Córka Józefowicza wygrała casting do „Metra". Urbańska odpiera zarzuty o nepotyzm
Artystka zabrała głos i zadziwiła wszystkich
Kalina Józefowicz, córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza, od dwóch lat występuje w musicalu „Metro", zdobywając rolę po castingu. Mimo spekulacji o nepotyzmie jej rodzice zapewniają, że Kalina została oceniona na równi z innymi. Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza występuje w "Metrze". Wygrała casting Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza od ponad dwóch lat występuje w kultowym musicalu Metro, wystawianym w teatrze kierowanym przez jej ojca. W obliczu coraz częstszych dyskusji o nepotyzmie w polskim show-biznesie — czego doświadczyła chociażby rodzina Englertów — pojawiły się również głosy sugerujące, że angaż Kaliny to efekt rodzinnych koneksji. Natasza Urbańska stanowczo odpiera te zarzuty, podkreślając, że jej córka musiała przejść regularny casting i została przyjęta na tych samych zasadach, co pozostali członkowie obsady. Dla młodej artystki nie była to zresztą pierwsza rola. Aktorka mówi wprost: „Zobaczyła „Metro", gdy pojechaliśmy razem na wyjazdowy spektakl. Graliśmy jeden z moich ostatnich i ona wtedy nagle, oczy jak złotówki, mówi: „Mama, jak ja mogę dostać się do "Metra?". Ja mówię: "No, są castingi, przychodź. Postarasz się, to będziesz", wyznała w rozmowie z Pudelkiem. CZYTAJ TEŻ: Jest już nastolatką, idzie w ślady rodziców. Natasza Urbańska szczerze o córce Natasza Urbańska odpiera zarzuty dotyczące nepotyzmu Natasza Urbańska nie ukrywa, że dostrzega w swojej córce ogromny potencjał sceniczny. Jak jednak przyznaje, zarówno ona, jak i Janusz Józefowicz, jako rodzice wywodzący się z branży artystycznej, mają wobec Kaliny wysokie oczekiwania. Ich zdaniem, większe wymagania mają stanowić motywację do nieustannego rozwoju. „Scena ją kocha. [...] Zawsze może usłyszeć od nas i dobrą radę, i też wskazówkę, bo nie ma u nas czegoś takiego jak klepanie po plecach, bo to jest córka. Wręcz przeciwnie, wydaje mi się, że wymagamy od niej więcej niż od innych artystów, żeby dać jej taki powód do jeszcze większej pracy nad sobą", mówi. Dziś 16-letnia Kalina aktywnie udziela się również w mediach społecznościowych – jej instagramowy profil obserwuje już ponad 5 tysięcy osób. Mimo to, jak podkreśla jej mama, córka nie zamierza iść drogą influencerek. „Niech ona te swoje TikToki robi, bo widzę, że też lubi, ale to jej przejdzie, spokojnie, to jest taki etap. Oczywiście [że wolałabym, aby córka poszła w kierunku artystycznym niż influencerskim przyp. red.], zresztą ona idzie w tym kierunku. Ona cały czas ma swoje nowe pomysły, nowe projekty, nowe piosenki do przygotowania", skwitowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: „Metro” na Broadway'u poniosło sromotną porażkę. Janusz Józefowicz zmagał się z depresją
Ma 15 lat i walczy o kolejną rolę w Buffo. Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza nie może liczyć na taryfę ulgową
Talent artystyczny, a nie sławni rodzice sprawili, że Kalina Józefowicz jest jedną z aktorek Studio Buffo i gra w "Metrze". Teraz nastolatka marzy o kolejnej roli, tym razem w "Romeo i Julii". Musi jednak sama zapracować na tę rolę, nie ma co liczyć na bycie protegowaną ojca. Kalina walczy o główną rolę! Kalina Józefowicz ma talent aktorski Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza ma za sobą pierwsze teatralne sukcesy. Kalina Józefowicz, która skończyła 15 lat, wybrała zawodowo ścieżkę swoich rodziców i dostała się do teatru Studio Buffo. Obecnie gra w musicalu "Metro" i radzi sobie fantastycznie. Natasza Urbańska jest niezwykle dumna z córki, która coraz odważniej stawia kroki na deskach teatru i nie spoczywa na laurach. Rodzice jednak nie chcą, aby otrzymywała role z uwagi na mocne nazwisko. Jej talent broni się sam, a Kalina ma jedno wielkie marzenie, które może się niedługo ziścić. O co dokładnie chodzi? ZOBACZ TEŻ: Utrzymywała to w tajemnicy, teraz nie ukrywa swojego szczęścia. Weronika Książkiewicz jest już po ślubie! Córka Janusza Józefowicza walczy o rolę w "Romeo i Julii" Okazuje się, że Kalina będzie starać się o główną rolę w musicalu "Romeo i Julia", który w tym roku obchodzi swoje 20-lecie. Jej mama w rozmowie z Eską podkreśliła jednak, że córka ma wykazać się swoimi umiejętnościami i nie ma co liczyć na specjalne traktowanie. Każdy jest tutaj równy i ma takie same szanse. CZYTAJ: To już koniec. Smutne wieści o Julii Wieniawie i Nikodemie Rozbickim "Wielkim marzeniem mojej córki jest zagrać Julię w musicalu "Romeo i Julia" w Buffo. Bardzo, bardzo pracuje nad sobą i przygotowuje się do tej roli. Tak fajnie ją obserwować z boczku, jak sobie śpiewa. Ja w jej wieku w ogóle, Boże, mi by się nawet nie marzyło, a ona już pracuje sobie nad tym. Serce się otwiera. Widzi też, ile pracy to kosztuje i też to zrozumiała, bo jeszcze jako dziecko to tak się ślizgała, jeździła na obozy studia artystycznego Metro, ale widziałam, że gdzieś się migała, a teraz widzę, że jej bardzo zależy. Złapała bakcyla" - podsumowała w wywiadzie dla Radia Eska. Trzymamy kciuki za realizację tego marzenia i pięcie się po szczeblach kariery!
Ma szesnaście lat i idzie śladami rodziców. Jak wygląda dziś córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza?
„Dużo ćwiczy i się uczy. Podziwiam ją. Z pewnością nie można powiedzieć o mojej córce, że coś jej dano na tacy”
Dzieci gwiazd zawsze przykuwają ogromną uwagę mediów. W szczególności dzieci takich gwiazd, jak Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz. Ich córka, Kalina, ma już 16 lat i całą głowę pomysłów na swoją przyszłość. Jak dziś wygląda i czym się zajmuje? Jest niezaprzeczalnie podobna do mamy! [Ostatnia aktualizacja: 22.12.2024 rok] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 29.12.2024] Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz przywitali na świecie jedną córkę Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz to jedna z najbardziej rozpoznawalnych par show-biznesu. Poznali się, gdy Natasza była jeszcze nastolatką i starała się dołączyć do Teatru Buffo. Niestety — za pierwszym razem nic z tego nie wyszło. To jednak jej nie zniechęciło i po jakimś czasie spróbowała ponownie, tym razem już z powodzeniem. Na początku była tam tancerką, później została członkinią obsady. Wkrótce pomiędzy obiecującą artystką a właścicielem teatru narodziło się uczucie. Latem 2008 r. para stanęła na ślubnym kobiercu, a wkrótce później ich rodzina się powiększyła. Kalina Józefowicz przyszła na świat 13 grudnia 2008 r. i od tamtego czasu była prawdziwym oczkiem w głowie rodziców. Rodzice dziewczynki bardzo szybko zauważyli, że odziedziczyła po nich zainteresowanie teatrem i sztuką. Dziś ich pociecha ma już 15 lat i prężnie rozwija swoje talenty. Jak wygląda dziś jej życie? Czytaj także: Tej miłości nikt nie dawał szans. Niedawno media huczały, że Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz wciąż planują rozwód Natasza Urbańska, Janusz Józefowicz, Viva! 2011 Jak wygląda dzisiaj córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza? Kalina Józefowicz bardzo szybko odkryła, że chce iść śladami rodziców. Już w wieku kilku lat stanęła po raz pierwszy na scenie. Jej rodzice nie mają nic przeciwko temu, jednakże podkreślają, że do niczego jej nie zmuszają ani nie zamierzają jej pomagać w osiągnięciu celu tylko przez to, że pochodzi ze znanej rodziny. „Nie będziemy jej zabraniać, tylko musi być pewna, że to jej droga. Na razie podąża naszym szlakiem. Ma silny charakter i jest bardzo zdyscyplinowana, a to w tym zawodzie podstawa” mówiła o córce Natasza Urbańska. „Ona się ogromnie stara. Dużo ćwiczy i się uczy. Podziwiam ją. Z pewnością nie można powiedzieć o mojej córce, że coś jej dano na tacy” czytamy w „Na Żywo”. Dodatkowo zarzekają się, że chociaż chcą wspierać marzenia córki, zdecydowanie nie chcą, by zastąpiły one realia. Nadal stawiają duży nacisk na edukację. „Jeżeli będzie przynosić mi pały do domu, to odcinamy bycie artystką. Tak więc ona stara się dwukrotnie mocniej. Sprawy szkolne to jest podstawa. To jest to, co musi być załatwione i gdzie ona musi zaliczyć. Nie musi mieć piątek” mówiła artystka w rozmowie z JastrząbPost. Zobacz również: Znają się ponad 30 lat, dopiero teraz poznaliśmy kulisy ich relacji. Olaf Lubaszenko zrobił to w dniu urodzin Janusza Józefowicza Na szczęście Kalina pokazała rodzicom, że swoje marzenia traktuje poważnie i nie są one jedynie kaprysem. Dziś ma już piętnaście lat i nadal nie porzuciła swojej pasji sprzed lat. „Moja Kalina to jest taki mały Józefowicz. Ja mam dużego Józefowicza i małego. I teraz spróbuj się w tym odnaleźć” mówiła mama nastolatki w „The Voice Kids”. Według wielu jednak z dwójki rodziców Kalina przypomina bardziej Nataszę Urbańską. A wy jak sądzicie? Zobaczcie zdjęcia Kaliny Józefowicz poniżej! Artykuł aktualizowany 10.11.2024 r.
Natasza Urbańska jest mamą jednej córki, pokochała macierzyństwo. "Był czas, kiedy walczyliśmy o kolejne dziecko"
Artystka opowiedziała o niespełnionym marzeniu...
Natasza Urbańska i jej córka Kalina, która w grudniu skończy 15 lat, mają ze sobą bardzo dobry kontakt. O wszystkim sobie opowiadają. Artystka nie szczędzi jej również opowieści o tym, co złego spotkało ją w życiu zawodowym, bowiem Kalina postanowiła pójść w ślady rodziców. Wzięła udział w castingu do musicalu „Metro” i od jakiegoś czasu w nim występuje. Przed lata artystka mówiła w VIVIE!, że chciałaby mieć więcej niż jedno dziecko. Na pytanie Krystyny Pytlakowskiej odpowiedziała: „W ciąży z Kalinką pracowałam do ostatnich dni. Zewnętrznie się nie zmieniłam, błyskawicznie doszłam do formy. Wewnętrznie tak. Mam w sobie większy spokój. I nawet jeśli szukam nowych wyzwań, to myślę, że robię to dla Kalinki, żeby była dumna ze swojej mamusi”. Dzisiaj Kalina może być dumna ze swojej mamy. Natasza ciężko pracuje, by być w doskonałej formie i robić to, co kocha najbardziej... Całe Twoje życie to ciężka praca nad sobą. Nad swoim ciałem, głosem… Już jako 13-letnia dziewczynka marzyłam o tym, że zostanę mistrzynią świata w gimnastyce artystycznej, a całe moje życie kręciło się wokół mojego postanowienia. To wtedy zrozumiałam, że bez samodyscypliny i samozaparcia do niczego nie dojdę. Tata wojskowy miał w tym swój udział? Tata też, bo jako zawodowy żołnierz sam miał wewnętrzną dyscyplinę i tego mnie nauczył. Ale jednocześnie miał miękkie serce. Wyobraź sobie taki zestaw (śmiech). Był najlepszym człowiekiem na Wykorzystywałaś to? No… trochę… Jednak nie przeginałam. Rodzice dali mi dużo wolności, a ja nigdy nie zawiodłam ich zaufania. A wracając do samodyscypliny. To, że jestem nauczona pracy z własnym ciałem, to zasługa wpojonych mi w dzieciństwie wartości oraz tego, że od najmłodszych lat bez przerwy ćwiczyłam. Moja codzienna droga przebiegała z domu do szkoły, ze szkoły na Legię, gdzie miałam treningi, z Legii do domu. Niezmiennie przez 10 lat. Czytaj też: Córka Nataszy Urbańskiej idzie w jej ślady: "Uświadamiam ją, że show-biznes dużo oferuje, ale też dużo zabiera" To wtedy też poznałaś smak rywalizacji? Nie wiem, czy smak to jest dobre określenie. Oczywiście rywalizacja jest wpisana w sport, a ja sama narzuciłam sobie dążenie do bycia najlepszą. Dlatego bardzo stresowałam się każdymi zawodami, w których brałam udział. Nie chciałam zawieść trenerki, rodziców, ale przede wszystkim siebie. Natasza Urbańska z córką Kalinką, sesja dla magazynu „VIVA!”, 2009 rok Natasza Urbańska, córka Kalina Józefowicz, sesja dla „VIVY!”, styczeń 2014 roku Nie przeraża Cię upływający czas? Chcesz powiedzieć, że bliżej mi już do pięćdziesiątki, a moja córka skończy w grudniu 15 lat? Czuję, że czas leci jak szalony, i miewam chwile, że chciałabym, żeby trochę przystopował, ale nie mam z nim problemu. Mam wrażenie, że im jestem starsza, tym bardziej pewna, świadoma i dumna z siebie, ze swojego ciała. Ciężko pracujesz, by utrzymać się w doskonałej formie. Mój zawód wymaga ode mnie doskonałej kondycji. Zdaję sobie sprawę z tego, że jeślibym odpuściła, nie dałabym rady tak pracować, jak pracuję. Samodyscyplina i dbanie o kondycję to nieodzowna część mojego zawodu. Koncerty, spektakle, w których gram, to tak naprawdę ciężka fizyczna robota. Musical „Polita” gram już 13. rok, bez żadnego zastępstwa. Muszę być w doskonałej formie, żeby „unieść” ten wymagający spektakl. A czas płynie i czuję, że moje ciało się zmienia i wymaga więcej uwagi i świadomej pracy. Czujesz, że się zestarzało? Nie ma co ukrywać, że od kiedy pierwszy raz zagrałam Polę Negri, zmieniłam się i psychicznie, i fizycznie. A przecież spektakl trwa dwie godziny bez przerwy, a ja nie tylko tam śpiewam, ale też tańczę. A reżyser Janusz Józefowicz wprowadza zmiany, co raz zmienia intencje w mojej Poli Negri. Po tylu latach? Pracujemy nad tym, żeby nie powtarzać sprawdzonych schematów, wyuczonych reakcji, bo ważne jest świeże podejście do roli. A po 13 latach to nie jest takie łatwe po raz tysięczny zaśpiewać czy zatańczyć znów to samo jednocześnie z intencją, że robię to po raz pierwszy. Cholernie trudno jest czasem wykrzesać z siebie taką energię. Na tym też między innymi polega praca w teatrze. A człowiek jest z natury leniwy. Nawet ja. Niemożliwe. Znamy się tyle lat i ostatnia rzecz, jaką mogę o Tobie powiedzieć, to to, że jesteś leniwa. (Śmiech). Nic dziwnego, że ludzie postrzegają Cię jako perfekcjonistkę. Ale może masz jakieś słabości? Faktycznie, dążę do perfekcji, bo nie wyobrażam sobie, że mogłabym coś robić na pół gwizdka. Ale mam też swoje słabości. Na przykład ta do czekolady, najczęściej dopada mnie, kiedy jestem w trasie (śmiech). Niespełnione marzenie W wywiadzie z 2011 roku Natasza mówiła: "Brat czy siostra dadzą Kalince poczucie bezpieczeństwa. Macierzyństwo mi się spodobało. Oczywiście rozpędziłam moją lokomotywę zawodową, ale mogę z niej wysiąść na jakiś czas". Niestety, jak przyznała w wywiadzie w najnowszym numerze VIVY! nie udało jej się spełnić marzenia o posiadaniu jeszcze jednego dziecka... Kiedyś mówiłaś, że chciałabyś mieć więcej dzieci… Ludzie mają swoje plany, a życie je weryfikuje. Był czas, kiedy walczyliśmy o kolejne dziecko. Po kilku latach okazało się, że niestety to marzenie pozostanie niezrealizowane. Trzeba jednak zostawić za sobą wszystkie demony i niespełnienia i cieszyć się tym, co się ma. A ja mam wspaniałą córkę, najcudowniejszą dziewczynę na świecie, która jest moim największym szczęściem. Na niej się skupiam. Jestem z niej taka dumna, że godzinami mogłabym o niej opowiadać. Wiesz, że to od Kaliny nauczyłam się, że nic nie muszę? W moim słowniku słowo „muszę” było na pierwszym miejscu. Musiałam iść na trening. Musiałam iść na próbę. Musiałam być mistrzynią świata. Dzięki Kalinie z czasem zrozumiałam, że nie muszę, tylko chcę. Ona z takim luzikiem idzie przed siebie, pracuje nad sobą, ale nie ma ciśnienia. Są rzeczy czy role, na których jej zależy, ale jeśli coś nie wydarzy się teraz, nie popada od razu w Jednak chciałaś, żeby uczestnicy programu „The Voice Kids”, w którym jesteś trenerką, byli najlepsi. Dzięki „The Voice Kids” mogłam widzieć, jak rodzą się wielkie talenty. Być świadkiem pięknych, wzruszających momentów, a przede wszystkim być dumna z moich podopiecznych. Moje „voice’owe” dziewczynki mówią na mnie mamusia. Od razu wiedziałam, kiedy są zdenerwowane. Może dlatego, że jestem mamą i wiedziałam, jak zareagować. Starałam się przekazać im wszystko to, czego sama przez te lata się nauczyłam. Miałam to szczęście, że mogłam z bliska obserwować mistrzów i się od nich uczyć. To możliwość nieustannego doskonalenia się jest najpiękniejsza. Mam niedosyt wszystkiego, ale czuję, że jestem w momencie, kiedy jestem „powerful”. A im więcej rzeczy dotykam, próbuję, tym mam większy apetyt na kolejne. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 23 listopada.
Córka Nataszy Urbańskiej idzie w jej ślady: "Uświadamiam ją, że show-biznes dużo oferuje, ale też dużo zabiera"
"Uczę, żeby miała dystans do pochlebców. Chciałabym ją przed tym wszystkim uchronić, ale to jest niemożliwe"
Kalina Józefowicz skończy w grudniu 15 lat i idzie w ślady mamy. A Natasza Urbańska nie kryje swojej dumy. Z podziwem patrzy na to, jak jej córka spełnia swoje marzenia. Nie zamierzała też stawać jej na drodze i szanuje wybory Kaliny. "Uświadamiam ją, że show-biznes dużo oferuje, ale też dużo zabiera, na przykład prywatność. I wystawia na wieczną ocenę, nie zawsze obiektywną", mówi Katarzynie Piątkowskiej w nowym numerze VIVY!. Natasza Urbańska opowiedziała nam o wyjątkowej relacji z córką. Czego nauczyła ją Kalina? "Mam wspaniałą córkę, najcudowniejszą dziewczynę na świecie, która jest moim największym szczęściem. Na niej się skupiam. Jestem z niej taka dumna, że godzinami mogłabym o niej opowiadać", dodaje. Natasza Urbańska o relacji z córką i jej przyszłości Jak mówisz, Twoja droga zawodowa była pełna zakrętów, a nawet kraks. Teraz w Twoje ślady idzie Twoja córka Kalina… Kiedyś się buntowała, mówiła, że nie będzie śpiewać, że nie chce być artystką. Ale ze dwa lata temu przyszła do mnie i zapytała, czy są jakieś castingi do „Metra”. Odradzałaś jej? Nie mogłabym, skoro chciała spróbować. Moi rodzice też mi nie odradzali gimnastyki artystycznej ani teatru. Obserwowali, kibicowali i wspierali. Uśmiechnęłam się więc tylko w duchu i powiedziałam jej, że będzie musiała bardzo ciężko pracować. Ostrzegłam, że nazwisko Józefowicz niczego jej nie ułatwi, a wręcz przeciwnie. Poszła na casting, potem chodziła na próby, uczyła się wszystkich głosów. Była bardzo zdyscyplinowana. Czasem żartowałam, że szkoda, że w szkole nie jest taka pilna. Czytaj też: Jolantę Pieńkowską łączy z synem wyjątkowa więź. Przez długi czas wychowywała go sama Natasza Urbańska, córka Nataszy Urbańskiej, Kalina Józefowicz, sesja do Vivy! styczeń 2014 Martwisz się, że na nią też spadnie hejt, tak jak na Ciebie? Mamy z Kaliną wspaniały kontakt. Dla nas rozmowa jest podstawą. Zawsze wieczorem, przed zaśnięciem, w trakcie masowania stópek, opowiadamy sobie, co nas tego dnia spotkało. Uświadamiam ją, że show-biznes dużo oferuje, ale też dużo zabiera, na przykład prywatność. I wystawia na wieczną ocenę, nie zawsze obiektywną. Istotne jest, żeby w tym wszystkim nie zagubić siebie, zrozumieć, co jest naprawdę ważne. Niczego przed nią nie ukrywam, bo chcę, żeby miała świadomość, co może się wydarzyć. Uczę, żeby miała dystans do pochlebców. Chciałabym ją przed tym wszystkim uchronić, ale to jest niemożliwe. To jest jej życie, jej wybory i musi przejść przez to sama. A pierwszą osobą, która jej powie, że coś jest nie tak, na pewno będę ja i Janusz. Nie będzie miała z Wami łatwo. Klepania po pleckach nie będzie. Albo coś umiesz, jesteś lepsza od innych i dostajesz mikrofon, albo zostajesz bez niego. Parę razy w życiu odebrano mi mikrofon, bo nie robiłam wystarczających postępów. To bolało. Ale te wszystkie wydarzenia, jakie mnie spotkały, zbudowały mnie. Jestem wdzięczna za to, co dostałam od losu. [...] Mam wspaniałą córkę, najcudowniejszą dziewczynę na świecie, która jest moim największym szczęściem. Na niej się skupiam. Jestem z niej taka dumna, że godzinami mogłabym o niej opowiadać. Wiesz, że to od Kaliny nauczyłam się, że nic nie muszę? W moim słowniku słowo „muszę” było na pierwszym miejscu. Musiałam iść na trening. Musiałam iść na próbę. Musiałam być mistrzynią świata. Dzięki Kalinie z czasem zrozumiałam, że nie muszę, tylko chcę. Ona z takim luzikiem idzie przed siebie, pracuje nad sobą, ale nie ma ciśnienia. Są rzeczy czy role, na których jej zależy, ale jeśli coś nie wydarzy się teraz, nie popada od razu w rozpacz. To od niej się nauczyłam, że nie wszystko musi być zrobione na już i na tip-top. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 23 listopada. Co jeszcze w nowej VIVIE! 22/2023? Janusz Leon Wiśniewski o wypadku, roli… przypadku w życiu. A także o nowej książce. W "O tym się mówi": Świat fascynuje się Beatlesami. Wszystko dzięki piosence odtworzonej przez AI. Michalina Olszańska. Aktorka, skrzypaczka, mama… Jakie tajemnice kryje jej życie? Grzegorz Zawierucha - znany kucharz zaangażował się w akcję Burda Media Polska – TASTErzy. Dlaczego? W podróżach: Barokowy pałac w Kamieńcu, nazywany pruskim Wersalem, zasłynął przepychem i jako miejsce romansu pani Walewskiej z Napoleonem. TO WYDANIE VIVY! możesz kupić z pianką micelarną ECO SORBET do pielęgnacji i oczyszczania twarzy!
Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza wyprowadzi się z domu? Powód jest zaskakujący
Za nami koniec roku szkolnego, początek wakacji, a wraz z nim wyniki testu ósmoklasisty. Testu, od którego w wielu przypadkach zależy, jak dalej potoczą się losy uczniów. Ci o największych ambicjach szukają idealnych szkół, w których spędzą następne lata. Podobnie, według jednego z mediów, robi córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza. Jej szkolne wybory mogą wprowadzić w życiu rodziny sporą rewolucję. Kalina Józefowicz chce wyprowadzić się z domu. Dlaczego? Choć ma tylko 14 lat to uważa, że jest gotowa na największą przygodę jej życia. Mowa o Kalinie Józefowicz, która według Na żywo oznajmiła niedawno mamie i tacie, że chciałaby zostać uczennicą liceum w Londynie. Jak to możliwe? Otóż to właśnie tam – według gazety – nastolatka miała znaleźć idealną szkołę musicalową, która jest spełnieniem jej marzeń. Według relacji redakcji rodzice dziewczynki mieli nie kryć na początku zdziwienia. Nauka w innym kraju to jednocześnie wyprowadza z domu. I to w wieku 14 lat. Ostatecznie artystka i właściciel Teatru Buffo postawili jednak na pełne wsparcie córki. „Nie będziemy jej zabraniać, tylko musi być pewna, że to jej droga. Na razie podąża naszym szlakiem. Ma silny charakter i jest bardzo zdyscyplinowana, a to w tym zawodzie podstawa”, podsumowała wybory Kaliny dumna mama. Czytaj także: Adrianna Biedrzyńska i Maciej Robakiewicz uchodzili za parę idealną. Zostawił ją tydzień po porodzie Kalina Józefowicz, 2022 Natasza Urbańska o talencie córki Nie wszyscy o tym pamiętają, ale Kalina Józefowicz już ma na koncie kilka doświadczeń aktorskich. Jednym z nich jest niewielka rola w Metrze. Mama nastolatki zapewniała, że choć spektakl reżyseruje Janusz Józefowicz, to Kalina musiała jak każda inna osoba pójść na casting i okazać się najlepsza. Czytaj też: Maciej Silski był objawieniem „Idola”, walczył o Eurowizję. Zniknął z show-biznesu i dziś żyje z dala od mediów Rodzice pozwolili ukochanej córce grać w przedstawieniu, ale i tak priorytetem zawsze jest szkoła. „Jeżeli będzie przynosić mi pały do domu, to odcinamy bycie artystką. Tak więc ona stara się dwukrotnie mocniej. Sprawy szkolne to jest podstawa. To jest to, co musi być załatwione i gdzie ona musi zaliczyć. Nie musi mieć piątek”, opowiadała kiedyś portalowi JastrzabPost Natasza Urbańska. „Ona się ogromnie stara. Dużo ćwiczy i się uczy. Podziwiam ją. Z pewnością nie można powiedzieć o mojej córce, że coś jej dano na tacy”, dodawała w rozmowie z Na żywo. I my dopingujemy Kalinie i podziwiamy jej determinację w spełnianiu marzeń.
„Nie byłem gotowy na dzieci”. Janusz Józefowicz w szczerym wyznaniu o ojcostwie
Artysta opowiedział o swoim dorastaniu do bycia ojcem dla Kamy, Kuby i Kaliny
Żeby najstarszej córce wynagrodzić, że wciąż go nie ma, w sklepie z zabawkami w Szwecji ukradł dla niej różową walizeczkę. Był koniec lat 80. O swoim dorastaniu do bycia ojcem dla Kamy, Kuby i Kaliny opowiedział Janusz Józefowicz. Tekst Marzeny Rogalskiej został opublikowany na łamach magazynu "Uroda Życia" w lutym 2015 r. Janusz Józefowicz: o byciu ojcem dla Kamili i rodzicielstwie po raz pierwszy Kiedy urodziła się moja pierwsza córka, Kamila, byłem studentem pierwszego roku Szkoły Teatralnej w Warszawie. Przed jej narodzinami przeżywałem trudne chwile, byłem wtedy związany z Teatrem Muzycznym w Chorzowie, wystawialiśmy rewie, musicale... Nagle, w 1981 r., cała idea tego teatru runęła. Razem z Danką, wtedy moją dziewczyną, kompletnie nie wiedzieliśmy, co ze sobą robić. Poczuliśmy się rozczarowani, oszukani. Wszystko rozsypało się jak domek z kart. Dokładnie w takim momencie okazało się, że Danka jest w ciąży. Postanowiliśmy się pobrać, zadzwoniłem szybko do moich rodziców, żeby przyjechali, bo ślub będzie za tydzień. Przez pierwszy rok Danka mieszkała z Kamą w Chorzowie, starałem się jeździć do nich na weekendy, ale różnie to wyglądało. Wybuchł stan wojenny, trzeba było załatwiać zezwolenia na przejazd. A ja w szkole harowałem od rana do nocy. Masakra. Byłem u progu kariery, szukałem swojego miejsca w świecie, a tu rodzina, obowiązki. Kochałem Dankę i Kamilkę, ale bardzo rzadko dawałem im to, czego oczekiwały. Kiedy byliśmy razem, byliśmy szczęśliwi, ale mnie wciąż nie było. A Kamilka rosła tak szybko... Może się usprawiedliwiam, ale pierwsze dziecko to dla wszystkich wyzwanie i przy nim robi się najwięcej błędów. Tak czy owak, wyrzuty sumienia stale kołatały mi się z tyłu głowy. Danka przyjechała z Kamilą do Warszawy. Pracowała w Teatrze Syrena, pomagali nam dziadkowie, rzadkie wakacje spędzaliśmy razem. Gdy Kama miała dziewięć, dziesięć lat, zacząłem wyjeżdżać z nią sam, zabierałem ją na koniec świata, na Malediwy, do Tajlandii. Mówiłem: „Mamę masz na co dzień, zróbmy coś razem”. Przez pierwsze dni zwykle było trudno, bo musieliśmy do siebie przywyknąć. Powoli uczyliśmy się siebie na nowo. To była taka, może nie do końca udana, próba nadrobienia straconych chwil. Na moje pierwsze ojcostwo kompletnie nie byłem gotowy. Chodzi mi o taką gotowość psychiczną, żeby być odpowiedzialnym ojcem. Nikt nas tego nie uczył. Nie było i nadal nie ma kursów dla młodych ojców. A ja miałem 22 lata. Sam wyfrunąłem z domu bardzo szybko. W wieku 15 lat zamieszkałem w Lublinie na stancji, potem w bursie. To, że mam dziecko, docierało do mnie i docierało… Starałem się, ale równocześnie miałem i tyle rzeczy do zrobienia! Zaraz po szkole teatralnej było „Złe zachowanie”, jeździliśmy z tym spektaklem po całej Polsce i Europie. Uczyłem w szkole, w Berlinie Zachodnim. Pracowałem w weekendy, które powinienem był poświęcać dziecku. Najgorzej było podczas pracy nad „Metrem” – kompletnie wyłączyłem się z domowych spraw. Przywoziłem pełne siatki prezentów, żeby Kamilce to wynagrodzić. Chociaż nie od razu było za co zrobić zakupy. Pamiętam, że po raz pierwszy ze „Złym zachowaniem” wyjechaliśmy do Szwecji. Graliśmy tam za dietę w wysokości pięciu dolarów dziennie. Pewnego dnia wszedłem do sklepu z zabawkami i zobaczyłem różową walizeczkę, w której była prawdziwa suszarka do włosów (na baterie), szminka, lusterko i szczotka do włosów. Taki zestaw dla dziewczynek. Zobacz także: Krystyna Loska i Grażyna Torbicka: zawsze mogą na siebie liczyć. Jak wygląda relacja mamy i córki, dwóch ikon dziennikarstwa? Z najstarszą córką, trzyletnią Kamą, w 1986 W Polsce nie było wówczas nic, tylko puste półki. Ubranka dla dziecka braliśmy z darów, bo brakowało pieniędzy. Jak zobaczyłem tę walizeczkę – kosztowała chyba 50 dolarów, co było dla mnie fortuną – to ją po prostu zwinąłem. Po raz pierwszy w życiu pomyślałem: „K..., to jest niesprawiedliwe! Dlaczego moje dziecko nie może czegoś takiego mieć?!”. Wyniosłem tę walizeczkę pod kurtką, trząsłem się cały jak galareta. Ale ukradłem ją dla córki. Przywiozłem do Polski, dałem jej i nie zapomnę... Mała oszalała ze szczęścia. Mam nadzieję, że „zbrodnia” jest już przedawniona. Pamiętam wakacje z Kamilką na Malediwach. Mieliśmy tam swój bungalow, było pięknie jak w raju. Trochę ze sobą gadaliśmy, trochę czytaliśmy. W pewnym momencie pojawił się miejscowy instruktor windsurfingu, który zaczął rozmawiać z Kamą i zapytał, czy za darmo mógłby ją uczyć. Mówię: „OK, w porządku!” i leżę na plaży, obserwuję, jak on uczy Kamę surfować. Ona – ładna blondynka, taka dorastająca 12-letnia kobietka... W pewnym momencie facet do mnie przychodzi i tłumaczy, że pójdą na drugą stronę, bo tam jest lepszy wiatr. Zgodziłem się, poszli i… wtedy mnie tknęło. Myślę: „Zaraz, dlaczego z tamtej strony?! Jaki wiatr?!”. Pomyślałem, że muszę tam pójść, ale jak? Wyjdę na durnia. Wpadłem na pomysł, żeby wziąć aparat fotograficzny, powiedziałem: „To ja będę wam robił zdjęcia!” (śmiech). Stałem jak kretyn w wodzie chyba przez trzy godziny. Wtedy poczułem się ojcem! (Śmiech). Kiedy Kama dojrzewała, mieliśmy trudne chwile. Wiele razy rozmawialiśmy na niełatwe tematy. Z czasem poukładaliśmy sobie wszystkie sprawy. Na szczęście wróciła do Polski, bo długo mieszkała za granicą. Dwa lata siedziała w Brazylii i zrobiła tam superdokument „Galumphing”, o argentyńskiej malarce, która od 10 lat żyje na odludziu, w brazylijskiej dżungli. Podoba mi się, że w tym zwariowanym świecie Kamila znajduje czas, żeby swoim bohaterom przyjrzeć się bardzo dokładnie, wnikliwie. Ja też się zmieniłem, zrozumiałem, że kontakt z dziećmi jest przynajmniej tak samo ważny jak praca. Ale do tego trzeba dojrzeć, dorosnąć. Przez wiele, wiele lat nie wiedziałem, co to znaczy urlop. Jechałem odpocząć z rozsądku, a nie po to, żeby z kimś pobyć. Nie było mi to potrzebne. Na wszystko patrzyłem z perspektywy pędzącego pociągu. Czytaj również: Janusza Józefowicza i jego córkę w przeszłości łączyły trudne relacje. Jak dziś wygląda życie Kamili Józefowicz? ... a tu ojciec i córka w 2013 r. Kama jest dzisiaj reżyserem Janusz Józefowicz: jakim ojcem jest dla jedynego syna, Kuby? Kuba urodził się w połowie lat 90. Nasza grupa teatralna okrzepła i osiadła w teatrze Buffo. Dało mi to poczucie stabilizacji, przynajmniej na jakiś czas. Myślałem: „OK, mamy swoje miejsce. Tu będziemy działać!”. Nie byliśmy już z Danką, ale pędziłem do Kuby po spektaklu, czytaliśmy razem książki i to był dla mnie fantastyczny czas. Zasuwałem tak codziennie. Z Kubą udało mi się to, co chyba nie do końca udało się z Kamą – nie przegapiłem momentu, kiedy dziecko musi wiedzieć, że jest dla ciebie najważniejsze na świecie. Przy Kubie zawsze byłem blisko. Robiliśmy wycieczki do zoo, do Disneylandu, wszędzie... Brałem go na spacery nad Wisłę. Zrozumiałem, że wspólne przeżycia są ważne dla mnie i dla niego. Powiedziałem sobie, że nie odpuszczę tego tematu. Nie odpuszczę spraw syna. Nie mam złudzeń: dziecko zawsze przeżywa rozstanie rodziców, ale chciałem, żeby Kuba wiedział, iż będę blisko. Raz poszedłem do szkoły, bo miał problemy z matematyką. Mówię: „Podobno matematyczka ma problemy?”. „Jakie problemy?”. „Nie potrafi mojego syna przekonać, że matematyka jest fantastyczną dziedziną wiedzy. Może jej w czymś pomóc?”. Czasem potrafię być ostry (śmiech). Ale wiedziałem, że będę po stronie dziecka. Powiedziałem: „Kuba, nie musisz mieć samych piątek!”. Zresztą uważam, że dzieci są i tak przeciążone programem nauczania – spychologia ze szkoły na dom i korepetycje, a gdzie dzieciństwo, gdzie kino, gdzie piłka?! Dlatego nie podoba mi się ta afera z sześciolatkami, które Ministerstwo Edukacji goni do szkoły. Co za bzdura?! Gdzie to dziecko ma się spieszyć?! Ono wszędzie zdąży! Niech cieszy się życiem, biega po podwórku tak długo, jak to możliwe. Znajomi pytali mnie, czy posyłam dzieci do prywatnych szkół. Był taki czas, kiedy Kama chodziła do amerykańskiej szkoły. Zabrałem ją stamtąd, bo zrozumiałem, że to szkoła dla snobów. I nie uczono tam historii Polski, tylko Stanów Zjednoczonych. Z Kubą była potem podobna sytuacja. Jego kolega poszedł do elitarnej szkoły podstawowej w Warszawie. Kuba był w szkole w Komorowie, do której chodziły dzieciaki z okolic, ze wsi, sosny rosły na podwórku… Ja wychowałem się na wsi na Lubelszczyźnie. Co jest najważniejsze? Przyglądać się dziecku i wychodzić naprzeciw jego zainteresowaniom. Gdy widziałem, że Kubę zaczyna coś interesować, to natychmiast to ode mnie dostawał. Kiedy kupiłem mu kamerę? Gdy zobaczyłem, że w klockach Lego dla dzieci najbardziej zajęła go kamera. Muzyka? Proszę bardzo! Sprzęt, wzmacniacze. Z Kubą mamy fantastyczny kontakt, widać, że nasze relacje są bliskie, żywe, trzymamy sztamę. Zobacz także: Jakub Józefowicz szczerze o relacji z ojcem i Nataszą Urbańską. „Coś po nim odziedziczyłem. Obaj lubimy zawalczyć o swoje” Z Kubą zawsze spędzał dużo czasu. Łączy ich silna więź. Janusz Józefowicz o najmłodszej córce Kalinie Kalina to zupełnie inna bajka. Po pierwsze, byłem przy jej narodzinach, co już jest dużym przeżyciem. Gdy urodził się Kuba, to z Machalicą i Zamachowskim wracałem z festiwalu piosenki aktorskiej. Gdy rano dojechałem do szpitala, krzyczałem zza płotu: „Syn czy córka?”. Kalinę natomiast urodziliśmy razem z Nataszą. Można nawet powiedzieć, że ja parłem bardziej niż Natasza. Przy Kalinie byłem od początku. Już do niczego nie musiałem dojrzewać. Niczego udowadniać sobie i światu. To wcale nie znaczy, że pracuję mniej, ale potrafię to lepiej zorganizować. Potrafię znaleźć czas na bycie z dzieckiem, na bycie w domu. Razem z Kaliną pojawił się nasz dom w Emilinie. Kiedy się urodziła, to posadziliśmy las, który rośnie razem z nią. Wszystko nabiera jakiejś harmonii, sensu i spójności. Jestem szczęśliwy, gdy do naszego domu przyjeżdżają i Kama, i Kuba. Wtedy jest super. Janusz Józefowicz z córką Kaliną Myślę, że doskonalę się w swojej rodzicielskiej roli. Zaczynam inaczej traktować i rozumieć ojcostwo. Dzisiaj już wiem, że „mieć córkę” to jeszcze nic nie znaczy. My kształtujemy tego dzieciaka w sposób zamierzony i niezamierzony. Mamy naprawdę duży wpływ na to, jakie będą nasze dzieci, a co za tym idzie, jaki będzie świat. Uwielbiam, gdy budzimy się rano z Kaliną i opowiadamy sobie swoje sny. Co my tam opowiadamy?! Jakie to jest cudowne! To są momenty bezcenne, kiedy budzisz się i widzisz przy swojej twarzy twarz dziecka. Czego nauczyłem się dzięki moim dzieciom? U Kamy imponuje mi wrażliwość i umiejętność skoncentrowania się na czymś w taki sposób, w jaki ja bym już nie potrafił. To skłania do głębokiej refleksji. Patrząc na nią, na jej filmy, zastanawiam się nad sobą. Dzięki Kubie tak naprawdę stałem się ojcem. Poczułem tę niezwykłą więź ojca z synem. A Kalina jest kompletną bombą atomową i nie wiem, co z tego wyniknie. Czytaj również: Tak obecnie wygląda córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza. Kalina bierze przykład ze swoich rodziców Janusz Józefowicz z roczną Kalinką w 2010 r. Patchworkowa rodzina... W mojej rodzinie sprawy potoczyły się tak, a nie inaczej. Wiem, że Kama ucierpiała najbardziej. Kiedy dorastała, nie mogłem, nie umiałem dać jej z siebie tyle, ile powinienem, chociaż kochałem Ją najbardziej na świecie. Czy ojcostwo mnie przytłacza? Nie, wręcz przeciwnie. Widzę w nim wiele radości, szczęścia. Coś metafizycznego. Pewnie zrobię jeszcze trochę przedstawień, ale za 15 czy 20 lat nikt nie będzie o nich pamiętał. A moje dzieciaki będą. Kiedy teraz patrzę na Kamilę, Kubę, Kalinę, to widzę w nich siebie. Mamy wiele podobnych cech. To jest w życiu tak naprawdę najważniejsze. Może to jest ta nieśmiertelność, o którą wszyscy się dobijamy i w którą bardzo chcemy wierzyć. Ona polega na tym, że zostajemy w naszych dzieciakach. Natasza Urbańska, Janusz Józefowicz, sesja dla magazynu VIVA! 3/2021 Tekst: Marzena Rogalska
Janusz Józefowicz: „Namiętność wynika z wzajemnej fascynacji. A my jesteśmy wciąż siebie ciekawi”
„Przytula mnie w drzwiach, a ja czuję, że wróciłam do domu”, dodaje Natasza Urbańska
Są dla siebie wsparciem i inspiracją. Tworzą zgrany duet w życiu prywatnym, a także zawodowym. Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz sam razem od dwudziestu lat. Pielęgnują swoje uczucie i podkreślają, że są wciąż siebie ciekawi. O miłości, zazdrości i wsparciu opowiedzieli Krystynie Pytlakowskiej w nowej rozmowie z VIVĄ!. View Ediplayer on the source website Na tym właśnie polega Wasz związek, że ciągle jesteście siebie ciekawi? Natasza: Nadal jestem ciekawa mojego męża, jest niepokornym, intrygującym, seksownym mężczyzną. A Ty, Janusz, czego jesteś ciekawy w Nataszy? Czy czymś Cię zaskoczyła, na przykład w domu? Janusz: Ja w domu potrzebuję świętego spokoju, żeby zebrać myśli. Daję Nataszy pole do działania, a ja sobie spokojnie w kąciku coś tam kombinuję. Natasza robi w domu właściwie wszystko. Nagle przesuwa szafy, przemeblowuje. Kiedyś wróciłem, a ona mówi: „Zobacz, co się zmieniło”. Patrzę: Włosy sobie obcięła czy co? A tu mieszkanie było kompletnie przemeblowane. Ja tego po prostu nie zauważyłem. Natomiast zauważam, jak Natasza się zmienia jako kobieta. Jej kobiecość jest coraz bardziej intrygująca. Ale to nie jest tak, że cały czas jesteście w sobie zakochani. Zakochanie a miłość to dwie różne sprawy. Janusz: To prawda. Parę razy się w życiu zakochałem i parę razy mi przeszło. A między nami… Nie ma monotonii. Bo najbardziej związkowi zagraża chyba nuda. I schematyzm. A my żyjemy dynamicznie i nie jesteśmy na siebie skazani. Natasza nie musi wisieć mi na ramieniu, a ja nie muszę ciągnąć jej za sobą. Robi swoje projekty, ja swoje. Myślę, że u nas najważniejsze jest to, że możemy być ze sobą, nie będąc na siebie skazani. Cieszę się, gdy coraz większy sens ma to, co Natasza robi. Zawodowo. Natasza: Zawodowo zawsze liczę się z twoim zdaniem. Niełatwo znaleźć człowieka w świecie show-biznesu, który potrafi ci powiedzieć prawdę w oczy. Tym bardziej cenię szczerość. Nie jesteś zazdrosny, że Natasza spędza czas z innymi producentami? Janusz: Nie. Czasami tylko denerwuje mnie, że jej za długo nie ma. Natasza: To mi daje siłę i radość, kiedy mówię: „Mam dzisiaj nagrania, wrócę późno”, a on na mnie czeka z kieliszkiem prosecco. A gdy mnie wita, pyta: „Jak ci poszło?”. Dojrzałam do momentu, że realizuję się jako artystka niezależnie od niego. Przytula mnie w drzwiach, a ja czuję, że wróciłam do domu. Gdy Cię nie ma, Janusz zajmuje się Kalinką? Janusz: Ona już śpi zazwyczaj, kiedy wracam. Natasza: Jak tylko jesteśmy w domu, spędzamy ten czas we troje, z Kalinką. A kiedy kładzie się spać, ja biegnę do studia. Teraz jednak od roku jesteśmy cały czas razem. W całkiem nowym świecie. (...) Często słyszysz od Janusza: „Kocham cię”? Janusz: Nie pijemy sobie z dzióbków. Natasza: Ja to czuję… Janusz: Takie słowa wypowiadane zbyt często dewaluują się. Tak myślałem do niedawna. Jak mój ojciec wstydziłem się czułości. Czułość jest taka niemęska. Teraz żałuję, że tak rzadko przytulałem się do taty. Staram się do dzieci częściej przytulać i trochę częściej nazywać to, co czuję. Mam dużą ochotę zapytać o namiętność po latach. Janusz: Namiętność wynika z wzajemnej fascynacji. A my jesteśmy wciąż siebie ciekawi. Natasza: Rozumiemy zainteresowanie, ale nie chcemy rozpalać niczyjej wyobraźni… Cały wywiad z Nataszą Urbańską i Januszem Józefowiczem w nowej VIVIE! od 11 lutego w punktach sprzedaży w całej Polsce i w formie e-wydania na hitsalonik.pl.
Janusz Józefowicz pokazał rodzinne zdjęcia żoną i z córką!
11-letnią Kalinkę trudno poznać. Ależ wyrosła!
Aż trudno w to uwierzyć, ale już w grudniu córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza będzie obchodziła jedenaste urodziny! Kalina rośnie jak na drożdżach i naszym zdaniem jest bardzo podobna do swojej mamy. Skąd to wiemy? Z najnowszych zdjęć, który ukazały się w Urodzie Życia przy okazji wywiadu z reżyserem teatralnym. Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza – nowe zdjęcia W wywiadzie dla Urody Życia, autorstwa Marty Strzeleckiej, Janusz Józefowicz opowiedział o tym, jak żyje się mu wraz z rodziną w posiadłości Emilin, do której cała trójka przyjeżdża odpoczywać. „Natasza znalazła Emilin w internecie. Właściciel po wojnie mieszkał w Stanach, więc majątek był zaniedbany. Potem kolejny właściciel odnowił dom, ale nie odbudował tarasu. My go wybudowaliśmy zaraz po kupnie Emilina, bo chcieliśmy wziąć na nim ślub. I tak się stało”, powiedział artysta w magazynie. Zdradził też, że ma nową, dość nieoczywistą pasję. Mowa o hodowaniu ziół! „To trwa od pięciu albo sześciu lat. Właśnie tyle upłynęło od naszego wyjazdu do Ameryki Południowej. Byliśmy z Nataszą w delcie Orinoko, przez dżunglę prowadził nas indiański przewodnik, który opowiadał o roślinach dookoła. Mówił: „Jak boli cię ząb, tym musisz posmarować, a jak brzuch, to zastosować. To jest świetne na wątrobę. A tu są pyszne robaczki”. Patrzyłem na niego z podziwem. Kiedy wróciliśmy do siebie, do Emilina, zdałem sobie sprawę, że kompletnie nic nie wiem o środowisku, w którym żyjemy. Wyszedłem na łąkę, rozejrzałem się dookoła i nie wiedziałem nic. Mieliśmy wtedy ten kawałek ziemi już od kilku lat, różne rzeczy rosły na naszych łąkach, drzewach, a ja żyłem, nie korzystając z tego bogactwa. Zacząłem się interesować, kupować zielniki, książki. I powoli odkrywałem: czym jest ta fioletowo kwitnąca roślina czy inna cudownie ukwiecona albo tak żółta, że oczy bolą. Zorientowałem się – co jest wspaniałą nowiną dla wszystkich – że wszystko, co rośnie, może być pożyteczne”, czytamy w Urodzie Życia. Największą naszą uwagę przykuł jednak fragment o córce Janusza Józefowicza. Jak Kalina czuje się z dala od zgiełku miasta? „Może czasami brakuje jej towarzystwa, ale mamy dużo zwierząt, które uwielbia, zaprzyjaźnia się z nimi, nazywa. Te nazwane mają u nas dożywocie. Jest też kogut Clark, tak bardzo zaliczany do naszej rodziny, że Kalinka zabrała go kiedyś na wakacje nad morze, wzbudzając sensację na plaży. Najmłodsze kurczęta, wśród nich Iskierkę, wychowywała, karmiła. Nawet Puszkin, jeden z naszych psów, bawi się z kurczakami. Mamy kozę, barany, koty, a nawet zaprzyjaźnione motyle”, opowiadał Janusz Józefowicz w miesięczniku Uroda Życia. Przy okazji wywiadu, w magazynie ukazała się piękna sesja zdjęciowa Janusza Józefowicza z żoną i córką. Zobaczcie, jak dziś wygląda Kalina Józefowicz. Też uważacie, że jest podobna do mamy?
Kto rządzi w związku Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza? „Przestaję być dyrektorem…”