Joanna Sarapata zabrała głos ws. sporu Dody z Magdą Gessler. „Dla mnie ta osoba nie istnieje”
Wystarczyło jedno określenie, by rozpętać medialną burzę. Słowa o „częściowo wizerunkowym” zaangażowaniu w obronę zwierząt wywołały lawinę reakcji, a do dyskusji niespodziewanie włączyła się kolejna znana postać. W studiu portalu Kozaczek padły mocne, bezkompromisowe słowa, które tylko zaostrzyły i tak już napiętą atmosferę wokół całej sprawy.
Medialny spór wokół działań Dody na rzecz praw zwierząt nabiera tempa. Po tym, jak w wywiadzie zasugerowała, że zaangażowanie wokalistki jest „częściowo wizerunkowe”, głos zabrała Joanna Sarapata. W studiu portalu Kozaczek malarka nie tylko stanęła w obronie artystki, ale też w ostrych słowach skomentowała wypowiedź restauratorki, dolewając oliwy do ognia trwającej dyskusji. Magda Gessler o Dodzie: „częściowo wizerunkowe” W ostatnich dniach w mediach głośno było o wypowiedzi Magdy Gessler dotyczącej Dody i jej zaangażowania w walkę o prawa zwierząt. Restauratorka w wywiadzie wyraziła wątpliwości co do szczerości intencji wokalistki, sugerując, że jej działania są „częściowo wizerunkowe”. Te słowa wywołały natychmiastową reakcję. Wypowiedź Magdy Gessler stała się jednym z głównych tematów medialnej dyskusji, a komentarz o „częściowo wizerunkowym” charakterze działań Dody odbił się szerokim echem. Zobacz też: Ostre spięcie na salonach. Doda nie wytrzymała i bez hamulców odpowiada Magdzie Gessler. Konflikt nabiera rumieńców Doda odpowiada: „wredne czupiradło” Doda nie pozostała obojętna na słowa restauratorki. W odpowiedzi nazwała Magdę Gessler „wrednym czupiradłem”. Wokalistka odniosła się także do wynagrodzenia za udział w jednym z odcinków programu gwiazdy TVN, co dodatkowo zaostrzyło ton całej wymiany zdań. Spór szybko przeniósł się do przestrzeni medialnej, a temat działań Dody na rzecz praw zwierząt ponownie znalazł się w centrum uwagi. To właśnie w tym kontekście padły kolejne, jeszcze mocniejsze słowa. Czytaj też: Wykasowała z sieci dowód ich miłości; przed nią rozwód kościelny. Doda nie chce znać byłego męża View oEmbed on the source website Joanna Sarapata o Magdzie Gessler: „Dla mnie ta osoba nie istnieje” Do konfliktu odniosła się Joanna Sarapata. Malarka, która włączyła się w działania Dody na rzecz walki o prawa zwierząt, pojawiła się w studiu portalu Kozaczek. Rozmowę prowadził Wiktor Słojkowski, który zapytał o słowa Magdy Gessler. Joanna Sarapata o Magdzie Gessler wypowiedziała się w sposób niezwykle dosadny. „Czym jest pani Gessler jak nie zagraniem PR-owym? (...) Nie słucham idiotów i kretynek, w związku z tym nie będę tego komentować. Po prostu nie słucham. Dla mnie ta osoba nie istnieje, a jeżeli już coś pierdnie, to jest jej problem” — powiedziała w wywiadzie. Jej słowa natychmiast zwróciły uwagę i stały się jednym z najmocniejszych cytatów całej rozmowy. Spór o prawa zwierząt w studiu Kozaczek W dalszej części wywiadu prowadzący dopytywał o kwestię umniejszania działalności charytatywnej. Joanna Sarapata ponownie stanęła w obronie Dody i jej działań. „To robią źli ludzie, bo jeżeli ona [Magda Gessler — przyp.red] nie widzi, że ona [Doda — przyp.red] robi coś wspaniałego. Budzi świadomość ludzi, że są zwierzęta: psy, koty, bracia mniejsi — to się też na to mówi — które po prostu potrzebują naszej pomocy. Jeżeli ktoś umniejsza, to znaczy, że jest głupi. A kto gada z głupim? Głupi nigdy nie zrozumie. Strata czasu” — podsumowała. Joanna Sarapata o Magdzie Gessler mówiła więc bez ogródek, jasno wskazując swoje stanowisko. Malarka podkreśliła, że wspiera działania Dody i nie zamierza wdawać się w dyskusję z osobą, której — jak stwierdziła — nie słucha. Medialny spór wokół wypowiedzi Magdy Gessler i reakcji Dody zyskał tym samym kolejny rozdział. Wywiad w studiu Kozaczek sprawił, że konflikt nabrał jeszcze bardziej emocjonalnego charakteru, a słowa Joanny Sarapaty stały się jednym z najmocniejszych komentarzy w tej sprawie. Czytaj też: Doda: „Lud żąda krwi i ukamienowania”. Mocna odpowiedź na zarzuty o bezkarność
Kontrowersyjne słowa?! Joanna Sarapata o innych kobietach. Myśli swoje od lat
Artystka opowiedziała nam przed kamerą o tym, dlaczego nigdy nie maluje mężczyzn, a wyłącznie kobiety. Dodała też, co sądzi na temat feministek. „Nie cierpię ich”, padło między innymi. Dlaczego?
Jedni doceniają ją za talent malarski, inni za pisarki, a jeszcze ostatni za szczerość w głoszeniu swoich poglądów. Joanna Sarapata została zapytana w najnowszym wywiadzie wideo dla VIVY.pl o to, kto odgrywa w jej życiu większą rolę: kobiety czy mężczyźni. I choć nie potrafiła wybrać, to wyraziła nagle swoje stanowcze zdanie na temat pań, które uważają się za feministki. Joanna Sarapata o kobietach, mężczyznach i swoim wieku W najnowszej rozmowie z Wiktorem Krajewskim dla VIVA.pl Joanna Sarapata otworzyła się na temat swoich poglądów. „Nie jestem feministką, nie cierpię feministek. Bo są głupie i najczęściej są brzydkie, i najczęściej są samotne. Simone de Beauvoir była najpiękniejszą feministką, ale miała faceta, była mądra. Więc nie lubię feministek, ale bardzo lubię kobiety. Nie wszystkie kobiety są feministkami, bo większość jednak ma rozum”, powiedziała przed naszą kamerą i dodała: „Bardzo lubię kobiety, dlatego że sama jestem kobietą i wiem, z iloma rzeczami musimy się borykać. Ile mamy same w sobie problemów. Ale również mam świadomość, że tak samo mają mężczyźni, ponieważ wszyscy jednak jesteśmy ludźmi. W związku z tym lubię i tych, i tych. Tylko za różne cechy”, usłyszeliśmy. A dlaczego malarka przyjęła zasadę, że nie tworzy dzieł z postaciami mężczyzn? „Bo kobiety są najładniejsze. Faceci są fajni w rzeźbie, a mniej w obrazach”, argumentowała. Wiktor Krajewski dopytał też artystkę o mijający czas. „Ja w głowie cały czas mam 35 lat, więc cały czas jestem bardzo ładna. Mam tak zapisane w podświadomości, więc ja już nie muszę się widzieć w lustrze. Ja się widzę taką, jaką byłam. Natomiast jak mnie się Pan pyta dzisiaj, co robię, jak patrzę w lustro i widzę gdzieś zmarszczkę, no to kupuję kremy. Świetna jest witamina A w maści i te zmarszczki znikają”, odpowiedziała. Cały materiał znajdziesz na górze strony lub na naszym YouTubie. Zachęcamy do posłuchania. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wzięli nie jeden, a dwa śluby! A ich zaręczyny? „Pierścionek zamarzł”! Z pomocą ruszyli górale. „Rozwalali pudełko z pierścionkiem maczetą!”, mówi nam o swoich oświadczynach Borys Szyc. View oEmbed on the source website
Ile kosztują obrazy Joanny Sarapaty? Przez jedno zdarzenie już nie daje ich w prezencie...
Joanna Sarapata opowiedziała nam o swoich dziełach, tworzeniu ich i cenach, jakie osiągają na aukcjach. Przyznała też, że postawa jednej ze znanych osób sprawiła, że nie przekazuje już swoich obrazów w formie prezentów.
Są kobiety, które wchodzą do pomieszczenia i zmieniają jego temperaturę. Joanna Sarapata nie musi podnosić głosu, by zostać zauważoną. Wystarczy spojrzeć na jej obrazy – ekspresyjne, pulsujące kobiecością i siłą – by poczuć, że mamy do czynienia z kimś, kto żyje naprawdę. Ktoś, kto przeszedł ogień, by świecić. Jej życie to gotowy scenariusz na film: Warszawa lat 80., polityczne napięcia, wyjazd do Paryża „z jedną walizką” i marzenie większe niż strach. Dziś mówi z uśmiechem, że nigdy nie chodziło jej o sukces. Chciałam tylko oddychać sztuką. I kochać życie.” W najnowszym wywiadzie pytamy, ile kosztują jej obrazy i dlaczego już ich nikomu nie prezentuje... Historia Joanny Sarapaty. Z Warszawy do Paryża – bez biletu powrotnego Joanna wyjechała z Polski w 1983 roku, zostawiając za sobą nie tylko kraj, ale i całe swoje dotychczasowe życie. Paryż przyjął ją bez taryfy ulgowej – bez pieniędzy, bez koneksji, ale z głodem sztuki i determinacją, której pozazdrościłaby jej niejedna biografia. Studiowała w École des Beaux-Arts, gdzie szybko została zauważona. Jej prace były tak oryginalne, że zamiast jednego – aż jedenaście dzieł trafiło do archiwum uczelni. Nikt już nie pytał o dyplom. Wkrótce potem – zwycięstwo w prestiżowym konkursie Opery Paryskiej. A potem kolejne: galerie w Monako, Londynie, Nowym Jorku, St. Tropez. I nagle – świat się otworzył. Obrazy Joanny Sarapaty to opowieści bez słów. Kobiece akty – ale nie wulgarne, nie dosłowne. Przeciwnie: zmysłowe, ulotne, pełne ciszy i niedopowiedzeń. „Kobieta jest dla mnie najciekawszym pejzażem. W jej spojrzeniu mieści się cały świat – ból, ekstaza, pamięć.” Jej bohaterki często mają zamknięte oczy, jakby śniły. Albo patrzą – ale nie na nas, tylko gdzieś głębiej. W siebie. W przyszłość. W utracone marzenia. Ceny obrazów Joanny Sarapaty. Dlaczego ich już nie prezentuje? Na pytanie, czy trzeba mieć dużo pieniędzy, żeby stać się posiadaczem jej obrazu, artystka odpowiada nam szczerze: "Trzeba mieć dużo pieniędzy. Obecnie obrazy na aukcjach idą za siedemdziesiąt parę tysięcy złotych. To dużo, ale maluję od trzydziestu paru lat. Najważniejsze, że kupują moje prace, bo je lubią. Wcale nie musimy się znać na malarstwie. Najważniejsza jest energia", wyznaje nam Joanna. ZOBACZ TAKŻE: Wychowała ich sama, byli przy niej w najtrudniejszych chwilach. Synowie Joanny Sarapaty są jej największą dumą To wcale nie jest aż tak proste, żeby wejść w posiadanie obrazu z sygnaturą Joanna Sarapata. Artystce zdarzyło się odmówić sprzedaży swojego dzieła. "Facet miał nieszczęście, ża akurat byłam w galerii. Nie spodobał mi się. Jeżeli ktoś jest arogancki, nie kupi mojego obrazu. Zazwyczaj nie widzę swoich klientów", mówi Vivie.pl artystka. A czy Joanna Sarapata obdarowuje swoich znajomych prezentami w postaci swoich dzieł? Nie. Powód może zaskakiwać. "Jak się obdarowuje, ludzie nie mają szacunku. Nie daję prac w prezencie, bo siebie szanuję. Poza tym mam agenta w postaci mojego syna, który jest bardzo stricte. Jestem osobą, która lubi robić prezenty. I zobaczyłam, że Krzysiek Materna, który dostał ode mnie obrazek w prezencie, sprzedał go na aukcji. I od tej pory już nie daję. Serce nie zakuło, ale nie było to fajne. Ale pomyślałam, że skoro tak ma być, to niech sobie sami kupują", wyznaje w rozmowie z Wiktorem Krajewskim. Joanna Sarapata prywatnie. Jaka jest? Jest emocjonalna. I może dlatego jej obrazy pokochali ludzie, którzy całe życie szukali emocji. Michael Jackson, Elton John, Madonna, José Carreras. Choć przez wiele lat mieszkała w Paryżu i na południu Francji, od dwóch dekad coraz częściej bywa w Polsce. Obecnie mieszka w Warszawskich Łomiankach. Nie potrafi tworzyć w pośpiechu. Malarstwo to dla niej istny rytuał. W 2024 roku ukazała się jej książka – osobisty manifest „Do stu razy sztuka”. To nie jest klasyczna autobiografia. To raczej zbiór obrazów pisanych słowami: o dzieciństwie w PRL-u, o kobietach, które nie znały swojej wartości, o sztuce, która może leczyć, i o miłości – czasem bolesnej, czasem pięknej, zawsze prawdziwej. Czyta się ją jak intymny pamiętnik kobiety, która nie boi się mówić: „Tak, byłam samotna. Tak, byłam zakochana. Tak, płakałam nad obrazem. Ale dziś wiem, że każda łza to pigment.” Joanna Sarapata to także ikona stylu. Nosi się minimalistycznie – czarne spodnie, luźne koszule, jedwabne szale. Jej włosy – zawsze rozwiane, artystycznie niedoskonałe – są jak znak rozpoznawczy. Nie gra w modę. Gra w prawdę. Nie interesuje ją blask fleszy. Ale kiedy staje przed kamerą – hipnotyzuje. Jak sama mówi, nie planuje emerytury. W 2025 roku uczestniczyła w prestiżowym wydarzeniu „Ogród Rzeźby”, malowała obrazy na pokładzie żaglowca STS Pogoria, a w planach ma wystawy w Portugalii i Nowym Jorku. Więcej dowiesz się z naszego wideo, które znajduje się na górze strony.
Jej obrazy kupili Michael Jackson i Elton John. Jak udało się to Joannie Sarapacie?
Polska malarka opowiedziała nam o spotkaniach z największymi gwiazdami muzyki. Ogromne wrażenie zrobili na niej też artyści grupy The Who. W jaki sposób doszło do tego, że kupili jej dzieła?
Jakiś czas temu udało się nam odwiedzić z kamerą dom Joanny Sarapaty. Artystka zaprosiła nas między innymi do swojej pracowni, w której powstają jej dzieła. Płótna, których dotykała – choć nie wszyscy o tym wiedzą – zdobiły i zdobią mieszkania najwybitniejszych gwiazd muzyki. Kogo dokładnie? Joanna Sarapata o obrazach. Sprzedała dzieła Jacksonowi, Johnowi i grupie The Who Jak to możliwe, że polska artystka sprzedała swoje prace znanym na całym świecie muzykom? Kilkoma anegdotami podzieliła się z naszymi widzami… Był czas, w którym Joanna Sarapata mieszkała w Paryżu. Wtedy to dyrektor jednego z hoteli znajdującego się przy Polach Elizejskich dał jej znać, że chcą się z nią poznać członkowie grupy The Who. Malarka nie miała czasu, by pójść wieczorem na ich koncert, ale dała się namówić, by kolejnego dnia zjeść z zespołem śniadanie. Problem w tym, że nie kojarzyła dokładnie, jak wyglądają wspomniani artyści. Wiedziała tylko, że będą w hotelowej restauracji i że prawdopodobnie chcą kupić jej obrazy. „Głupio mi było tam iść i nie wiedzieć, jak oni wyglądają, więc szybko poleciałam do sklepu obok i kupiłam ich płytę CD. Zaraz potem idę do hotelu, gdzie byliśmy umówieni. Patrzę na to CD, no ale nikt nie przypominał tych, którzy siedzieli przy stolikach. Zadzwoniłam do dyrektora hotelu, przekazał mi, że już do mnie schodzi. Zszedł i mówi: „No przecież siedzą przed nami. Po prostu na okładce krążka mają po 20 lat, a teraz mają po 60”, opowiedziała nam Joanna Sarapata. Malarka wspomniała, że muzycy przywitali się z nią w miły i pełen szacunku sposób, a po wspólnym posiłku dokonali zakupów. „Powiedzieli mi wtedy: „słuchaj, kupujemy obraz teraz, bo kiedyś nas nie będzie na niego stać. To było super”, usłyszeliśmy. ZOBACZ TAKŻE: Wychowała ich sama, byli przy niej w najtrudniejszych chwilach. Synowie Joanny Sarapaty są jej największą dumą Innym znanym klientem pani Joanny był Elton John. Wszystko działo się w Saint-Tropez… „Z Eltonem Johnem też było super, ponieważ najpierw poznałam jego managera Johna Reida. Pracowałam wtedy dla butiku Cartier i zajmowałam się tamtego poranka wyglądem witryn. Już w tamtych czasach, czyli na przełomie lat 80. i 90., trzeba było zadzwonić, żeby było wejść można do butiku. I patrzę a tam facet taki nieogolony, z puszką piwa i z nogą w gipsie. Pomyślałam, że wpuszczę go, bo z nogą w gipsie nie ucieknie”, śmiała się. A co było potem? „On mnie zapytał, czy mam Don Perignon. Miałam, ale była 9 rano. A on mówi: „otwieraj, napijemy się, bo chcę tutaj zrobić duże zakupy”. Nie wyglądał na duże zakupy, ale zgodziłam się. Postawiłam mu tego Dom Perignon, a on poprosił, żebym napiła się z nim. On wtedy zrobił ogromne zamówienie u Cartiera, więc zarobiłam i ja ogromną kasę. Ale na koniec zwrócił uwagę na jeden obraz. Zapytał mnie, kto go namalował, powiedziałam, że ja. Zakupił wtedy ten rysunek i powiedział, jutro przyjdzie z Eltonem Johnem. To było niesamowite. Ale wtedy byłam młoda, nie zdawałam sobie sprawy, że kiedyś będzie epoka internetu, bo tak to bym sobie zrobiła z Eltonem zdjęcie i miała dziś na nim kilka milionów wejść. Ale wszystko mam w głowie i w sercu”. Co ciekawe, innym nabywcą sztuki Joanny Sarapaty stał się… Michael Jackson. W tej historii tez swoje 3 grosze dorzucił dyrektor wspominanego wyżej hotelu. „Zwrócił się do mnie tak: „Nie mogę Ci powiedzieć, kto chce kupić Twój obraz – ten jeden z wystawionych w hotelu - ale autor by chciał, żebyś domalowała na nim skrzydła…”, zaczęła opowiadać nam artystka. Jak skończyła się ta historia? Obejrzyj nasze wideo i dowiedz się wszystkiego. View oEmbed on the source website
Otacza się sztuką i kolorami, ma własną pracownię malarską. Tak mieszka Joanna Sarapata
Malarka zaprojektowała z uważnością każdy kąt swojego domu. I choć część wypoczynkowa znana jest wszystkim jej gościom, to do swojej pracowni wpuściła tylka nas. Gdzie powstają jej obrazy?
Malarka, której dzieła mają w swoich domach gwiazdy i koneserzy sztuki. Dom to jej oaza spokoju, skarbiec pamiątek i miejsce, w którym pracuje. Joanna Sarapata wpuściła nas do swojego domu. Wszystko zaprojektowała w swojej głowie. Jakich kolorów jest w niej najwięcej? Tak mieszka Joanna Sarapata – wideo Gdy odwiedziliśmy dom znanej malarki, najpierw uderzyła nas feria barw. Okazuje się, że jest ona niezbędna, by właścicielka mieszkania czuła się w nim pobudzona i szczęśliwa od samego rana. „Najważniejsza jest dla mnie ta ilość kolorów. Gdy schodzę na dół z sypialni, to właśnie te kolory pobudzają mnie do życia. Na przykład kolor czerwony jest bardzo ważny, ponieważ od razu dodaje mi energii”, opowiedziała Wiktorowi Krajewskiemu artystka.„A poza tym wszystko jest dla mnie ważne. Zdjęcia, obrazy, świece, wszystko. No i książki, po które lubię sięgać szczególnie wieczorami”, słuchaliśmy. Pół roku temu Joanna Sarapata wydała też książkę o swoim życiu. Czy zdarza się jej kartkować „Do stu razy sztuka”? „Czytam ją czasem, ale traktuję ją, jak historię kogoś zupełnie innego. I muszę powiedzieć, że mi się podoba. Nabrałam dystansu do przeszłości i już pisząc ją trzy lata, zapomniałam o tej przeszłości”, mówiła nam. W domu malarki nie brakuje też roślin. Czy to specjalny zabieg? „Tak, dlatego że zieleń uspokaja i jest bardzo ważna. Mimo że zaraz za oknem mam ogród, to jednak zimą, jak ta zieleń jest tutaj we wnętrzu, to cały czas mam wrażenie, że jest lato”, opowiadała nam właścicielka niezwykłego domu. Pracownia malarska Joanny Sarapaty Gdy weszliśmy na górę schodkami, przed naszymi oczami ukazały się dziesiątki pędzli, farb i obrazów w trakcie tworzenia. Na poddaszu swojego domu bowiem Joanna Sarapata urządziła pracownię. Nie każdego tam wpuszcza. „Mówi się, że „my castle, my rules”, czyli mój zamek, to moje zasady. I tutaj faktycznie działają tylko moje zasady. Na co dzień mają tu prawo wejścia tylko moje psy i koty, które zawsze są ze mną, jak ja maluję. Tam mają swoje leżanki i tu panuje totalny spokój. Czasem z muzyką. I to tu jest ta energia, która powoduje, że maluję te kolory i te obrazy. Teraz niedawno liczyliśmy, ile ja już ich mam. I to jest ponad 2 tysiące, czyli rzeczywiście dużo ich jest!”, podkreślała w rozmowie z VIVĄ.pl malarka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Wychowała ich sama, byli przy niej w najtrudniejszych chwilach. Synowie Joanny Sarapaty są jej największą dumą Całe wideo znajdziecie na górze strony lub na naszym YouTubie. Zapraszamy do obejrzenia.
Dostała zaproszenie od legend rocka z Londynu. "Spędziliśmy razem dwie godziny"
Obrazy Joanny Sarapaty trafiły do domów znanych muzyków
Mieszkała w Paryżu, Saint-Tropez, Barcelonie. Jej obrazy znajdują się w kolekcjach Eltona Johna i członków zespołu The Who. Z tymi ostatnimi Joanna Sarapata otrzymała możliwość spotkania twarzą w twarz. "Zaraz po pracy pobiegłam do największego na Champs-Élysées sklepu muzycznego kupić płytę The Who. Przynajmniej, pomyślałam, będę wiedziała, jak wyglądają i jaka to jest w ogóle muzyka" — pisała artystka w swojej osobistej biografii... Poniżej przedstawiamy fragment książki Joanny Sarapaty. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 29.12.2024] SPRAWDŹ TEŻ: Gdy się poznali, nie wiedziała, kim jest. Jarosław Jakimowicz zdradził Joannę Sarapatę z inną Joanna Sarapata „Do Stu razy sztuka” – fragment książki Któregoś dnia rano jeszcze nie zwlokłam się z łóżka, gdy zadzwonił telefon. Odebrałam. W słuchawce usłyszałam głos rozemocjonowanego Kierisa. – Joanna, usiądź, zanim padniesz z wrażenia. Roześmiałam się. – Ja jeszcze leżę. Kieris, jest cholernie wcześnie. – Twoje obrazy chcą kupić muzycy z The Who! – Who is The who? – Zaśmiałam się. – Nie mam pojęcia, kto to jest. Gdyby powiedział The Rolling Stones albo The Beatles, wiedziałabym. Ale The Who? Wydawał się oburzony. – Zapraszają cię na swój koncert, dziś wieczorem do Zenithu. – Powiedz im, że mam małego syna i muszę go położyć spać. Był zawiedziony. – Dobrze, rozumiem.... Ale to jest zespół światowej sławy. Oni u nas mieszkają... – Nie, Kieris, nie chce mi się. Powiedz im, że nie mogę. Rozłączył się. Ale za pół godziny znów zadzwonił. – W takim razie oni zapraszają cię jutro na śniadanie w Carréd’Or. Przyjdziesz chyba, prawda? Pobiegłam do pracy naradzić się z Claire. Musiałaby mnie jakoś wytłumaczyć przed szefem. – Claire – zaczęłam – jakaś grupa The Who chce kupić moje obrazy i zaprasza mnie jutro na śniadanie. Claire prawie padła. – Jak to jakaś grupa The Who? Przecież to są giganci rocka! Czy ty w ogóle wiesz, co mówisz? Do cholery, dlaczego Claire zna The Who, a ja nie? – A ten wokalista, jak on się nazywa? Roger Daltrey. Jak on śpiewał, jak on rozwalał gitary na scenie... – Jezu, Claire, co mnie to obchodzi. Gitary na scenie... Ale zaraz po pracy pobiegłam do największego na Champs-Élysées sklepu muzycznego kupić płytę The Who. Przynajmniej, pomyślałam, będę wiedziała, jak wyglądają i jaka to jest w ogóle muzyka. Z okładki płyty patrzyło na mnie czterech młodych facetów. O, całkiem przystojni. I były jakieś życiorysy w dołączonej do płyty książeczce. W domu, gdy już położyłam Chrisa spać, włączyłam płytę i zatopiłam się w lekturze. Podobało mi się, ale mimo że trudno zasnąć przy takim rocku, byłam tak zmęczona, że zasnęłam. Książeczki oczywiście nie przeczytałam... Około dziewiątej rano pojawiłam się w hotelu, portierzy znali mnie już, więc ładnie się ze mną przywitali, weszłam do sali, gdzie mieliśmy się spotkać, usiadłam przy wolnym stoliku i zamówiłam kawę. Dyskretnie rozejrzałam się po sali, patrząc uprzednio na ukrytą w torebce okładkę płyty. Nikogo takiego tu nie było! Odczekałam dziesięć minut i zadzwoniłam do Kierisa. – Przyjedziesz? – zapytałam. – Będę za pięć minut. Czy już się z nimi widziałaś? – Nie, bo nikogo takiego tutaj nie ma. – A skąd ty w ogóle wiesz, jak oni wyglądają, skoro wczoraj nie miałaś pojęcia, kim są? – spytał Kieris. – Bo kupiłam płytę i patrzę na zdjęcie z okładki. Minutę później Kieris był na miejscu. Spojrzał na płytę i zatrząsł się ze śmiechu. – Dziewczyno, to jest zdjęcie sprzed trzydziestu lat. Oni mają teraz pewnie pod sześćdziesiątkę. I trochę się od tego czasu zmienili. Skład zespołu też się zmienił. Keith Moon na przykład – tu pokazał palcem jednego z muzyków na zdjęciu – zmarł w siedemdziesiątym ósmym z powodu przedawkowania narkotyków... O, trafiłam na fana The Who. Jak się uspokoił, pociągnął mnie w kierunku końca sali. – Chodź, oni wszyscy już tam dawno siedzą. Przy długim stole siedziało czterech szczupłych, lekko zniszczonych rock and rollem facetów i cztery kobiety, jak się potem okazało, ich żony. Kiedy podeszliśmy, wszyscy mężczyźni jak na komendę stanęli na baczność. Uśmiechnęli się do mnie. Jak mogłam ich nie poznać? W pooranych mimicznymi zmarszczkami twarzach świeciły cholernie młode, szalone oczy. I wszyscy wyglądali nieziemsko, w obcisłych spodniach, rozpiętych koszulach i skórzanych katanach. Roger Daltrey miał siwe, kręcone włosy i małe okulary z niebieskimi szkłami, Pete Townshend był lekko łysawy, z kilkudniowym zarostem, siwe wąsy Johna Entwistle’a dodawały mu powagi, choć czuprynę wciąż miał rockową, a Kenney Jones wyglądał jak sobowtór Micka Jaggera. Teraz oczywiście mogę się pochwalić znajomością nazwisk członków grupy, ale wtedy, żeby nie dać plamy, w panice próbowałam zapamiętać imiona, gdy ściskałam ręce każdego z nich. Ciepło przywitały się też ze mną żony muzyków. Kiedyś musiały być niezwykle piękne, ale w ich twarzach zauważyłam smutek i zmęczenie. Życie z rockmanem pewnie łatwe nie było. Kiedy potem zobaczyłam na wideo koncert The Who i te tłumy rozhisteryzowanych, gotowych na wszystko kobiet, to się nawet ucieszyłam, że Marc grywa w metrze i na przyjęciach. – Witamy artystkę! – krzyknęli jak na komendę i zamówili szam-pana. Spędziliśmy razem dwie godziny, rozmawiając o sztuce, muzyce, Paryżu, który nigdy nie śpi, życiu w drodze, bo choć nie byłam muzykiem, też coś o tym mogłam powiedzieć. Pytali oczywiście, czy maluję tylko kobiety, pytanie standardowe wszystkich nabywców moich obrazów. A na koniec okazało się, że kupili cztery obrazy i było mi tak bardzo przyjemnie, gdy dyskutowali już w parach, gdzie płótna zawisną w ich domach. – Kupiliśmy twoje obrazy teraz, bo kiedyś pewnie nie będzie nas na nie stać – powiedział Pete Townshend, gdy wstawaliśmy z krzeseł. I puścił do mnie oko. – Jesteśmy zafascynowani twoim malarstwem – dodał Roger Daltrey. Pożegnaliśmy się ciepło, całując po francusku w policzki. Kieris miał nadać obrazy pocztą lotniczą, muzycy zapłacili przelewem i żałowałam potem, że nie zapłacili czekiem, bo pewnie bym go sobie zachowała na pamiątkę. Choć kto wie... Suma była duża. Picasso na przykład wszędzie płacił czekiem. Ludzie nie realizowali czeków, by mieć jego autograf, a on w ten sposób nie wydawał pieniędzy. Ale wyobraźcie sobie, mieć autograf Picassa... Kieris nie zdradził mojego faux pas ze zdjęciem ze starej płyty, choć ilekroć podczas śniadania spojrzałam na niego, miałam wrażenie, że zaraz wybuchnie śmiechem. Robert Daltrey podarował mi ich ostatnie CD z pięknym podpisem. Do dziś mam sentyment do The Who i często wracam do ich muzyki. Przykro mi się zrobiło, gdy się dowiedziałam, że John Entwistle zmarł zaledwie pięć lat po naszym spotkaniu. Zapraszamy do lektury autobiografii Joanny Sarapaty „Do Stu razy sztuka”. Ksiązka już w sprzedaży!
Joanna Sarapata została wykorzystana przez przyjaciela. "Ludzie się zmieniają"
"Niestety nie słuchałam swojej intuicji"
Mieszkała w Paryżu, Saint-Tropez, Barcelonie. Jej obrazy znajdują się w kolekcjach Eltona Johna i członków zespołu The Who. Dwa razy wychodziła za mąż i dwa razy się rozwodziła. Była okradziona i oszukana. Zostawała samotną matką bez dachu nad głową. Joanna Sarapata sto razy zaczynała od nowa. Ale tylko raz napisała książkę. Właśnie ukazała się jej autobiografia „Do stu razy sztuka”. Gotowy scenariusz na film. Joanna Sarapata o tym, jak doświadczyło ją życie i ludzie — wywiad VIVY! [...] – Mieszka Pani w wynajmowanym domu. Jeszcze nie zdecydowała Pani, gdzie jest jej miejsce? Przez długi czas wiodłam cygańskie życie. Wiele razy pakowałam dzieci, siebie i wszystko, co mam, i się przeprowadzałam. Nigdy jednak nie myślałam o powrocie do Polski na stałe. Po 20 latach spędzonych we Francji, ośmiu w Hiszpanii, licznych podróżach pomyślałam, że zamieszkam na Majorce. Ale nastała pandemia, która zupełnie zmieniła moje plany. Dlatego nie myślę o tym czasie źle, bo on pozwolił mi się w końcu zatrzymać. – Zatrzymanie z przymusu… …dzięki któremu pierwszy raz od 40 lat poczułam, że miło jest pożyć przez długi czas w jednym miejscu. Tuż przed wybuchem pandemii mój syn Jovan miał w Oksfordzie operację na serce. To był luty 2020 roku. Byłam tam z nim, a gdy przyleciałam do Polski, zamknięto mnie w domu na dwa tygodnie. Potem doszły kolejne dwa i jeszcze kolejne, bo okazało się, że w samolocie, którym Jovan wracał do domu, były zakażone osoby. Utknęłam w sumie na sześć tygodni. Na szczęście miałam przy sobie mojego syna, zwierzęta. I przepiękny ogród. – A jednak, gdy mogliśmy już podróżować, pojechała Pani od razu do Hiszpanii. I po tym, jak zobaczyłam tam ludzi kąpiących się w morzu w maseczkach, utwierdziłam się w przekonaniu, że jednak nie chcę tam żyć. – Może też chodzi o to, czego Pani tam doświadczyła? Wiązała Pani z Barceloną wielkie nadzieje, a tymczasem została Pani tam oszukana, okradziona, pozbawiona domu i pieniędzy. I jeszcze byłam tam z moimi synami. Wie pani, że po tych wszystkich przejściach szukałam problemu w sobie zamiast w innych ludziach? W końcu zaczęłam zastanawiać się nad powielanymi przeze mnie schematami, bo to nie był pierwszy raz, kiedy spotkały mnie złe rzeczy ze strony innych ludzi. Dziwiłam się, dlaczego albo pewne rzeczy mnie omijają, albo wciąż zderzam się z brutalną rzeczywistością. – Znalazła Pani odpowiedź na pytanie, dlaczego przyciągała do siebie osoby, które miały zostać przyjaciółmi, a okazywały się nieuczciwe? Wierzę w to, że przyciągamy dokładnie to, czego się obawiamy. Po tym, jak zostałam oszukana po raz pierwszy, pozostał we mnie lęk, że historia się powtórzy. Niestety nie słuchałam swojej intuicji, udawałam, że nie widzę znaków ostrzegawczych. Zawsze siebie rugałam: „Dlaczego od razu widzisz tylko złe rzeczy? Dlaczego oceniasz kogoś, kogo dobrze nie znasz?”. Dzisiaj mam 62 lata i zostałam oszukana przez przyjaciela, którego znałam wiele lat. To chyba dlatego, że chciałam wierzyć, że ktoś, kto 25 lat temu był fajny, cały czas jest taki sam. A przecież ludzie się zmieniają. Ja sama też się zmieniłam. Jeszcze trzy lata temu nie miałam problemu, żeby komuś zaufać. Swoim wrogom wybaczam, mówię im dzień dobry, mogę usiąść z nimi przy stole, ale nie zapominam. W związku z tym to, co niezapomniane, nie wywołuje u mnie goryczy, a jedynie sprawia, że jestem coraz bardziej czujna i coraz silniejsza. [...] Rozmawiała Katarzyna Piątkowska Cały wywiad dostępny w nowym numerze magazynu VIVA! w punktach sprzedaży już od czwartku, 21 listopada. SPRAWDŹ: Joanna Sarapata w jednej chwili straciła wszystko. "Tata umarł, mama umarła i małżeństwo umarło"
Joanna Sarapata w jednej chwili straciła wszystko. "Tata umarł, mama umarła i małżeństwo umarło"
Mieszkała w Paryżu, Saint-Tropez, Barcelonie. Jej obrazy znajdują się w kolekcjach Eltona Johna i członków zespołu The Who. Dwa razy wychodziła za mąż i dwa razy się rozwodziła. Była okradziona i oszukana. Zostawała samotną matką bez dachu nad głową. Joanna Sarapata sto razy zaczynała od nowa. Ale tylko raz napisała książkę. Właśnie ukazała się jej autobiografia „Do stu razy sztuka”. Gotowy scenariusz na film. Joanna Sarapata o życiowych rozterkach, zmianach i Paryżu — wywiad VIVY! – Po raz kolejny pojechała Pani do Paryża. I po raz kolejny zupełnie nie wiedząc, co Panią czeka. To miasto nie było już w moich oczach takie jak dziewięć lat wcześniej. Byłam starsza, miałam dziecko, obowiązki. I coraz częściej zaczęłam przyjeżdżać do Polski, bo chciałam być przy rodzicach. A potem mama dostała wyrok. Nowotwór. Wróciłam więc do Polski, ale ciągnęło mnie w świat. Poleciałam do Barcelony i tam to się dopiero zadziało! „Wszyscy nam zazdroszczą sukcesu, ale nikt nie chce iść naszą drogą”. Moja była kręta i wyboista. W Hiszpanii zostałam okradziona, oszukana, zostałam bez domu, bez pieniędzy, za to już z dwoma synami na utrzymaniu. – Związek z Jarosławem Jakimowiczem też nie przetrwał próby czasu. A Pani mama miała nadzieję, że to właśnie z nim stworzy Pani szczęśliwy dom? Mama nie wiedziała, kim jest Jarek, bo nie znała filmu „Młode wilki”. Nie chodziła ani do teatru, ani do kina, bo uważała, że jest tam duszno i za bardzo czuć perfumy Pani Walewska (śmiech). Ona po prostu chciała, żebym miała u boku kogoś, z kim będę się czuła bezpiecznie. Gdy przyjechałam do Polski z małym Chrisem, komentowała, że teraz już tylko ktoś z odzysku będzie ze mną chciał być. Rozwodnik albo wdowiec. Nie dość przecież, że miałam dziecko, to jeszcze byłam dobrze po trzydziestce. A Jarek? Nie był z odzysku i był prawie 10 lat młodszy. Mamie nie mieściło się to w głowie. A my się zakochaliśmy, urodził się Jovan. A potem wszystko się pokićkało. Tata umarł, mama umarła i małżeństwo umarło. – Pani mąż nie sprawdził się w trudnych momentach? Wręcz przeciwnie. Ale ja byłam w kompletnym amoku. Oboje rodzice zmarli, a ja w krótkim czasie przestałam być dzieckiem. A jednocześnie sama miałam dwoje małych dzieci. I skrajne doznania. Z jednej strony śmierć, z drugiej nowe życie. Poruszanie się w tym było bardzo trudne. Jarek tego nie zniósł. Powiedział naszemu terapeucie: „Wchodzę do łazienki, a tam ołtarz. Wchodzę do sypialni – ołtarz. Wchodzę do jadalni – ołtarz”. Nic dziwnego, że uciekał z domu. Nie mogłam się z rodzicami rozstać i stawiałam im ołtarze. U tego psychiatry pomyślałam: Co ja robię mojej rodzinie? Niestety skończyło się rozwodem. [...] – Pani książka ma tytuł „Do stu razy sztuka”. Ile razy zaczynała Pani wszystko od nowa? Tak naprawdę to nie liczyłam. Przecież każda minuta, każde spotkanie jest nowym początkiem. Ale dzisiaj jestem w bardzo przyjemnym okresie życia. Budzę się rano i cieszę się, że słyszę śpiew ptaków. Wie pani, myślę, że kto zna Paryż, ten zna życie. Tam jest wszystko. Jest miłość, jest dramat, jest szczęście i łzy. Ja znam. I mam chęć życia, którą przelewam na płótna. – Dlaczego akurat teraz napisała Pani autobiografię? Dojrzałam do tego, żeby się rozliczyć z przeszłością. I żeby pokazać, że wszystko w życiu jest możliwe, że nie musimy się bać, bo nie ma sytuacji bez wyjścia. Jestem na to żywym dowodem. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska Cały wywiad dostępny w nowym numerze magazynu VIVA! w punktach sprzedaży już od czwartku, 21 listopada. SPRAWDŹ: Wychowała ich sama, byli przy niej w najtrudniejszych chwilach. Synowie Joanny Sarapaty są jej największą dumą
Wychowała ich sama, byli przy niej w najtrudniejszych chwilach. Synowie Joanny Sarapaty są jej największą dumą
"Jestem matką walczącą. Jeśli coś trapi moje dzieci, nabieram siły i staję do boju"
Od lat chroni swoją prywatność, w życiu przeszła wiele. Całą sobą oddała się sztuce i wychowywaniu synów. Christophe Zerbone oraz Jovan Jakimowicz są jej całym światem. Gdy po przeprowadzce do Barcelony nieuczciwy kolekcjoner sztuki sprawił, że straciła cały majątek, wraz z nimi tułała się po hotelach. Robiła wszystko, aby zapewnić im miłość, szczęście i obecność. Jakie łączą ich relacje? ZOBACZ TEŻ: MET Gala 2024: znamy motyw przewodni tegorocznego wydarzenia! Kim jest Christophe Zerbone? Przyszedł na świat w 1986 roku, jako owoc związku Joanny Sarapaty z pilotem, Pascalem Zerbone. Christoph jest w połowie Francuzem. Kiedy mieszkali w Barcelonie, chodził do francuskiej szkoły. Nie jest osobą publiczną i bardzo chroni swoją prywatność. Niewiele o nim wiadomo, poza tym, że pracuje w biznesie i bardzo dobrze sobie radzi. Wspiera mamę w jej działaniach artystycznych i ma bardzo dobry kontakt z młodszym bratem. Kim jest Jovan Jakimowicz? Jovan ma dziś 24 lata i jest synem Joanny Sarapaty oraz Jarosława Jakimowicza. Urodził się w 2000 roku, dwa lata po ślubie swoich rodziców. Jego imię jest dość nietypowe, nawet teraz. Joanna Sarapata wielokrotnie podkreślała, że Jovan był bardzo wyczekiwanym przez nią dzieckiem. Dzieckiem zrodzonym z wielkiej miłości. Jako dziecko, Jovan zawsze był ambitny i wiedział, czego chce. Kiedy wybierał studia, najpierw myślał o aktorstwie, jednak bardzo szybko życie zweryfikowało, co chce robić. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Czy łatwo było jej znów zaufać mężczyźnie i co z tym ślubem? „Raz bardziej chce Michał, raz ja", mówi Ewa Kasprzyk „Zmieniłem kierunek i wybrałem to, co mnie naprawdę interesuje. Wkręciło mnie to bardzo jak wiele innych spostrzeżeń, by zajmować się polityką”, mówił w rozmowie z NaTemat 21-latek, który studiuje w Northhampton. Jovan przez pewien czas mierzył się z uzależnieniem od gier. Nie zabrakło przy nim wtedy mamy, która robiła co mogła,a by pomóc ukochanemu synowi wyjść z nałogu. "Moja mama postanowiła mnie z tego wyciągnąć i zapisała na jazdą konną. To wyciągnęło mnie nie tylko z uzależnienia, ale i pomogło mentalnie" - mówił Jovan dla Plejady. Joanna Sarapata o relacji z synami W wywiadzie dla VIVY! Joanna Sarapata wróciła wspomnieniami do życia w Barcelonie. Wówczas starszy o 14 lat Christophe chodził do szkoły. Joanna Srapata chodziła wówczas z młodszym Jovanem na plażę, gdzie spędzali wspólnie cudowny czas. Te chwile były dla niej najważniejsze. Synowie są jej całym światem, choć teraz to już dorośli mężczyźni. "Opalamy się, zajadając owoce morza. Na targu u uszminkowanej Carmen kupuję świeże ryby. Z Polski przyjeżdżają przyjaciele. Na moim tarasie kwitną cytryny. Kiedy Jovan zaczyna chodzić do przedszkola, codziennie w parku rozmawiam z innymi mamami i czytam „La Vanguardię”, ucząc się języka" - wspominała Joanna Sarapata w Vivie. Joanna Sarapata z synami ma wyjątkowy kontakt. Łączy ich niezwykle silna więź, którą nie sposób złamać. Jak sama przyznaje, "jestem matką walczącą i jeśli coś trapi moje dzieci, nabieram siły i staję do boju". Jest dumna z każdego ich osiągnięcia. Tak wiele włożyła w ich wychowanie, na dodatek była samotną matką. Dzięki niej wyrośli na wspaniałych mężczyzn. "Oni są super. Wszyscy mi mówią, że moim największym osiągnięciem jest to, w jaki sposób wychowałam synów. Wychowałam ich sama. Mieliśmy zasadę, że sobie nigdy nie kłamiemy. Innym możemy opowiadać to, co chcemy, ale sobie zawsze mówimy prawdę. Powtarzałam, że jeżeli będę znała prawdę nawet najgorszą, zawsze będę umiała pomóc. Jeżeli ja nie będę znała prawdy, nikt wam nie pomoże - mówiłam. Nasz dom tak jest skonstruowany. Tak samo było w moim rodzinnym domu. Bardzo dużo ze sobą rozmawiamy i zawsze możemy na siebie liczyć. Co by się nie wydarzyło – mają dom i mnie. Jestem do ich dyspozycji. Moi rodzice powtarzali mi te same słowa. Dlatego przeszłam to wszystko, co dał mi los. Zawsze miałam świadomość mocy, jaką daje rodzina. Powtarzano mi, że jestem mądra i piękna. Nigdy nie usłyszałam, że jestem głupim osłem. Jeżeli komuś się wmówi, że jest głupi, to on w to uwierzy. Wyszłam z cudownego domu. Ten dom nauczył mnie, jak patrzeć sercem, życie nauczyło reszty. Mam synów, którzy są bardzo dobrymi ludźmi. Mamy pięć kotów i cztery psy, wszystkie zwierzęta są z przytułków. Trzeba ratować życie. Moje dzieci to wiedzą" - mówiła w wywiadzie dla Onetu. Jovan podkreśla, że najwspanialszy okres to święta. Wówczas spotyka się z mamą i bratem, ale także z innymi bliskimi. Wówczas mogą pielęgnować swoje relacje. "Święta zazwyczaj spędzam z mamą i moim bratem. Zapraszamy przyjaciół, mojego tatę z żoną Kasią i staramy się zapomnieć o sprawach codziennych. To jest czas dla nas! Prowadzimy niekończące się rozmowy na wszystkie, dosłownie wszystkie tematy" - opowiadał dla cozatydzien.pl. To niezwykłe, jak cudowną relację zbudowali we troje.
Kiedyś był największą gwiazdą, dziś wzbudza kontrowersje. O tej miłości mówiła cała Polska!
Tak potoczyły się losy Jarosława Jakimowicza i Joanny Sarapaty
W tę historię aż trudno uwierzyć... To była prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia! Jarosław Jakimowicz i Joanna Sarapata poznali się we wrześniu 1998 roku, a zaledwie trzy miesiące później... wzięli ślub. Bajkowa miłość niestety nie zakończyła się happy endem. Dlaczego? Jak prezenter i artystka się poznali? Co ich poróżniło? Oto niezwykła historia miłości Joanny Sarapaty i Jarosława Jakimowicza. View Ediplayer on the source website Jarosław Jakimowicz i Joanna Sarapata - niezwykła historia miłości, poznanie, ślub Aktor i malarka zaraz po swoim ślubie w grudniu 1998 roku udzielili VIVIE! ekskluzywnego wywiadu, w którym zdradzili nieprawdopodobną historię swojej miłości. Para poznała się podczas wernisażu w Warszawie. Jednak już kilka miesięcy przed pierwszym spotkaniem oboje czuli, że są dla siebie pisani. "Kiedy pierwszy raz zobaczyłam zdjęcie Jarka w jakiejś gazecie, zaraz zadzwoniłam do znajomej dziennikarki i zapytałam, kto to jest. Usłyszałam tylko, że kocha się w nim pół Polski i nie mam żadnych szans. Wyrzuciłam więc gazetę do kosza, a zdjęcie z pamięci. Aż do momentu, kiedy spotkałam go na imprezie w jednej z warszawskich galerii", mówiła Joanna Sarapata. Malarka wspominała, że czuła wtedy złość. Nie chciała zaprzątać sobie głowy mężczyzną, za którym ogląda się połowa kobiet w kraju. Jednak nie była w stanie stłumić swoich uczuć. "Byłam wściekła, że w facecie, który mi się podoba, tyle innych kobiet się kocha". Zdjęcie ze wspólnej sesji zdjęciowej Joanny Sarapaty i Jarosława Jakimowicza dla VIVY! z 1998 roku: Jarosław Jakimowicz czuł dokładnie to samo. Wydawałoby się, że parę trafiła strzała Amora. Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy Joanna Sarapata po raz pierwszy ujrzała swojego przyszłego męża, aktor podziwiał zdjęcie malarki. "Kiedy przeglądałem jedno z pism, zobaczyłem tam jej zdjęcie i poczułem to coś, czego nie umiem nawet nazwać. Zrobiła na mnie silne wrażenie. Za jakiś czas poczułem, że muszę jeszcze raz zobaczyć jej zdjęcie. Dla przypomnienia tego niesamowitego uczucia, którego doznałem. Za kilka miesięcy idę na jakąś imprezę i przeżywam szok: ona tam jest! Wiedziałem, że to był znak", wspominał z kolei Jarosław Jakimowicz. Pomimo, że oboje poczuli wtedy, że los próbuje ich połączyć, nie zareagowali. Na następną okazję nie musieli jednak długo czekać. Spotkali się ponownie podczas castingu do reklamy. "Musiałem znaleźć Francuzkę do reklamy. Najczęściej nie uczestniczę w castingach, ale tym razem pojechałem", mówił dwie dekady temu aktor. Okazało się, że wzięła w nim udział Joanna Sarapata, której pierwszym mężem był Francuz. "Choć źle się czułam, postanowiłam, że nie mogę dać tego po sobie poznać, bo on tam jest. Robiłam wszystko, żeby podobać się właśnie jemu i zupełnie nie myślałam o tej reklamie", wyznała malarka. Trzy miesiące później byli już małżeństwem! Natomiast w 2000 roku na świat przyszedł ich syn, Jovan. Czytaj także: Alicja Resich i Stanisław Modliński: doczekali się dwójki dzieci, rozstali się w przyjaźni Joanna Sarapata o byłym mężu, Jarosławie Jakimowiczu. Rozwód Niestety, ich miłość, choć od pierwszego wejrzenia, nie przetrwała próby czasu. Para zamieszkała wraz z synem w Hiszpanii, jednak Jarosław Jakimowicz oczekiwał od życia czegoś innego. Aktor nudził się za granicą, co chwila szukał okazji, żeby wracać do Polski. Kiedy jego żona malowała i spełniała się zawodowo, on nie potrafił znaleźć sobie zajęcia. W rodzimym kraju miał natomiast rodzinę, wszystkich znajomych oraz możliwość pracy. Po kilku latach okazało się, że Jakimowicz spędza więcej czasu w Polsce, niż ze swoją żoną i synem w Hiszpanii. Przez długi czas małżeństwo tkwiło w związku bez przyszłości. Ich uczucie zgasło równie szybko, jak się pojawiła. Podczas jednego z samotnych pobytów w Polsce Jarosław Jakimowicz poznał Joannę Gołaszewską. W 2004 roku na świat przyszedł ich syn, Jeremiasz. Nie wiadomo, dlaczego Sarapata i Jakimowicz trwali w związku, który przez tak długi czas był fikcją. Rozwiedli się dopiero w 2010 roku. Choć z początku wydawało się, że para nie rozstała się w dobrej atmosferze, Joanna Sarapata wyznała później, że nie trzyma urazy. "Nie kłócę się ani z pierwszym, ani drugim mężem, z nikim. Uważam, że to jest rodzina, a ona jest podstawą w naszym życiu i nie widzę powodu, abyśmy się nie lubili czy nie szanowali", powiedziała w rozmowie z Faktem. W rozmowie z Super Expressem zapewniała, że mimo rozstania wciąż mają dobre relacje. „Jarek pamięta o naszych świętach. Zawsze sobie składamy życzenia, jak nie telefonicznie, to sms-owo. W święta też życzymy sobie wszystkiego najlepszego. Jest tak, jak w rodzinie być powinno”, zdradziła Joanna Sarapata. Dopiero w czasie pandemii artystka wyznała, że wybaczenie partnerowi zdrady trwało długi czas. Czas, w którym musiała wspierać się lekami. „Jak już zaczęłam się z tym wszystkim godzić, dowiedziałam się, że mój mąż ma dziecko z inną kobietą, i na abarot zaczęłam brać Prozak. Rozpoczęło się życie w obłokach, bo ten lek powoduje, by nie myśleć, by zapomnieć. To był bardzo trudny czas dla mnie”, tłumaczyła Joanna Sarapata w rozmowie z Plejadą. Artystka nie jest także zaskoczona kontrowersjami, jakie wzbudza wokół swojej osoby Jarosław Jakimowicz. „Jarek zawsze był prowokatorem. Często miał inne zdanie niż jego znajomi (...). Ale był bardzo pomocny, więc ludzie go lubili. Nie wiem, jaki jest teraz, ale ludzie się zmieniają. Więc gdy ktoś mnie pyta, jak mogłam kiedyś związać się z Jarkiem, to odpowiadam, że on kiedyś był inny i ja byłam inna”, mówiła w rozmowie z Super Expressem. Warto przypomnieć, że medialna aktywność prezentera od długiego czasu analizowana jest przez Ośrodek Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych, a ostatnio były mąż Joanny Sarapaty został nawet podany do sądu. Sprawdź także: Są nierozłączni od ponad 40 lat. Oto historia miłości Ewy Kuryło i Piotra Pręgowskiego Syn Jarosława Jakimowicza i Joanny Sarapaty. Kim jest Jovan? Dziś artystka skupia się na szczęściu swoim i swoich dzieci. Owoc związku z Jarosławem Jakimowiczem – syn Jovan – jest już dorosły. Młodego mężczyznę i jego ojca diametralnie różnią poglądy. Student politologii w Londynie popierał w wyborach prezydenckich Rafała Trzaskowskiego, a kilka miesięcy później wspierał Marsze Kobiet. Jak na to reaguje ojciec Jovana, który na co dzień pracuje w Telewizji Polskiej i nie kryje się ze swoimi odmiennymi poglądami? „On jest dorosły, niezależny. Ma swoje życie do przeżycia. To mądry chłopak”, odpowiadał Jarosław Jakimowicz pewnemu internaucie. To miłe, że panowie dogadują się ponad różnicami światopoglądowymi. Sprawdź również: Grzegorz Świątkiewicz był trzecim i ostatnim mężem Katarzyny Dowbor. Dlaczego ich związek nie przetrwał? Joanna Sarapata, 2021
Syn Jarosława Jakimowicza i Joanny Sarapaty ma już 22 lata! Jak dziś wygląda Jovan Jakimowicz?
Studiuje za granicą i marzy o zmienianiu Polski...
Dwanaście lat trwało małżeństwo Joanny Sarapaty i Jarosława Jakimowicza, którego owocem jest urodzony w 2000 roku syn Jovan. W agencjach fotograficznych wiele jest jego zdjęć z przeszłości, ale znacznie trudniej znaleźć te aktualne... Co dziś robi 22-letni Jovan Jakimowicz? Sprawdzamy. View Ediplayer on the source website Jovan Jakimowicz – imię, dzieciństwo Urodzony w 2000 roku Jovan Jakimowicz przyszedł na świat 2 lata po ślubie rodziców. Imię, jakie wybrano dla chłopca budziło dwie dekady temu spore kontrowersje. „Wymyśliliśmy takie imię, ale nie umiem powiedzieć dlaczego. Poszedłem zarejestrować to imię, przy komputerze siedziała smutna pani. I gdy usłyszała Jovan, kazała mi inne wymyślić. Zapytała jeszcze od czego to pochodzi, a ja fantazjowałem, że od Jowisza. Problemem była też litera V, ale w końcu udało mi się ją przekonać”, opowiadał po latach Jarek Jakimowicz. Jarosław Jakimowicz z synem Jovanem, Warszawa, 06.09.2007 Z kolei mama Jovana nie ukrywa, że nie mogła doczekać się owocu małżeństwa z aktorem. „To było bardzo wyczekiwane dziecko, a do tego łączyła mnie wielka miłość z Jarkiem”, mówiła w Dzień Dobry TVN Joanna Sarapata, która już w 2001 roku zamieszkała z Jovanem i swoim starszym synem w Barcelonie. Artystka zapragnęła wyjechać do Hiszpanii po śmierci rodziców. Jarosław Jakimowicz został w Polsce. Jakim dzieckiem był Jovan? „Zdecydowanie wiedział czego chce. Nasza pomoc w Barcelonie miała z nim gehennę w dzieciństwie”, wspominała mama 21-latka. ZOBACZ TAKŻE: Kiedyś był największą gwiazdą, dziś wzbudza kontrowersje. O tej miłości mówiła cała Polska! Malec dorastał, stawał się spokojniejszy i ukształtowany przez hiszpańskie obyczaje. Gdy on i jego bliscy wrócili do Polski, rodziło to pewne problemy. „Po powrocie z Hiszpanii tu w szkole nie akceptowano, że mam długie włosy. Od razu były wyzwiska typu „pedał” i „gej”. A ja tego nie rozumiałem, bo 9 lat mieszkałem w Barcelonie, gdzie to, że ludzie chodzą w spodniach-rurkach i na kolorowo to coś normalnego”, mówił Piotrowi Wojtasikowi Jovan cztery lata temu. Dziś młodzieniec nie przejmuje się tego typu uwagami. Po ukończeniu liceum nastolatek podjął wymarzone studia i wyjechał z Polski. View Burdaffi on the source website Poglądy, studia i plany na przyszłość Jovana Jakimowicza Jeszcze kilka lat temu 22-latek zawodowo zajmował się tym, co bliskie Joannie Sarapacie. „Pomagam mamie w galerii, gdzie promujemy sztukę mamy oraz artystów międzynarodowych. Prowadzę tam profile w mediach społecznościowych”, opowiadał w 2018 roku. Gdy przyszło do wyboru studiów Jovan Jakimowicz pomyślał najpierw o aktorstwie. Zmienił jednak zdanie pod wpływem tego, co oglądał w telewizji. Z dnia na dzień zainteresowały do polityka i problemy ludzi. „Zmieniłem kierunek i wybrałem to, co mnie naprawdę interesuje. Wkręciło mnie to bardzo jak wiele innych spostrzeżeń, by zajmować się polityką”, mówił w rozmowie z NaTemat 21-latek, który studiuje w Northhampton. Ze względu na pandemię i studia zdalne syn malarki i aktora spędził wiele miesięcy w Polsce. Był to burzliwy czas, w którym Jovan mógł przełożyć swoje poglądy na konkretne działania. 22-latek wziął między innymi udział w Strajkach Kobiet. Jak przyjął to jego tata, który pracuje w TVP i ma zupełnie inne poglądy? „Po wrzuceniu zdjęcia na Instagrama zadzwonił do mnie i powiedział, że wspiera mnie w tym. On też wyraził swoje zdanie na temat tego, że nie zgadza się z decyzją Trybunału Konstytucyjnego”, powiedział zaskakująco Jovan. W wywiadzie dla NaTemat zdradził jednak też, że o poglądach ojca dowiedział się z mediów i internetu, w którym zaczął być aktywny. „Wcześniej nie miałem pojęcia, że ma takie poglądy. O moich wiedział, bo ja angażuję się politycznie i interesuję się tym od dawna. Na początku było mi z tym trudno, bo bliska mi osoba ma zdanie zupełnie inne niż ja. Nie wiedziałem, jak sobie z tym poradzić. Po rozmowach z innymi doszedłem do wniosku, że kluczową kwestią jest rozmowa”, wyznał 22-letni student. Czytaj też: Gołda Tencer: „Mamy mocną relację z Dawidem. Muszę powiedzieć, że dużo się uczę od syna” Jarosław Jakimowicz twierdził jeszcze kilka lat temu, że fascynacja syna światem i jego otwartość to jego ogromne zalety. „Chciałem, żeby to był człowiek, który wymykałby się polskim konwenansom. I on jest egzotyczny, ta egzotyka powoduje, że podejmuje różne decyzje. A moją rolą jako rodzica jest wspierać i akceptować. […] Myślę, że on zdobędzie świat”, podkreślał w Dzień Dobry TVN tata Jovana, który choć widzi wiele spraw inaczej, jest mocno podobny do syna wizualnie. „Zawsze jak spotykam ludzi, którzy kojarzą tatę, mówią, że jestem taki sam jak on”, zauważa 22-latek. A jakie ma plany i marzenia? „Za 10 lat chciałbym mieszkać w Warszawie. Skończyć mój wymarzony kierunek studiów w UK, wrócić tu i zmieniać Warszawę na lepsze”. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Sprawdź również: Teresa Lipowska ma tylko jednego syna. Marcin Zaliwski oddaje się nietypowej pasji Jarosław Jakimowicz z synem Jovanem, Warszawa, 06.09.2007
Joanna Sarapata: „W domu zastałam otwarte drzwi. Cały mój ruchomy majątek uległ konfiskacie’’
Do Barcelony uciekła po śmierci rodziców. Miała być dla niej azylem, mekką nowych przyjaźni i możliwości. Oszukana przez nieuczciwego kolekcjonera straciła cały majątek i wraz z synami przez wiele miesięcy, bez środków do życia, tułała się po hotelach. Barcelona zdradziła ją tak, jak ludzie. Ludziom można wybaczyć, ale czy można wybaczyć miastu? Z malarką Joanną Sarapatą do Barcelony pojechała Katarzyna Przybyszewska. Śladami gwiazd — Joanna Sarapata To nie był najłatwiejszy czas w życiu malarki. Słoneczna Barcelona okazała się piekłem, które na zawsze zmieniło nie tylko ją, ale również jej synów. Ale jak w nieznanym miejscu zorganizować życie? Szybko nawiązuję kontakty. Chodzę po galeriach. Rozmawiam po francusku, jeszcze wtedy nie znam hiszpańskiego. Wszyscy biorą mnie za Francuzkę. Moje obrazy się podobają, fakt, że ma je w swojej kolekcji José Carreras, też robi wrażenie. Któregoś razu w jego domu staję przed płótnem Modiglianiego. Myślę: Modigliani i Sarapata na jednej ścianie. Dzięki Carrerasowi zresztą poznaję ciekawych ludzi. Koncerty, wystawy, przyjęcia się nie kończą. Wino leje się strumieniami. Kolekcjonerzy odwiedzają mnie w domu. Zaczynam sprzedawać swoje płótna, nawet po 10 tysięcy euro. Czuję się doceniona jako artystka, bo w Hiszpanii artysta to jest ktoś, w Polsce mówi się o nas „bida z nędzą”. Mój starszy syn Christophe chodzi do szkoły. Z młodszym, Jovanem, każdego ranka jadę na plażę. Opalamy się, zajadając owoce morza. Na targu u uszminkowanej Carmen kupuję świeże ryby. Z Polski przyjeżdżają przyjaciele. Na moim tarasie kwitną cytryny. Kiedy Jovan zaczyna chodzić do przedszkola, codziennie w parku rozmawiam z innymi mamami i czytam „La Vanguardię”, ucząc się języka. Potem kawa. Obowiązkowa w Hiszpanii. Popołudniami maluję. Mam wenę. Po śmierci rodziców i polskiej szarości zaczynam oddychać pełną piersią. Barcelońska sielanka… …która widocznie nie mogła wiecznie trwać. Christophe, mój straszy syn, ponieważ jest Francuzem, chodził do francuskiej szkoły. Zaprzyjaźnił się tam z pewnym chłopcem. Chłopiec bywał u nas w domu i wszędzie widział obrazy. Powiedział któregoś razu, że jego ojciec jest kolekcjonerem i chętnie zobaczyłby moją sztukę. Pan Alcaraz, bo tak się nazywał ów ojciec, elegancki, świetnie ubrany mężczyzna z drogim zegarkiem na ręku, w złotych spinkach u mankietów, zjawił się pewnego popołudnia w moim domu. I od tamtego momentu nasze życie zupełnie zmieniło swój bieg. To znaczy? Pan Alcaraz zakochał się w moich obrazach. Rozmowa z nim o sztuce była pasjonująca. Mówił, że ma w domu Picassa, wydawał się być poważnym kontrahentem. Nawiasem mówiąc do dziś nie wiem, czy ten Picasso był prawdziwy. Ale wtedy Alcaraz roztoczył przede mną niezwykłą wizję współpracy i straciłam czujność. Zaproponował mi 15 tysięcy euro miesięcznie pensji, żebym tylko malowała. Zaoferował również, że pokrywa rachunki wynajmu domu i szkoły dla synów. Miał moje obrazy sprzedawać na świecie. Pierwszy kontrakt był na Kostarykę. Ponieważ już miałam sporo płócien, z nimi przyjechałam z Polski, wybrał około 100. Jeszcze kilkanaście domalowałam i podpisaliśmy umowę na wywóz obrazów do galerii w Kostaryce. O Kostaryce mówiło się wtedy, że to jest Saint-Tropez Ameryki. To mogła być szansa ekspansji poza Europę. Szczęśliwa podpisałam pierwszą umowę, wypiliśmy szampana, obrazy wyjechały z Barcelony i zaczął się koszmar. Jak to możliwe? Nigdy nie zobaczyłam nawet pierwszych obiecanych 15 tysięcy euro. Pan Alcaraz od początku kluczył, wykręcał się, że koszt ram był duży, że wywóz też go kosztował… Wciąż pozytywnie nastawiona przyjmowałam jego tłumaczenie. To było pierwsze oszustwo w moim życiu. Nigdy nie przypuszczałam, że coś takiego może się wydarzyć w świecie sztuki. Wychodziłam z założenia, że sztuką zajmują się kulturalni ludzie, a kulturalny człowiek ma klasę. Mój barceloński „kolekcjoner z klasą” nagle zmienił biuro i mnie o tym nie poinformował. I co zrobiłaś? Coraz bardziej zaniepokojona odnalazłam nowe biuro i domagałam się wypełnienia warunków umowy. W biurze obrazy wisiały na ścianach, obsługa była bardzo miła, ale pan Alcaraz kłamał dalej. Zrzucał wszystko na marszanda z Kostaryki. Moja pozycja była beznadziejna: Nie mam obrazów, nie mam pieniędzy. Muszę czekać. Pan Alcaraz strzepnął pyłki z nienagannie skrojonej marynarki. „Możemy pani wypłacać po 30 euro dziennie”, powiedział wspaniałomyślnie. „Ale jak to?”, spytałam. „Mam dwóch synów, wynajmuję drogi apartament?”. „Rachunki będziemy pokrywać”, odpowiedział już zniecierpliwiony pan Alcaraz i dał mi do zrozumienia, że moja wizyta dobiegła końca. Jeszcze poprosiłam o podpisanie kontraktu stwierdzającego prawdziwość jego obietnic. Szybko złożył zakrętas na świstku. Ściskając w jednej dłoni kontrakt, w drugiej 30 euro wyszłam z biura. Świat wokół wirował. W pośpiechu w czarne worki na śmieci pakowałam ubrania chłopców i swoje Trzydzieści euro to trochę mało, by przeżyć z dwójką dzieci w Barcelonie… Drugie 30 euro wysyłał mi mój mąż, Jarek. Ale nie narzekałam. Myślałam: Jestem przecież zaradna, dam sobie radę. Ale druga myśl wracała coraz bardziej natrętnie: To nie skończy się dobrze. Nie ma szans. Dlaczego nie malowałaś? Nie mogłam. Zamknęłam się w sobie. Wena uciekła bezpowrotnie, po domu walały się porzucone pędzle i płótna. Nie miałam nawet siły, by wziąć do ręki ołówek. Codziennie rano wodą popijałam dwie waleriany. Brałam Jovana w wózek i jechałam na plażę. To była jedyna szansa, by przetrwać. Gdybym zostawała w domu, pewnie bym zwariowała. Nie miałam do kogo zadzwonić, odezwać się. Ludzie nie chcą słuchać o problemach. Każdy ma swoje. W tamtym czasie, zgodnie z efektem domina, dostałam wiadomość z Polski. Mój mąż będzie ojcem. Jest inna kobieta. Wtedy załamał się cały mój świat, zwłaszcza że okazało się, że pod moją nieobecność mąż zastawił dom rodziców. Ostatnia szansa na pieniądze zniknęła bezpowrotnie. Byłam sama, zdradzona, w obcym kraju, mieście, bez pieniędzy i szans na zarobek. Nie mogło być gorzej. Mogło. Po sześciu miesiącach czekania na pieniądze i upokarzającego codziennego odbierania 30 euro z biura pana Alcaraza wróciłam do domu po odprowadzeniu młodszego synka do przedszkola i zastałam otwarte drzwi. W domu było siedem osób. Nieznani ludzie kręcili się po pokojach, oglądali meble, zaglądali do szaf i szafek. Stanęłam na środku jak wryta. Ktoś podszedł do mnie, przedstawił się, podał krótką informację. Zrozumiałam, nawet z moim wówczas słabym hiszpańskim. Od miesięcy nikt nie płacił rachunków. Ludzie kręcący się po domu zaczęli pakować meble, sztalugi, komputery chłopców, nawet obrusy… „Ma pani 20 minut”, ktoś powiedział. Dwadzieścia minut? Na co? Na spakowanie ubrań i nic niewartych rzeczy. Cały mój ruchomy majątek uległ konfiskacie. W pośpiechu w czarne worki na śmieci pakowałam ubrania chłopców i swoje. Książki? Przecież Christophe ma maturę! – myślałam. Musi mieć książki! Jedyne, co zdołałam uchować, to moje zegarki z brylantami. Włożyłam je mimochodem do kieszeni. Przecież nie będą mnie sprawdzać. Jakaś pani wspaniałomyślnie wręczyła mi rodowy herb mojej rodziny. Wyszłam z domu z kilkoma workami, królikiem i rybką w akwarium. Jak pijana. A pan Alcaraz? „Pani Joanno – mówił – proszę się nie martwić. Wszystko załatwimy. Znaleźliśmy pani aparthotel. Zatrzyma się pani tam do rozwiązania sprawy”. „Czemu nie płaciliście czynszu?”, zapytałam. „Wszystko załatwimy”, powtórzył pan Alcaraz i zostawił mnie w hotelu. Recepcjonistka patrzyła na mnie podejrzliwie. „Tu nie można ze zwierzętami”, powiedziała oschle. Spojrzałam na tabliczkę. Było napisane „No perros”, czyli że nie można wprowadzić się z psami. „To nie są psy”, odpowiedziałam. Sama się zdziwiłam, że nagle wstąpiła we mnie jakaś dziwna siła. Wprowadziłam się z królikiem, rybką i 10 workami na śmieci pełnymi przeróżnych rzeczy. Najgorsze było przede mną: iść po synów do szkół i powiedzieć im, że nie mamy domu. Cały wywiad Katarzyny Przybyszewskiej z Joanną Sarapatą do przeczytania w nowej VIVIE!, dostępnej w kioskach od 17 maja! Co jeszcze w nowej VIVIE! 10/2018? Kinga Korta o najważniejszej życiowej roli, czyli macierzyństwie. Czy spektakularna metamorfoza wpłynęła na to, jak postrzega samą siebie Karolina Szostak? „Barcelona zdradziła ją tak jak ludzie”, pisze Katarzyna Przybyszewska. Niezwykła historia, znanej malarki - Joanny Sarapaty. Bogumiła Wander i Krzysztof Baranowski o kulisach związku, małżeństwie, sile namiętności i życiowych pasjach. A także, nieznana twarz aktora. Czy Piotr Polk naprawdę jest taki „grzeczny”?
Weronika Rosati pozuje nago w ciąży! Dlaczego się na to zdecydowała?
Weronika Rosati wkrótce zostanie mamą! To będzie pierwsze dziecko artystki i jej partnera, znanego ortopedy, Roberta Śmigielskiego. Aktorka w ciąży prezentuje się zjawiskowo. Uśmiech nie schodzi z jej twarzy. Nic dziwnego, że zdecydowała się w wyjątkowy sposób upamiętnić ten wspaniały czas. A efektami podzieliła się z fanami na swoim Instagramie! Zobacz też: „Dla mnie zawsze najważniejsza była, jest i będzie rodzina”. Teresa Rosati obchodzi dziś urodziny! EKSKLUZYWNA SESJA VIVY! Nagi portret Weroniki Rosati Weronika Rosati zapozowała nago do obrazu autorstwa Joanny Sarapty. „Malarstwo to kolejny sposób na prowadzenie dziennika”, opisała zdjęcie. Fani aktorki nie kryją zachwytu oryginalną pamiątką z okresu ciąży. W komentarzach piszą: „Cudownie”, „Będzie pamiątka!”, „Weronika, będziesz miała piękną pamiątkę”. Polecamy: Weronika Rosati jest w ciąży! TYLKO U NAS Komentarz menadżerki aktorki Ciąża Weroniki Rosati Dwa lata temu w magazynie „Show” mówiła: „Wiem, że bardzo chcę zostać mamą, ale rodzinę muszę stworzyć z odpowiednią osobą, taką, z którą chcę być do końca życia. Bardzo wierzę w miłość i w to, że jeśli ona będzie, wszystko inne też się pojawi”. Dziecko Weroniki Rosati i Roberta Śmigielskiego przyjdzie na świat jeszcze w tym roku! Jak donosił niedawno magazyn „Party”, aktorka spodziewa się córeczki! Weronika Rosati nie zwalnia tempa! Właśnie pojawiła się w nowej produkcji TVN. Serial „Diagnoza” bije rekordy popularności! Podobno nie rezygnuje również ze swojego planu treningowego! A inspiracją jest dla niej sama Anna Lewandowska, która doskonale wie, jak dbać o formę w czasie ciąży. Polecamy też: Weronika Rosati urodzi chłopca czy dziewczynkę? Znamy płeć i imię dziecka!