Szczepkowska odsłoniła kulisy decyzji Celińskiej. Wielu jej nie rozumiało. "To się nazywa wierność sobie"
Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła całe środowisko artystyczne. Wybitną aktorkę i wokalistkę we wzruszających słowach pożegnała również Joanna Szczepkowska. W swoim wpisie przypomniała nie tylko niezwykły talent Celińskiej, ale też moment, w którym wielu ludzi dziwiło się jej życiowej decyzji. Artystka świadomie wybrała bowiem bardziej kameralną drogę — bliższą ludziom i własnej wrażliwości.
Odejście Stanisławy Celińskiej wywołało ogromne emocje wśród fanów, artystów i ludzi kultury. Przez dekady była jedną z najbardziej charakterystycznych postaci polskiej sceny — aktorką o niezwykłej sile wyrazu, ale też kobietą, która nigdy nie próbowała ukrywać swojej kruchości i emocjonalności. Dla wielu osób pozostawała symbolem autentyczności, której w świecie show-biznesu często brakuje. Stanisława Celińska nie żyje. Polska kultura straciła artystkę wyjątkową Stanisława Celińska zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. Informacja o śmierci aktorki i wokalistki błyskawicznie obiegła media, wywołując poruszenie w całym środowisku artystycznym. Odeszła jedna z najbardziej wyrazistych i prawdziwych postaci polskiej kultury — artystka, która przez lata budowała swoją pozycję nie skandalem czy medialnym rozgłosem, ale talentem, wrażliwością i emocjonalną szczerością. Urodziła się 29 kwietnia 1947 roku w Warszawie. Była absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i już od początku kariery zwracała uwagę niezwykłą intensywnością sceniczną. Publiczność pokochała ją za role pełne emocjonalnej prawdy, charakterystyczny głos i naturalność, której nie dało się pomylić z nikim innym. Występowała w teatrze, filmie i telewizji, współpracując z najwybitniejszymi twórcami polskiej sceny i kina. Choć mogła konsekwentnie rozwijać wielką karierę aktorską, z czasem coraz mocniej zwróciła się ku muzyce i bardziej intymnej formie kontaktu z publicznością. Jej koncerty były opowieścią o samotności, przemijaniu, bólu i nadziei. Celińska śpiewała tak, jak żyła: bez pozy, bez dystansu, z niezwykłą czułością wobec ludzkich emocji. Przez lata otwarcie mówiła także o własnych kryzysach i trudnych doświadczeniach. Nigdy nie kreowała się na niedostępną gwiazdę. Właśnie dlatego dla wielu widzów pozostawała kimś znacznie więcej niż tylko aktorką czy wokalistką. Była artystką, której się wierzyło. ZOBACZ TEŻ: Stanisława Celińska i jej piosenki. Śpiewała tak, jakby chciała ukoić cudzy ból. "Staram się nieść słońce w ramionach" Joanna Szczepkowska wspomniała Stanisławę Celińską. "Dziwiono się temu" Jednym z najbardziej poruszających pożegnań po śmierci Stanisławy Celińskiej okazał się wpis Joanny Szczepkowskiej. Aktorka wróciła pamięcią do początków kariery Celińskiej i przypomniała, jak ogromnym talentem była obdarzona już od pierwszych lat obecności na scenie. "Staszka Celińska. Stasia. Talent żywiołowy. Czysta prawda uczuć. Kiedy zadebiutowała i weszła w obieg życia artystycznego, jej dziewczęca uroda, silny głos i przede wszystkim talent, stały się od razu naszym skarbem. Bo Staszka była skarbem." Szczepkowska zwróciła uwagę również na moment, który dla wielu osób ze środowiska był trudny do zrozumienia. Stanisława Celińska mogła dalej rozwijać imponującą karierę aktorską, grać na największych scenach i pojawiać się w kolejnych ważnych produkcjach filmowych. Ona jednak wybrała inną drogę — bardziej osobistą i bliższą własnej wrażliwości. "Jej talent mógł się dalej rozwijać na wielkich scenach, w istotnych filmach, ale w pewnym momencie odeszła na swoją ścieżkę, koncertując z piosenkami własnego autorstwa. Dziwiono się temu. Ona jednak chciała mieć kontakt z widzami, bardziej intymny, przez rozmowę na tematy, które ją samą bolały, bawiły, wzruszały. To się nazywa wierność sobie." W czasach, gdy świat kultury często premiuje rozpoznawalność i nieustanną obecność w medialnym obiegu, Stanisława Celińska wybrała autentyczność. I być może właśnie dlatego dla tak wielu osób pozostanie artystką absolutnie wyjątkową. Na końcu swojego wpisu Joanna Szczepkowska zostawiła słowa, które dziś brzmią szczególnie przejmująco: "Jak dobrze, że jednak ciągle jest, można ją oglądać, słuchać, czerpać. Tam jest czysta prawda. Stasiu, Twój głos będzie nam zawsze potrzebny"... SPRAWDŹ TEŻ: Marek Sierocki ujawnił ostatnią rozmowę ze Stanisławą Celińską. Zdradził, z czym się zmagała
Ostro uderzyła w Nawrockiego, nie przebierała w słowach. Szczepkowska grzmi, że zaprzysiężenie nie ma prawa się odbyć
Joanna Szczepkowska publicznie zakwestionowała legalność zaprzysiężenia Karola Nawrockiego na prezydenta RP. W emocjonalnym wpisie apeluje o ponowne przeliczenie głosów i ostrzega przed zarządzaniem strachem. Wzywa marszałka Sejmu do zawieszenia Zgromadzenia Narodowego i nie zamierza milczeć mimo hejtu i gróźb.
W sieci zawrzało po najnowszym wpisie Joanny Szczepkowskiej. 72-letnia aktorka, znana z bezkompromisowych poglądów i otwartości w mówieniu o sprawach publicznych, po raz kolejny zabrała głos w gorącym temacie. Tym razem odniosła się do zbliżającego się zaprzysiężenia Karola Nawrockiego na urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Jej słowa nie pozostawiają wątpliwości – Szczepkowska nie zamierza milczeć i z całych sił kwestionuje legalność nadchodzącego aktu. Komentarz po Jasnej Górze i pytania do wyborców PiS W ostatnich dniach artystka poruszyła opinię publiczną, komentując kontrowersyjne słowa o. Tadeusza Rydzyka, które padły podczas pielgrzymki Rodziny Radia Maryja na Jasną Górę. To właśnie w tym kontekście Joanna Szczepkowska zwróciła się bezpośrednio do wyborców Prawa i Sprawiedliwości, zadając pytania, które – jak sama twierdzi – pozostały bez odpowiedzi. ZOBACZ TEŻ: Nie czeka na zaprzysiężenie, już działa aktywnie. Marta Nawrocka na nowo definiuje rolę Pierwszej Damy „Jak łączycie hasło ‘Emigracja jako powołanie’ z pogardą dla ludzi, którzy do nas emigrują ze swoich krajów?” – napisała poruszona. Mimo licznych reakcji, według niej nie padła ani jedna próba merytorycznej odpowiedzi. Komentarze ograniczyły się jedynie do hejtu i ironii. "Nie ma prawa się odbyć". Aktorka kwestionuje zaprzysiężenie Nawrockiego To jednak dopiero początek. W emocjonalnym wpisie Szczepkowska jasno stwierdziła, że bez ponownego przeliczenia głosów nie widzi możliwości legalnego objęcia urzędu przez Karola Nawrockiego. W jej ocenie, pojawiające się nieprawidłowości i nieznana liczba anomalii wyborczych sprawiają, że cały proces traci wiarygodność. „Nadal uważam, że bez ponownego przeliczenia głosów zaprzysiężenie Nawrockiego nie ma prawa się odbyć” – zaznaczyła stanowczo. Aktorka nie ukrywa obaw, że obecna sytuacja może doprowadzić do jeszcze większego kryzysu zaufania obywateli do instytucji demokratycznych. „Zarządzanie strachem” i apel do marszałka Sejmu W dalszej części wpisu Joanna Szczepkowska ostrzegła przed narastającym lękiem społecznym, który – jak uważa – jest efektem celowego zarządzania strachem. Jej zdaniem ten mechanizm działa już teraz, zanim jeszcze doszło do oficjalnego zaprzysiężenia Nawrockiego. „Piszę więc jasno, żeby pokazać, że zarządzanie strachem nie jest skuteczne. Daję świadectwo” – dodała, apelując jednocześnie do marszałka Sejmu o natychmiastowe zawieszenie Zgromadzenia Narodowego do czasu pełnego wyjaśnienia sprawy wyborów. Jej zdaniem to właśnie na nim dziś spoczywa odpowiedzialność za zachowanie praworządności – niezależnie od jego sympatii politycznych. CZYTAJ TEŻ: Marta Nawrocka pokazała córkę na wakacjach. Internet nie mógł się powstrzymać „Nie przestanę mówić”. Aktorka odpiera hejt Na koniec swojego wpisu Joanna Szczepkowska nie pozostawia złudzeń – nie zamierza rezygnować z zabierania głosu. Mimo hejtu, gróźb i prób zdyskredytowania jej działań, nadal będzie stawiała trudne pytania. „Takie pytania wprost do PiS-owców, żyją w publicznej przestrzeni, są jakąś drobną cegiełką w budowaniu społecznej świadomości” – podsumowała. Jej głos – poruszający, odważny i bezkompromisowy – znów podzielił opinię publiczną. Jedno jednak pozostaje pewne: Joanna Szczepkowska nie zamierza milczeć. Źródło: Plejada
Tak Joanna Szczepkowska oddała hołd Ewie Dałkowskiej, ujawniła prawdę o relacji. Tego nie wiedział nikt. Trudno nie uronić łzy
Poruszający wpis Joanny Szczepkowskiej obiegł sieć. Aktorka żegna swoją wieloletnią koleżankę, Ewę Dałkowską, która zmarła 8 czerwca 2025 roku. W emocjonalnych słowach wraca do wspólnych lat w teatrze, opowiada o wyjątkowym uroku Dałkowskiej i niedokończonych rozmowach, które na zawsze pozostaną wspomnieniem.
„Ewa. Dziewczyna z czarnym warkoczem i jasnymi oczami pełnymi inteligencji”. Joanna Szczepkowska we wzruszającym wpisie wspomina zmarłą Ewę Dałkowską. Artystka opisała wieloletnią relację, wspólne lata pracy i niezwykły urok koleżanki, który mimo różnic światopoglądowych, zjednywał jej ludzi. „Tyle lat razem w jednej garderobie" – Joanna Szczepkowska o przyjaźni i pracy z Ewą Dałkowską Joanna Szczepkowska opublikowała w mediach społecznościowych emocjonalny wpis, w którym pożegnała Ewę Dałkowską. Przypomnijmy, że ulubienica publiczności zmarła 8 czerwca 2025 roku. Miała wówczas 78 lat i była jedną z najważniejszych postaci polskiego teatru. Przez dekady była związana z Teatrem Powszechnym, a później z Teatrem Nowym. Znana była nie tylko z ról dramatycznych, ale i działalności opozycyjnej w latach 80. „Ewa związała się z konspiracyjnym Teatrem Domowym, działała wszędzie z wielkim zaangażowaniem, a potem wchodziła na scenę, uwodzicielska, tajemnicza, emanująca kobiecym czarem", pisze. Joanna Szczepkowska wspomina Dałkowską jako koleżankę ze szkoły teatralnej: „Ewa Dałkowska. Ewa. Dziewczyna z grubym, czarnym warkoczem. I te jasne oczy, z iskrami wielkiej inteligencji. I ten uśmiech, ciepły, ale jakby też trochę smutny. I ten śmiech jak okrzyk radości, z głębi, z serca. Śmiech z chrypką", czytamy. „Taką ją pamiętam jeszcze ze szkoły teatralnej. Była na ostatnim, czwartym roku, razem z Jadwigą Jankowską Cieślak, którą tak niedawno pożegnaliśmy", dodała. Obie artystki przez lata dzieliły garderobę Teatru Powszechnego. „Tyle lat razem w jednej garderobie Teatru Powszechnego… Tyle wspólnych scen i tyle wspólnych akcji. Miałyśmy próby do "Wujaszka Wani" Czechowa i dobiegałyśmy na scenę z zebrań "Solidarności". Lata osiemdziesiąte. Ciężko było ustawić hierarchię, niełatwo było połączyć jeden świat z drugim". CZYTAJ TEŻ: Musiała pozbyć się ukochanych pupilów, ze łzami w oczach ujawniła powód. „Najtrudniejszy wieczór w życiu” „Nie straciła ani pozycji, ani szacunku” – Joanna Szczepkowska o niezależności Ewy Dałkowskiej Aktorka podkreśliła również siłę charakteru Ewy Dałkowskiej, która mimo odmiennych poglądów politycznych, nie traciła uznania w środowisku: „Bo ile czaru trzeba mieć, żeby w tej naszej przepołowionej Polsce, trzymając się opcji tak obcej większości nas, artystów, nie stracić ani pozycji, ani szacunku. Być jedną z zespołu Teatru Nowego, uznanego za najbardziej lewicowy. Mieścić się w progresywnym repertuarze, z zachwycającymi rezultatami”. Joanna Szczepkowska zakończyła swój wpis pełnym smutku zdaniem: „Ewa. Tyle lat i tyle rozmów… Nie dokończyłyśmy”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Omenaa Mensah ogłosiła wielki sukces, hit mógł być tylko jeden. Tak podsumowała niezwykły wieczór z udziałem Smitha i Biden
Żałoba narodowa po śmierci papieża Franciszka. Joanna Szczepkowska oburzona decyzją prezydenta
"Jest to sprzeczne z konstytucją", grzmi
Prezydent Andrzej Duda ogłosił 26 kwietnia, dzień pogrzebu papieża Franciszka, dniem żałoby narodowej. Joanna Szczepkowska wyraziła swoje zdanie na temat tej decyzji w mocnych słowach. Aktorka nie kryje emocji i uważa, że to błąd. Wspomina też o działaniu sprzecznym z konstytucją. Swój wpis rozpoczęła słowami: "Bez względu na to, ile tu stracę sympatii...". Joanna Szczepkowska w mocnych słowach ocenia decyzję prezydenta Znana aktorka i publicystka Joanna Szczepkowska stanowczo zareagowała na decyzję prezydenta Andrzeja Dudy o ogłoszeniu żałoby narodowej w dniu pogrzebu papieża Franciszka. Ostatnie pożegnanie Ojca Świętego obędzie się w sobotę, 26 kwietnia. Gest prezydenta wzbudził mieszane reakcje i nie obyło się bez głosów sprzeciwu. Decyzja formalnie objęła całą Polskę i choć jest symboliczna, to niesie za sobą konkretne skutki – m.in. odwoływanie lub przekładanie imprez masowych. W emocjonalnym wpisie na swoim profilu na Facebooku Joanna Szczepkowska nie kryła emocji. W jej opinii żałoba narodowa to akt, który powinien być zarezerwowany dla wydarzeń o doniosłym, wspólnym dla całego społeczeństwa znaczeniu. "Bez względu na to, ile tu stracę sympatii: żałoba narodowa to coś, co wstrząsa całym narodem, tragedia, z którą społeczność się utożsamia jako naród. Nie można narzucać żałoby narodowej z powodu odejścia głowy konkretnego Kościoła, konkretnej religii. Jest to sprzeczne z konstytucją", napisała. Czytaj też: Papież Franciszek odwiedził Polskę tylko raz. Przed przyjazdem obawiał się jednego Joanna Szczepkowska: "Jest to sprzeczne z konstytucją" Zdaniem aktorki to do obywateli należy decyzja, jak chcą przeżywać śmierć papieża i oddać cześć jego pamięci. Joanna Szczepkowska uważa, że decyzja prezydenta rozmija się z przekonaniami wielu obywateli i nie odzwierciedla rzeczywistych emocji całego społeczeństwa. "Można oczywiście odwołać uroczystości koronacji Chrobrego z powodów logistycznych, jeśli prezydent jedzie na pogrzeb papieża, ale każdy obywatel ma prawo do spędzania czasu według woli i do przeżywania, bądź nieprzeżywania żałoby z powodów religijnych. Odejście Jana Pawła łączyło się z żałobą narodową, to oczywiste, ze względu na to, że jego osoba miała dla naszego narodu w tamtych czasach wielkie znaczenie, ale decyzja prezydenta Dudy o żałobie narodowej w dniu pogrzebu papieża Franciszka, jest moim zdaniem po prostu sprzeczna z konstytucją. Być może też z kierunkiem, jaki chciał nadać swojemu kościołowi", dodawała. Joanna Szczepkowska w swoim wpisie powołała się na konkretny zapis Konstytucji RP: "Art. 25.[ ...] "Władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych, zapewniając swobodę ich wyrażania w życiu publicznym". Wpis Joanny Szczepkowskiej momentalnie wzbudził lawinę komentarzy. Czytaj też: Była jego najbliższą powierniczką, rozmawiał z nią trzy dni przed śmiercią. Dla papieża Franciszka była najważniejszą osobą
Wychowała się wśród ikon, teraz sama robi karierę. Rodzice Marii Konarowskiej to prawdziwe gwiazdy!
Wszyscy znają ich nazwiska. To nie przypadek, że została aktorką
Widzowie znają ją doskonale ze szklanego ekranu. Mało kto wie, że Maria Konarowska kontynuuje tradycje wyniesione z domu. Dorastała otoczona miłością do sztuki, a jej rodzice to prawdziwe gwiazdy polskiej branży artystycznej. O kim mowa? Maria Konarowska - aktorstwo było jej pisane Jest nie tylko fantastyczną aktorką, a także współprowadząca programu Galileo. Maria Konarowska cieszy się niesłabnącą sympatią widzów. Gwiazda debiutowała na szklanym ekranie w serialu „Na Wspólnej”, potem zagrała główną rolę w produkcji „Kopciuszek”, która przyniosła jej ogólnopolską popularność. Przez dwa lata wcielała się w postać Bereniki Gajewskiej w serialu „Pierwsza miłość”. Oprócz tego pojawia się w „Komisarzu Aleksie”, „Piątym Stadionie”, „Prawie Agaty”, „Ojcu Mateuszu”, „Pitbullu” czy „Bulionerach”. Maria Konarowska razem z siostrą, Hanną Konarowską, wychowywała się w artystycznej rodzinie. Czy czuła się skazana na aktorstwo? Nigdy tak tego nie odbierała! Wręcz przeciwnie, długo zastanawiała się nad wyborem zawodowej drogi i nie bez powodu postawiła na psychologię. A dziś jest absolwentką Wyższej Szkole Psychologii Społecznej. „Ta psychologia to tak mi trochę była pisana, bo ja zawsze się interesowałam tym, dlaczego coś czuję, dlaczego się ktoś tak zachowuje, czemu tak myśli, albo o co chodzi. I zawsze mi się wydawało, że ja chcę to zrobić dla kogoś innego, tę psychologię, ale tak naprawdę to dla siebie”, opowiadała w cyklu Aleksandry Czajkowskiej "Jacy rodzice, takie dzieci?". Czytaj też: 12-letnia córka Ani Dąbrowskiej błyszczała na czerwonym dywanie. Melania to wierna kopia mamy! Maria Konarowska pochodzi z artystycznej rodziny. Mało kto wie, kim są jej rodzice Jednak przeznaczenia nie udało się oszukać. W końcu uległa kamerze. Maria Konarowska przez całe studia utrzymywała się z sesji zdjęciowych, grywała w reklamach, a potem pojawiła się w serialach. „Któregoś dnia tak sobie siedziałam i pomyślałam, że ja naprawdę lubię grać. Zadałam sobie pytanie, czy ja chcę być tą psycholożką, czy ja chcę być aktorką? Okazało się, że żyję życiem, którego chcę, a wydaje mi się, że chcę coś innego. (...) I wtedy zdecydowałam, że pojadę do Nowego Jorku i będę tam się uczyć aktorstwa”, opowiadała w rozmowie dla cozatydzien.tvn.pl. Nie każdy wie, że ulubienica widzów jest prawnuczką Jana Parandowskiego. Dziadkiem artystki był wspaniały aktor Andrzej Szczepkowski. A jej rodzice to prawdziwe ikony kina! Mama, Joanna Szczepkowska to słynna aktorka, którą publiczność podziwia za niesamowite kreacje filmowe i telewizyjne w „Domu”, „Kronikach wypadków miłosnych” czy „Con Amore, a ojciec, Mirosław Konarowski, zasłynął kreacjami w „Jeziorze osobliwości”, „Akcji pod Arsenałem”, „Cudzoziemce” czy „Wśród nocnej ciszy”. Nic dziwnego, że ich obie córki związały przyszłość z branżą artystyczną. Maria Konarowska od najmłodszych lat miała okazję podziwiać świat kina i teatru. W końcu pokochała go całą sobą i zapragnęła iść drogą rodziców. Sprawdź też: Córka Kingi Rusin na ustach wszystkich, to spektakularny sukces! Gwiazda promienieje z radości Maria Konarowska o wsparciu rodziców Maria Konarowska przyznawała w wywiadach, że miała normalne dzieciństwo. „Mama - aktorka, tata - aktor i dziadek też. Tak jak dla innych dzieci normalne było, że mama wraca do domu o 17 i robi obiad, tak dla mnie normalne było coś innego: dużo ludzi w domu, wizyty w teatrze. To był mój świat”, opowiada w jednym z wywiadów dla Dziennika Zachodniego. Jednak zdarzało się, że ze względu na popularność rodziców w szkole traktowano ją inaczej i mogła liczyć na taryfę ulgową. "Wszyscy wiedzieli, że moja mama to moja mama i mój tata to mój tata. Zresztą większość nauczycielek się w moim tacie kochała, przez co nie umiem matematyki zupełnie, ponieważ dostawałam dobre oceny bez względu na to, czy coś zrobiłam dobrze, byleby tatuś w szkole się pokazał (śmiech). [...] Na pewno to nie jest tak, kiedyś mnie ktoś zapytał, czy to jest łatwiej, jak mama jest z tej samej branży. Do dzisiaj to nie jest łatwe. Nie chodzi o porównywanie, bo my nie mamy takich..", opowiadała w rozmowie z cozatydzien.tvn.pl. Rodzice nigdy nie odwodzili jej od wyboru aktorstwa. Kiedy dowiedzieli się, że zamierza iść w ich ślady mocno jej kibicowali. Maria Konarowska czuła ich ogromne wsparcie. "Wszyscy trzymają za mnie kciuki. Właściwie nie można mówić jeszcze, że poszłam w ich ślady. Niedawno mówiłam, że wciąż się waham. Teraz już wiem, że chciałabym rozwijać się w tym kierunku, ale jeszcze nie zdążyłam się zastanowić, jak i kiedy to zrobić", mówiła przy okazji jednego z archiwalnych wywiadów na łamach Dziennika Zachodniego. W ostatnim czasie nie pojawia się w rodzimych produkcjach. Widzowie mogą podziwiać ją w innej roli – prowadzącej program Galileo. Maria Konarowska nie ukrywała, że chciałaby znów wrócić na plan zdjęciowy, ale na własnych zasadach. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. Źródło: Dziennik Zachodni, Fakt, Wikipedia, Radio Zet, cozatydzien.tvn.pl
O związku Joanny Szczepkowskiej ze znanym dziennikarzem wiedziało niewielu. Ich miłość nie przetrwała
Starszego od siebie o siedem lat Adama Michnika poznała, gdy była jeszcze studentką. Od razu mocno między nimi zaiskrzyło, a ojciec Joanny Szczepkowskiej nie ukrywał, że chciałby, by dziennikarz został jego zięciem. I choć wydawało się, że idealnie do siebie pasują, nie było im dane żyć długo i szczęśliwie... Dlaczego ten związek nie przetrwał? [Ostatnia publikacja na VUŻu: 02.05.2024 rok] Joanna Szczepkowska i Adam Michnik: o tym związku mało kto wiedział Na początku lat 70., kiedy miała niespełna 19 lat, została przyjęta na wydział aktorski warszawskiej PWST. I choć na moment straciła wówczas głowę dla jednego z kolegów, to zaraz potem jej serce zabiło mocniej do znajomego jej taty. Andrzej Szczepkowski i Adam Michnik byli wtedy związani z opozycją. Młody mężczyzna imponował Joannie Szczepkowskiej swoją niezwykłą charyzmą i marzyła o tym, by spędzać z kim każdą wolną chwilę. Ku swojej uciesze, szybko okazało się, że ona także nie jest mu obojętna. To właśnie Andrzej Szczepkowski przedstawił Adama Michnika swojej córce i nie ukrywał, że chętnie widziałby w nim zięcia. Gdy Joanna Szczepkowska dowiedziała się, że początkujący dziennikarz również odwzajemnia jej uczucia, nie kryła swojego szczęścia. Spotykali się przez kilka miesięcy, niestety czas szybko zweryfikował ich miłość... Okazało się, że oboje mieli go za mało, by dbać o tę relację, a jednocześnie bardzo ciężko pracowali nad swoimi karierami. Chcieli być razem, ale chęci nie wystarczyły, by utrzymać związek. Czytaj też: Stanisław Sojka odszedł do innej, gdy żona była w ciąży. Po latach gorzko żałował tego romansu "Con Amore" - Na pierwszym planie Joanna Szczepkowska, Małgorzata Snopkiewicz i Wojciech Wysocki Joanna Szczepkowska Joanna Szczepkowska i Adam Michnik: jak potoczyły się ich losy? Po studiach młodziutka aktorka całkowicie oddała się pracy. Z czasem na jej drodze stanął Mirosław Konarowski, przy którym zapomniała o uczuciu do Adama Michnika. Poznali się na planie filmu „Con Amore”, a gdy po premierze poprosił ją o rękę, bez wahania się zgodziła. Przez parę lat Joanna Szczepkowska nie miała kontaktu z byłym ukochanym, jednak cały czas śledziła jego karierę, a pod koniec lat 80. ich drogi ponownie się spotkały. 4 czerwca 1989 roku Joanna Szczepkowska miała wystąpienie w Dzienniku Telewizyjnym, a Adam Michnik świętował wówczas zdobycie mandatu poselskiego. Był już również redaktorem naczelnym Gazety Wyborczej, która powstała kilka miesięcy wcześniej z jego inicjatywy. Choć w 1989 roku aktorka i jej mąż się rozwiedli, to nie chciała wracać do tego, co wydarzyło się między nią i byłym ukochanym... Uważała, że wystarczy jej łącząca ich przyjaźń. Po latach od odnowienia znajomości z Adamem Michnikiem aktorka dostała propozycję, by pisać felietony do dodatku do Gazety Wyborczej. Nie brakowało wówczas plotek, że to były ukochany załatwił jej tę pracę, jednak szybko okazało się, że przyjaźń z redaktorem naczelnym nie daje jej taryfy ulgowej. Gdy któregoś dnia Joanna Szczepkowska powiedziała w rozmowie z Rzeczpospolitą, że polskim teatrem rządzi lobby „kochających inaczej”, podziękowano jej za współpracę z gazetą. Dziś byłych kochanków łączą serdeczne stosunki. Żadne z nich nie dzieli się jednak publicznie wspomnieniami o wspólnej przeszłości. Zobacz także: Była gwiazdą „Lokatorów”, nagle zniknęła z ekranów. Olga Borys wcale nie zrezygnowała z aktorstwa Adam Michnik, nagrody literackie Nike, 2001 rok Adam Michnik, Warszawskie Targi Książki, 2017 rok
Aktor Andrzej Szczepkowski był przerażony, ze córka pójdzie w jego ślady i zostanie aktorką
Ojciec Joanny Szczepkowskiej poświęcał swojej jedynaczce dużo uwagi
Joanna Szczepkowska jest córką znanego i uwielbianego aktora Andrzeja Szczepkowskiego. Wielu widzów pamięta go z serialu „Wojna domowa”. Grał tam męża Aliny Janowskiej, wujka Anuli. Grał u Andrzeja Wajdy, Janusza Majewskiego, Janusza Zaorskiego. Był wspaniałym aktorem teatralnym. Nie chciał jednak, by córka poszła zawodowo w jego ślady. Dlaczego? I jak układały się relacje między nimi? Andrzej Szczepkowski – aktor, poseł, autorytet „Nie miałam ojca aktora, lecz podróżnika. Urodził się i wychował w Suchej Beskidzkiej, wielkich przestrzeniach, to były dziesiątki kilometrów, które pokonywał pieszo. Zabierał mnie w takie podróże, podczas których opowiadał mi wiele rzeczy ze swojego życia, dzięki temu tyle o nim wiem”, mówiła w radio Joanna Szczepkowska. Andrzej Szczepkowski urodził się w 1923 roku we wspomnianej Suchej Beskidzkiej, w Małopolsce. Skończył gimnazjum w Krakowie i Liceum humanistyczne, neoklasyczne im. Jana Długosza we Lwowie. Podczas II wojny światowej działał w Teatrze Podziemnym. W 1946 roku został słuchaczem Studia Aktorskiego przy Starym Teatrze w Krakowie. Pod koniec lat 40. przeniósł się do Warszawy, grał m.in, w Teatrze Dramatycznym. Zobacz też: Nauczyła go empatii i wrażliwości. Tak wyglądała relacja Xawerego Żuławskiego z mamą, Małgorzatą Braunek Andrzej Szczepkowski był jednym z autorytetów i ważnych postaci w środowisku aktorskim. Wykładał w Szkole Teatralnej w Warszawie. Działał w ZASPI-e. W stanie wojennym był jednym z inicjatorów artystycznego bojkotu TVP. W 1989 roku w wyborach 4 czerwca zdobył mandat posła z ramienia opozycji. Wspierał potrzebujących pomocy. Brał udział w Mszach za ojczyznę. Wielu ludzi wspomina jego przemówienie nad grobem ks. Jerzego Popiełuszki, którego żegnał w imieniu środowiska artystycznego. Mówił, że jego mordercy nie przewidzieli, że mordując człowieka po to, żeby go "raz na zawsze wyciszyć", zapewniają mu sławę na wieki. Zobacz też: Krzysztof Komeda kochał swoją żonę Zosię, ale w USA romansował z młodą artystką z Izraela Był nie tylko mądrym człowiekiem, ale i duszą towarzystwa. Sypał anegdotami, pisał fraszki – wydał je w tomiku „Słóweczka”, w 1992 roku. W przedmowie napisał: "Rodaczkowie Najmilejsi! Więcej Radości i Uśmiechu! Nie dajmy się upupić wzrastającej na naszych oczach fali nietolerancji, waśni, złodziejstwa, egoizmu i wszelkiego innego groźnego ponuractwa! I pamiętajmy, że nieraz już otrzeźwienie przychodziło wraz z nie najgłupszym hasłem: Śmiejmy się! Bo nie wiadomo, czy świat..." ( … potrwa jeszcze trzy tygodnie, to było powiedzenie francuskiego pisarza Pierra Beaumarchaisa - red.). Sam Szczepkowski żartował, że jest „W szczepku urodzony". Córka na pewno mogła go podziwiać. „Całym swoim życiem udowodnił, że uczciwość jest daleko ważniejsza niż najwyższe umiejętności zawodowe", mówił o Andrzeju Szczepkowskim Gustaw Holoubek. Rodzice Joanny Szczepkowskiej trzy razy podchodzili do ślubu Mama aktorki była córką słynnego autora „Mitologii” Jana Parandowskiego. Ślub wzięli w początku lat 50. Obrósł legendą, bo Roma i Andrzej Szczepkowscy podchodzili do niego trzykrotnie. Za pierwszym razem, pan młody - który lubił żarty i wygłupy, włożył sobie w oczy piłeczki od ping-ponga. Pracownik Urzędu Stanu Cywilnego obruszył się, i uznał, że Andrzej Szczepkowski nie podchodzi poważnie do ceremonii. I wcale nie chce się żenić. Za drugim razem aktor przeniósł narzeczoną przez próg. I znów skończyło się na niczym, bo nie było pewności, czy panna młoda zjawiła się z własnej woli. Za trzecim razem narzeczeni wreszcie powiedzieli sobie tak. Roma Parandowska była aktorką, ale zrezygnowała z zawodu, zajęła się domem, rodziną. Zajmowała się nie tylko córką, wspierała też trudne dzieci, gotowała im obiady, poświęcała im czas. Z Andrzejem Szczepkowskim byli parą na całe życie. "W mojej rodzinie kobiety były oddanymi żonami, wspierały wielkich mężów", opowiadała Joanna Szczepkowska. Zobacz też: Zaraził go pasją do muzyki, łączyła ich wyjątkowa więź. Krzysztof Antkowiak poszedł w ślady ojca Dlaczego Andrzej Szczepkowski nie chciał, by córka była aktorką Joanna była jedynaczką. Wychowywała się w artystycznym domu, żyła w świecie fantazji, przyjaźniła się z wymyśloną przyjaciółką Tatianą April. Chłonęła intelektualną atmosferę domu. Nie było to jednak do końca szczęśliwe i bezpieczne dzieciństwo. Jak wspominała aktorka w autobiograficznej książce, kiedy ojciec szedł do pracy, mama na plotki, a niania po zakupu, małą Joasię molestował dziadek, Michał Szczepkowski. Siadywał z nią na kanapie i czytał jej bajki, a jednocześnie jak wspominała Joanna Szczepkowska „nie był w stanie pohamować rąk i siebie samego”. W końcu jej rodzice wyeksmitowali dziadka, kupując mu – choć z innego powodu - osobne mieszkanie. O wyczynach dziadka Joanna powiedziała swojej mamie, dopiero przed jej śmiercią. Obserwowała ojca, wiedziała dobrze, ile kosztuje zawód aktora, jakie niesie ze sobą stresy. Ojciec nie chciał, by szła w jego ślady. Jak wspominała Joanna Szczepkowska, to był jego główny strach – żeby córka nie zaraziła się aktorską pasją. Uważał, że dla kobiet to jest szczególnie trudny zawód. Trudny i nieprzewidywalny. Ona, dzięki ojcu, wchodziła do aktorstwa z pełną świadomością ryzyka i bez złudzeń. Znała aktorskie kompleksy ojca, uważał na przykład, że jako aktor jest za wysoki. Miał natomiast szybko rozpoznawalny, bardzo ładny głos. „Mój ojciec potrafił śpiewać operowe arie, był obdarzony słuchem absolutnym, co zresztą uważał za dar, ale z drugiej strony źle znosił jakikolwiek fałsz. W latach młodości w Krakowie gitarę podarował mu Konstanty Ildefons Gałczyński, z którym się przyjaźnił. Głos uważał za swój najbardziej wartościowy aktorski instrument” - mówiła w Polskim Radio Joanna Szczepkowska. Joanna Szczepkowska: mój ojciec był samotnikiem "Był człowiekiem bardzo dowcipnym, miał cięte poczucie humoru. Przez to mógł zostać zapamiętany jako towarzyski, ale to nieprawda. Był samotnikiem”, pisała o ojcu. Lubił zamknąć się w swoim pokoju. Tu czytał, pisał (pozostawił wiele limeryków, fraszek i krótkich form literackich), grał na gitarze. Inspirowały go góralskie piosenki, których słuchał w okresie dzieciństwa spędzonego w Suchej Beskidzkiej. Wypisał na gitarze co bardziej sprośne z tych przyśpiewek, więc kiedy tylko nauczyłam się czytać, chowano przede mną gitarę w najciemniejszym kącie", wspominała swojego ojca. Lubił też górskie wędrówki. Przemierzał dziesiątki kilometrów, trzymając w ręce duży kij, który rzeźbił scyzorykiem. Kochał swój kraj lat dziecinnych, mówił gwarą. Był osobowością i barwnym człowiekiem z wieloma talentami. Zmarł 31 stycznia 1997 roku, żył 73 lata. "Był tak człowiekiem skromnym i mało zepsutym przez popularność, że do ostatnich miesięcy życia cieszył się z tego, że ktoś do niego podchodził na ulicy", mówiła o ojcu Joanna Szczepkowska Joanna Szczepkowska opisała historię swojej rodziny w książce "Kto Ty jesteś. Początek sagi rodzinnej", wyd. Czerwone i Czarne, 2014 i autobiografii "Wygrasz, jak przegrasz", wyd. Demart, 2014.
Joanna Szczepkowska łamała rodzinne tabu, gdy odkrywała historię swojego słynnego dziadka — Jana Parandowskiego
Jan Parandowski to autor słynnej „Mitologii”, dwukrotnie nominowany do literackiej nagrody Nobla
O tym długo nie wiedział niemal nikt. „Dwa razy próbował mnie odwieść od mojego zawodu. To były jedyne wypadki, kiedy mogłam z nim długo porozmawiać”, opowiadała w radiowej Dwójce wnuczka Jana Parandowskiego, Joanna Szczepkowska. Aktorka pochodzi ze znakomitej rodziny. Jej dziadek Jan Parandowski był autorem „Mitologii”, którą czytały pokolenia, poznając dzięki niej wierzenia Greków i Rzymian. Parandowski był wielkim znawcą kultury antycznej, tłumaczem „Odysei” Homera, autorem wybitnych książek takich, jak „Alchemia słowa”, czy wcześniejszy „Dysk olimpijski”. Z kolei ojcem Joanny Szczepkowskiej był znany aktor Andrzej Szczepkowski (pamiętany między innymi z serialu „Wojna domowa” jako mąż Aliny Janowskiej) . Mama – Roma Szczepkowska, też była aktorką, ale zrezygnowała z grania, zajęła się domem, w latach 70. i 80. wspierała opozycję, przyjaźniła się z księdzem Jerzym Popiełuszko. Pochodząc z takiego domu, aktorka postanowiła przyjrzeć się bliżej historii swojej rodziny, okazało się, że o wielu rzeczach w jej domu nigdy się nie mówiło. Odkrywając prawdę, Joanna Szczepkowska łamała nieraz rodzinne tabu. Z tych historii powstała nawet książka autobiograficzna: „Kto ty jesteś: początek sagi rodzinnej”. [Ostatnia publikacja na VUŻu: 22.10.2024 rok] Joanna Szczepkowska: prawnuczka księdza profesora Joanna Szczepkowska myślała, że badanie rodzinnych wątków zajmie jej dwa tygodnie, zajęło pięć lat. Odkryła tajemnice rodzinne, o których w jej rodzinnym domu nigdy się nie mówiło. Dotyczyły one przede wszystkim jej słynnego dziadka Jana Parandowskiego. Okazało się, że był on dzieckiem księdza Jana (Iwana) Bartoszewskiego, wykładowcy na Uniwersytecie we Lwowie, profesora, teologa, pedagoga. Dla Joanny Szczepkowskiej było to duże zaskoczenie. Jan Bartoszewski sprawował posługę w obrządku grekokatolickim. Księżom tego wyznania można się było żenić, ale przed święceniami. Tymczasem ksiądz Jan był już po święceniach. Chłopiec dostał nazwisko po matce Julii Parandowskiej, która do Lwowa przyjechała "za pracą" z małej wsi Mościska. Kiedy słynny po latach pisarz Jan Parandowski miał 7 lat jego matka oraz ksiądz Jan Bartoszewski zamieszkali razem w należącym do Bartoszewskiego domu we Lwowie, przy ulicy Domsa 5. Po śmierci kanonika stał się on własnością Julii Parandowskiej. Jan Parandowski był samotnym dzieckiem, zanurzonym w świecie antyku, już jako 15-latek tłumaczył Homera. Mój dziadek się żeni i… wywołuje skandal Kiedy Jan Parandowski został profesorem Uniwersytetu we Lwowie, zakochał się bez pamięci w studentce szkoły aktorskiej Irenie Helcel. Nie była od niego dużo młodsza, bo o 8 lat (urodziła się w 1903 roku). Ten romans stał się skandalem, profesor miał żonę Aurelię Wyleżyńską. Porzucił ją, a potem rozwiódł się dla nowej miłości. Irena i Jan wzięli ślub o 6 rano, bez świadków, w jednym z lwowskich kościołów. Joanna Szczepkowska długo nie wiedziała, że jej dziadek miał jakąś inną żonę prócz babci. Aurelię Wyleżyńską skreślono z rodzinnej historii. Zresztą nie tylko rodzinnej. "Nikt, choćby z pisarzy pokolenia mojego dziadka, jak Iwaszkiewicz, Andrzejewski czy Zawieyski, z którymi miałam okazję rozmawiać w domach pracy twórczej - przy herbacie, przy koniaku, sam na sam, nikt mi nie wspomniał o tak istotnym epizodzie w życiu mojego dziadka, jak małżeństwo z nietuzinkową i światłą osobą z artystycznego środowiska Lwowa" – zauważa aktorka. Zobacz też: Pierwszego męża Iwona Pavlović poznała na parkiecie. Ich związek rozpadł się po 19 latach <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgcM0TSg-8abfd6e.jpg" width="1600" height="2400" alt="Warszawa, 15.06.2004. Otwarcie wystawy ''Polska Rzeczpospolita Ludowa" - Chris Niedenthal rynek Starego Miasta: n/z Joanna Szczepkowska.,Image: 427887916, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Rafal Maciaga / Forum" title="Joanna Szczepkowska" /> A Aurelia Wyleżyńska to była dobra pisarka, która dla młodszego od siebie kochanka - Jana Parandowskiego porzuciła drugiego męża i stabilne, dostatnie życie. Zginęła 3 sierpnia, w Powstaniu Warszawskim. Przenosiła leki do getta, udzielała schronienia Żydom, pracowała jako wolontariuszka w szpitalach. Joanna Szczepkowska przywróciła jej miejsce w rodzinie. Bo dla rodziny istniała tylko druga żona Jana Parandowskiego, babcia aktorki - Irena Parandowska. Przeżyli razem pół wieku, Irena napisała wspomnieniową, czułą książkę „Dzień Jana”. Relacje dziadek-wnuczka „Jestem wnuczką Jana Parandowskiego. Niby proste zdanie, a kryje się za nim bardzo wiele. Mało pisałam o jego literaturze. Dlaczego? Bo od dziecka wiem, że za tym zdaniem kryją się podejrzenia o łatwiejszy start. W czasach propagandy sukcesu najcięższa praca nie przykryłaby szeptów – „miała łatwiej". Żadne opowiadania o rodzinnej surowości obyczajów i apoteozie pracy, nie zmyją tej pieczątki. Szkoda, bo fascynował mnie swoim życiem – samotny chłopiec w 15. roku życia tłumaczący Homera, sam poznał wiele języków i zdobywał nagrody literackie, wciąż pogłębiając wiedzę. Nauczyłam się unikać publicznej dumy z dziadka, chociaż sama lektura książek Parandowskiego została mi do dziś jako jedna z przyjemności”, pisała Joanna Szczepkowska w „Rzeczpospolitej”. Opowiadała w radiowej Dwójce, że dziadka widywała zawsze o tej samej godzinie. „Punktualnie o trzeciej otwierały się drzwi jego gabinetu i wychodził wtedy na obiad. I właśnie tylko ta "obiadowa godzina" to był czas, który poświęcał rodzinie. Po tym następował sen, święty sen pisarza, sjesta. Wstawał codziennie o piątej rano i pisał tylko wtedy, kiedy dom jeszcze spał – wspominała wnuczka Jana Parandowskiego. Zobacz też: Dzięki Elvisowi Presleyowi wciągnęła się w muzykę, pokochała swojego szefa. Tajemnice Marii Szabłowskiej Joanna Szczepkowska, wspominając dziadka, stwierdziła, że był najbardziej milczącą osobą, jaką znała. „Jeżeli wypowiedział parę słów w ciągu dnia, to było już święto. To był ktoś, kto obserwował. Chłonął wszystko, co się dzieje", wspominała. „Przeprowadziłam z nim w życiu tylko dwie rozmowy. Odbyło się to w starym stylu. Dziadek poprosił mnie do swojego gabinetu, zamknął drzwi obite gąbką i skórą, a to już wprowadzało klimat powagi. Były to rozmowy dotyczące mojej przyszłości, którą był trochę przerażony, bo uważał, że powinnam kończyć uniwersytet, a nie szkołę teatralną. Dwa razy próbował mnie odwieść od mojego zawodu i to taką bardzo poważną rozmową. To były jedyne wypadki, kiedy mogłam z nim naprawdę długo porozmawiać, bo zwykle milczał. Myślę, że słowo zachowywał głównie dla pisania i swojej twórczości”, mówiła wnuczka Jana Parandowskiego. Joanna Szczepkowska okazała się utalentowaną aktorką i pisarką. Ma na swoim koncie kilkadziesiąt wybitnych ról filmowych i teatralnych. Niewielu pamięta, że zadebiutowała w telewizji, w 1974 roku w „40-latku”, jako szkolna miłość inżyniera Karwowskiego. Dwa lata później był słynny melodramat, „Con Amore”, tam na planie poznała swojego przyszłego męża Mirosława Konarowskiego. Grała w m.in. „Dolinie Issy”, „Kronice wypadków, miłosnych”, „Matce królów”, „Dwóch księżycach”, „Bożej podszewce”, „Sławie i chwale”. Wydała kilkanaście książek, w tym zbiory poezji, felietonów, powieści, sztuki. Jest autorką jednego z najsłynniejszych wystąpień w TVP: „Proszę Państwa, 4 czerwca 1989 roku skończył się w Polsce komunizm”. W swojej autobiografii „Kto ty jesteś: początek sagi rodzinnej” napisała o swoich przodkach: „Jestem dalszym ciągiem tego, co oni przeżyli”. Odkryła, że ma polskie, żydowskie i ukraińskie korzenie.
Joanna Szczepkowska to znana aktorka, była żona Mirosława Konarowskiego. Co się z nią dzisiaj dzieje?
Do legendy przeszedł jej występ w „Dzienniku Telewizyjnym”, gdy ogłosiła, że w Polsce skończył się komunizm
Większość fanów pamięta ją jako młodziutką dziewczynę z kultowego melodramatu „Con amore”. Niewielu jednak wie, że Joanna Szczepkowska zadebiutowała w telewizji w „Czterdziestolatku”, gdzie zagrała szkolną miłość Stefana Karwowskiego. Znana była nie tylko z teatru czy filmu, ale także z książek, felietonów oraz występów w telewizji. To właśnie ona powiedziała słynne zdanie: „Proszę państwa 4 czerwca 1989 roku skończył się w Polsce komunizm” w „Dzienniku telewizyjnym” w październiku 1989 roku. Niektórym się to podobało, innym mniej, tak czy siak gest ten przeszedł do legendy, dając aktorce większą sławę niż jej znakomite role. Jak potoczyło się jej życie? Joanna Szczepkowska pochodzi z wyjątkowej rodziny Joanna Szczepkowska urodziła się w Święto Pracy - 1 maja 1953 roku w Warszawie. Pochodzi ze świetnej, inteligenckiej rodziny. Jej pradziadek był profesorem i grekokatolickim księdzem. Wykładał na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, zawsze po ukraińsku w proteście przeciwko polonizacji uczelni. Jej dziadkiem ze strony mamy był słynny Jan Parandowski. Autor czytanej do dzisiaj „Mitologii Greków i Rzymian”, tłumacz „Odysei”, znawcza kultury starożytnej. Jan Parandowski był nie tylko pisarzem, lecz także wybitną postacią polskiej kultury, autorytetem. W 1963 roku podpisał wraz z garstką innych twórców „List 34” przeciwko ograniczaniu wolności słowa. Było to wówczas wielkim aktem odwagi, Melchior Wańkowicz poszedł za to siedzieć. Parandowski miał dwie żony, jego drugi ślub z Żydówką Ireną Helcel wywołał we Lwowie skandal. Podziwiany już wtedy profesor uniwersytetu żenił się z młodszą o osiem lat studentką szkoły aktorskiej. Ślub odbył się o 6 rano, nie było na nim nikogo prócz zakochanej pary. Joanna Szczepkowska napisała, że to są „ślady po zdarzeniach, które sprawiły, że istnieję”. Historie rodzinną opisała w książce „Kto ty jesteś. Początek sagi rodzinnej” w 2014 roku. Czytaj także: Katarzyna i Marcin Bosaccy obchodzą 26. rocznicę ślubu. Poznali się, gdy była zaręczona z innym... Joanna Szczepkowska, kadr z filmu „Bezkresne łąki” w reż. Wojciecha Solarza, 1977 rok Mama Roma – urodzona w Rzymie Jej ojciec Andrzej Szczepkowski był bardzo znanym aktorem i wielkim autorytetem w środowisku teatralnym. Wszyscy pamiętają go na przykład jako wujka Anuli z „Wojny domowej” (Elżbiety Góralczyk). Znana była opowieść o jego ślubie z Romą Parandowską - Romą, bo mama aktorki urodziła się w Rzymie. Podchodzili do niego trzy razy. Za pierwszym razem skory do żartów Andrzej Szczepkowski włożył sobie w oczy połówki piłeczek ping pongowych. Urzędnik stanu cywilnego odesłał młodą parę za niepoważne podejście do ceremonii. Za drugim razem przeniósł ukochaną przez próg, okazało się, że każdy musi wejść do sali ślubów sam, z „własnej woli”. Znowu ich odesłano. Dopiero za trzecim razem, w 1953 roku, oboje powiedzieli sobie tak. Roma Szczepkowska także była aktorką, ale odeszła z zawodu, zajęła się domem i wychowaniem jedynaczki. Opiekowała się także trudnymi dziećmi, zapraszała je do domu na wspólne obiady, wiele dla nich zrobiła. „Dzięki mojej mamie wiem, że największą wartością jest umiejętność dostrzeżenia kogoś, kto jest bardzo blisko ciebie i komu można pomóc. Zresztą cały mój tomik wierszy zatytułowany „Ludzie ulicy i inne owoce miłości” jest właśnie na ten temat”, wspominała Joanna Szczepkowska (cytuję za encyklopediateatru.pl). Czytaj także: Tymi kontrowersjami żyła cała Polska. Natalia Kukulska nigdy nie potwierdziła plotek o konflikcie z drugą żoną ojca... Joanna Szczepkowska w sesji zdjęciowej w 1981 roku Joanna Szczepkowska: urodzona aktorka Joanna Szczepkowska od dzieciństwa wiedziała, że chce być aktorką. Mówi, że niezależnie od tego czy gra czy nie, ma naturę aktorki. Była chyba skazana na ten zawód. Warszawską Szkołę Teatralną skończyła w 1975 roku. „Oczarowanie sceną okazało się tak silne i długotrwałe, że spełniły się największe obawy ojca. - Bardzo nie chciał, żebym poszła w jego ślady. Właściwie to był jego główny strach: żebym nie zaraziła się tym zawodem. Wiedział, że jest on bardzo ciężki, zwłaszcza dla kobiety. To nie jest zajęcie, które zaczyna się o ósmej rano i kończy o czwartej po południu. Tutaj rytm jest nieprzewidywalny”. Jeszcze na studiach zagrała w słynnym melodramacie „Con amore” i dostała nagrodę za aktorski debiut. W teatrze telewizji zadebiutowała rolą Iriny w „Trzech siostrach”. Dzisiaj jej dorobek aktorski jest ogromny, choć trzeba powiedzieć, że znana jest bardziej z wielkich ról teatralnych, bo w filmie grała mniej, choć równie świetnie, m.in, w „Dwóch księżycach”, „Dolinie Issy”, serialach „Boża podszewka” „Sława i chwała”. W teatrze grała w repertuarze dramatycznym, m.in. w „Królu Learze”, „Wujaszku Wani”, „Mewie” i komediowym „Śluby panieńskie. W Teatrze Telewizji stworzyła m.in. kreację w „Skizie” Gabrieli Zapolskiej i „Rewizorze”. Czytaj także: Agnieszka Holland i Laco Adamik: wyszła za niego, mając 18 lat. Po rozwodzie z nikim się już nie związała Warszawa, luty 1991 roku. Gala wręczenia Wiktorów '90 na Zamku Królewskim Joanna Szczepkowska i Mirosław Konarowski: małżeństwo-legenda Poznali się w Szkole Teatralnej, ale nic ich wtedy nie łączyło. Joanna Szczepkowska wspominała: „Widywałam Mirka na korytarzach szkoły teatralnej, był kolegą z młodszego roku i kiedyś zagadnął mnie, czy mogę pożyczyć mu męską koszulę, w której zagrałam Arlekina. Nawet nie pamiętam, czy pożyczyłam, czy nie. To wszystko”. Mirosław Konarowski kochał się wtedy w Barbarze Rabczak, którą wszyscy znamy od lat jako Barbarę Bursztynowicz. Przeżyła wprawdzie krótki okres fascynacji młodym Mirkiem Konarowskim, ale wyszła za mąż za swojego chłopaka - Jacka Bursztynowicza. „Mirek był bywalcem bankietowym, typowym amantem, pięknym okularnikiem. Dziewczyny za nim szalały, ale inne zupełnie dziewczyny”, wspominała Joanna Szczepkowska. Wszyscy łączyli ich romans z filmem „Con amore”, w którym razem zagrali, a im wtedy nawet do głowy nie przyszło, że kiedyś mogą być razem. Uczucie pojawiło się później. W 1979 roku wzięli ślub, w 1980 roku urodziła się ich córka Maria, a w 1983 – Hanna. Dzisiaj obie są aktorkami, to dzięki nim artystyczny klan może się rozrastać. Małżeństwo Joanny Szczepkowskiej i Mirosława Konarowskiego nie przetrwało jednak próby czasu. Dlaczego? Krążyło plotki o romansie Szczepkowskiej z jednym z opozycjonistów. Mówiło się też, że Mirosław Konarowski nie chciał być mężem swojej żony. A to ona robiła karierę, na nią zwrócone były oczy wszystkich. Podobno był też w nie najlepszych relacjach z teściem Andrzejem Szczepkowskim. Faktem jest, że aktor wyjechał z Warszawy i przeniósł się do Poznania. Jakby chciał w innym miejscu zacząć wszystko od nowa. Dawni małżonkowie nie założyli jednak nowych rodzin, dzisiaj są w dobrych relacjach, nie tylko ze względu na dzieci. Czytaj także: Płomienne uczucie Małgorzaty Kożuchowskiej i Marka Straszewskiego rozkwitło na sesji zdjęciowej. Jednak szczęście nie było im pisane Joanna Szczepkowska z córkami w sesji zdjęciowej dla magazynu „VIVA!” w 2001 roku Wojna gwiazd i afera pośladkowa O Joannie Szczepkowskiej bywało głośno nie tylko z powodu jej znakomitych ról. W latach 90. dużo mówiło się o konflikcie między nią a Krystyną Jandą. Kiedyś były przyjaciółkami, ale jako aktorki Teatru Powszechnego weszły w konfliktową sytuację. Podobno zespół tego teatru miał żal, że Krystyna Janda traktowana jest jako pierwsza gwiazda tej sceny i pod nią układa się repertuar i kalendarium spektakli. W takiej napiętej atmosferze odbywały się wybory do rady artystycznej teatru. Krystyna Janda zapowiedziała, że jeśli do rady wejdzie Joanna Szczepkowska, która „jawnie działa przeciwko niej”, to odchodzi. Ostatecznie odeszła z Powszechnego. O konflikcie między dwiema wybitnymi aktorkami pisano jako o wojnie gwiazd, a dawał on o sobie znać jeszcze parokrotnie. Joanna Szczepkowska skrytykowała np. Krystynę Jandę za to, że pozwala swojej córce reżyserować, choć ta nie zrobiła studiów reżyserskich (chociaż wielu aktorów reżyseruje). „Nie wyobrażam sobie zagarniania pola pracy innych dla swoich dzieci. Tak rozumiem patriotyzm. Ale to pewnie jakaś stara zasada”, pisała sarkastycznie. W 2010 roku o aktorce mówili niemal wszyscy z powodu tzw. afery pośladkowej. Joanna Szczepkowska na premierze spektaklu Krystiana Lupy „Persona. Ciało Simone” pokazała reżyserowi i publiczności goły tyłek mówiąc przy tym zdanie ze sztuki: „tu jeszcze dalej możesz iść”. Powtórzyła je trzykrotnie, po czym wyciągnęła rękę w hitlerowskim pozdrowieniu. Miał być to protest przeciwko metodom pracy reżysera, ale obrócił się przeciwko aktorce. Wybuchł skandal, akcja Szczepkowskiej urosła do rangi jednej z sensacji roku. Pisano, że było to żenujące, że „tym, co zaczęła wyprawiać, sama wyrządziła sobie szkodę”. Niektórzy sugerowali, że jest emocjonalnie niezrównoważona. Potem była jeszcze afera z wypowiedzią o homoseksualnym lobby w teatrze. I choć Joanna Szczepkowska zastrzegała, że nie jest homofobką, jej rozważania o tym, jak uprzywilejowaną sytuację mają dzisiaj geje w teatrze, przyjęto fatalnie. Od kilku lat o aktorce słychać trochę mniej. Nie pokazuje się w TVP, ale to zrozumiałe – Joanna Szczepkowska ustanowiła już kilka lat temu swój osobisty, polityczny bojkot tej stacji. Nie pojawia się też w TVN, choć kiedyś bywała np. w „Kropce nad i”. Nadal jednak gra, ma swój „Teatr na dole”, który działa w warszawskim Domu literatury. Odbyła się tutaj niedawno „Niedziela z Joanną Szczepkowską”. W czasie covidowego lockdownu prowadziła internetowy „Teatr w pudle” (prawdziwym, wielkim , tekturowym). I choć technicznie różnie jej szło, to sam pomysł był wspaniały. Ostatnio wystąpiła z autorskim spektaklem „Dzikie ballady Adama M.” w ramach festiwalu Monoteatr. Jest nie tylko mamą, ale od trzech lat babcią wnuczki – Gai.
Hanna Konarowska o swojej mamie Joannie Szczepkowskiej: „Mama z mojego dzieciństwa była po prostu królową”
Dziś ma 39 lat i czuje się spełniona. Ale córka Joanny Szczepkowskiej i Mirosława Konarowskiego przez wiele lat obawiała się porównań do sławnej mamy. Mimo że czuła wyjątkową więź ze sceną, nie chciała być aktorką. Bała się, że nie dorówna legendzie. Hanna Konarowska skończyła Lee Strasberg Theatre and Film Institute, grała m.in. w „M jak miłość”, „Oficerach”, „Pitbullu”. Dziadek czarodziej, mama królowa, w ojcu kochały się wszystkie nauczycielki. A ona? Chciała być zakonnicą. O swoim domu i rodzinnych tradycjach Hanna Konarowska opowiedziała na łamach magazynu „Uroda Życia” 02/2016 roku. Hanna Konarowska o swojej mamie Joannie Szczepkowskiej: Z dzieciństwa bardzo dobrze pamiętam rodziców wracających z teatru, mamę pięknie umalowaną, zawsze z naręczem kwiatów. My z siostrą Marysią wyczekiwałyśmy na nich w naszym malusieńkim mieszkaniu na Długiej. To jest bardzo żywe wspomnienie, bo obie z Marysią podchodziłyśmy do tego niezwykle emocjonalne, czekałyśmy, aż przyjdą, bo musiałyśmy się do nich przytulić przed snem. Ten powrót rodziców po wieczornym spektaklu to był najważniejszy moment dnia. Kiedy nie mieli prób, zawsze byli w domu, ale wieczorami rzeczywiście często ich nie było, bo w tamtych czasach grali spektakle w zasadzie codziennie. Mama czasami robiła nam takie niespodzianki, że przychodziła do domu na przykład w peruce ze spektaklu i potem razem coś odgrywałyśmy. Czasem dopadał mnie lęk, że coś się stanie, że oni jednak nie wrócą. Ja w ogóle byłam dzieckiem, które za dużo myślało, za dużo filozofowało. Jak już umiałam czytać, to nieustająco „studiowałam” Biblię wieczorami, byłam bardzo mocno wierząca i bardzo praktykująca. Chodziłam sama na msze w niedzielę i chciałam być zakonnicą. Miałam swój duchowy świat, dużo lęków i dylematów egzystencjalnych. W naszej rodzinie babcia zawsze walczyła o skromność, więc nie mogłam zbytnio okazywać, że jestem dumna z powodu mamy, ale było wiele momentów, kiedy czułam się dumna i bardzo wyróżniona. Na przykład kiedy szłam z mamą na „Sen nocy letniej”, w którym ona grała królową Tytanię. Była taka piękna na scenie, taka magiczna. Mnie wpuszczano na balkon, na którym byłam sama i mogłam oglądać sztukę, a potem zbiec za kulisy i zobaczyć wszystkich aktorów. Mogłam w przerwie skoczyć do garderoby, porozmawiać z mamą, a za chwilę oglądać ją na scenie. Moja mama była po prostu królową, tak to widziałam. Miała panią, która ją malowała, inna pani pomagała jej włożyć suknię, wiązała gorset. To była bajka. W domu, mimo że mama jest osobą bardzo artystyczną, była już normalną mamą, tak samo mój tata – potrafili się odciąć od tego, co robili, więc nie mieszały mi się te dwa światy. Tata zawsze wieczorem odmawiał z nami pacierz. I śpiewał nam piosenkę przy obcinaniu paznokci, to był taki nasz rytuał. Mama opowiadała wymyślone przez siebie bajki i robi to do dzisiaj dla swojej wnuczki, czyli mojej córki, Zosi. Czytaj także: Joanna Szczepkowska: „Życie idzie dalej, a wizerunek może się zmieniać” [WYWIAD] W domu w Warszawie ze starszą siostrą Marysią (na drugim planie) i z mamą Joanną Szczepkowską, koniec lat 80. Życie z mamą artystką Byłam za mała, żeby mieć świadomość, że mama działa w opozycji. Pamiętam po prostu wieczorne spotkania, które odbywały się w naszym domu, a na nich Michnika, Bugaja... Nie powiem, żeby to było jakieś pozytywne wspomnienie, bo oni przychodzili i byli głośni. I ja, taka mała dziewczynka, pamiętam Michnika nade mną: „Haneczko, co tam?”, kiedy przychodziłam się skarżyć: „Przeszkadzacie mi spać!”. Jest anegdota z tamtych czasów związana z moją siostrą Marysią – strzelali gazem pod naszym domem, a u nas leżeli ludzie z rumiankiem na oczach i siostra chodziła wokół nich i powtarzała w kółko: „Pan pif-paf, pan pif-paf!”. Na pewno nie wiedziałam, o co w tym wszystkim chodzi, natomiast bardzo dobrze pamiętam dzień, w którym mama powiedziała to słynne zdanie: „Proszę państwa, czwartego czerwca 1989 roku skończył się w Polsce komunizm”. Siedziałam wtedy przed telewizorem, a potem z godziny na godzinę nasze mieszkanie coraz bardziej tonęło w kwiatach, było ich tak dużo, że w ogóle brakowało miejsca, żeby gdzieś chociaż przycupnąć. Wszyscy uważają, że moi rodzice zakochali się w sobie na planie filmu „Con amore”. To nie jest prawda, bo poznali się trochę wcześniej, ale film i tak uwielbiam. Uwielbiam w nim i mamę, i tatę. W ogóle bardzo lubię tatę z tych czasów, na przykład z „Jeziora osobliwości”. Pamiętam, jak jedna z moich licealnych nauczycielek wyczytywała listę obecności w pierwszym dniu szkoły: „Hanna Ko… Ko… Konarowska?!”. W końcu wypowiedziała moje nazwisko, ale z wielkim westchnieniem, była cała czerwona, miałam obawy, czy nie zemdleje z wrażenia, bo w tacie kochały się wszystkie panie. (śmiech) Ale trochę było mi głupio wobec kolegów i koleżanek, bo to jednak nauczycielka, a tu nagle okazuje się, że wzdycha do mojego taty. Właściwie przez cały okres szkolny wszyscy myśleli, że zostanę politykiem, bo byłam bardzo buńczuczna i pierwsza do walki o sprawiedliwość dla uczniów. Zresztą kiedyś mama została wezwana do szkoły i dyrektorka jej powiedziała, że nie mam kultury osobistej. Nie zapomnę, jak mama zaśmiała jej się w twarz i powiedziała: „Proszę pani, o mojej córce wiele można powiedzieć, ale nie to, że nie ma kultury osobistej”. W liceum mieliśmy polonistkę, która w zasadzie powinna być dyscyplinarnie zwolniona po pierwszym tygodniu, bo gnębiła wszystkie dziewczyny, które były jakkolwiek atrakcyjne. W pierwszej klasie powiedziała do wszystkich uczniów: „Szanownego pradziadziusia Haneczki Jana Parandowskiego czytać nie będziemy, bo jest lepsza mitologia”. Skreśliła mnie od razu, żebym się nie wywyższała. Na jednej z lekcji spytała moją koleżankę: „Co to znaczy brak, Heleno?”. I ona, 15-letnia dziewczyna, odpowiedziała: „No, brak jest wtedy, kiedy czegoś nie ma”, na co polonistka rzekła: „Nie, Helenko. Jak już będziesz pracować w kiosku i będziesz sprzedawać prezerwatywy, to one ci się kiedyś skończą i napiszesz na tabliczce: BRAK PREZERWATYW”. To była taka polonistka. Miarka się w końcu przebrała, mama poszła do dyrektorki i powiedziała, że tak dłużej nie może być, i polonistka słusznie została zwolniona. Zobacz również: „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia”. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku Macieja Stuhra Hanna Konarowska o rozstaniu rodziców Z rozstaniem rodziców poradziłam sobie całkiem dobrze. Byłam już 10-letnią dziewczyną i razem z siostrą podejrzewałyśmy, co się święci. Przeprowadziłyśmy się z mamą do nowego mieszkania już bez taty, ale nie mogę powiedzieć, że mój świat się rozpadł. Jasne, że to nigdy nie jest łatwe, ale wydaje mi się, że mamie i tacie udało się to dobrze załatwić. Cały czas miałam poczucie, że oboje są przy mnie, choć nie są już ze sobą. Do dzisiaj tak jest. Mój tata jest fenomenalnym dziadkiem, tak samo mama, więc mam rodziców, którzy sprawdzili się w stu procentach. Ojciec kompletnie oszalał, kiedy się dowiedział, że jestem w ciąży. Nie zrobilibyśmy premiery spektaklu „Kim jest Krysia?”, gdyby nie on, bo Zosia nam się rozchorowała, a ja musiałam jeździć do Katowic, więc tata z nią siedział i ją wyleczył. Teraz chcemy mieć z Kubą drugie dziecko; jak zwierzałam się tacie ze swoich obaw, że nie będzie łatwo, to powiedział: „Do dwójki też przyjdę!”. A mama? Na nią też zawsze mogę liczyć, jeśli chodzi o opiekę nad Zosią. Kiedy mama zaprasza Zosię do siebie na noc, to moja córka zachowuje się tak, jakby szła do swojej najlepszej koleżanki. Nie chodzi o to, że ona pozwala jej na wszystko, tylko jak się z nią bawi, to zamienia się w dziecko. Na środku pokoju stoi miska pełna wody, a w niej pływa wata, więc pytam: „Co to jest?”. „Tam jest wyspa!” Patrzę, okno umazane mydłem. „Co wyście robiły?” „Malowałyśmy!” Ja swojego dziadka, Andrzeja Szczepkowskiego, wspominam z rozrzewnieniem, był moim wielkim idolem, postacią nie z tej ziemi – tajemniczy, a jednocześnie najcieplejszy człowiek na świecie. Kiedy był senatorem i nie płacił za bilet w tramwaju, to tłumaczył mnie i siostrze, że to dlatego, że jest czarodziejem. Pamiętam spacery i szukanie krasnoludków… To był przepiękny czas dzieciństwa! Czytaj też: Krystyna Janda i Maria Seweryn: „Jesteśmy różnymi ludźmi, różnymi kobietami, wyrazistymi, o silnych osobowościach” Joanna Szczepkowska z córką, lipiec 2012 r. Hanna Konarowska o zostaniu aktorką i karierze Jak byłam małą dziewczynką, to mówiłam, że zostanę aktorką, ponieważ myślałam, że taka jest naturalna kolej rzeczy. Nie dlatego, że lubiłam występować w teatrzykach i byłam pierwsza do grania Matki Boskiej w jasełkach, wręcz przeciwnie, w ogóle nie lubiłam być na scenie. W liceum też się nie udzielałam aktorsko, nie byłam w kółku teatralnym. Bałam się, że nie nadaję się do tego zawodu, więc poszłam na inne studia. A potem coś mnie tknęło, przysięgam z ręką na sercu, nie wiem co, ale chciałam spróbować pójść do agencji aktorskiej, żeby zobaczyć, na czym ten zawód polega. I tak zaczęło się moje granie. Tata wspierał: „Córeczko, mam nadzieję, że ci się uda”. Natomiast do szkoły nie zdawałam, przestraszyłam się tego pomysłu dlatego, że uczyła tam mama, i źle by to wyglądało. Wydaje mi się, że górę nade mną wziął strach, że nie dorównam talentem mamie. A może bałam się, że skompromituję moich rodziców…? Pamiętam próby do „Trzech sióstr” z Marysią Seweryn i z panią Krystyną Jandą. Marysia próbowała Maszę, czyli to, co grała kiedyś Janda, a ja Irinę, czyli to, co grała kiedyś moja mama. I pani Krystyna czasem próbowała pokazać coś Marysi, na co Marysia reagowała: „Mamo, jak ja mam to teraz zagrać, jak ty już to zagrałaś?”. Janda była cudowna w tym wszystkim: „Przepraszam cię, ja inaczej nie potrafię”. Marysia zrobiła moim zdaniem wspaniale rolę Maszy, zupełnie inną od mamy, ale ja się jej nie dziwię, bo to jest przecież zetknięcie się z legendą. Relacja mojej mamy z Krystyną Jandą kojarzy się ludziom dość burzliwie, natomiast ja nie zapomnę, jak podczas tych prób mówiłam monolog, a Janda siedziała uśmiechnięta i powtarzała: „Cała mama!”. Mówiła to naprawdę z autentyczną radością, wydaje mi się, że też ze wzruszeniem. Przykro mi, kiedy rozpętują się medialne burze wokół mamy, i tłumaczę jej, że nie do końca rozumie, jak działają dzisiejsze media, jakie jest dziennikarstwo, internet… Mówię jej, że wyciąganie z kontekstu kilku zdań i robienie z tego newsa jest na porządku dziennym. Mama jest z innego świata i nie zdaje sobie sprawy, że jak napisze felieton, któremu da mocny tytuł, to ten tytuł zostanie wyciągnięty, przemielony, przeinterpretowany i nikt nie przeczyta, co napisała w środku. Nie do końca zgadzam się ze wszystkimi decyzjami mamy i sposobami, jakimi to komunikuje, natomiast jestem wściekła, że nikt nie zadaje sobie trudu, żeby przeczytać źródło. Mama bardzo dużo przez to wycierpiała, zupełnie niepotrzebnie. Mimo to zrobiła mi dość ostry prima aprilis, mianowicie ktoś zadzwonił do mnie z jakiejś gazety czy telewizji i spytał: „Czy skomentuje pani rzecz, którą powiedziała pani mama?”. Zatkało mnie! A to mama poprosiła jakiegoś aktora, żeby mnie tak nabrał. Mój partner bardzo dobrze mnie rozumie, bo sam jest synem aktora. Zresztą poznaliśmy się w teatrze. Kuba jest synem Grzegorza Wonsa, który w szkole teatralnej był asystentem mojego dziadka, Andrzeja Szczepkowskiego. Żeby było jeszcze ciekawiej, to dodam, że jak rodził się Kuba, to Grzegorz i moja mama grali parę w Teatrze Współczesnym w sztuce „Smok”. I w trakcie spektaklu Grzesiek dowiedział się, że urodził mu się syn, i moja mama była jedną z pierwszych osób, które mu gratulowały. Ona to doskonale pamięta. To niezwykłe, że my z Kubą spotkaliśmy się dwadzieścia parę lat później, a teraz mamy córkę, Zośkę, która jest ich wspólną wnuczką. Czy to nie piękna historia? Czytaj także: Hanna Konarowska wzięła ślub i zdradziła, że spodziewa się trzeciego dziecka! Hanna Konarowska, 2021 r. Tekst: Marzena Rogalska
Joanna Szczepkowska: „Życie idzie dalej, a wizerunek może się zmieniać” [WYWIAD]
Sztuczny Bóg jest gorszy od takiego, którego nie ma. Więc postanowiłam w ramach spektaklu „szarpnąć”, wyznała aktorka
Aktorka i kobieta wysokiego ryzyka. W 1990 roku w „Dzienniku Telewizyjnym” ogłosiła upadek komunizmu, w 2001 roku pokazując gołe pośladki podczas spektaklu, ogłosiła upadek polskiego teatru. Z aktorką Joanną Szczepkowską o planach na przyszłość i byciu aktorką i artystką rozmawiał Piotr Najsztub. W ramach cyklu "Archiwum Vivy!" przypominamy wywiad, który opublikowano na łamach magazynu w 2001 roku. Piotr Najsztub: Już czas na podsumowania afery pod tytułem „dupa”? Joanna Szczepkowska: Ja bym to nazwała aferą pod tytułem „teatr”. Nie, jeszcze za wcześnie. – Czego brakuje? Jeszcze ciągle wychodzą na wierzch różne postawy ludzi, jeszcze trwa – przepraszam za egzaltację – jakieś oczyszczenie. – Z czego? Relacje z przyjaciółmi, ze znajomymi się w ten sposób oczyszczają. Oni dzielą się w tej chwili na tych, którzy się martwią o moje zdrowie psychiczne, i na tych, którzy się boją o moją przyszłość. – Aktorską? Każdą, bo przecież nie wiadomo, co dalej. Już nie jestem w teatrze, nie mam etatu, zabezpieczeń socjalnych, a nie należę do ludzi, którzy potrafią sobie z tym radzić. – Coś Panią w reakcjach zaskoczyło? Tak, ale na poziomie telewizyjno-dziennikarskim. Medialnym. – Ekscytacja? Odwrotnie – przerażenie. Pamiętam rozmowę z panią Pieńkowską, która nie mogła zrozumieć, że ktoś naraża się na utratę tak zwanego wizerunku. Traktowała „wizerunek” jako w ogóle wartość życia... – Samą w sobie. Tak, długo nie zapomnę takiego dworskiego przerażenia w jej oku. Starałam się wytłumaczyć, że życie idzie dalej, a wizerunek może się zmieniać, ważne, że „ja” zostałam. – Zawsze mnie bawiło pytanie dziennikarzy sportowych do Małysza: „Co pan myślał, jak pan leciał?”. Teraz zapytam tak samo: Co Pani myślała, kiedy wszystko poszło w dół i obnażyła Pani pośladki? Żeby było jasne, ja trenowałam ten lot właśnie jak Małysz. Myślę o roli, o pracy. Całe doby nad tekstem, miesiące lektur Simone Weil… Długi czas obcowania z tą osobą. I narastająca irytacja, że tak mało jej będzie w tym spektaklu. Bo tu przez Simone miało przemówić raczej życie Krystiana Lupy. Cokolwiek by myśleć o tej kobiecie, to z nią należy polemizować, a nie z mało skomplikowanym życiorysem tego artysty. On ciągle mówi o konieczności przekraczania granic, o tym, że teatr go znudził, że artysta ma prawo do kompromitacji, więc kiedy obnażałam te pośladki, to czułam się jak część tego manifestu. Pierwsza myśl, że chyba coś trzeba będzie zrobić, przyszła mi do głowy, kiedy oglądałam próbę generalną na widowni, bo „moja” scena była pod koniec, czyli po prawie czterech godzinach spektaklu. Mimo dwuletnich „prób” dostaliśmy cały tekst prawie przed premierą. Podeszłam do jednego z aktorów i mówię: „Słuchaj, masz w ręku na scenie książkę Simone Weil, o której rozmawiasz jako reżyser. A potem rzucasz ją na stół, jakby to była piłka. Rzuć albo z wściekłością, albo z miłością, ale nikt, kto czyta książki, nie traktuje ich jak przedmiotu do rzucania”. Tam bardzo dużo się mówi o sztuce z pazurami, takiej szarpiącej, drastycznej. O tym, że tylko taka sztuka ma sens. A ja zawsze podejrzewałam, że to poza. Że artyści spod takiego wyznania są tylko pozerami. Sztuczny Bóg jest gorszy od takiego, którego nie ma. Więc postanowiłam w ramach spektaklu „szarpnąć”. Chodziłam i myślałam, że chyba jednak nie dam rady. Zawsze uważałam, że nagość w teatrze, taka, że stoi goły człowiek i coś do nas mówi, nic nie znaczy, niczego nie obnaża tak naprawdę. A nagość dla samej nagości jest bez sensu, pominąwszy już na przykład mój wiek, choć nie jest tak bardzo źle... – Jednak? Bo nie byłem na tym przedstawieniu. Nie jest bardzo źle, chociaż ja nie należę do kobiet, które jakoś szczególnie zabiegają, żeby ciało mijało się z czasem. Więc przyszłam do teatru z myślą, że jednak nie dam rady tego zrobić. Ale zaczęłam słuchać spektaklu przez głośnik. I poczułam nagle tak silny impuls, jakby mnie fala wyrzucała. I już wiedziałam, że bez względu na to, jak za to zapłacę, to jest ten moment. Że trzeba „drapnąć” to wszystko za stopień pustoty, którą się nam wciska, a aktorzy są w tym wszystkim traktowani jak bezmyślne kukły. Była godzina do mojego wejścia na scenę. Zaczęłam myśleć, jak to zrobię. Miałam spódnicę, majtki i rajstopy... – To dosyć skomplikowane. I żeby jeszcze jeden gest z tego wyszedł... Jakby pan przy tym był. A jeszcze żeby skupić się na roli, żeby zagrać tak jak na próbie, kiedy Lupa płakał ze wzruszenia. Bo to nie jest tak, że mieliśmy „konflikt” co do interpretacji roli. Nie wiem, skąd dziennikarze to wzięli. Ja tylko milcząco przyjmowałam to, że ogromny tekst mojej roli nie ma nic wspólnego z Simone, z życiem tej osoby, o której nikt nie wie wiele. Umówmy się, że przechodzień zapytany na ulicy, kim jest Weil… ale pan chce, zdaje się, rozmawiać o tych pośladkach. Ok. Myślałam więc, czy zostawić majtki... – Ale to nie będzie to. Właśnie. Zdecydowałam się bieliznę zdjąć, zostawić same rajstopy i zrobić to dwoma ruchami. – Czyli spódnicę podrzucić i zsunąć rajstopy. Takie trudne, a takie proste. – A czemu goła pupa, a nie na przykład samookaleczenie, które też byłoby „pójściem dalej”? Bo wtedy przerwałabym przedstawienie. „Czy jest lekarz na sali?” itd. A nie o to chodziło. Zresztą… ja się w jakiś sposób samookaleczyłam. Przecież zrobiłam coś drastyczniejszego od tych pośladków. Jakoś nikt o tym nie mówi. Przecież ja wykonałam gest „heil Hitler”. – Po co? Żeby pokazać, że przekraczanie granic nie robi już wrażenia. W tekście jest scena tak zwanej improwizacji: wchodzi grupa młodych ludzi i oni mają za zadanie dostać głupawki. Na próbach zaczęli krzyczeć: „Holocaust, tysiące krzyży, miliony krzyży, Holocaust”. A krzyże nie mają z Holocaustem nic wspólnego. Podeszłam do Lupy w przerwie: „Rozumiem, że oni tutaj mają przekraczać granice, ale na moje oko to oni nie wiedzą, co to znaczy »Holocaust«. Przecież lata trwały próby, czy im wytłumaczyłeś?”. Te studia, które odbywaliśmy przy okazji prób do spektaklu nad konstrukcją psychiczną Krystiana Lupy, nie przełożyły się choćby na uświadomienie im, co oni przekraczają! On potem ten Holocaust ściszył, zabronił im tak krzyczeć na premierze, a stąd wziął się ten mój gest, że można tu i „heil Hitler” zrobić, i wejść w widownię, i tyłek pokazać. A jak ktoś chce, to dorobi sobie do tego ideologię wysokiej sztuki. – Pierwszy raz w życiu zrobiła Pani „heil Hitler”? Tak, i to było dla mnie gorsze niż samookaleczenie. A na drugi dzień cisza o tym. Wszyscy o dupie. Naprawdę niesamowite. – I w momencie, kiedy heilowała Pani, i kiedy obnażyła pośladki, słuchała Pani reakcji widowni? Usłyszałam szmer i jęk jednej osoby z widowni, aktorki, przyjaciółki reżysera. Krystian Lupa na swoich przedstawieniach na ogół siedzi z mikrofonem w ręku i reaguje – śmieje się, chrząka. – Kto to słyszy? Cała widownia. Jest w ten sposób... – Twórcą i tworzywem. Tak, i takim Okiem, Wielkim Bratem czy Panem Bogiem, czy diabli wiedzą kim. W moim poczuciu jak już aktor gra, to gra. Już poszło, próby się odbyły i gramy. Po męsku to trzeba traktować. A tu jest tak, jakby malarzowi ktoś stał za plecami i szeptał, jak ma malować. Krystian Lupa wykonał przez ten mikrofon, po jakiś trzech minutach, taki jęk, naprawdę ze środka duszy. Potem nie chciał wejść do ukłonów, co u niego zawsze znaczy, że się nie zgadza ze spektaklem, w końcu wyszedł, ale z miną dramatyczną. Jakby ktoś zepsuł pajęczynę misternie tkaną latami. A przecież prób nie było, tekst jeszcze gorący, oddany kilka tygodni przed premierą. Po spektaklu jestem w garderobie, dygoczę strasznie, bo wiem, że w jakimś sensie moje życie się zmieniło. Wchodzi moja córka, która się nudzi w teatrze na ogół,i mówi: „Oj, mama, potwornie się zmęczyłam, dobrze, że tę dupę pokazałaś, bo...”. I ja widzę, że ona pomyślała, tak jak większość widowni, że to wszystko było wpisane w spektakl! – I wtedy rozpacz, wszystko na nic! No, trochę tak. Potem odbył się bankiet, na którym Lupa się popłakał, co nie jest u niego rzadkie. – Pani lubi mężczyzn do łez doprowadzać? Lubię. Ale jaki to ma związek z naszą rozmową? Pan mnie pyta, czy coś się po tym wszystkim zmieni? Na pewno jedno: Krystian Lupa był nie do ruszenia do tej pory, był naprawdę „bogiem” reżyserów czy w ogóle naszej kultury. Nie podważam tego, że to artysta, natomiast nie może być tak, że on jest bezdyskusyjny pod każdym względem, moralnym też. Także w takich sytuacjach, jak w Teatrze Dramatycznym, gdzie są organizowane tak zwane warsztaty Krystiana Lupy. Zespół jest proszony o to, żeby brać w nich udział, i zespół – poza mną i jeszcze jedną osobą – godzi się, bo fantastycznie jest pracować z Krystianem Lupą. Na tych warsztatach przez chyba dwa lata Krystian Lupa pojawia się kilka razy, a ludzie pracują ze studentami, reżyserami, z dyplomem czy bez, i nie dochodzi do żadnych pokazów. Krystian Lupa, co nie jest tajemnicą, bierze za to kilkadziesiąt tysięcy. – Czyli rzeczywiście jest bogiem? Jest, zespół szumi, szepcze, ale nikt nie powie „nie”. Boją się utraty stałej pracy, chociaż to jest 1200 złotych, a dla wielkich 3000 miesięcznie za tak zwaną gotowość. My zarabiamy „od spektaklu”. Jeżeli spektakl nie idzie, bo jest w ogóle nie do oglądania, to my nie mamy z tego nic. Czyli parę miesięcy próbujemy za darmo, często dopłacając, bo niańki do dzieci, inne wydatki – i nic. A aktorzy kładą uszy po sobie, bo mają kredyty i boją się stracić stałą pracę. – Z czego będzie Pani żyła „po pośladkach”? Nie wiem. Teatr usunął mnie z przedstawień. Napisałam dwa zbiory wierszy – jeśli mam być szczera, to lubię najbardziej. Jeden z nich to rodzaj albumu, w którym opisuję sfotografowane fragmenty ciała. Skończyłam ten album już dawno i nie ma nic wspólnego z „incydentem”. Kończę powieść (zaliczka dawno wydana). Dostałam propozycję roli w Teatrze Narodowym, przy czym ja tam nie pójdę na etat, bo chyba nie mogę już tego nikomu proponować... – Bo jest Pani aktorką wysokiego ryzyka? Osobą wysokiego ryzyka. – A może Pani napisze monolog o tej całej historii z pośladkami, o reżyserze, o aktorce, dziele, jak to się skończyło i co Wy o tym sądzicie? Nie wiem. Chcę napisać coś dla teatru. Rysuję jeszcze oprócz tego, zwykle rysuję ludzi, którzy szukają czegoś w śmietnikach. Może psychiatra musi się wypowiedzieć na ten temat, bo mam wrażenie, że ja to w ten sposób oswajam. – Swoje przyszłe grzebanie w śmietnikach? Że to nie jest niemożliwe tak wylądować. Taka myśl daje pewną wolność. – A córka, jak już zrozumiała, o co chodziło, rozmawiała z Panią? Mam dwie córki, dwie „jedynaczki”, kompletnie różne osoby. I jedna, ta właśnie, która widziała, rozmawiała ze mną do rana, w ogóle nie mogła zrozumieć, dlaczego ja się tak trzęsę, skoro już to zrobiłam. Młodsza bardzo nadal się boi, czy ja to zniosę psychicznie. – I jak Pani wytrzymuje? Podejrzanie dobrze, naprawdę odżyłam. Uwolniłam się od czegoś, wiem, że ruszyłam lawinę, jeśli chodzi o dyskusję o teatrze. Co to jest w ogóle aktor, czy jest artystą, czy nie, czy tylko reżyser jest artystą, jak nam trzeba płacić, bo nam trzeba płacić za próby, tylko to może nas utrzymać. Ja zresztą myślę, że to jest wszystko jeszcze więcej. Że się ruszyła jakaś wola walki, cywilnej odwagi. – A co by było, gdyby Pani to zrobiła i... nic? To byłoby naprawdę straszne. – A Krystian Lupa zacząłby klaskać. Że właśnie o to mu chodziło. Brałam to pod uwagę, ale w niewielkim procencie. Natomiast rzeczywiście gdyby to „coś” nie uruchomiło żadnych pytań, byłabym bankrutem psychicznym. – Pani uważa, że naprawdę skompromitowałaby się, gdyby co zrobiła? Gdybym zapomniała tekstu albo w ogóle o spektaklu, gdybym była nieprzygotowana po prostu. – A co w życiu jest kompromitacją? Niech mi pan da trzy rzeczy do wyboru, nic mi teraz nie przychodzi do głowy. – Brak celu? Nie, to jest dramat, nie kompromitacja. – Kłamstwo? Jeżeli się wyda. – Zdrada? Seksualna zdrada mężczyzny? – Na przykład. To to samo co kłamstwo. Zdrad jest tyle odmian, ilu ludzi, nie ma jednej zdrady. Fałsz jest największą kompromitacją. I trwanie w fałszu. – I pośladkami przecięła Pani pewien fałsz. Ale co dalej? Niech Pani sobie wyobrazi Joannę Szczepkowską za pięć lat. Taką, jak bym chciała czy nie chciała? – Najpierw jak by Pani chciała. Chciałabym mieć w sobie prawdziwą harmonię, emanować takim spokojem wewnętrznym. Nie bać się. To znaczy nie mieć lęków panicznych, żadnych. I to jest właściwie chyba wszystko. – A dużo brakuje? Bardzo dużo. Urodziłam się w artystycznym środowisku, napatrzyłam się od dzieciństwa na aktorów, pisarzy z takim nałogiem istnienia nieanonimowego, to jest straszna choroba duszy. Dlatego próbuję myśleć o sobie jako o zwykłej osobie, przechodniu. Podejrzewam jednak, że bardzo potrzebuję tego blasku, ale staram się. Spędzam bardzo dużo czasu w parku Skaryszewskim na spacerach, chodzę z psem i staram się być „częścią ulicy”. – A ten kiepski scenariusz „za pięć lat”? Jakaś komórka, chlewik, ja jako zapuszczona wariatka na jakiejś wsi i takie drzwi, ze szparami. – I przyjeżdża program „Uwaga! TVN”... Przyjeżdża program „Uwaga” i wyłamują te drzwi... – Bo jest kolejna rocznica wyborów czerwcowych z 1989 roku... Tak. Albo przyjeżdżają do mnie pod most, a ja przed taką rozpaloną kozą, zresztą już mi ktoś przyrzekł, że w razie czego załatwi opał. – A marzyła Pani o szaleństwie? Nie. To potworne cierpienie. Ale przez lata chodziłam po lekarzach i domagałam się diagnozy, że nie jestem normalna. – Jakie znajdowała Pani u siebie choroby? Skłonność do izolacji, niemożność życia w grupie, nieuczenie się na błędach, wstręt do wszystkiego, co jest urzędowe. – To się nie kwalifikuje na chorobę psychiczną. A jednak! Po latach domagania się diagnozy, kiedy lekarze mi mówili: „Ale pani ma dokonania, aleksiążki itd.”, w końcu zdiagnozowano u mnie zespół dekoncentracji uwagi, który wiele tłumaczy. Podejrzewam, że ludzie z tym zespołem naprawdę zrobili dla świata bardzo dużo. Bo z jednej strony, to straszne spadki uwagi, depresje, pustki, a jednocześnie olśnienia. – Jak pośladki? Jak pośladki. – Więc może renta? Nie, renty mi nie dadzą, bo to nie choroba, tylko dysfunkcja. Byłoby cudowne, gdyby ludzie z dekoncentracją byli uznani za niepełnosprawnych. – Jest Pani aktorką, kobietą, więc w dwójnasób ciało „znaczy”. Jak Pani patrzy na swoje, starzejące się? Teraz to ja patrzę na pana i myślę, jak można takie pytanie zadać. No dobrze... Uważam, że ono jest w tej chwili o wiele lepsze, niż kiedy miałam 18 lat i byłam taką kluskowatą formą. W tej chwili moje ciało ma charakter. Nie przerażają mnie ani zmarszczki, ani ślady starzenia się ciała, to zresztą może wynikać z dekoncentracji, ja po prostu nie zauważam starzenia się i kompletnie nie mam z tym problemu. Operacje plastyczne czy coś takiego nie wchodzą w grę. – Mężczyźni nie muszą podzielać Pani stosunku do własnego ciała. Jak sobie Pani z tym dawała radę i daje? To chyba proste – jak ktoś nie podziela, to go nie ma w moim życiu. Bo cielesność to coś innego niż doskonałość i jeśli ktoś tego nie czuje, to po co tracić czas. Ale ja się teraz naprawdę zaczynam o pana martwić. Co z panem jest, że zadaje pan kobiecie takie pytania?
Tajemnica relacji Agnieszki Kotulanki i Pawła Wawrzeckiego. Co naprawdę ich łączyło?
Tajemnica łączącego ich romansu do dziś elektryzuje media i fanów Klanu. Paweł Wawrzecki i Agnieszka Kotulanka zapałali do siebie płomiennym uczuciem pod koniec lat 90. Po różnych perturbacjach rozstali się w 2005 roku. Mówiło się, że to aktor zdecydował się zakończyć związek z serialową Krystyną Lubicz. Jednak prawdę o tej znajomości po latach ujawniła Joanna Szczepkowska. View Ediplayer on the source website Joanna Szczepkowska o romansie Agnieszki Kotulanki i Pawła Wawrzeckiego Po pogrzebie Agnieszki Kotulanki, który odbył się 27 lutego 2018 roku w Legionowie, Joanna Szczepkowska na swoim profilu na Facebooku opublikowała zagadkowy wpis następującej treści: „W pewnych smutnych i ostatecznych okolicznościach dotyczących Agnieszki, myślę o moim koledze Pawle. Już zaczynają go dopadać spekulacje plotkarskiej prasy. A przecież to wszystko było inaczej. Całkiem odwrotnie. Całe życie los Pawła nie oszczędza”, stwierdziła wyraźnie poruszona aktorka. Dziennikarze postanowili skontaktować się z gwiazdą i zapytać ją, co miała na myśli, publikując tak mocne i zagadkowe słowa. „Nie wdaję się w żadne tematy plotkarskie, ale mogę powiedzieć jedno, że Paweł poświęcił Agnieszce wielką część życia z pełnym oddaniem, a dostał bardzo niewiele”, dodała Joanna Szczepkowska w rozmowie z Super Expressem, nie rozwiewając wątpliwości dziennikarzy. Jednak bardziej wylewna była osoba z otoczenia pary. Agnieszka Kotulanka rzuciła Pawła Wawrzeckiego? Znajomy serialowej Krystyny Lubicz i Pawła Wawrzeckiego wyjawił, że ich relacja pełna była wzlotów i upadków. Ostatecznie to... Agnieszka Kotulanka miała podjąć decyzję o rozstaniu! „Agnieszka była dla niego okropna, wymagała, a nie dawała nic. Kiedy już Paweł zdecydował się wrócić do Basi, to wtedy Agnieszka zaprosiła go na wakacje. I na tych wakacjach się rozstali. On był Agnieszką udręczony. To jest straszna krzywda dla tego chłopaka, który strasznie dużo poświęcił tej kobiecie”, wyjawił w rozmowie z tabloidem. To o tyle zaskakujące, że do tej pory mówiło się, iż Paweł Wawrzecki był wielką miłością aktorki Klanu i zakończenie związku z nim podawano jako główną przyczynę jej popadnięcia w nałóg. „Ona ma momenty, że jej miłość do Pawła wraca i wtedy stara się znów zdobyć jego względy. W ubiegłym roku Paweł ponownie odrzucił jej zaloty i powiedział przy tym kilka gorzkich słów. To spowodowało jej problemy. Tego dla niej było za dużo”, zdradził znajomy aktorki w Fakcie w 2014 roku. Jak się jednak okazuje, prawda o ich związku mogła wyglądać zupełnie inaczej. Jednak tego, jak było naprawdę, już nigdy się nie dowiemy...
30 lat temu odbyły się wybory, które zmieniły bieg polskiej historii...
Dla wszystkich Polaków ta data jest przełomowa. 30 lat temu odbyły się nad Wisłą pierwsze częściowo wolne wybory parlamentarne, które były zapowiedzią nieodwracalnych, historycznych zmian. Jak mówiła Joanna Szczepkowska w kultowym już wystąpieniu w Dzienniku Telewizyjnym: „Proszę Państwa, 4 czerwca '89 roku skończył się w Polsce komunizm”. Jak do tego doszło? Co zmieniło się po tej szczególnej dacie? Jak ówczesne władze zareagowały na częściowo wolne wybory, które były efektem ustaleń Okrągłego Stołu? Tego dowiesz się, oglądając powyższy materiał wideo
"Życie, jak to życie minie, nie ma się co szarpać", wywiad z wokalistką Dorotą Osińską
Artystka znana z programu The Voice of Poland opowiada o nowej płycie, Joannie Szczepkowskiej i nowych projektach.
- Cztery płyty to już jakby nie patrzeć dyskografia - napisałaś. Twój nowy album ukazał się 14 września, a od premiery debiutanckiej płyty minęło 14 lat. Podobno co siedem lat zachodzą w życiu człowieka znaczące zmiany. Co się zmieniło? Od pierwszej płyty? Wszystko. Sama mi zresztą zwróciłaś uwagę, że nawet podziękowania w książeczce do pierwszej płyty i tej najnowszej się nie pokrywają. Zupełnie z innymi osobami pracowałam, inni ludzie byli blisko. Chociaż jest parę niezmiennych. Zmianą jest to, że pierwszą płytę nagrałam z Włodzimierzem Korczem, a najnowsza jest pierwszą, na której nie ma żadnej jego kompozycji. Jeszcze to: zadzwoniła dziennikarka z prośbą o udzielenie wywiadu i zastrzegła na początku, że zajmuje się działką, z której ja właśnie uciekłam, czyli piosenką literacką. Tak więc wydaje mi się, że moim dużym zwycięstwem na przestrzeni tych 14 lat jest to, że nareszcie zaczyna być widać, że to co robię nie jest piosenką literacką. Chociaż cały czas się staram, żeby teksty, które śpiewam przedstawiały jakąś wartość i mimo że na ostatnią płytę sama napisałam piosenki, to mam nadzieję, że ta jakość jest dalej obecna. - Własne piosenki? Myślę, że jeśli śpiewam piosenki, które ktoś dla mnie pisze, to ich „mojość” ogranicza się tylko do ich wyboru. A pisanie samej to są słowa, które lubię i w takiej składni i formie, jaką lubię i z taką myślą, o jaką mi chodzi. Czasem bardziej zgrabnie to się udaje, czasem mniej, ale wydaje mi się, że jestem na dobrej drodze, żeby za jakiś czas powiedzieć, że nieźle mi to wychodzi. - Pierwsza płyta miała tytuł „Idę”, druga „Kamyk zielony”, trzecia „Teraz”, a ta najnowsza po prostu „Dorota Osińska”. Ja byłam za tytułem Osina. To jest moja ulubiona forma mnie, od lat dla znajomych jestem Osiną. Jednak w mojej wytwórni muzycznej MTJ jednogłośnie stwierdzono, że to się kojarzy rapersko. Po długich dyskusjach postanowiliśmy na prostotę i zostało „Dorota Osińska”. - Dla mnie to podkreśla, jak bardzo jest to twoja płyta. Wiesz co, ale ja na każdym etapie, przy każdej płycie, mówiłam, że to jest bardzo moja płyta. Płyta „Teraz”, świadomie dostała taki tytuł, chodziło o to, że na ten moment, na tamto teraz uważałam, że to jestem najbardziej ja. Kiedy dzisiaj słucham tego materiału, po 5 latach, to czuję, że jestem w zupełnie w innym miejscu. Pytanie co będzie z tą najnowszą płytą. Ja ją już od roku mam na półce, w takim sensie, że od roku jest gotowa i w niezmiennym stanie czekała na wydanie. Od tamtego czasu wciąż mi się podoba. Podoba mi się, jak jest zaaranżowana, podobają mi się melodie, podoba mi się jak zaśpiewałam. Podoba mi się jak to brzmi, a przez to, że już tyle czasu minęło, to nawet teksty mi się podobają. Zobaczymy, co będzie za trzy lata. Mam nadzieję, że następną płytę też napiszę z Pawłem Steczkiem, że będzie to taka strona B tego co już zrobiliśmy. Wydaje mi się, że te najlepsze nasze wspólne piosenki są jeszcze przed nami. Ta płyta to jest cała Dorota Osińska, brzmienie, to jak na niej wyglądam, jak śpiewam. Chciałabym, żeby to było coś do czego jak kiedykolwiek wrócę to nie pomyślę – zrobiłabym to inaczej. - Płyta pt. „Dorota Osińska”, teksty prawie wszystkie Dorota Osińska. A muzycznie? Tak, tekst do „Stop the Show” napisał Aidan O’Connor, jedyna piosenka po angielsku na płycie. Postanowiliśmy jednak z Pawłem Steczkiem, że jest tak dobra, że szkoda wywalać. Paweł Steczek jest producentem, kompozytorem i aranżerem całej tej płyty. Dałam mu prawo zadecydowania z kim chce pracować, bo wydawało mi się to najbardziej uczciwe. Z nienowych ludzi jest Paweł Stankiewicz, tutaj nie musiałam nic forsować. Siłą naturalnej kolei rzeczy, Paweł idzie dalej ze mną w tej przygodzie artystycznej i mam wielką nadzieję, że to jest taka osoba, która będzie mi przez kolejne płyty towarzyszyła. On rzeczywiście od pewnego czasu bardzo determinuje tę drogę. Nawet Paweł Steczek, który jest bardzo nowocześnie aranżującym pianistą, wyprodukował tę płytę w taki sposób, że w gruncie rzeczy jest gitarowa i najwięcej słychać właśnie jego. On ma taką charyzmę, że nawet jak gra gdzieś z tyłu, to i tak słychać go bardzo z przodu. I jeszcze dwóch muzyków z Katowic, z którymi wcześniej się nie spotkałam. Łukasz Kurek, którego znam od czasu spektaklu „Cafe Sax”, jest perkusistą, świetnym muzykiem i w dodatku fajnym facetem. Zaprosiliśmy do tego składu jeszcze basistę Kosmę Kalamarza. Kosma jest muzykiem, który nie ma ani jednej swojej gitary basowej, bo jest takim basistą, że wszystkie duże firmy, które produkują gitary dają mu je za darmo do testowania. Światowej klasy muzyk! To ogromna przyjemność i zaszczyt, że mogę się otaczać ludźmi, którzy podbijają wartość tego, co robię. - Co na tej płycie udało się najbardziej? Najbardziej udał się zespół ludzki. Bardzo udana praca na każdym etapie: tworzenia tej płyty, pisania piosenek, prób, siedzenia w studio, wybierania ostatecznych wersji. W sumie, mam takie poczucie, że do momentu wyprodukowania płyty to wszystko udało się najbardziej. - Mówiłyśmy o tym, że własne teksty piosenek to trochę tak jak reżyserowanie siebie. Drugą twoją sferą jest teatr. Mam wrażenie, że aktorstwo jest trochę śpiewaniem cudzych tekstów. Tak, takie wchodzenie w cudze buty. - Za chwilę, 3 listopada będzie premiera twojego nowego spektaklu. Kto go reżyseruje? Joanna Szczepkowska, to był taki błysk. Joanna jest taką artystką, bo aktorką to za mało powiedziane, którą podziwiam od lat, ale nigdy razem nie pracowałyśmy. Kiedy wpadłam na pomysł, żeby zrobić spektakl, o którym mówimy, dyrektor spytał, czy mam już pomysł, kto by to reżyserował i kto ma napisać scenariusz. Byłam niedługo po wizycie w teatrze Na dole i to był błysk. - Pani Joanna po jakimś czasie waszej korespondencji powiedziała, że chętnie zajmie się scenariuszem, ale jak widzi, jak ty piszesz, to nie bardzo wie po co ona ma to robić. Nigdy bym nie napisała scenariusza na tym poziomie, na jakim ona to zrobiła. Chociaż schlebia mi, że uważa, iż mogłabym to sama zrobić albo że mogłabym tam sama zagrać i ona do niczego nie jest potrzebna. Kiedy dyrektor teatru zaproponował, żeby też zagrała w tym spektaklu, usłyszałam od niej: przestań, przecież to miało być dla ciebie, o tobie, ja ci zabiorę przestrzeń. A moim zdaniem liczy się to, aby jak najpiękniej opowiedzieć tę historię. Jej talent, jej charyzma, jej piękny głos, jej dar przekazu oraz talent Pawła Stankiewicza, który odpowiada za muzykę w tym spektaklu, sprawił, że otoczyłam się przy okazji tej realizacji ludźmi, którzy będą się na scenie uzupełniać, a nie konkurować. Z Joanną pracuje się niezwykle. Bardzo słucha sugestii, pomysłów, ani razu nie powiedziała „to jest zły pomysł”, „to nie są twoje kompetencje”, tylko naprawdę każdego słucha. Jeśli nie decyduje się na czyjąś propozycję, to tłumaczy dlaczego. To jest niespotykane. - Wiemy, że reżyseruje Joanna Szczepkowska, gra Dorota Osińska z Joanną Szczepkowską i zespołem. A teraz kim jest bohaterka tego spektaklu? Eva Cassidy, o niej będzie ta opowieść. Znowu to był błysk - od apogeum fascynacji jej piosenkami minęło piętnaście lat i dlaczego przyszła mi do głowy akurat teraz, akurat w taki sposób? To jest niewytłumaczalne, pewnie była to intuicja. Wcześniej zawsze uważałam, że mam beznadziejną intuicję, a teraz myślę, że nie pozwalałam jej dojść do głosu. - Co was łączy? Abnegacja? Kiedy ja miałam 33 lata, czyli byłam w wieku, kiedy ona odchodziła, to był czas kiedy też się nie malowałam, nie dbałam o strój. Pamiętasz, jak Jurek Satanowski mnie angażował do spektaklu, miałam zagrać kloszardkę i pytałam, jak mam się ubrać? - Powiedział wtedy: no wiesz w szmaty, tak jak na co dzień się ubierasz. Przez wiele lat miałam taki sam stosunek do występowania jak ona. I wiele rzeczy zresztą do dzisiaj mi zostało, np. uwielbiam śpiewać ballady. Z pewnością jest tak, że o mnie się mówi, że mam niezwykłą barwę głosu, dar przekazu, potrafię doprowadzić ludzi do łez. - Podobnie mówiono o Cassidy. I w tym sensie to jest chyba podobny dar, choć nie śmiem zakładać, że to jest dar tej klasy. Też nigdy mi się nie zdarzyło, żeby skakać po scenie, żeby tańczyć, wkładać złote kiecki, przebierać się i robić show, czyli coś przeciwko czemu ona się buntowała i mówiła, że chce po prostu śpiewać piosenki, które lubi. Nie chciała, żeby jej mówili, jaki gatunek uprawia, nie chciała być wtłaczana w szufladki i to jest dokładnie mój światopogląd. Nie chcę się kojarzyć z żadnym nurtem, liczą się po prostu ładne piosenki. I też takie zagubienie w tym świecie, oderwanie... Ja się jednak dużo lepiej przykleiłam do rzeczywistości -mam męża, dzieci, obowiązki, dom. Wszystko to przed czym ona uciekała, może przeczuwała, że nie ma sensu się pakować w takie rzeczy, skoro jest tu na chwilę. W sumie każdy jest na chwilę, nie ma co się szarpać. - Kiedyś ktoś ci powiedział: Mała, uważaj na marzenia, bo one się spełniają. Marzysz? Pewnie. - A boisz się marzyć? W ogóle. Dlaczego mam sobie nie marzyć? Trochę się spełnia, trochę nie, ale co sobie pomarzę to moje. Z Dorotą Osińską rozmawiała Anula Musialik. View oEmbed on the source website Najnowszą płytę Doroty Osińskiej możecie kupić w sklepie wydawnictwa MTJ. Materiał powstał we współpracy z Wytwórnią Muzyczną MTJ
„Goła Baba” w Teatrze Telewizji. Joanna Szczepkowska zszokuje publiczość w poniedziałkowy wieczór
5 grudnia o godzinie 20:30 w Teatrze Telewizji TVP1 odbędzie się premiera autorskiego monodramu Joanny Szczepkowskiej „Goła Baba”. Kultowa „monokomedia” napisana przez Joannę Szczepkowską z sukcesami grana jest od prawie 20 lat w całej Polsce jak i za granicą. Autorka wypełnia jednocześnie rolę reżyserki i odtwórczyni głównej roli. Tym razem mamy możliwość obejrzenia wyjątkowego spektaklu na żywo w Teatrze Telewizji. Zobacz też: Joanna Szczepkowska - Goła baba „Goła Baba” Wyjątkowość spektaklu polega na zmiennej interakcji z widownią. Jak przyznaje Joanna Szczepkowska, największą rolę w komedii odgrywa publiczność, z którą aktor prowadzi żywy dialog. Zawsze wydarzyć może się coś, czego jeszcze nie było. Widownia jest istotnym bohaterem, który nigdy nie pozostaje bierny na wydarzenia dziejące się na scenie. Joanna Szczepkowska w sesji dla VIVY! z 2010 roku. Aktorka i kobieta wysokiego ryzyka – Joanna Szczepkowska wciela się w dwie zupełnie odmienne kobiety, rywalki, artystki. Jedna z nich, Kobieta z Parasolką - enigmatyczna idealistka, uprawiająca wyższą sztukę, gra koncert ciszy, który wymaga od niej specjalnego stanu ducha. Z egzaltacją opowiada o parasolkach. Druga, to uosobienie bezczelności, sztuki prymitywnych dowcipów, kiczu i pośpiesznego striptizu. Często śmieje się zaraźliwie. Każda z nich na swój sposób nawiązuje dialog z publicznością, reagując na każdy przejaw życia widowni, jednoczenie nie przekraczając przy tym linii sceny. Artystka obnaża prawdę o świecie kultury i sztuki, obnaża mało wysublimowany gust odbiorcy. Monodram, skłania do refleksji, czy przypadkiem to, co tak nas rozśmieszało, nie jest już przypadkiem ludzkim dramatem? Polecamy też: Joanna Szczepkowska w obiektywie Vivy!