Nie poszła w ślady ojca, ale też podbiła świat. Córka Juliusza Machulskiego robi karierę w Paryżu i zachwyca talentem
Juliusz Machulski to legenda polskiego kina, ale niewiele osób wie, że jego córka także robi międzynarodową karierę. Maria Machulska wybrała własną drogę i dziś współpracuje z największymi światowymi redakcjami i markami.
Juliusz Machulski zdobył ogólnokrajową sławę jako reżyser filmów takich jak „Kiler”, „Vabank” czy „Kingsajz”. Mało kto wie, że jego córka, Maria Machulska, również odnosi ogromne sukcesy. Chociaż wybrała inną karierę niż jej ojciec, udało im się nawet razem współpracować przy dwóch projektach. Mimo dzielących ich kilometrów, ich relacja wydaje się być naprawdę wyjątkowa. Jak wygląda życie Marii Machulskiej? Kim jest Maria Machulska? Chociaż Maria Machulska-Le Méné jest córką Ewy Machulskiej z jej poprzedniego małżeństwa, Juliusz Machulski zawsze traktował ją jako swoją biologiczną córkę. Artystka traktuje go tak samo i traktuje go jako swojego tatę. Chociaż oboje nie często opowiadają o szczegółach swojego życia prywatnego, reżyser zdecydował się przybliżyć, jakie łączą ich relacje. „Jest piękna, inteligentna i zdolna. [...] Po skończeniu grafiki wydawniczej na ASP w Warszawie pojechała na stypendium do Paryża. Chodziła po wydawnictwach z teczką. Patrzyli zdziwieni, bo tak się nie robi, nie przychodzi się z ulicy, trzeba umówić się na spotkanie, ale kiedy zobaczyli jej prace, postanowili zrobić wyjątek i ją zatrudnili. To bardzo delikatny człowiek, ale w sprawach zawodowych jest twarda i wie, czego chce” opowiadał Juliusz Machulski w wywiadzie z „Twoim Stylem”. Okazuje się, że chwalił córkę niebezpodstawnie. Maria Machulska ma na swoim koncie współpracę z takimi klientami jak Time Magazine, Washington Post, LA Times czy jedna z największych linii francuskich supermarketów, Monoprix. Córka reżysera współpracowała także z własnym ojcem. To ona jest autorką ilustracji w jego książce „Hitman”, zaprojektowała również okładkę do pierwszej powieści kryminalnej legendy polskiego kina zatytułowanej „Wisząca Małpa”. Pracę z ojcem wspomniała ostatnio w rozmowie z Dzień dobry TVN: „Praca z Julkiem? Jest bardzo wymagający, ale rozumiemy się i bardzo mi ufa. Pierwsza książka to były ilustracje do „Hitmana”, do jego wspomnień. Dzięki temu pierwszy raz próbowałam moich sił jako ilustratorka. Dzięki temu zdałam sobie sprawę, że chciałabym, żeby to był mój zawód” wyznała. ZOBACZ TEŻ: Jest jedną z najważniejszych kobiet w życiu Andrzeja Krzywego. To dla niej gwiazdor De Mono podjął ważną decyzję Juliusz Machulski, Ewa Machulska, Maria Machulska, XX Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, Gdynia, 1995 rok Maria Machulska: córka Juliusza Machulskiego. Tak wyglądają ich relacje Maria Machulska przybliżyła także, jak wyglądało jej dzieciństwo. Wspomniała, że byli dla niej bardzo wyrozumiali. „Moi rodzice są bardzo wymagający w stosunku do wszystkich. Ale mimo wszystko miałam przestrzeń na błędy w młodości. Ja czułam, że czekali, aż to przejdzie” mówiła. Wyznała, że z rodzicami już od najmłodszych lat wiązała ją naprawdę wyjątkowa relacja: „Z dumą mogę powiedzieć, że moi rodzice do 14-15 roku życia byli moimi przyjaciółmi. Byli bardziej interesujący niż moi koledzy z klasy, bo potrafiłam nie pójść do szkoły, żeby pójść z nimi do kina. Wieczorem szliśmy do teatru, zawsze jak chciałam wiedzieć, co w trawie piszczy, to oni byli super bodźcem”. Juliusz Machulski z żoną Ewą na premierze "Volty" Dodała również, że w młodości ukrywała fakt, że jest córką znanego reżysera i scenarzysty. „Nie chwaliłam się tym i poznając ludzi, robiłam wszystko, żeby nie podawać nazwiska. Robiłam wszystko, żeby pozostać anonimowa”, wyznała. Bardzo chciała samodzielnie zapracować na swoją przyszłość. W tym celu zamieszkała z dala od rodziny i osiedliła się we Francji. Pierwsze mieszkanie pomógł znaleźć jej ojciec: „Mój przyjaciel, francuski producent, z którym robiłem „VIP” i „Szwadron”, miał w Paryżu studio do wynajęcia. Zadzwoniłem do niego: „Eric, szukam dla córki mieszkania”. Akurat się zwolniło. Marysia tam zamieszkała z pieskiem” mówił „Twojemu Stylowi”. Maria Machulska: życie prywatne, rodzina, mąż Chociaż Maria Machulska bardzo chętnie dzieli się informacjami na temat swoich projektów, znacznie rzadziej opowiada o swoim życiu prywatnym. Wiadomo, że w 2008 r. wyprowadziła się z kraju i obecnie mieszka we Francji, gdzie również pracuje. Tam również założyła rodzinę. „Któregoś wieczoru poszła z nim [psem — przyp. red.] na spacer, podeszła do niej grupa chłopaków. Zaczęli rozmawiać. Któryś z nich miał psa tej samej rasy. A jeden stał z boku i tylko na nią patrzył. Okazało się, że mieszka piętro wyżej. Zakochał się na zabój. Po tygodniu powiedział: „Ty będziesz moją żoną”, co trochę ją wystraszyło, ale Arnaud dopiął swego. Dwa lata później ślub odbył w średniowiecznym kościołku w Bretanii nad brzegiem Atlantyku” mówił Juliusz Machulski. Córka znanego reżysera doczekała się z partnerem dzieci. Kilkukrotnie podzieliła się zdjęciami swoich pociech, w tym zabawną fotografią, którą wstawiła z okazji dnia matki. Nie zapomniała podzielić się zdjęciami także czworonożnego członka rodziny, Russella Terriera o imieniu Kuma. Łatwo zauważyć także, że artystka bardzo lubuje się w podróżach! Chociaż na co dzień mieszka w Paryżu, często odwiedza malowniczą francuską Bretanię, a także Hiszpanię czy Stany Zjednoczone. Na mapie podróży nie zabrakło także Polski. W jednej z publikacji napisała „Zabawnie jest znów pracować u moich rodziców po 14 latach mieszkania we Francji” i podzieliła się krótkim filmikiem z domu rodziców. W tle widać plakat jednego z najsławniejszych filmów Juliusza Machulskiego, „Seksmisji”. Reżyser wraz z żoną większość czasu spędzają jednak za granicą. „Zawsze czułem się w Hiszpanii tak, jakbym w poprzednim życiu tam się urodził. Ale wybraliśmy ten kraj przede wszystkim z powodu polskiej zimy. Od dwóch lat pomieszkujemy w Andaluzji, między górami a morzem” mówił. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zostawiła dla niego męża. Barbara Wrzesińska była pewna, że znalazła miłość życia, ale on odszedł do młodszej aktorki
Wielki hit lat 80. powraca, Polacy dziś nie zasną. Tego o nim nie wiesz
Po fałszywym napadzie zaaranżowanym przez Kwintę, legendarny bankier Kramer trafia do więzienia. W więzieniu rodzi się misterny plan ucieczki, który prowadzi do serii szokujących zwrotów akcji. W „Vabank II czyli riposta” Machulski serwuje nam komedię kryminalną pełną zemsty, intryg i nieoczekiwanej odwrotki – sprawdź, jak zakończy się gra!
Po latach od premiery, ten film wciąż wzbudza emocje. W „Vabank II czyli riposta” Juliusz Machulski powraca do świata sprytnych intryg, genialnych planów i charakterystycznego poczucia humoru. Kramer znów mierzy się z Kwintą, a widzowie – z klasyką, którą dziś wieczorem można zobaczyć w TVP. Zemsta ma smak szwajcarskiego konta To historia, która zaczyna się za więziennymi murami, ale szybko zmienia się w pełen napięcia i przewrotny thriller kryminalny z silną dawką humoru. Gustaw Kramer – wyrachowany bankier, który jeszcze niedawno brylował na salonach – teraz dzieli celę w zakładzie karnym o zaostrzonym rygorze. Wszystko przez Henryka Kwintę – człowieka, który nie zapomina krzywd i nie zostawia spraw niedokończonych. W więzieniu Kramer spotyka Edwarda Sztyca, cynicznego i przedsiębiorczego współwięźnia, który ma plan. Ucieczka za połowę majątku? Dla Kramera to cena, którą jest gotów zapłacić, by znów być wolnym. A przy okazji… wyrównać rachunki. ZOBACZ TEŻ: Netflix oficjalnie to potwierdził, ten serial jest absolutnym hitem. Padły konkretne liczby Z Sikawy do willi – i z powrotem Plan ucieczki nabiera tempa. Zamieszanie z udziałem „hrabiny Żwirskiej” i nieoczekiwane przebrania pozwalają Kramerowi zniknąć. Wolność pachnie zemstą. W jego głowie kiełkuje diaboliczny pomysł, by zgładzić Kwintę raz na zawsze – nie fizycznie, ale poprzez zniszczenie jego świata. Do gry wchodzi sekretarz Stawiski, który nie waha się brudzić rąk. Najpierw – filmowa strzelanina, potem porwanie. Wszystko po to, by Kwinto poczuł, że tym razem nie jest górą. Ale czy rzeczywiście? Kiedy fałsz staje się sztuką Henryk Kwinto nie bez powodu nosi reputację człowieka, który myśli kilka kroków do przodu. Wiedząc o podsłuchach, odgrywa perfekcyjny teatr. Organizuje wyjazd do Szwajcarii, który w rzeczywistości kończy się w Zegrzu. Upozorowana śmierć Duńczyka? Kolejny element misternego planu. Machulski w swoim stylu żongluje konwencją, ukazując świat pełen kontrastów – między więzienną rzeczywistością a willową elegancją, między brutalnością a komedią, między pozorami a prawdą. CZYTAJ TEŻ: Polacy wreszcie się doczekali. Ten film zarobił 962 miliony dolarów. A dziś — w TV za darmo! Mistrzowski finał i smak wygranej Gdy wydaje się, że Kramer osiąga cel, rzeczywistość po raz kolejny robi zwrot. To Kwinto i Duńczyk przejmują kontrolę nad jego kontem w szwajcarskim banku. Ten sam rachunek, o który walczyli Kramer i Sztyc, trafia do rąk ludzi, których tak bardzo chcieli zniszczyć. Zakończenie? Kramer wraca tam, skąd wyszedł – za mury więzienia. Ale tym razem to nie fałszywe oskarżenia, lecz prawdziwa riposta sprawiedliwości. A widzowie zostają z poczuciem satysfakcji, podziwu i nutą nostalgii za kinem, które potrafiło tak błyskotliwie bawić i zaskakiwać. Dziś w TVP: klasyka, której nie można przegapić Jeśli dawno nie widzieliście tego filmu – dziś macie idealną okazję. „Vabank II czyli riposta” powraca na ekran dzięki TVP1 o 21:25. To nie tylko sentymentalna podróż do złotej ery polskiej komedii kryminalnej, ale też film, który mimo upływu lat wciąż trzyma w napięciu, wzbudza emocje i wywołuje szczery uśmiech. Włącz TVP i przekonaj się, dlaczego Juliusza Machulskiego nazywa się mistrzem gatunku. Ta opowieść o zemście, sprycie i inteligencji to coś więcej niż film – to rozrywka z najwyższej półki, którą warto przeżyć raz jeszcze. Źródło: Wikipedia, TVP1
Wielbiciele komedii kryminalnych dziś nie zasną... TVP1 przypomina słynny hit z lat. 80. Na planie nie obyło się bez wpadek
Ponad 40 lat po premierze, „Vabank” Juliusza Machulskiego nadal zachwyca widzów. Dziś wieczorem TVP1 przypomina tę klasyczną komedię kryminalną z Janem Machulskim w roli Henryka Kwinty. Nie przegap tej okazji!
Po ponad czterech dekadach od premiery, „Vabank” nie traci blasku. Ta mistrzowsko skonstruowana opowieść o zemście, lojalności i honorze ponownie pojawi się na ekranach – ku uciesze widzów, którzy pokochali ją za niepowtarzalny klimat i błyskotliwy humor. Dziś wieczorem w TVP1 znów spotkamy Henryka Kwintę i jego nieustraszoną ekipę. Juliusz Machulski – debiut, który przeszedł do historii kina Juliusz Machulski miał zaledwie 26 lat, gdy zadebiutował jako reżyser filmem „Vabank”. Już pierwszym dziełem udowodnił, że potrafi nie tylko snuć fascynujące historie, ale także stworzyć świat, który pochłania widza bez reszty. Osadzona w klimacie lat 30. opowieść łączy elementy komedii, kryminału i dramatu, tworząc dzieło ponadczasowe. To właśnie „Vabank” zapoczątkował jedną z najciekawszych karier w polskiej kinematografii. View oEmbed on the source website ZOBACZ TEŻ: Polski aktor u boku gwiazd Hollywood w hicie Netflixa. Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy Henryk Kwinto i Gustaw Kramer – historia zemsty, która fascynuje do dziś W centrum wydarzeń znajduje się Henryk Kwinto – były kasiarz i dżentelmen, który po wyjściu z więzienia staje przed moralnym dylematem: zapomnieć czy odpłacić za zdradę? W tej roli niezapomniany Jan Machulski – ojciec reżysera – który z niebywałą charyzmą sportretował człowieka honoru. Jego przeciwnikiem jest bezwzględny bankier Gustaw Kramer, zagrany przez Leonarda Pietraszaka. Pojedynek tych dwóch postaci to esencja filmu – inteligentna gra, której stawką są nie tylko pieniądze, ale i sprawiedliwość. Duńczyk i Nuta – duet, który pokochali wszyscy Nie sposób zapomnieć o bohaterach drugoplanowych, którzy kradną każdą scenę, w której się pojawiają. Duńczyk i Nuta, w których wcielili się kolejno Witold Pyrkosz i Krzysztof Kiersznowski, stali się ikonami polskiego kina. Ich styl, dowcip i nieco łobuzerski urok wnieśli do filmu lekkość i energię. Dzięki nim „Vabank” balansuje pomiędzy mrocznym kryminałem a pełną humoru opowieścią o przyjaźni i odwadze. Sukces pierwszej części był na tyle ogromny, że cztery lata później, w 1985 roku, powstał sequel – „Vabank II, czyli riposta”. Widzowie znów mogli śledzić losy Kwinty i Kramera, tym razem w jeszcze bardziej zaskakującym scenariuszu. Juliusz Machulski udowodnił, że potrafi rozwijać swoją historię bez utraty jej ducha, a druga część tylko umocniła pozycję filmu jako jednego z najważniejszych w historii polskiego kina. CZYTAJ TEŻ: Ten thriller z Emily Blunt to umysłowy rollercoaster. Nie uwierzysz, jak kończy się ta łamigłówka! Dlaczego Polacy wciąż kochają Vabank? „Vabank” nie jest tylko filmem – to zjawisko kulturowe. Od ponad 40 lat produkcja przyciąga kolejne pokolenia widzów, zachwycając klimatem międzywojennej Warszawy, perfekcyjnym montażem i dialogami, które weszły do kanonu. To film, do którego się wraca – nie tylko z sentymentu, ale też z potrzeby obcowania z kinem, które nie traktuje widza z góry. Emisja w TVP1 to doskonała okazja, by przypomnieć sobie, dlaczego „Vabank” jest tak wyjątkowy. Źródło: Interia
Jan Machulski miał 75 lat, gdy urodził mu się syn Wojciech, dziś polityk Konfederacji
Jan Machulski był starszym panem - miał 75 lat, gdy urodził mu się syn, Wojciech. Mimo podeszłego wieku był bardzo dobrym ojcem. Spędzał z małym dużo czasu, był nim przejęty. Wojciech Machulski nie został tak jak jego starszy, przyrodni brat reżyserem. Wcześnie za to zaczął karierę polityczną. Kim jest dzisiaj? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 24.02.2025 r.] Jan Machulski: Uwielbiany aktor, niewierny mąż Jan Machulski – aktor niesamowicie lubiany i popularny znany jest między innymi z filmów swojego syna Juliusza Machulskiego, takich jak „Vabank” i „Vabank II”, z „Killera”. Urodził się w 1928 roku w Łodzi. Studiował w łódzkiej Filmówce, podczas studiów poznał swoją przyszłą żonę, Halinę Brzezińską, potem Machulską. Spotkali się nad talerzem zupy wiśniowej w studenckiej stołówce. On miał być aktorem, ona polonistką i pedagożką. Byli razem całe życie, do jego śmierci – przez 56 lat. Łączyła ich wspólna praca, między innymi w Teatrze Ochota i w ognisku aktorskim, które stworzyli. Wychowali pokolenia wspaniałych aktorów, do tego grona należą choćby Katarzyna Figura, Piotr Adamczyk, Agnieszka Dygant. Łączył ich też oczywiście ukochany syn - Juliusz Machulski urodzony w 1955 roku, znany reżyser między innymi kultowej „Seksmisji” i „Kingsajz”. Halina Machulska szybko zorientowała się, że mąż ma wielkie powodzenie, miał wiele romansów, m.in. z piękną aktorką, Wandą Koczeską. Wybaczała mu, chcąc utrzymać rodzinę, on zresztą zawsze do niej wracał. Najpierw ją ta niewierność męża bardzo bolała, co zrozumiałe, potem jak mówiła, przywykła. „Byłam jego partnerką, siostrą, opiekunką, tak jak on był mi przyjacielem”. Za zdrady męża obwiniała swoją oziębłość. W pewnym momencie załamana jego zdradami, przysięgła sobie, że nie będzie między nimi relacji fizycznej i pozostała temu wierna. Czuła się w tym małżeństwie bezpieczna, wiedziała, jakie ma miejsce w sercu męża i że nie zostanie sama. Zobacz też: Halina i Jan Machulscy – w ich małżeństwie były zdrady, ale była też niesamowita więź Jan Machulski: profesor i uczennica Tym razem było inaczej, bowiem w tym związku aktora na świat przyszedł syn. Jego mamą jest aktorka Agnieszka Zduńczyk. Jan Machulski najpierw uczył ją aktorstwa, potem zaprosił do swojego życia. Była od niego dużo młodsza, niemal o pół wieku. Gdy się poznali, miała dwadzieścia parę lat. Agnieszka Zduńczyk ukończyła w 1999 roku Szkołą Aktorską Camerimage Film School, pracowała w Teatrze Zwierciadło w Łodzi, gdzie Jan Machulski reżyserował sztuki. W 2000 roku wraz z żoną Jana Machulskiego grały nawet razem w serialu „Miasteczku”. O spotkaniu z samym Janem Machulskim mówiła tak: „Poznałam go w 1997 roku, gdy studiowałam w Camerimage Film School. Był moim wykładowcą. Dużo ze sobą rozmawialiśmy. Oboje byliśmy pasjonatami teatru. Ja, która dopiero poznawałam ten świat i on, który miał w sobie tę miłość do teatru mimo tylu lat w zawodzie. Wojtek był naszym zaplanowanym dzieckiem i Janek bardzo się cieszył. Opiekował się mną, a w dniu porodu zawiózł do szpitala. Na co dzień nie ukrywaliśmy się jakoś specjalnie z tym, że mamy syna. Jan zabierał go na place zabaw, sam poszedł do szkoły, żeby zapisać małego do zerówki. Mieszkaliśmy blisko siebie na Mokotowie, przyjeżdżał do nas codziennie i spędzał z nami święta. Płacił też oczywiście na Wojtka alimenty. Tak się umówiliśmy i nie musiałam chodzić po żadnych sądach” (dla portalu ShowNews). Agnieszka Zduńczyk grała też w takich serialach jak „Kocham Klarę” czy „Pensjonat pod różą”. Z Janem Machulskim zjeździli pół świata, grając razem w reżyserowanym przez niego spektaklu „Niebezpieczne zabawy”. Startowała do sejmu z list Konfederacji, w ostatnich wyborach parlamentarnych, ale nie zdobyła mandatu. Czytaj także: Jan Machulski miał nieślubnego syna. Prawda wyszła na jaw po wielu latach Wojciech Machulski: wracam z uśmiechem do zdjęć z ojcem O Wojciechu Machulskim poinformował świat kilka lat temu Janusz Korwin-Mikke. Wojciech miał wtedy 18 lat i był asystentem społecznym Korwina-Mikke. Pewnie taki nagłe ujawnienie rodzinnych informacji nie było dla niego łatwe. Media pisały, że Janusz Korwin-Mikke zdradził tajemnicę rodziny Machulskich i „najątrzył”. Wojciech Amadeusz Machulski urodził się w 2003 roku. Jego ojciec miał wówczas 75 lat. Syn wspomina go bardzo czule: "Miałem 5,5 roku, gdy tata zmarł, ale dobrze go pamiętam. Może fakt, że odszedł i się go wspominało, sprawił, że dobrze wrył mi się w pamięć. Spędzaliśmy dużo czasu razem, wyjazdy na wakacje, święta, urodziny czy zwykłe wyjście na hulajnogę do parku. Wracam z uśmiechem do zdjęć", wspominał. Wojciech Machulski ma 22 lata, skończył warszawskie liceum im. Tadeusza Czackiego, jest absolwentem Szkoły Głównej Handlowej. Wcześnie wszedł do polityki. Miał niecałe 19 lat, gdy został szefem mazowieckich struktur młodzieżówki partii KORWIN – Młodzi dla Wolności. Należy do partii Nowa Nadzieja wchodzącej w skład Konfederacji, jest jej rzecznikiem prasowym. Jest także rzecznikiem prasowym szefa Nowej Nadziei i kandydata na prezydenta Sławomira Mentzena. Czytaj również: Juliusz Machulski ma znaną i piekielnie zdolną córkę. Mało kto o tym wiedział Jan Machulski – reakcja na nieślubne dziecko żony i syna Gdy Halina Machulska dowiedziała się, że jej mąż ma dziecko, o którym tradycyjnie mówiło się „nieślubne” - zachowała się z klasą. Powiedziała mężowi, że daje mu wolność i żeby to on podjął decyzję, jak chce dalej żyć. Ale Jan Machulski nie chciał odchodzić od żony. Żył na dwa domy. Halina Machulska zapraszała do nich małego Wojtka. Agnieszka Zduńczyk mówiła: "Żona Janka starała się być dla mnie miła”. Ona z kolei nie naciskała na ślub. Jak mówiła: "rozwód nie był wskazany". Choć wszyscy wiedzieli, a potwierdzała to sama pani Halina, że z mężem żyją od lat, jak przyjaciele. We trójkę z małym Wojtkiem chadzali razem do kina. Jakie są relacje między przyrodnimi braćmi: Juliuszem i młodszym o ponad 40 lat Wojciechem, to najlepiej wiedzą oni sami. "Nie wypada powiedzieć, że czyjeś przyjście na świat dla kogoś innego stanowiło cios, lecz każdy ma prawo do własnych emocji. A dojrzały syn mógł być wściekły na nie całkiem dojrzałego ojca za niespodziankę, jaką zgotował rodzinie. Myśląc na chłodno, łatwo stwierdzić, że ani późne ojcostwo, ani posiadanie nieślubnych dzieci nie stanowi żadnej ekstrawagancji czy powodu do wstydu. Niech się wstydzi ten, kto widzi. Tylko kogo w podobnej sytuacji stać na wystudzenie emocji? Kto nie zadałby sobie wielu pytań o podstawy funkcjonowania własnej rodziny? Kto by nie uznał, że sam nie wystarczył? Jeśli gniew syna na ojca oficjalnie dotyczy zdrady, jakiej ten drugi dopuścił się wobec swojej żony, to nieoficjalnie można się domyślać, że był tylko jednym z powodów", pisała Anna Bimer w książce "Świat Machulskich. Biografia rodzinna", wyd. Rebis, 2024 rok. Były jakieś sprawy w kwestiach spadkowych po Janie Machulskim, ale w to nie ma co wchodzić. Jan Machulski zmarł w 2008 roku na serce. Miał 80 lat. Halina Machulska ma dziś 95 lat. Jak powtarza, dopiero śmierć męża naprawdę ich rozdzieliła.
Juliusz Machulski – biografia i najlepsze filmy reżysera kultowych polskich komedii sensacyjnych
Jak zmieniała się ścieżka zawodowa autora „Seksmisji” i „Kilera”?
Juliusz Machulski swoją twórczością wyznaczył wysoki standard w gatunku komedii polskiej. Jego filmy z lat 80. i 90. XX wieku szybko zostały okrzyknięte mianem kultowych i są popularne do dzisiaj. Zawiłości i absurdy gangsterskiego półświatka na tle przemian politycznych to pole, które dostarczało reżyserowi wielu świetnych pomysłów. W nowszych produkcjach pojawiają się pastisze komedii romantycznych i horrorów. Spis treści: Skrócony życiorys Juliusza Machulskiego Życie prywatne reżysera Vabank (1981) – debiut fabularny nagrodzony na festiwalu w Gdyni Seksmisja (1983) – kultowa komedia Juliusza Machulskiego Kiler (1997) – gangsterska komedia omyłek z Cezarym Pazurą w roli głównej Vinci (2004) – zabawny film o kradzieży obrazów Ile waży koń trojański? (2008) – sentymentalna podróż do czasów PRL Kołysanka (2010) – parodia horrorów o wampirach Skrócony życiorys Juliusza Machulskiego Juliusz Machulski urodził się 10 marca 1955 roku w Olsztynie. W 1973 roku zrobił maturę, kończąc liceum im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. Następnie rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Filologii Polskiej, jednak zrezygnował z nich po pierwszym roku, decydując się na Reżyserię Filmową w Łodzi. Przed ukończeniem dyplomu nakręcił telewizyjny dramat obyczajowy pt. „Bezpośrednie połączenie” (1797), w którym zagrali Włodzimierz Press i Ewa Żukowska. Pełnometrażowy debiut i filmy z lat 80. XX wieku Debiut kinowy Juliusza Machulskiego, czyli „Vabank” z 1981 roku, okazał się ogromnym sukcesem. Na fali jego popularności powstał sequel – „Vabank II, czyli riposta” (1984). Świetne recenzje zebrała również komedia fantastycznonaukowa „Seksmisja” z 1983 roku. W latach 80. ukazała się także nietypowa komedia fantasy „Kingsajz” (1987), której fabuła rozgrywa się w baśniowej Szuflandii. Mieszkańcy nikomu nieznanej krainy są krasnoludkami kontrolowanymi przez Nadszyszkownika Kilkujadka (Jerzy Stuhr). Ten z kolei ściśle strzeże receptury magicznego eliksiru, po którego wypiciu można uzyskać rozmiary człowieka. View oEmbed on the source website W 1988 roku reżyser założył Studio Filmowe „Zebra”. W wytwórni powstały kolejne klasyki polskiego kina, takie jak „Psy” (1992) Władysława Pasikowskiego, „Dzień świra” (2002) Marka Koterskiego czy „Plac Zbawiciela” (2006) Krzysztofa Krauzego. Po połączeniu z innymi zespołami filmowymi, „Zebra” „Tor”, „Kadr” i „SMF” utworzyły w 2019 roku Wytwórnię Filmów Dokumentalnych i Fabularnych. Filmy Juliusza Machulskiego po przełomie ustrojowym w Polsce W latach 90. XX wieku w dorobku reżysera królują komedie sensacyjne: Deja vu (1990) – Juliusz Machulski rozpoczyna dekadę mistrzowską parodią kina radzieckiego, tworząc pastisz filmów autorstwa Siergieja Eisensteina. Akcja rozgrywa się w latach 20. XX wieku, w czasach amerykańskiej prohibicji . Wykonawcą wyroku mafii na zdrajcy zostaje Johnny Pollack (Jerzy Stuhr), V.I.P. (1991) – historia kompozytora (Wojciech Malajkat), który przypadkowo zostaje uwikłany w przemyt diamentów do Paryża. Obok Wojciecha Malajkata w filmie wystąpili między innymi: Liza Machulska, Jan Peszek, Beata Tyszkiewicz, Cezary Pazura i Maciej Stuhr, Girl Guide (1995) – o udzielającym korepetycji studencie anglistyki (Paweł Kukiz). Jego uczennica Kinga (Renata Gabryjelska) ma sześć miesięcy, aby nauczyć się języka i odszukać swojego narzeczonego. Film zdobył trzy nagrody na festiwalu w Gdyni w 1995 roku, Kiler (1997) – historia taksówkarza (Cezary Pazura), który zostaje wzięty za gangstera w wyniku przypadkowej zbieżności nazwisk, Kilerów dwóch (1999) – sequel „Kilera” z Cezarym Pazurą, Januszem Rewińskim, Małgorzatą Kożuchowską, Jerzym Stuhrem i Katarzyną Figurą w rolach głównych. View oEmbed on the source website W 1998 roku reżyser został uhonorowany gwiazdą na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi. Pomysłodawcą Alei Gwiazd był jego ojciec, Jan Machulski. Działalność reżyserska w XXI wieku Początek nowego stulecia nie przyniósł filmowych sukcesów. Chociaż film „Pieniądze do nie wszystko” (2001) zdobył kilka nagród na polskich festiwalach filmowych, „Superprodukcja” (2002) – z Rafałem Królikowskim, Januszem Rewińskim, Anną Przybylską i Piotrem Fronczewskim w rolach głównych – zatrzymała się tylko nominacjach, bez głównych nagród na festiwalach. Za to z pozytywną oceną krytyków spotkał się film „Vinci” (2004), w którym reżyser powraca do konwencji komedii sensacyjnych. Poza tym produkcje Juliusza Machulskiego po 2000 roku charakteryzuje duża różnorodność. W 2008 roku powstaje komedia romantyczna „Ile waży koń trojański?”, w 2010 r. – parodia horrorów „Kołysanka”, a w 2013 r. film o Adolfie Hitlerze pod wymownym tytułem „AmbaSSada”. View oEmbed on the source website W 2020 roku ukazał się serial „Mały zgon” w reżyserii Juliusza Machulskiego, opowiadający o świecie więziennego hazardu i gangów narkotykowych. W czarnej komedii kryminalnej w rolach głównych pojawiają się: Piotr Grabowski, Anna Seniuk, Katarzyna Herman i Jacek Koman. View oEmbed on the source website Życie prywatne reżysera Reżyser pochodzi z rodziny aktorów. Jego matka Halina Machulska była aktorką teatralną i filmową, zajmowała się także reżyserią teatralną. Ojciec Jan Machulski wystąpił w ponad 120. spektaklach teatralnych i w ok. 45 filmach. Rodzice Juliusza założyli razem Teatr Ochoty w 1970 roku. Był mężem aktorek Bożeny Stryjkówny i Lizy Machulskiej. Obecnie jest w związku małżeńskim z Ewą Machulską – kostiumografką i dekoratorką wnętrz. Od 1997 roku Juliusz Machulski jest członkiem Europejskiej Akademii Filmowej. W 2011 roku został powołany do Rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. W 2012 r. wydał tom felietonów pt. „Hitman”, w których opisuje różne historie ze swojego życia. W 2023 roku ukazała się jego powieść kryminalna „Wisząca małpa”. Jest to czarna komedia w stylu retro, która przedstawia zagadkę morderstwa w realiach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Vabank (1981) – debiut fabularny nagrodzony na festiwalu w Gdyni Akcja pierwszej produkcji kinowej w reżyserii Juliusza Machulskiego rozgrywa się w 1934 roku w Warszawie. Głównym bohaterem jest Henryk Kwinto (Jan Machulski), jeden z największych kasiarzy tamtych czasów. Przestępca wychodzi na wolność po sześciu latach odsiadki w więzieniu i niemalże od razu planuje kolejny skok. Brawurowy napad na bank ma być aktem zemsty wobec dawnego przyjaciela – Gustawa Kramera (Leonard Pietraszek), przez którego trafił za kratki. W akcji pomagają mu Duńczyk (Witold Pyrkosz) – specjalista od rozbrajania systemów bankowych, a także dwaj drobni złodzieje: Nuta (Krzysztof Kiersznowski) i Moks (Jacek Chmielnik). Film zdobył następujące nagrody: Brązowe Lwy Gdańskie jako najlepszy debiut reżyserski na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 1981 roku, nagrodę specjalną na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Manili w 1982 roku, Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Komediowych w Marsylii w 1984 roku. View oEmbed on the source website Seksmisja (1983) – kultowa komedia Juliusza Machulskiego To jeden z najbardziej popularnych polskich filmów science fiction z lat 80. XX wieku. Akcja rozgrywa się w 2044 roku. Maks (Jerzy Stuhr) i Albert (Olgierd Łukaszewicz) budzą się z hibernacji w postapokaliptycznej rzeczywistości. Okazuje się, że w wyniku wybuchu bomby atomowej zostały zniszczone geny męskie. Światem pozbawionym mężczyzn zarządza teraz pozbawiona skrupułów dyktatorka Jej Ekscelencja (Wiesław Michnikowski), przewodnicząca Ligi Kobiet. Mężczyźni stają się obiektem badawczym działu Genetix, w którym pracuje badaczka Lamia Reno (Bożena Stryjkówna). Komedia otrzymała Srebrne Lwy Gdańskie na festiwalu w Gdyni w 1984 roku, Syrenkę Warszawską na Lubuskim Lecie Filmowym w 1984 roku i Złotą Kaczkę w 1985 roku jako najlepszy film polski. O tym tytule pisaliśmy także w rankingu najlepszych filmów o podróżach w czasie. Obraz Juliusza Machulskiego stał się przedmiotem krytyki feministycznej ze względu na utożsamianie partii komunistycznej z emancypacją kobiet. View oEmbed on the source website Kiler (1997) – gangsterska komedia omyłek z Cezarym Pazurą w roli głównej „Kiler” to jeden z najlepszych filmów o polskiej mafii. Niczym niewyróżniający się taksówkarz, Jerzy Kiler (Cezary Pazura) zostaje wrobiony w zabójstwo gangstera o ksywie „Gilotyna”. Kiedy policja znajduje broń w jego bagażniku, niewinny mężczyzna trafia do więzienia. Tam okazuje się, że tylko jako płatny zabójca jest w stanie przetrwać. Film zachwyca genialnymi rolami w wykonaniu najlepszych polskich aktorów. Oprócz Cezarego Pazury zobaczymy: Małgorzatę Kożuchowską – w roli dziennikarki Ewy Szańskiej i dziewczyny Kilera, Janusza Rewińskiego – w roli „Siary”, który stoi na czele mafii, Jerzego Stuhra – w roli komisarza „Ryby”, który depcze po piętach nie jednemu, ale dwóm szefom gangów – Siarze i Lipskiemu (Jan Englert). Komedia Juliusza Machulskiego została uhonorowana nagrodą Złoty Klakier na festiwalu w Gdyni w 1997 roku – dla najdłużej oklaskiwanego filmu i Złotą Kaczką w 1998 roku. View oEmbed on the source website Vinci (2004) – zabawny film o kradzieży obrazów Cuma (Robert Więckiewicz) wychodzi z więzienia dzięki pomocy Grubego (Mieczysław Grąbka) pod warunkiem dokonania kradzieży „Damy z łasiczką” Leonarda da Vinci. Obraz ma być właśnie przewożony z Japonii do muzeum w Krakowie, więc jest to idealny moment na przechwycenie drogocennego dzieła sztuki. Jednak Cuma nie chce działać w pojedynkę. Zwraca się z prośbą o pomoc do swojego dawnego wspólnika, Juliana (Borys Szyc), który obecnie pracuje w policji. Powstaje pytanie, jak pogodzić interesy obydwu frontów? Juliusz Machulski za pełen zabawnych zwrotów akcji scenariusz otrzymał Nagrodę Indywidualną na festiwalu w Gdyni w 2004 r. Występująca w roli studentki malarstwa Kamilla Baar została nagrodzona Złotą Kaczką w 2012 roku. View oEmbed on the source website Ile waży koń trojański? (2008) – sentymentalna podróż do czasów PRL Zofia Albrecht-Radecka (Ilona Ostrowska) jest psycholożką. Po latach nieudanego małżeństwa z Darkiem (Robert Więckiewicz) nareszcie spotyka mężczyznę swojego życia (Maciej Marczewski). Niestety z poprzedniego małżeństwa pozostaje duży ślad w postaci ich wspólnej córki Florentyny (Sylwia Dziorek), którą wolałaby mieć ze swoim drugim mężem. W dniu 40. urodzin wypowiada życzenie – chciałaby cofnąć się w czasie, aby inaczej poprowadzić swoje życie. Budzi się 15 maja 1987 roku w łóżku obok byłego męża Darka. Występujący w komedii Danuta Szaflarska i Robert Więckiewicz otrzymali Orły na gali Polskiej Akademii Filmowej w 2009 roku za najlepsze role drugoplanowe – babci Zosi i jej byłego męża. View oEmbed on the source website Kołysanka (2010) – parodia horrorów o wampirach Akcja filmu rozgrywa się we wsi Odlotowo na Mazurach. Do domu po lokalnym rzeźbiarzu wprowadza się tajemnicza rodzina Makarewiczów, a ich obecność zbiega się z serią zaginięć wśród miejscowej ludności. Chociaż tajemnicza rodzina Makarewiczów zwraca uwagę mieszkańców swoim nietypowym wyglądem, policyjne śledztwo nie prowadzi do żadnych wniosków. O „Kołysance” Machulskiego pisaliśmy także w zestawieniu najlepszych filmów o wampirach. View oEmbed on the source website
Razem na planie i w życiu. Juliusz i Ewa Machulscy od 30. lat tworzą zgraną parę
To dzięki niej powstał legendarny cytat z „Kilera”!
Juliusz Machulski od lat podbija świat polskiego kina. W życiu prywatnym również nie brak mu sukcesów, chociaż droga do miejsca, w którym się dziś znajduje, bywała kręta. Obecnie podróżuje przez życie u boku ukochanej żony Ewy. Nie jest ona jednak pierwszą, która stanęła z nim na ślubnym kobiercu. Jak wygląda ich związek, w którym trwają szczęśliwie już od ponad 30 lat? Życie miłosne Juliusza Machulskiego Reżyser, który sławę odniósł dzięki filmom takim jak „Seksmisja”, „Kiler” czy „Vabank” z pierwszą żoną, Bożeną Stryjkówną, poznał się na studiach. Jak tłumaczyła aktorka na łamach Faktu, para miała zakochać się w sobie „od pierwszego wejrzenia”. Niestety ich związek nie przetrwał próby czasu i rozstali się po 13 latach małżeństwa. Później w jego życiu pojawiła się Liza Machulska, rosyjska aktorka, która szybko zawładnęła jego sercem. Mimo płomiennej miłości, którą się nawzajem darzyli, również i temu związkowi nie była dana przyszłość. Juliusz Machulski nie zamierzał się jednak poddawać. „Po dwóch pierwszych małżeństwach, które były tezą i antytezą, pojawiła się Ewa jako heglowska synteza” mówił w wywiadzie dla Twojego Stylu. Kobieta, o której mowa, to Ewa Eysmont-Machulska, kostiumolog i dekoratorka wnętrz. Gdy się poznali, mieli już za sobą bagaż doświadczeń. Zdecydowali się grać w otwarte karty: „Od samego początku Ewa i ja wiedzieliśmy dokładnie, czego nie chcemy”. Możliwe, że to dzięki temu para może pochwalić się trzydziestoletnim stażem związku. „Ona mnie rozumie i pomagamy sobie w życiu – psychicznie, duchowo – rozumiemy się w pół słowa. Tworzymy coś w rodzaju teamu, który musi przetrwać wszystko i wbrew wszystkiemu” mówił przed laty w rozmowie z Piotrem Najsztubem dla VIVY! Czytaj także: Żyli w rozjazdach, zadbali o wspólny kąt w stolicy. Szczere chęci nie uratowały związku Violetty Arlak i Bartosza Żukowskiego Juliusz Machulski, Ewa Machulska, Maria Machulska, XX Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, Gdynia, 1995 rok Juliusz Machulski i Ewa Machulska są ze sobą już 30 lat Para poznała się dzięki ich karierom. Oboje od lat związani są ze światem kina. Gdy zaczęli ze sobą pracować, bardzo szybko znaleźli wspólny język. Wkrótce później pojawiło się między nimi coś więcej. „Poza uczuciem połączyło nas poczucie humoru i dystans do siebie. Potrzeba bycia razem, ale też posiadania własnej przestrzeni. Te 30 lat zleciało szybciej niż poprzednie o wiele krótsze małżeństwa. Pracujemy razem od „Kilera”, czyli ćwierć wieku” mówił twórca „Seksmisji” Twojemu Stylowi. Para uwielbia ze sobą pracować. Juliusz Machulski wyznał, że w pewnych kwestiach daje jej zupełnie wolną rękę. I nigdy się nie zawodzi. „Ewa projektuje kostiumy, czasem urządza wnętrza w moich i nie tylko filmach. Za kostiumy do „Samotności w sieci” Witolda Adamka dostała nominację do Orłów. Ma talent. Mam pełne zaufanie do jej pomysłów, które często przerastają moje wyobrażenie o postaci. Aktorzy lubią z nią pracować. Ewa z wykształcenia jest psychologiem i pedagogiem, więc dobrze trafia w psychologię postaci. Robert Więckiewicz mawia do niej: „Możesz mnie ubrać, jak chcesz” wspominał. Dodał także, że to właśnie żonie zawdzięcza wiele kultowych dziś elementów swoich produkcji. „Ewa jest zawsze na planie, często ma więc pomysły na rozwiązanie konkretnej sceny, dialogu. „Kiler, 300 dolarów? O****łeś? Co ja sobie za to kupię? Waciki?”. Te waciki są jej” wyznał reżyser. Zobacz również: Wzbraniała się od miłości, dzisiaj media huczą o nowym partnerze. Czy Maryla Rodowicz znów otworzyła swoje serce? Ewa Machulska, Juliusz Machulski, 6 grudnia 2002 Rodzina i dzieci Juliusza Machulskiego Dzięki trzeciej żonie Juliusz Machulski zyskał nie tylko miłość partnerską, ale także rodzinną. Ewa Machulska z poprzednich związków doczekała się bowiem dwójki dzieci: Olafa i Marii. Reżyser, który nie miał dzieci z poprzednimi partnerkami, zaczął spełniać się w nowej roli ojca. Marię od zawsze traktował jako własne dziecko: wychowywał ją właściwie od początku. To dzięki niemu odnalazła swoje powołanie i została ilustratorką. Dzisiaj córka reżysera podbija rynek nie tylko w kraju, ale także na świecie. Jej starszy brat był dziennikarzem, jednak początkowo próbował swoich sił w aktorstwie. Wystąpił w kilku produkcjach ojczyma, m.in. „Kilerze” czy „AmbaSSadzie”. Później również związany był z kinem. Niestety 2 lipca 2021 r. media obiegła smutna wieść o jego śmierci. Miał zaledwie 45 lat. „Kultura filmowa była jego pasją, której poświecił swoje życie zawodowe. W Polskim Instytucie Sztuki Filmowej pracował od samego początku. Zajmował się promocją, marketingiem, upowszechniał wiedzę o polskiej kinematografii, wspierał organizację najważniejszych wydarzeń filmowych. Po blisko dekadzie pracy w PISF przeniósł się do Gdyni, gdzie z typową dla siebie energią włączył się w organizację Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych” wspominało go Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Zobacz także: Synowie Joanny Przetakiewicz-Rooijens są jej powodem do dumy! Cała trójka poszła w ślady mamy <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="281" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid0kNpFCFHTQTqpZ1eMhovQqoVU94XuYvBKQpKMTimfeTpLdQg6YZKnbFuPDSGBur66l%26id%3D100006076486785&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Juliusz Machulski z żoną Ewą na premierze "Volty"
Jan Machulski miał nieślubnego syna. Prawda wyszła na jaw po wielu latach
Jan Machulski przez lata tworzył szczęśliwy związek z żoną Haliną. Para doczekała się syna Juliusza Machulskiego, który poszedł w ślady ojca i sam został reżyserem. Rodzinną idyllę przerwała śmierć Jana, w 2008 roku. Po 14. latach okazało się, że gwiazdor skrywał pewien sekret, o którym wiedzieli tylko nieliczni. Otóż doczekał się on drugiego syna, którego tożsamość niedawno została ujawniona i to przy pomocy polityka Janusza Korwin-Mikkego. Aby było ciekawiej, matką dziecka wcale nie jest Halina Machulska. Co wiadomo o Wojciechu Machulskim? Jakie relacje miał z nieżyjącym już ojcem? Kim jest nieślubny syn Jana Machulskiego? Jan Machulski był cenionym twórcą, zajmował się zarówno aktorstwem, jak i reżyserią. Największą rozpoznawalność zdobył jako kasiarz Henryk Kwinto z filmu swojego syna Juliusza Machulskiego „Vabank”. W życiu prywatnym był mężem Haliny, u boku której spędził 56 lat. Małżeństwo nie należało jednak do idealnych. Aktorowi często zdarzało się nie dotrzymać wierności małżeńskiej. „Janek miał romanse na boku, ale zawsze wracał. Mieliśmy syna, wspólne projekty zawodowe, wciąż dzieliliśmy najważniejsze pasje. Może się to wydać dziwne, ale z czasem udało mi się do tego przywyknąć... Odmówiłam na zawsze relacji fizycznej. Ale jako ludzie zawsze byliśmy razem. Byłam jego partnerką, siostrą, opiekunką, tak jak on był mi przyjacielem. Dopiero jego śmierć stała się prawdziwym rozejściem”, ujawniła Halina Machulska w książce o sobie pt. „Byłam wierna sobie”. Z kolei w rozmowie z „Gazetą Wyborczą" tak opowiadała: „Po pewnym czasie byliśmy już jak rodzeństwo: Janek i Halina. Nie mąż i żona. Dzięki temu małżeństwu nauczyłam się rozumieć człowieka, który był zupełnie inny niż ja”. Po 14. latach od śmierci Jana Machulskiego wyszło na jaw, że miał on dziecko z nieprawego łoża. Syn o imieniu Wojciech miał być owocem miłości Jana z pewną znaną aktorką. O tym, że gwiazdor miał nieślubne dziecko, wiedzieli tylko najbliżsi. Fakt ten był ukrywany przez lata w tajemnicy, ze względu na dobro dziecka. Mama Wojtka nie chciała wystawiać syna na osąd publiczny i niepochlebne komentarze. Prawda jednak w końcu wyszła na jaw, a wszystko to za sprawą Janusza Korwin-Mikkego. Polityk Konfederacji kilka miesięcy temu został zapytany przez jednego z użytkowników Twittera, czy aby przypadkiem jego asystent Wojciech Machulski nie jest czasem synem znanego aktora i reżysera. „Czy to prawda, że pana asystentem społecznym i współtwórcą programu na pana kanale jest ukryty syn śp. Jana Machulskiego?”, zapytał internauta. Na odpowiedź polityka nie trzeba było długo czekać. Janusz Korwin-Mikke bez zbędnej kurtuazji potwierdził owe rewelacje. „Tak, no i co z tego? I brat przyrodni pana Juliusza Machulskiego”, odpowiedział polityk, po czym dodał: „Najwyraźniej odziedziczył zdolności do zajmowania się filmem. Ale ja się kulturą nie zajmuję, od tego mam żonę”, stwierdził. Informację ujawniającą rodzinną tajemnicę Machulskich opatrzył wtedy linkiem do programu z udziałem Machulskiego i matki swoich dzieci. Czytaj także: Młodszy syn Jerzego Skolimowskiego 10 lat temu zmarł w tajemniczych okolicznościach Jan i Halina Machulscy Wojciech Machulski: jakie relacje łączyły go z ojcem, Janem Machulskim? Serwis Pudelek dotarł do domniemanego dziecka Jana Machulskiego z prośbą o potwierdzenie owych rewelacji. „Potwierdzam prawdziwość słów prezesa”, oznajmił Wojciech Machulski. Jednocześnie opowiedział portalowi, jakie relacje łączyły go z ojcem, który zmarł w 2008 roku. „Miałem z ojcem bardzo dobre relacje aż do jego śmierci, spędziliśmy wspólnie wiele wyjazdów czy świąt i cieszę się, że te wspomnienia we mnie zostały”, zdradził. „Wspominam ojca bardzo dobrze. To był radosny człowiek, bardzo lubił spędzać czas ze mną, moją mamą i moją babcią. Mimo tego, że osiągnął duży sukces, nigdy nie wywyższał się przed innymi, traktował obcych zawsze z uśmiechem. W tamtych latach był w moim życiu na co dzień, byliśmy wspólnie w wielu krajach (Bułgaria, Grecja, Austria, Niemcy, Tunezja, Hiszpania (Wyspy Kanaryjskie), to podróże z 2008 roku, gdy miałem 5 lat), w kinie na różnych bajkach, a kiedyś pokazał mi film „Krzyżacy” z 1960, czym rozbudził moją pasję do historii, która później ciągnęła się przez całą moją edukację. Opowiadał dużo, czytał ze mną scenariusze produkcji, w których miał zagrać, zabierał na próby”, wspominał w lutym 2022 roku w rozmowie z Faktem. Czytaj też: Historia miłości ze zdradami w tle. Dlaczego Ewa Wencel rozstała się ze swoim mężem? Jak podawał Pudelek, kilka lat temu zakończyła się sprawa sądowa dotycząca spadku po śp. Janie Machulskim. Sąd uznał bowiem, że nieślubnemu synowi należy się zachowek po ojcu. W konsekwencji przyrodni brat Wojciecha, Juliusz Machulski, zmuszony był podzielić się majątkiem. „Nie komentuję spraw spadkowych ani relacji z Juliuszem Machulskim, to sprawy prywatne”, dodał Wojciech Machulski. Juliuszowi Machulskiemu podobno do dziś trudno zaakceptować, fakt, że ma młodszego brata. Czym, się zajmuje Wojciech Amadeusz Machulski? W ub. roku ukończył XXVII Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Czackiego w Warszawie, a następnie rozpoczął studia na SGH (Szkoła Główna Handlowa) również w Warszawie. Ponadto należy do partii Korwina, w której pełni funkcję prezesa Młodych dla Wolności. Jak można przeczytać na Facebooku partii, Wojciech Machulski to: „człowiek niewątpliwie ambitny oraz pracowity, doświadczony medialnie za sprawą reprezentowania Młodych dla Wolności w programach TVP Info, czy Konfederacji w audycji radiowej "Radio Dla Ciebie" ścierając się z Posłami na Sejm RP. Pasjonat sztuki filmowej, współprowadzący programy filmowe dla telewizji "wRealu" czy "KORWIN TV". Wojciech Machulski, sekretarz warszawskich Młodych dla Wolności oraz Lider struktur podwarszawskich MdW”. Niedawno Wojciech Machulski został rzecznikiem prasowym partii KORWiN. Zobacz, jak obecnie wygląda nieślubny syn Jana Machulskiego. Czytaj także: Żył na emigracji, jego małżeństwa się rozpadły. Jak dziś wygląda życie Piotra Garlickiego? Juliusz Machulski
„Wydaje mi się, że trochę znam się na ludziach. Czasami się zdarza, że są to akurat kobiety”. Wywiad z Juliuszem Machulskim
Znany reżyser opowiedział o początkach swojej kariery
Polski reżyser, producent filmowy, aktor, scenarzysta i dramaturg. Znany i ceniony za takie produkcje jak "Seksmisja, Vabank" i "Kingsajz". Juliusz Machulski obchodzi dziś 67. urodziny. W ramach cyklu "Archiwum VIVY!: wywiady" przypominamy rozmowę Romana Praszyńskiego z reżyserem. Wywiad ukazał się w czerwcu 2017 roku w magazynie VIVA!. Archiwum VIVY! Wywiad z Juliuszem Machulskim Mogę pocałować Pana w rękę? Dziękuję, nie. Mimo że jestem za gender. Ale należy się Panu. Za „Seksmisję” i nie tylko. Dziękuję. Takie zdanie zawsze by się chciało słyszeć od widzów. Czasem otrzymuję oznaki sympatii, ludzie dziękują za filmy, nawet na ulicy. To na pewno dodaje energii, choć skłamałbym, mówiąc, że dlatego robię filmy. A dlaczego Pan robi? Dla siebie. Chodzę do kina od dziecka, tę miłość podsycał mój ojciec, zabierając mnie na pierwsze seanse. Ale gdy zobaczyłem na ekranie – to był „Ostatni dzień lata” Tadeusza Konwickiego – jak całuje się z jakąś panią, która nie była moją mamą, byłem oburzony. Pomijając te skandale, kino w czasach mojego dzieciństwa, w latach 60., to była odskocznia. Świat wokół był szary, żeby nie powiedzieć, ponury. Już jako 12-latek marzył Pan, że zostanie reżyserem? Tak. Kino było dla mnie głęboko ważne. To była nie tylko rozrywka. Jest jakaś tajemnica w tym, że można na ekranie zobaczyć wykreowany świat. Poza tym nie było telewizji. Wyobraża pan sobie? A jak już się pojawiła, to ojciec uparł się, żeby nie kupować telewizora. Stwierdził, że skoro naczelnik poczty nie ma w domu skrzynki pocztowej, on – aktor – nie będzie miał telewizji. I ukochane odcinki „Wilhelma Tella” musiałem oglądać u kolegi. Pamiętam, że ta fascynacja kinem zaczęła się w Lublinie. Moje dzieciństwo to były ciągłe przeprowadzki – Olsztyn, Opole, Lublin, Łódź, Warszawa. Dlaczego? Rodzice aktorzy zmieniali teatry. A wraz z tym zmienialiśmy życie. Wydawało mi się, że tak musi być. Chociaż zmiany szkoły były bolesne. Kończyły się przyjaźnie, trzeba było zaskarbić sobie zaufanie i akceptację w nowym miejscu. Poczucie humoru pomagało? Raczej ogólna pogoda ducha. Zmiany szkół wspominam traumatycznie. Zwłaszcza warszawska, na Rakowcu, była najgorsza. W klasie były dzieci inteligentów, ale też margines społeczny. Chwalili się, że ich milicja pałowała na komisariacie za chuligaństwo. Jak w Pana czasach zostawało się reżyserem? Były gorsze czasy, kiedy reżyserami zostawali Andrzej Wajda i Roman Polański. Za ich sprawą szkoła w Łodzi była owiana legendą. Juliusz Machulski 1979 r. Chciał Pan pić wódkę na tych schodach co Polański? W ogóle nie myślałem o piciu wódki. Reżyser? Jak to możliwe? To jest słowiańsko-sowiecka tradycja albo raczej stereotyp. Jestem typem bardziej anglosaskim. Prawdę mówiąc, nie znałem tych szkolnych legend. Dopiero w szkole filmowej dowiedziałem się o tych schodach. Ale to kompletnie było dla mnie nieistotne. Dlaczego siedzieć na schodach, skoro można gdzie indziej wygodniej? Ja dużo czasu spędzałem w sali projekcyjnej. Miał Pan opinię, przepraszam, dobrego ucznia? Nigdy się nie zastanawiałem, co ludzie na mój temat myślą. Jak już dostałem dyplom, pani sekretarka z wydziału reżyserii powiedziała: „Pan to się zajmował tym, co trzeba. Nie włóczył się pan, nie pił, nie awanturował się, tylko robił filmy”. Robiłem, bo mnie to bardziej ciekawiło. Widząc kolegów w różnym stanie, wydawało mi się, że szkoda czasu na kaca. To co dawało Panu przyjemność? Oglądanie filmów. Z koleżankami? Chodziłem na filmy, nie do kina. I nie wiedziałem, czy uda mi się zostać reżyserem. Po pierwsze, trzeba się było dostać do szkoły filmowej. To było jak szklana góra. Wszyscy mówili, że to niemożliwe. Zobacz także: Jan Machulski miał nieślubnego syna. Rewelację tę potwierdził polityk Janusz Korwin-Mikke Tato Panu załatwił? Niektórzy tak myśleli. Ale pierwszy raz się nie dostałem. Zdawałem na wydział operatorski, ale byłem za słaby. Próbowałem na operatorski, bo na reżyserię trzeba było mieć ukończone studia wyższe. Na szczęście zmienili to w 1974 roku i po egzaminach byłem pierwszy na liście. Tata nie musiał kiwnąć palcem. Za to Pan zatrudnił ojca do „Vabanku”, swojego debiutu! Nie zakładałem, że będę ten scenariusz reżyserował. Pisałem z nadzieją, że wyreżyseruje go Janusz Majewski, którego ceniłem za wystylizowane kino o międzywojniu, na przykład „Zaklęte rewiry”. A jak się wymyśla jakąś postać, to trzeba sobie kogoś podstawić w wyobraźni. To ułatwia. Pomyślałem, że napiszę pod ojca. Uważałem, że reżyserzy nie znają go tak jak ja i ciągle obsadzają w rolach sympatycznych panów, ulubieńców pań. Ale Janusz Majewski kończył „Sprawę Gorogonowej” i miał dosyć filmów o przedwojennej Polsce. Ojciec powiedział: „Pójdź do Stasia Różewicza, który prowadzi studio »Tor«”. Poszedłem. Scenariusz się podobał, ale okazało się, że widzą kogoś innego na fotelu reżysera. Podziękowałem, już sam chciałem to reżyserować. Czułem, że mam w ręku bardzo dobry materiał. Kupiła go pani Marina Niecikowska z Naczelnego Zarządu Kinematografii. Pani Marina wcześniej była szefową telewizyjnej „Kobry”, dla której trzy lata wcześniej napisałem sztukę, więc wiedziała, że coś potrafię. Teraz była prawą ręką złej sławy Janusza Wilhelmiego, ministra kultury, z którym filmowcy nie mogli się dogadać. Był inteligentny, ale cyniczny. To on wstrzymał w połowie realizację filmu Andrzeja Żuławskiego „Na srebrnym globie”. W Spatifie goście długo śpiewali: „Pan minister spadł nam z nieba”. Samolot, którym delegacja ministerstwa leciała do Bułgarii, rozbił się. Zginął minister, zginęła także Marina Niecikowska. Trudny temat, wróćmy do „Vabanku”. Scenariusz spodobał się Jerzemu Kawalerowiczowi, szefowi ówczesnego zespołu „Kadr”. „Ale najpierw film telewizyjny”, powiedział. Napisałem więc dla telewizji jeden z odcinków serialu „Sytuacje rodzinne” w słynnym zespole „X” Andrzeja Wajdy. Niestety, film się Wajdzie nie spodobał. Zadzwonił do Kawalerowicza: „On nie jest jeszcze gotowy do debiutu”. Podłamało mnie to trochę, ale pomyślałem sobie, że może Wajda nie ma racji? Po roku Kawalerowicz zirytował się, że ktoś mu mówi, kogo ma dopuszczać do debiutu, a kogo nie. A jednocześnie wsparł mnie Janusz Majewski, który był moim mentorem. Mieszkali obok siebie. Powiedział: „To jest bardzo dobry scenariusz, dlaczego on tego nie robi?”. „Masz rację”, odparł Kawalerowicz, a do mnie powiedział: „Dam panu szansę”. Pobiegł Pan do kościoła? Jestem niewierzący. Acz ta nagła zmiana losu zakrawała na cud. Żeby film skierować do produkcji, głosowało dziewięciu szefów wszystkich zespołów filmowych. Andrzej Wajda powiedział, że skoro Jerzy chce, żebym robił ten film, on się wstrzymuje od głosu. I sześciu pozostałych szefów też się wstrzymało. Film przeszedł dwoma głosami – Jerzego Kawalerowicza i Krzysztofa Kieślowskiego. Cud demokracji. A Kieślowski dlaczego Pana poparł? Znał mnie. I widocznie we mnie wierzył. Kilka lat wcześniej zagrałem młodego krawca w jego pierwszym filmie fabularnym „Personel”. Kręciliśmy go w krawieckiej pracowni Opery Wrocławskiej. Film, jak u Kena Loacha, miał społeczny wydźwięk. Zdobył nagrodę w Mannheim i od tego rozpoczęła się wielka filmowa kariera Krzysztofa. Dlaczego wybrał właśnie Pana? „Personel” to była trochę autobiograficzna historia. Kieślowski uczył się w szkole technik teatralnych. Jak zobaczyłem jego zdjęcia z tamtego okresu, to okazało się, że bardzo go przypominałem fizycznie. On mnie zobaczył na warszawskiej „fuksówce” w szkole aktorskiej. Przyjechałem tam z dziewczyną z wydziału aktorskiego w Łodzi. Podeszła do mnie jakaś młoda kobieta i spytała, czy jestem z aktorskiego wydziału. Odpowiedziałem, że jestem z reżyserii. „O, to jeszcze lepiej”, odparła, nie tłumacząc, o co chodzi. Odeszła do grupki osób, stał tam facet w okularach. Kobietą była Agnieszka Holland, facetem – Kieślowski. Nie wiedziałem, kto to, nie był znany publicznie, wtedy robił dokumenty. Zapomniałem o tym incydencie, dopóki nie zadzwonił telefon u rodziców i usłyszeli, że pan Kieślowski chce się ze mną spotkać. On zadebiutował dzięki Panu, Pan dzięki niemu. Był jakby moim starszym bratem filmowym. Wierzył we mnie. Uważał, że jestem dobrym materiałem na filmowca. Lubiłem rozmawiać z nim o filmie. Mieliśmy zupełnie inne poglądy. Nie wierzyłem w dokumenty. Widziałem, jak są robione, nie czułem, że pokazują prawdę, uważałem, że sporo tam manipulacji. Wolałem kreację od początku do końca. I co z „Vabankiem”? Sukces filmu był wielkim zaskoczeniem. „Vabank” na Festiwalu Filmów Polskich, który wtedy jeszcze odbywał się w Gdańsku, dostał nagrodę za debiut i został zaproszony na festiwal do Manili. W styczniu miałem lecieć na Filipiny, ale w grudniu wybuchł stan wojenny. Myślałem: Kurde, nie pojadę. Dla mnie to był prawdziwy dramat. Ale komunistyczne władze doszły do wniosku, że lepiej wysłać filmową delegację, pokazać, że wszystko jest ok. I jeden reżim stanu wojennego wysłał nas do drugiego reżimu stanu wojennego. Braterska wymiana stanów wojennych. W środku zimy u nas stały koksowniki na ulicach, wszyscy wiemy, a ja wsiadałem do samolotu do Kopenhagi. Na pokładzie było sześć osób. W Kopenhadze czekał na nas dwupiętrowy jumbo jet, tajskie linie. Rozumie pan tę schizofrenię? Każdy ma inne wspomnienia ze stanu wojennego. Zobacz także: Halina i Jan Machulscy – w ich małżeństwie były zdrady, ale była też niesamowita więź Szczęściarz z Pana. Głupi ma szczęście. W Manili też dostałem nagrodę za debiut. Dwa lata wcześniej upadł festiwal w Teheranie, w państwie Chomeiniego. Państwo Marcos na Filipinach chcieli stworzyć azjatyckie Cannes. Ale jeśli chodzi o przepych, to Cannes przy tym to była msza na bocznym ołtarzu. W czasie wręczania nagród, kiedy to na scenie gwardia honorowa w historycznych mundurach prezentowała broń, z góry leciały płatki róż, a chór dziewic śpiewał „Alleluja”. I prezydent Marcos osobiście wręczał mi olbrzymią statuetkę… Uścisnął mi rękę. Zapytałem, czy już widział mój film. „Jeszcze nie”, odpowiedział. Miał Pan 26 lat? Jak robiłem, miałem 25, jak pisałem – 22, więc byłem młody. Ale muszę przyznać, że nie potrafiłem i do dziś nie potrafię robić „piaru” wokół siebie. Albo gdybym przynajmniej miał temperament zabawowy Polańskiego czy Skolimowskiego, to pewnie by pomogło. Czyli wódkę pić trzeba? Widzę, że pan ma utrwalony stereotyp polskiego filmowca. Wódkę i nie tylko. Może coś wciągać? Ale wtedy pewnie bym nie zrobił filmów, jakie zrobiłem. Ich powodzenie dodało mi pewności siebie. Nawet przy moich skromnych możliwościach „piarowych” otworzyły mi wiele drzwi. I nakręcił Pan „Seksmisję”. Jak Pan wpadł ma pomysł filmu? W pociągu z Warszawy do Koluszek. W drodze na festiwal szkół filmowych w Budapeszcie. W książce „Prognozy XXI wieku” trafiłem na artykuł o partenogenezie, z którego dowiedziałem się, ku swemu zaskoczeniu i radości, że możliwe jest rozmnażanie się bez mężczyzn. Juliusz Machulski 1983 r. na planie filmu "Seksmisja" Z czego tu się cieszyć? Bo znalazłem temat na film. Byłem na trzecim roku szkoły filmowej, miałem już napisany scenariusz „Vabanku” i szukałem pomysłu na komedię SF. Gdy po „Vabanku” zapytali mnie w „Kadrze”: „Co teraz? Możesz robić, co chcesz!”, opowiedziałem o „Seksmisji”. Wtedy jeszcze chciałem zatytułować film „Lamia”. Krzysztof Teodor Toeplitz, który był szefem literackim, powiedział: „Świetne. Damy tytuł »Pierwiastek żeński«”. W ciemno podpisali umowę na scenariusz. Akurat wyjeżdżałem na stypendium do Paryża, miałem cztery miesiące na pisanie. Wreszcie nocne życie? Znowu wskakuje pan na ulubionego konika? Nie interesowało mnie, a poza tym nie miałem pieniędzy. Dolar kosztował 200 złotych. Ale udało mi się pojechać na festiwal do Cannes. Uczestniczyłem w festiwalowej projekcji „Człowieka z żelaza” Wajdy, który dostał Złotą Palmę. To był gorący czas, Jack Nicholson przypinał sobie w Cannes znaczek „Solidarności”. Scenariusz „Seksmisji” skończyłem jesienią 1981 i wybuchł stan wojenny. Do widzenia marzenia, emigracja wewnętrzna i koniec planów. Marazm? Wszystkie filmy zatrzymane. Jerzy Kawalerowicz wymyślił, żeby zrobić „Seksmisję” z Czechami. Bardzo lubię Czechów za ich dystans do siebie i ateizm, więc z przyjemnością pojechałem do Pragi na rozmowę. Szybko przyszła odpowiedź. Scenariusz jest ok, tylko akcję trzeba przenieść do 2300 roku. Akcja scenariusza działa się w 2044, komunistom z czeskiego Zarządu Kinematografii było szkoda, że socjalizm miałby trwać tak krótko. Odpowiedziałem, że aż takiej wyobraźni nie mam. Powoli zacząłem wierzyć, że nigdy tego filmu nie zrobię. I wtedy pomogła mi podróż taksówką z Jerzym Kawalerowiczem z Pragi na festiwal do Karlowych Warów. Powiedziałem mu, że Jerzy Hoffman zaproponował mi gościnnie robienie szpiegowskiego filmu w jego Zespole Filmowym „Zodiak”. Kawalerowicz pomyślał chwilę i powiedział: „Załatwimy to! I zrobisz to w »Kadrze«”. Zazdrosny? Podobał mu się scenariusz i nie chciał mnie odpuścić. Wiele filmów się wtedy nie robiło, więc miałem całą wytwórnię łódzką do dyspozycji. Wszystkie hale zdjęciowe. Kończyliśmy zdjęcia w jednej dekoracji, burzyliśmy i budowaliśmy nową, nie oglądając materiału zdjęciowego, bo nie było czasu. Co „Seksmisja” zmieniła w Pana życiu? Na pewno otworzyły się przede mną kolejne drzwi. Nie tylko na drugi „Vabank”, ale i na film o krasnoludkach – „Kingsajz”. Ale przedtem wyjechałem na stypendium Fulbrighta do Stanów. Na rok. Jak było? Fantastycznie. Ale okazało się, że nie potrafię napisać nic dla Amerykanów. Po projekcjach „Seksmisji” na festiwalach w Stanach miałem podchody ze strony producentów amerykańskich, ale kompletnie nie miałem pomysłu na amerykański film. Ale prawa do „Kilera” udało się Panu sprzedać do Ameryki? Tak. 13 lat później. To było dla mnie, jakbym dostał Nagrodę Nobla. Fakt, że Hollywood chciał kupić prawa do remake’u skromnego filmu z byłych demoludów, oznaczał, że oni sami nie mieli takiego dobrego jak „Kiler” projektu. To również zasługa Piotrka Wereśniaka, on był autorem pomysłu i pierwszej wersji scenariusza, który potem z Ryśkiem Zatorskim przerobiliśmy, pisząc również nowe dialogi. Zostawiliśmy ducha, zmieniając literę. Mój amerykański agent siedział przy telefonie i negocjował na przemian z Disneyem i 20th Century Fox. To producent z Foxa pierwszy wyczuł sprawę i chciał mnie trochę wyślizgać. Proponował 10 tysięcy dolarów. 60 razy mniej niż Hollywood Picture Disneya, która kupiła prawa. Czyli 600 tysięcy? Tak. Póki co jako studio „Zebra” dostaliśmy z tego połowę. Druga miała być wpłacona po zrobieniu filmu. Do czego nie doszło. Niestety. Barry Josephson, producent, i Barry Levinson, reżyser, którzy mieli to robić, faceci od „Facetów w czerni”, ponieśli klęskę filmem „Bardzo dziki Zachód” i się rozstali, porzucając „Kilera”. Do tego zmienił się szef wytwórni, która zapłaciła za prawa, i nie chciał realizować pomysłów poprzednika. A potem wydarzył się 11 września 2001 i nasza komedia kryminalna poszła w niepamięć. Zobacz też: Mija 37 lat od premiery Seksmisji Juliusza Machulskiego! Porażka dla Pana? Co najmniej remis. Dzięki „Kilerowi” do dziś mam agenta w Hollywood. Co pewien czas ktoś się odzywa, chcąc robić remake „Seksmisji”. Przeszkodą jest to, że dla Amerykanów to jest film antyfeministyczny. Dla nas w latach 80. to kompletnie nie było ważne. W Polsce nie było takiego pojęcia – feminizm. Seks był kamuflażem, żeby ukryć antyutopijną satyrę polityczną. Film był odbierany politycznie. Metafora totalitaryzmu. Wyłącznie. Seks, humor i polityka. Te trzy elementy – musiał być sukces. Ale gdyby nie było jeszcze Jurka Stuhra, też by się nie udało. Minęło ponad 30 lat i Pan znów polityczny film zrobił. „Volta” jest polityczna? To zabawny film sensacyjny. Ale jeden z wątków gorący – nacjonalizm. Pewnie widzowie nie uwierzą, ale film napisałem rok przed tak zwaną dobrą zmianą. Coś w powietrzu musiało być. I to, że kobiety są głównymi bohaterkami, to też duch czasów. Jestem za kobietami. Za ich prawami decydowania o swoim ciele, za in vitro, za związkami partnerskimi, za parytetem. W dzisiejszej Polsce, która jest antyfeministyczna, to ma dodatkową wymowę. Chciałem zrobić film, w którym kobiety wkręcają faceta. Robią go w konia. Teraz jest Pan walczącym feministą? Filmowiec zaangażowany jest podejrzany. Wolę filmowca profesjonalnego, tak samo jak wolę dentystę profesjonalnego od zaangażowanego. Ale jako osoba publiczna wypowiadam sądy, opinie. To trochę mój obowiązek, zwłaszcza w dzisiejszych czasach. Myślę, że nie trzeba walczyć za kobiety, one doskonale dają sobie radę. Zapytam jak mężczyzna mężczyznę: zna się Pan na kobietach? Odpowiem jak Hamlet Rozenkrancowi: Nie można znać się na człowieku. Na flecie jest trudno zagrać, a co dopiero na kimś. Myślę, że kobieta jest ciekawa dla nas, mężczyzn, przez to, że jest dla nas tajemnicą. Czy się znam? Wydaje mi się, że trochę znam się na ludziach. Czasami się zdarza, że są to akurat kobiety. Rozmawiał Roman Praszyński
Alfabet Beaty Tyszkiewicz: o wielkiej aktorce opowiadają jej znani przyjaciele
Jaka jest, co jest dla niej ważne i co ją definiuje?
Obok Beaty Tyszkiewicz nie sposób przejść obojętnie. Niezapomniana Izabela Łęcka, Wielka Dama polskiego kina stała się ikoną i symbolem klasy, siły i elegancji. Nawet rola jurorki w "Tańcu z gwiazdami" nie zmieniła sposobu, w jaki jest postrzegana - wręcz przeciwnie, Beata Tyszkiewicz swoim udziałem w programie ponownie udowodniła, że jest wyjątkową kobietą i aktorką. O tym, jaka jest, co jest dla niej ważne i co ją definiuje, opowiedzieli ludzie, którzy z nią pracowali. Oto zaskakujący alfabet Beaty Tyszkiewicz: [Ostatnia aktualizacja treści 08.03.2024 r.] A jak astronomia - Tyszkiewicz wierzy w znaki zodiaku Beata Tyszkiewicz interesuje się nią od dawna, szczególnie chińskim zodiakiem. Jak twierdzą przyjaciele, sama jest wzorcowym przykładem zodiakalnego Lwa (urodziła się 14 sierpnia). - Lew, wiadomo! - mówi Juliusz Machulski. - Beata nie mogłaby urodzić się w innym znaku. Dlaczego? Polecam przeczytać charakterystykę tego znaku. Przypominamy więc: „Lew jest dostojny, to urodzony arystokrata. Lew nie wchodzi do pokoju - on do niego wkracza". B jak Becia - jak zwracają się do Beaty Tyszkiewicz bliscy? - Spotkałyśmy się na planie tylko raz, to była moja pierwsza praca w Polsce, świeżo po studiach w Pradze - mówi reżyserka Agnieszka Holland. - Był 1975 rok, Beata była już wtedy wielką gwiazdą, dziwne, że w ogóle zgodziła się wystąpić u debiutującej reżyserki w telewizyjnym filmie. To była adaptacja opowiadania Iwaszkiewicza „Wieczór u Abdona", gdzie grała aptekarzową Herminę. Na planie zawsze towarzyszyła jej Janeczka Tur, aktorka, która znana jest przede wszystkim z jednej sceny w „Ziemi obiecanej" - to ona buja się na huśtawce w scenie w teatrze. Janeczka była u nas na planie asystentką kostiumologa, ale też asystentką Beaty - trochę jej powiernicą, a trochę asystentką. I pewnego dnia usłyszeliśmy wszyscy, jak mówi do niej: „Beciu". To było dla nas szokujące i totalnie nieadekwatne. Nikt z nas nie śmiałby nawet pomyśleć o Beacie „Becia". A ona nie miała z tym żadnego problemu! C jak córki Beaty Tyszkiewicz Twierdzi, że są jej jedyną życiową ambicją, jedynym życiowym horyzontem, wszystkim. Wychowywała je samotnie, ale nie rozpieszczała. Obie uczyły się w szkole francuskiej i amerykańskiej, bo Beata Tyszkiewicz uważa, że wykształcenie i znajomość języków to podstawa, która ułatwia start w dorosłość. Nie chciała, aby córki podzieliły jej los i zostały aktorkami, bo uważa, że to zawód niewdzięczny, w którym kobieta nie jest w pełni samodzielna. Ale obie córki mają za sobą epizody filmowe, obie debiutowały zresztą u tego samego reżysera. - Kilkuletnia Wiktoria pojawiła się w scenie na bazarze w „Kingsajzie", zresztą jako córka Beaty - mówi Juliusz Machulski. - Beata mówi tam do niej jedno zdanie, ale tak, że przeszło już do historii kina: „Nie kop pana, bo się spocisz!". Mam też na koncie debiut Karoliny, która zagrała w moim teledysku dla zespołu Kombi „Black and White". D jak dama - Dama to moje pierwsze skojarzenie, kiedy myślę o Beacie - mówi Jerzy Skolimowski. - Znamy się od wieków, jeszcze z czasów STS-u, z początku lat 60. Agnieszka Osiecka, Wojtek Solarz, Andrzej Jarecki, Krystyna Sienkiewicz - to była nasza paczka. Przychodziły też studentki szkoły teatralnej, a wśród nich właśnie Beata. Nigdy nie była duszą towarzystwa, trzymała się raczej na dystans, ale była postacią, która niewątpliwie się wyróżniała na tle szarego PRL-owskiego tłumu, zupełnie innej kategorii. Ta jej posągowa uroda, dystyngowana postawa i elegancja - niesamowite, że nic się od tamtego czasu się nie zmieniła. Była i jest zjawiskowa. Spotkaliśmy się na planie tylko dwa razy, ale za każdym razem pechowo. Po raz pierwszy na planie „Ferdydurke", zagrała ciotkę Józia, damę z dworku, w roli wuja partnerował jej Tadzio Łomnicki. Piękną parę stworzyli. Beata była po prostu fantastyczna, zawsze na czas, zawsze przygotowana, ale film się nie udał. Za drugim razem zagrała u mnie epizod w „11 minutach", który niestety wypadł w montażu. Konstrukcja tego filmu wymagała ogromnej precyzji, ponieważ cała akcja trwa dokładnie 11 minut, musieliśmy zrezygnować z części materiału, który nie mieścił się w tych żelaznych ramach czasowych. Musiałem poświęcić między innymi epizod z Beatą. Uczciwie od razu jej powiedziałem, że muszę to zrobić, przyjęła to z totalnym zrozumieniem. Czytaj też: Agnieszka Osiecka do końca ukrywała przed przyjaciółmi, że zmaga się z chorobą. Tak wyglądały jej ostatnie chwile E jak emerytura W przypadku Beaty Tyszkiewicz emerytura wynosi 1300 złotych. Aktora zdecydowała się ujawnić jej wysokość po tym, jak odeszła z programu „Taniec z gwiazdami", w którym była jurorką. „Ale nie narzekam, nie biadolę, bo ludzie mają jeszcze niższe" - mówiła. G jak gwiazda W dorobku ma ponad sto ról filmowych i telewizyjnych. Grała w filmach wschodnioniemieckich i zachodnioniemieckich, węgierskich, rosyjskich, indyjskich i francuskich (mieszkała przez pewien czas we Francji). W serialach znakomitych i nieważnych („Noce i dnie", „Polskie drogi", „Komediantka"). Pracowała z Wajdą, Konwickim, Hasem, Delvaux, Mészáros, Lelouche'em, Gavrasem, Konczałowskim. - Czym byłaby polska kinematografia bez Beaty Tyszkiewicz? - pyta Daniel Olbrychski. - Nie potrafię sobie tego wyobrazić. Beata to jest osobowość, która otwiera serca ludzi, a jej sława sięga daleko poza Polskę - czczą ją miliony Rosjan. Na własne oczy widziałem, że traktują ją jak królową kina europejskiego. Miejsca, które w ciągu tych kilkudziesięciu lat osiągnęła Beata, nie da się porównać z niczym, co osiągnęły w całej historii kina polskie aktorki. I na pewno osiągnęła w kinie znacznie więcej niż Polska w piłce nożnej. Nawet Orłów Górskiego nie da się z Beatą porównać. Z biegiem lat Beata Tyszkiewicz zyskiwała coraz to nowe tytuły i przydomki: „pierwszej damy polskiego kina", „anioła PRL-u", „Catherine Deneuve Wschodu", „gwiazdy stylowego kostiumu", „carycy kina słowiańskiego". Jasne stało się, że ma dar będący udziałem tylko nielicznych wielkich gwiazd i zarazem wybitnych aktorek - jak Romy Schneider czy Faye Dunaway - dar nasycenia sobą ekranu, tworzenia atmosfery szczególnie intymnej, oddziaływania na widza wprost. - Nigdy nie była aktorką, która buduje rolę techniką teatralną. U niej to kwestia spontaniczności i charyzmy. Zupełnie jak u młodej Catherine Deneuve - mówi Agnieszka Holland. - Beata miała podobny do Deneuve leniwy seksapil i urodę, przez którą wydawała się niedostępna i fascynująca jednocześnie. Kiedy spotkałyśmy się na planie „Kolacji u Abdona" według Jarosława Iwaszkiewicza, była akurat w nie najwyższej formie, trochę przy kości, ale absolutnie w niczym to nie przeszkadzało, nie psuło jej legendy. Nosiła się jak amerykańskie Murzynki, słynne jazzowe śpiewaczki, które chodziły tak, jakby płynął statek. H jak hrabina Tyszkiewicz Na świat przyszła 14 sierpnia 1938 roku w pałacu w Wilanowie, w pokoju, który obecnie turyści zwiedzają jako łazienkę marszałkowej Lubomirskiej. Jej matka Barbara Rechowicz i ojciec hrabia Krzysztof Tyszkiewicz poznali się na studiach rolniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po ślubie w 1935 roku ona pracowała w Polskim Instytucie Eksportowym, on prowadził antykwariat. Dziadek Beaty Tyszkiewicz, Józef, został rozstrzelany, gdy Niemcy zajęli jego pałacyk na Litewskiej. Babcia Irena Jezierska była blisko spokrewniona z Habsburgami. Beata Tyszkiewicz ma klasyczną urodę, wdzięk i maniery wynikające z pochodzenia i wychowania. To właśnie dzięki tym cechom dostała pierwszą rolę filmową - zagrała Klarę w „Zemście" (1956) Antoniego Bohdziewicza. A potem właśnie tak ukształtował się jej filmowy image. - Właściwie od tego debiutu była aktorką z najwyższej półki - mówi Jerzy Skolimowski. - Ja przed wyjazdem z Polski zrobiłem cztery kameralne filmy, a ona była już wtedy gwiazdą. Dopiero przy „Ferdydurke" mogłem sobie na nią pozwolić. Współczesnych sobie rówieśniczek właściwie nie grała. Była Marią Walewską z „Marysi i Napoleona", księżniczką Elżbietą z „Popiołów", Izabelą Łęcką z „Lalki", a nieco później także Eweliną Hańską z „Wielkiej miłości Balzaka". Andriej Konczałowski obsadził ją w roli Warwary Ławreckiej w „Szlacheckim gnieździe" według Turgieniewa. - To jest rola, która pokazuje, jakiego rodzaju postacią była w latach 60. i 70. dla kultury całej Europy, a szczególnie dla Rosji - podkreśla Daniel Olbrychski. - Beata była ikoną mojej młodości - mówi Juliusz Machulski. - Myślałem wtedy, że jest taką arystokratyczną femme fatale, jak bohaterki, które grała w kinie. Aż tu nagle, w liceum, obejrzałem w telewizji program z serii „Zgaduj zgadula", w którym wystąpiła gościnnie. Przede wszystkim odpowiadała na zadawane tam pytania z niezwykłą inteligencją, ale dla mnie najważniejsze było to, że w trakcie programu powiedziała, że uwielbia Beatlesów. Tak jak ja. Wtedy zawładnęła już moją wyobraźnią kompletnie. Kiedy studiowałem reżyserię, podobało mi się to, że gra u młodych reżyserów. Ale ja ośmieliłem się zaproponować jej rolę dopiero w „Seksmisji", już po pierwszym „Vabanku". Spotkaliśmy się w Bristolu, byłem bardzo zdenerwowany, ale z miejsca powiedziała mi, że „Vabank" jej się bardzo podobał, a jeszcze bardziej jej mamie. Lody zostały przełamane. Czytaj też: Przed laty zagrała w „Cześć, Tereska”, jej życie było równie trudne, co w filmie. Dziś jest szczęśliwą matką i partnerką K jak kumpel - Beata to kumpel, co nie znaczy, że nie jest przy tym damą - mówi Juliusz Machulski. - Łączy mnie z nią ten typ przyjaźni, który niczego nie wymaga. Możemy się nie widzieć miesiącami, ale jak już się spotykamy, to nie wypominamy sobie tego, kto nie oddzwonił. Po prostu cieszymy się ze spotkania. Jej dystans do siebie nie zna granic. W „Kingsajzie" miała początkowo zagrać Bombalinę, redaktorkę czasopisma dla dzieci o krasnoludkach. Ale tam była scena, w której Bombalina traci przytomność, zakrywa się nogami i widać jej bieliznę. Pomyślałem, że chyba bardziej elegancko będzie, jeśli zagra to Witold Pyrkosz. Zadzwoniłem do niej i mówię: „Słuchaj, Beata, strasznie cię przepraszam, ale tę twoją rolę zagra jednak Witek Pyrkosz". A ona na to: „No wiesz, jestem przyzwyczajona, że młodsze koleżanki mnie wygryzają, ale Witold...". I to właśnie świadczy o jej klasie i poczuciu humoru. Pamiętam, jak kiedyś szła ulicą i podszedł kloszard, który poprosił ją o pieniądze. A ona na to: „Ja panu? To chyba raczej pan mnie, przecież jestem kobietą!". Beata jest kompendium wszystkiego. Dużo przeżyła, mnóstwo widziała, rozmowy z nią nigdy nie rozczarowują. Beata nie pęka. Można z nią dyskutować o życiu bez żadnych tabu. Miałem kiedyś trudny okres, spotkałem się z nią w Paryżu i wszystko jej opowiedziałem. A potem przeszliśmy całe Saint-Germain, ona mówiła, ja słuchałem i tą rozmową mnie trochę uratowała. Strasznie dużo jej zawdzięczam. Nie tylko zawodowo. L jak „Lalka" - największa rola Beaty Tyszkiewicz - Izabela Łęcka w filmie Hasa to najbardziej znacząca rola Beaty - mówi Jerzy Skolimowski. - Dopiero w tej roli mogła pokazać, jak wielowymiarowy ma talent. Ale najbardziej sexy była w „Popiołach" Andrzeja Wajdy. P jak „Popioły" - Poznaliśmy się z Beatą właśnie na planie „Popiołów" w 1964 roku, miałem wówczas 19 lat - mówi Daniel Olbrychski. - To rektor szkoły teatralnej, Jan Kreczmar, kazał Wajdzie mnie wtedy zatrudnić. Wajda coś już o mnie słyszał, ale w niczym mnie jeszcze nie widział. Odbyliśmy więc próbne zdjęcia, a potem, już na planie, spotkałem dwie fantastyczne aktorki, w których się oczywiście natychmiast zakochałem - Polę Raksę i właśnie Beatę Tyszkiewicz. U żadnej nie miałem zresztą szans. Pola Raksa była świeżo po ślubie z operatorem Andrzejem Kostenką, natomiast co do Beaty... Od razu było widać, że między nią a Wajdą coś się dzieje. Pamiętam, że chodziłem za nimi po Łodzi, gdzie kręciliśmy „Popioły", licząc na to, że może pojawi się gdzieś tam jakiś łobuz, który ich zaczepi, a wówczas pojawię się ja i pokażę, co jestem wart. Bo byłem już wówczas mistrzem sportów walki! R jak „Ryś" Tylko raz w życiu zagrała kobietę z niższych sfer, sprzątaczkę Rękę w filmie Stanisława Tyma „Ryś". Partnerowała jej tam Grażyna Szapołowska w roli sprzątaczki Nogi. Był to oczywiście żart z filmowego wizerunku obu aktorek - największych gwiazd polskiego kina. S jak siostra - Spotkanie z Beatą i przyjaźń z nią przez ponad pół wieku jest jednym z najwspanialszych prezentów, jaki dostałem od losu. Zagrałem z nią zresztą jedną z najpiękniejszych scen w mojej karierze - mówi Daniel Olbrychski. - Ćwiczyliśmy do tej sceny kilka tygodni, to była bardzo ważna z perspektywy fabuły scena rozmowy i uwodzenia podczas tańca, lansjera. Układ taneczny ułożyła nam Janina Jarzynówna, słynna choreografka, która prowadziła wówczas balet w Operze Bałtyckiej. Tańczyliśmy i jednocześnie mieliśmy dialog, który brzmiał jak muzyka. Do dziś, gdy oglądam tę scenę, ciarki przechodzą mi po plecach. A poza tym zawsze będę wspaniale wspominał „Popioły", bo - nie ma co kryć - zagraliśmy w tym filmie z Beatą skonsumowany romans! Podczas zdjęć do „Popiołów" Beata Tyszkiewicz udzieliła wywiadu magazynowi „Film", w którym zachwycała się talentem Olbrychskiego, ale podkreślała, że traktuje go jak syna. - Oczywiście, przeczytałem ten wywiad natychmiast. Dodał mi wiary w siebie. Nie potrafię dziś ocenić, jak ten wywiad przyczynił się do tego, jak myślałem później o sobie i jak dzięki temu potoczyła się moja kariera - mówi Olbrychski. - Ale co do tego syna, to jednak lekka przesada - mówi Olbrychski. - Zawsze uważałem, że jesteśmy rodzeństwem, traktuję ją jako swoją mądrą, nieco tylko starszą siostrę. Kiedy urodziła się Karolina, jedyna córka Andrzeja Wajdy i pierworodna córka Beaty, ta wówczas kosmiczna para zwróciła się do mnie, żebym został ojcem chrzestnym. Duma! T jak Taniec z Gwiazdami - Niesamowita sytuacja, w której gwiazda tego pokroju, po siedemdziesiątce, wkracza do popkultury, i to z takim przytupem, że z miejsca zdobywa tę popkulturę - mówi Daniel Olbrychski. - Rolę jurorki zagrała fenomenalnie, a to wcale niełatwe. Trudno znaleźć tu granicę, gdzie jest osobowość, charyzma, inteligencja, a gdzie jest już kunszt aktorski. W „Tańcu z gwiazdami" Beata Tyszkiewicz stworzyła postać, która na stałe wpisała się w popkulturę. W jak „Wszystko na sprzedaż" - Ten film wywindował nasze relacje na kompletnie nowy poziom - mówi Olbrychski. - To był film z różnych powodów wyjątkowy, oboje graliśmy tam siebie: ona Beatę, a ja Daniela. Jest tam taka scena, w której gram na skrzypcach „Chanson triste" Czajkowskiego, a Beata patrzy na mnie z czułością. Potem, w dogranym już w studiu improwizowanym monologu, który Andrzej podłożył do tej sceny, Beata potraktowała mnie z taką sympatią, podziwem, wręcz miłością, że to połączyło nas już na zawsze. Czytaj też: Synowa Marty Lipińskiej to znana i ceniona aktorka. Nie każdy wiedział, że są rodziną Z jak „Za rzekę w cień drzew" Jedyny spektakl teatralny, w którym zagrała. Było to 60 lat temu w Teatrze Ateneum. Partnerował jej Jacek Woszczerowicz. „Nie wyobrażam sobie, jak można, mając dzieci, wychodzić codziennie z domu o szóstej wieczór i wracać o jedenastej. I pomyśleć, że Daniel [Olbrychski] zagrał Hamleta 450 razy! Na myśl o tym chce mi się zemdleć!" - mówiła. I zrezygnowała z roli po 25 wieczorach.
Komedia, która rozbawiła Polskę! Film „Volta’’ Juliusza Machulskiego do kupienia z najnowszą VIVĄ!
Juliusz Machulski jest jednym z najpopularniejszych polskich reżyserów. Syn pary aktorów, Haliny Machulskiej i wybitnego Jana Machulskiego, zadebiutował w 1979 roku filmem telewizyjnym „Bezpośrednie połączenie”. W kolejnych latach nakręcił takie kultowe już produkcje, jak „Vabank”, „Seksmisja” czy „Kingsajz”. Jego dziełem jest też m. in. „Kiler”, a także druga część tej komedii oraz „Vinci”. Teraz po czteroletniej przerwie wrócił z nowym obrazem, „Voltą”, którą znajdziecie w najnowszej VIVIE! Polecamy też: Czy to będzie również najszczęśliwszy dzień twojego życia? Poznaj historię Olliego Mäka! O czym jest „Volta”? „Volta” to komedia kryminalna opowiadająca o przekręcie na wielką skalę. Wydarzenia w większości dzieją się w czasach współczesnych w Lublinie, który świętuje w tym roku 700-lecie istnienia, jednak są sceny nawiązujące również do XI, XVI, XIX i XX wieku. Pewnego dnia główna bohaterka, Wiktoria (w tej roli Olga Bołądź) w towarzystwie swojej przyjaciółki Agi (Aleksandra Domańska) znajduje w ścianie jednej z kamienic starodawny artefakt. Razem z bohaterami śledzimy jego historię i badamy to, jak tak cenna rzecz mogła się znaleźć w Lublinie, a także przekonujemy się, jak wiele można na takim odkryciu zarobić. W głównych rolach występują najpopularniejsi polscy aktorzy, m. in. Cezary Pazura, Michał Żurawski, Katarzyna Herman, Andrzej Zieliński czy Jacek Braciak. W kinach film można było zobaczyć w lipcu tego roku, natomiast teraz zostanie on dołączony do najnowszego numeru magazynu VIVA! W kioskach już od czwartku 14 grudnia. Polecamy też: „Chciałem zrobić film, w którym kobiety wkręcają faceta”, Juliusz Machulski o swojej „Volcie”
„Kieślowski był jakby moim bratem”, TYLKO U NAS Juliusz Machulski o początkach kariery.
Słynny reżyser, Juliusz Machulski, nakręcił właśnie nowy film, kryminalną komedię „Volta”. W dwutygodnika VIVA! opowiada o tym, jak stał się reżyserem. Gdy miał 19 lat, zagrał w pierwszym fabularnym filmie Krzysztofa Kieślowskiego, „Personel”. Od tego filmu zaczęła się wielka międzynarodowa kariera Kieślowskiego. Dlaczego reżyser zwrócił uwagę właśnie na młodego Machulskiego? - Dlaczego Kieślowski zaufał właśnie Panu? „Personel” to była trochę autobiograficzna historia. Kieślowski uczył się w szkole technik teatralnych. Jak zobaczyłem jego zdjęcia z tamtego okresu, to okazało się, że bardzo go przypominałem fizycznie. On mnie zobaczył na warszawskiej fuksówce w szkole aktorskiej. Przyjechałem tam z dziewczyną z wydziału aktorskiego w Łodzi. Podeszła do mnie jakaś młoda kobieta i spytała, czy jestem z aktorskiego wydziału. Odpowiedziałem, że jestem z reżyserii. „O, to jeszcze lepiej”, odparła, nie tłumacząc o co chodzi. Odeszła do grupki osób, stał tam facet w okularach. Kobietą była Agnieszka Holland, facetem Kieślowski. Nie wiedziałem, kto to, nie był znany publicznie, wtedy robił dokumenty. Zapomniałem o tym incydencie, dopóki nie zadzwonił telefon u rodziców i usłyszeli, że pan Kieślowski chce się ze mną spotkać. Juliusz Machulski: „Kieślowski mnie poparł”. Kto wie, może gdyby nie Krzysztof Kieślowski, Juliusz Machulski nigdy nie zostałby reżyserem? Andrzej Wajda był przeciwko debiutowi młodego Machulskiego. Ale wtedy właśnie poparł go Kieślowski. Uwierzył w talent przyszłego reżysera „Seksmisji”. W dwutygodniku VIVA! Julisz Machulski wspomina początki swojej kariery: - Kieślowski zadebiutował dzięki Panu, Pan dzięki niemu? Był jakby moim starszym bratem filmowym. Wierzył we mnie. Uważał, że jestem dobrym materiałem na filmowca. Lubiłem rozmawiać z nim o filmie. Mieliśmy zupełnie inne poglądy. Nie wierzyłem w dokumenty. Widziałem, jak są robione, nie czułem, że pokazują prawdę, uważałem, że sporo tam manipulacji. Wolałem kreację od początku do końca. O tym, dlaczego Juliusz Machulski nie pił wódki z Romanem Polańskim i dlaczego jego nowy film, „Volta”, jest o kobietach, przeczytasz w najnowszym dwutygodniku VIVA! Na rynku od 29 czerwca 2017 r.
„Chciałem zrobić film, w którym kobiety wkręcają faceta”, Juliusz Machulski o swojej „Volcie”
Reżyser kultowej „Seksmisji”, Juliusz Machulski, nakręcił nową komedię kryminalną, „Volta”. W wywiadzie dla dwutygodnika VIVA! tłumaczy, dlaczego: Chciałem zrobić film, w którym kobiety wkręcają faceta. Robią go w konia. - To zabawny film sensacyjny. Ale jeden z wątków gorący - nacjonalizm. Pewnie widzowie nie uwierzą, ale film napisałem rok przed tzw. dobrą zmianą. - Coś w powietrzu musiało być. I to, że kobiety są głównymi bohaterkami, to też duch czasów. Jestem za kobietami. Za ich prawami decydowania o swoim ciele, za in vitro, za związkami partnerskimi, za parytetem. W dzisiejszej Polsce, która jest antyfeministyczna, to ma dodatkową wymowę”. - Teraz jest Pan walczącym feministą? Filmowiec zaangażowany jest podejrzany. Wolę filmowca profesjonalnego, tak samo jak wolę dentystę profesjonalnego od zaangażowanego. Ale jako osoba publiczna wypowiadam sądy, opinie. To trochę mój obowiązek, zwłaszcza w dzisiejszych czasach. Myślę, że nie trzeba walczyć za kobiety, one doskonale dają sobie radę. Początki kariery Juliusza Machulskiego W najnowszej VIVIE! znany reżyser wspomina początki swojej kariery. Wszystko zaczęło się od „Vabanku”, zabawnej komedii o przedwojennych włamywaczach. Scenariusz napisał, gdy miał 22 lata. Sprowokował ciąg przygód prawie "wojennych". „Sukces filmu był wielkim zaskoczeniem. „Vabank” na Festiwalu Filmów Polskich , który wtedy jeszcze odbywał się w Gdańsku, dostał nagrodę za debiut i został zaproszony na festiwal do Manili. W styczniu miałem lecieć na Filipiny ale grudniu wybuchł stan wojenny. Myślałem: „Kurde, nie pojadę”. Dla mnie to był prawdziwy dramat. Ale komunistyczne władze doszły do wniosku, że lepiej wysłać filmową delegację, pokazać że wszystko jest ok. I jeden reżim stanu wojennego wysłał nas do drugiego reżimu stanu wojennego. Braterska wymiana stanów wojennych. W środku zimy u nas stały koksowniki na ulicach, wszyscy wiemy, a ja wsiadałem do samolotu do Kopenhagi. Na pokładzie było sześć osób, Gołda Tencer i jakiś pan, który wiózł podręczną lodówkę pełną jabłek. „Bo w Bangkoku jabłka są bardzo drogie”. W Kopenhadze czekał na nas dwupiętrowy jumbo-jet, tajskie linie. Rozumie pan tę schizofrenię? Każdy ma inne wspomnienia ze stanu wojennego. - Szczęściarz z Pana. Głupi ma szczęście. W Manili też dostałem nagrodę za debiut. Dwa lata wcześniej upadł festiwal w Teheranie, w państwie Chomeiniego. Państwo Marcos na Filipinach chcieli stworzyć azjatyckie Cannes. Ale jeśli chodzi o przepych to Cannes przy tym, to była msza na bocznym ołtarzu. W czasie wręczania nagród, to na scenie gwardia honorowa w historycznych mundurach prezentowała broń, z góry leciały płatki róż, a chór dziewic śpiewał Alleluja. I prezydent Marcos osobiście wręczał mi olbrzymią statuetkę... Uścisnął mi rękę. Zapytałem czy już widział mój film. „Jeszcze nie” odpowiedział. - Jak się Pan czuł? Myślałem, że to normalne. Że teraz będzie tak zawsze. Krzysztof Zanussi był w jury, więc na pewno pomógł w nagrodzie. Ale film się podobał, sprzedano go do 30 krajów świata. W Londynie normalnie chodził w kinach”. Więcej o filmowych przygodach Juliusza Machulskiego, jednego z najpopularniejszych polskich reżyserów przeczytasz w najnowszej VIVIE! Na rynku od 29 czerwca 2017 r.
„Volta” w kinie, czyli co działo się na premierze najnowszego filmu Juliusza Machulskiego.
„Czuję się rakiem na bezrybiu”. Mistrz komedii Juliusz Machulski kończy 61 lat. Który jego film lubicie najbardziej?
Juliusz Machulski, mistrz komedii i legenda polskiego kina, kończy dziś 61 lat. Autor hitów takich jak „Vabank”, „Seksmisja”, „Kingsajz” oraz „Kiler” sam nie uważa się za kogoś nieprzeciętnego albo za boga polskiej komedii. Co mówi o sobie i swoich filmach oraz poczuciu humoru Polaków? Juliusz Machulski: Nie jestem wierzący. Także w siebie boskiego. Raczej się czuję rakiem na bezrybiu. I fajnie, bo mam dużo przestrzeni. Choć mam trudności z pisaniem komedii. Mnie dużo rzeczy śmieszy, tylko trudno jest napisać komedię. Natomiast na pewno zawodowo wiem, że udał się "Vabank", "Seksmisja" i miałem z tego powodu łatwość robienia następnych filmów. Niektóre mi wychodziły lepiej, inne gorzej, ale nie ma takiego reżysera na świecie, którego każdy następny film jest lepszy. (...) Kiedyś myślałem, że jestem taki jak wszyscy. Dość dramatycznie przekonałem się, że tak nie jest. Powiem inaczej: ambicją reżysera filmów jest to, żeby oglądała je jak największa liczba widzów, więc w jakiś sposób musi być przeciętny. Inaczej nie miałby porozumienia z widzami. To, co może nie jest dane każdemu, to poczucie konstrukcji dramaturgicznej, poczucie humoru. Reżyser dwa razy udzielił Vivie! wywiadu, w 2001 i w 2013 roku. W rozmowach z Piotrem Najsztubem opowiadał o tym co jest ważne dla niego w życiu oraz o stanie polskie komedii i swoim dziele życia. Życzymy mistrzowi wszystkiego najlepszego! Juliusz Machulski na planie Teatru Telewizji "Matka brata mojego syna" Co jest ważne dla Juliusza Machulskiego? Juliusz Machulski: W życiu ważne jest życie. Ważne jest mieć dużo czasu dla siebie, dla bliskich. Mieć obok siebie przyjaciela kobietę, którą się kocha. Ona mnie rozumie i pomagamy sobie w życiu – psychicznie, duchowo – rozumiemy się w pół słowa. Tworzymy coś w rodzaju teamu, który musi przetrwać wszystko i wbrew wszystkiemu. (…) Oczywiście ważna jest też praca, ale ja już jestem na takim etapie, że mogę sobie tę pracę dawkować. Mogę sobie powiedzieć, że pracuję na przykład od dziś przez trzy miesiące, a potem robię dłuższą przerwę. Pracuję wtedy, kiedy chcę, jestem panem swojego czasu. To jest największy luksus w dzisiejszych czasach. Taka niezależność, komfortowa sytuacja, nie jest automatyczna. Bardzo ciężko na to pracowałem. Reżyserzy mają albo za mało, albo za dużo czasu. Po 20 latach w tym zawodzie udało mi się wreszcie – miałem dużo szczęścia – oprowadzić do stanu, kiedy nie muszę zarabiać pieniędzy, żeby żyć. Gdybym chciał, nie musiałbym już pracować do końca życia. Zapytany o to, co śmieszy mistrza komedii w samym sobie, odparł: Juliusz Machulski: Przesadnie wierzę w to, że jestem człowiekiem, który "swoje wie i nie da się zrobić na szaro". Jestem w tym śmiesznie naiwny. I czasem przez to zapędzam się w kozi róg. Potrafię bardzo pewnie skręcić w prawo, chociaż jest to kompletnie zły kierunek, ale ja to robię pewnie i się przy tym upieram. Moi bliscy boją się mnie zatrzymać, bo "przecież jestem pewien". Mnie to drażni, może nawet bardziej niż śmieszy. Tym bardziej, że wyznaję zasadę, że pośpiech poniża. Czemu w Polsce jest tak mało dobrych komedii? Juliusz Machulski: Chyba Polacy, jako widzowie, mają większe poczucie humoru niż twórcy filmowi. Może akurat do filmu idą ponuraki? Może problem jest też w kształceniu, komedia była zawsze w szkole filmowej poślednim gatunkiem, bo "trzeba zbawiać świat" i szkoły filmowe są nastawione na "zbawianie świata". Pamiętam, jak któryś z profesorów zadał nam pytanie: "Czy ktoś z was by nie chciał zrobić takiego trochę lepszego Klossa?". Tylko ja, tak nieśmiało, podniosłem rękę. Byłem sam, bo chyba reszta wolała mieć swoje filmy na festiwalach. Juliusz Machulski w 1959 roku Czy planuje zrobić film, który zostałby określony jako jego "dzieło życia"? Juliusz Machulski: Dzieło życia robi się przypadkiem. Jak się ma talent. Ja nie mam myśli o "dziele życia". Robienie "dzieła życia" byłoby strasznie stresujące, że "muszę zrobić dzieło życia!". Czy myślisz, że jak robiłem "Seksmisję", wiedziałem, że to będzie taki hit? Nie! Ja się bałem, że nie zwrócą się pieniądze, które powierzyło mi państwo ludowe. A dzieło życia robi się przypadkiem. Ale ważne jest, żeby aspirować, żeby spotykać się z mądrzejszymi od siebie, żeby tak się nie zastać ani, broń Boże, nie przejść na emeryturę. Kiedy zamierza przejść na emeryturę? Juliusz Machulski: Będę robił filmy póki zdrowia starczy i póki będę miał pomysły. Nie chciałbym robić filmów za wszelką cenę i póki co chyba ich nie robię. Robię je trochę za rzadko, ale nie mam pomysłów. Czasem uważam się za leniwego, chociaż wszyscy mówią, że nie jestem. Teraz piszę sztuki teatralne. Trzy napisałem dla Teatru Powszechnego w Łodzi i niektórych nawet bardzo dobrze się słucha… Juliusz Machulski z żoną Ewą pod Ścianą Płaczu w Izraelu. Chciałby zostać nieśmiertelny? Juliusz Machulski: Kiedyś czytałem wspomnienia Luisa Buñela. On nie chciał być nieśmiertelny, ale raz na rok wstawać z grobu, pójść do kiosku, kupić gazetę, przeczytać co się dzieje, wypić kawę i potem znowu położyć się do trumny. Może tak? Polecamy także: "Naj­bar­dziej kręciło ją pi­sa­nie i fa­ce­ci". Wspomnienie o Agnieszce Osieckiej, „cesarzowej polskiej piosenki”.