Wzięli ze sobą ślub zaledwie po roku znajomości. Teraz Krzysztof i Joanna Ibiszowie wyjawiają, dlaczego byli fanami takiej decyzji. Mieli zupełnie różne powody
Poznali się w czasie pandemii, a już po roku stanęli na ślubnym kobiercu. Dziś Joanna i Krzysztof Ibiszowie bez ogródek opowiadają o kulisach tej decyzji. Choć oboje byli przekonani, że chcą spędzić życie razem, każde z nich miało zupełnie inne powody, by powiedzieć „tak”. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl zdradzili także, czego żałują i dlaczego Krzysztof chciałby poznać swoją żonę znacznie wcześniej.
Miłość od pierwszego wejrzenia, spontaniczna decyzja czy świadomy wybór? Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie ukrywali, że ich historia rozwijała się w wyjątkowo szybkim tempie. Poznali się w czasie pandemii, a już po roku znajomości powiedzieli sobie „tak”. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl wrócili wspomnieniami do tamtego momentu i zdradzili, co stało za decyzją o ślubie podjętą tak szybko. Co ciekawe, każde z nich patrzyło na to nieco inaczej. „Dla mnie to był akt szaleńczej miłości” Czy ślub zaledwie rok po poznaniu to odwaga, szaleńcza miłość, a może coś zupełnie innego? Gdy Rafał Kowalski zadał to pytanie, odpowiedzi małżonków były pełne humoru. „Akty głupot. O czym przekonaliśmy się nie raz” – zażartowała Joanna Ibisz, po czym szybko dodała: „Nie, nie. Nie, różnie bywa. Myślę, że trochę tego i trochę tego. Wiesz, takiego nie analizowania wszystkiego, tylko po prostu brania życia takim, jaki jest”. Joanna również przyznała, że nie należeli do par, które miesiącami rozpisują wszystkie za i przeciw. „Myślę, że jakoś tego bardzo nie przemyśleliśmy. Stwierdziliśmy tak na żywioł, że chcemy wziąć ślub i nie było na to zatem jakiejś takiej większej filozofii, czy to za szybko, czy za późno”. Jednak dla Krzysztofa motywacja była bardzo konkretna i przede wszystkim emocjonalna. „Dla mnie to był akt szaleńczej miłości jednak. I nie kalkulowałem tego w żaden sposób, czy to jest ważne czy nie, czy jestem starszy, czy młodszy. Niczego, po prostu się zakochałem i chciałem, żebyśmy byli rodziną”. Joanna i Krzysztof mieli różne powody Choć oboje byli zgodni co do samej decyzji, każde z nich patrzyło na ślub z nieco innej perspektywy. Krzysztof Ibisz zwrócił także uwagę na bardzo praktyczny, ale też radosny aspekt całego wydarzenia. „Może powiemy, słuchaj, my kochamy imprezy. I dla nas zrobienie takiej fajnej imprezy dla przyjaciół, rodziny, znajomych, że my się też fajnie pobawimy, to było super”. Jednocześnie przyznał, że wraz z ceremonią pojawiły się także emocje, których wcześniej się nie spodziewała. „Powiem Ci, że w ogóle ten ślub mnie tak uniósł, że to cudownie, że jesteśmy mężem i żoną. Ja to tak odbieram”. Joanna patrzył na sprawę bardziej przez pryzmat budowania wspólnej przyszłości. „Ja myślę, że po prostu, przynajmniej dla mnie, jeżeli chcieliśmy być w takim związku stałym i też mieć dzieci, to dla mnie to było ważne, żebyśmy mieli ślub”. W jednym byli jednak całkowicie zgodni. Najważniejsze było to, że obie strony chciały dokładnie tego samego. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej „Myślę, że tak miało być” Podczas rozmowy pojawił się także temat momentu, w którym się poznali. Czy był idealny? Joanna nie ma wątpliwości. „Myślę, że po prostu to był taki moment. Myślę, że tak miało być, dlatego właśnie poznaliśmy się w pandemii, dzięki czemu mieliśmy czas, żeby się poznać, co już mówiliśmy nie raz, myślę, w różnych wywiadach. I tak po prostu miało być”. To właśnie czas spędzony razem miał pozwolić im zbudować relację, która szybko doprowadziła do decyzji o ślubie. Krzysztof przyznał jednak, że jest jedna rzecz, której czasami żałuje. „Przyznam, że chciałbym Asię spotkać wcześniej”. Wyznanie Krzysztofa Ibisza poruszyło wszystkich To właśnie ten fragment rozmowy wywołał największe emocje. Zapytany, dlaczego chciałby poznać Joannę wcześniej, odpowiedział bez chwili zawahania: „Żeby z Asią dłużej być. Żeby być dłużej po prostu, cieszyć się sobą”. Po chwili rozwinął swoją myśl. „Mamy teraz dwójkę dzieci, a może byśmy mieli trójkę, gdybyśmy poznali się 10 lat wcześniej”. Dodał również: „Oczywiście, ale przesuwając ten czas, może gdybym ja był młodszy, wtedy może byśmy mieli trójkę, ale dłużej moglibyśmy się cieszyć sobą, życiem, rodziną, wspólnymi przygodami, podróżami, wszystkim tym, co kochamy w życiu”. Joanna przyznała, że ten temat pojawia się w ich rozmowach regularnie. „Tak po prostu rozmawiamy o tym, że szkoda, że Krzysztof nie jest 10-15 lat młodszy, bo wtedy moglibyśmy dłużej cieszyć się sobą”. Planują wspólną przyszłość na długie lata Choć małżonkowie z uśmiechem wspominają o upływającym czasie, nie brakuje im optymizmu. Krzysztof Ibisz zakończył rozmowę charakterystycznym dla siebie akcentem. „Ja się jednak zaprogramowałem na 120, więc jestem dopiero w połowie”. Trudno o lepsze podsumowanie ich podejścia do życia. W historii Joanny i Krzysztofa Ibiszów nie ma wielkich kalkulacji ani skomplikowanych planów. Jest za to spontaniczność, przekonanie, że „tak miało być”, i przekonanie, że warto korzystać z każdej wspólnej chwili. To właśnie dlatego decyzja o ślubie po roku znajomości wydawała im się czymś całkowicie naturalnym. Czytaj też: TYLKO U NAS: Poznali się zupełnym przypadkiem, połączył ich nieoczywisty temat. Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie zapomną pierwszego spotkania... Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website Źródło: rozmowa Rafała Kowalskiego z Joanną i Krzysztofem Ibiszami dla Viva.pl
TYLKO U NAS: Poznali się zupełnym przypadkiem, połączył ich nieoczywisty temat. Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie zapomną pierwszego spotkania...
Choć ich historia zaczęła się od przypadkowego spotkania, dziś trudno wyobrazić sobie ją bez wspólnych pasji. Joanna i Krzysztof Ibiszowie w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu „Kula VIVY!” opowiedzieli o tym, jak joga pojawiła się w ich życiu i dlaczego stała się czymś więcej niż tylko aktywnością fizyczną.
Joanna i Krzysztof Ibiszowie od lat pokazują, że udany związek buduje się nie tylko na uczuciach, ale także na wspólnych doświadczeniach. W najnowszej rozmowie dla „Kuli VIVY!” wrócili wspomnieniami do początków swojej relacji, a także opowiedzieli o tym, jaką rolę odgrywa w niej joga. Nie zabrakło osobistych anegdot, ciepłych wspomnień i refleksji o czasie spędzanym razem. Czy joga połączyła Joannę i Krzysztofa Ibiszów? Historia zaczęła się od jednego pytania Historia Joanny i Krzysztofa Ibiszów od początku miała w sobie coś filmowego. Jak zdradziła Joanna Ibisz w wywiadzie dla magazynu „Pani”, para poznała się na początku pandemii COVID-19 w klubie sportowym w centrum Warszawy. To właśnie tam po raz pierwszy zwróciła uwagę na jednego z najbardziej rozpoznawalnych prezenterów w Polsce. Choć trudno mówić o miłości od pierwszego wejrzenia, jedno jest pewne – temat jogi okazał się idealnym początkiem rozmowy, która z czasem przerodziła się w coś znacznie większego. Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim prowadzący nie mógł pominąć pytania, które nasuwało się samo. Czy joga rzeczywiście łączy ludzi? „Rozumiem, że to jest nawiązanie do naszej historii. [...] No, wiesz, chodzi o to, że nas trochę połączyła, ale raczej to było takie zagadanie o jogę” – odpowiedziała Joanna Ibisz. Dziś joga zajmuje w ich życiu zupełnie inne miejsce niż na początku znajomości. Nie jest już tylko wspomnieniem pierwszej rozmowy, ale także sposobem na wspólne spędzanie czasu. Para zdradziła, że nawet jedną z ważnych rocznic postanowiła świętować właśnie w takim klimacie. „Natomiast drugą rocznicę ślubu spędziliśmy na wyjeździe jogowym” – opowiedziała Joanna. „Pojechaliśmy na takie warsztaty i tam świętowaliśmy rocznicę ślubu. Było bardzo przyjemnie” – dodał Krzysztof. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej Krzysztof Ibisz nie udawał eksperta. Tak naprawdę zaczęła się rozmowa o jodze Wiele osób mogłoby przypuszczać, że joga była jedynie wygodnym pretekstem do rozpoczęcia znajomości. Jak się jednak okazuje, Krzysztof Ibisz już wcześniej interesował się tą formą aktywności i miał za sobą pierwsze doświadczenia związane z praktyką. „Rzeczywiście zagadałem Asię o jogę, jak pierwszy raz ją zobaczyłem” – wspominał Krzysztof Ibisz. Rafał Kowalski nie krył ciekawości. „Ale miałeś wtedy pojęcie o jodze?” – zapytał. Joanna odpowiedziała natychmiast: „Właśnie miał”. Prezenter wyjaśnił, skąd wzięło się jego zainteresowanie tą formą aktywności: „Troszkę tak, bo ja kiedyś uczęszczałem na zajęcia, potem miałem przerwę, potem znowu i wciąż mi chodzi po głowie, że to byłoby dla mnie super”. Choć od pierwszego spotkania minęło już kilka lat, temat jogi wciąż pozostaje obecny w ich życiu. Co więcej, Krzysztof Ibisz uważa, że może ona pozytywnie wpływać również na relacje między partnerami. „Ale joga w ogóle dla par, czy na warsztatach, czy jak po prostu pójść na zajęcia, to jest cudowna sprawa” – podsumował. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
TYLKO U NAS: Wzruszające wyznanie Krzysztofa Ibisza dotyczące żony. Poszło o dużą różnicę wieku. "Żałuję, że..."
Joanna i Krzysztof Ibiszowie nie mają wątpliwości, że spotkali się dokładnie wtedy, kiedy powinni. Choć oboje podkreślają, że los idealnie pokierował ich drogami, w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu "Kula VIVY!" przyznali też, że jest jedna rzecz, której czasami żałują. Ich słowa o miłości, rodzinie i wspólnym czasie trudno czytać bez wzruszenia.
Nieczęsto zdarza się, by para z taką czułością i spokojem opowiadała o swojej relacji. Joanna i Krzysztof Ibiszowie mówią o wdzięczności za to, co mają dziś, i o pragnieniu, które wielu zakochanych doskonale rozumie — by wspólnego czasu było po prostu więcej. „Tak miało być”. Joanna i Krzysztof Ibiszowie o momencie, w którym spotkały się ich drogi Wiele par zastanawia się czasem, czy gdyby spotkały się wcześniej albo później, ich historia potoczyłaby się inaczej. To właśnie od takiej refleksji rozpoczęła się rozmowa Rafała Kowalskiego z Joanną i Krzysztofem Ibiszami. Dziennikarz zauważył, że w życiu często ogromne znaczenie ma odpowiedni moment. Joanna Ibisz nie miała wątpliwości, że ich historia wydarzyła się dokładnie wtedy, kiedy powinna. „Myślę, że po prostu to był taki moment. Myślę, że tak miało być, dlatego właśnie poznaliśmy się w pandemii, dzięki czemu mieliśmy czas, żeby się poznać. [...] I tak po prostu miało być” – powiedziała. Krzysztof Ibisz spojrzał jednak na tę historię także z innej perspektywy. „Może tak, ale przyznam, że chciałbym Asię spotkać wcześniej” – wyznał. Joanna przyznała, że podobne rozmowy często pojawiają się w ich domu. „Często mówimy, że chcielibyśmy mieć przed sobą jeszcze więcej wspólnego czasu” – zaznaczyła. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej „Żeby z Asią dłużej być”. Najbardziej wzruszające wyznanie Krzysztofa Ibisza Słowa Krzysztofa Ibisza o tym, że chciałby poznać Joannę wcześniej, wybrzmiały na tyle mocno, że Rafał Kowalski postanowił wrócić do tego wątku. Poprosił prezentera o rozwinięcie swojej myśli. Odpowiedź okazała się niezwykle szczera i poruszająca. Krzysztof Ibisz nie ukrywał, że gdy myśli o wcześniejszym spotkaniu z Joanną, przede wszystkim wyobraża sobie jeszcze więcej wspólnych doświadczeń. „Żeby z Asią dłużej być. Żeby być dłużej po prostu, cieszyć się sobą. Mamy teraz dwójkę dzieci, a może byśmy mieli trójkę, gdybyśmy poznali się 10 lat wcześniej. [...] Może gdybym ja był młodszy, wtedy może byśmy mieli trójkę, ale dłużej moglibyśmy się cieszyć sobą, życiem, rodziną, wspólnymi przygodami, podróżami, wszystkim tym, co kochamy w życiu” – opowiadał. Joanna Ibisz potwierdziła, że podobne refleksje pojawiają się między nimi regularnie: „Tak po prostu rozmawiamy o tym, że szkoda, że Krzysztof nie jest 10-15 lat młodszy, bo wtedy moglibyśmy dłużej cieszyć się sobą”. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Po sześciu latach wciąż patrzą na siebie z zachwytem. W VIVIE! Joanna i Krzysztof Ibiszowie zdradzają sekret małżeństwa: "Wciąż czuję motyle w brzuchu"
Nie udają idealnej pary, ale właśnie w tym tkwi ich siła. Joanna i Krzysztof Ibiszowie otwarcie mówią o tym, co pomaga im pielęgnować bliskość. Po sześciu latach związku nadal znajdują czas tylko dla siebie i nie kryją, że uczucie między nimi wciąż ma się dobrze.
Mają silne temperamenty, różnią się od siebie, przechodzili przez trudne momenty i nieraz musieli na nowo odnajdywać drogę do siebie. Dziś jednak Joanna i Krzysztof Ibiszowie mówią o swojej relacji z czułością, dojrzałością i rozbrajającą szczerością. To właśnie wspólne randki, rozmowy i gotowość do wzajemnej pracy sprawiły, że po sześciu latach wciąż potrafią poczuć się jak na pierwszym spotkaniu. „Zapaliła się iskra, wróciła wzajemna fascynacja. Zrozumieliśmy, że nigdy nie zniknęła” – wspomina Joanna. A Krzysztof nie ma wątpliwości: „Wciąż czuję motyle w brzuchu. Kocham i jestem zakochany”. Joanna i Krzysztof Ibiszowie w VIVIE! o pielęgnowaniu swojej miłości. Tak dziś wygląda ich relacja – Optymista i… sceptyczka. Joanna: Trochę tak. Moje ulubione motto życiowe brzmiało: „Stabilizacja motylka to szpilka”. Szczyciłam się nim, wpisałam jako bio na Instagramie i Facebooku. Znajomi żartowali: „Kudzbalską wszędzie nosi, wyjdzie za mąż na samym końcu!”. Nagle się okazało, że byłam pierwszą wśród moich koleżanek, która wzięła ślub. Potem ciąża, dziecko… Było to dla mnie bardzo trudne. Muszę przyznać, że na początku zupełnie nie umiałam się w tym odnaleźć. Krzysztof rozwijał przede mną wizję wspólnej przyszłości, jednak decyzje, jakie chciał podejmować, nie były z nią spójne. Oboje wykonaliśmy ogrom pracy, by lepiej zrozumieć samych siebie, a następnie siebie nawzajem. Krzysztof: Dla mnie ślub był oczywistością, chciałem zbudować sobie nowe życie. Wykorzystać szansę na miłość, na rodzinę. Chciałem załapać się na moment, kiedy będę dzieci wypuszczał w świat. Chciałem to zobaczyć, poczuć, przeżyć. Przy dorastaniu moich starszych synów byłem za mało obecny, mam tego świadomość. Dzieciństwo Boryska i Helenki chłonę garściami. W naszym związku z Asią mieliśmy różne przygody, ale zawsze coś nas do siebie ciągnęło. Ciągle wracaliśmy. Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" Joanna: Ty wracałeś. Krzysztof: Ja wracałem, a ty przyjmowałaś mnie z powrotem. Joanna: Zawsze ciągnęło nas do siebie. Krzysztof: Nawet w najtrudniejszych chwilach, których było sporo, nigdy nie padło ostateczne „do widzenia”. Joanna: Kiedy poznałam Krzysztofa, nie wiedziałam, jakie programy obecnie prowadzi. Pamiętałam go z dziecięcych lat, ale nie znałam jego aktualnego medialnego wizerunku. Nie miałam telewizora, ten świat w ogóle mnie nie interesował. Nie zakochałam się w osobie publicznej, tylko w fajnym chłopaku, który był harcerzem i opowiadał mi, co wyczyniał na obozach. Kiedy jego praca z impetem wtargnęła do naszego życia, nagle w domu pojawiła się „postać medialna”, z którą nie umiałam się dogadać. W natłoku codzienności i spraw zawodowych za mało było jego. Nie chciałam Krzysztofa Ibisza, tylko mojego Krzysia. Pytałam: Gdzie jest ten mój chłopak z podwórka? Próbowałam się do niego dogrzebać, dobić, w końcu się poddałam. To był pierwszy punkt zwrotny. Krzysztof: Przez sześć lat zaliczyliśmy liczne górki i dołki. Widocznie musieliśmy przejść tę wyboistą drogę. Wierzę, że byliśmy sobie przeznaczeni. Jesteśmy swoimi lustrami. Latarnią morską, która oświetla te rzeczy, które powinniśmy w sobie przerobić. Pracowaliśmy nad sobą. Wydaje mi się, że miłość jest dobrym pretekstem, żeby zmienić się dla drugiego człowieka. Dla siebie również, ale też po to, aby łatwiej i przyjemniej żyło się w związku. Uważam, że jesteśmy – przynajmniej ja jestem – na innym etapie niż przed spotkaniem Asi. Czasami to były bolesne wspólne lekcje, ale dla mnie bardzo cenne i potrzebne. Może dlatego się spotkaliśmy? Joanna: Też tak uważam. Wszystko do siebie pasowało, nawet zapach. Do dziś rozczula mnie zapach perfum, które Krzysztof miał na pierwszej randce. A z drugiej strony bywało wiele trudnych chwil. Pokonaliśmy je, żeby dojść do punktu, w którym jesteśmy. Mam wrażenie, że teraz nasz związek jest bardziej spójny z nami obojgiem, z naszymi pragnieniami. Dużo czasu nam to zajęło… [...] – Z ciekawości – leczy Pani męża? Joanna: Krzyś nie lubi, jak go leczę. Zwykle mi nie wierzy, gdy mówię, co ma zrobić. Czasami korzysta z moich porad i… dziwi się, że zadziałały (śmiech). Preferuje metody konwencjonalne, szkiełko i oko. Potrzebuje czasu, żeby oswoić się z metodami naturalnymi, które cenię. Krzysztof: A ja bardzo cenię Asię. Zaimponowała mi od początku, że mimo pracy w modelingu skończyła tak trudne studia. Jest mądrą dziewczyną, ma poukładane w głowie. Ciekawa świata. Łączy wiedzę medycyny zachodniej z holistycznym podejściem do człowieka w medycynie wschodniej. Skupia się na przyczynie, żeby wyleczyć skutek. Wspieram ją we wszystkim, co robi. [...] Czytaj też: Są razem od sześciu lat, razem przetrwali wzloty i upadki. Tylko w VIVIE! wyznają: „W najtrudniejszych chwilach nigdy nie padło ostateczne „do widzenia” – Chodzicie na randki? Joanna: Najbliższa w sobotę. Mamy umowę, że idziemy na randkę raz na dwa tygodnie. Czasami się udaje, czasami trochę mniej, ale staramy się tego pilnować. Paradoksalnie łatwiej nam się zmobilizować przy dwójce dzieci. Pamiętam jeden z momentów, kiedy nie układało nam się w związku. Mimo to postanowiliśmy jednak spędzić wieczór we dwoje. Poszliśmy do klubu Pod Gigantami Piotrka Kędzierskiego i… zadziała się magia. Chwilę wcześniej nie mogliśmy się dogadać, nagle poczuliśmy się jak na pierwszej randce. Zapaliła się iskra, wróciła wzajemna fascynacja. Zrozumieliśmy, że nigdy nie zniknęła. Krzysztof: Prowadziłem kiedyś program „Czar par”, jego znakiem były dwa gruchające gołąbki. My takimi gołąbkami nie jesteśmy. Mamy zbyt mocne temperamenty. Na randkach chodzimy do kina, teatru, jeździmy na wycieczki rowerowe. Uwielbiamy miejsca, w których można coś zjeść, a potem potańczyć. Joanna: Nie za bardzo umiemy, ale się tym nie przejmujemy (śmiech). Taniec to wyrażanie emocji. Z okresu „przed dziećmi” najbardziej brakuje mi właśnie takiego spontanicznego wypadu na tańce. Lubiłam się wyszaleć. Oboje mamy wewnętrznego chochlika, on nas połączył. Krzysztof: Cudowne, że mogę poimprezować z żoną! To wielka frajda. – Piękne wyznanie! Czego dowiedziała się Pani o sobie w tym związku? Joanna: Z najważniejszych rzeczy – poznałam swoją wartość. Przejrzałam się w nim jak w lustrze. Związek z Krzysztofem nauczył mnie jasnej komunikacji: co czuję, czego potrzebuję, co mi nie odpowiada, jakie emocje buzują w środku, jaka jestem naprawdę. Wcześniej, gdy moje ciało podpowiadało, że coś jest nie tak, ignorowałam te sygnały. Teraz się wsłuchuję. Żartowałam, że Krzysztof jest twardym przeciwnikiem. Ja też. Okazało się, że oboje jesteśmy mocni. Może banalnie to zabrzmi, ale przy moim mężu spotkałam się ze sobą. Przestałam żyć w iluzji. Krzysztof również. Wsłuchaliśmy się w siebie z osobna i dzięki temu jesteśmy bliżej siebie jako para. Nasz związek stał się głębszy, prawdziwszy. Nie wiemy, co nas jeszcze czeka, ale… Krzysztof: …jeśli nie kochasz siebie, nie możesz dać miłości drugiej osobie. – Czego Pan nauczył się od żony? Krzysztof: Cały czas się uczę życia tu i teraz. Zawsze byłem optymistą, mam to po mamie. Kocham życie, chłonę je całym sobą. Asia też taka jest. Oboje jesteśmy pozytywnie zakręceni, ale dzięki żonie udoskonaliłem tę umiejętność. Nigdy nie trząsłem się z lęku o przyszłość, ale lubiłem planować. Byłem control freakiem, wszystko musiałem mieć poukładane. I wciąż mam. Przy Asi praktykuję sztukę odpuszczania i dobrze mi z tym. Dwudziestego trzeciego kwietnia minęło sześć lat, a ja wciąż czuję motyle w brzuchu. Kocham i jestem zakochany. Uwielbiam na nią patrzeć i z nią rozmawiać. Albo milczeć, jedząc orzeszki i oglądając film. Każdy moment mi się podoba. Kocham każdą minutę spędzoną z moją żoną. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Miłość ich uskrzydla, tym imponują sobie najbardziej. W VIVIE! Joanna Ibisz zdobyła się na szczere wyznanie o mężu. Te słowa poruszają
Joanna i Krzysztof Ibiszowie w szczerym wywiadzie opowiedzieli Beacie Nowickiej o swoim małżeństwie, wzajemnym wsparciu oraz cechach, które najbardziej w sobie cenią. Nie zabrakło osobistych wyznań o miłości, rozwoju i codziennym życiu.
Patrzą na siebie z zachwytem, mówią o sobie z czułością i nie mają wątpliwości, że spotkali się we właściwym momencie życia. Joanna i Krzysztof Ibiszowie po raz pierwszy tak szczerze opowiadają Beacie Nowickiej o tym, co sprawia, że ich relacja jest tak wyjątkowa. O miłości, która dojrzewa, ale nie traci namiętności, o wzajemnej inspiracji i codzienności, którą wciąż przeżywają z ekscytacją. "Dwudziestego trzeciego kwietnia minęło sześć lat, a ja wciąż czuję motyle w brzuchu. Kocham i jestem zakochany. Uwielbiam na nią patrzeć i z nią rozmawiać. Albo milczeć, jedząc orzeszki i oglądając film. Każdy moment mi się podoba. Kocham każdą minutę spędzoną z moją żoną", mówi dziennikarz. TYLKO W VIVIE!: Joanna i Krzysztof Ibiszowie o swojej miłości. Tym imponują sobie nawzajem Napoleon, który kochał i uwielbiał być kochany, mawiał: „Miłość to głupota, którą robimy we dwoje”. Joanna: Podoba mi się ta definicja. Jest na luzie, bez romantycznego zadęcia. Krzysztof: Przyznam, że od Asi uczę się tego luźnego podejścia do życia. Wychowałem się na bohaterach romantycznych. Wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia. W słynny grom z jasnego nieba. Poryw serca, który sprawia, że nagle zaczynamy na kogoś patrzeć, czujemy, że to jest ta jedyna osoba, chcemy z nią być, dążymy do spotkań, snujemy plany na wspólną przyszłość. Pokolenie Asi wpuszcza w tę sferę trochę więcej beztroski… Joanna: Paradoks polega na tym, że Krzyś na scenie jest zrelaksowanym, rozrywkowym facetem. Ja w sytuacjach publicznych nie jestem tak wyluzowana, bo to nie jest moje naturalne środowisko. Mam wrażenie, że w życiu codziennym to się odwraca. A co do miłości… Sama miłość nie wystarczy, żeby zbudować trwały związek. To musi być świadoma decyzja, że chcemy być razem w chwilach dobrych i… gorszych. Krzysztof: We czwartek świętujemy szóstą rocznicę tej decyzji! Joanna: Decyzji, która w tym czasie kilka razy ulegała zmianie. [...] – Imponuje mi Wasza determinacja. Nie tylko pozwoliła przetrwać trudne chwile, ale świadomie zbudować dobry związek. I podoba mi się Pana entuzjazm. Joanna: Myślę, że wielu młodych ludzi mogłoby się od Krzysia tego uczyć. Jest w nim ciągła ciekawość życia, chłonie wszystko. Nauczył się angielskiego, zaczął uczyć się hiszpańskiego. Szuka mieszkania w Hiszpanii, jest otwarty na nowych znajomych, ogarnia dzieciaki. W jego wieku nie każdemu by się chciało. A jemu się chce. A nawet, gdy się nie chce, to wstaje i robi. Żartuję, że wybrał sobie młodą dziewczynę, ale nie brał pod uwagę ile – poza przyjemnościami – łączy się z tym obowiązków. Wiele rzeczy musi przerabiać od nowa. I przerabia z radością. Na tym polega jego młodość. Krzysztof: Dzisiaj każdy musi mieć motywację. Dawniej człowiek wstawał, szedł w pole i robił, co do niego należało. Ja nie potrzebuję motywacji. Robię swoje. Zawsze mam zapał i gotowość do działania. W dniu ślubu Asia obiecała, że nigdy nie będę się z nią nudził. I dotrzymała słowa. Dzięki niej moje życie jest barwne i pełne przygód. Każdy dzień to niespodzianka. Czytaj też: Są razem od sześciu lat, razem przetrwali wzloty i upadki. Tylko w VIVIE! wyznają: „W najtrudniejszych chwilach nigdy nie padło ostateczne „do widzenia” – Z ciekawości – leczy Pani męża? Joanna: Krzyś nie lubi, jak go leczę. Zwykle mi nie wierzy, gdy mówię, co ma zrobić. Czasami korzysta z moich porad i… dziwi się, że zadziałały (śmiech). Preferuje metody konwencjonalne, szkiełko i oko. Potrzebuje czasu, żeby oswoić się z metodami naturalnymi, które cenię. Krzysztof: A ja bardzo cenię Asię. Zaimponowała mi od początku, że mimo pracy w modelingu skończyła tak trudne studia. Jest mądrą dziewczyną, ma poukładane w głowie. Ciekawa świata. Łączy wiedzę medycyny zachodniej z holistycznym podejściem do człowieka w medycynie wschodniej. Skupia się na przyczynie, żeby wyleczyć skutek. Wspieram ją we wszystkim, co robi. [...] – Piękne wyznanie! Czego dowiedziała się Pani o sobie w tym związku? Joanna: Z najważniejszych rzeczy – poznałam swoją wartość. Przejrzałam się w nim jak w lustrze. Związek z Krzysztofem nauczył mnie jasnej komunikacji: co czuję, czego potrzebuję, co mi nie odpowiada, jakie emocje buzują w środku, jaka jestem naprawdę. Wcześniej, gdy moje ciało podpowiadało, że coś jest nie tak, ignorowałam te sygnały. Teraz się wsłuchuję. Żartowałam, że Krzysztof jest twardym przeciwnikiem. Ja też. Okazało się, że oboje jesteśmy mocni. Może banalnie to zabrzmi, ale przy moim mężu spotkałam się ze sobą. Przestałam żyć w iluzji. Krzysztof również. Wsłuchaliśmy się w siebie z osobna i dzięki temu jesteśmy bliżej siebie jako para. Nasz związek stał się głębszy, prawdziwszy. Nie wiemy, co nas jeszcze czeka, ale… Krzysztof: …jeśli nie kochasz siebie, nie możesz dać miłości drugiej osobie. ____________________________ Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
TYLKO W VIVIE!: Z czułością o dzieciach. Tak narodziny córki zmieniły ich małżeństwo: "Kiedy się urodziła, myśleliśmy, że jest dobrze, a tu nagle…"
Narodziny Helenki okazały się dla Joanny i Krzysztofa Ibiszów czymś więcej niż kolejnym etapem rodzicielstwa. W rozmowie z VIVĄ! opowiadają o tym, jak córka odmieniła ich codzienność, pomogła zbudować jeszcze silniejszą rodzinę i sprawiła, że na nowo odkryli, co w życiu jest naprawdę ważne.
To właśnie w rodzinie odnaleźli swoje największe szczęście. Dziś codzienność Joanny i Krzysztofa Ibiszów wypełniają nie wielkie wydarzenia, lecz bezcenne chwile spędzane z dziećmi – Boryskiem i Helenką. Narodziny córki stały się dla nich momentem przełomowym, który jeszcze mocniej scementował ich relację i nadał nowy wymiar temu, co naprawdę ważne. W rozmowie z VIVĄ! opowiadają o miłości, która z każdym rokiem dojrzewa, oraz o rodzinie, która stała się ich najpiękniejszą wspólną drogą. Joanna i Krzysztof Ibiszowie w VIVIE! o dzieciach. Tak narodziny córki zmieniły ich małżeństwo – Optymista i… sceptyczka. Joanna: Trochę tak. Moje ulubione motto życiowe brzmiało: „Stabilizacja motylka to szpilka”. Szczyciłam się nim, wpisałam jako bio na Instagramie i Facebooku. Znajomi żartowali: „Kudzbalską wszędzie nosi, wyjdzie za mąż na samym końcu!”. Nagle się okazało, że byłam pierwszą wśród moich koleżanek, która wzięła ślub. Potem ciąża, dziecko… Było to dla mnie bardzo trudne. Muszę przyznać, że na początku zupełnie nie umiałam się w tym odnaleźć. Krzysztof rozwijał przede mną wizję wspólnej przyszłości, jednak decyzje, jakie chciał podejmować, nie były z nią spójne. Oboje wykonaliśmy ogrom pracy, by lepiej zrozumieć samych siebie, a następnie siebie nawzajem. Krzysztof: Dla mnie ślub był oczywistością, chciałem zbudować sobie nowe życie. Wykorzystać szansę na miłość, na rodzinę. Chciałem załapać się na moment, kiedy będę dzieci wypuszczał w świat. Chciałem to zobaczyć, poczuć, przeżyć. Przy dorastaniu moich starszych synów byłem za mało obecny, mam tego świadomość. Dzieciństwo Boryska i Helenki chłonę garściami. W naszym związku z Asią mieliśmy różne przygody, ale zawsze coś nas do siebie ciągnęło. Ciągle wracaliśmy. Joanna: Ty wracałeś. Krzysztof: Ja wracałem, a ty przyjmowałaś mnie z powrotem. Joanna: Zawsze ciągnęło nas do siebie. Czytaj też: Są razem od sześciu lat, razem przetrwali wzloty i upadki. Tylko w VIVIE! wyznają: „W najtrudniejszych chwilach nigdy nie padło ostateczne „do widzenia” Krzysztof: Nawet w najtrudniejszych chwilach, których było sporo, nigdy nie padło ostateczne „do widzenia”. [...] Przez sześć lat zaliczyliśmy liczne górki i dołki. Widocznie musieliśmy przejść tę wyboistą drogę. Wierzę, że byliśmy sobie przeznaczeni. Jesteśmy swoimi lustrami. Latarnią morską, która oświetla te rzeczy, które powinniśmy w sobie przerobić. Pracowaliśmy nad sobą. Wydaje mi się, że miłość jest dobrym pretekstem, żeby zmienić się dla drugiego człowieka. Dla siebie również, ale też po to, aby łatwiej i przyjemniej żyło się w związku. Uważam, że jesteśmy – przynajmniej ja jestem – na innym etapie niż przed spotkaniem Asi. Czasami to były bolesne wspólne lekcje, ale dla mnie bardzo cenne i potrzebne. Może dlatego się spotkaliśmy? Joanna: Też tak uważam. Wszystko do siebie pasowało, nawet zapach. Do dziś rozczula mnie zapach perfum, które Krzysztof miał na pierwszej randce. A z drugiej strony bywało wiele trudnych chwil. Pokonaliśmy je, żeby dojść do punktu, w którym jesteśmy. Mam wrażenie, że teraz nasz związek jest bardziej spójny z nami obojgiem, z naszymi pragnieniami. Dużo czasu nam to zajęło… – Było warto. Imponuje mi Wasza determinacja. Nie tylko pozwoliła przetrwać trudne chwile, ale świadomie zbudować dobry związek. I podoba mi się Pana entuzjazm. Joanna: Myślę, że wielu młodych ludzi mogłoby się od Krzysia tego uczyć. Jest w nim ciągła ciekawość życia, chłonie wszystko. Nauczył się angielskiego, zaczął uczyć się hiszpańskiego. Szuka mieszkania w Hiszpanii, jest otwarty na nowych znajomych, ogarnia dzieciaki. W jego wieku nie każdemu by się chciało. A jemu się chce. A nawet, gdy się nie chce, to wstaje i robi. Żartuję, że wybrał sobie młodą dziewczynę, ale nie brał pod uwagę ile – poza przyjemnościami – łączy się z tym obowiązków. Wiele rzeczy musi przerabiać od nowa. I przerabia z radością. Na tym polega jego młodość. Krzysztof: Dzisiaj każdy musi mieć motywację. Dawniej człowiek wstawał, szedł w pole i robił, co do niego należało. Ja nie potrzebuję motywacji. Robię swoje. Zawsze mam zapał i gotowość do działania. W dniu ślubu Asia obiecała, że nigdy nie będę się z nią nudził. I dotrzymała słowa. Dzięki niej moje życie jest barwne i pełne przygód. Każdy dzień to niespodzianka. [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" – Piękne! Dla ojca trzech synów niespodzianką było pojawienie się na świecie córeczki? Krzysztof: Helenka dużo zmieniła na plus w naszym związku. Joanna: Pary często decydują się na drugie dziecko, żeby naprawić związek. Brzmi to dla mnie niedorzecznie. Wtedy związki zazwyczaj ostatecznie się rozpadają. U nas paradoksalnie to zadziałało, chociaż nie mieliśmy takich intencji. Córka nie miała niczego naprawiać. Kiedy się urodziła, myśleliśmy, że jest dobrze, a tu nagle… Wszystkie nieprzepracowane problemy wyszły na powierzchnię. Na szczęście stawiliśmy temu czoła. Teraz nasz związek jest dużo pełniejszy, a rodzina dużo fajniejsza niż przed narodzinami córki. Krzysztof: Wiem, że jestem „coraz młodszy” (Krzysztof Ibisz napisał książkę „Coraz młodszy”, przyp. red.), ale gdybym naprawdę był młodszy, chciałbym mieć trzecie dziecko. Dziewczynka to kosmos. Mój promyczek. Zawsze mówiłem Asi, że chciałbym mieć mini Asię i to marzenie się spełniło. Oczywiście tak samo kocham Maksa, Vincenta i Boryska. Córka to po prostu inna energia. Cały się uśmiecham, patrząc, jak zakłada moją czapkę na główkę, bransoletki Asi i idzie do lustra podziwiać, jak wygląda. Jest w tym uroczo kobieca. Obserwowanie jej to czysta radość. Fascynujący świat, który dopiero teraz odkrywam, i bardzo się cieszę, że mogę być jego świadkiem. Wszyscy się zmieniamy, dojrzewamy. Ale gdybym miał tę świadomość, którą mam teraz, na pewno byłbym bardziej obecny w życiu starszych synów. Myślę, że każdego dnia uczę się być dobrym ojcem. Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.
Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
To było jedno spotkanie, ale dla Joanny i Krzysztofa Ibiszów stało się początkiem czegoś wyjątkowego. W szczerej rozmowie z VIVĄ! wracają do pierwszych chwil swojej relacji, wspominając czas, gdy wszystko wydawało się „zbyt piękne, by było prawdziwe”. Dziś opowiadają o miłości, która narodziła się w najmniej spodziewanym momencie.
Niektóre historie miłosne zaczynają się od wielkich gestów. Ich zaczęła się od zatrzymania świata. Gdy pandemia zwolniła tempo codzienności, Joanna i Krzysztof Ibiszowie dostali coś, czego na co dzień najbardziej brakuje – czas. To właśnie wtedy, między spokojem, długimi rozmowami i wspólną codziennością, narodziło się uczucie, które oboje początkowo uznawali za zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Dziś wracają pamięcią do tamtych chwil i opowiadają VIVIE! o początku relacji, która odmieniła ich życie. TYLKO W VIVIE! Joanna i Krzysztof Ibiszowie o początkach związku Napoleon, który kochał i uwielbiał być kochany, mawiał: „Miłość to głupota, którą robimy we dwoje”. Joanna: Podoba mi się ta definicja. Jest na luzie, bez romantycznego zadęcia. Krzysztof: Przyznam, że od Asi uczę się tego luźnego podejścia do życia. Wychowałem się na bohaterach romantycznych. Wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia. W słynny grom z jasnego nieba. Poryw serca, który sprawia, że nagle zaczynamy na kogoś patrzeć, czujemy, że to jest ta jedyna osoba, chcemy z nią być, dążymy do spotkań, snujemy plany na wspólną przyszłość. Pokolenie Asi wpuszcza w tę sferę trochę więcej beztroski… Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach Joanna: Paradoks polega na tym, że Krzyś na scenie jest zrelaksowanym, rozrywkowym facetem. Ja w sytuacjach publicznych nie jestem tak wyluzowana, bo to nie jest moje naturalne środowisko. Mam wrażenie, że w życiu codziennym to się odwraca. A co do miłości… Sama miłość nie wystarczy, żeby zbudować trwały związek. To musi być świadoma decyzja, że chcemy być razem w chwilach dobrych i… gorszych. Krzysztof: We czwartek świętujemy szóstą rocznicę tej decyzji! Joanna: Decyzji, która w tym czasie kilka razy ulegała zmianie. – To cofnijmy się na chwilę w czasie. Zobaczyła Pani Krzysztofa i…? Joanna: Spotkaliśmy się na początku pandemii, to ważny szczegół. Zobaczyłam Krzysztofa w klubie sportowym, gdzie przychodziło dużo znanych osób. Zdziwiłam się, kiedy do mnie podszedł i zagadał. Kilka dni później wyjechałam na 10-dniowy kurs medytacji vipassana, która polega na wyciszeniu, głębokiej samoobserwacji, oczyszczeniu umysłu ze stresu, napięcia. Uczestnicy zobowiązują się do milczenia, co pozwala skupić się na pracy wewnętrznej. Kiedy wróciłam, dałam Krzysztofowi złudne wrażenie, że jestem zawsze zrelaksowana, wyluzowana, spokojna. A on dał mi złudne wrażenie, że zawsze ma czas, że praca nie jest jego priorytetem. Krzysztof: Asia była cudownie wychillowana, ja gotowałem obiady, chodziliśmy z psem po parku, oglądaliśmy filmy, rozmawialiśmy… Joanna: Ja byłam zen, a Krzysztof nie pracował. Idealne warunki, aby miłość rozkwitła. Rzecz w tym, że oboje myśleliśmy, że spotykamy się z kimś innym. Krzysztof: Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie. – Niechcący. Joanna: Trochę chcący, trochę niechcący. Nie wierzę w przypadki. Pandemia dała nam przestrzeń na to, żeby się poznawać, cieszyć sobą, oswoić. Na początku bardzo często mówiliśmy do siebie: „To jest zbyt piękne, by było prawdziwe”. Jedno pytało drugie: „To dzieje się naprawdę?!”. Nie mogliśmy w to uwierzyć. Krzysztof: Powiem ci, kochanie, że wciąż mam czasami takie wrażenie. Nie mogę uwierzyć, że jesteśmy parą, że stworzyliśmy cudowną rodzinę. Joanna: Ja również. Ale gdy przychodziły gorsze momenty, myśleliśmy, że to jest zbyt straszne, żeby było prawdziwe. Krzysztof: Jestem przekonany, że gdyby Asia poznała mnie w normalnym trybie, nie byłaby ze mną. Joanna: Nigdy nie związałabym się z mężczyzną tak zapętlonym w pracę. Wtedy to ja pracowałam więcej niż Krzysztof, bo chodziłam na dyżury do szpitala. Wracałam rano do domu, a na stole czekało śniadanie. Krzysztof przygotowywał też inne posiłki. Sam prał, prasował, ogarniał mieszkanie, bo jego pani sprzątająca bała się covidu, więc nie przychodziła. Myślałam: Noooo, wspaniale! Mężczyzna idealny (śmiech). – Kiedy zderzyła się Pani z rzeczywistością? Joanna: Przed ślubem. Mnóstwo rzeczy trzeba było zaplanować, przygotować, a Krzyś coraz więcej pracował. Był nieustannie zajęty. Pamiętam, to był pierwszy moment, kiedy poczułam, że dzieje się coś, czego nie rozumiem. Gdzie on jest?! Dlaczego go tu nie ma?! Musieliśmy przełożyć ślub z czerwca na sierpień. Krzysztof: Uciekająca panna młoda (śmiech). Zapomniałem o tym! Podejrzewam, że kiedy się oświadczyłem, Asia powiedziała „tak”, myśląc „nie”. [...] – Było warto. Imponuje mi Wasza determinacja. Nie tylko pozwoliła przetrwać trudne chwile, ale świadomie zbudować dobry związek. I podoba mi się Pana entuzjazm. Joanna: Myślę, że wielu młodych ludzi mogłoby się od Krzysia tego uczyć. Jest w nim ciągła ciekawość życia, chłonie wszystko. Nauczył się angielskiego, zaczął uczyć się hiszpańskiego. Szuka mieszkania w Hiszpanii, jest otwarty na nowych znajomych, ogarnia dzieciaki. W jego wieku nie każdemu by się chciało. A jemu się chce. A nawet, gdy się nie chce, to wstaje i robi. Żartuję, że wybrał sobie młodą dziewczynę, ale nie brał pod uwagę ile – poza przyjemnościami – łączy się z tym obowiązków. Wiele rzeczy musi przerabiać od nowa. I przerabia z radością. Na tym polega jego młodość. Krzysztof: Dzisiaj każdy musi mieć motywację. Dawniej człowiek wstawał, szedł w pole i robił, co do niego należało. Ja nie potrzebuję motywacji. Robię swoje. Zawsze mam zapał i gotowość do działania. W dniu ślubu Asia obiecała, że nigdy nie będę się z nią nudził. I dotrzymała słowa. Dzięki niej moje życie jest barwne i pełne przygód. Każdy dzień to niespodzianka. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca. Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa"
Są razem od sześciu lat, razem przetrwali wzloty i upadki. Tylko w VIVIE! wyznają: „W najtrudniejszych chwilach nigdy nie padło ostateczne „do widzenia”
Joanna i Krzysztof Ibiszowie po raz pierwszy tak otwarcie opowiedzieli o kulisach swojego małżeństwa. W szczerym wywiadzie ujawnili, że ich wspólna droga pełna była przełomowych i trudnych decyzji. Dziś, po sześciu latach, mówią o pracy nad związkiem i pielęgnowaniu ich miłości.
John Lennon powiedział: „Życie jest tym, co nam się przydarza, kiedy jesteśmy zajęci planowaniem czegoś innego...”. Ona – modelka i lekarka, szalona, zakochana w Meksyku. On – gwiazda telewizji, entuzjastyczny, zakochany w pracy, a od sześciu lat w niej. Mówi: „Kiedy spotkałem Asię, zrozumiałem, że to jest moja życiowa szansa na rodzinę, na dzieci, na fajny związek…”. Joanna i Krzysztof Ibiszowie opowiadają Beacie Nowickiej o swojej wariackiej i wyboistej drodze do szczęścia. Joanna i Krzysztof Ibiszowie o trudnych momentach w związku. Razem przetrwają wszystko | wywiad VIVY! Joanna: [...] Sama miłość nie wystarczy, żeby zbudować trwały związek. To musi być świadoma decyzja, że chcemy być razem w chwilach dobrych i… gorszych. Krzysztof: We czwartek świętujemy szóstą rocznicę tej decyzji! Joanna: Decyzji, która w tym czasie kilka razy ulegała zmianie. [...] – Kiedy zderzyła się Pani z rzeczywistością? Joanna: Przed ślubem. Mnóstwo rzeczy trzeba było zaplanować, przygotować, a Krzyś coraz więcej pracował. Był nieustannie zajęty. Pamiętam, to był pierwszy moment, kiedy poczułam, że dzieje się coś, czego nie rozumiem. Gdzie on jest?! Dlaczego go tu nie ma?! Musieliśmy przełożyć ślub z czerwca na sierpień. Krzysztof: Uciekająca panna młoda (śmiech). Zapomniałem o tym! Podejrzewam, że kiedy się oświadczyłem, Asia powiedziała „tak”, myśląc „nie”. Czytaj też: Trzy lata temu pożegnała ukochanego syna, jej świat runął. Tylko w VIVIE! Sylwia Peretti: „Nauczyłam się nie umierać z bólu każdego dnia” – Czego się Pani bała? Joanna: Trudne pytanie… Myślę, że byłam wtedy na takim etapie, że potrzeba zadowalania bliskiej osoby była silniejsza od myślenia o sobie. Bardziej dbałam o to, jak on się czuje, niż co sama czuję. Dziś już oboje dobrze wiemy, że nie jest to dobra droga do szczęśliwego związku. Był to rodzaj mechanizmu obronnego, w którym własne granice i pragnienia są tłumione w zamian za – często złudne – poczucie bezpieczeństwa. W środku czułam, że nie jestem gotowa na ślub, ale nie wiedziałam, jak to powiedzieć. Trochę chciałam, a jednocześnie się bałam. Być może podświadomie czułam, że to będzie trudny związek. I taki był. Niełatwo stworzyć wspólną przyszłość przy tak różnych stylach życia, spojrzeniach, oczekiwaniach. Krzysztof: Gdybyśmy wtedy spisali na kartce plusy i minusy, per saldo wyszedłby minus. Joanna: Krzysztof bardzo chciał mieć rodzinę, dzieci, ale jego tryb życia na to nie pozwalał. Ja nie marzyłam o rodzinie, nigdy nie była dla mnie priorytetem. Przez 10 lat pracowałam w modelingu, jeździłam po świecie. W ogóle nie myślałam, że zostanę w Polsce, że zwiążę się z Polakiem. Kocham Meksyk, byłam tam wielokrotnie, znam hiszpański, wspaniale czuję się w tamtym klimacie, kulturze, codzienności. Odkąd zaczęłam studiować medycynę, żyłam w dwóch światach: studiów lekarskich i modelingu. Kochałam wolność związaną z wyjazdami. Ale z czasem coraz częściej marzyłam, żeby wrócić. Pamiętam, że na kontrakcie w Monachium obiecałam sobie, że to będzie mój ostatni. I tak się stało. Pracowałam już jako lekarka i poczułam się zmęczona. Po studiach zostałam w Warszawie, robiłam staż w szpitalu. Zastanawiałam się co dalej. Może trochę szukałam miłości? Nie wiedziałam, w którą stronę iść. Przyszłość była niejasna i obarczona niepewnością. O ślubie nie myślałam w kategoriach „to jest to!”. Krzysztof: Ja odwrotnie, miałem pewność, że „to jest to!”. – Optymista i… sceptyczka. Joanna: Trochę tak. Moje ulubione motto życiowe brzmiało: „Stabilizacja motylka to szpilka”. Szczyciłam się nim, wpisałam jako bio na Instagramie i Facebooku. Znajomi żartowali: „Kudzbalską wszędzie nosi, wyjdzie za mąż na samym końcu!”. Nagle się okazało, że byłam pierwszą wśród moich koleżanek, która wzięła ślub. Potem ciąża, dziecko… Było to dla mnie bardzo trudne. Muszę przyznać, że na początku zupełnie nie umiałam się w tym odnaleźć. Krzysztof rozwijał przede mną wizję wspólnej przyszłości, jednak decyzje, jakie chciał podejmować, nie były z nią spójne. Oboje wykonaliśmy ogrom pracy, by lepiej zrozumieć samych siebie, a następnie siebie nawzajem. Krzysztof: Dla mnie ślub był oczywistością, chciałem zbudować sobie nowe życie. Wykorzystać szansę na miłość, na rodzinę. Chciałem załapać się na moment, kiedy będę dzieci wypuszczał w świat. Chciałem to zobaczyć, poczuć, przeżyć. Przy dorastaniu moich starszych synów byłem za mało obecny, mam tego świadomość. Dzieciństwo Boryska i Helenki chłonę garściami. W naszym związku z Asią mieliśmy różne przygody, ale zawsze coś nas do siebie ciągnęło. Ciągle wracaliśmy. Joanna: Ty wracałeś. Krzysztof: Ja wracałem, a ty przyjmowałaś mnie z powrotem. Joanna: Zawsze ciągnęło nas do siebie. Krzysztof: Nawet w najtrudniejszych chwilach, których było sporo, nigdy nie padło ostateczne „do widzenia”. Joanna: Kiedy poznałam Krzysztofa, nie wiedziałam, jakie programy obecnie prowadzi. Pamiętałam go z dziecięcych lat, ale nie znałam jego aktualnego medialnego wizerunku. Nie miałam telewizora, ten świat w ogóle mnie nie interesował. Nie zakochałam się w osobie publicznej, tylko w fajnym chłopaku, który był harcerzem i opowiadał mi, co wyczyniał na obozach. Kiedy jego praca z impetem wtargnęła do naszego życia, nagle w domu pojawiła się „postać medialna”, z którą nie umiałam się dogadać. W natłoku codzienności i spraw zawodowych za mało było jego. Nie chciałam Krzysztofa Ibisza, tylko mojego Krzysia. Pytałam: Gdzie jest ten mój chłopak z podwórka? Próbowałam się do niego dogrzebać, dobić, w końcu się poddałam. To był pierwszy punkt zwrotny. Krzysztof: Przez sześć lat zaliczyliśmy liczne górki i dołki. Widocznie musieliśmy przejść tę wyboistą drogę. Wierzę, że byliśmy sobie przeznaczeni. Jesteśmy swoimi lustrami. Latarnią morską, która oświetla te rzeczy, które powinniśmy w sobie przerobić. Pracowaliśmy nad sobą. Wydaje mi się, że miłość jest dobrym pretekstem, żeby zmienić się dla drugiego człowieka. Dla siebie również, ale też po to, aby łatwiej i przyjemniej żyło się w związku. Uważam, że jesteśmy – przynajmniej ja jestem – na innym etapie niż przed spotkaniem Asi. Czasami to były bolesne wspólne lekcje, ale dla mnie bardzo cenne i potrzebne. Może dlatego się spotkaliśmy? Joanna: Też tak uważam. Wszystko do siebie pasowało, nawet zapach. Do dziś rozczula mnie zapach perfum, które Krzysztof miał na pierwszej randce. A z drugiej strony bywało wiele trudnych chwil. Pokonaliśmy je, żeby dojść do punktu, w którym jesteśmy. Mam wrażenie, że teraz nasz związek jest bardziej spójny z nami obojgiem, z naszymi pragnieniami. Dużo czasu nam to zajęło… Czytaj też: TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa" – Było warto. Imponuje mi Wasza determinacja. Nie tylko pozwoliła przetrwać trudne chwile, ale świadomie zbudować dobry związek. I podoba mi się Pana entuzjazm. Joanna: Myślę, że wielu młodych ludzi mogłoby się od Krzysia tego uczyć. Jest w nim ciągła ciekawość życia, chłonie wszystko. Nauczył się angielskiego, zaczął uczyć się hiszpańskiego. Szuka mieszkania w Hiszpanii, jest otwarty na nowych znajomych, ogarnia dzieciaki. W jego wieku nie każdemu by się chciało. A jemu się chce. A nawet, gdy się nie chce, to wstaje i robi. Żartuję, że wybrał sobie młodą dziewczynę, ale nie brał pod uwagę ile – poza przyjemnościami – łączy się z tym obowiązków. Wiele rzeczy musi przerabiać od nowa. I przerabia z radością. Na tym polega jego młodość. [...] Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 3 czerwca.