciąż się uczy. Jej słowa pokazują, że nawet jedna z najbardziej cenionych polskich aktorek mierzy się z bardzo uniwersalnymi dylematami. Karolina Gruszka o córce w wieku dojrzewania. „To daje pole do ważnych rozmów” Córka Karoliny Gruszki wchodzi właśnie w wiek dojrzewania, czyli czas intensywnych emocji i zmian. Aktorka podchodzi do tego etapu z ogromną ciekawością i otwartością. Jak przyznaje, razem z mężem starają się być blisko świata swojej córki. Czytają książki, które przynosi ze szkoły, a nawet poznają muzykę, której słucha. „Jestem tego ciekawa. Interesuje mnie to, czym ona żyje. Razem z Iwanem czytamy książki, które przynosi ze szkoły. Znamy też całą dyskografię Billie Eilish niemal na pamięć i sporo piosenek Eminema. Bo kiedy moja córka kogoś słucha, to robi to z pełnym zaangażowaniem, od rana do wieczora. (śmiech)", mówi. Artystka zauważa, że jej córka wchodzi w swoje pasje bardzo intensywnie. Gdy zaczyna słuchać jakiegoś artysty, robi to niemal bez przerwy. Aktorkę szczególnie fascynuje, że delikatna i wrażliwa dziewczyna tak bardzo polubiła właśnie twórczość Eminema. „Ciekawi mnie, czemu ona, delikatna i wrażliwa dziewczyna, upodobała sobie właśnie twórczość Eminema. Albo co przemawia do niej w muzyce Billie Eilish, która jest piękna, ale ma też w sobie dużo mroku. To daje pole do rozmów i podejmowania ważnych tematów", zwierza się ulubienica publiczności. CZYTAJ TEŻ: Beata Ścibakówna o byciu żoną Englerta. Małecki: „Poziom przerąbania o rozmiarach galaktycznych” „Nie można zostawiać nastolatków samych z ich emocjami” Karolina Gruszka uważa, że jednym z najważniejszych zadań rodzica jest towarzyszenie dziecku w tym trudnym okresie. Aktorka podkreśla, że warto tłumaczyć młodym ludziom, iż czas dojrzewania jest trudny dla każdego. Hormony mają ogromny wpływ na emocje, dlatego wątpliwości, wahania nastroju czy niepewność są czymś naturalnym. „Myślę, że nastolatkom warto tłumaczyć, że okres dojrzewania dla każdego jest trudny. I że tak niestety musi być, bo hormony szaleją, a one mają ogromny wpływ na nasze emocje. Chyba dobrze jest powtarzać im, że to normalne, że mają mnóstwo wątpliwości i są tacy chwiejni, ale to w końcu minie, to etap przejściowy. Ważne jest, żeby nie zostawić ich z tym samych. I żeby nie czuli się oceniani. Bo oczywiście nie ze wszystkimi zachowaniami musimy się zgadzać, ale powinniśmy starać się zrozumieć, co za nimi stoi. A jednym nieprzemyślanym słowem z łatwością możemy zniszczyć i tak kruchą już samoocenę nastolatka", wyznała. CZYTAJ TEŻ: Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię Macierzyństwo zmieniło ją bardziej, niż się spodziewała W tej samej rozmowie aktorka poruszyła też temat relacji z samą sobą. Przyznała, że przez lata miała tendencję do stawiania potrzeb innych ponad własnymi. Jak mówi, wiele kobiet z jej pokolenia zostało wychowanych w przekonaniu, że powinny być przede wszystkim silne i opiekuńcze. „Dziś już zdaję sobie sprawę, że jeśli ja sama nie będę troszczyła się o siebie, to nie nauczę tego mojej córki. I staram się patrzeć na siebie z czułością. Choć to bywa trudne, bo mam tendencję, żeby zapominać o sobie i stawiać potrzeby innych ponad własnymi", ujawnia. Macierzyństwo sprawiło jednak, że zaczęła patrzeć na siebie z większą czułością. Uświadomiła sobie, że jeśli sama nie będzie o siebie dbać, nie nauczy tego swojej córki. „Jestem z pokolenia kobiet, które tak zostało wychowane, my gen siłaczki i opiekunki wyssałyśmy z mlekiem matki. Na szczęście dużo zmienia we mnie właśnie macierzyństwo", kontynuuje. Narodziny dziecka były dla niej także momentem przełomowym. Pojawiła się w niej silna motywacja, by uporządkować w sobie sprawy, które wcześniej pozostawały nierozwiązane. Karolina Gruszka zauważa, że dzieci niezwykle szybko dostrzegają rozbieżności między słowami a czynami dorosłych. „Po przyjściu na świat Mai obudziła się we mnie motywacja, żeby naprawić w sobie to, co do tej pory było nienaprawione. Bo można wiele rozmawiać i tłumaczyć, ale dzieci są mądre i doskonale widzą, do których rad sami się stosujemy, a do których nie. Od razu wyczują sciemę", mówi. Artystka zwraca również uwagę na różnice między pokoleniami. Jej zdaniem młodzi ludzie są dziś znacznie bardziej asertywni. „Mojemu pokoleniu wydawało się, że nic nam się nie należy i musimy harować na swoją pozycję, a oni od początku znają swoją wartość. Nie zostają ,po godzi-nach", nie robią rzeczy, które wprawiają ich w dyskomfort. Ja czuję, że moja droga leży gdzieś pośrodku. Uczę się stawiać granice, ale czasem potrzebuję się zatra-cić, zmierzyć z niewygodą, zaryzykować. Bo kiedy poruszam się tylko i wyłącznie w bezpiecznej poprawności, to efekt rzadko bywa tworczy", podkreśla. Dla aktorki jedyną naprawdę nienaruszalną zasadą jest to, by nie robić krzywdy drugiej osobie. Wszystko inne, jak podkreśla, jest już bardzo indywidualną kwestią. Każdy ma inną wrażliwość, inne doświadczenia i inną gotowość do podejmowania ryzyka. „Tu nie ma złotych zasad poza jedną, nienaruszalną - żeby nie robić drugiej osobie krzywdy. A reszta to już indywidualna kwestia, bo mamy inną wrażliwość, inne postrzeganie świata i inną gotowość na robienie różnych rzeczy. Ja kocham w zawodzie aktorki właśnie to, że pozwala mi wychodzić z mojej strefy komfortu. Sprawdzać się w różnych trudnych sytu-acjach, żartować na każdy temat. Teraz mam przed sobą szalony rok, dużo trudnych wyzwań zawodowych. Z jednej strony bardzo się boję, a z drugiej przepełnia mnie ekscytacja", podsumowała. Źródło: Magazyn Pani. CZYTAJ TEŻ: Zniknął na ponad pół roku, ujawnił kulisy choroby. Jest spełnionym mężem i ojcem, choć z synem dzieli go zwłaszcza jedno
Stylizacje gwiazd na premierze międzynarodowej produkcji „Joika”
Karolina Gruszka, Tomasz Kot, Borys Szyc z żoną i światowej sławy baletnica Joy Womak
Dziś, 8 kwietnia 2024 roku, w warszawskim kinie Cinema City odbyła się oficjalna premiera biograficznego filmu „Joika”, która opowiada o życiu Jay Womack, pierwszej amerykańskiej baletnicy uczącej się w Moskiewskiej Akademii Baletu Bolszoj i drugiej zatrudnionej przez Balet Bolszoj. Obraz ten to koprodukcja USA, Nowej Zelandii i Polski, dlatego na ekranie obok gwiazdy takiej jak Diane Kruger, grającej słynną nauczycielkę baletu Tatiyanę Volkovą, zobaczymy m.in. Tomasza Kota, Borysa Szyca i Karolinę Gruszkę. Na warszawskiej premierze filmu pojawiła się także sama Jay Womak! O czym jest film „Joika” Na ekranie w Joy wciela się Talia Ryder, która, podobnie jak Diane Kruger, ma baletowe doświadczenie. Dzięki temu całość jest niezwykle wiarygodna. Tak o grze aktorskiej dwóch głownych gwiazd filmu mówił reżyser: „Poziom talentu i zaangażowania Talii i Diane jest oszałamiający. Dwie genialne aktorki wykonujące naprawdę przemieniającą pracę. Wiem, że jesteśmy o krok od czegoś naprawdę wyjątkowego”. O czym dokładnie opowiada „Joika? Młoda, ambitna balerina opuszcza dom i bliskich w Teksasie dla świata rosyjskiego baletu jako jedna z pierwszych Amerykanek przyjętych do Moskiewskiej Akademii Baletu Bolszoj. Pracując z legendarną nauczycielką - Tatyaną Volkovą - Joy Womack trenuje aby pewnego dnia zostać́ Primabaleriną. Za pięknem tańca czai się̨ świat pełen bólu i brutalnej rywalizacji. Joy jest zmuszona przekroczyć́ granice swojej fizyczności i psychiki kładąc na szali swoje zdrowie, relacje, a być́ może nawet całe swoje życie, w podróży do odkrycia i zrozumienia co naprawdę̨ oznacza być́ najlepszą. Stylizacje gwiazd na premierze filmu „Joika” Na premierę tego niezwykłego filmu, który jest prawdziwą ucztą dla oczu nie tylko dla fanów baletu, przybył tłum gwiazd, w tym oczywiście Tomasz Kot i Karolina Gruszka, którzy postawili na klasyczną czerń, a także Borys Szyc z żoną, którzy z kolei zdecydowali się na jasne, zdecydowanie bardziej wiosenne stylizacje. Sama Joy Womak z kolei pojawiła się w bardzo efektownej białej sukni odkrywającej ramiona. Kto za[prezentował się najlepiej? Gwiazdy na premierze filmu „Joika”: Joy Womak Gwiazdy na premierze filmu „Joika”: Karolina Gruszka Gwiazdy na premierze filmu „Joika”: Tomasz Kot Gwiazdy na premierze filmu „Joika”: Borys Szyc i Justyna Szyc-Nagłowska Gwiazdy na premierze filmu „Joika”: Kamil Lemieszewski i Ewa Kępys Gwiazdy na premierze filmu „Joika”: Katarzyna Zdanowicz
Mastercard OFF CAMERA ogłasza kolejne nominacje 16. edycji Festiwalu!
Kto zawalczy o tytuł Najlepszej Aktorki, Najlepszego Aktora i Mastercard Rising Star?
Ogłoszono właśnie kolejne nominacje do jednego z najbardziej wyczekiwanych kinowych wydarzeń tego roku. Mastercard OFF CAMERA to Konkurs Polskich Filmów Fabularnych, w którym spośród nominowanych filmów wyróżnieni zostaną również laureaci poszczególnych kategorii... Kto ma szansę zawalczyć o tytuły Najlepszej Aktorki, Najlepszego Aktora oraz Mastercard Rising Star? Poznajcie listę gwiazd! Mastercard OFF CAMERA — kto zawalczy o główną nagrodę? Międzynarodowy Festiwal Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA to nie tylko Konkurs Główny „Wytyczanie Drogi”, w którym twórcy z całego świata walczą o Krakowską Nagrodę Filmową Andrzeja Wajdy i 25 000 dolarów. To także Konkurs Polskich Filmów Fabularnych, w którym do zdobycia jest Nagroda Dominiki Kulczyk & dFlights w wysokości 100 000 zł. Spośród filmów, które są nominowane do Konkursu Polskiego jury wybiera także laureatów w konkursach na Najlepszą Aktorkę, Najlepszego Aktora i Mastercard Rising Star, czyli najlepszy debiut aktorski w filmie pełnometrażowym. 4 kwietnia 2023 ogłoszono nominacje w ramach nadchodzącej, szesnastej edycji Festiwalu. ZOBACZ: Mastercard OFF CAMERA ogłasza wszystkie filmy nominowane w tegorocznych konkursach Laureatów poznamy w czasie Gali Zamknięcia Festiwalu Mastercard OFF CAMERA w dniu 6 maja 2023 r. w Sali Audytoryjnej im. Krzysztofa Pendereckiego Centrum Kongresowego ICE Kraków, w której odbędzie się wydarzenie. Na Gali zostanie także wręczona Nagroda Publiczności 10 000 zł – partnerem jest BNP Paribas, a także nowa nagroda, która zostanie ogłoszona w połowie kwietnia. Karolina Gruszka, Wyrwa Klaudia Kurak, Tata Mastercard OFF CAMERA — lista nominacji Najlepsza Aktorka w filmach nominowanych w Konkursie Polskich Filmów Fabularnych – partner nagrody: Albert Riele (nagroda 10 000 zł): Dorota Pomykała, za rolę w filmie „Kobieta na dachu” Marta Stalmierska, za role w filmach „Hela”, „Apokawixa”, „Wyrwa” Karolina Gruszka, za rolę w filmie „Wyrwa” Sonia Szyc, za rolę w filmie „Miało cię nie być” Matylda Damięcka, za rolę w filmie „Apokawixa” Najlepszy Aktor w filmach nominowanych w Konkursie Polskich Filmów Fabularnych (nagroda: 10 000 zł): Hubert Miłkowski, za rolę w filmie „Norwegian Dream” Eryk Lubos, za rolę w filmie „Tata” Michał Żurawski, za rolę w filmie „Strzępy” Tomasz Kot, za role w filmach „Wyrwa”, „Niebezpieczni Dżentelmeni” Borys Szyc, za rolę w filmie „Miało cię nie być” Mastercard Rising Star – najlepszy debiut aktorski w filmie pełnometrażowym – partner nagrody: Mastercard (nagroda: 10 000 zł): Mikołaj Kubacki, za rolę w filmie „Apokawixa” Sonia Szyc, za rolę w filmie „Miało cię nie być” Klaudia Kurak, za rolę w filmie „Tata” Za wszystkich trzymamy kciuki! Hubert Miłkowski, Norwegian Dream Tomasz Kot, Wyrwa
Film “Wyrwa”, który już jutro wejdzie do kin, opowiada historię o tajemniczym wypadku samochodowym, który całkowicie zmienia życie Maćka granego przez Tomasza Kota. Stracił on w tym zdarzeniu żonę Janinę (w tej roli Karolina Gruszka), która najprawdopodobniej popełniła samobójstwo. Zrozpaczony mężczyzna postanawia odkryć prawdę o przeszłości swojej ukochanej, która wraz z biegiem wydarzeń zaskakuje go coraz bardziej. Fascynujący film z wartką akcją i gwiazdorską obsadą, która tłumnie pojawiła się na oficjalnej premierze filmu. Kto pojawił się na czerwonym dywanie? Czyja kreacja zachwyciła najbardziej? Jakie trendy lansują gwiazdy? ZOBACZ TEŻ: Gucci Continuum oferuje nowe podejście do zrównoważonego rozwoju, współpracy i cyrkularności Plejada gwiazd na premierze filmu “Wyrwa” Na oficjalnej premierze filmu “Wyrwa” nie mogło zabraknąć gwiazd na czerwonym dywanie. Ślicznie zaprezentowała się odtwórczyni jednej z głównych ról, czyli Karolina Gruszka, która na to wydarzenie wybrała wiosenną, kwiecistą sukienkę z bufiastymi rękawami i czerwonym odcieniu przełamanym zielonymi akcentami. Tomasz Kot także prezentował się fantastycznie w eleganckim garniturze, kamizelce z delikatnymi prążkami i białej koszuli. Przepięknie zaprezentowała się także Grażyna Torbicka, która postawiła na elegancki, dopasowany garnitur w prążki, który jest hitem tego sezonu! Zobaczcie w naszej galerii najciekawsze stylizacje gwiazd z premiery “Wyrwa”!
Karolina Gruszka o chorobie: „Gdy miałam jeszcze niezgłębiony temat, był we mnie lęk”
Jaki wpływ na jej życie prywatne i zawodowe ma stwardnienie rozsiane, na które choruje?
W 2017 roku usłyszała diagnozę — stwardnienie rozsiane. Karolina Gruszka nie załamała się. Mówi głośno o swoich doświadczeniach, edukuje na temat schorzenia, które dotyka coraz więcej osób. Ważne jest wczesne wykrycie, które zwiększa szansę na lepsze efekty leczenia i zatrzymanie choroby. Jaki wpływ na jej życie prywatne i zawodowe ma stwardnienie rozsiane, na które choruje? Aktorka opowiedziała o tym w nowym wywiadzie VIVY! Katarzynie Piątkowskiej. Karolina Gruszka o chorobie Wchodziłoby w grę w Twoim przypadku przyjęcie roli dla pieniędzy? Gdyby miało to w jakikolwiek sposób naruszyć moją wrażliwość, na pewno nie przyjęłabym takiej roli. Natomiast zdarza mi się brać udział w przyzwoitych projektach, które nie są superwyzwaniami artystycznymi. Powiedzmy sobie szczerze, że filmy wybitne powstają w Polsce, czy nawet na świecie, stosunkowo rzadko. To, co jest dla mnie ważne, to żeby scenariusz czymś mnie zaciekawił, żebym mogła się w niego zaangażować. Zwracam też dużą uwagę na to, z kim mam pracować. Jestem na takim etapie życia, że czasami podejmuję takie decyzje. Nie żałujesz ich? Nie, ale czasami tęsknię za kinem, które niesie ze sobą nie tylko jakąś mniej lub bardziej interesującą historię, ale przede wszystkim jest bardzo blisko bohatera, dotyka jakiejś istotnej prawdy o człowieku. Sprawdź też: Karolina Szostak z mamą Marylą: „Zamieniłyśmy się rolami. Kiedyś mama bardzo dbała o mnie. Teraz ja tak samo dbam o nią" Karolina Gruszka na planie 2. sezonu "Nieobecnych" - odcinek 8, luty 2022 Chorujesz na stwardnienie rozsiane. Czy choroba ma wpływ na Twoje życie? Na co dzień w ogóle o niej nie myślę, bo dzięki leczeniu od lat nie mam żadnych objawów. Nie miałam też szczególnej potrzeby dzielenia się historią swojej choroby, ale mam poczucie, że społeczeństwo mylnie odbiera osoby chore na SM. Ludzie wyobrażają sobie, że po diagnozie prosta droga prowadzi na wózek inwalidzki. A w tej chwili dostępne są bardzo skuteczne leki, które hamują jej rozwój. Do tej pory za leczenie płaciłam sama, ale teraz lek, który przyjmuję dwa razy w roku, jest refundowany. Cały myk polega na tym, żeby wcześnie zacząć się leczyć, po to, by zachować pełną sprawność. Dlatego uznałam za ważne, żeby o tym mówić. To znaczy, że miałaś szczęście w nieszczęściu, że dość wcześnie dowiedziałaś się o chorobie? Dokładnie. Ja wiedziałam, czego szukać, do jakiego lekarza zgłosić się z moimi objawami, bo w otoczeniu mam osoby chorujące na SM. Miałaś żal do losu, że na Ciebie trafiło? Każdemu z nas coś się w życiu przydarza. Jak nie taka choroba, to inna, jak nie nam, to bliskim. Gdy miałam jeszcze niezgłębiony temat, był we mnie lęk. Teraz wiem o SM naprawdę dużo. Zmieniłaś coś w swoim życiu w związku z diagnozą? Bardziej o siebie dbam. A to jest akurat dobre. Zredukowałam stres, który był związany głównie z pracą, o jakieś 80 procent. Gdybym nie zachorowała, też pewnie bym to zrobiła, tylko trochę później. Regularnie uprawiam jogę, zdrowo się odżywiam, staram się żyć świadomie. Mam superrodzinę, sporo marzeń i planów, więc motywacji mi nie brakuje. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska Cały wywiad dostępny w nowym wydaniu magazynu VIVA! Numer dostępny w sprzedaży w całej Polsce od 9 marca. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy hotelowi Bristol w Warszawie. Sprawdź też: Karolina Gruszka o córeczce: „Mamy bardzo bliski kontakt”. Czy Maja pójdzie w ślady rodziców? Karolina Gruszka, plan serialu „Dom pod dwoma Orłami”, listopad 2020 roku
Karolina Gruszka o córeczce: „Mamy bardzo bliski kontakt”. Czy Maja pójdzie w ślady rodziców?
Im jestem starsza, tym mam większy dystans do wszystkich narzuconych systemów i większą chęć na wychodzenie z nich”, mówi Karolina Gruszka. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała, dlaczego pomaga nie tylko Ukraińcom, ale też Rosjanom, czy jej córka ma rosyjskie obywatelstwo. Czy dziewczynka pójdzie w ślady rodziców? Karolina Gruszka i reżyser teatralny, Iwan Wyrypajew poświęcają Mai każdą chwilę. Karolina Gruszka o ukochanym i córeczce [...] Ty czujesz się dotknięta rutyną? Szczęśliwie nie. Mam poczucie ciągłego ruchu w moim życiu. Miałam oczywiście takie momenty, ale teraz mam bardzo intensywny czas. A im jestem starsza, tym mam większy dystans do wszystkich narzuconych systemów i większą chęć na wychodzenie z nich. Czasy, w których żyjemy, pandemia, wojna w Ukrainie sprawiły, że moje życie mocno się zmieniło. Ze względu na to, że Twój mąż jest Rosjaninem? Rosjaninem z polskim paszportem. Wiele lat mieszkaliśmy w Rosji. Czas spędzony tam był dla mnie bardzo ważny. Uformował mnie. W związku z tym wojna bardzo wstrząsnęła naszą rodziną. Co się zmieniło tak namacalnie? Pojawiło się wokół nas bardzo dużo nowych osób z Ukrainy, Białorusi, Rosji. To w większości młodzi ludzie związani ze środowiskiem teatralno-filmowym, którzy uciekli przed wojną albo przed represjami. My z Iwanem jeszcze przed wojną założyliśmy fundację produkującą spektakle teatralne. W tej chwili zmieniliśmy jej profil. Działamy bardziej na polu międzynarodowym i próbujemy stworzyć możliwość pracy wszystkim tym ludziom. Dla wielu osób, które trafiają do Polski, jesteśmy po prostu pierwszym naturalnym kontaktem. Czytaj też: Karolina Gruszka rzuciła wszystko i wyjechała za ukochanym do Moskwy! Oto ich historia miłości [...] Chciałabyś kiedyś wrócić do Rosji? To samo pytanie zadał mi niedawno jeden dziennikarz, gdy przyjechałam na premierę spektaklu Iwana w Teatrze Narodowym w Wilnie. Podczas tamtego wywiadu zdałam sobie sprawę, że nawet po zmianie władzy w Rosji chyba nie potrafiłabym tam wrócić. Trudno byłoby mi żyć w społeczeństwie, które poparło tę straszną wojnę, jeśli nie aktywnie, to milcząco. Na szczęście ludzie dla mnie ważni jasno opowiedzieli się po stronie Ukrainy. Większość z nich wyjechała z Rosji i nie przeżyłam wielkich rozczarowań związanych z nimi. Nie jestem pewna, czy dożyję sytuacji, gdy Rosjanie jako naród przepracują to, co mają do przepracowania, podejmą próbę proszenia o wybaczenie. Bardzo bym tego chciała, ale obawiam się, że to proces, który jeśli się zacznie, potrwa dziesiątki lat. Może doczeka tego Wasza córka. Ona też ma rosyjskie obywatelstwo? Maja urodziła się w Warszawie, ale ze względu na tatę automatycznie dostała także rosyjskie obywatelstwo. Gdy będzie miała 18 lat, będzie mogła zdecydować, przy którym będzie chciała zostać. Całe Wasze życie kręci się wokół teatru, filmu, fundacji? Szczęśliwie nie tylko, ale w naszym przypadku niemożliwe jest zostawienie pracy za progiem mieszkania. Zwłaszcza że my w ogóle bardzo dużo ze sobą rozmawiamy. [...] Jest duże prawdopodobieństwo, że córka pójdzie w Wasze ślady? Uwielbia chodzić do teatru. Lubi, jak przychodzą do nas znajomi aktorzy, ale na razie woli chyba pisać. Iwan Wyrypajew, Karolina Gruszka, Warszawa, 11.10.2016 Gdy byłaś w jej wieku, już wiedziałaś, że zostaniesz aktorką, i nie zmieniłaś zdania. Tak. Nie miałam wątpliwości. Nigdy na poważnie nie myślałam, że mogłabym robić coś innego. I teraz, jak biegam z tymi papierami, próbuję to wszystko podliczać i odmawiam pieniędzy na kawałek scenografii, bo mi się budżet nie dopnie, jestem w szoku, że to robię. Okazuje się, że jest we mnie jakaś część, która jest w stanie takie rzeczy ogarnąć. To miłe odkryć w sobie takie możliwości. Przede wszystkim pozostaję jednak aktorką, dlatego zatrudniliśmy już kogoś, kto przejmie część moich fundacyjnych obowiązków. Dużo pracujesz, nie martwisz się, że kiedyś Maja Ci to wypomni? Nie boję się, bo mamy bardzo bliski kontakt. W mojej ocenie aktorstwo jest zawodem wdzięcznym dla mamy. Oczywiście w zależności od tego, jak się go uprawia i jaki ma się na niego apetyt. Ja wybieram kilka projektów w roku, które pozwalają mi na poświęcenie czasu córce. Wchodziłoby w grę w Twoim przypadku przyjęcie roli dla pieniędzy? Gdyby miało to w jakikolwiek sposób naruszyć moją wrażliwość, na pewno nie przyjęłabym takiej roli. Natomiast zdarza mi się brać udział w przyzwoitych projektach, które nie są superwyzwaniami artystycznymi. Powiedzmy sobie szczerze, że filmy wybitne powstają w Polsce, czy nawet na świecie, stosunkowo rzadko. To, co jest dla mnie ważne, to żeby scenariusz czymś mnie zaciekawił, żebym mogła się w niego zaangażować. Zwracam też dużą uwagę na to, z kim mam pracować. Jestem na takim etapie życia, że czasami podejmuję takie decyzje. Cały wywiad dostępny w nowym wydaniu magazynu VIVA! Numer dostępny w sprzedaży w całej Polsce od 9 marca. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy hotelowi Bristol w Warszawie. Czytaj też: Karolina Szostak z mamą Marylą: „Zamieniłyśmy się rolami. Kiedyś mama bardzo dbała o mnie. Teraz ja tak samo dbam o nią"
Karolina Gruszka rzuciła wszystko i wyjechała za ukochanym do Moskwy! Oto ich historia miłości
Jak zaczęła się relacja aktorki i reżysera Iwana Wyrypajewa?
Karolina Gruszka i Iwan Wyrypajew od samego początku znajomości wzbudzali wiele emocji. Wielkim zaskoczeniem dla mediów i fanów było zrezygnowanie przez aktorkę z etatu w Teatrze Narodowym i przeprowadzenie się do Moskwy. Wraz z reżyserem zaczęli budować swoją relację. Jaka jest historia ich miłości? Historia miłości Karoliny Gruszki i Iwana Wyrypajewa? Poznali się w 2006 roku na festiwalu filmowym w Kijowie. Karolina Gruszka była tam, aby promować swój najnowszy film, który otrzymywał coraz więcej pozytywnych recenzji. „To ona się ze mną poznała. Podeszła do mnie po pokazie mojej „Euforii” i powiedziała, że bardzo się jej podobało. Wzięła mnie za rękę i zaprowadziła na salę, gdzie miała miejsce projekcja obrazu „Kochankowie z Marony” z nią w roli głównej. Była olśniewająca i świetnie grała”, wspominał Iwan Wyrypajew. Już następnego dnia pojawili się w Moskwie! Reżyser zaprosił aktorkę na spektakl, w którym występował. Warto przypomnieć, że mężczyzna dodatkowo zajmuje się aktorstwem oraz dramatopisarstwem. Nie musieli długo czekać na miłość. Praktycznie od razu wpadli sobie w oko. Czuła, że to jest ten jedyny, z którym może ułożyć sobie życie. Spakowała walizki oraz przeprowadziła się do Rosji, gdzie mieszkał Iwan. Przypomnijmy, że wcześniej wzięli ślub cywilny w Warszawie, a następnie w jednej z moskiewskich cerkwi doszło do uroczystej ceremonii. Jednak nie od razu podzielili się swoim szczęściem z ludźmi. O tym wydarzeniu poinformowali dopiero dwa lata później - w 2009 roku. W ten sposób rozwiali wszelkie wątpliwości oraz plotki dotyczące ich romansu. „To mój związek i nie czułam potrzeby dzielenia się ze światem, jak on się rozwija (…) Jeżeli ktoś decyduje się na bycie gwiazdą, to ma zobowiązania wobec fanów. Ale ja nigdy nie pracowałam na taki status, więc nie mam też takich obowiązków”, powiedziała Karolina Gruszka w rozmowie z „Newsweekiem”. „Wyjawiliśmy to właściwie z jednego powodu. Jesienią mieliśmy premierę „Lipca" w warszawskim Teatrze na Woli, słyszeliśmy z różnych stron wiele plotek na nasz temat i postanowiliśmy sprawę wyjaśnić”, dodała. ZOBACZ TEŻ: Urszula Dudziak i Bogdan Tłomiński udowadniają, że nigdy nie jest za późno, by znaleźć miłość Życie prywatne Karoliny Gruszki i Iwana Wyrypajewa Nie od razu było im łatwo zmierzyć się z nowymi wyzwaniami. Przez pierwszy rok siedzieli prawie cały czas w domu. Nie mogli się odnaleźć w tak dużym mieście, jakim była Moskwa. „Moskwa to miejsce dużo mniej przyjazne niż Warszawa. Tam życie toczy się dwadzieścia cztery godziny na dobę i to bardzo intensywnie: pije się od rana, a odwiedza też do rana, wizyty o drugiej w nocy nie są niczym dziwnym. To jest życie podszyte alkoholem, kokainowym rytmem. Energia, która mobilizuje do pracy, sprawia, że masz sto pomysłów na minutę, ale na dłuższą metę jest męcząca” mówiła aktorka. Coraz bardziej tęskniła za swoją ojczyzną. Oderwaniem się od przygnębiających myśli było granie w sztukach oraz filmach, które tworzył jej mąż, przez co szybko stała się rozpoznawalna. Warto dodać, że w sierpniu 2012 roku zakochani doczekali się córeczki o imieniu Maja. Od czasu do czasu w mediach możemy przeczytać, że rodzice nazwali ją Magdaleną. Co istotne, była to pierwsza pociecha aktorki, a dla Iwana trzecia. Miał on dwójkę dzieci z poprzednich małżeństw. W 2016 roku stwierdzili, że na stałe przeprowadzą się do Warszawy. Co było powodem? Głównym czynnikiem, który dał im do myślenia, był fakt, że ich córka miała pójść do przedszkola. Dla Karoliny Gruszki Iwan Wyrypajew zrezygnował z funkcji dyrektora moskiewskiego teatru Praktika. „Mieliśmy poczucie, że Maja nie powinna ciągle podróżować w tę i z powrotem. Od czasu, gdy wróciłam do Polski, czuję też, że mam więcej przestrzeni”, wyznała artystka. Wraz z mężem założyła firmę producencką. Zaczęli wspólnie realizować wiele spektakli. Nie ukrywają, że to właśnie rodzina jest dla nich najważniejsza: „To oczywiście nie oznacza, że lodówka jest u nas zawsze pełna, ani że w mieszkaniu panuje perfekcyjny porządek, bo z tym bywa różnie, ale za to jesteśmy na siebie nawzajem bardziej uważni (…) Denerwuję się, rozdrażniam, żarliwie dyskutuję, ale jesteśmy parą, która właściwie się nie kłóci...”, opowiedziała Karolina Gruszka w jednym z wywiadów. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bartka Królika i jego córeczkę Jagodę łączy wyjątkowa więź: „Sprawiła, że mniej martwię się o przyszłość”
Karolina Gruszka cierpi na stwardnienie rozsiane: „Nie myślę o sobie jako o osobie chorej”
Cztery lata temu, gdy miała 37 lat, usłyszała diagnozę, która wiele osób by załamała. Karolina Gruszka nie uznała jednak stwardnienia rozsianego za wyrok i każdego dnia udowadnia, że choroba nie wpływa na jej funkcjonowanie. Pełna energii, pasji i dobrych myśli aktorka opowiedziała ostatnio o tym, co najważniejsze jest w walce ze nieprawidłowym działaniem układu nerwowego. Karolina Gruszka o stwardnieniu rozsianym W weekend w studiu Dzień Dobry TVN kilka minut poświęcono kampanii NEUROzmobilizowani, której ambasadorką została Karolina Gruszka. Ulubienica widzów wyznała na antenie, że ma stwardnienie rozsiane. „Decyzję o włączeniu się do kampanii podjęłam, bo jestem przekonana, że warto głośno mówić i edukować na temat chorób, które dotykają coraz większej części społeczeństwa. (...) Również dlatego, że doskonale wiem, z czym mierzy się osoba słysząca diagnozę i żyjąca z chorobą – w 2017 r. zdiagnozowane zostało u mnie stwardnienie rozsiane”, usłyszeli widzowie TVN. Okazuje się, że w przypadku aktorki, choroba nie wpłynęła na jej pracę i życie prywatne, bo dość wcześnie zaczęto u niej leczenie. „Lek przyjmuję dwa razy w roku. Od lat funkcjonuję w 100 proc. normalnie. Tak naprawdę to zapominam o chorobie, nie myślę o sobie, jak o osobie chorej. Jestem tutaj, żeby wlać w to trochę optymizmu.. Normalne życie jest możliwe, pod warunkiem, że choroba zostanie wcześnie wykryta”, przekonywała Karolina Gruszka. Niestety pacjenci ze stwardnieniem rozsianym mierzą się z jednym problemem, o którym wciąż za mało się mówi. Chodzi o koszty leczenia, które przy odrobinie chęci rządzących mogłyby być niższe. „Szereg leków z tzw. pierwszej linii podlega refundacji. Dostępne są również farmaceutyki stosowane u pacjentów, u których preparaty z pierwszej linii okazały się nieskuteczne, ale refundowane są tylko częściowo. Leki o tzw. wysokiej skuteczności, czyli takie, które przyjmuję nie podlegają refundacji. Bardzo chcemy, żeby to się zmieniło”, apelowała aktorka. SPRAWDŹ TEŻ: Selma Blair od kilku lat walczy z potworną chorobą. Jak się dziś czuje? O dzielnej aktorce powstał wyjątkowy dokument... Czym jest stwardnienie rozsiane? Jak leczyć? Na kanapach programowych Karolinie Gruszce towarzyszył wybitny specjalista, który w kilku słowach wytłumaczył, na czym polega choroba, o której mowa. „Stwardnienie rozsiane to bardzo zmienna choroba i jej objawy mogą być bardzo różne. Schorzenie prowadzi do uszkodzenia mieliny nerwowej, substancji, która izoluje włókna nerwowe i umożliwia błyskawiczne przewodzenie w obrębie mózgu i rdzenia kręgowego. Takie uszkodzenia mogą się pojawiać w różnych miejscach. Bardzo często pierwszym objawem choroby są zaburzenia widzenia", wyjaśniał na wizji profesor Krzysztof Selmaj. Dodajmy, że nieprawidłowości neurologiczne zwane stwardnienie rozsianym diagnozowane są najczęściej u osób między 20. a 40. rokiem życia, szczególnie u kobiet. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Karolina Gruszka: o kobiecości, kobiecej boskości, medytacji i miłości – nie tylko do męża. „Szukam bogini w sobie” Lekarz przekonywał widzów, że warto się badać regularnie, bo szybko wykryte stwardnienie rozsiane zwiększa szansę na lepsze efekty leczenia. Choć nie da się, by choroba zniknęła, wiele osób dzięki lekom żyje nie zauważając żadnych dolegliwości. „Im wcześniej wprowadzimy leczenie, tym większe są szanse na to, że chorobę uda się zatrzymać. Jeśli zastosujemy leki wysokiej skuteczności na samym początku, to chorzy mogą normalnie żyć, normalnie funkcjonować”, usłyszeliśmy.
Karolina Gruszka: o kobiecości, kobiecej boskości, medytacji i miłości – nie tylko do męża
Znakomita w poważnym teatrze i komediowym serialu. Ostatnio w "Kodzie genetycznym" i "Królestwie kobiet" w TVN. Nam Karolina Gruszka mówi o kobiecej więzi, medytacji i wspólnej drodze z mężem, cenionym reżyserem Iwanem Wyrypajewem. Wywiad ukazał się w magazynie "Uroda Życia" 08/2020. Magdalena Żakowska: Policzyłam, że zagrałaś już w ponad 30 filmach. I pomyślałam sobie: ależ my już jesteśmy stare! Karolina Gruszka: Na swoje usprawiedliwienie powiem, że wcześnie zaczęłam. W „Bożej podszewce” zagrałam w liceum. A jeszcze wcześniej wystąpiłaś w „Dyskotece pana Jacka”. Nieustannie mnie to dziwi. Ty, taka nieśmiała introwertyczka? Coś ty?! Ja jestem taką typową aktorką, która zapędy do występów na scenie miała od dziecka. Tańce, piosenki – proszę bardzo. Budziłam się rano i uczyłam na pamięć wiersza. Już w podstawówce zapisałam się do Teatru Muzycznego „Pantera”, a stamtąd trafiłam do Jacka Cygana. A kiedy w telewizji pokazano serial „Modrzejewska” z Krystyną Jandą, zapragnęłam być drugą Modrzejewską. To prawda, że zawsze opowiadam o sobie jako introwertyczce, ale całkiem niedawno zrozumiałam, że to nie jest do końca prawda. Mam poczucie, że ten jungowski podział na introwertyków i ekstrawertyków stworzył mi w głowie pewien schemat, który od jakiegoś czasu przestał być dla mnie wyczerpujący. Zaczęłam to widzieć trochę inaczej. Karolian Gruszka o kobiecości i kobiecej boskości w każdej z nas To znaczy? W pandemii przeczytałam bardzo fajną książkę, „Boginie w każdej kobiecie”, amerykańskiej psychiatry i psycholożki Jean Shinody Bolen. Opisuje tam archetypy kobiece, opierając się na mitologii greckiej, pisze o tym, jak cechy greckich bogiń objawiają się w kobiecej psychice. Według Bolen każda kobieta może mieć wewnętrznie dostęp do każdej z tych bogiń i może odkryć w nich pokłady mocy. Na różnych etapach życia inna bogini może dominować w naszej psychice, rozkwitać, być zablokowana lub pozostawać w cieniu. I ja też zaczęłam odnajdywać w sobie te archetypy, widzieć, jak w różnych momentach mojego życia różne archetypy się uruchamiały. Dziś uważam, że mam dominujący rys introwertyczny, ale ekstrawertyczny też jest we mnie obecny i czasem potrzebuje się ujawnić. Pewnie dlatego wybrałam zawód aktorki. Która grecka bogini ma teraz na ciebie największy wpływ? Nie wiem, czy chcę odpowiadać na to pytanie. Podczas lektury tej książki uruchamiają się bardzo intymne procesy, o których nikt nie chciałby chyba opowiadać publicznie. Ale mogę powiedzieć, że pracując teraz nad rolą w serialu „Królestwo kobiet” dla TVN, zupełnie inną niż wszystkie moje dotychczasowe role, dużo myślę o tej książce. Gram kobietę wojowniczkę, która niewiele mówi, ale dużo działa, nigdy nie wpada w histerię, zawsze zachowuje zimną krew. To moje przeciwieństwo, prywatnie jestem superemocjonalna. Na planie szukam w sobie wewnętrznej Artemidy, swojego opanowania i waleczności. W obsadzie znaleźli się oprócz ciebie m.in. Krystyna Janda, Gabriela Muskała, Agata Kulesza, Rafał Maćkowiak. Mocny skład. Wspaniały! Cieszę się na ten projekt, bo „Królestwo kobiet” to komedia absurdów. Mam wrażenie, że w polskim kinie i telewizji wciąż jest mało dobrego poczucia humoru, komedii. Reżyseruje Maciej Bochniak, autor „Disco Polo” i „Magnezji”, jeden z niewielu przedstawicieli tego gatunku. Mam nadzieję, że zachowamy odwagę do końca, że to będzie serial, jakiego w Polsce jeszcze nie było. O czym jest „Królestwo kobiet”? Cztery zupełnie różne kobiety, ze skrajnie różnymi temperamentami, teoretycznie powinny się nie lubić, ale połączy je śmierć mężczyzny, z którym każda z nich miała jakąś relację. On zostawia im w spadku firmę trumniarską i nielegalne interesy, które prowadził pod jej szyldem. Czy to serial, który wpisuje się w nurt kobiecego kina po #MeToo? Solidarność kobiet – to dla ciebie ważny temat? Z wiekiem coraz bardziej to odczuwam. Mam potrzebę kobiecej energii, szukam w innych kobietach inspiracji i odnajduję wsparcie. Myślę, że kobieca empatia i intuicja pozwala nam, pomimo różnic, bardzo dobrze się rozumieć. Gdzieś pod powierzchnią absurdu właśnie o tym jest „Królestwo kobiet” – w trudnych sytuacjach ta solidarność zaczyna się przejawiać spontanicznie, instynktownie i jest źródłem ogromnej siły. Czy teraz, po lekturze książki Bolen, podczas pracy nad każdą kolejną rolą będziesz szukała w sobie innej greckiej bogini? Śmiejesz się, a ja czuję, że ta metoda ma w sobie olbrzymi potencjał! Myślę, że zostanie ze mną na dłużej. Premiera „Królestwa kobiet” odbyła w październiku, ale w tym samym czasie zobaczymy cię w jednej z głównych ról w islandzkim filmie „Złotokap”. Jak tylko usłyszałam tytuł, musiałam go wygooglować. Ja też! Okazało się, że to piękna roślina: żółte kaskady drobnych kwiatów. Rola jest dla ciebie pretekstem do poruszenia jakiegoś tematu. Co jest tym tematem w „Złotokapie”? Pierwszym jest relacja matka – syn, którą widzę szerzej, jako relację rodzic – dziecko. Opowiadamy w „Złotokapie” o tym, jak ciężko uciec od pewnych powtarzanych z pokolenia na pokolenie błędów, schematów, przerwać ten zaklęty krąg naszych rodowych obciążeń. Ja gram Polkę, która przyjechała na Islandię, aby zacząć nowe życie. Pracuje w domu opieki społecznej, nauczyła się języka islandzkiego, chociaż jest niebywale trudny. Zjawia się w świecie głównych bohaterów i trochę w nim miesza. Jest szansą dla jednego z bohaterów, żeby wyrwał się z toksycznej relacji z matką. Czy się uda – nie mogę zdradzić. Matka jest z kolei pełna uprzedzeń w stosunku do imigrantów. I tu pojawia się drugi temat, czyli właśnie relacja między Islandczykami a przyjezdnymi. Zaskoczył mnie ten temat, bo zawsze wydawało mi się, że Islandczycy to niebywale otwarty i tolerancyjny naród. Próbowałam zrozumieć, skąd się bierze ta ich niechęć do imigrantów, a Polaków jest tam akurat najwięcej. Myślę, że oni – mały naród odseparowany od reszty świata, bo żyjący na wyspie – mają silną potrzebę, żeby zachować swoją tożsamość narodową, nie dać się zalać przez obce wpływy. To tak, jak my. W ogóle zauważyłam, pracując nad tym filmem, że Islandczycy i Polacy są do siebie bardzo podobni. Są też tak samo rodzinni. Islandczycy znają polskie kino? Islandzcy filmowcy na pewno – Kieślowskiego, Wajdę, Pawlikowskiego. Fajne jest w nich to, że chociaż są bardzo młodą kinematografią, to nie mają z tego powodu kompleksów. Nie ciążą też nad nimi wielcy mistrzowie. To czuć na planie? Bardzo. Po niemal każdym ujęciu się zbierają, całą ekipą oglądają scenę na monitorze i cieszą się jak dzieci. Są pełni zapału, chociaż nie bezkrytyczni. Spodobało mi się też, że pracują w ogromnym skupieniu, ze stuprocentowym zaangażowaniem. Rocznie powstaje u nich stosunkowo mało filmów, więc każdy dzień na planie jest świętem. Uwielbiasz podróżować. Jak znosisz pandemię? Zaskakująco dobrze. Pandemia bardzo zmieniła moje priorytety. Mieliśmy w tym roku z Wanią zaplanowane przepiękne wakacje. Podróż do Indii, a wcześniej do San Francisco, gdzie mieliśmy odwiedzić rosyjskich przyjaciół. Zaczęliśmy już nawet myśleć o wspólnym spektaklu, który tam zrobimy. I przez pandemię nic z tego nie wyszło. Odłożyliśmy na te podróże pieniądze, a ostatecznie wydaliśmy je na wynajęcie domu na warszawskim Bemowie [dzielnica kojarząca się z blokowiskami – przyp. red.]. Wakacje wśród bloków! Gdyby ktoś mi w lutym powiedział, że tak się to wszystko skończy, to bym nie uwierzyła. Ale dziś mam poczucie, że i tak znalazłam się w uprzywilejowanej sytuacji. Mam tam kawałek ogródka, na tyle blisko lasu, że odwiedzają nas wiewiórki. Od września zaczyna się szkoła, więc wracamy do mieszkania i szczerze mówiąc perspektywa kolejnych miesięcy spędzonych w mniej lub bardziej intensywnej, ale jednak pandemicznej izolacji, nie napawa mnie optymizmem. Powiedziałaś, że zmieniły się twoje priorytety. Pandemia sprawiła, że w naszych zainteresowaniach, także tych teatralnych, poszliśmy w inną stronę. Rytm życia nam się zmienił. Wania był przez te kilka miesięcy bardzo aktywny zawodowo, ale pracował zdalnie, z domu. W Rosji istnieje porównywalna z Netflixem platforma streamingowa Oko, która otworzyła dział teatralny, a Wania został jego dyrektorem artystycznym. W trakcie pandemii wyreżyserował film – spektakl online, odbywając próby i montaż przez Zooma. A ja przez dwa miesiące byłam w domu, przykładnie się izolowałam, byłam nauczycielką na pół etatu Mai [ośmioletnia córka Karoliny Gruszki i Iwana Wyrypajewa – przyp. red.], miałam czas na swoją praktykę, na zaległe lektury. Teraz wróciłam już do pracy, ale odpadła masa spotkań, wydarzeń, czas płynie spokojniej, bardziej organicznie. Dzięki temu czuję, że mimo wszystkich niepokojów związanych z pandemią, jestem w bardzo dobrej formie wewnętrznej. Nie masz tej emocjonalnej huśtawki, którą Amerykanie nazwali już coronacoasterem? Kompletnie. Mam świadomość tego, co dzieje się na świecie, i przeżywam to jak my wszyscy, ale prywatnie moje życie zwolniło i nareszcie toczy się w tempie, które mi odpowiada. I z tego nowego rytmu wzięła się potrzeba kontaktu z przyrodą. Jesteśmy na co dzień w mieście kompletnie odcięci od ziemi. Może to banał, ale poczułam to każdą komórką ciała. Wizja zanurzania rąk w wilgotną ziemię stała się moją realną potrzebą i przyjemnością. Nawet teraz, jak to mówię, zaczynają mi pracować ślinianki! Dojrzeliśmy do tego, żeby przenieść dużą część swojego życia poza miasto. To jest plan na najbliższy rok. Gdzieś dalej niż na Bemowo? Na pewno! Szukamy dla siebie miejsca. Myślę, że naszym kierunkiem będzie wschód Polski. Przyjaciele z Rosji, Litwy, Białorusi będą mieli do nas bliżej. A teatr? Zabierzemy go ze sobą. Na pewno będzie inny, wynikający z naszych aktualnych poszukiwań i tęsknot. Pewnie dalej mu będzie do tak zwanego mainstreamu. Koronawirus pomógł nam zamknąć jakiś teatralny etap. Zrozumieliśmy, że format, w którym funkcjonowaliśmy przez ostatnie lata – tworząc jako Dom Artystyczny Weda nasze spektakle: „Słoneczną linię” w Polonii, „Osy” w Och-Teatrze, „Wujaszka Wanię” w Polskim, „Irańską konferencję” w Dramatycznym – już się dla nas wyczerpał. Spektakle oczywiście dalej będą grane, bardzo je lubimy i są dla nas ważne, ale przyszedł czas na zmiany. Kiedy się poznaliście z Iwanem Wyrypajewem, oboje mieliście jakieś oczekiwania. On, że dzięki tobie zetknie się z artystycznymi spadkobiercami Grotowskiego i Kantora, ty, że poznasz spadkobierców Czechowa i Stanisławskiego. Tak. Wania był zaskoczony tym, że teatr w Polsce poszedł w zupełnie innym kierunku i że bardziej niż z Kantora czy Grotowskiego czerpie ze współczesnego teatru niemieckiego. Ja z kolei odkryłam dla siebie w Rosji teatr bez „czwartej ściany”, w bliskim kontakcie z widzem. Teraz, będąc w Polsce, mamy potrzebę połączenia rosyjskich doświadczeń z bardziej laboratoryjnymi poszukiwaniami. A jak się twoje teatralne poszukiwania mają do gry w serialach i kinie? To stały temat dyskusji w moim domu. Mój mąż nie kryje niechęci do kina, do telewizji; czasem zrobi jakiś film, ale generalnie tego nie rozumie. A ja mimo tego, że korzenie mam zapuszczone w teatrze, to kocham też pracę na planie i jej potrzebuję. Działa to na mnie odświeżająco i daje mi dobrą energię. Podoba mi się możliwość grania niuansów, kino dysponuje bliskim planem, możesz sobie pozwolić na subtelne środki wyrazu, w teatrze potrzebna jest bardziej wyrazista forma ekspresji. Uwielbiam element przygody, który w pracy na planie jest często obecny. Cenię sobie to, że mogę popracować w większej grupie ludzi, teatr jest dużo bardziej kameralny. Intensywność wspólnej pracy na planie wymaga od nas rozwijania w sobie takich cech, jak: otwartość, zaufanie, empatia, uważność. To supercenne. Poza tym lubię wyzwania, ryzyko, nawet jak czasem film czy serial nie wyjdzie tak, jak się spodziewałam. Kino to ważna część mnie. Związek z Iwanem Wyrypajewem bardzo cię zmienił? Miałam 27 lat, kiedy go poznałam, na koncie kilkanaście ról filmowych i teatralnych oraz silne przeczucie, że czegoś potrzebuję, ale nie wiedziałam czego. Dzięki Wani zobaczyłam swoją drogę – w życiu i w teatrze. Spotkałam nareszcie osobę, z którą mogłam w tę drogę wyruszyć. Wspólnie przeszliśmy długi i głęboki proces poszukiwań. To niebywale scala związek. Jak się szuka we dwoje, ma się kogoś, kto cię czasem wspiera, to łatwiej przezwyciężyć kryzysy, łatwiej wytrwać. A Moskwa? Moskwa była nieodłącznym elementem naszej podróży. Jak myślę: Moskwa, to widzę: Putin, nowi Ruscy, Pussy Riot. Nowi ruscy to zjawisko z lat 90., w tej chwili jest tam zupełnie inaczej. Ale rozumiem cię, niewiele wiemy o współczesnej Rosji, zresztą wejść z zewnątrz w tę kulturę jest niebywale trudno. Ja miałam łatwiej, bo wprowadzali mnie ludzie sztuki, którzy pokazywali mi Rosję od jej najciekawszej strony. Już sam początek miałam spektakularny dzięki roli w filmie „Córka kapitana” Aleksandra Proshkina na podstawie Puszkina. Genialna literatura, śmietanka rosyjskiego aktorstwa, zdjęcia w pałacach carycy Katarzyny w Peterhofie, ale też w obezwładniających swoim pięknem stepach. Byłam zafascynowana. A potem zakochałam się w Wani. Kiedy go poznałam, ciągle nie mówiłam jeszcze po rosyjsku. On, chociaż sam jest z Syberii, z Irkucka, mieszkał już w Moskwie kilka lat. Dzięki niemu zaczęłam poznawać i lepiej rozumieć to miasto. To jakie ono jest? Są miejsca, które cię popychają do tego, żeby się rozwijać, robić ciekawe rzeczy, a są takie, który rozleniwiają – intelektualnie, twórczo. Moskwa inspiruje jak Nowy Jork. Ludzie w Moskwie dużo bardziej się integrują, przenikają się różne środowiska, z różnych grup społecznych. Co ich łączy? Poszukiwania natury duchowej, jakaś metafizyczna tęsknota. To dlaczego wróciliście jednak do Polski, do Warszawy? Bo przy tym wszystkim to nie jest miasto, które o ciebie dba. Jest raczej wampiryczne. Wróćmy na koniec do twoich poszukiwań. Buddyzm i prawosławie to twoje dwa duchowe źródła. Jak je łączysz? Głęboko wierzę w to, że we wszystkich duchowych tradycjach tak naprawdę chodzi o jedno, a konkretne religie i towarzyszące im rytuały to narzędzia służące temu, żeby dojść w to samo miejsce. Ale to prawda, że jestem w swoich poszukiwaniach dość eklektyczna. To, co jest stałą częścią mojego dnia, to medytacja i joga. Reszta jest improwizacją i zależy od tego, co akurat czytam, czym się interesuję. Co daje medytacja? To samo pytanie zadaje córka, kiedy namawiam ją do medytacji: „A co to daje?”. Ona też medytuje? Tak, raz z większą, raz z mniejszą ochotą. Ostatnio rozmawiałam o tym z siostrą, która też ma córkę, jak zachęcić nasze dzieci do medytacji. I doszłyśmy do tego, że to trochę jak z myciem zębów, kiedy jednak jasno dajemy dziecku do zrozumienia, że na tym polu nie ma już dyskusji, bo chodzi o jego zdrowie. A medytacja to taka higiena wewnętrzna, do której trzeba się po prostu przyzwyczaić. Dzięki medytacji staram się nauczyć Maję, jak wzmocnić kontakt z samą sobą i ze światem. To droga do samoświadomości, która pomaga jej lepiej zrozumieć, kim jest, złapać kontakt ze swoim wewnętrznym głosem. Wierzę w to, że z czasem będzie widziała w tym coraz większą wartość, że nie będzie mnie za to przeklinać. Maja już medytuje, a ogląda mamę w kinie i telewizji? Tylko na scenie. Uwielbia „Wujaszka Wanię”. Wytrzymuje na widowni całe dwie godziny, wzrusza się i płacze razem z Sonią w finale, bardzo mnie to rozczula. To jeszcze raz: co daje medytacja? Przyszła do mnie dziwną drogą, przez sufizm [zbiorcze określenie różnych nurtów mistycznych w islamie – przyp. red.], którym zaczęłam się interesować podczas pracy nad moim pierwszym wspólnym z Wanią moskiewskim spektaklem na podstawie poezji kazachskiej. Zaczęłam wtedy jeździć na warsztaty i odosobnienia z buddyjskimi mistrzami, którzy do Moskwy przyjeżdżają znacznie częściej niż do Warszawy. I w końcu odnalazłam się w medytacji. Myślę, że pozwala mi poczuć energię życia, zrozumieć, że to właśnie jestem ja, za myślami, emocjami, że w swojej istocie nie rodzę się i nie umieram. Pomaga mi to widzieć siebie w innych, wyzwala od lęków, od iluzji wolnej woli, daje wolność.
"Smutne, że równouprawnienie wciąż jest aktualnym tematem". Karolina Gruszka w roli Marii Skłodowskiej walczy o kobiety
Karolina Gruszka – tak jak Maria Skłodowska-Curie – też wyjechała z kraju, by robić karierę, też wyszła za cudzoziemca i również pracowała w zawodzie z mężem. I tak jak słynna noblistka kocha to, co robi - co widać zresztą na ekranie. Pasję do aktorstwa i miłość do chemii w filmie „Maria Skłodowska-Curie” możemy obejrzeć w kinach już od 7 marca. Noblistka z twarzą Karoliny Gruszki Rude włosy zaczesane w kok, makijaż w stylu nude, długa czarna suknia – na planie filmu w reżyserii Marie Noelle Karolina Gruszka przeobraża się w gwiazdę światowej nauki, którą kojarzymy z czarno-białej fotografii z podręcznika do historii. Czy noblistka była faktycznie taką zimną, smutną i wyrachowaną kobietą, jaką znamy ze zdjęć? Jak tłumaczy aktorka, Maria Skłodowska-Curie w rzeczywistości była kobietą pełną pasji, namiętną i wrażliwą. „W korespondencji z mężem jest zapis pięknego partnerstwa i głębokiego porozumienia, ogromnej czułości i przyjaźni zarazem. To wszystko razem składa się w obraz z jednej strony genialnego naukowca, z drugiej – czułej, pełnej pasji kobiety” – mówi Gruszka. I właśnie taką noblistkę aktorka chce pokazać nam w filmie: ambitną kobietę, która łokciami przepycha się przez świat mężczyzn i toruje drogę przyszłym pokoleniom badaczek, chemiczek, ale też posłanek, bizneswomen i aktorek. Także samej Karolinie Gruszce, która dziś może głośno powiedzieć, co sądzi o współczesnej Polsce. Karolina Gruszka jako feministka To już drugi film o wyzwolonych kobietach w tym roku, w którym zobaczymy Karolinę Gruszkę. Aktorka zagrała wcześniej Karolinę Siwicką w „Sztuce kochania. Historii Michaliny Wisłockiej”. I choć główne bohaterki obu dzieł dzieli epoka, zmagają się z tymi samym problemem: rolą kobiet w społeczeństwie. „Kiedy myślę o bohaterkach tych filmów, nachodzi mnie refleksja, że kobiety, które mają taką charyzmę, są tak zdecydowane i wiedzą dokładnie, czego chcą, często nie znajdują mężczyzn, którzy chcieliby być dla nich partnerami. Mężczyźni, nawet wielkiego formatu, chyba niekoniecznie chcą wiązać się z takimi kobietami” – mówi Gruszka w wywiadzie dla naTemat.pl. I dodaje: „To smutne, że równouprawnienie wciąż jest aktualnym tematem, o którym się dyskutuje, zamiast być czymś oczywistym. Z drugiej strony mogę zrozumieć, że te wszystkie procesy wymagają czasu. Przez tyle lat tkwiliśmy w patriarchacie, struktury wspólnego życia były budowane przez mężczyzn, a teraz musimy stworzyć je na nowo, wspólnie. A to musi zająć trochę czasu. Najważniejsze, by iść w tym procesie do przodu, nie cofać się”. Karolina Gruszka też się nie cofa: szturmem podbija polską widownię i gusta krytyków. Ofert pracy jest tak wiele, że może w nich przebierać i godzi się tylko na te role, scenariusze których jej się podobają. A czym Karolina ujmuje reżyserów? „Jest nie tylko mądrą i ładną kobietą – a takie połączenie nieczęsto sprawdza się w aktorstwie” – mówi Michał Rosa, reżyser m.in. Szczęścia świata”. „Ona dokłada do tego jeszcze rodzaj zwiewności, umiejętności opowiadania o świecie środkami innymi niż aktorskie, co czyni ją wyjątkową. Jest w niej mądrość, dystans, ale też oddech Wschodu. To połączenie fantastycznego zachodniego myślenia z duchowością, nieoczywistością, która płynie ze Wschodu” – wyjaśnia w rozmowie z "Galą". Artyści, którzy współpracują z Gruszką, podkreślają też skromność aktorki, jej zaangażowanie na planie, tajemniczość i łagodność. Nie grymasi, nie strzela fochów, nie gwiazdorzy. Jest dojrzałą artystką - dojrzewała na wschodnich ziemiach. Rosyjska dusza Karoliny Gruszki Najlepsze miejsce do życia poza Polską? Moskwa – mówi Gruszka. Aktorka pokochała to miasto pełne kontrastów i gigantomanii oraz ludzi, którzy okazali jej serce i gościnność. Blaski i cienie Trzeciego Rzymu pokazał jej Iwan Wyrypajew, wybitny rosyjski reżyser, którego Gruszka poznała na festiwalu filmowych w Kijowie w 2007 roku. „Po pokazie powiedziałem: ‘To teraz lecimy do Moskwy, jutro występuję w swoim spektaklu, musisz to zobaczyć’” – powiedział Wyrypajew do aktorki, cytowany przez „Galę”. Gruszka się opierała, ale w końcu poleciała z reżyserem do stolicy Rosji, zobaczyła jego sztukę i zakochała się w niej, w mieście i w mężczyźnie, który pokazał jej nowy świat. Dla niego Gruszka nauczyła się perfekcyjnie rosyjskiego i zagrała w jego filmie „Tlen”. W tym samym roku para się pobrała, choć oficjalnie o związku świat dowiedział się dwa lata później. W 2012 roku na świat przyszła ich córka maja Fiewronia. Karolina Gruszka od ośmiu lat jest muzą reżysera. Grała w spektaklach w teatrze Praktika, którego Wyrypajew był dyrektorem. Choć aktorka nigdy nie została gwiazdą moskiewskich żurnali, to jej aktorski kunszt był bardzo ceniony przez krytyków. Gruszka nie zerwała też więzi z polskim światem filmowym, wystawili zresztą wraz z mężem kilka sztuk na warszawskich deskach. I choć aktorka pokochała rosyjską duszę całym sercem, nigdy została obywatelką kraju, na który coraz większą presję wywiera autorytarny reżim. Karolina Gruszka do Polski wróciła dla wolności Maria Skłodowska-Curie, w rolę której wcieliła się Gruszka, głośno krytykowała system edukacji we Francji. „Ja dzisiaj też uważam, że system edukacyjny w Polsce jest nie taki, jakiego bym chciała dla swojej córki” – mówi aktorka w rozmowie z naTemat.pl. A właśnie dlatego – dla wolności, oddechu i spokoju – Gruszka wróciła wraz z rodziną do Polski. Czy słusznie? „Wydawało nam się, że tutaj jest więcej wolności w powietrzu” – mówi aktorka w rozmowie z „Galą”. „Myśląc o córce, wiem jednak, że jej światopogląd i wrażliwość dopiero się kształtują. Chciałabym, aby ten proces zachodził w miejscu, w którym rzeczywistość nie jest przepełniona lękiem. A tej niepewności jest w Polsce ostatnio więcej” – dodaje. Jej udział w filmie o wielkiej noblistce, o Wisłockiej oraz w kampanii społecznej „Poczuj chemię do Skłodowskiej”, popularyzującej wczesne wykrywanie nowotworów, jest pewnego rodzaju manifestem: oto nastała epoka płci pięknej. „Kobiety bardziej się solidaryzują, a to jest potrzebne, by zrobić większy krok naprzód” – mówi. Polecamy też: Jerzy Pilch: „Marihuana mnie uspokaja i wycisza, ale nie napisałem linijki po pijanemu". Czyli jak wygląda życie pisarza