Rozstali się wiele lat temu, a tu takie wieści. Ogłosili wielki powrót. „My też tęskniliśmy..."
Anita Lipnicka i John Porter znów połączą siły
Przez wiele lat tworzyli idealny duet w życiu prywatnym i zawodowym. Anita Lipnicka i John Porter byli nierozłączni, lecz ich miłość nie przetrwała próby czasu. Teraz artyści ogłosili, że powracają ze specjalną, jubileuszową trasą koncertową. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 28.10.2024 r.] Związek Anity Lipnickiej i Johna Portera Ona Polka, on Brytyjczyk. Niedługo po tym, jak wokalistka opuściła zespół Varius Manx, stworzyli idealny duet. W 2002 roku wyprodukowali pierwszy wspólny album, zaś trzy lata później na rynku muzycznym ukazała się kolejna płyta. Niestety po wypuszczeniu w 2008 roku trzeciego krążka, ich drogi się rozeszły. Przypomnijmy, że w 2006 roku zakochani doczekali się córki — Poli, a dziewięć lat później ogłosili rozstanie. „Umieranie się zaczęło, kiedy zrozumieliśmy, że zostało nam jedno wyjście: musimy się rozstać, żeby ocalić to, co pięknego się wydarzyło między nami, bo jak będziemy dalej razem, to będziemy się tylko pogrążać. To była sytuacja, kiedy młoda dziewczyna zakochuje się w mistrzu, a za kilkanaście lat ona jest już gdzie indziej...", wyznała Anita Lipnicka na łamach Wysokich obcasów. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Chemia w muzyce i życiu prywatnym. Wielka miłość Anity Lipnickiej i Johna Portera rozkwitała w studiu nagraniowym <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgWpPJjq-55da137.jpg" width="2400" height="1600" alt="N.Z Anita Lipnicka i John Porter Sopot 16.07.2006. TOP TRENDY. Festiwal muzyczny telewizji polsat w operze lesnej.,Image: 429417932, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Marcin Dlawichowski / Forum" title="TOP TRENDY. Festiwal muzyczny telewizji polsat w operze lesnej. Marcin Dlawichowski /FORUM" /> Anita Lipnicka i John Porter wracają. Szykują specjalną trasę koncertową Jak widać, ich związek zakończył się w dobrej atmosferze. Wskazuje na to fakt, że już w 2025 roku byli partnerzy powrócą na scenę. Organizują jubileuszową trasę koncertową, podczas której będą świętować 20-lecie wydania płyty. „My też tęskniliśmy...", napisała artystka na Instagramie. „Artyści z początkiem 2025 roku odwiedzą tylko 10 największych miast Polski, by raz jeszcze zagrać przed publicznością piosenki, które na trwałe wpisały się w poczet historii polskiej muzyki jako jedne z najpopularniejszych utworów śpiewanych w języku angielskim", czytamy na stronie KupBilecik. „Od 30 lat śpiewam i piszę piosenki. Robię to z potrzeby serca. Coś mi każe, coś mnie popycha... I chcecie znać prawdę? Ani razu nie udało mi się przewidzieć, które z moich twórczych poczynań odniesie komercyjny sukces", wyjaśnia piosenkarka. CZYTAJ TEŻ: Córka Anity Lipnickiej opuszcza Polskę. Poruszona mama nie kryje żalu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgDWdzCn-8e33065.jpg" width="2400" height="1600" alt="N/z Anita Lipnicka i John Porter - muzycyNagranie programu "Pytanie na Sniadanie" w TVP 2. Warszawa, Polska. 2008-03-01 Recording of "Pytanie na Sniadanie" in programme 2 of Polish Television. Warsaw, Poland. 2008-03-01,Image: 427231603, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Nagranie programu "Pytanie na Sniadanie"" />
Córka Anity Lipnickiej opuszcza Polskę. Poruszona mama nie kryje żalu
Pola ma już 18 lat i kroczny własną ścieżką
Jest oczkiem w głowie sławnych rodziców i wkracza z dorosłość. Córka Anity Lipnickiej i Johna Portera wyjeżdża z Polski. Powodem jest oczywiście edukacja. Jednak dla wokalistki to niezwykle trudny moment. Zamieściła w sieci poruszający wpis... Była spełnieniem marzeń rodziców. Dziś wkracza z dorosłość Urodziła się 23 lutego 2006 roku. Była dzieckiem wyczekanym, jej mama mówiła w wywiadach, że nie mogła doczekać się chwili, w której jej córka przyjdzie na świat: po całym domu rozklejała karteczki, na których było napisane jej imię i nazwisko: Pola Porter. Była przekonana, że „urodzi mini wersję siebie”, ale życie szybko zweryfikowało jej marzenia. Pola bowiem... jest kompletnie inna niż jej rodzice! I to na wielu płaszczyznach. „Szybko zrozumiałam, że moja córka wcale nie jest „moja”, to znaczy, jest bytem niezależnym, który ma swoje uczucia, preferencje, pomysły na siebie i życie, które niekoniecznie pokrywają się z moimi pomysłami. Pola nie przypomina mnie ani fizycznie, ani w konstrukcji psychicznej, ani w zachowaniach”, wspominała w wywiadzie. Anita Lipnicka przyznała również, że jej córka nigdy nie wyraziła chęci, by choćby stanąć na estradzie – a wydawać by się mogło, że będzie do tego stworzona, mając takie muzyczne geny. Nic bardziej mylnego! Co więc 18-letnia Pola chciałaby robić? Miała jasno sprecyzowany plan jeszcze przed maturą. Jak się okazuje, jest umysłem ścisłym, zaś jej wielkim marzeniem od długiego czasu były studia w Holandii. „Zdaje rozszerzoną matematykę na maturze, składa papiery do czterech uczelni w Holandii na kierunki związane z biznesem i administracją. Marzy o tym, by studiować w Amsterdamie albo w Rotterdamie i w ogóle nie jest zainteresowana żadnymi artystycznymi zawodami. Jest bardzo pragmatyczna, bardzo poukładana, ambitna i obowiązkowa. Jest jakby naszym przeciwnym biegunem”, zdradziła swego czasu Anita Lipnicka w rozmowie z serwisem „Co za tydzień”. Marzenia córki byłej wokalistki Varius Manx się spełniły: będzie studiować na jednej z uczelni w Amsterdamie. W związku z tym nadszedł czas wyjazdu... Czytaj także: Anita Lipnicka nie posiada się z dumy! Sukces córki napawa ją radością i nostalgią. „Historia zatoczyła kolejne koło” Pola Porter opuszcza Polkę. Smutna mama zamieściła w sieci emocjonalny wpis Okazuje się, że Anita Lipnicka wraz z mężem udała się na miejsce, by pomóc córce z zaaklimatyzowaniem się na miejscu i zapewne dopięciem wszelkich formalności. Z tej okazji zamieściła w sieci osobisty wpis... „I tak oto historia zatacza kolejne koło. Opuszczam Amsterdam pełna splątanych uczuć i nienazwanych emocji. Zabieram do domu nowe wspomnienia, zostawiając tym razem za sobą najważniejszą cząstkę mnie samej: własne dziecko, które właśnie tutaj rozpocznie za moment swoją wielką przygodę - samodzielne, studenckie życie!”, rozpoczęła z nostalgią (w ten sposób nawiązała do swojej ostatniej płyty, wydanej w 2023 roku i utworu „Amsterdam”). Po czym stwierdziła, że ten szczególny zbieg okoliczności jest dla niej niezwykły, ale i ma poczucie sensu w nim. „Nie wymyśliłabym tego nigdy, nawet w najśmielszych marzeniach. A jednak, gdy spoglądam przez ramię, odnoszę dziwne wrażenie, że wszystko układa się, jak powinno: te kropki od zawsze miały się tak połączyć! Przyszłość jest echem melodii z przeszłości… Słyszę ją i nieustannie za nią podążam”, zadeklarowała poetycko. I nawiązała do przeprowadzki córki do kraju tulipanów. „Melodię przejmuje moja córka. Ta piosenka nigdy się nie kończy! Będę tęsknić, pewnie nie spać po nocach. Będę czuć bezmiar pustki i ogrom spełnienia. Będę radosna i smutna jednocześnie. Będę jak każda mama, która z dumą i niepokojem patrzy, jak jej dziecko rozkłada skrzydła do lotu”, zakończyła. Internauci w komentarzach wsparli Anitę Lipnicką i podkreślili, że mają podobne doświadczenia, jeśli chodzi o dojrzewanie własnych dzieci. Czytaj także: Łączyła ich wyjątkowa więź, nie mógł doczekać się wnuczki. Ojciec Anity Lipnickiej zmarł tragicznie, gdy była w ciąży
Rodzice Anity Lipnickiej nie umieli zaakceptować jej związku z Johnem Porterem
Ta miłość wywoływała na początku wiele emocji
Popowa piosenkarka oraz legenda polskiego rocka. Na początku byli od nierozerwalnym duetem muzycznym i najlepszymi przyjaciółmi, po drodze stali się także parą kochanków i rodzicami nastoletniej dziś córki. Nieoczekiwanie współpraca na tle zawodowym przerodziła się w wielkie uczucie oraz dwanaście lat wspólnego życia, ale na początku wielu fanów młodej wokalistki nie akceptowało jej zażyłej relacji z dużo od niej starszym muzykiem. Do tego grona należeli także rodzice Anity Lipnickiej. Anita Lipnicka i John Porter: ich związek był sensacją To uczucie rodziło się na tle wspólnej pasji, przyjaźni i wsparcia, ale także wielu różnic i mieszanych emocji. "Pa­mię­tam, że gdy zo­ba­czy­łam Joh­na, bar­dzo mi się spodo­bał. Uwa­ża­łam i uwa­żam, że jest sza­le­nie mę­ski. Intrygujący" — mówiła Anita Lipnicka w VIVIE! o swoim ówczesnym partnerze, Johnie Porterze. Starszy od wokalistki artysta okazał się nie tylko doskonale rozumieć jej świat, ale także być wyrozumiałym, wspierającym partnerem, czego Lipnicka nie mogła powiedzieć o swoich poprzednich związkach. "Moi poprzedni partnerzy byli niezadowoleni, że jestem osobą publiczną. To budziło w nich kompleksy, poczucie zagrożenia, zazdrościli, że odnoszę sukcesy, zarabiam pieniądze". Wokalistka przyznawała, że niejednokrotnie rozważała porzucenie śpiewania na rzecz relacji partnerskich. "Nie wiem, skąd we mnie taka skłonność do uzależniania się od mężczyzn. Przecież nie potrzebuję opiekuna", wyznała. Przy Porterze poczuła, że w końcu nie musi niczego ukrywać i udawać, że może wręcz rozwinąć skrzydła i stawać się w swojej pasji coraz lepsza. "On wierzy we mnie i jest to uczucie uskrzydlające. Gdyby nie on, nie wiem, jak potoczyłaby się moja kariera", mówiła artystka na łamach "Pani", gdy jej związek z Porterem był w rozkwicie. Czytaj też: Muniek Staszczyk zdradzał żonę, jego małżeństwo wisiało na włosku. W końcu przeżył nawrócenie Anita Lipnicka, John Porter, okładka magazynu VIVA! 2003 r. Rodzice Anity Lipnickiej martwili się o jej przyszłość Anita Lipnicka i John Porter byli pewni swojej relacji, jak niczego innego, ale wieść o tym, że artyści są w związku, zelektryzowała Polskę. Fani byli podzieleni, wielu wytykało im różnicę wieku. Na początku w tej decyzji nie wspierali Anity Lipnickiej także jej rodzice, którzy martwili się o córkę. John Porter był właściwie ich rówieśnikiem, w związku z czym mieli sporo wątpliwości co do przyszłości córki. "Nie mogę budować swojego życia według wyobrażeń innych", podkreślała wokalistka, nawiązując przy tym do matczynych rad, których nieustannie wysłuchiwała. Ostatecznie Anicie Lipnickiej udało się ułożyć sprawy rodzinne, jej rodzice zaakceptowali zięcia, wkrótce cieszyli się także na wiadomość, że zostaną dziadkami. Córka Lipnickiej i Portera, Pola, urodziła się 23 lutego 2006 r. Muzycy rozstali się, gdy ich pociecha miała niecałe 10 lat. Dziś pozostają w dobrych stosunkach i dzielą się opieką nad córką. Zobacz również: Doczekali się syna, rozstanie nazwali porażką. Kayah i Rinke Rooyens: „To była miłość od pierwszego wejrzenia” Anita Lipnicka, John Porter, Nagranie programu "Pytanie na Śniadanie", 1.03.2008 <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="498" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FAnitaLipnicka%2Fposts%2Fpfbid02epQUoThm8FtToJrh5vcVQbLmAbh7Q9bATVP5pepf78YSsyaUkrsximTYJ1FbhsEsl&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Źródło: onet.pl
Córka Anity Lipnickiej i Johna Portera ma już 17 lat i stawia pierwsze kroki w modelingu
Choć Anita Lipnicka i John Porter rozstali się 9 lat po przyjściu córki na świat, nieustannie okazują jej swoją miłość i wsparcie, a ze sobą utrzymują dobre stosunki. Była frontmenka Varius Manx ogromnie kibicuje córce na drodze do spełniania marzeń. Pola ma już 17 lat i zachwyca urodą! Anita Lipnicka i John Porter: doczekali się córki, rozstali się 9 lat później Swojego czasu media rozpisywały się na temat związku Anity Lipnickiej i Johna Portera. Ich znajomość rozpoczęła się od współpracy - nagrali jedną piosenkę "For You" na płytę "Porter Band". Z czasem okazało się, że polska wokalistka i brytyjski muzyk mają się ku sobie. W latach 2003-2015 tworzyli nieformalny związek i nie kryli się ze swoim uczuciem. Licznym wywiadom do mediów towarzyszyły romantyczne sesje zdjęciowe. W 2006 roku para doczekała się dziecka — na świat przyszła Pola, która stała się oczkiem w głowie rodziców. Kiedy rodzice dziewczynki podjęli decyzję o rozstaniu, ich córka miała 9 lat. Od tamtej pory artyści robią wszystko, aby ich jedynemu dziecku nigdy niczego nie brakowało. "Nie pamiętam takiej koncepcji, że czegoś nie wolno. I nie mam tego w naturze. Przyznaję się, że z ogromną trudnością przychodzi mi być zasadniczą i konsekwentną, w tym jestem beznadziejna jako mama. Mam tylko nadzieję, że w przyszłości zaowocuje to czymś pozytywnym" — zwierzała się Anita Lipnicka w wywiadzie dla VIVY!. Zobacz też: Anita Lipnicka: "Relacja z tatą Poli, z którym spędziłam 12 lat, jest dla mnie nadal szalenie ważna" Anita Lipnicka, sesja dla magazynu Viva! 25/2015 Jak dziś wygląda córka Anity Lipnickiej i Johna Portera? Pola Porter ma dziś 17 lat i stawia swoje pierwsze kroki na drodze do kariery modelki. Należy do warszawskiej agencji modelek X MANAGEMENT i ma już za sobą kampanię reklamową dla jednej z lokalnych marek streetwearowych. Anita Lipnicka nie kryje dumy z córki i kiedy tylko pozwala sobie na swoim instagramowym profilu na odrobinę prywaty, nie szczędzi Poli czułych słów. Totalnie w tajemnicy (bo w zasadzie bez pozwolenia) , chwalę się tym, co najcenniejsze: moim dzieciątkiem, mogliśmy przeczytać w ubiegłym roku pod serią zdjęć z kampanii, w której nastoletnia modelka wzięła udział. W jednym z komentarzy do swojej córki, Anita Lipnicka napisała słowa, które wzruszyły niejednego obserwatora: "Tak Cię kocham, że muszę się czasem pochwalić! Lepszej piosenki niż Ty nigdy nie napiszę". Czytaj także: Anita Lipnicka jest mamą dorastającej córki. Tak mówiła o macierzyństwie, nadopiekuńczości oraz relacjach z nastoletnią Polą...
Anita Lipnicka jest mamą dorastającej córki. Tak mówiła o macierzyństwie, nadopiekuńczości oraz relacjach z nastoletnią Polą...
"Cały czas nad dziećmi krążymy i odgadujemy każdą potrzebę"
Córka jest jej największym szczęściem i największą dumą. Pola Porter jest owocem dawnej miłości Anity Lipnickiej oraz muzyka Johna Portera. Dziś to już prawie dorosła kobieta. Obie panie wypracowały między sobą wyjątkową relację, opartą przede wszystkim na zaufaniu i bezgranicznej miłości. Dziś tworzą duet wręcz nierozerwalny! Tak artystka mówiła Beacie Nowickiej o wychowaniu i wolności, przywiązaniu oraz... gorzkich rozczarowaniach. Anita Lipnicka o córce, macierzyństwie i wolności — wywiad VIVY! [...] – Tamta wolność nie była złudzeniem. Zapytała Pani mamę i tatę, czy może się wyprowadzić do Łodzi? Nie. Jakaś rozmowa się odbyła, ale mam wrażenie, że w czasach mojej młodości dzieci i rodzice żyli w osobnych światach. One się za bardzo nie przenikały, ale byliśmy w stosunku do siebie pełni zaufania, dawaliśmy sobie sporo autonomii. W dzisiejszych czasach dzieci żyją życiem rodziców, są z nami przy stole podczas imprez, wyjeżdżają z nami na wakacje, idą z nami do kina. My nie chcemy ich puścić ani one nie chcą się od nas oderwać. Wręcz przeciwnie. One w tych domach chcą zostać, bo tam jest ciepło, miło, bezpiecznie, mama i tata wszystko wymyślą, zorganizują i zaanimują. To jak one mają zaanimować potem swoje życie? Nie wiem. Będąc matką, trochę się o to martwię. CZYTAJ TAKŻE: Anita Lipnicka: "Relacja z tatą Poli, z którym spędziłam 12 lat, jest dla mnie nadal szalenie ważna" – I trochę jest w tym naszej winy. To prawda. Pamiętam rozmowy z przyjaciółmi – zanim pojawiły się nasze dzieci – jak my te dzieci będziemy wspaniale wychowywać. Nie będzie rozczarowań. I co? Oczywiście zawodzimy i rozczarowujemy jako rodzice. Tylko inaczej niż nasi. My mieliśmy deficyt obecności mamy i taty, bo rodzice byli zarobieni, mieli po dwa etaty, ledwo wiązali koniec z końcem. Więc co my robimy? Uprawiamy tak zwany helicopter parenting. Cały czas nad dziećmi krążymy i odgadujemy każdą potrzebę, zanim one zdążą o niej pomyśleć. Pamiętam, jak bawiłam się z Polą i jej koleżankami w krokodyla: czołgałam się po łóżkach, polowałam na nie i je „jadłam”. Kiedy urosły, nadal oczekują, że będziemy bawić się z nimi w te krokodyle. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Paweł Markiewicz zakochał się w Katarzynie Niezgodzie, gdy zobaczył jej zdjęcie w gazecie. Ona bała się tego związku – Gdyby Pola powiedziała: „Mamo, jadę autostopem do Amsterdamu…”? Pola była już z chłopakiem w Amsterdamie, polecieli samolotem (śmiech). Była w Paryżu, w Berlinie, jeździ, wypuszcza się, ale nie na wariata, jak ja to robiłam. Ma pomysł, żeby studiować w Holandii. Więc jest plan, żeby ją tam wysłać. Ale czy ona na końcu będzie miała tę odwagę? Za rok, po maturze, życie samo napisze ten scenariusz. Obserwując dzisiaj młodzież z dużych miast, trudno nie zauważyć, że dotyka ich jakaś niemoc, bezwład… Nie ma w nich więc tego głodu, tego napędu, żeby coś zobaczyć, odkryć. Ja pochodzę z Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie nawet nie było teatru, mieliśmy jedno kino o egzotycznej nazwie Hawana i dwa domy kultury. Tam przyjeżdżały zespoły muzyczne, tam się oglądało filmy. Łódź była dla mnie pierwszą metropolią. Dojeżdżałam do niej pekaesem, żeby pójść do teatru, na zajęcia ze śpiewania, warsztaty aktorskie. Brałam, co było dostępne, żeby czegoś nowego doświadczyć. Dziś żyjemy w czasach obfitości, której nie sposób skonsumować. Może to jest ten problem? Jak siedzisz przy suto zastawionym stole, jeść ci się odechciewa. Pełny wywiad z Anitą Lipnicką przeczytasz w najnowszym numerze magazynu „VIVA!”, dostępnym na rynku od czwartku 29 czerwca 2023 roku. "Amsterdam" to singiel zapowiadający nadchodzący album Anity Lipnickiej "Śnienie". View oEmbed on the source website
Chemia w muzyce i życiu prywatnym. Wielka miłość Anity Lipnickiej i Johna Portera rozkwitała w studiu nagraniowym
„Za­le­ża­ło mi, że­by go nie kokietować i utrzymać sto­pę przy­ja­ciel­ską”
Popowa piosenkarka oraz legenda polskiego rocka. Przeszli razem długą drogę — od nierozerwalnego duetu muzycznego i najlepszych przyjaciół, po kochanków oraz rodziców nastoletniej dziś córki. "Pa­mię­tam, że gdy zo­ba­czy­łam Joh­na, bar­dzo mi się spodo­bał. Uwa­ża­łam i uwa­żam, że jest sza­le­nie mę­ski. Intrygujący" — mówiła Anita Lipnicka w VIVIE! o swoim ówczesnym partnerze, Johnnym Porterze. Nieoczekiwanie współpraca na tle zawodowym przerodziła się w wielkie uczucie oraz dwanaście lat wspólnego życia. Przypominamy wywiad, którego razem udzielili Krystynie Pytlakowskiej w 2003 roku. Anita Lipnicka i John Porter w wywiadzie dla VIVY!. Historia miłości – Żyliście w dwóch różnych światach. John Por­ter: Je­że­li lu­dzie, któ­rzy ży­ją w dwóch światach, szu­ka­ją te­go sa­me­go, jest du­że praw­do­po­do­bieństwo, że się zde­rzą. Ani­ta Lipnicka: Zwyczajnie spo­tka­liśmy się. – Szu­ka­łaś? A. L.: Tak. Ale wte­dy jeszcze Joh­na nie zna­łam osobiście. Tyl­ko je­go na­zwi­sko. Po uka­za­niu się mo­jej trzeciej so­lo­wej pły­ty za­sta­na­wia­łam się: co da­lej? Jak żyć? Gdzie mam szukać? Bo szu­kam nie­ustan­nie. – I właśnie wte­dy spo­tka­łaś Joh­na? A. L.: Jechałam samochodem, w ra­diu usły­sza­łam je­go pio­sen­kę i zaczęłam so­bie podśpiewywać. Bez­wied­nie. J. P.: Do­brze, że nie roz­bi­łaś samochodu. A. L.: Bar­dzo faj­nie mi się śpie­wa­ło. Po­myśla­łam wte­dy, że na­sze gło­sy do­brze by ra­zem brzmia­ły. – Wie­dzia­łaś du­żo o Joh­nie? A. L.: Nie. Kie­dy John miał swój wiel­ki czas, kie­dy był bar­dzo w Polsce po­pu­lar­ny, ja by­łam za mło­da, że­by słuchać je­go mu­zy­ki. Wszyst­ko więc wska­zy­wa­ło na to, że kom­plet­nie do sie­bie nie przy­sta­je­my. On – wielki mu­zyk, le­gen­da pol­skie­go rocka i ja – pio­sen­kar­ka po­po­wa. Ale jed­nak za­dzwo­ni­łam do nie­go. I oka­zał się bar­dzo mi­ły. Po­wie­dział: „Mo­że rzeczywiście coś byśmy ra­zem zaśpie­wa­li”. – Wie­dzia­łeś, kim jest Ani­ta? J. P.: Nie za bar­dzo. Wie­dzia­łem tyl­ko, że ist­nie­je i jest po­pu­lar­na. Do­pie­ro po jej te­le­fo­nie zobaczyłem ją w ja­kimś pro­gra­mie te­le­wi­zyj­nym. Jej głos spodo­bał mi się, ale bez sza­leństw. – Nie padł na ko­la­na? A. L.: Nie. J. P.: Zaśpie­wa­liśmy jed­nak wspól­nie pio­sen­kę. To by­ła dla nas pró­ba. Wte­dy już wie­dzia­łem, że w śpie­wa­niu jest mię­dzy na­mi ja­kaś chemia. CZYTAJ TAKŻE: Poznali się na lotnisku, nie zapałali do siebie sympatią. Później Dariusz Romańczyk ukoił zszargane nerwy Kasi Kowalskiej – Do śpie­wa­nia po­trzeb­na jest chemia? A. L.: Bar­dzo. J. P.: Chemia po­trzeb­na jest do wszyst­kie­go. A. L.: Chciałam nagrać pły­tę ze Smo­li­kiem. Uwa­żam go za jed­ne­go z bar­dziej utalentowanych polskich ar­ty­stów. Ale bra­ko­wa­ło właśnie tej chemii. To nie był ten czas. Wy­je­cha­łam więc z ko­le­ga­mi z ze­spo­łu w gó­ry. Zno­wu nad czymś pra­co­wa­liśmy i zno­wu to od­rzu­ci­łam, bo nie czu­łam, że to ja. A tu na­gle zaśpie­wa­łam z Joh­nem. J. P.: I coś klik­nę­ło mię­dzy na­mi. A. L.: John wte­dy od­wa­żył się wyjść z po­my­słem na­gra­nia ca­łej pły­ty, co by­ło dla nie­go ry­zy­kow­ne. Bo ko­ja­rzy się z cał­kiem in­nym świa­tem. J. P.: Na Za­cho­dzie czę­sto prak­ty­ku­je się, że lu­dzie re­pre­zen­tu­ją­cy róż­ne ro­dza­je mu­zy­ki na­gry­wa­ją ra­zem. War­to więc iść ich śla­dem. – Ty ry­zy­ko­wa­łeś bar­dziej niż Ani­ta? J. P.: Za­wsze dzia­ła­łem tro­chę na mar­gi­ne­sie, na ubo­czu. Nie mia­łem nic do stra­ce­nia. Ro­bię i tak za­wsze to, co chcę. Ona mo­gła stracić wię­cej, na­gry­wa­jąc ze mną pły­tę po an­giel­sku. A. L.: Wy­ka­za­liśmy w sto­sun­ku do sie­bie kom­plet­ny brak uprze­dzeń. J. P.: Ja ni­gdy ich nie mia­łem. Nie uprze­dzam się. Anita Lipnicka, John Porter, 14.10.2003 – Bez uprze­dzeń też wy­bra­łeś w la­tach 70. Pol­skę ja­ko miej­sce za­miesz­ka­nia. Nie ba­łeś się niedźwiedzi spa­ce­ru­ją­cych po uli­cach? J. P.: Nie. Wte­dy miesz­ka­łem w Ber­li­nie Za­chod­nim. chcia­łem spędzić ta­nio wa­ka­cje, do­ra­dzo­no mi więc Pol­skę. Po­myśla­łem: cze­mu nie? To bli­sko, a po­za tym ni­gdy nie by­łem za że­la­zną kur­ty­ną. A. L.: I zo­sta­łeś na tych wa­ka­cjach do dziś. – Pod­ją­łeś trud­ną de­cy­zję. J. P.: Każ­dy czło­wiek po­dej­mu­je w ży­ciu ja­kieś trud­ne de­cy­zje. A ja się nie oszczę­dza­łem. ży­ję na 100 pro­cent. Nie chcę w ży­ciu cze­goś przegapić. Ani­ta też jest te­go kon­se­kwen­cją. Tra­fi­łem na nią, bo chy­ba mam ta­ką kar­mę. To sku­tek i przy­czy­na. A. L.: Ale w końcu to ja do cie­bie za­dzwo­ni­łam, praw­da? J. P.: Wi­docz­nie ma­my moc­ną wspól­ną kar­mę. A. L.: I bar­dzo szyb­ko oka­za­ło się, że mi­mo iż po­cho­dzi­my z róż­nych mu­zycz­nych świa­tów, to ma­my w na­szych ko­lek­cjach te sa­me pły­ty, lu­bi­my te sa­me kli­ma­ty i to sa­mo nas fa­scy­nu­je. J. P.: Ja oba­wia­łem się na po­cząt­ku, że ona nie bę­dzie ro­zu­miała, o czym mó­wię. Jest z in­ne­go po­ko­le­nia. – Ba­łeś się, że nie bę­dziesz miał o czym rozmawiać z ma­ło­la­tą? J. P.: Ani­ta nie jest ma­ło­la­tą. To stu­pro­cen­to­wa ko­bie­ta. Ale kie­dy lu­dzie ra­zem pra­cu­ją, szyb­ko widać, ja­kie są ich ko­rze­nie mu­zycz­ne. Nie mia­łem po­ję­cia, ja­kie ma dziew­czy­na po­po­wa. Mo­że po­cho­dzą z pral­ki au­to­ma­tycz­nej? Al­bo z te­le­wi­zji ko­lo­ro­wej? A. L.: Mu­szę się bro­nić. J. P.: Ale po­zna­łem cie­bie i by­łem mi­le za­sko­czo­ny, że two­je i mo­je ko­rze­nie czę­sto są ta­kie sa­me. czy­li ist­nia­ła dla cie­bie na­dzie­ja. A. L.: Żar­tu­jesz. Ja ta­ka by­łam, ale do­pie­ro przy to­bie mo­głam odkryć tę sie­bie, któ­ra nie mo­gła się do­tąd uzewnętrznić. – John zmie­nił Two­je ży­cie? A. L.: Bez wąt­pie­nia. Mam przy nim po­czu­cie bez­pie­czeństwa. Wresz­cie, kur­czę, mam z kim być i odkrywać ko­lej­ne Ame­ry­ki. Ma­my ty­sią­ce po­my­słów. Bar­dzo do­brze nam się ra­zem pra­cu­je. Ro­zu­mie­my się w pół sło­wa. – Co so­bie po­myśla­łeś, kie­dy zo­ba­czy­łeś ją po raz pierw­szy? J. P.: Czy bę­dzie­my mie­li o czym rozmawiać. – A nie to, ja­kie ma oczy, wło­sy? J. P.: Sło­wo ho­no­ru, że nie. A. L.: Kie­dy za­czę­łam spotykać się z Joh­nym, za­le­ża­ło mi na tym, że­by go nie kokietować, że­by utrzymać sto­pę przy­ja­ciel­ską. Wte­dy by­łam na ta­kim eta­pie, że chcia­łam wszyst­kie de­cy­zje podejmować świa­do­mie. chcia­łam oddzielać pra­cę od re­la­cji mi­ło­snych. Ale pa­mię­tam, że gdy zo­ba­czy­łam Joh­na, bar­dzo mi się spodo­bał. Uwa­ża­łam i uwa­żam, że jest sza­le­nie mę­ski. In­try­gu­ją­cy. I niepasujący zu­peł­nie do na­szej rze­czy­wi­stości. J. P.: Bo ja nie pa­su­ję do żad­nej rze­czy­wi­stości. Anita Lipnicka, John Porter, 23.03.2005 – Pa­mię­tam, że in­te­re­so­wa­łeś się fi­lo­zo­fią zen? A. L.: I właśnie bi­ła od nie­go ta­ka fa­la spo­ko­ju. Ale też wy­czu­wa­łam, że jest w nim głę­bo­ki smu­tek, że znaj­du­je się na ja­kimś ży­cio­wym za­krę­cie. J. P.: Mu­sia­łem dokonać rozliczeń z do­tych­cza­so­wym ży­ciem, że­by zebrać się w so­bie. A aku­rat kie­dy spo­tka­liśmy się z Ani­tą pierw­szy raz, nie bar­dzo mo­głem się jesz­cze zebrać. Nie chcia­łem. A. L.: John wte­dy ukrył się w gó­rach, izo­lu­jąc się od świa­ta. J. P.: Ni­gdy jed­nak nie mo­żesz uciec od sa­me­go sie­bie. Za każ­dym ra­zem czło­wiek się prze­ko­nu­je, że nie ma uciecz­ki. A. L.: Po­je­chał w gó­ry odnaleźć mo­rze. A ja od­na­la­złam je­go. I jak go zo­ba­czy­łam i ten je­go pięk­ny smu­tek, po­myśla­łam, że mu­szę mu po­móc. – A w To­bie nie by­ło smut­ku? A. L.: Nie. Ale też mia­łam swój za­kręt. J. P.: Nie od­czu­wa­łem, że­byś by­ła po­grą­żo­na w roz­pa­czy. A. L.: Myślę, że spo­tka­liśmy się, że­by sie­bie na­wza­jem wesprzeć. J. P.: Ale po­tem, kie­dy już się zgo­dzi­liśmy, że ro­bi­my coś wspól­nie, to ona za­czę­ła mnie olewać. Nie od­bie­ra­ła te­le­fo­nów. A. L.: Mia­łam du­żo kon­cer­tów. J. P.: Ja też. W końcu jed­nak spo­tka­liśmy się w War­sza­wie, że­by omówić na­sze pla­ny. I za­czę­liśmy od od­kry­wa­nia sie­bie. ZOBACZ TAKŻE: Namiętne uczucie zakończone skandalem... Oto historia miłości Kasi Kowalskiej i Kostka Yoriadisa – Kie­dy na­gry­wa­liście pły­tę w Lon­dy­nie, by­liście 24 go­dzi­ny ra­zem? J. P.: W po­ko­ju z wi­do­kiem na ścia­nę są­sied­nie­go bu­dyn­ku. A. L.: Mu­sie­liśmy wza­jem­nie się podtrzymywać na du­chu. Po tym ro­ku wy­da­je nam się, jak­byśmy pra­co­wa­li pięć lat nad tą pły­tą. – Ta­cy by­liście wy­cieńcze­ni? J. P.: Wy­kończe­ni ner­wo­wo. Nie­raz mię­dzy na­mi przez to też do­cho­dzi­ło do awan­tur. – Ani­ta w ogó­le umie się kłócić? A. L.: Oj, umiem. J. P.: Myśla­łem, że ja w tym przo­du­ję. Ale nie. Anit­ka to ma­ła de­spot­ka. Na szczęście szyb­ko od­pusz­cza­my so­bie, go­dzi­my się. – Spę­dzi­liście w An­glii świę­ta. W ta­kich chwi­lach lu­dzie bar­dzo się zbli­ża­ją. A. L.: Tak, cho­ciaż to by­ły ta­kie świę­ta – nie świę­ta. J. P.: Ku­pi­łaś ma­łą cho­in­kę. A. L.: A ty ugo­to­wa­łeś cur­ry ryb­ne i ro­sół chiński – ma­ło tra­dy­cyj­ne po­tra­wy wi­gi­lij­ne. By­ło faj­nie. cho­ciaż bez śnie­gu. Ku­pi­liśmy so­bie ja­kieś pre­zen­ty, ale nie pa­mię­tam już, co. – Zmie­ni­ła­byś coś w Joh­nie? A. L.: Nie. On jest ta­ki, jak je­go świat. Nie in­ge­ru­ję w nie­go. Ak­cep­tu­ję go ta­kim, ja­kim jest. J. P.: Ma­my przestrzeń dla sie­bie sa­mych, nie wcho­dzi­my so­bie na­wza­jem w dro­gę. – Ro­dzi­ce po­zna­li Joh­na? J. P.: Mia­łem ogrom­ną tre­mę. Bo mia­łem spotkać lu­dzi w mo­im wie­ku. Są bar­dzo sym­pa­tycz­ni i nie­sa­mo­wi­cie to­le­ran­cyj­ni. A. L.: I tak wie­dzą, że zro­bię to, na co mam ocho­tę. Nie ma na mnie ra­dy. Dla ma­my naj­waż­niej­sze jest to, czy się uśmie­cham i czy je­stem w do­brej for­mie. J. P.: A je­steś w do­brej. – Przed Wa­mi trud­ny czas. Nie wia­do­mo, jak pły­ta bę­dzie przy­ję­ta. J. P.: Czło­wiek chce, aby go do­brze ro­zu­mia­no. Je­że­li jed­nak bę­dzie kla­pa, to nie uznamy tego za tra­ge­dię. I tak bę­dzie­my da­lej nagrywać róż­ne rze­czy. A. L.: Na pew­no nie we­sel­no­-po­po­we pio­sen­ki, w kie­run­ku któ­rych by­łam po­py­cha­na. J. P.: Ani­ta jest bar­dzo upar­ta. Dą­ży do ce­lu cier­pli­wie, wy­bra­ła swo­ją dro­gę. Ja to sza­nu­ję. A po­za tym ma ta­lent, któ­re­go jesz­cze w peł­ni nie po­ka­za­ła! A. L.: Dzię­ki Joh­no­wi na­bra­łam du­żej od­wa­gi. Te­raz nie za­trzy­mam się ani na chwi­lę, nie dam się już do ni­cze­go zmusić. Mam wspar­cie w Joh­nie, on je­den wie, do cze­go je­stem zdol­na. – I dla­te­go go ko­chasz? A. L.: Uwiel­biam go pa­sja­mi. Ale nie wiem właściwie dlaczego. – Ani­ta po­wie­dzia­ła, że da­łeś jej od­wa­gę. A co ona da­ła To­bie? J. P.: Tyl­ko nie roz­ma­wiaj­my o ste­reo­ty­pach: mło­da la­ska itd. Myślę, że mnie w ja­kiś spo­sób otwo­rzy­ła. Ja je­stem ty­pem sa­mot­ni­ka. Po­za tym ogar­nę­ła mój cha­os, bo mi­mo że jest sza­lo­na, w grun­cie rze­czy to oso­ba prag­ma­tycz­na. Je­stem dla niej pe­łen po­dzi­wu. A. L.: Z nas dwoj­ga je­stem zde­cy­do­wa­nie le­piej do­pa­so­wa­na do ży­cia. Kontaktuję się w naszych sprawach ze światem. Za­ła­twiam interesy w urzę­dach. John na­to­miast bar­dzo wie­le wno­si do na­sze­go wspól­ne­go ży­cia. Wrażliwość i wie­dzę. Opie­ku­je się na­mi w do­mu, na­le­ży do osób, któ­re na dwa dni przed wy­jaz­dem są już spa­ko­wa­ne, wszyst­ko jest uło­żo­ne. – Bo­icie się latać? A. L.: Ostat­nio tak. J. P.: Dziw­ne. – Mo­że dla­te­go, że ma­cie te­raz wie­le do stra­ce­nia? J. P.: Na pew­no. A. L.: Świat wie­le by stra­cił, gdy­by John – odpukać – zgi­nął. Dla mnie jest on naj­bar­dziej uta­len­to­wa­nym mu­zy­kiem w tym kra­ju. Ma naj­lep­szy głos i naj­więk­sze­go czu­ja mu­zycz­ne­go. – Fan­ta­stycz­nie, kie­dy ko­bie­ta mó­wi mężczyźnie ta­kie rze­czy? J. P.: Wspa­nia­le. A. L.: I jest naj­bar­dziej mę­skim fa­ce­tem, ja­kie­go w ży­ciu spo­tka­łam. Gdy­by ktoś chciał wyrządzić mi krzyw­dę, za­bił­by go. J. P.: Je­stem do te­go zdol­ny. Ale na szczęście mam ta­ki ryj, że nikt nas nie za­cze­pia. A. L.: Nie mów tak o so­bie. Mnie za­sko­czy­ły u cie­bie ta­kie ce­chy cha­rak­te­ru, któ­rych ni­gdy bym w to­bie nie po­dej­rze­wa­ła. J. P.: Co na przy­kład? A. L.: Nie­zwy­kła czułość, opiekuńczość. Myśla­łam, że je­steś ma­cho, masz sil­ny cha­rak­ter i ni­gdy nie mó­wisz „ko­cha­nie”. A mó­wisz. J. P.: co? Je­stem cia­pa? A. L.: Skąd­że. Nie je­steś cia­pa. Je­steś no­wo­cze­snym fa­ce­tem, ro­zu­mie­ją­cym po­trze­by ko­bie­ty. J. P.: Ani­ta ma po­dob­ne do mo­je­go po­czu­cie hu­mo­ru. I by­wa cza­sa­mi bar­dzo upar­ta. I cza­sa­mi głu­szy czło­wie­ka w roz­mo­wie, bo chce powiedzieć swo­je. Ale jest przy tym bar­dzo za­baw­na i bły­sko­tli­wa. A. L.: No tak, te­raz za­czy­na­ją się kom­ple­men­ty. J. P.: Wiem, wiem, że ich nie lu­bisz. Two­ja szczerość nie zno­si ład­nych słó­wek. Niech ci więc bę­dzie… Anita Lipnicka, John Porter, Nagranie programu "Pytanie na Sniadanie", 1.03.2008 Anita Lipnicka i John Porter doczekali się córki, lecz ich miłość nie przetrwała Bardzo się kochali i z czułością mówili o sobie nawzajem, lecz nie zdołali uniknąć kontrowersji wokół dzielącej ich różnicy wieku. Anita Lipnicka była o 25 lat młodsza od swojego ówczesnego partnera, a wcześniej muzycznego wspólnika. Wiele emocji wzbudziła również okładka VIVY!, na której zapozowali nago w rozpalającej zmysły sesji. Na dodatek nigdy nie zdecydowali się na ślub i przez cały okres wspólnego życia funkcjonowali w relacji nieformalnej. W 2006 roku ich los odmieniło przyjście na świat ich wspólnej córki, Poli Porter. Nastolatka to największa duma swoich sławnych rodziców! Miała szczęście dorastać w zgranej i szczęśliwej rodzinie - nawet wtedy, gdy związek piosenkarki i rockmana niespodziewanie przeszedł do historii po dwunastu latach. ZOBACZ: Jest jej szczęściem i spełnieniem. Anitę Lipnicką łączy z córką wyjątkowa więź Anita Lipnicka i John Porter zdecydowali, że pisana jest im przyjaźń, a dalsze podtrzymywanie miłości nie ma sensu... Jednak był to dla obojga szczególnie wymagający czas, z którym musieli sobie poradzić. „Umierałam i myślę, że John też, kiedy nasza relacja gasła. Ta relacja była bardzo mocna, zaowocowała trzema płytami i jednym dzieckiem, które do dziś wychowujemy wspólnie”, wspominała wokalistka w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”. I dodała, że tylko rozstanie mogło uratować ich relację. „Umieranie się zaczęło, kiedy zrozumieliśmy, że zostało nam jedno wyjście: musimy się rozstać, żeby ocalić to, co pięknego się wydarzyło między nami, bo jak będziemy dalej razem, to będziemy się tylko pogrążać. To była sytuacja, kiedy młoda dziewczyna zakochuje się w mistrzu, a za kilkanaście lat ona jest już gdzie indziej". SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Katarzyna Dowbor i Tadeusz Winkowski byli zaręczeni. Do ślubu jednak nigdy nie doszło Artyści pozostali dzięki temu w przyjacielskich relacjach. Wspólnymi siłami zadbali o zapewnienie Poli wspaniałego dzieciństwa. Córka połączyła ich na zawsze. Taki stan rzeczy odpowiada wszystkim członkom rodziny. „Z Anitą byliśmy razem 24 godziny na dobę: pracując, żyjąc, wychowując dziecko. Spaliliśmy się. Teraz mamy superkontakt i świetny układ, ale kiedy byliśmy w związku, przyszedł taki moment, że strasznie się męczyliśmy. Nie było w tym niczyjej winy, po prostu żyliśmy zbyt blisko siebie", tłumaczył John Porter w VIVIE! w 2022 roku. Gratulujemy podejścia i całej rodzinie życzymy wszystkiego dobrego! Anita Lipnicka, John Porter, Sopot 16.07.2006
Córka Anity Lipnickiej i Johna Portera wyrosła na prawdziwą piękność!
Jest oczkiem w głowie sławnych rodziców i ich największą dumą. Córka Anity Lipnickiej i Johna Portera wyrosła na prawdziwą piękność. Pola w tym roku skończyła szesnaście lat. Rodzice zdolnej nastolatki rzadko dzielą się w mediach społecznościowych jej fotografiami. Gdy jednak już to robią, fani za każdym razem są zachwyceni i nie mają wątpliwości, po kim nastolatka odziedziczyła urodę! Do kogo jest bardziej podobna? View Ediplayer on the source website Pola Porter - córka Anity Lipnickiej i Johna Portera Przyjście Poli na świat w lutym 2006 roku było chwilą wyjątkową... „Chciałam ją urodzić w tamtym momencie, chciałam, żeby to było dziecko Johna, chciałam mieć z nim córkę i wiedziałam, że będzie nazywała się Pola Porter. Wszystko miałam ustalone. To było mi przeznaczone, tak miało być. Pisałam jej imię i nazwisko na karteczkach i rozlepiałam w całym domu. Potem poszłam na USG do doktora i okazało się, że to będzie córka. Powiedziałam tylko: „No, wiedziałam” (śmiech)”, wspominała Anita Lipnicka w wywiadzie dla VIVY! w 2015 roku. View Burdaffi on the source website Związek wokalistki i Johna Portera trwał 12 lat. Choć nie są już razem, oboje starają się poświęcać jej jak najwięcej czasu. Gdy muzyk podzielił się z internautami wspólną fotografią z córką, w komentarzach fani rozwodzili się nad urodą Poli. ,,Oryginalna uroda córki ❤️Wyrośnie na piękną kobietę i na pewno bardzo utalentowaną po rodzicach", ,,Córcia pomieszana, Oczy mamy, reszta z Taty.. ❤️ ", ,,Piękna dziewczyna", czytamy. Czytaj także: John Porter o córce Poli: „Dopiero zaczyna swoje życie. Uczę ją, żeby żyła tu i teraz” Anita Lipnicka i John Porter o córce Poli Anita Lipnicka stworzyła z córką wspaniałą relację. Jakiś czas temu zachwyciły internautów wspólnym zdjęciem z górskiego wypadu. Wokalistka poświęca się macierzyństwu i nigdy nie ukrywała, że to spełnienie jej marzeń. Co mówiła nam o tej roli w jednym z wywiadów VIVY!? W 2015 roku w rozmowie z Beatą Nowicką wyznała, że będąc z Polą w ciąży miał wyobrażenie, że na świecie pojawi się jej mała kopia. ,,Wreszcie ktoś mnie pojmie na tym świecie i ja kogoś zrozumiem. Będziemy dogadywać się bez słów. Szybko okazało się, że ona śmieje się w zupełnie innych momentach niż ja i płacze kiedy indziej. A ja jej w ogóle nie pojmuję! Szybko zrozumiałam, że to nie żadna mini ja, tylko osobny człowiek”, wyznała była wokalistka Varius Manx. Tak natomiast pierwsze chwile córki na świecie wspominał John Porter. „Byłem w szoku. Liczyłem, że będzie lekko i przyjemnie… Gdzie tam! Nasza córka jest bardzo uparta, bardzo głośna. Nie można jej stłamsić. Oczywiście teraz bardzo mi się to podoba, ale wtedy to była walka. W ogóle nie chciała spać. Anita wróciła po porodzie ze szpitala, była słaba, leżeliśmy na łóżku, obok mnie stał wózek, który kołysałem stopą. Jak zaczynała mnie boleć noga i przestawałem, natychmiast rozlegał się wrzask. Uspokoiła się koło piątego roku życia. Jest superdziewczyną”, podkreślał w rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVY!” w 2022 roku. CZYTAJ TEŻ: „Mark jest kochany, opiekuńczy i męski”. Anita Lipnicka w pierwszym wywiadzie z mężem! A jak opisywała kilka lat temu swoją córkę artystka? Pola miała wówczas dziewięć lat. Wokalistka nie ukrywała, że mierzyła się z pewnymi trudami macierzyństwa. View Burdaffi on the source website „Jest bardzo charakterna, ma dużo genów po tacie, ale też genów pochodzących z dawnych pokoleń. Stąd pewnie moje trudności z macierzyństwem. Nie ogarniałam tematu. Gdzie ten cud? Kiedy wreszcie instynkt matczyny natchnie mnie i podpowie co zrobić? Bardzo długo nie wiedziałam, jak reagować i jak pomóc własnemu dziecku, które ciągle płakało i ja nie rozumiałam dlaczego. Dopiero teraz widzę wyraźnie cechy jej charakteru: siłę, upór, indywidualność i małą tolerancję na nieprzyjemne doznania, które ją spotykają. Jak była mała i nie umiała mówić, a była zła reagowała w jedyny dostępny sobie sposób - płakała. Teraz nie płacze, tylko się awanturuje (śmiech). Ze mną, ze światem. Ale nie próbuję tego temperować. Pozwalam jej być sobą”, wyznała Anita Lipnicka. Anita Lipnicka z malutką Polą w trakcie koncertu Gwiazda w wychowaniu córki kieruje się zasadą wzajemnego zrozumienia i wsparcia. Zauważyła, że im większe stawia zapory Poli, spotyka się z tym większym oporem. Sama jako dziecko i nastolatka nie miała w domu żadnej dyscypliny, kar czy zakazów. „Nie pamiętam takiej koncepcji, że czegoś nie wolno. I nie mam tego w naturze. Przyznaję się, że z ogromną trudnością przychodzi mi być zasadniczą i konsekwentną, w tym jestem beznadziejna jako mama. Mam tylko nadzieję, że w przyszłości zaowocuje to czymś pozytywnym”, wspominała Beacie Nowickiej Anita Lipnicka w wywiadzie dla VIVY! Co robi córka Anity Lipnickiej i Johna Portera - Pola? Szkoła, nowe zdjęcia W lutym tego roku Pola skończyła 16 lat. W 2020 roku przystąpiła do egzaminu ósmoklasistki. „Piszcie, które licea w Warszawie polecacie? Mamy już listę szkół kandydatek, ale z uwagi na sytuację w kraju, dni otwarte w większości placówek zostały odwołane i nie udało nam się zobaczyć „na żywo” i poczuć klimatu żadnej z nich. Ratunku! Na pomoc! Brrrr....!”, stresowała się publicznie dwa lata temu Anita Lipnicka. Jesteśmy jednak pewni, że wyniki testów pozwoliły Poli dostać się do wymarzonej placówki. Od tamtego czasu piosenkarka oraz jej były partner podzielili się kilkoma zdjęciami córki w mediach społecznościowych. Zawsze określają ją mianem „miłości życia”. Jednak John Porter nie ukrywa, że drży o jej przyszłość. „Pola dopiero zaczyna swoje życie. Co będzie? Mam poczucie, że same złe rzeczy. Dlatego uczę ją, żeby żyła tu i teraz. Życie to moment, trzeba uważać, żeby go nie przegapić. Gdybym teraz był na początku swojej drogi, nie chciałbym mieć dzieci. W takim świecie, jaki mamy dziś, musisz być egoistyczny, żeby powoływać na świat nowego człowieka. Lepiej zaadoptować. Pola ma 16 lat. Martwię się o nią. Grozi nam katastrofa klimatyczna, wybuch nowej pandemii, wirtualna rzeczywistość. Coraz większa część życia przenosi się do internetu, wystarczy kryzys globalnej sieci i… wszystko zniknie. Jesteśmy ofiarami tego, co stworzyliśmy. Więc chyba na to zasłużyliśmy”, stwierdził gorzko w rozmowie z nami. Pod koniec lipca Anita Lipnicka zamieściła serię fotografii Poli i nie ukrywała przy tym dumy. „Totalnie w tajemnicy (bo w zasadzie bez pozwolenia
Czy John Porter żałuje czegoś w swoim życiu? „Popełniłem mnóstwo błędów”
„Uważam, że to, co robisz, zawsze do ciebie wraca, bez względu na to, czy było dobre, czy złe”
John Porter mieszka w Polsce od 46 lat. Tworzy fantastyczną muzykę, gra, rozwija się, czerpie radość z życia. Scena to jego drugi dom. Mówi, że wiara w samego siebie pozwala mu wstać rano z łóżka i nie bać się kolejnego dnia. "Życie nie jest proste i nikt nie mówił, że będzie łatwo. Nie masz nawet gwarancji, że dziś bezpiecznie wrócisz do domu. Dlatego warto żyć pełnią. Nie odstępuj swojego losu zewnętrznej mocy. My jesteśmy źródłem wszystkiego, co dobre, ale zło to też nasz wina. Dawno zrozumiałem, że trzeba brać na klatę odpowiedzialność za własne życie, a nie zwalać winę na innych", mówi artysta. Czego żałuje w swoim życiu? John Porter: czego żałuje w swoim życiu? Czegoś żałujesz? John Porter: Nie. Popełniłem mnóstwo błędów. Był okres, kiedy byłem nieznośny, arogancki. Uważam, że to, co robisz, zawsze do ciebie wraca, bez względu na to, czy było dobre, czy złe. Dzisiaj jestem sumą tego wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej, więc może nie było aż tak źle? Nikogo nie zabiłem, nie okradłem, nie torturowałem, nie jestem pedofilem, na nikogo nie donosiłem. Byłem egoistyczny, ale egoizm jest potrzebny, trzeba go tylko rozsądnie używać. Artyście jest wręcz niezbędny. Istnieje granica między ego a narcyzmem. Ja tej granicy na szczęście nie przekroczyłem, a znam kilku, którzy to zrobili. Anita żartobliwie mówi o nich: „Wiedzą, co to jest prawdziwa miłość, bo tak kochają samych siebie”. Czytaj też: John Porter o córce Poli: „Dopiero zaczyna swoje życie. Uczę ją, żeby żyła tu i teraz” Rozmowa z Tobą uświadomiła mi, że masz coś, czego nam często brakuje: poczucie humoru. Jako Anglik nigdy go nie stracę. Mamy bardzo ostry humor: cięty, sarkastyczny, złośliwy. Nie oszczędzamy się. Polacy są bardziej wrażliwi na swój temat. Brakuje wam trochę dystansu do samych siebie. Uważam, że poprawność polityczna zabija humor. Za chwilę z niczego nie będzie się można śmiać. Ricky Gervais mówi, że mamy prawo obrażać ludzi i ludzie mają prawo czuć się obrażeni, ale nie muszą. Ricky jest geniuszem. Pochodzi z biednej rodziny, ma dysleksję, a został najlepszym komikiem na świecie. Uwielbiam jego przewrotny, piekielnie inteligentny humor. W fantastycznym „After Life” mówi bez ogródek: „Ludzkość to plaga. Jesteśmy obrzydliwym, narcystycznym, samolubnym pasożytem, a świat bez nas byłby lepszym miejscem”. Myślisz czasem o śmierci? Nie powiem, że na nią czekam, ale nie boję się. Raczej jestem ciekawy, co się potem dzieje. Kiedy boisz się śmierci, stajesz się niewolnikiem swojego strachu. Czasami o niej myślę, ale w kontekście czasu. Ile jeszcze mi zostało? Czy zdążę zrobić wszystko, co sobie wymyśliłem? Chcę działać, dopóki mogę. Na razie jestem sprawny, dbam o siebie, nie jem mięsa ani ryb, dużo chodzę, robię jakieś ćwiczenia, ale bez przesady. Mam kilka osób, na których mi zależy, i to wystarczy. Smakuję to, co mam. Przed dwoma ostatnimi koncertami miałem dylemat, strasznie się dołowałem tą wojną, szukałem sensu w tym, co się dzieje, i nie znalazłem. Nie chciało mi się występować. Ale pomyślałem, że nie wolno się poddawać. Muzyka to energia życia. Inspiruje i daje moc. Nie wolno tego stracić. Wielu ludzi na to czeka. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w sprzedaży od 19 maja. Zachęcamy do obejrzenia materiału wideo. Zobacz też: Weronika Rosati o córeczce: „Ela ma bardzo silną osobowość. Wie, czego chce, a czego nie”
John Porter o córce Poli: „Dopiero zaczyna swoje życie. Uczę ją, żeby żyła tu i teraz”
„Z Anitą byliśmy razem 24 godziny na dobę. Spaliliśmy się. Teraz mamy superkontakt”, mówi o relacji z byłą partnerką
Fantastyczny muzyk, najsłynniejszy Walijczyk mieszkający od 46 lat w Polsce. Mówi o sobie: „Jestem lekkim socjopatą”. Dlaczego? John Porter z angielskim humorem opowiada Beacie Nowickiej o wojnie, córce Poli, ojcostwie, grzechach, samotności, muzyce i… braku Boga. John Porter o córce i relacji z Anitą Lipnicką Gdyby córka zapytała, co sprawia Ci radość, jaka byłaby Twoja odpowiedź? Oprócz dzieci? Muzyka. To jest mój haj: performance, komponowanie, granie, występy. Scena to mój drugi dom. Nie mogę doczekać się, kiedy wyjdę na scenę. Mam status artysty offowego, co mnie cieszy, bo nie lubię showbiznesowego światka. Z niektórych rzeczy jestem dumny. Uważam, że z wiekiem jestem coraz lepszy. Ostatnio nagrałem utwór „No Way to Say Goodbye” z Agatą Karczewską w ramach cyklu muzycznego Duety Estrady Poznańskiej. Ona wybrała mnie, ale ja już ją miałem na radarach, bo słyszałem, jak śpiewa. Spotkaliśmy się, potem ja skomponowałem piosenkę, a ona po tygodniu wróciła z tekstem. Śpiewamy o tym, że bardzo często po rozstaniu skreślamy ludzi z naszych serc, co nie ma sensu, bo zawsze pozostaje po nich jakiś ślad. Mamy gotowy materiał na całą płytę „Hatful of Snakes”. Zawsze chciałem nagrać płytę psychocountry. Eksperymentowanie sprawia mi wiele przyjemności. Teksty są po angielsku, są szczere i… nielogiczne, co bardzo mi się podoba. Agata jako dużo młodsza ode mnie ma inne spojrzenie na miłość, związki i życie. To jest dla mnie odświeżające. Świetnie nam się pracuje. [...] Ten John, który 46 lat temu przyjechał do Polski, wciąż w Tobie jest? Tak, dzięki temu, że gram muzykę. Jadąc w trasę z Nergalem czy własnym zespołem, wyglądamy jak zgraja chłopaków. Kiedy siedzimy w busie ze Smolikiem i Kev Foxem, zachowujemy się szczeniacko, jakbyśmy mieli po 17 lat. Uwielbiam to: wieczny bunt, ciekawość świata, wygłupy. Choć już nie szalejemy tak jak 50 lat temu. Raz na jakiś czas przeginam, żeby pamiętać, jak to jest. I słusznie. Kiedy urodziła się Pola, byłeś już bardziej odpowiedzialny? To było zupełnie inne doświadczenie. Byłem w szoku. Liczyłem, że będzie lekko i przyjemnie… Gdzie tam! Nasza córka jest bardzo uparta, bardzo głośna. Nie można jej stłamsić. Oczywiście teraz bardzo mi się to podoba, ale wtedy to była walka. W ogóle nie chciała spać. Anita wróciła po porodzie ze szpitala, była słaba, leżeliśmy na łóżku, obok mnie stał wózek, który kołysałem stopą. Jak zaczynała mnie boleć noga i przestawałem, natychmiast rozlegał się wrzask. Uspokoiła się koło piątego roku życia. Jest superdziewczyną. Zobacz też: Córka Anity Lipnickiej i Johna Portera wyrosła na prawdziwą piękność! Masz 71 lat, wiele już w życiu przeżyłeś. Jak myślisz o jej przyszłości? To ciekawe pytanie, ponieważ gdybym teraz był na początku swojej drogi, nie chciałbym mieć dzieci. W takim świecie, jaki mamy dziś, musisz być egoistyczny, żeby powoływać na świat nowego człowieka. Lepiej zaadoptować. Pola ma 16 lat. Martwię się o nią. Grozi nam katastrofa klimatyczna, wybuch nowej pandemii, wirtualna rzeczywistość. Coraz większa część życia przenosi się do internetu, wystarczy kryzys globalnej sieci i… wszystko zniknie. Jesteśmy ofiarami tego, co stworzyliśmy. Więc chyba na to zasłużyliśmy. Jako ojciec bardziej martwisz się o synów czy córkę? O synów dużo mniej. Najstarszy skończył 40 lat, stary koń. Ma dwoje dzieci i dobrą żonę, która jest kapitanem tej superrodziny. Młodszy studiował w Chinach, teraz mieszka i pracuje w Londynie, świetnie sobie radzi. Pola dopiero zaczyna swoje życie. Co będzie? Mam poczucie, że same złe rzeczy. Dlatego uczę ją, żeby żyła tu i teraz. Życie to moment, trzeba uważać, żeby go nie przegapić. Ładnie to ująłeś. A miłość? O to się nie martwię, bo wiem, że córka musi sama zebrać doświadczenia. Musi znaleźć swoje szczęście, tego nie mogę jej dać. Człowiek uczy się na własnych błędach, a potem… je powtarza (śmiech). To trudne, zwłaszcza w związkach. Z Anitą byliśmy razem 24 godziny na dobę: pracując, żyjąc, wychowując dziecko. Spaliliśmy się. Teraz mamy superkontakt i świetny układ, ale kiedy byliśmy w związku, przyszedł taki moment, że strasznie się męczyliśmy. Nie było w tym niczyjej winy, po prostu żyliśmy zbyt blisko siebie. Teraz o to dbam. Z natury jestem samotnikiem, ale zbudowałem też system obronny. Muszę mieć w życiu własną przestrzeń. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w sprzedaży od 19 maja Zobacz też: Weronika Rosati o córeczce: „Ela ma bardzo silną osobowość. Wie, czego chce, a czego nie”
O kobietach, narkotykach i życiowych zakrętach. John Porter i Wojciech Mazolewski szczerzy jak nigdy!
Dwaj muzyczni giganci, którzy postanowili połączył siły i dzięki temu stworzyli krążek Philosophia. Ten duet wywołuje w ostatnim czasie sporą sensację. O tym, jak rozpoczęła się ich współpraca, używkach, miłości do kobiet i życiowych zakrętach oraz przykrych doświadczeniach, które budują, Wojciech Mazolewski i John Porter opowiedzieli w szczerej rozmowie z Romanem Praszyńskim. Roman Praszyński: Kiedy się spotkaliście? John: Muzycznie przy nagrywaniu płyty Wojtka „Chaos pełen idei”. Nie znałem go osobiście, bardzo mnie ucieszyło jego zaproszenie. Wojciech: Znam muzykę Johna od dziecka. Zawsze mi się podobała. Przywoływała najlepsze wzorce z kultury anglosaskiej - Talkin Heads, Nick Cave, Tom Waits. A jednocześnie miała w sobie słowiański pierwiastek. To połączenie wydawało mi się jeszcze ciekawsze. Ale Ty grasz jazz, więc jak to połączyć? Wojciech: Zaczynałem od punk rocka. W wieku dziewięciu lat śpiewałem w zespole Iwan Groźny. W roku 85 i 86 występowałem z nimi na festiwalu Rock na Zaspie. Śpiewałem teksty przeciwko ówczesnej władzy i systemowi. Później znalazłem gitarę na strychu, zakładałem zespoły punkowe, grałem bluesa, reggae. Zapisałem się do szkoły muzycznej na kontrabas. Wiedziałem, że chcę zostać muzykiem i czerpałem ze wszystkiego. Z biegiem czasu coraz bardziej szedłem w muzykę improwizowaną. Ale za młodu pisałem piosenki z tekstami. Do dzisiaj utwory, które znajdują się na płytach Pink Freud czy Quintetu, powstają często jako piosenki. Najpierw komponuję je w domu na gitarze i śpiewam. Bardzo się ucieszyłem, że razem z Johnem mogę wrócić do pierwotnej formy piosenki. John jest w tym mistrzem. Jak wyglądał powrót? Wojciech: Zapraszając go na płytę „Chaos pełen idei” nie przygotowałem dla niego żadnego utworu. Spotkaliśmy się w studio i w trzy godziny zrobiliśmy razem utwór „POLISH GIRL”. Po tym zaczęliśmy spotykać się w domu we dwójkę, żeby pograć. Czułem, że bardzo szybko łapiemy kontakt, jakbyśmy byli przyjaciółmi od lat. John, jazzman zaprosił Cię do wspólnego grania. Co Ty na to? John: To mnie nobilituje. Wielki komplement. Umówiłem się z Wojtkiem na spontaniczne działanie pod jednym warunkiem - że nie będę grał jazzu. Zgodził się. Okazało się, że na jego jazzowych koncertach da się wcisnąć i moją muzykę. To super doświadczenie z Wojtkiem, fantastyczna podróż muzyczna. Byłem skupiony na sobie, myślałem o kolejnej solowej płycie, a tu nagle bach, zupełnie coś nowego. Wojciech: Nie sililiśmy się na granie jazzu. Pozwoliliśmy sobie grać, co czujemy. W muzyce rockowej też istnieje improwizacja. Jimi Hendrix, Cream czy Led Zeppelin większość utworów stworzyli improwizując. Red Chot Chilli Pepers cały czas robią to na koncertach. W chorzowskim Spodku polscy fani nie bardzo rozumieli, dlaczego Redsi zagrali na koniec dwudziestominutowy jam. Dla mnie był pięknym zwieńczeniem koncertu. Z Tomem Waitsem przez lata grał gitarzysta Marc Ribot. A na co dzień nagrywa jazzowe płyty. Przykłady można mnożyć. Dobrzy muzycy, tacy jak John, mogą grać z kim chcą. John: Pamiętam pierwszy koncert z Wojtkiem w Częstochowie. Myślałem, że zaśpiewam „Polish Girl” i wracam do domu. Ale powiedział: „Zostań”. I prawie pół koncertu grałem z nim. I ktoś mnie miło skomplementował, że kiedy się pojawiłem na scenie, wszyscy pod sceną zaczęli skakać. Wspaniałe doświadczanie. Ja nie lubię jazzu, ale nie musiałem jazzować. Grałem swoje. Śpiewałem do tego, co grali. A jak powstała Wasza płyta Philosphia? Też improwizowana? Wojciech: Po koncertach, na których improwizowaliśmy, zaczęliśmy się spotykać u mnie w domu, bez żadnego planu. Czerpać radość ze spotkania, rozmowy. Potem braliśmy instrumenty. I pisaliśmy piosenkami. Chemia? Wojciech: Tak. Pozwoliliśmy sobie na półtora roku zabawy. I nagle się okazało, że zrobiliśmy 40 piosenek! John: Powiedzieliśmy: „Może płyta?”. Szkoda marnować takie wspaniałe rzeczy. Wojciech: Zaczęliśmy szukać ludzi do zespołu. Myśleliśmy o dęciakach, klawiszach, ale ostatecznie skończyło się klasycznie rockowo. Dołączyli do nas tylko Piotr Rubik na gitarze i Michał Wadowski na perkusji. Zastosowaliśmy stare rockandrollowe podejście. Kapela spotyka się w piwnicy, gra ze sobą i jak jest chemia, to idzie do studia. Daliśmy sobie parę miesięcy, żeby pograć wspólnie. Nie śpieszyło nam się. Z miłości do tego, co robimy, postanowiliśmy, żeby wszystko zrobić naturalnie. John: Czterech facetów, do tego wszyscy śpiewają. Stara dobra szkoła. Z niepokojem brałem Waszą płytę. Nie wiedziałem, czego się spodziewać. Ale wyszła naprawdę dobra. John: Teraz trzeba grać koncerty. Wojciech: Dla nas scena jest najlepszym miejscem. Zrobiliśmy płytę, żeby zaprosić Was na koncerty. Śpiewasz: „Nie mogę spać w nocy, mój mózg płonie”. O sobie? John: Bardzo źle śpię. Leżę, myślę, a to niebezpieczne. Jak nie możesz spać, zaczynasz panicznie myśleć o problemach. Swoich i świata. Czytanie książki nie działa. Więc leżę i staram się wyluzować. Kiedyś miałem partnerkę, która źle spała. Odkąd byłem z nią, też zacząłem źle sypiać. A Ty jak śpisz? Wojciech: Dziękuję, dobrze. Ale ta piosenka jest o naszych artystycznych doświadczeniach. Mój mózg płonie, kręci się cały czas. Umysł artysty tak działa. Jeżeli zaczynasz myśleć o jakimś pomyśle, zaczynasz widzieć powiązania z nim w całym świecie wokół. Wszystko, co ci się zdarza w życiu, odwołujesz do tego pomysłu, szukasz analogii, związków, sensów. Opętanie? Wojciech: Twórczość działa terapeutycznie. W momencie, w którym znajdziesz odpowiednie dźwięki, zostajesz uwolniony. Ludzie często myślą, że artyści nadużywają różnych środków, żeby się pobudzać. Nie zgadzam się. Używamy ich raczej po to, żeby się zresetować. Wyłączyć mózg. Jakie macie doświadczenie z dragami? Wojciech: Jak byłem młody, dużo eksperymentowałem. Fascynowałem się muzykami rockowymi: Hendrixem, Morrisonem. Chciałem spróbować tego, co oni. Ale w latach 80-tych dostęp do środków odurzających poza alkoholem był znikomy. Gdy zapisałem się do szkoły muzycznej, zacząłem czytać o muzykach jazzowych, o Charliem Parkerze, o Milesie Davisie. Okazało się, że oni cały czas byli na haju lub pijani. Stwierdziłem, że muszę więc ćwiczyć pijany. Kupiłem zatem sześć albo osiem butelek piwa i schowałem w szafie. Rano, gdy rodzice wyszli, zostałem w domu i wypiłem wszystko. Po czym obudziła mnie mama, kiedy wróciła z pracy. „A co tu tak śmierdzi?”, zapytała. Trudno być artystą. Wojciech: Jesteś lub nie jesteś, nic na to nie poradzisz. Przestrzegam wszystkich, którzy czytają te słowa – ostrożnie! Granie jest najlepszym dragiem, nic więcej nie jest potrzebne. Studiując życiorysy muzyków, zdałem sobie sprawę, że jazzowi muzycy zaczęli ćpać z konieczności. Pomagało im to funkcjonować. W tamtych czasach nie grało się godzinę, półtorej. Zaczynali o 20.00 i grali do 2.00, 3.00 w nocy. Żeby zagrać tyle godzin, brali spidy, potem, żeby zasnąć, sięgali po zastrzyk z hery. Po koncercie jechali w nocy do następnego stanu. Żeby przeżyć za kółkiem znowu brali speedy. I tak w kółko. John: Dzisiaj w muzyce popularnej, jeżeli osiągasz sławę, wymagania są obłędne. Żeby utrzymać tempo, zaczynasz brać. Każdy chce coś od ciebie, miliony wywiadów, koncerty. A Twoje doświadczenia, John? John: Bardzo naturalne, ponieważ dorastałem w Anglii w latach 70. Wtedy to była mekka używek. Ale nie brałem nic twardego. Kokaina nie wchodziła w grę. Był haszysz, a trawę traktowało się jak ubogą siostrę. Mówiliśmy, że to śmieci, dlatego, że sprzedawali ją mokrą, żeby więcej ważyła. Potem dużo chciało się jeść. Śpiewasz: „Straciłem dla ciebie serce i duszę. Wszystko dla ciebie bym zrobił”. Wasze doświadczenie? John: Każdy tego doświadczył. Jak piszę tekst, staram się, żeby każdy znalazł w nim przestrzeń dla swoich doświadczeń. Ludzie mówią: „Tak, to też o mnie!”. Sam, gdy śpiewam swoje teksty parę lat później, zaczynam nareszcie rozumieć, o czym napisałem! Uważasz się za kochliwego człowieka? Wojciech: Tak. Pamiętam, jak rodzice wysłali mnie zamiast do przedszkola na wieś. Zakochałem się w Grażynie, córce sąsiadów, która miała dwadzieścia parę lat. Kochałem się w nauczycielkach. Kobiety bardzo mnie pociągają. Mają... John: ...wszystko, czego my nie mamy. Wojciech: Umiejętność czerpania z życia, radość, łagodność. Klasę, wdzięk. Są wielką inspiracją. Uczłowieczają mnie. Wewnętrznie czuję, że jestem dziki. Związki i kontakt z kobiecością uspołeczniają mnie. Rozpuszczają we mnie zwierza. Pomagają budzić się we mnie dobrym wartościom. John: Popieram wszystko, co mówi Wojtek. Muzykowi łatwiej? Używałeś piosenek, żeby poderwać dziewczynę? John: Uważam, że wszyscy chłopacy chcieli być muzykami, żeby poderwać dziewczynę. Na początek. Później nie musisz podrywać, bo one podrywają ciebie. Opowiedz! John: U mnie kobiety zawsze grały najważniejszą rolę w moim życiu. Były muzami, kapłankami. Od pierwszej mojej miłości z Chinką, Eleną Wong, gdy jeszcze byłem w Londynie. Pierwsze doświadczenie jest zawsze niezwykłe. Gwiazdy mocniej błyszczą, kosmos wybucha. Wspaniałe uczucie. Jesteś kobieciarzem? John: Uwielbiam kobiety. Często mam lepszy kontakt z kobietami niż z facetami. One są bardziej dojrzałe. Mają większą empatię. Widać to już u dzieci. Mam 13-letnią córkę, która w pewnym sensie zaczyna być kobietą. A chłopacy w jej wieku dalej kopią piłkę. Faceci są z tyłu. Wasza płyta jest energetyczna. Ale teksty są melancholijne, żeby nie powiedzieć smutne. John: Nie. Są wolniejsze momenty, refleksje. Ale też ironia. „Myślisz, że twoje życie jest w porządku, a to jest kawałek gówna!”. Kiedy tak się czułeś? John: Przyznam się do wszystkiego. Miałem takie momenty, że myślałem o samobójstwie. Czułem, że osiągnąłem dno. Być może trzeba upaść, żeby odbić się z powrotem. Nie wiem czy to depresja, ale gdy idę w dół, to idę w dół na maksa. A jak w górę, to w górę. Nie ma pośrodku. „Samobójstwo” brzmi poważnie. John: Nigdy nie spróbowałem, nie mam tyle odwagi. Kiedyś stałem na balkonie i patrzyłem w dół. Skoczyć łatwo, a jeżeli się nie uda? I całe życie będę sparaliżowany? Lepiej nie! A Twój „shit”? Wojciech: Prawdziwy rozwój odbywa się poza strefą komfortu. Odbywa się inaczej niż sobie wyobrażasz. Rozpad związku, utratę pracy postrzegamy jako coś złego. A to najczęściej najważniejsze momenty w naszym życiu. Są w stanie zmienić nas i nasze życie. Kryzys jako moment rozwoju? Wojciech: Jeżeli jesteś szczery wobec siebie. Twój najboleśniejszy kryzys? Wojciech: Choroba dziesięć lat temu. Myślałem, że mam ułożone życie, fajną rodzinę, fajne zespoły, które zdobędą świat i wszystko jest ok. I nagle wszystko się rozwaliło. Nie wyrobiłem na tym zakręcie. Wtedy zachorowałeś? Wojciech: Odwrotnie. Za dużo wziąłem na siebie. Zbyt mocno zachłysnąłem się tym, że mogę wszystko. To doprowadziło do problemów zdrowotnych. A znowu one zachwiały wszystkim, na co postawiłem. Pieniądze zniknęły, przyjaciele zniknęli. I co? Wojciech: Bardzo trudne doświadczenie. Poczułem przeogromną potrzebę powrotu do natury. Zatrzymałem wszystko na rok. To dużo dla człowieka, który cały czas jest aktywny. Nawet jak śpi, to wymyśla tytuły kawałków i okładki płyt. W domu w lesie jadłeś marchewkę? Wojciech: Przez jakiś czas żyłem w domu w lesie. Straciłem rodzinę i przeprowadziłem się do piwnicy. Tylko na to mnie było stać. Nazwałem ją norą. Mam ją nadal. Czułem, że chowam się przed światem jak zwierzę, które musi wylizać ranę. Poświęciłem czas, żeby odpowiedzieć sobie na ważne pytanie. Sam przed sobą nie mogłem już ściemniać. Potrzebowałem roku, żeby sobie odpowiedzieć, co chcę dalej robić. Na początku powiedziałem: „Nie chcę grać”. To było trudne, bo koncertowałem od dziesiątego roku życia. Z Pink Freudem graliśmy 120 koncertów rocznie. Kim jestem, jeżeli nie gram? Na początku czułem się, jak odcięty od narkotyków. Dopiero po długim czasie poczułem spokój. I zobaczyłem, że tak naprawdę czy gram czy nie gram i tak jestem muzykiem. Wróciłeś? Wojciech: Założyłem swój nowy zespól. Wojtek Mazolewski Quintet. Pisałem utwory o tym, co czuję i co przeżyłem, o miłości, bólu, rozstaniu. Czy o nowym życiu, bo 3 lata wcześniej zostałem ojcem. To pozwoliło mi jako dojrzałemu facetowi odnaleźć siebie i przyznać, kim jestem. Opowieść o bolesnym dojrzewaniu? Wojciech: Dojrzewanie zawsze jest trudne. Jak o myślę o moim synu, z czym musi mierzyć się w szkole i wśród rówieśników – cały czas pod presją - jestem pełen współczucia. John, a co zatrzymało Cię w Twoim życiu? John: Jestem po dwóch rozwodach. Ale tutaj „no comment”. Wiele rzeczy zbyt bolesnych. Z wiekiem wypracowałem sobie sposób utrzymania – znaleźć dyscyplinę i trzymać się jej. Przez 18 lat medytowałem i lubię to. Ale nie jestem stworzony do grupowych medytacji. Trochę jestem socjopatą. Lubię być we własnym towarzystwie. Albo mocno wyselekcjonowanym. Masówki nie lubię. Dlatego nie lubię dużych koncertów. Jako widz. A na scenie? John: Może być i milion widzów! Dalej kochasz to, co robisz? John: Muzyka emocjonalnie jest najważniejsza w moim życiu. Na dobre i na złe. Wiele było tych złych momentów. Ale nigdy nie oszukałem siebie samego muzycznie. Granie jest całym moim życiem. Tak się wyrażam w tym świecie John Porter i Wojciech Mazolewski w trakcie tworzenia: Okładka płyty Wojciecha Mazolewskiego i Johna Portera:
Wszystko się może zdarzyć, czyli o przyjaźni po rozstaniu…
John Porter przedstawił nową dziewczynę byłej żonie Anicie Lipnickiej
Gdy Anita Lipnicka i John Porter rozstali się po dziewięciu latach małżeństwa ich fani przecierali oczy ze zdumienia. Przecież byli taką fantastyczną parą. Stworzyli wspaniały związek, mają córkę Polę, nagrali razem cztery płyty. Później walijski muzyk, mieszkający od 40 lat w Polsce w programie Kuby Wojewódzkiego mówił: „Nie rzuciłam jej, ani ona mnie. Po prostu zdecydowaliśmy, że nasza wspaniała podróż zgasła i nie ma po co ciągnąć jej dalej. Jak się pracuje, ma dziecko i jest ze sobą 7/24… wypaliliśmy się po prostu”. View Ediplayer on the source website Dlaczego się rozstali? Anita, w Dzień dobry TVN powiedziała: „Intensywność, symbioza, w której żyliśmy tyle lat okazała się strasznie uciążliwa na dłuższą metę”. Mówiono, że rozstali się w atmosferze skandalu, że Porter nie wspierał byłej żony, gdy ta zachorowała na nowotwór. Wydaje się jednak, że nawet jeśli przynajmniej część z tych plotek była prawdą teraz łączą ich bardzo poprawne, a nawet przyjacielskie stosunki. Ślub w tajemnicy i nowa dziewczyna Rok temu Anita Lipnicka w tajemnicy wyszła za mąż za byłego dyrektora agencji reklamowej, grafika Marka Gray’a, który by z nią być sprzedał dom w Anglii i wszystkie sportowe samochody i przeprowadził się do Polski. Zobacz także: Rok temu, na serwisie Onet Kultura opublikowano wywiad z Johnem Porterem, w którym mówił, że kiedy się zakochuje zapomina o całym świecie i staje się bardzo monotematyczny, podobnie jak większość jego piosenek. Wygląda więc na to, że w najbliższym czasie jego piosenki będą właśnie takie. Od niedawna muzyk widywany jest w towarzystwie Sandry Boraczyńskiej. Dzieli ich jeszcze większa różnica wieku niż z Anetą, bo nowa dziewczyna jest młodsza od Portera o 32 lata. Patchworkowa rodzina W październiku para, razem z córką Portera i Lipnickiej Polą, pojechała na wspólny wypad do Tel Awiwu. Cała trójka doskonale się bawiła w swoim towarzystwie. Niedawno Sandra poznała w końcu Anitę. Czy się zaprzyjaźnią? Nie wiadomo, ale wygląda na to, że są w stanie stworzyć patchworkową rodzinę. Porter zapytany w wywiadzie o to, czy jeszcze raz nagra coś z Anitą odpowiedział: „Wszystko jest możliwe. Mamy bardzo wiele wspólnego muzycznie i życiowo, szanujemy się nawzajem. Nasze relacje są bardzo dobre”. Okazuje się, że Anita Lipnicka i John Porter, podobnie jak Hanna Śleszyńska i Piotr Gąsowski, są kolejnym przykładem na to, że przyjaźń po rozstaniu jest możliwa. ZOBACZ ZDJĘCIA
„Mark jest kochany, opiekuńczy i męski”. Anita Lipnicka w pierwszym wywiadzie z mężem!
Anita Lipnicka miała już wszystko. Wielką karierę z Varius Manx, wielką miłość z Johnem Porterem, córkę Polę i znakomite solowe płyty. Ale nigdy nie miała męża. Z Markiem Grayem pobrali się dwa lata temu na greckiej wyspie Hydra. Ale dopiero teraz zdecydowali się pokazać razem w telewizji… Mąż Anity Lipnickiej Mark Gray jest Brytyjczykiem. Pracował jako dyrektor kreatywny w reklamie. Ale gdy urodziły się jego dzieci, 13-letnia córka i 12-letni syn, porzucił etat, żeby opiekować się dziećmi. Zajął się sztuką, jest malarzem i grafikiem. Gdy poznał Anitę Lipnicką, nie wiedział, że jest piosenkarką. „Odkąd jestem w Polsce, dowiedziałem się o jej profesji. Po raz pierwszy poszedłem na występ Anity. Wtedy do mnie dotarło”, opowiadał Mark Gray w TVN. Mark Gray z miłości do Anity przeniósł się do Polski. Sprzedał swój dom w Wielkiej Brytanii i sportowe samochody. Zamieszkał w domu piosenkarki wraz z jej córką, Polą. Przez ostatni rok, gdy Lipnicka szykowała płytę z zespołem The Hats, zajmował się domem i opiekował 12-letnią Polą. „Mark przez dziesięć lat wychowywał swoje dzieci sam, jest bardzo wyćwiczony w sytuacjach domowych. Pralki go nie straszą, zmywarki też, ani gotowanie”, mówiła Anita Lipnicka. Zmiana w życiu Anity Lipnickiej Anita Lipnicka w 2003 roku związała się z muzykiem, Johnem Porterem. To był bardzo głośny, medialny związek. Świat fascynował się różnicą ich wieku, brytyjski muzyk jest starszy o 25 lat. Żyli wspólnie i wspólnie tworzyli. Nagrali cztery płyty i stali się rodzicami 12-letniej dziś Poli. Ich miłosna relacja zakończyła się przed trzema laty. Anita koncertowała dalej i próbowała odnaleźć się w samotnym życiu. „Jak byłam samotna, z trasy wracałam do pustego domu i myślałam sobie: Boże, czy ja jeszcze kiedykolwiek będę miała szansę na jakąś relację? I nie spodziewałam się, że będę miała najmocniejszą z możliwych”, zwierzyła się piosenkarka w programie Uwaga. Decyzja o ślubie była bardzo spontaniczna. Nie chcieli więcej czekać. Pobrali się 13 września 2016 roku na greckiej wyspie Hydra. Anita powiedziała w TVN: „Boimy się zmian. To jak skok z dużej wysokości. Nigdy nie wiesz, czy ta zmiana wyjdzie na dobre. Ale bez niej nie ma jutra, nie ma rozwoju. Trzeba zmieniać rzeczy w życiu i się ich nie bać”. Małżeńskie życie Anity Lipnickiej Anita Lipnicka przyjęła nazwisko męża. Nazywa się teraz Anita Gray. Mają mieszkanie w Warszawie i dom pod miastem, w którym wiele rzeczy Mark wykonał własnoręcznie. Mąż Anity stara się odnaleźć w Polsce. Przygotowuje pierwszą polską wystawę swoich prac. Zaprojektował okładkę ostatniej płyty swojej żony, „Miód i dym”. W czasie wakacji i przerw w nauce odwiedzają ich dzieci Marka. Mieszkają wtedy w piątkę. Dzieci mają swoją sypialnię z trzema łóżkami. „Mój syn uwielbia przyjeżdżać tutaj na kolację Anity, śmieje się Mark. I regularnie pisze do niej wypytując o przepisy. A moja córka przyjeżdża do Polski, żeby kupować kosmetyki”. Anita wreszcie jest szczęśliwa. Zanim poznała Marka, czuła się zmęczona i zniechęcona do życia. Dziś czuje się tak, jakby miała trzydzieści lat. Jedyne, czego jej brakuje, to czasu. Jest bardzo zapracowana, a Mark czeka na nią w domu. Wierzy, że teraz, po wydaniu płyty będzie miała więcej czasu na małżeńskie życie. „Mark jest mega kochany, bardzo opiekuńczy i romantyczny z jednej strony, i bardzo męski z drugiej. Bardzo wiele rzeczy w domu wykonuje własnoręcznie”. Nie jesteśmy normalni, zapewnia Anita Lipnicka W swoim ponad czterdziestoletnim życiu Anita Lipnicka zaznała wszystkiego. Sławy, miłości i śmiertelnej choroby. Poznała co to życie na szczycie i gorycz rozwianych marzeń. Teraz wkracza w kolejny, dojrzały okres artystki, matki i kobiety. Jeszcze parę lat temu czuła się stara i zniechęcona. Teraz ubyło jej lat. Jest pełna energii i ochoty na życie. A tak mówi o swoim małżeństwie: „Nie wyobrażam sobie życia z nikim normalnym i nikt normalny nie chciałby ze mną żyć”. Mark doskonale to rozumie: „Ale my nie jesteśmy normalni. Dzięki temu to działa”.
Kim jest mąż Anity Lipnickiej? „Dla mnie przeprowadził się do Polski”. To dzięki niemu jest szczęśliwsza niż kiedykolwiek!
Rozstanie z wieloletnim partnerem, śmierć ojca, choroba nowotworowa, ale także cichy ślub i wydanie nowej płyty „Miód i dym”... W ostatnich latach w życiu Anity Lipnickiej sporo się zmieniło. „Nie było tak tragicznie, jak malowały to media”, podkreślała niedawno. Wokalistka we wrześniu 2016 roku ogłosiła, że wyszła za mąż. Choć wiele osób myślało, że to nie pierwszy ślub w jej życiu (przypisywano jej małżeństwo z muzykiem Johnem Porterem), nie była to prawda. Kim jest jej mąż, artysta Mark Gray? Kim jest Mark Gray, mąż Anity Lipnickiej? Anita Lipnicka jest bardzo szczęśliwa z nowym partnerem. To dzięki niemu poradziła sobie z problemami i rozkwitła na nowo, choć ich związek początkowo odwrócił życie obojga do góry nogami: „Mark jest Anglikiem, dla mnie przeprowadził się do Polski. Początkowo rozważaliśmy moją wyprowadzkę z Polą, ale nie chcieliśmy robić dziecku w życiu rewolucji. Mój mąż ma wolny zawód, nie jest więc przywiązany pracą do żadnego konkretnego miejsca. Może działać wszędzie. Jest multidyscyplinarnym artystą, ilustratorem, designerem, malarzem, tworzy instalacje, wielkoformatowe artworki w różnej technologii”, zwierzyła się artystka w wywiadzie dla magazynu „Olivia”. Pewnych komplikacji nie udało się jednak uniknąć. Szybka przeprowadzka oznaczała „sprzedaż domu w Anglii, pozbycie się samochodów z kierownicą nie po tej stronie, pozamykanie wielu spraw tam, uporządkowanie wszystkiego i dużo roboty urzędowo-papierkowej tutaj, abyśmy mogli normalnie egzystować. Wszystko na wariackich papierach”, tłumaczyła artystka wywiadzie dla „Fakt24”. Miłość wynagrodziła im jednak wszelkie trudy. Historia ich związku jest częściowo tajemnicą, lecz wiadomo, że para poznała się w... Internecie. Odkąd do tego doszło, sprawy potoczyły się dość szybko, co mocno zaskoczyło samą artystkę. Nie sądziła, że spotka ją tak mocne uczucie, szczególnie, że była już po czterdziestce... „W Internecie (śmiech). To długa i zabawna historia, którą jednak zachowam dla siebie. Jest w niej element cudu, jakiegoś kosmicznego zrządzenia losu. Jak gdyby maszyna losująca wybrała nas dwoje ze wszystkich ludzi świata, abyśmy sobie wzajemnie pomogli, uratowali się tą miłością. Choć jeszcze wczoraj myślałam, że nic pięknego mnie nie spotka. Zwłaszcza po tak mocnej relacji, w jakiej byłam z Johnem. Myślałam raczej, żeby skupić się na pracy, na Poli... A tu życie mnie zaskoczyło i pokierowało w drugą stronę – byłam tak zakochana, że nie miałam czasu myśleć o pracy. Najważniejsze były zaręczyny, ślub, budowanie wspólnego życia... Wszystko tak szybko się potoczyło. Nagle wyszłam za mąż, w wieku lat 41, po raz pierwszy!”, mówiła w „Olivii”. Anita Lipnicka o ślubie z Markiem Grayem i zmianie nazwiska Dlaczego zdecydowała się na ślub? Wcześniej mimo związku, nie uznawała małżeństwa za potrzebne... „Kiedy przyszłam do Urzędu Stanu Cywilnego złożyć dokumenty, pani zza biurka powiedziała: „Ale jak to, przecież pani jest mężatką?” (śmiech). Takich sytuacji było więcej. Mój mąż jest aniołem, że się z tym wszystkim tak dzielnie zmierzył. Może było mu łatwiej, bo jest z zewnątrz, nie znał mnie, kiedy byłam z Johnem, nie kojarzył nas jako pary, nie miał żadnych wyobrażeń, uprzedzeń. Przy Marku nie bałam się powiedzieć „tak”, tłumaczyła w wywiadzie. Mimo że od ślubu minęło już trochę czasu, wciąż niewiele osób wie, że piosenkarka po ślubie przyjęła nazwisko męża i oficjalnie od dawna nazywa się Anita Gray! „Przełamał moje uprzedzenia, dał mi powód, by uwierzyć, że to wszystko jest możliwe. To przyszło naturalnie. Początkowo w ogóle nie chciałam dzielić się tą informacją. Ale kiedy kolejny raz przeczytałam jakieś dywagacje na temat, czy jestem z Johnem, czy nie, uznałam, że muszę to zrobić dla Marka. Podobnie jak dla niego zmieniłam nazwisko i teraz nazywam się Anita Gray. Anita Lipnicka jest artystycznym pseudonimem! (śmiech)”, wyznała szczerze. Anita Lipnicka o życiu po ślubie i małżeństwie Co zmieniło się po ślubie? Artystka była w trudnym życiowym momencie, kiedy spotkała miłość... „Zagościł we mnie spokój. Mam poczucie wewnętrznej integracji, jak by wszystkie kawałki puzzli powpadały na właściwe miejsca. Jak bym dopłynęła do brzegu po długiej tułaczce po bezkresach. I jest luz. Może mi się nie udać, może coś nie wyjść. Nie muszę już być doskonała, zawsze dawać radę. Mark zdjął ze mnie ten obowiązek”. Artystka przyznała, że to jej ukochany na początku bardziej wierzył w ich miłość i wiedział, że to „ta jedyna”: „Był przekonany od pierwszej chwili, że będziemy razem. Ja nie planowałam tej miłości, byłam wciąż poturbowana. Ale wszystko szybko stało się oczywiste. Dziś jestem pewna, że to mężczyzna, który będzie ze mną na dobre i na złe. I z którym chcę spędzić resztę życia. Ale by nie zapeszyć, nie zamierzam o nim napisać żadnej piosenki! (śmiech)”, żartuje. Anita Lipnicka na dobre wróciła jednak do muzyki. Wydała album i rusza w trasę koncertową, ale przez cały czas jest skupiona na rodzinie – mężu Marku i córce Poli. Konsekwentnie spełnia też swoje marzenia, niedawno zakończyła budowę domu z bali, o którym zawsze marzyła. Zobacz też: Anita Lipnicka szczerze o nowotworze: „Próbuję jakoś wszystko przekuć na swoją korzyść”
„Potrzebuję samotności, swojej własnej przestrzeni”. Nergal kończy dziś 40 lat! EKSKLUZYWNE VIDEO
Adam Michał „Nergal” Darski urodził się w Gdyni równo 40 lat temu! Jego i demonicznego Johna Portera wiele łączy. Obaj byli związani ze popularnymi wokalistkami. Pierwszy z Dodą, drugi z Anitą Lipnicką. W jednym z numerów VIVY! MODY muzycy zdradzili szczegóły innych swoich miłosnych związków. Niektóre z nich były dramatyczne. Polecamy też: Już jest nowy numer magazynu VIVA! MODA z Zuzą Bijoch na okładce! Czym zaskoczy nas tym razem? „Miałem toksyczne związki, na granicy obsesji”, opowiada John Porter. „Wiedziałem, że lepiej odejść, ale trwałem nadal. To działa podobnie jak narkotyk na narkomana”. Podobnie w wypadku Nergala – nie wszystkie jego kochanki były dobrymi kobietami. „Zaznałem kilku socjopatycznych sytuacji”, zwierza się czytelniczkom VIVY! Mody Adam Darski. „Na przykład dziewczyna próbowała manipulować moimi emocjami, symulując, że ma nowotwór. Dowiedziałem się, że umrze. Co nie było prawdą (...) Dziś mam już do tego dystans i brzmi to komicznie. Oglądałeś „Blue Jasmine” Woody’ego Allena? To dokładnie ta sama historia. Siedziałem w kinie i nie mogłem uwierzyć, jak wiernie Woody sportretował moje życie! – Szatan jest kobietą? Nergal: Może być, czymkolwiek zechcesz. John: Szatan to moc. Dlaczego ma być facetem?”. Na szczęście dziś John Porter i Adam Nergal Darski są szczęśliwie zakochani. O ich nowych kobietach i wspólnej płycie „Songs Of Love And Death” przeczytasz w kwartalniku VIVA! MODA. Natomiast podczas realizacji sesji do magazynu, złapaliśmy ich w studiu S3 Polskiego Radia i poprosiliśmy, żeby zadali sobie po 3 pytania. Zobacz indywidualny wywiad artystów w naszym wideo!
Nergal robi międzynarodową karierę! Jego utwór doceniła prawdziwa legenda rocka! EKSKLUZYWNE VIDEO
Nergal, czyli Adam Darski zdobywa popularność także za granicą! W duecie z Johnem Porterem tworzy zespół „Me And That Man”. Ich wspólny utwór „My Church is Black” to pierwszy singiel z płyty „Songs Of Love And Death”. Docenił go sam Iggy Pop, żywa legenda rocka, który puścił piosenkę Nergala w swoim autorskim programie radiowym w brytyjskiej stacji BBC 6 Music. To nie lada sukces i wyróżnienie dla muzyka. Jego współpraca została dobrze przyjęta w Polsce. Teraz Nergal na dużą szansę na karierę za granicą. Premiera albumu miała miejsce 24 marca. Tylko u nas piosenka „My Church is Black” w ekskluzywnym video zza kulis występu obu muzyków. Polecamy też: „Szatan jest kobietą!” - Nergal i John Porter szczerze o swoich kochankach
Sex, drugs i Instagram. Film twórczyni „Galerianek”, „Szatan kazał tańczyć’’, już w kinach!
Już w maju będziemy mogli obejrzeć najnowszy film Katarzyny Rosłaniec, twórczyni "Galerianek" i "Bejbi blues". Sam dyrektor działu kinowego Kino Świat, Bartek Fukiet, powiedział: "Dwa poprzednie filmy Kasi przyciągnęły do kin milion ludzi i jej nowe dzieło - odważny, mocny portret młodej kobiety zagubionej we współczesnym świecie - ma szansę stać się sporym wydarzeniem". Polecamy też: Marcin Dorociński płatnym zabójcą? Ta rola w „Małżeńskich porachunkach” to przełom w jego karierze! "Szatan kazał tańczyć" opowiada o młodej dziewczynie, Karolinie (w tej roli Magdalena Berus, nagrodzona za najlepszy debiut aktorski w "Bejbi blues", a ostatnio znana z roli w "Drugiej szansie"), która spełnia się jako pisarka. Jej pierwsza powieść, współczesna wersja "Lolity" odniosła międzynarodowy sukces. Dziewczyna spędza swój czas na ostrych imprezach, jednorazowych przygodach miłosnych i podróżach po całym świecie, mimo ciężkiej choroby. Żyje szybko i intensywnie, jak wiele współczesnych młodych kobiet. Od problemów ucieka w narkotyki i alkohol. Karolina nie radzi sobie z codziennością i odczuwa "ukrytą przyjemność z umierania". Ma również kompleksy na punkcie swojego wyglądu, patrząc przez pryzmat swojej ładniejszej siostry, Matyldy (Hanna Koczewska). Rodzice dziewczyn także nie wiodą beztroskiego życia - ich matka (Danuta Stenka) cierpi z powodu upływającego czasu i przemijania. Czy świat głównej bohaterki się całkiem rozpadnie? Czy jest możliwe, że jeszcze wyjdzie na prostą? Polecamy też: Zdobywca tegorocznego Oscara wchodzi do kin! O czym opowiada „Klient"? W obrazie zobaczymy również Jacka Poniedziałka, Johna Portera i Łukasza Simlata, a także holenderskiego aktora, Tygo Gernarndta. W kinach już od 5 maja 2017 roku.