Pół wieku miłości, która nie znała granic. „Nie opuszczę cię aż do śmierci”, powtarzali sobie Jerzy i Barbara Stuhrowie
Dziś mijają dwa lata od śmierci Jerzego Stuhra, jednego z najwybitniejszych polskich aktorów i reżyserów. Choć od jego odejścia minęły już dwa lata, pamięć o nim pozostaje żywa, a jego historia miłości z Barbarą Stuhr wciąż porusza. Przez ponad pół wieku byli dla siebie największym wsparciem – na dobre i na złe.
Dziś mijają dwa lata od śmierci Jerzego Stuhra, legendy polskiego kina i teatru. Aktor odszedł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat. W ostatnich latach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi, a największą siłą w tej trudnej walce była dla niego rodzina, przede wszystkim ukochana żona Barbara. Ich małżeństwo trwało ponad 50 lat i do dziś pozostaje jednym z najpiękniejszych przykładów trwałej miłości w polskim show-biznesie. Czytaj też: Odszedł rok temu. Tak dziś wygląda grób aktora. Rodzina wprowadziła zmiany Barbara i Jerzy Stuhrowie: historia miłości. Jak się poznali? Poznali się… w przedszkolu w rodzinnym Bielsku! Barbara Stuhr nie zwracała wtedy uwagi na swojego przyszłego męża, aż do czasu, w którym połączono ich w parę. Mieli tańczyć krakowiaka, ale przyszły aktor nie radził sobie zbyt dobrze z tańcem. Deptał Barbarę po stopach, a ta była wielce niezadowolona z takiego obrotu zdarzeń. Można było się spodziewać, że zbytnio się nie polubili. Przez kolejne lata znali się tylko z widzenia. Najpierw szkoła podstawowa, szkoła średnia… Barbara Stuhr uczęszczała do liceum muzycznego, Jerzy do ogólnokształcącego. Spotykali się na lekcjach religii w parafialnej salce. Miłość połączyła ich dopiero na studiach w Krakowie. Aktor wyjechał z rodzinnego Bielska wcześniej, by studiować polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Grał także w Teatrze STU na jednej scenie z Krzysztofem Jasińskim, Jerzym Trelą czy Olgierdem Łukaszewiczem. Później skończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Barbara marzyła o tym, by zostać skrzypaczką. Dostała się na Akademię Muzyczną w Krakowie. „Roztaczała wokół siebie aurę wyjątkowości i niedostępności, nawet o tym nie wiedziała”, pisała o niej Beata Nowicka w książce „Basia. Szczęśliwą się bywa”. Przypadek, a może przeznaczenie, że Barbara i Jerzy Stuhrowie spotkali się na schodach Wyższej Szkoły Muzycznej i PWST? „Nie widzieli się ponad rok, odkąd Jerzy pierwszy wyjechał z Bielska na studia do Krakowa. Nie poznał Basi. Zmieniła się, wydoroślała, wypiękniała. Stanęli w kącie na korytarzu, żeby porozmawiać. Tak to się zaczęło”, czytamy na łamach książki „Basia. Szczęśliwą się bywa”. Spotykali się na koncertach muzyki poważnej, imprezowali w kręgu wspólnych znajomych. Jakaś siła ich do siebie ciągnęła, ale trudno mówić o miłości od pierwszego wejrzenia. Mieli wspólne zainteresowania – teatr, muzyka, podróże. Od tamtej pory Barbara i Jerzy Stuhrowie są nierozłączni! Ona – drobna, filigranowa kobieta, zawsze świetnie ubrana, o stanowczym charakterze. On – żywioł, niesamowita osobowość. Wspólnie idealnie się uzupełniali. Barbara Stuhr do dziś wspomina, że jej ukochanemu trudno było wyrażać swoje uczucia, łatwiej przychodziło mu to na scenie niż w życiu. Każde z nich wiedziało, że są dla siebie ważni. Ciekawe, że inaczej wspominają dzień zaręczyn, do których doszło wiosną 1968 roku. Jerzy Stuhr mówił, że poprosił ukochaną o rękę w klubie studenckim Żaczek. Swoim wyznaniem miał doprowadzić wybrankę do łez. Z kolei Barbara Stuhr, wspominała o wielkiej deklaracji, która miała paść w klubie Zaścianek. „Może byśmy tak razem spędzili życie…”, miał powiedzieć aktor. To wzruszyło Barbarę Stuhr, która nie kryła już swoich łez. Po zaręczynach zwlekali ze ślubem przez trzy lata. „A po co tak wcześnie? Najpierw skończcie studia. A może Jurek postarałby się o jakiś etat, najlepiej w domu kultury”, mówili im rodzice. By dorobić do budżetu para chwytała się różnych prac. Barbara myła okna, Jerzy otrzymywał zlecenia na chałtury. W październiku 1971 roku wzięli ślub cywilny. Kościelny odbył się kilka miesięcy później w rodzinnym Bielsku w Boże Narodzenie. Początki ich związku nie były łatwe. Para żyła skromnie, ale mieli siebie i pasję, która dawała im spełnienie, radość... ZOBACZ TAKŻE: Córka Jerzego Stuhra w przeszłości przedstawiała się samym imieniem. Nie chciała być jak jej znany brat „Długo nie zastanawiałam się, gdzie będziemy mieszkać, z czego będziemy żyć i jak. Klepaliśmy biedę, jedliśmy jeden studencki obiad na spółkę, bo nie mieliśmy pieniędzy, ale czuliśmy się wolni. Żyliśmy w jakimś sensie z dnia na dzień, sztuką, liczył się spektakl, w którym Jurek wystąpi, film, w którym zagra, przedstawienie przyjaciół, na które pójdziemy, jakieś moje koncerty, wspólne wieczory w SPATi- F-ie nazywanym wylęgarnią talentów”, mówiła Barbara Stuhr na łamach książki „Basia. Szczęśliwą się bywa”. Po ślubie para zamieszkała w mieszkaniu teatralnym, gdzie aktor Teatru Starego otrzymał przydział na pokój. Barbara i Jerzy Stuhrowie: przez kryzysy przechodzili razem W ich małżeństwie nie brakowało trudów codziennego życia, które tylko umacniały tę relację. Czasami chodzili na kompromisy, zdarzały się też sprzeczki. Gdy Jerzy Stuhr zaczął odnosić pierwsze sukcesy rzadziej bywał w domu. Znikał. Czuli, że się od siebie ddalali. Wtedy Barbara napisała do niego list, w którym opowiedziała o swoich emocjach, obawach i zasugerowała, żeby zastanowił się, co jest dla niego ważne i czy ich małżeństwo coś dla niego znaczy. Jerzy starał się godzić życie zawodowe i prywatne. Jego kariera nabierała tempa. Podróżował z teatru na kolejny plan zdjęciowy, z jednego miasta do drugiego. Po pierwszych sukcesach filmów Kieślowskiego zapanowało szaleństwo. Dochodziło do tego, że z żoną widywali się w teatrze, gdzie mieli czas na rozmowę i dopięcie spraw domowych. „Wychodziłem na scenę, grałem; po spektaklu żegnaliśmy się i wsiadałem do taksówki. O trzeciej nad ranem docierałem z powrotem do Łodzi”, wspominał Jerzy Stuhr w Pani. Potem doszły do tego zagraniczne angaże. Jerzy Stuhr wystawiał spektakle we Włoszech. Tam nawiązał współpracę ze Szkołą Teatralną w Polonii, a także Teatro Sabile w Trieście czy kursy aktorskie. Za rodziną tęsknił już po kilku dniach rozłąki. Ich życie wyglądało tak przez wiele lat. Barbara Stuhr w tamtym czasie wzięła na siebie całą logistykę. Zajmowała się domem, dziećmi – Maciejem i Marianną, ale przede wszystkim, spełniała się muzycznie. Barbara Stuhr ma w sobie ogromną siłę i determinację. Nigdy nie miała też poczucia, że coś traci, że coś poświęca. Założyła swój kwartet Amar Corde, koncertowała, nagrywała płyty, podróżowała. Z pracy zawodowej zrezygnowała po swoich pięćdziesiątych urodzinach. Od 1999 roku działa w Stowarzyszeniu Wspierania Onkologii Unicorn, którego celem jest niesienie pomoc pacjentom z chorobą nowotworową ,,Działalność charytatywna jest zastrzykiem energii i sprawia jej czystą satysfakcję. Ona nie musi, ona chce", mówiła córka Barbary Stuhr, Marianna. W miłości dajesz i bierzesz, ale musi być w tym równowaga Z kolei Jerzy Stuhr zdawał sobie sprawę, że ma ogromne szczęście, tworzyć rodzinę z osobą, która daje mu przestrzeń, wolność do rozwijania swojej pasji. Zdawał sobie również sprawę, że kiedy przebywał na kolejnych planach zdjęciowych życie rodzinne mu się wymykało. „Miłość najbardziej kojarzy mi się z olbrzymią tęsknotą do żony, do dzieci. To był dla mnie naturalny stan. Mam poczucie, że zawód zabrał mi coś z domowego szczęścia. Ale nie zamieniłbym tego. Moje szczęście polegało na tym, że żona to rozumiała. Nie walczyła z tym. Dała mi wolność bycia zrealizowanym", opowiadał w jednym z wywiadów. Zobacz też: Metallica zagrała przebój Maanamu. Kamil Sipowicz szczerze wyznał, co o tym myśli, wspomniał o Korze Jerzy Stuhr: podkreślał, że wiele zawdzięcza żonie W trudnych momentach byli dla siebie podporą, a życie ich nie oszczędzało. Zawał Jerzego Stuhra, a potem przyszła kolejna diagnoza, która była ciosem. „Silna i słaba jestem. Silna, bo mam to z natury, a słaba, bo za bardzo dostawałam w życiu w łeb”, podkreślała Barbara Stuhr. Jerzy mówił za to wprost, że zawdzięcza ukochanej swoje życie. U aktora we wrześniu 2011 roku zdiagnozowano nowotwór krtani. Choroba objawiała się chrypką, problemami z przełykaniem. Żona nie dała zbagatelizować tych symptomów i wraz z mężem pojechała prosto do krakowskiego szpitala. Lekarze dawali mu trzy miesiące życia... „Był taki moment, kiedy na Jerzym postawiono kreskę. Lekarze po prostu spisali go na straty. Był w tak katastrofalnym stanie, że ordynator jednego z krakowskich szpitali nie chciał go przyjąć. Bał się, że „Stuhr mu umrze w nocy na oddziale i zrobi się afera na całą Polskę”, wspominała na łamach książki Beaty Nowickiej. Żona była przy Jerzym Stuhrze przez cały czas. Stała się dla niego psychologiem, pielęgniarką, dietetykiem. Początkowo walczyła z lękiem, ale nigdy mu tego nie okazywała. „Trzeba umieć się sobą zająć, żeby nie przynosić choremu cierpienia, niepewności i lęku (…). Musiałam zadbać o siebie w taki sposób, żeby mieć siłę to dźwigać”, mówiła Barbara Stuhr w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Otaczała najlepszą opieką i wierzyła, ze wyjdzie z choroby. I tak się stało. Z kolei aktor mimo trudnych doświadczeń nie tracił humoru. ZOBACZ TEŻ: Muzyk z Budki Suflera poruszony śmiercią Tadeusza Woźniaka. Mieli wspólne plany „Jak zachorowałem, stwierdziłem: „Nie ma rady, trzeba odnowić nasz rodzinny grobowiec. Jak ludzie będą przechodzić obok, żeby jakoś to wyglądało”. No i teraz, kiedy tam chodzę, pokazuję grobowiec i mówię do żony: „No patrz, zmarnowane pieniądze… (śmiech)”, wspominał w wywiadzie VIVY z 2017 roku. Barbara Stuhr wspierała ukochanego, kiedy po raz drugi doświadczył zawału, a niedawno miał udar mózgu. „To była czwarta walka naszej rodziny o jego życie”, mówiła w 2020 roku żona aktorka w rozmowie z Gazetą Wyborczą. „Moje choroby to osobny rozdział. Bez żony już bym nie żył”, mówił aktor w PANI. Jerzy i Barbara Stuhrowie: byli razem ponad 50 lat W 2020 roku obchodzili 50. rocznicę ślubu! Z tej okazji w 2020 roku mieli wyjechać w podróż Koleją Transsyberyjską, ale te plany pokrzyżowała im pandemia. „Czasami myślę o tym, jak to się stało, że ja z chłoporobotniczej rodziny, Jurek z wysokiej inteligencji, a tyle lat jesteśmy razem i się nie pozabijaliśmy. Mało jest takich par. W miłości dajesz i bierzesz, ale musi być w tym równowaga. Dawanie daje większe poczucie sensu życia. Ale umieć brać to też sztuka”, mówiła Barbara Stuhr w rozmowie z PANI w 2021 roku. Z kolei Jerzy Stuhr podkreślał, że po tylu latach ani razu nie nudził się ze swoją żoną. Rozumieli się od dzieciństwa. Zakochani byli pasjonatami, dla których rzeczy niemożliwe nie istniały. Aktorstwo i muzyka ich uskrzydlały, dawały poczucie wartości, siłę. „Ciągle mamy te same punkty odniesienia. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym tak długo żyć z kobietą z innego świata. Przepaść kulturowa jest tak ogromna, że w którymś momencie urywa się nić porozumienia”, mówił w PANI. Kiedy ich znajomi przechodzili od jednego związku do drugiego, oni patrzyli i nadal patrzą na siebie z tym samym zachwytem i dumą. Na pytanie dziennikarki: „Pana koledzy aktorzy mają/mieli po 3, 4 żony? Aktor odpowiadał: „Nie miałem takiej potrzeby. Niczego mi nie brakowało”. Jerzy Stuhr nie szukał atrakcji, nie zależało mu na tym, by przeglądać się w oczach innych. Nie byłby zdolny do kłamstwa, manipulacji, ranienia drugiej osoby i kombinowania. „Przed tą hipotetyczną przyjemnością, która niby gdzieś tam na człowieka czeka, już wyrasta bariera psychologiczna. W lustrze nie mógłbym na siebie spojrzeć”, mówił w PANI. W wywiadzie podkreślał, że po tych 50 latach, wszystkich próbach, na które wystawiał go los, zrozumiał sens przysięgi małżeńskiej, którą wspólnie z ukochaną składali sobie na ślubnym kobiercu. „Nie opuszczę cię aż do śmierci>. Nagle zrozumiałem, że to jest prawda. To jest miłość. Na dobre i na złe”, dodał Jerzy Stuhr. Źródło: „Basia. Szczęśliwym się bywa”, wyd. W.A.B., Wywiady VIVY!, Pani nr 1/2021
Miliony go uwielbiały, ale nikt nie znał prawdy. Żona Jerzego Stuhra zdradziła, jaki był naprawdę. Te słowa zapadają w pamięć
Jerzy Stuhr zapisał się w historii jako wybitny aktor i reżyser. Dla Barbary i Macieja Stuhrów był jednak przede wszystkim mężem, ojcem i człowiekiem pełnym codziennych rytuałów. We wzruszających wspomnieniach odsłaniają jego prywatne oblicze i opowiadają o tym, jakim był naprawdę.
Publiczność zapamiętała go jako wybitnego aktora, reżysera i mistrza słowa. Najbliżsi znali jednak Jerzego Stuhra przede wszystkim jako męża, ojca i gospodarza domu. W ostatnich wywiadach Barbara Stuhr odsłania codzienność, której nikt poza najbliższymi nie miał dostępu. Jerzy Stuhr prywatnie. Bliscy ujawniają tajemnice wybitnego aktora Jerzy Stuhr przez dekady należał do grona najwybitniejszych polskich artystów. Jego zawodowe życie toczyło się w intensywnym rytmie prób, planów filmowych i kolejnych projektów. Barbara Stuhr we wspomnieniach podkreśla, że mąż, mimo licznych obowiązków, potrafił odnaleźć równowagę między życiem zawodowym a rodzinnym. Gdy sytuacja tego wymagała, był obecny i angażował się w sprawy najbliższych. Nie kreował wizerunku bohatera codzienności — po prostu starał się być tam, gdzie był potrzebny. Wdowa po wybitnym aktorze nie ukrywała, że za drzwiami domu Jerzy Stuhr był człowiekiem o wyjątkowych przyzwyczajeniach. Z uśmiechem w rozmowie z Pytaniem na Śniadanie mówiła: „W domu był jaskiniowcem”. Bo najlepiej odnajdywał się w świecie książek, scenariuszy i własnych myśli. Kiedy przygotowywał się do kolejnej roli, potrafił całkowicie odciąć się od otoczenia. Dom żył swoim rytmem, w tle grał telewizor, toczyły się rozmowy, a on z niezwykłą łatwością zanurzał się w tekście, ucząc się kolejnych kwestii. „Nie mam pojęcia, jak on to robił”, wspominała Barbara Stuhr, podziwiając niezwykłą umiejętność męża do pełnego skupienia. Czytaj też: „Mój tato nie był rodzicem uczestniczącym, a ja wyszedłem na ludzi”. Maciej Stuhr o wychowaniu przez legendę kina i cenie sławnego nazwiska Maciej Stuhr w poruszającym wyznaniu o ojcu, Jerzym Stuhrze O swoim ojcu z ogromnym wzruszeniem mówi także Maciej Stuhr. W rozmowie w programie „Dzień Dobry TVN” przyznał, że z upływem czasu pamięć o Jerzym Stuhrze nabiera nowych znaczeń. Żałoba ustępuje miejsca wspomnieniom, a wraz z nimi pojawiają się refleksje nad tym, jak wiele cech i wartości odziedziczył po ojcu. Aktor wyznał, że coraz częściej wraca myślami do chwil, które dziś wydają mu się bezcenne. Najmocniej zapisał się w jego pamięci niezwykły talent Jerzego Stuhra do snucia opowieści. Potrafił zamienić nawet zwyczajną historię w fascynującą opowieść, pełną barw, humoru i emocji. Maciej nie ukrywa, że właśnie tej umiejętności zawsze trochę ojcu zazdrościł. „Też czasami różne rozrachunki, człowiek się zaczyna zastanawiać, skąd pewne rzeczy ma, ale też mnóstwo wspomnień i rzeczywiście to wspomnienie jego bajdurzenia i cudownego opowiadania jest bardzo mocne, jedno z najwspanialszych moich wspomnień o tacie, to były jego opowieści, miał niezwykły dar po prostu tak ciekawego, tak barwnego opowiadania, którego mu czasami nawet zazdroszczę”, opowiadał aktor. Czytaj też: Po sukcesie "Wodzireja" Jerzy Stuhr dostawał zaskakujące propozycje. Mógł na tym zarobić ogromne pieniądze O chorobie Jerzy Stuhr potrafił mówić otwarcie. Znacznie trudniej było mu jednak opowiadać o własnych lękach, słabościach i emocjach. Po latach do tej rodzinnej lekcji wrócił Maciej Stuhr, który przyznał, że długo nosił w sobie podobny sposób myślenia o męskości i okazywaniu uczuć. Uważał, że ten model za naturalny. Dziś jednak patrzy na niego z zupełnie innej perspektywy. Jak podkreślił, doświadczenia ojca stały się dla niego ważną lekcją i skłoniły go do refleksji nad tym, jak chciałby przeżywać własne emocje. „Trochę zostałem tak wychowany i sporo tego odziedziczyłem, i przez dużą część życia myślałem, że rzeczywiście to jest mój wzorzec i tak chcę. Ale też taka lekcja, którą mimochodem tato mi udzielił, pokazał mi pewne rzeczy na sobie. Ja dziś, jako debiutujący starszy człowiek, chciałbym jednak unikać. Takie twardzielstwo, mimo że wychowaliśmy się na takich filmach, patrzyliśmy na Gregory'ego Pecka, który wjeżdżał na koniu i odjeżdżał na koniec, i nic nie było wiadomo, czy on się czegoś przestraszył, czy się zmartwił, co czuje. Wydaje mi się, że dobrze, że z tym Gregorym Peckiem trochę odjechało. Teraz ja próbuję odrabiać takie lekcje, w których jeszcze mężczyźni w moim wieku słabo się orientują, jak jakieś męskie uczucia, emocje, żeby umieć to rozpoznać w sobie”, opowiadał w rozmowie z „Dzień Dobry TVN” Barbara Stuhr o odejściu męża Najtrudniejsze pożegnania nie zawsze przychodzą w chwili śmierci. Czasem trwają miesiącami, a nawet latami, odbierając bliską osobę po kawałku. W rozmowie w programie „Dzień Dobry TVN” Barbara Stuhr po raz pierwszy z taką szczerością opowiedziała o ostatnich latach życia Jerzego Stuhra i emocjach, które towarzyszyły jej już po jego odejściu. Aktor zmarł 9 lipca 2024 roku. „Cztery lata była ciężka choroba, pod koniec już była depresja, demencja. To były trudne chwile i potem, jak on odszedł, miałam do siebie trochę żal, że jakoś tak mi spadł jakiś ciężar z serca i trochę się nie lubiłam za to. Teraz to już jest tak, rozmawiam z nim (sobie myślę tak): "czy ty byś lubił, żebym ja była taką smutną wdową z ołtarzykiem twoim? Chyba byś tego nie lubił". Dlatego, ja teraz żyję pełnią życia”, mówiła w rozmowie z Dzień Dobry TVN skrzypaczka, wiceprezes Stowarzyszenia Unicorn. Barbara Stuhr opowiadała, że Jerzy Stuhr nie należał do mężczyzn, którzy z łatwością ubierali uczucia w słowa. Miłość wyrażał przede wszystkim w codziennych gestach, spojrzeniach i czułej obecności. Paradoksalnie, najpiękniejsze wyznania często odnajdywała dopiero w jego wywiadach, kiedy publicznie mówił o tym, jak wiele dla niego znaczyła. Jak przyznała, był jednak moment, który oboje zapamiętali szczególnie mocno. Gdy ważyły się losy ich córki Marianny, wszystkie emocje przestały mieścić się za maską codziennej powściągliwości. Strach o dziecko sprawił, że po raz pierwszy tak wyraźnie dzielili ten sam ból i bezradność. „Wtedy po prostu płakaliśmy razem”, wspominała Barbara Stuhr, podkreślając, że właśnie w tych najtrudniejszych chwilach ich więź wybrzmiewała najmocniej. Stuhralia jako forma pamięci Barbara Stuhr opowiedziała również o festiwalu Stuhralia oraz jego kolejnej edycji. Jak podkreśla, inicjatywa narodziła się spontanicznie przy pierwszej rocznicy śmierci Jerzego Stuhra i stała się sposobem na pielęgnowanie pamięci o artyście. Druga edycja Stuhraliów potrwa od 2 do 5 lipca i po raz kolejny zgromadzi w Krakowie przyjaciół, współpracowników oraz miłośników twórczości wybitnego aktora. Festiwal otworzyło spotkanie „Obiad czwartkowy z Jerzym Stuhrem”, a oficjalna inauguracja odbyła się dzień później w Kopalni Soli w Wieliczce. W programie znalazły się także projekcja kultowego „Kingsajzu” i rozmowa z jego reżyserem Juliuszem Machulskim. Organizatorzy przygotowali również przegląd najważniejszych filmów z udziałem Jerzego Stuhra oraz wydarzenia poświęcone ludziom, którzy współtworzyli niezwykłą epokę polskiego teatru i kina. Jednym z nich będzie spotkanie poświęcone Jerzemu Treli w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej. „Zamysłem tego było rozszerzenie, pokazanie, że to nie Jerzy Stuhr był fantastyczny, no był fantastyczny, ale był taki fantastyczny, bo miał fantastycznych przyjaciół reżyserów, to w ogóle była epoka, za którą ludzie w moim wieku w Krakowie tęsknią, za tym Starym Teatrem z tamtych czasów, za atmosferą SPATiF-u i stąd się wziął Jurek Trela”, relacjonowała w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Festiwal zakończy „Bal z Jerzym Stuhrem” w Dworku Białoprądnickim. Czytaj też: „Obudził się na chwilę” – syn legendy polskiego kina o ostatnich słowach ojca, które z nim zostały
„Mój tato nie był rodzicem uczestniczącym, a ja wyszedłem na ludzi”. Maciej Stuhr o wychowaniu przez legendę kina i cenie sławnego nazwiska
Maciej Stuhr wielokrotnie podkreślał, że ojcostwo jest jedną z najważniejszych ról w jego życiu. Choć w pewnym sensie powtórzył historię Jerzego Stuhra, budując karierę zawodową równolegle z wychowywaniem dzieci, zaznacza, że starał się być obecny w ich codzienności. W szczerej rozmowie opowiedział nie tylko o relacji z córką Matyldą i synem Tadeuszem, ale także o wyjątkowej więzi z ojcem, który do końca pozostawał dla niego autorytetem i życiowym bohaterem.
Maciej Stuhr spełnia się na scenie i przed kamerą, ale od lat podkreśla, że na pierwszym miejscu stawia rodzinę. Jest ojcem Matyldy i Tadeusza oraz ojczymem Stanisława. Czy w wychowaniu dzieci powtórzył historię swojego taty? Jerzy Stuhr przyznawał kiedyś, że ze względu na charakter zawodu większość czasu spędzał poza domem i nie był ojcem uczestniczącym. „Nie było go, rzeczywiście, ale ja nigdy tego braku nie odczuwałem boleśnie. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że lubiłem, że ojca nie ma, a potem wraca z dalekich krajów i opowiada fantastyczne historie o świecie, pracy, filmach i ludziach. I jeszcze prezenty przywozi” – wspominał Maciej Stuhr w rozmowie z Beatą Nowicką. Z okazji Dnia Ojca przypominamy te słowa oraz wyjątkową relację, jaka łączyła aktora z Jerzym Stuhrem. Choć wybitny artysta, który zmarł 9 lipca 2024 roku, często bywał poza domem, jego syn nigdy nie miał do niego żalu o nieobecność. Dziś sam Maciej Stuhr przyznaje, że choć podczas budowania kariery zawodowej również nie zawsze mógł być w domu, starał się być dla swoich dzieci bardziej „uczestniczącym” rodzicem niż jego ojciec. Jak podkreśla, to właśnie rodzina i bliskie relacje są dla niego najważniejsze. Maciej Stuhr o relacji z ojcem. A jakim ojcem sam jest dla dzieci? Wobec kogo czuje się Pan bardziej bezbronny: Tadzia czy Matyldy? Wobec obojga, ale w zupełnie różnych aspektach. Odkąd mój syn powiedział, że jestem srogi, staram się być przede wszystkim miłym tatusiem, chociaż jakiś element srogości jest wpisany w figurę ojca, którą mam w głowie, i ona wiąże się z autorytetem. Nie chciałbym, żeby ten autorytet był przemocowy, ale ojciec – według mnie – między innymi po to jest, żeby dziecko czasami postawić do pionu. A z drugiej strony dzieci mogą sobie z nami pozwolić na o wiele więcej niż ktokolwiek inny. Wiedzą, że mogą nam wejść na głowę i w tym sensie jestem momentami bezbronny. Jak te oczka popatrzą i zatrzepoczą rzęski: „Tatusiu, pójdziemy na te drugie lody też?”. Mimo że tam jest przecież cukier! „A sorbet?”. Dobra, chodźmy na sorbet. Pana ojciec kiedyś dowcipnie mi powiedział, że na 40 lat małżeństwa 20 spędził poza domem. Nie było go, rzeczywiście, ale ja nigdy tego braku nie odczuwałem boleśnie. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że lubiłem, że ojca nie ma, a potem wraca z dalekich krajów i opowiada fantastyczne historie o świecie, pracy, filmach i ludziach. I jeszcze prezenty przywozi. A ponieważ też był srogi, kiedy znikał, w domu było trochę luźniej. Siostra potrzebowała go bardziej, jego czasu, fizycznej obecności niż ja. Jest w niej jakiś rodzaj tęsknoty za tatą z dzieciństwa. [...] Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Próba spektaklu " Bal manekinów" Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Herbalife Triathlon Gdynia Przy Matyldzie, dziś 23-letniej, budował Pan swoją karierę i w ojcostwie trochę powtórzył casus ojca. To nie jest zarzut. Nie było mnie, ale jak już byłem, to dużo bardziej niż mój ojciec. Byłem – jak to się dziś mówi – rodzicem uczestniczącym, czego mój ojciec nigdy nie uprawiał. To było pokoleniowe. Wtedy nikt takiego ojcostwa nie praktykował i nie możemy dzisiaj tego oceniać. Mój tato nie był uczestniczący, a ja wyszedłem na ludzi. Nie wiem, czy moje dzieci wyjdą na ludzi. Może będą czuły się lepiej, nie mając problemu z tym, że tatuś nigdy im nie powiedział, że je kocha, bo tatuś, owszem, mówi, ale to nie znaczy, że będą miały usiane różami całe życie. I jak dorosną, winą obarczą rodziców. Bo kogóż? [...] Prawda, choć absurdalnie zabrzmiała. Jedno z najważniejszych odkryć psychologii: dzieci, owszem, słuchają naszych mądrości, ale przede wszystkim patrzą na nasze życie. Powiedziała mi to terapeutka, gdy chciałem zasięgnąć u niej rady, jak postępować z dorastającą córką: „Panie Macieju, dzieci wychowuje się do 12. roku życia”. Ależ co pani opowiada?! „Do 12. roku życia dzieci obserwują i wdrukowują na twardy dysk nie to, co pan do nich mówił, tylko kim pan przy dzieciach był”. Potem albo za tym podążają, albo temu zaprzeczają, ale zawsze się do tego będą odnosić. Dziś Matylda ma 23 lata. To, że jest dorosła, wbrew pozorom niewiele zmienia. Myślę nawet, że teraz wkraczamy w bardzo ciekawy okres, kiedy zaczniemy się poznawać już nie jako tato z córką, ale jak ludzie. Czytaj też: Maciej Stuhr czule o mamie: „Jeśli cokolwiek wiem o uczuciach, to dzięki niej. Nauczyła mnie wrażliwości” W Tadziu widzi Pan siebie? Jest teatromanem. Skądś to znam… Jak tylko się dowie, że idę do teatru, to on też idzie. Czy to Warlikowski, czy „Wujaszek Wania”. Fascynuje go świat teatru: zmiana świateł, dekoracji, fakt, że aktorzy po jednej stronie kulisy są tym, a po drugiej – tamtym. Ta magia przyciąga go jak magnes. Kiedy Krzysztof Kieślowski poprosił ojca, żeby w „Dekalogu X” zagrał Pan jego syna, na początku się wzbraniał. Pan pozwoli Tadziowi wejść na plan? Pewnie. Rodzice nie są od tego, żeby zabraniać dzieciom takich rzeczy. Oczywiście trzeba być ostrożnym, żeby dziecku nie stała się jakaś krzywda, ale zobaczymy. Oboje dzieci są bardzo nieśmiałe, przynajmniej przy mnie. Jestem prawie pewien, że to musi być moja wina. Nieśmiałość w tym zawodzie może stanowić problem… [...] Jest Pan ojcem i ojczymem. Nauczył się Pan czegoś od Stasia? Nauczyłem. Jest niebywałym bratem dla Tadzika. Nieraz o tym rozmawialiśmy, że różnica między mną a moją siostrą była niefortunna, pięć i pół roku. Między Stachem a Tadkiem jest dokładnie taka sama i nie stanowi dla nich problemu. Staś nigdy nie dawał bratu odczuć, że jest gówniarzem, który powinien dać mu święty spokój. Przeciwnie. To czasami Tadek od niego ucieka, a Staś ma dla niego wiele czułości. Są naprawdę fantastycznym rodzeństwem. Aż mnie to zawstydziło w stosunku do mojej siostry. Zobaczyłem, że nie otoczyłem jej taką czułością, jaką mogłem. Przeczyta i będzie jej miło. Ma Pan poczucie, że w relacji ojciec–syn powoli wchodzi Pan w nową rolę? Mam w ogóle nową odsłonę w tej relacji. Tato, jak pani wie, jest bardzo schorowanym starszym panem. Pięć–sześć lat temu odwiedziliśmy rodziców na wsi. Ojciec próbował naprawić leżak. Ja czytałem gazetę, coś pisałem, a on siedział i siedział nad tym leżakiem. Po godzinie powiedział: „Maciek, chodźże mi tutaj pomóc. Weź to pociągnij i zobacz, czy da się to w ogóle wyjąć”. Podszedłem i jednym ruchem wyjąłem. „O Jezu, dzięki, no nie mogłem sobie z tym poradzić”. Dla mnie to był szok. Moment przejścia. Mój heros, najsilniejszy na świecie ojciec, po prostu nie ma już siły. Ta chwila wryła mi się w pamięć. Nie chcę już więcej mówić o ojcu. Na amerykańskich filmach zawsze jest scena, w której policjant, aresztując gościa, mówi: „Wszystko, co od teraz powiesz, może być użyte przeciwko tobie”. Kiedy mówię o ojcu, nie ma „może”. Wszystko, co powiem, zostanie użyte przeciwko mnie. Przecież jeden incydent – godny potępienia – nie przekreśla całego życia i twórczości człowieka! Pani Beato, ja mówię, co będzie. Nie co ja i pani powiemy w tej rozmowie, tylko jak to zostanie zinterpretowane. Będzie: „Młody Stuhr broni ojca pijaka”. W takim żyjemy świece. Tak już jest. Proszę, nie rozmawiajmy o tym. Zobacz też: Zostali ojcami, gdy inni byli już dziadkami. Historie Strasburgera, Kondrata i Kalisza dają do myślenia
Po sukcesie "Wodzireja" Jerzy Stuhr dostawał zaskakujące propozycje. Mógł na tym zarobić ogromne pieniądze
Jerzy Stuhr jako Lutek Danielak w "Wodzireju" stworzył jedną z najbardziej niepokojących i jednocześnie fascynujących postaci polskiego kina. Bohater, który bawi tłumy, a jednocześnie bez skrupułów manipuluje ludźmi, stał się symbolem epoki i mechanizmów kariery w PRL. Z okazji rocznicy urodzin aktora wracamy do tej roli – jej kulis, znaczenia i wspomnień samego Stuhra.
"Wodzirej" w reżyserii Feliksa Falka z 1977 roku to film, który na trwałe wpisał się w nurt kina moralnego niepokoju. Opowieść o prowincjonalnym konferansjerze marzącym o wielkiej karierze odsłania świat zależności, układów i cichej rywalizacji. Jerzy Stuhr nadał Lutkowi Danielakowi intensywność i autentyczność, które sprawiają, że do dziś trudno od niego oderwać wzrok. "Wodzirej" Feliksa Falka. Gorzki portret kariery w realiach PRL Film Feliksa Falka powstał w momencie, gdy polskie kino coraz odważniej zaczynało mówić o rzeczywistości. "Wodzirej" stał się jednym z najważniejszych głosów nurtu kina moralnego niepokoju – nie poprzez wielkie deklaracje, ale dzięki precyzyjnemu portretowi jednostki uwikłanej w system. Lutek Danielak to bohater, który marzy o awansie i wyjściu z prowincji. Świat estrady, do którego aspiruje, okazuje się jednak przestrzenią pełną układów, zależności i cichej rywalizacji. Falk pokazuje, że sukces w tym świecie rzadko bywa efektem samego talentu – częściej wynika z determinacji, sprytu i gotowości do przekraczania granic. To właśnie ta codzienność, pozbawiona patosu, czyni film tak przejmującym. Danielak nie jest wyjątkiem – jest jednym z wielu. I właśnie dlatego jego historia do dziś pozostaje aktualna. Jerzy Stuhr jako Lutek Danielak: kreacja balansująca między urokiem a cynizmem Jerzy Stuhr stworzył postać, której nie da się jednoznacznie ocenić. Lutek Danielak potrafi być czarujący, dowcipny i pełen scenicznej energii, by chwilę później odsłonić swoją bezwzględność i chłodną kalkulację. Aktor gra tu całym ciałem – jego ruchy, sposób mówienia, rytm prowadzenia zabawy budują autentyczność, której nie da się podrobić. Widz ma wrażenie, że ogląda nie tyle kreację, co człowieka wyrwanego wprost z rzeczywistości lat 70. To właśnie napięcie między urokiem a cynizmem sprawia, że rola Stuhra działa tak mocno. Danielak nie jest ani bohaterem, ani czarnym charakterem. Jest kimś pomiędzy – i to "pomiędzy" okazuje się najbardziej niepokojące. ZOBACZ TEŻ: Grała u Barei i zachwycała urodą w PRL-u. Te role do dziś robią wrażenie, choć jeden romans zmienił bieg jej kariery Jerzy Stuhr o pracy nad "Wodzirejem" Za siłą tej roli stoi coś więcej niż warsztat aktorski – stoi doświadczenie. Jerzy Stuhr miał za sobą epizod pracy estradowej, który okazał się bezcenny przy budowaniu postaci. Jak wspominał w rozmowie z Onetem: "Musiałem dorabiać, żeby utrzymać się na drugich studiach, na których nie miałem już żadnych świadczeń. Pracowałem więc przez dwa lata jako pracownik estrady krakowskiej: konferansjerka, skecze, dowcipy, prowadzenie zabaw". To właśnie dlatego czuł się w tej roli tak pewnie. "Nie miałem żadnych obaw. Wręcz przeciwnie, wreszcie czułem się znawcą. Bo jak grałem Filipa Mosza w "Amatorze", to niewiele wiedziałem o zaopatrzeniu. A w "Bliźnie" musiałem rozmawiać z inżynierami petrochemii o BHP. To były trudniejsze zadania. A tu? Tu był mój żywioł” – mówił przed laty. Proces pracy na planie również odbiegał od standardów: "Wypracowaliśmy ciekawą metodę pracy. Gdy przychodziliśmy do jakiegoś lokalu, czekali tam na nas statyści, z których część znała środowisko estradowe. I zawsze było tak, że ja najpierw musiałem tę publiczność rozruszać. [...] Zaczynałem program, oni ruszali powoli do zabawy i w pewnym momencie zapominali o kamerze, a wtedy wkraczał reżyser. Wszystko mieliśmy oczywiście wcześniej zaplanowane, a ja nie improwizowałem, lecz realizowałem program Feliksa, ale ten żywioł zabawy był już moją zasługą". Po premierze "Wodzireja" okazało się, że rola Jerzego Stuhra zaczęła żyć własnym życiem. Widzowie nie tylko ją zapamiętali – wielu z nich potraktowało ją dosłownie. Jak wspominał aktor: "Nie mogłem opędzić się od ofert prowadzenia zabaw, nie tylko w Polsce". Reakcja Stuhra była jednak jednoznaczna. "Nie zamierzałem iść w tym kierunku i pytałem tych niedoszłych kontrahentów, czy oni naprawdę widzieli film i postać, którą grałem. Mówili, że widzieli i im to nie przeszkadza!" – opowiadał ze śmiechem. Paradoks tej sytuacji mówi wiele o sile kina. Lutek Danielak był przecież postacią niejednoznaczną, momentami wręcz odpychającą. A jednak jego charyzma była tak sugestywna, że dla wielu widzów przysłoniła moralny wymiar historii. To właśnie w tym tkwi fenomen tej roli – nie daje się zamknąć w prostych interpretacjach. I może dlatego, mimo upływu lat, wciąż budzi emocje. SPRAWDŹ TEŻ: Romansował z celebrytkami, potem poślubił córkę polityka. Życie legendarnego sportowca PRL-u owiane było tajemnicą
Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu
„Śpiewać każdy może” to piosenka, która zrodziła się z żartu, a stała się symbolem odwagi i autoironii. Poznaj historię jej powstania i wpływ na polską kulturę muzyczną.
W 1977 r. podczas Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Jerzy Stuhr zaprezentował utwór, który miał być jednorazowym występem kabaretowym. Ku zaskoczeniu wszystkich, piosenka zdobyła ogromną popularność i na stałe wpisała się w kanon polskiej muzyki rozrywkowej. Kulisy powstania „Śpiewać każdy może” Pomysł na piosenkę narodził się w nietypowych okolicznościach. Za tekst odpowiadał słynny satyryk Jonasz Kofta, a muzykę skomponował Stanisław Syrewicz. To spotkanie twórczych osobowości zaowocowało utworem, który od początku miał bawić, ale też intrygować. Pierwotna wersja tekstu została podobno zapisana na serwetce w pokoju hotelowym. Piosenka była pastiszem – parodią typowego festiwalowego występu, a jednocześnie głosem artystów, którzy chcieli pokazać, że nie liczy się tylko warsztat, ale także autentyczność i przekaz. Jerzy Stuhr, który zapragnął coś zaśpiewać lub zadeklamować podczas festiwalu w Opolu, idealnie oddał ducha tej autoironii. ZOBACZ TEŻ: Ten hit PRLu powstał przez zakład dwóch wielkich twórców. Mało kto wie, że był owocem silnego uporu Premiera na Festiwalu w Opolu 1977 Publiczność była zaskoczona. W pierwszej chwili wielu uznało występ za żart, ale entuzjastyczne reakcje szybko przerodziły się w owacje na stojąco. Krytycy również byli podzieleni – jedni dostrzegli wartość artystyczną, inni widzieli w tym przejaw ironii wobec samego festiwalu. Nie zmienia to faktu, że „Śpiewać każdy może” błyskawicznie stała się sensacją. Dla Jerzego Stuhra był to krok poza dotychczasowe ramy aktorstwa. Chociaż znany był już wcześniej z ról teatralnych i filmowych, to właśnie występ w Opolu pokazał jego wszechstronność i dystans do siebie. Piosenka stała się jego znakiem rozpoznawczym i przez lata nieodłącznym elementem jego scenicznego wizerunku. Dziedzictwo piosenki "Śpiewać każdy może" w polskiej kulturze „Śpiewać każdy może” doczekała się wielu parafraz i odniesień w polskiej kulturze masowej. Często cytowana w mediach, używana jako motyw przewodni programów rozrywkowych, a także w kampaniach społecznych, stała się częścią kulturowego kanonu. Jerzy Stuhr zdołał też przemycić ten kultowy tekst do bajki "Shrek", w której przez lata podkładał głos postaci osła. W jednej ze scen padł cytat: "śpiewać każdy może, czasem lepiej, czasem gorzej", co momentalnie zostało wychwycone przez fanów artysty. Utwór doczekał się licznych coverów i reinterpretacji. Jednak żaden z nich nie zbliżył się do oryginalnej interpretacji Stuhra, która łączyła absurd z refleksją. To właśnie jego aktorski kunszt nadał piosence niepowtarzalny charakter. SPRAWDŹ TEŻ: Odszedł rok temu. Tak dziś wygląda grób aktora. Rodzina wprowadziła zmiany View oEmbed on the source website
Odszedł rok temu. Tak dziś wygląda grób aktora. Rodzina wprowadziła zmiany
Rok po śmierci Jerzego Stuhra miejsce jego spoczynku na cmentarzu Rakowickim w Krakowie wygląda inaczej niż tuż po pogrzebie. Coś poruszającego pojawiło się na grobie wybitnego artysty – zmiana, która nie pozostawia nikogo obojętnym.
Jerzy Stuhr odszedł 9 lipca 2024 roku, zostawiając po sobie pustkę nie do zapełnienia. Rok po jego śmierci, na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, dokonała się subtelna, ale głęboko symboliczna zmiana. Tak dziś wygląda grób jednego z największych artystów polskiego kina. Grób Jerzego Stuhra – wzruszająca zmiana po roku Jego śmierć poruszyła tysiące. Reżyser, aktor, pedagog. Mistrz. I człowiek niezwykle bliski widzom. Od dnia jego odejścia, tłumy fanów odwiedzają jego mogiłę – nie tylko, by wspominać, ale też, by wyrazić wdzięczność. Dziś, w pierwszą rocznicę, miejsce spoczynku Jerzego Stuhra znów przyciąga wzrok. Na rodzinnym grobie pojawiła się nowa, granitowa tablica. Zawiera nie tylko dane artysty, ale też nazwiska jego najbliższych. To widoczny znak, że pamięć o nim jest wciąż żywa – i że wciąż trwa proces żegnania. 17 lipca 2024 roku Kraków żegnał swojego mistrza. W kościele św. Piotra i Pawła odbyła się wzruszająca msza pogrzebowa, a kondukt żałobny ruszył w stronę cmentarza Rakowickiego. Wtedy jego grób tonął w kwiatach. Teraz, choć minęło dwanaście miesięcy, pamięć o nim nie gaśnie. Na grobie wciąż palą się znicze – jedne od fanów, inne od bliskich, a jeden... od samego miasta Krakowa. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zarobki Jurka Owsiaka ujawnione! Tyle naprawdę dostał w 2024 roku – liczby zaskakują Znicze, kwiaty i gest od władz miasta. Grób Jerzego Stuhra nie pozostaje pusty Pierwotnie na grobie widniała tylko prosta, tymczasowa tabliczka. Potem pojawiła się czarna płyta z podstawowymi informacjami. Teraz miejsce to wygląda zupełnie inaczej. Nowa tablica – większa, masywna, z szarego granitu – wyraźnie wyróżnia się wśród innych. Nadal jednak obok niej znajduje się prowizoryczna konstrukcja podpierająca napis – być może to jeszcze nie koniec zmian. Odejście Jerzego Stuhra to nie tylko publiczne wydarzenie – to także prywatna tragedia. Jego syn, Maciej Stuhr, nie ukrywał emocji. – „Umarł, bo każdy umiera. I tyle” – powiedział w jednym z poruszających wywiadów. Ta szczerość wzruszyła wielu – a jednocześnie przypomniała, jak bolesne jest pożegnanie nawet najbardziej znanych i podziwianych postaci. Kilka dni przed rocznicą śmierci zakończyła się pierwsza edycja festiwalu Stuhralia – wydarzenia poświęconego pamięci wybitnego artysty. Kraków – jego ukochane miasto – nie zapomniał. I nie zapomni. CZYTAJ TEŻ: Marta Nawrocka pokazała córkę na wakacjach. Internet nie mógł się powstrzymać
Maciej Stuhr: "Im mniej Jerzego Stuhra, tym więcej taty". Tak mówi o pierwszym roku bez ojca
Zbliża się pierwsza rocznica śmierci Jerzego Stuhra. W programie "Dzień dobry TVN" jego syn Maciej oraz żona Barbara opowiedzieli o wspomnieniach, relacjach rodzinnych i zbliżającym się festiwalu "Stuhralia". "Za chwilę pierwszy dzień ojca bez niego" — wyznał Maciej Stuhr.
Jerzy Stuhr, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów i reżyserów, zmarł 9 lipca 2024 r. w wieku 77 lat. Pozostawił po sobie bogaty dorobek artystyczny i ogromną pustkę – zarówno w świecie kultury, jak i w sercach bliskich. Jego śmierć była ogromnym ciosem nie tylko dla środowiska twórczego, ale przede wszystkim dla jego rodziny. W sobotnim wydaniu "Dzień dobry TVN" jego żona Barbara Stuhr oraz syn Maciej Stuhr podzielili się swoimi refleksjami i wspomnieniami, które – mimo upływu czasu – wciąż są pełne emocji i tęsknoty. Maciej Stuhr o relacji z ojcem: "Wyłania się 'tato', mniej 'Jerzy Stuhr'" Maciej Stuhr pojawił się w programie zdalnie, by opowiedzieć o relacji z ojcem i emocjach, które towarzyszą mu niemal rok po jego śmierci. Zbliżający się pierwszy Dzień Ojca bez obecności Jerzego Stuhra skłonił go do głębokich przemyśleń. — "Właśnie kończymy pierwszy rok, kiedy go nie ma. Za chwilę pierwszy dzień ojca bez niego i potem pierwsza rocznica śmierci. To jest czas, w którym już trochę emocje opadły, a ten obraz wciąż jest bardzo żywy" — wyznał. Artysta podkreślił, że im więcej czasu mija, tym silniejszy jest obraz ojca jako osoby prywatnej — nie ikony kina, ale po prostu "taty". — "Im więcej czasu upływa, tym bardziej wyłania się w mojej pamięci 'tato', mniej 'Jerzy Stuhr'" — dodał. Zobacz też: Z domu wyniósł nie tylko zasady. Jerzy Stuhr przez lata ukrywał coś, o czym nikt nie mówił głośno Barbara Stuhr o prywatnym obliczu męża W studiu pojawiła się Barbara Stuhr, wdowa po aktorze. Wspominała męża jako osobę mało wylewną, ale bardzo ciepłą i przywiązaną do rodziny. — "Czuło się ciepło natomiast to, że on był bardzo do mnie przywiązany i pięknie o mnie mówił, to ja zawsze dowiadywałam się z mediów lub wywiadów" — powiedziała, zdradzając przy tym, że mąż niechętnie okazywał uczucia bezpośrednio. W jednym z poruszających wspomnień przytoczyła sytuację, gdy Jerzy Stuhr mówił: "Siedzę tu samotnie jak pies", kiedy wyjeżdżała z domu. Pomimo oszczędności w słowach, bliscy wiedzieli, że są dla niego ważni. Festiwal "Stuhralia" w Krakowie. Jak uczczą pamięć aktora? Jednym z głównych powodów, dla których Maciej Stuhr wystąpił w programie, był zbliżający się festiwal "Stuhralia", poświęcony twórczości jego ojca. Odbędzie się on w Krakowie w dniach 3–6 lipca 2025 r., tuż przed pierwszą rocznicą śmierci Jerzego Stuhra. W programie festiwalu zaplanowano pokazy filmów, koncert muzyki filmowej, wystawy oraz spotkania z twórcami. Jak zaznaczył Maciej Stuhr, to idealny moment, by wspominać ojca nie tylko z bólem, ale również z radością. CZYTAJ TEŻ: Wnuczka wspomina Jerzego Stuhra w poruszającym wpisie. Łzy same cisną się do oczu Rok bez Jerzego Stuhra. Emocjonalne refleksje jego bliskich Dla rodziny Jerzego Stuhra nadchodzące dni są szczególnie trudne. To czas refleksji, żałoby, ale też chęci pielęgnowania pamięci o artyście. Zarówno Maciej, jak i Barbara Stuhr zgodnie przyznają, że choć ból po stracie jest wciąż obecny, coraz częściej pojawia się także uśmiech — wspomnienie wspólnych chwil, codziennych nawyków i wyjątkowego charakteru Jerzego Stuhra. Zarówno wywiad w "Dzień dobry TVN", jak i zbliżający się festiwal "Stuhralia", to dla nich forma hołdu, ale też publiczne podzielenie się niezwykłą relacją, jaka ich łączyła. ZOBACZ TEŻ: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Źródło: plejada.pl
Z domu wyniósł nie tylko zasady. Jerzy Stuhr przez lata ukrywał coś, o czym nikt nie mówił głośno
Pradziadek był przekonany, że spełnienie jego marzeń możliwe jest wyłącznie w Warszawie – mieście nad Wisłą. Dziadek znajdował rozrywkę w dość osobliwej zabawie, inscenizując własny pogrzeb. Ciotka natomiast zwykła powtarzać, że wartość kobiety mierzy się liczbą męskich spodni, które zawiesza na sznurze. „Jakby Mrożek spotkał się z Gombrowiczem” – komentował z uśmiechem Jerzy Stuhr. Nic dziwnego, że zdecydował się uwiecznić te niezwykłe „Historie rodzinne”. Zrobił to nie tylko z potrzeby serca, ale i z poczucia obowiązku wobec swoich dzieci. [Ostatnia publikacja na FB: 19.04.2026 r.] Przypominamy archiwalny tekst i zdjęcia, które ukazały się na łamach magazynu VIVA! w 2008 roku. Gabinet Jerzego Stuhra wygląda jak przed laty kancelaria jego ukochanego stryjecznego dziadka Oskara. Na ścianie zresztą wisi jego okazały portret. W gablotce Wojskowy Krzyż Zasługi, który Oskar otrzymał za bohaterską walkę pod Przemyślem w 1914 roku. Obok biblioteczka wypełniona książkami. Część z nich należała do dziadka, resztę kupił Jerzy. Teraz, patrząc na nie, zastanawia się, kto będzie czytał te wszystkie zbiory. „Pamiętam, jak ojciec zaczytywał się w Słowackim. Ale kto to ma teraz czas na Słowackiego”, zastanawia się. On sam zajęty jest od 40 lat. Właściwie od czasu, gdy zdał do szkoły teatralnej. Szybko posypały się propozycje filmowe. Potem zaczął reżyserować i pisać scenariusze. Najbardziej lubi, kiedy w głowie zaczyna mu kiełkować pomysł na film. Wtedy siada w gabinecie i tępo patrzy w ścianę. Kilka miesięcy temu odebrał telefon z wydawnictwa: „Nie napisałby pan książki o swojej rodzinie?”, usłyszał. „A kogo to może obchodzić?”, pomyślał. A potem doszedł do wniosku, że taką książkę jest winien swoim rodzicom, dziadkom, pradziadkom. A wnuczka Matylda? Taka książka to będzie dla niej kopalnia wiedzy o tym, z jakiego świata pochodzi. „Zabieram się do pracy”, postanowił. Początki pisania były żmudne. Na szczęście okazało się, że jedna z krewnych jest od lat zafascynowana historią rodziny. Można było porównać wiadomości, uzupełnić luki pamięci i tak po ludzku powspominać. „W każdym z nas znajdują się jakieś cechy, które dziedziczymy po dziadkach, pradziadkach. Odkrywanie tego to jak wyprawa w głąb samego siebie”. CZYTAJ TEŻ: Wnuczka wspomina Jerzego Stuhra w poruszającym wpisie. Łzy same cisną się do oczu Państwo Stuhrowie 26 lat temu [na rok 2008]. Jerzy nie ukrywa, że to dzięki żonie Barbarze tak naprawdę zrozumiał, jak ważna jest rodzina. „Basia jest matką doskonałą”, mówi. Historia różowego serwisu Stuhrowie nie lubią o sobie opowiadać. Barbara Stuhr, żona Jerzego, rzadko pojawia się w prasie. Podobnie córka państwa Stuhrów Marianna. „To moja żona postanowiła, że sprawy rodziny będziemy zachowywać dla siebie. Jest niezwykle dyskretna. Zawsze pozostawała w cieniu. Byłem ciekaw, czy zgodzi się, aby powstała książka tak szczegółowo traktująca o każdym z nas. Po raz pierwszy nie usłyszałem sprzeciwu. Wtedy też przekonałem się, że to dobry pomysł”. Książka ma jeszcze jednego bohatera – Kraków. Jerzy historię swojego rodu zaczął od roku 1879. Wtedy to jego pradziad Leopold namówił narzeczoną, wkrótce żonę, Annę na przeprowadzkę z Austrii do Krakowa. Przekonywał ją, że tylko tam mogą być naprawdę szczęśliwi. „Nikt w naszej rodzinie nigdy nie potrafił mi wytłumaczyć, dlaczego mój pradziad właśnie Kraków wybrał na miejsce życia. Wiem jednak, że kiedy jego marzenie się ziściło i zamieszkał w końcu w mieście nad Wisłą, poczuł się naprawdę szczęśliwy”. Pradziad nie był biedny. Do Krakowa przyjechał z walizką pieniędzy i od razu założył dobrze prosperującą restaurację. Tutaj na świat przyszli jego synowie: Rudolf, Oskar i Leopold. Po narodzinach pierwszego syna Anna Stuhr w prezencie od męża dostała piękny różowy serwis. Na filiżankach kazał umieścić podobiznę swoją i żony. Anna była szczęśliwa. Zawsze o takim marzyła. Dziś ten ponadstuletni serwis stoi w salonie Jerzego i Barbary. Nikt jednak nie ma odwagi go używać. To największa rodzinna pamiątka. „Tylko fotografii swoich pradziadków nie mam w domu. Oddałem ją do Teatru STU. Kiedy ówczesny dyrektor Krzysztof Jasiński urządzał swój gabinet, poprosił każdego z aktorów, aby przyniósł jakąś pamiątkę. Niewiele myśląc, zabrałem z domu ten portret. I tak Anna i Leopold ozdabiają ściany teatru”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Stuhr pożegnał ojca. Opublikował zdjęcie, które chwyta za serce Dziadek Leopold z synem Tadeuszem. Jerzy mówi, że to po dziadku męska linia Stuhrów odziedziczyła pewną niedostępność i trudności w okazywaniu uczuć. Fotografia z 1917 lub 1918 roku. Szaleństwa dziadka Oskara Dziad Leopold był zamknięty w sobie, niedostępny. „Właściwie nie miałem z nim kontaktu. Najwspanialsze wspomnienia z dzieciństwa to zabawy z bratem dziadka Oskarem. Był niesamowity”. Dziadek, znany w Krakowie adwokat, był duszą towarzystwa. Kochano go za żarty i wielkie poczucie humoru. Był jakby żywcem wyjęty z książki o przygodach wojaka Szwejka. Najwspanialsze były jednak zabawy, które wymyślał. Jak ta w pogrzeb. „Miał już wtedy chyba z 80 lat. Kiedy przychodził, kładł się do łóżka, patrzył na mnie i z błyskiem w oku mówił: »W nogach już umarłem«. A ja na to krzyczałem: »Dziadku, to skoro w nogach już umarłeś, to zaczynamy pogrzeb na Rakowicach!«. I wtedy Oskar wyliczał wszystkich, którzy na ten pogrzeb zostaną zaproszeni. Ja wtedy święciłem i okadzałem, jak przystało na wzorowego ministranta. A Oskar krzyczał: »Jurunia, czas śpiewać: O clemens, o pia, o dulcis virgo Maria. Za duszę świętej pamięci doktora Oskara Stuhra«. Kiedy kończyliśmy śpiewać, Oskar zaczynał wygłaszać mowę nad swoim grobem: »Żegnamy dzisiaj nestora palestry krakowskiej…«”. Jeszcze dziś na wspomnienie tamtych zabaw Jerzy zanosi się śmiechem. I mówi, że nic go w życiu tyle nie nauczyło, ile te igraszki ze świętościami, które zafundował mu dziad. „Przecież te pogrzeby to był Mrożek pomieszany z Gombrowiczem. Oskar zaszczepił we mnie coś niezwykle ważnego, przekonanie, że śmiech może więcej uczyć niż moralizatorskie tyrady”. Dziadek Oskar sam o sobie opowiadał, że jest wielkim tchórzem. Los jednak chciał, że walczył i w jednej, i w drugiej wojnie światowej. To po wojnie Oskar spotkał miłość swojego życia, Marię Chorąży. „Cóż to była za kobieta. Najbarwniejsza postać w całej naszej rodzinie. Była żoną oficera, który zaginął na wojnie. Dziadka Oskara poznała, szukając śladów po nim. Szybko się w sobie zakochali. Dziadek był babcią Masią, bo tak żeśmy ją nazywali, zauroczony”. Po ślubie z adwokatem Stuhrem babcia Masia zaczęła realizować rzuconą pasję – śpiewanie. Nie mogła żyć bez muzyki. I bez mężczyzn. Jej życiowe motto powtarzane jest ze śmiechem przez wszystkie kobiety w rodzinie Stuhrów: „Kobieta jest tyle warta, ile te portki mężczyzny, które rozwiesza na sznurze”. „A ja do dziś pamiętam, jak, już po śmierci Oskara, gdy nie miała pieniędzy na nowy strój, wycinała z papieru kołnierzyki na sweter. Ona jest dla mnie uosobieniem klasy”. Wspominając babcię Masię, Jerzy ma przed oczami obiady, na które zapraszała go, gdy dopiero co poślubił Basię. „Moja żona była wówczas wziętą skrzypaczką, jeździła na turnée po całym świecie. Babcia Masia po obiedzie mówiła: »To teraz czas na chwilę muzyki«. Basia musiała grać, a babcia śpiewała. Cóż to były za przedstawienia. Masia fałszowała niemiłosiernie, a Basia grała bez mrugnięcia okiem. Świetnie się bawiłem, obserwując ten duet”. CZYTAJ TEŻ: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Trzy pokolenia Stuhrów: Jerzy, jego ojciec Tadeusz i ukochany stryjeczny dziadek Oskar, znany w Krakowie adwokat i dusza towarzystwa. Z Barbarą Kóską, wziętą skrzypaczką, Jerzy znał się jeszcze od przedszkola. Miłość wybuchła dopiero na studiach. Pobrali się w 1971 roku. Wędrówki rodziców Maciej książki o swojej rodzinie jeszcze nie przeczytał. Jerzy uśmiecha się: „Przeczyta, spokojnie, on tylko potrzebuje czasu i na pewno zrobi to ostatni w rodzinie”. Nauczył się już, że syn wszystko musi robić we własnym rytmie. Nigdy nie starał się go na siłę zmieniać, broń Boże, na swoje podobieństwo. „Dziś myślę, że moją wielką, może nawet największą wadą jest to, że nie potrafię okazywać uczuć. Mam to po ojcu. On był zamknięty w sobie tak samo jak dziadek Leopold. Kiedy wracałem do domu ze szkoły i wiadomo było, że dostałem dwóję, ojciec zabierał płaszcz i wychodził z domu. Przed kłopotami uciekał na kilkugodzinne spacery. To mama, jeśli było trzeba, dawała mi w dupę”. Gdy Jerzy był mały, rodzice mieszkali w Bielsku-Białej. Ojciec, prokurator, ze względu na koligacje rodzinne nie mógł swojego zawodu uprawiać w Krakowie. „Do miasta, w którym mieszkała dotąd moja cała rodzina, przyjechałem już jako student. Kiedy powiedziałem rodzicom, że chcę studiować aktorstwo, powiedzieli, że zgodzą się dopiero wówczas, gdy najpierw zdobędę wykształcenie uniwersyteckie. Wybrałem polonistykę i spakowałem walizki. Czułem się w końcu wolny”. To w Krakowie tak naprawdę rozpoczęło się dorosłe życie Jerzego. „W klubie studenckim Żaczek oświadczyłem się mojej ukochanej Basi. Znaliśmy się właściwie od przedszkola. Ona też pochodziła z Bielska-Białej, ale nasze uczucie wybuchło dopiero na studiach. Dziś jestem pewien, że to dzięki Basi tak naprawdę zrozumiałem, jak ważna jest rodzina. Myślę jednak, że łatwo jej ze mną nigdy nie było”. Jerzy szybko zaczął robić karierę. Bywało tak, że większą część roku spędzał we Włoszech, a nie w Polsce. Kiedy przyjeżdżał, nie potrafił się odnaleźć, wszystko go drażniło. „Miałem często wyrzuty sumienia, bo cały dom był na głowie żony. Pamiętam jednak swoją podróż do Bangkoku. Zacząłem wtedy rozmawiać z jedną ze stewardes, która powiedziała mi: »Wie pan, jak wracam do domu, najpierw jest euforia, a potem nagle orientuję się, że oni mają w domu swoje ścieżki, zajęcia i że ja im po prostu przeszkadzam«. Ze mną było tak samo. Trzy tygodnie wytrzymywałem i już chciałem jechać dalej. Żona chyba się do tego po prostu przyzwyczaiła”. Momentem zwrotnym były rodzinne wakacje. Kilka dni przed wyjazdem okazało się, że Jerzy dostał propozycję roli w filmie. „Nie pojadę. Zostaję”, powiedział. Żona odpowiedziała: „Rozwód” i w liście do męża wyłuszczyła, co powinno być w życiu najważniejsze. „Pojechałem z rodziną. To były nasze najwspanialsze wakacje. Chyba wtedy zmieniły mi się priorytety”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jerzy Stuhr omal nie pojawił się na własnym ślubie! Pomógł mu... Janusz Rewiński 1982 rok. Jerzy z synem Maciejem. Czy przypuszczali wtedy, że oprócz więzów krwi połączy ich w przyszłości wspólna pasja My dzisiaj Teraz w Krakowie mieszka już jedynie Jerzy z Barbarą. Ich dzieci – Maciej i siedem lat młodsza Marianna – wyprowadziły się do Warszawy. „Marianna tak jak Maciej ma artystyczną duszę. Tyle że wolała ASP. Dziś jest grafikiem”. Jerzy nie może się nadziwić, że dzieci są już takie duże. „To naprawdę niesamowite, że życie tak mija. Kiedy wspominam ich dzieciństwo, to dochodzę do wniosku, że długo nie wiedziałem, że mam jakikolwiek wpływ na dzieci. A niedawno w którejś z książek znalazłem list napisany przez Maćka. Bał się powiedzieć mi, że źle mu poszła klasówka. Czytając to, pomyślałem, że musiałem być bardzo zamknięty w sobie, skoro nie chciał mi tego powiedzieć, wolał napisać. Żona też pisała do mnie listy, tylko Marianna nigdy”. O tym, jak ważny jest dla dzieci, opowiedziała mu żona. „Kiedyś sama wyjechała z dziećmi na narty. Zostałem w domu, bo pracowałem. I żona zadzwoniła do mnie z hotelu: »Słuchaj, to niesamowite, ale Maciek kopiuje całe twoje zachowanie. Kazał nam oddać mu paszporty i tak jak ty trzyma je w swoim portfelu i pilnuje jak oka w głowie«”. Podczas pisania książki Jerzy doszedł do wniosku, że żałuje w życiu jednego. Że nie poświęcił dzieciom wystarczająco dużo czasu. Wychowywać nie można na odległość ani moralizując przez telefon, tylko swoją codzienną obecnością, przykładem. „Na szczęście Basia jest matką doskonałą”, mówi. Teraz, kiedy w Krakowie zostali już tylko we dwoje, Basia mówi, że tęskni za dziećmi. Pewnie dlatego w końcu namówiła męża… na kupno mieszkania w Warszawie. „Ja, krakus, w Warszawie – nigdy! Tak myślałem dotychczas. Jakiś czas temu zatrzymałem się w hotelu Hyatt. To blisko Łazienek. Była ładna pogoda, wybrałem się na spacer i nagle zobaczyłem inną Warszawę, nie taką rozbieganą, głośną, ale starą, niemal przedwojenną. Zadzwoniłem do córki i pytam: »Marianka, a może byś znalazła jakieś mieszkanie w okolicach? Byłoby dla ciebie, a my mielibyśmy bazę«. Szybko się uwinęła. Teraz więc jesteśmy już tutaj jak u siebie”. Maciej z żoną Samantą i córką Matyldą mieszkają na Mokotowie. Jerzy przyznaje jednak, że wcale nie jest dziadkiem wpadającym do wnuczki za każdym razem, gdy jest w Warszawie. „Dobrze sobie zapamiętałem tę lekcję, że każda rodzina ma udeptane ścieżki. Nie chcę im przeszkadzać w codziennym rytmie. Wolę się zapowiedzieć i przyjść oczekiwany”. Ośmioletnia wnuczka Matylda to teraz dziadka oczko w głowie. „Uwielbia słuchać opowieści z mojego dzieciństwa. Pewnie dla niej brzmią jak zaklęcie. Kiedy była młodsza, strasznie śmieszyło ją imię krowy należącej do moich pradziadków. »Szeketegestukhea!« – krzyczałem za nią. To był taki nasz szyfr”. Teraz Matylda ma już osiem lat. Niedawno zaczęła szkołę. Jej zdjęcie zamyka książkę o historii Stuhrów. Książkę napisaną dla niej. CZYTAJ TEŻ: Był nieobecnym ojcem, z synem wiele musieli sobie wyjaśnić. Jerzy Stuhr nie żyje Marianna, o siedem lat młodsza od Macieja, tak jak on ma artystyczną duszę, tyle że wybrała ASP i jest grafikiem. Jerzy Stuhr nie żyje Jerzy Stuhr, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, zmarł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat. Informację o jego śmierci potwierdził syn, Maciej Stuhr. Artysta od lat zmagał się z chorobą nowotworową i odszedł w Krakowie, gdzie spędził większość swojego życia. Jerzy Stuhr od dłuższego czasu zmagał się z problemami zdrowotnymi. W 2011 roku przeszedł ciężką operację usunięcia nowotworu krtani. Pomimo wygranej walki z chorobą, przez kolejne lata jego stan zdrowia ulegał pogorszeniu. W ostatnich miesiącach życia przebywał pod opieką najbliższych. Zmarł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat, a jego śmierć była wynikiem długotrwałej walki z chorobą. To Barbara miała zadecydować, czy książka o Stuhrach w ogóle powstanie. Dyskretna, zawsze pozostająca w cieniu męża, na szczęście powiedziała „tak”. Tu z córką Marianną. Jerzy Stuhr z synem - Maciejem Stuhrem, VIVA! 2008 rok Tekst: Iza Bartosz Na podstawie książki „Stuhrowie. Historie rodzinne”, Jerzy Stuhr, Wyd. Literackie, listopad 2008. Zdjęcia: BEATA WIELGOSZ Stylizacja: JOLA CZAJA Asystentka: AGNIESZKA DĘBSKA Makijaż: WILSON/D’VISION ART Fryzury: KACPER RĄCZKOWSKI/D’VISION ART Scenografia: MICHAŁ ZOMER Produkcja sesji: ELŻBIETA CZAJA Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Barbara Stuhr, Marianna Stuhr
Jerzy Stuhr tylko raz był pod wrażeniem syna. "To było wtedy, jak oddałem szpik i uratowałem dziecko"
Maciej Stuhr pojawił się w sobotnim wydaniu "halo tu Polsat", gdzie poruszył temat relacji z ojcem. Jerzy Stuhr, który zmarł w lipcu zeszłego roku po długiej chorobie, był surowy wobec syna. Choć była między nimi więź, to nie zawsze było kolorowo. Maciej Stuhr zdradza, jakie miał relacje z ojcem Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca 2024 r. w wieku 77 lat pozostawiając świat polskiego kina w głębokiej żałobie. 77-letni aktor zmagał się z problemami zdrowotnymi, a w najgorszych chwilach mógł liczyć na wsparcie rodziny: żony Barbary, córki Marianny i syna Macieja, który poszedł w jego ślady i również został aktorem. Choć zdawać by się mogło, że wspólna pasja i zawód pozwolą zbliżyć się synowi do zapracowanego ojca, to było zupełnie inaczej. Maciej Stuhr nie wspomina najlepiej spotkań na planie. Towarzyszyły mu negatywne uczucia. "Praca z tatą to nie była największa przyjemność mojego życia, wręcz powiedziałbym, że to było coś tak dziwnego, a nawet nieprzyjemnego. Jak on mi dawał jakąś uwagę, to oczywiście dawał ją jako reżyser lub partner, ale też będąc tatą, więc ja zupełnie inaczej reagowałem na te jego sugestie czy polecenia, niż w stosunku do wszystkich moich innych reżyserów" — wyznał 49-letni aktor w śniadaniówce Polsatu. Ojca określił jako autorytarnego. Teraz w życiu zawodowym odczuwa większą swobodę. "Z tatą autorytarnym jest tak, że jak on ci każe coś zrobić, no to musisz zrobić tak, jak on chce. I właśnie dlatego ta praca nie była komfortowa. [...] Teraz dopiero czuję, że trochę tak zaklinałem rzeczywistość. Oczywiście dawałem radę i tak dalej... Ale to nie było łatwe i teraz trochę ten plecak ściągam" — podkreślił, mówiąc o tym, co zmieniło się po śmierci Jerzego Stuhra. ZOBACZ: Wtedy Maciej Stuhr pierwszy raz wstydził się za ojca. Przez 50 lat odczuwał jedynie dumę Jerzy Stuhr był surowym ojcem. Rzadko chwalił syna Aktor przyznał też, że rzadko kiedy słyszał pochwały od ojca. W pewnym momencie to uległo zmianie. "Dopiero — co było całkiem zabawne — jak ja się zacząłem, już jako dojrzały, dorosły człowiek, w wywiadach skarżyć trochę, opowiadać o tym, że ojciec nie chwali, wtedy, nie wiem, czy mama mu coś powiedziała, czy sam coś przepracował, wtedy coś tam zrozumiał" — powiedział. Wtedy Jerzy Stuhr zmienił swoje podejście do syna: "W tej drugiej połowie mojego życia, czy powiedzmy, w trzeciej tercji, zdarzało mu się powiedzieć, że to było ok, to było spoko". Jednak jeden moment szczególnie utknął w głowie syna artysty. To wtedy po raz pierwszy — i jedyny — poczuł się szczerze doceniony. "Raz w życiu widziałem, że był pod ogromnym wrażeniem czegoś, co ja zrobiłem. To było wtedy, jak oddałem szpik i uratowałem dziecko". Maciej Stuhr dodał też, że ojciec nie był człowiekiem uczuciowym, a na czuły gest czy przytulenie nie miał co liczyć. Sam jednak stara się przytulać swoje dzieci i przyznaje, że współczesne pokolenie coraz lepiej radzi sobie w takich sytuacjach. SPRAWDŹ: Marianna Stuhr opowiedziała o dzieciństwie u boku nieobecnego ojca: „To było nieustanne czekanie”
Wtedy Maciej Stuhr pierwszy raz wstydził się za ojca. Przez 50 lat odczuwał jedynie dumę
Maciej Stuhr ponownie otworzył się na temat trudnej relacji z ojcem, która skomplikowała się krótko przed śmiercią legendarnego aktora. Jerzy Stuhr cierpiał z powodu chorób i postępującej demencji — ta z kolei mocno wpłynęła na kontakty z bliskimi oraz poczucie odpowiedzialności. "Wylew, którego doświadczył cztery lata temu, spowodował zmiany w jego osobowości" — tłumaczył syn artysty w najnowszym wywiadzie. Maciej Stuhr czuł wstyd po kolizji z udziałem ojca Ostatnie lata życia Jerzego Stuhra naznaczone były problemami ze zdrowiem, a także medialną aferą związaną ze sprawą sądową dotyczącą doprowadzenia do kolizji drogowej i prowadzenia samochodu pod wpływem alkoholu. Aktor odszedł 9 lipca br. pozostawiając najbliższych w ogromnej rozpaczy, choć nie ukrywają, że był to dla nich trudny czas... ZOBACZ: Jerzy Stuhr odszedł pięć miesięcy temu. Rodzina przeżywała żałobę już za jego życia Teraz Maciej Stuhr pojawił się w odcinku "Autentycznych", wyemitowanym w drugi dzień świąt. Syn aktora musiał zmierzyć się z pytaniami zadawanymi mu przez osoby w spektrum autyzmu. Szczególnie trudny okazał się temat kolizji, do której jego ojciec dopuścił się pod wpływem alkoholu. Artysta nie stanął w obronie ojca, jednak zwrócił uwagę na błędny sposób określania kategorii zdarzenia w przestrzeni medialnej. "W języku kodeksu drogowego była to kolizja. Do wypadku nie doszło. Wbrew temu, co pisze prasa, była to kolizja... Zwał jak zwał. Chodzi o to, że przeżyłem mocno". Po zdarzeniu Jerzy Stuhr udzielił kilku wywiadów, w których zdawał się umniejszać powagi zdarzenia. Tego samego zdania jest jego syn, któremu nie podobało się zachowanie ojca. Między mężczyznami doszło do konfliktu. Mimo to artysta podkreśla, że taki stan rzeczy mógł mieć związek z postępującą demencją ojca. "Byłem potwornie zdenerwowany na ojca i na tę całą sytuację. Przeżyłem to ogromnie. On też zresztą. Było to absolutnie karygodne. Nie powinno w ogóle do tego dojść. Pierwszy raz w życiu było mi wstyd za mojego tatę. [...] całe 50 lat byłem dumny. Jest taki stan starszych ludzi, który się nazywa demencją. On powoduje, że ludzie w demencji nie tylko nie pamiętają czegoś, nie tylko nie mogą ogarnąć rozumem, ale też na przykład wypierają to, co to złego, co zrobili. I mój tato był trochę w takim stadium" — wyjaśnia Maciej Stuhr. Choroba zmieniła Jerzego Stuhra. Jego konflikty z synem narosły pod koniec Padło też pytanie o konflikty między Maciejem a jego ojcem na przestrzeni lat. Nie było ich jednak zbyt wiele, a Jerzy Stuhr cieszył się dużym szacunkiem wśród swoich dzieci. "Byłem dzieckiem, które się nie buntowało. Jakoś nie przypominam sobie jakiegoś okresu buntu w stosunku do moich rodziców. Właściwie byłem w szczęśliwym domu wychowywany, mimo nieobecności rodziców. Mógłbym sobie teraz wymyślać, czego mi tam brakowało, ale wtedy nie miałem takiego poczucia i raczej z moim ojcem nie byłem jakoś mocno skonfliktowany. Zwłaszcza że on był szalenie taką osobą autorytarną w domu" — zaznaczył syn. "To była tak zwana silna ręka, mimo że był sympatycznym człowiekiem, wesołym, świetnie opowiadał i tak dalej. Ale porządek musiał być. I to tak jak on powiedział. Nie było za dużo dyskusji z tym", dodał. Jednak pod koniec życia aktora ich relacja zaliczyła kilka poważniejszych upadków. "Oczywiście parę konfliktów w życiu mieliśmy i to do samego końca. Nawet w tym ostatnim okresie, kiedy mój tato już był dość mocno zgnębiony chorobami przeróżnymi. Wylew, którego doświadczył cztery lata temu, spowodował zmiany w jego osobowości, w jego postrzeganiu świata też i na niektóre tematy nam się coraz trudniej dogadywało" — podsumował. SPRAWDŹ: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek"
Jerzy Stuhr odszedł pięć miesięcy temu. Rodzina przeżywała żałobę już za jego życia
Syn aktora wyznał smutną prawdę o ojcu...
Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca br. po długiej chorobie. Stratę najmocniej przeżyła rodzina. W nowym wywiadzie jego syn opowiedział, jak wyglądały ostatnie miesiące życia cenionego aktora. Okazuje się, że bliscy opłakiwali go jeszcze na długo przed śmiercią... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 17.12.2024 r.] Jerzy Stuhr miał wiele problemów ze zdrowiem Minęło pięć miesięcy od śmierci Jerzego Stuhra. Mający na koncie dziesiątki niezapomnianych ról aktor w ostatnich latach swojego życia zmagał się z licznymi problemami zdrowotnymi. Przeżył kilka zawałów serca, walczył z rakiem krtani oraz przeszedł udar mózgu. Los nie szczędził mu ciosów, lecz w oczach swoich dzieci — Marianny i Macieja — pozostał prawdziwym bohaterem. Pomimo niezłomności aktora, ostatnie miesiące jego życia naznaczone były bólem oraz powolną utratą własnej tożsamości. "To był naprawdę bardzo mocno schorowany człowiek, który miał problemy z podstawowymi funkcjami życiowymi, po czym wychodził na scenę i grał dwugodzinny spektakl" — wyznał syn Stuhra w programie "Bez polityki" Piotra Jaconia. ZOBACZ: Przejęty Maciej Stuhr zwrócił się do fanów. Wspomina o ojcu: „Łzy lecą mi nawet przy pisaniu" Maciej Stuhr o żałobie po ojcu. "Trwała już za jego życia" Maciej Stuhr zdobył się również na gorzkie wyznanie, w którym podsumował wszystko, co działo się tuż przed śmiercią taty. Okazuje się, że rodzina już od dawna obserwowała, jak głowa rodziny powoli staje się innym człowiekiem. Trudno było im pogodzić się z nieodwracalnymi zmianami, dlatego też zdarzało im się je po cichu "opłakiwać"... "U nas ten proces żałoby, może to będzie bardzo brutalne, co teraz powiem, i może nawet nie na miejscu, ale on trwał już za jego życia. Już za nim tęskniliśmy jeszcze zanim go zabrakło fizycznie" — przyznał. "Właściwie każda moja rozmowa z mamą przez telefon, prawie codziennie, połowa, jak nie 80 proc. tej rozmowy polegało na tym, że ona mówiła, że już nie ma tego partnera, którego miała całe życie. No właśnie ostatnio jej to uświadomiłem: "Mamo, ty tę żałobę już przeżywałaś od jakiegoś czasu". W sensie tęsknoty za tym, kogo pamiętamy, kto nam był taki bliski" — dodawał syn aktora w programie Piotra Jaconia. SPRAWDŹ TEŻ: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek" View oEmbed on the source website
Marianna Stuhr opowiedziała o dzieciństwie u boku nieobecnego ojca: „To było nieustanne czekanie”
„Wyjście z nim na plac zabaw albo spacer po mieście właściwie nie wchodziło w grę”
Znany i uwielbiany aktor, legenda polskiego kina, a dla niektórych po prostu: tata. Jerzy Stuhr wraz z żoną Barbarą doczekali się dwójki dzieci: Marianny i Macieja. W nowej rozmowie z „Newsweekiem” córka zmarłego w lipcu tego roku gwiazdora opowiedziała o dorastaniu w cieniu sławnego ojca. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 14.10.2024 r.] Marianna Stuhr opowiedziała, że Jerzy Stuhr był „nieobecnym” ojcem O śmierci Jerzego Stuhra dowiedzieliśmy się 9 lipca 2024 r. Aktor przez lata zmagał się z nowotworem, przeżył także dwa zawały serca oraz udar mózgu. Chociaż pod koniec życia zdecydowanie osłabł na siłach, zapamiętany zostanie zdecydowanie jako jeden z najlepszych polskich aktorów wszech czasów. Chociaż większość osób zna go z ekranów telewizorów oraz kinowych, dla dwójki swoich dzieci — Marianny i Macieja — był po prostu tatą. W najnowszej rozmowie z „Newsweekiem” córka aktora opowiedziała jednak, że przez wiele lat nie był obecny w domu, a gdy już się pojawił, nie umiał nawiązać z dziećmi ciepłej i bliskiej relacji. „Trudno to dzisiaj wytłumaczyć, ale przez lata formą kontaktu z tatą była możliwość oglądania go w pracy z perspektywy kulis, widowni, teatralnych korytarzy. Brakowało mi codziennego, normalnego bycia z nim” opowiedziała 42-letnia malarka, oraz dodała: „Mama czasami musiała go strofować, żeby zaczął z nami rozmawiać, a nie do nas przemawiać”. Miał mieć również kłopot ze znoszeniem faktu, że po przekroczeniu progu domu przestawał być artystą, a stawał się po prostu członkiem rodziny: — mówiła „Newsweekowi” Marianna Stuhr. Jak opowiadała później, zapamiętała ojca jako „nieobecnego”: „To było nieustanne czekanie na tatę. I często też na mamę, skrzypaczkę. Nasze dzieciństwo z Maćkiem było podporządkowane planom zawodowym rodziców. W tamtych czasach jak komuś dano możliwość rozwijania się na najwyższym poziomie w Polsce i za granicą, to głupotą było z tego nie korzystać” czytamy. Zobacz również: Marianna Stuhr wciąż tęskni za ojcem, odczuwa jego brak. Tak wspomniała aktora <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgrmhDhc-c4e317d.jpg" width="1633" height="1600" alt="Jerzy Stuhr - aktor, rezyser, rektor krakowskiej PWST z dziecmi: Maciejem i Marianna.Marianna - studentka wydzialu grafiki na krakowskiej ASP, Maciej - aktor, autor kabaretowy, wspoltworca kabaretu "Po zarcie". 24/02/1998 / Przekroj,Image: 429935774, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 120 zł a dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Bogdan Krezel / Forum" title="Jerzy Stuhr , Maciej Stuhr" /> Marianna Stuhr o dzieciństwie: „miałam potrzebę, żeby mieć więcej rodziców” Marianna Stuhr wspomniała również, że nie bawiła się z ojcem. Przyznała jednak, że z perspektywy czasu udało się jej to zrozumieć i nie ma o to żadnych wyrzutów. Dodała również, że w tamtych czasach ojciec bawiący się z dziećmi był raczej rzadkością. „Wyjście z nim na plac zabaw albo spacer po mieście właściwie nie wchodziło w grę. Dzisiaj, broń Boże, nie mam o to żadnych wyrzutów ani pretensji, ale wtedy miałam potrzebę, żeby mieć więcej rodziców”, czytamy. Marianna Stuhr dodała także, że jej ojciec najprawdopodobniej powielał schemat, którego sam nauczył się we własnym dzieciństwie. „Taki miał wzorzec od taty, ale jego mama była bardzo ciepłą osobą i dała mu wiele miłości. Przeczytałam w jego ostatniej książce „Z biegiem dni”, że nie był nauczony okazywania rodzinnych uczuć, gdyż obydwoje rodzice byli jedynakami i on również, a zatem nie wyniósł z domu wzorców dzielenia się emocjami z innymi, zabiegania o swoją pozycję w rodzinnym gronie” opowiadała. Sprawdź też: Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem Źródło: Newsweek <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCnjGwY-231e0bd.jpg" width="2392" height="1600" alt="Warszawa, 06.1997. Wreczanie Nagrod Srebrne Jablka miesiecznika Pani; n/z Laureaci nagrody Srebrne Jablka miesiecznika Pani Jerzy i Barbara Stuhr z corka Marianna.,Image: 501374522, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Marek Szymanski / Forum" title="Srebrne Jablka" />
Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek"
Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca br. po długiej walce z chorobą. O tym, z czym naprawdę się mierzył, wiedziało niewiele osób... Teraz syn ujawnił, jak wyglądały ostatnie lata życia legendy polskiego kina. "Przypominał raczej dziecko" — przyznaje Maciej Stuhr w szczerym wywiadzie. Maciej Stuhr o ostatnich latach życia ojca. Tak żegnał się z widzami i ze sceną Śmierć Jerzego Stuhra poruszyła całą Polskę. Aktor ciężko chorował, przez lata walczył o zdrowie, a w zmaganiach wiernie wspierała go rodzina... Choć jego stan był ciężki, do niemal samego końca nie chciał rezygnować z ukochanego teatru. Jednym z ostatnich spektakli z udziałem artysty był "Geniusz", wystawiany w teatrze Krystyny Jandy. Maciej Stur udzielił wywiadu Newsweekowi, w którym przyznał, że występ ojca w sztuce był pewnym pożegnaniem z publicznością. Z perspektywy czasu rola ta zdaje się być jedną z najważniejszych w karierze Stuhra. "Byłem na przedstawieniu 'Geniusz' i widziałem jego walkę, nawet muszę powiedzieć, że ona była wzruszająca. Miałem poczucie, że widzowie, którzy koło mnie siedzieli, też wiedzieli, że przyszli nie tylko dla efektu artystycznego, ale byli świadkami pożegnania z Jerzym Stuhrem, jakiegoś aktu heroizmu, żeby jeszcze raz wyjść przed ludzi i o czymś im powiedzieć. I jeżeli w ten sposób się do tego spektaklu podeszło, robił nawet spore wrażenie. Natomiast jeżeli ktoś chciał zobaczyć po prostu solidne przedstawienie, z dobrymi rolami, to mógł czuć się momentami dziwnie. Zwłaszcza że ojciec miał już duże wahnięcia formy, były dni lepsze, ale też dużo gorsze, kiedy efekt artystyczny był, niestety, mizerny" — tłumaczył syn zmarłego aktora. ZOBACZ TEŻ: Z domu wyniósł żelazne zasady. Mało kto wie, kim byli jego rodzice. Odsłaniamy rodzinne tajemnice Jerzego Stuhra Choroba odmieniła Jerzego Stuhra. Nikt nie wiedział, z czym naprawdę się mierzy W ostatnich latach życia Jerzy Stuhr stoczył wiele wyczerpujących walk. To, co przeżył, miało wpływ na wiele jego zachowań, czego nie umiała zrozumieć opinia publiczna, przyzwyczajona do wizerunku niezłomnego i wybitnego geniusza scenicznego... "Wycięto mu przełyk, żołądek miał przyszyty niemal do gardła. Do tego miał kłopoty ze słuchem, mówieniem, myśleniem. Zasadniczo był kiepsko skomunikowany ze światem. Rozmowa z nim na jakikolwiek temat była coraz trudniejsza. Przypominał raczej dziecko" — wyznał Maciej Stuhr, wspominając trudne chwile zmarłego ojca. "Ciężko mi mówić o tym publicznie, ale widzowie nie mieli do końca świadomości, że w ostatnich latach to nie był ten sam człowiek, którego mają w pamięci. Udar sprzed czterech lat bardzo go zmienił, potem był nawrót choroby nowotworowej i bardzo poważna operacja", dodał w tej samej rozmowie. SPRAWDŹ: Jerzy Stuhr miał za sobą wiele problemów zdrowotnych: „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz”
Marianna Stuhr wciąż tęskni za ojcem, odczuwa jego brak. Tak wspomniała aktora
Artystka opowiedziała też o piętnie nazwiska
Niedawno Marianna Stuhr odwiedziła studio programu Dzień Dobry TVN, gdzie wspomniała swojego zmarłego ojca oraz opowiedziała o swoim życiu. Okazuje się, że znane nazwisko przez jakiś czas było dla niej niemałym obciążeniem. Co dziś robi Marianna Stuhr, jedyna córka Jerzego Stuhra? Przypomnijmy, że jedyna córka Jerzego Stuhra ukończyła wydział grafiki na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie oraz zrobiła studia doktoranckie na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dzisiaj mieszka w Niemczech, gdzie przeprowadziła się z mężem. W dodatku zajmuje się zarówno grafiką projektową, jak i warsztatową. W programie śniadaniowym wyznała, że nigdy nie chciała spróbować swoich sił w aktorstwie. Dodała również, że znane nazwisko nie zawsze było dla niej błogosławieństwem. „Przed laty chyba moje nazwisko ciążyło mi osobiście nad tym, żeby umieć się jakoś spozycjonować. Teraz jest zupełnie inna sytuacja wyjściowa dla mnie, bo udaje mi się prężnie rozwijać zawodowo zarówno w Polsce, jak i poza granicami", mówiła w Dzień Dobry TVN. „Bałam się być posądzana o korzystanie z nazwiska. Mój brat bardzo dobrze zdaje się z tym radzić. Można powiedzieć, że miał jeszcze trudniej, bo uprawia ten sam zawód", kontynuowała. CZYTAJ TEŻ: Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem Marianna Stuhr wspomina zmarłego ojca W tym samym programie Marianna Stuhr wspomniała swojego ojca, który kilka miesięcy temu żegnała cała Polska. „To uczucie jest dziwne, trudne. Poczucie braku fizycznego we mnie. To jest proces, który ewoluuje, to się zmienia. Były duże emocje, gdy tata odszedł. Ostatni czas jego choroby był bardzo trudny. Teraz gdy te najtrudniejsze chwile są za nami, przychodzi mierzyć się z fizycznym brakiem kogoś w życiu. Kogoś, kto nie był tuż obok cały czas, ale był wielkimi plecami dla mnie — bardzo ważnymi", wyznała. Artystka dodała również, że po odejściu aktora, zbliżyła się do brata — Macieja Stuhra. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Z domu wyniósł żelazne zasady. Mało kto wie, kim byli jego rodzice. Odsłaniamy rodzinne tajemnice Jerzego Stuhra
Barbara Stuhr przerwała milczenie po śmierci męża. Nie kryje smutku
Żona Jerzego Stuhra na kanapie „halo tu Polsat” wspominała ukochanego męża
Byli razem ponad pół wieku. Na dobre i na złe, w zdrowiu i w chorobie. Miłość towarzyszyła im każdego dnia... Wszystko przerwała śmierć aktora 9 lipca tego roku. Jerzy Stuhr odszedł, pozostawiając po sobie ogromną pustkę. Teraz wdowa po nim przerwała milczenie. Barbara Stuhr po raz pierwszy publicznie od czasu odejścia męża zabrała głos. Odczuwa wielką tęsknotę... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 09.09.2024 r.] Jerzy i Barbara Stuhrowie: pół wieku miłości, którą przerwała śmierć Poznali się jeszcze w przedszkolu, gdy byli dziećmi. Później widywali się dosyć regularnie, m.in. na lekcjach religii. Ale to prawdziwe uczucie wybuchło, gdy studiowali w Krakowie. On polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim a później aktorstwo w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Ona w Akademii Muzycznej. Między nimi szybko zaiskrzyło. Barbara Kośka (panieńskie nazwisko małżonki aktora) usłyszała od niego w 1968 roku: „Może byśmy tak razem spędzili życie…” – w ten sposób jej się oświadczył. Ślub, dosyć skromny, wzięli trzy lata później – Jerzy Stuhr był wówczas u progu wielkiej kariery. Zawsze się wspierali. Wiernie trwali u swego boku, dzielili razem pasję do podróżowania, doczekali się dwójki wspaniałych dzieci. Wszystko zmieniło się 9 lipca 2024 roku, kiedy Jerzy Stuhr odszedł. Świat filmu stracił wybitnego aktora i reżysera, człowieka wysokiej kultury osobistej, wspaniałego profesora. Świat jego bliskich również zmienił się bezpowrotnie... O tym, jak wyglądały ostatnie miesiące życia Jerzego Stuhra opowiedziała na kanapie „halo tu Polsat” Barbara Stuhr. Dwa miesiąc po odejściu ukochanego męża opisała czas jego choroby i odchodzenia. Nie ukrywała przy tym, że musiało minąć wiele czasu, zanim zorientowała się, że nie są to przejściowe problemy, że jej ukochany mąż „pewnych rzeczy nie rozumie” i nie jest już tak sprawny, jak dawniej. Początkowo była przekonana, że problemy Jerzego Stuhra z koncentracją wynikają z niedosłuchu, na który cierpiał. Gdy do niego mówiła, milczał. Gdy odpowiadał, robił to w sposób nielogiczny. „Dopiero po jakimś czasie się zorientowałam, że on ma kłopot z rzeczywistością”, podsumowała. Czytaj także: Jerzy Stuhr omal nie pojawił się na własnym ślubie! Pomógł mu... Janusz Rewiński <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCnjGwY-231e0bd.jpg" width="2392" height="1600" alt="Warszawa, 06.1997. Wreczanie Nagrod Srebrne Jablka miesiecznika Pani; n/z Laureaci nagrody Srebrne Jablka miesiecznika Pani Jerzy i Barbara Stuhr z corka Marianna.,Image: 501374522, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Marek Szymanski / Forum" title="Srebrne Jablka" /> Barbara Stuhr o chorobie o odchodzeniu męża. Nie rozmawiali o śmierci Mimo że odchodził, nie rozmawiali o tym. Według słów Barbary Stuhr taki scenariusz w ogóle nie wchodził w grę. Jerzy Stuhr nie wyobrażał sobie, by temat jego choroby i odchodzenia mógł stać się tematem publicznym. „Nie można było publicznie powiedzieć, że on ma problemy z rodzajem demencji, albo na pewno z tym, że bywał bardzo przygnębiony i się chował. On tego tematu nie chciał podejmować z nami nigdy, także nie było z tym łatwo (...). On nigdy mi nie powiedział: „Basia, nie mam siły, daj mi spokój”. Nie. Fantastycznie! Wszystko jest fantastycznie”, zwierzyła się w „halo tu Polsat”. A jak dziś wygląda jej życie? Barbara Stuhr może liczyć na wsparcie bliskich: rodziny, przyjaciół, jak również środowiska aktorskiego, które było z Panem Jerzym mocno związane. Jest za to niezwykle wdzięczna. Maciej Kurzajewski na koniec rozmowy zapytał, jak ukochana, z którą aktor przeżył w związku małżeńskim 53 lata, zapamiętała go. Pani Barbara nie potrafiła odpowiedzieć na to pytanie w sposób jednoznaczny, natomiast poruszyła temat tęsknoty i żałoby. Jej słowa były naprawdę wzruszające... „Bardzo trudno rozdzielić jego dorobek, którym ja wiem, że się muszę teraz zaopiekować, od tego, że powiedział mi wczoraj: „ale masz ładną bluzeczkę”. Już mi dzisiaj tego nie powie. Dla niego było najważniejsze oglądanie „Faktów”. To był rytuał. No i ja też włączam teraz „Fakty”, ale już nie siedzi ten niemy człowiek, który choć jest już taki zapadnięty, to musi oglądać „Fakty”. To nie jest przyjemne”, ujawniła. I dodała, że ma poczucie, że cokolwiek powie, może zabrzmieć trywialnie, jednak ostatecznie jej po prostu brakuje męża, człowieka, z którym spędziła tak wiele z pozoru zwyczajnych, prozaicznych chwil... Czytaj także: Z domu wyniósł żelazne zasady. Mało kto wie, kim byli jego rodzice. Odsłaniamy rodzinne tajemnice Jerzego Stuhra Barbara i Jerzy Stuhrowie w sesji dla „VIVY!”, grudzień 2016 roku
Przed śmiercią prowadził dziennik. Osobiste zapiski Jerzego Stuhra wkrótce ujrzą światło dzienne
Odszedł zbyt szybko. Legendarny aktor pozostawił po sobie niezwykły dorobek artystyczny. Dla wielu był inspiracją, wzorem i przykładem, że nigdy nie należy się poddawać. Nie każdy wie, że Jerzy Stuhr w 2023 roku prowadził dziennik. Wkrótce jego zapiski zostaną wydane. Na łamach książki poruszył wiele kwestii, także na temat swojego życia prywatnego. Słowa aktora poruszają. Jerzy Stuhr do końca pracował nad nową książką. Zapiski w jego dzienniku poruszają Był nie tylko wybitnym aktorem, reżyserem czy pedagogiem. Jerzy Stuhr posiadał także jeszcze jeden talent, a mianowicie potrafił fantastycznie władać piórem. Na swoim koncie miał kilka książek jako autor i współautor. Okazuje się, że przed śmiercią pracował nad jedną z pozycji, o czym poinformował dziennik Fakt, który powołuje się na słowa Marcina Baniaka z Wydawnictwa Literackiego. „Z biegiem dni. Pamiętnik minionego roku” to dziennik wybitnego aktora, który w sierpniu ma pojawić się na rynku wydawniczym. Jerzy Stuhr zdecydował się przelać swoje emocje na papier kolizji drogowej z jego udziałem. „Ten pamiętnik będzie z perspektywy piechura. Trochę w wolniejszym tempie i z lekką zadyszką”, tłumaczył. Zauważył, że po tamtym wydarzeniu wiele osób się od niego odwróciło. „Jedna z nagród, którą mi kiedyś przyznano, została mi natychmiast odebrana. Nagłówki i niesprawdzone informacje w tabloidach. Nikt na przykład nie zapytał: Co się stało?”, pisał. Czytaj też: Przed śmiercią ważył mniej niż 40 kg, brał nawet na odwyku. Ryszard Riedel zmarł trzydzieści lat temu Jerzy Stuhr, Warszawa, 22.02.2024, Premiera sztuki Geniusz. Była to ostatnia rola Jerzego Stuhra Tak Jerzy Stuhr opisywał ponowną walkę z nowotworem Po wyroku sądu pierwszej instancji, aktor usłyszał kolejny - diagnozę lekarzy. Okazało się, że choroba nowotworowa, z którą walczył kilka lat wcześniej powróciła. Nie zamierzał się poddawać, zresztą nigdy tego nie robił. Jerzy Stuhr obrał sobie ważny cel, do którego dążył. Chodziło o ostatnią sztukę. „Po dziewięciu latach. Więc znowu walka. Wtedy, na początku, po diagnozie powiedziałem sobie, że wyzdrowieję, jak urodzi się moja wnuczka Helenka, i tak się stało. Teraz zakładam sobie termin do grudnia, kiedy zaczynam próby w teatrze. Zobaczymy, czy się sprawdzi! Proszę być ze mną”, pisał na łamach dziennika [cytat za Fakt.pl]. Walce z chorobą artysta poświęcił jeszcze trochę uwagi. Nie ukrywał, że mierzył się z wieloma trudnościami. Wpis, w którym opisywał kontakty z lekarzami i ich podejście do pacjenta porusza. Bywało, że towarzyszyło mu dojmujące uczucie samotności. Wydawało mu się, że jest dla nich niewidzialny. „Jednak parę razy było mi ciężko w kontaktach z lekarzami, już pomijam, jak do mojej żony zwracają się przy mnie: «Niech mu pani podaje dwa razy», a ja przecież leżę obok przytomny, albo cały czas rozmawiają ze studentami czy asystentami; jestem tylko obiektem…”, cytuje Fakt.pl. Jerzy Stuhr odszedł zbyt szybko… Jerzy Stuhr jeszcze przed śmiercią występował na deskach teatru w swojej sztuce Geniusz. Spełnił swoje marzenie. Spektakl cieszył się ogromną popularnością i został fantastycznie przyjęty przez widzów. Aktor czerpał radość z każdego dnia. Niestety, 9 lipca 2024 roku dotarła do wszystkich smutna wiadomość o jego śmierci. Wraz z jego odejściem zakończyła się pewna epoka w polskim kinie. Sprawdź też: Ewa Krawczyk już nie czuje się samotna. Tak dziś wygląda życie wdowy po Krzysztofie Krawczyku Jerzy Stuhr w VIVIE! 2012 rok
Był jej mentorem i przyjacielem. Katarzyna Figura pożegnała Jerzego Stuhra. Aktorka nie mogła powstrzymać łez
Legendarny artysta spoczął w ukochanym Krakowie
Odszedł jeden z wielkich, legendarnych aktorów… W środę, 17 lipca odbyły się uroczystości pożegnalne Jerzego Stuhra. W ostatniej drodze towarzyszyła mu rodzina, przyjaciele i tłumy fanów. Wśród żałobników pojawiła się także Katarzyna Figura. Aktorka nie była w stanie ukryć łez. Dla niej Jerzy Stuhr był nie tylko Mistrzem, nauczycielem zawodu, ale przede wszystkim, przyjacielem. Katarzyna Figura pożegnała Jerzego Stuhra Spoczął w rodzinnym grobie na Cmentarzu Rakowickim w ukochanym Krakowie. Uroczystości pogrzebowe Jerzego Stuhra rozpoczęła msza pożegnalna w kościele św. Piotra i Pawła, którą celebrowało sześciu kapłanów, a przewodniczył jej kardynał Grzegorz Ryś. Podczas pożegnania głos zabrały m.in. Dorota Segda czy Małgorzata Kidawa-Błońska, ci, którzy mieli okazję poznać Jerzego Stuhra i we wzruszających słowach wspominali wielkiego mistrza aktorstwa. Przed świątynią, a potem na cmentarzu zebrały się tłumy fanów, którzy chcieli towarzyszyć mu w ostatniej drodze. W piękny sposób uczcili artystę gromkimi oklaskami. Wśród żałobników można było zauważyć Monikę Olejnik, Agnieszkę Holland, Olgiera Łukaszewicza, Bartosza Opanię, Annę Polony, Zbigniewa Zamachowskiego czy Marka Kondrata. Nie zabrakło też Katarzyny Figury, która nie ukrywała łez. Artystka nie potrafiła opanować emocji. Czytaj też: Był nieobecnym ojcem, z synem wiele musieli sobie wyjaśnić. Tak Jerzy Stuhr mówił o relacji z ukochanym synem Jerzy Stuhr był dla niej wyjątkową postacią – wzorem, inspiracją, mentorem. W jednym z wywiadów dla Dzień Dobry TVN wspominała tak legendę aktorstwa: „Pragnęłam od początku mojej kariery być jak Jerzy Stuhr. On był absolutnym moim mistrzem aktorskim. Jako nastolatka oglądałam te wszystkie filmy, mówię o "Amatorze", "Wodzireju", "Seksmisji". (...) Ja wpatrzona w ten mały monitor mówię: "Boże, jak ja marzę, żeby zagrać z Jerzym Stuhrem". Minął rok czy dwa lata i zostałam wezwana na zdjęcia próbne na Chełmską do filmu Piotra Szulkina "Ga, ga. Chwała bohaterom", gdzie główną rolę grał Daniel Olbrychski, a zaraz potem Jerzy Stuhr, Jan Nowicki”, mówiła. Dla Katarzyny Figury był aktorem wszechstronnym, który potrafił wyzwalać w ludziach niesamowite emocje. Z kolei jego emocjonalność miała odzwierciedlenie w rolach. W kolejnych filmach również miała okazję wystąpić u boku Jerzego Stuhra – Kingsajzie czy Pociągu do Hollywood, a potem w kultowym Kilerze. Z myślą o Katarzynie Figurze napisał potem rolę do Historii miłosnych. Aktorka miała okazję obserwować go z bliska, podziwiać warsztat pracy i poznawać techniki, których używał artysta. Ich znajomość przerodziła się w piękną przyjaźń. „Bardzo życzliwym, bardzo ciepłym. Miał niezmierne pokłady empatii i zrozumienia dla ludzi. Był ciekaw każdego człowieka. Obserwował wnikliwie, słuchał. Kto dziś umie słuchać… Był też skromny i choć był przecież wielką gwiazdą, nie tworzył dystansu. Myślę, że te cechy przekładały się też na to, jakim był aktorem, reżyserem czy pedagogiem”, opowiadała Katarzyna Figura w rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Ortonowską. Czytaj też: Z domu wyniósł żelazne zasady. Mało kto wie, kim byli jego rodzice. Odsłaniamy rodzinne tajemnice Jerzego Stuhra
Bartosz Opania wspomina Jerzego Stuhra. Wzruszające słowa o zmarłym aktorze: "Był w moim życiu zawsze"
W środę 17 lipca odbyło się ostatnie pożegnanie Jerzego Stuhra w Krakowie. Na ceremonii pojawiła się rodzina oraz koledzy i koleżanki z branży. Aktor pozostawił po sobie imponujący dorobek oraz piękne wspomnienia. Bartosz Opania w rozmowie z mediami powrócił pamięcią do dawnych czasów. Jerzy Stuhr był zawsze obecny w jego życiu... Przyjaciele pożegnali Jerzego Stuhra Śmierć Jerzego Stuhra poruszyła całą Polskę. Podczas mszy świętej żałobnej w kościele zanotowano obecność wielu osób, które wybitny artysta spotkał na swojej drodze. Byli to m.in. Agnieszka Holland, Kasia Adamik, Juliusz Machulski, Olgierd Łukaszewicz, Monika Olejnik, Marek Kondrat czy Andrzej Bednarczyk. Część z nich wygłosiła wzruszające przemówienia (co uczyniła, chociażby Dorota Segda), inni zamieścili pożegnalne posty w mediach społecznościowych. ZOBACZ TEŻ: Słowa Agnieszki Holland wywołały lawinę łez. Tak reżyserka pożegnała Jerzego Stuhra Ewa Kaim, Dorota Segda, Anna Polony, Pogrzeb Jerzego Stuhra, 2024.07.17 Pogrzeb Jerzego Stuhra. Bartosz Opania wspomina wybitnego aktora Pośród żałobników znalazł się też aktor Bartosz Opania. W rozmowie z Onetem wspomniał on zmarłego w pięknych słowach. "Jerzy Stuhr był zawsze w moim życiu i w życiu mojej rodziny. Wszyscy go podziwialiśmy, uwielbialiśmy — jego talent, jego role. Świat jest o wiele smutniejszy. Powiedziałbym o wiele więcej, ale żadne słowa nie oddadzą tego, co czuję i co czują moi najbliżsi w obliczu tego, co się stało, bo Jerzy Stuhr był w moim życiu zawsze — od samego początku" — opowiadał. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Być jak Jerzy Stuhr. Katarzyna Figura czule o relacji z wielkim aktorem
Słowa Agnieszki Holland wywołały lawinę łez. Tak reżyserka pożegnała Jerzego Stuhra
„Trudno mi mówić trochę, bo nie bardzo wierzę w ostateczne zakończenie drogi Jurka po naszym świecie", zaczęła
Za nami ostatnie pożegnanie wybitnego polskiego aktora — Jerzego Stuhra. Na ceremonii pojawiły się tłumy fanów, rodzina, najbliżsi przyjaciele oraz koledzy i koleżanki z branży, w tym: Dorota Segda. Głos zabrała również Agnieszka Holland, która nie szczędziła pięknych słów. Agnieszka Holland żegna Jerzego Stuhra Na cmentarzu głos zabrała Agnieszka Holland, która w poruszających słowach zwróciła się do żałobników. „Trudno mi mówić trochę, bo nie bardzo wierzę w ostateczne zakończenie drogi Jurka po naszym świecie. Myślę, że odszedł w dobrym momencie, bo ta droga będzie coraz trudniejsza. Jurek pozostawił po sobie tak wiele śladów materialnych jak i tych niematerialnych. Myślę, że zostanie to dla mojego pokolenia, ale też pokolenia jego wnuków", wyznała. CZYTAJ TEŻ: Być jak Jerzy Stuhr. Katarzyna Figura czule o relacji z wielkim aktorem Agnieszka Holland z trudem powstrzymywała łzy na pogrzebie Jerzego Stuhra Reżyserka wróciła pamięcią do czasów, gdy poznała Jerzego Stuhra. „Kiedy myślę o Jurku, to myślę o nim jako o tym młodym aktorze, którego poznałam jeszcze na studiach. To, co odróżnia narcyza od człowieka za wielkim ego od prawdziwego inteligenta, to poczucie, że dostało się tyle, ile trzeba dawać", kontynuowała. Na sam koniec Agnieszka Holland zwróciła się do Barbary Stuhr. „Nie byłoby Jurka bez Basi. A jednocześnie Basia nie jest tylko żoną Jurka. Jest artystką i opoką dla was wszystkich. Basiu dziękuję za Jurka!", skwitowała. Rodzinie i najbliższym składamy najszczersze kondolencje. Źródło: Super Express. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pogrzeb Jerzego Stuhra. Tłumy zebranych opłakują wybitnego aktora Pogrzeb Jerzego Stuhra, Katarzyna Gniewkowska Pogrzeb Jerzego Stuhra, Katarzyna Figura
Poruszający gest żałobników na pogrzebie Jerzego Stuhra. Zachowanie fanów wzrusza do łez...
Dzisiaj po południu odbył się pogrzeb legendarnego aktora — Jerzego Stuhra. Na ceremonii nie zabrakło najbliższej rodziny, przyjaciół oraz kolegów i koleżanek z branży. Co więcej, na ostatnim pożegnaniu ulubieńca publiczności zjawili się jego fani, którzy w wyjątkowy sposób oddali mu hołd. Tak Kraków pożegnał Jerzego Stuhra 17 lipca 2024 roku odbył się pogrzeb Jerzego Stuhra. Podczas ceremonii zabrały głos między innymi: Dorota Segda, czyli była rektor Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, czy Agnieszka Holland. Artystki w poruszających słowach pożegnały kolegę z branży. Obie podkreśliły, że był mistrzem w swoim fachu, a przede wszystkim wspaniałym człowiekiem. „W czasach kiedy świat potrzebuje autorytetów, był pan bezcennym darem, który otrzymaliśmy i wciąż uczymy się, jak z niego korzystać", wyznała Dorota Segda, która z wielkim trudem powstrzymywała się od płaczu. CZYTAJ TEŻ: Być jak Jerzy Stuhr. Katarzyna Figura czule o relacji z wielkim aktorem Poruszający gest żałobników na pogrzebie Jerzego Stuhra Podczas ceremonii nie obeszło się bez poruszających gestów. W trakcie wynoszenia urny z prochami aktora żałobnicy zaczęli bić brawo. Na tym jednak nie koniec. Po złożeniu prochów w grobowcu zgromadzone na cmentarzu osoby ponowiły gest i również zaczęły bić brawo. Zachowanie fanów aktora wzruszyło wiele osób, które z trudem powstrzymywały się od płaczu. Warto również dodać, że rodzina Jerzego Stuhra skorzystała z pomocy firmy ochroniarskiej. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem Źródło: Super Express.
Oddała mu piękny hołd. Wzruszające słowa Doroty Segdy podczas ostatniego pożegnania Jerzego Stuhra
"Był pan bezcennym darem, który otrzymaliśmy i wciąż uczymy się, jak z niego korzystać"
Rodzina, przyjaciele i wierni fani pożegnali legendarnego aktora 17 lipca 2024 roku. Uroczystości pogrzebowe Jerzego Stuhra rozpoczęła msza święta w kościele św. Piotra i Pawła w Krakowie. Aktor spocznie na Cmentarzu Rakowickim. W poruszających słowach legendarnego artystę upamiętniła Dorota Segda. Jerzy Stuhr: pogrzeb 17 lipca pożegnano wybitnego aktora, wspaniałego człowieka – Jerzego Stuhra. "Prof. Jerzy Stuhr. Aktor, reżyser, nauczyciel, rektor, społecznik, inteligent, syn Mitteleuropy. Mąż, ojciec, dziadek. Przeżył długie, piękne i twórcze życie. Niestrudzenie i z godnością walcząc z ciężkimi chorobami, dawał przykład, nadzieję i motywację do walki innym. Zasnął otoczony miłością", pisano w nekrologu. Czytaj też: Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem W ostatniej drodze towarzyszyła mu rodzina: Barbara Stuhr, dzieci: Maciej i Marianna. Wśród żałobników pojawili się Olgierd Łukaszewicz, Dorota Segda, Anna Polony, Bartosz Opania, Magdalena Zawadzka, Monika Olejnik, Agnieszka Holland, Marek Kondrat, Jerzy Fedorowicz. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęła msza święta w kościele św. Piotra i Pawła w Krakowie. Przy urnie aktorka znalazły się odznaczenia i medale, pojawiło się morze kwiatów. „Bóg jest tym, który decyduje o momencie naszego odejścia. Pan nieba i ziemi. Uznajemy jego władze nad nami. Każdy pewnie chciałby inaczej. Chcielibyśmy zobaczyć kolejne role zagrane przez pana Jerzego”, mówił jeden z kapłanów. Marianna Stuhr, Barbara Stuhr, Maciej Stuhr, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. W poruszających słowach aktor zegnała Małgorzata Kidawa-Błońska podkreśliła: "Każde pożegnanie jest bardzo trudne dla was rodziny, ale i dla nas jest trudne. Jerzy Stuhr, nawet ze swoimi słabościami i błędami, był wybitnym przedstawicielem naszego społeczeństwa. Nigdy nie dał satysfakcji małym ludziom, którzy go atakowali. Możemy mu dać coś bezcennego — naszą pamięć. To był naprawdę wielki artysta". Dorota Segda w poruszających słowach żegna Jerzego Stuhra Podczas uroczystości pożegnalnych głos zabrała również Dorota Segda. "Nasz rektor, pan profesor Jerzy Stuhr sprawował funkcję przez cztery kadencje. PWST, dziś AST, była jego miejscem na ziemi. Byliśmy, jesteśmy i zawsze będziemy dumni, że artysta i człowiek tej klasy podjął się misji poprowadzenia naszej uczelni i nas, w drodze do Teatru przez wielkie T", mówiła. Czytaj też: Przedpogrzebowa msza za Jerzego Stuhra: niezwykły gest księdza zauważyli wszyscy W dalszej wypowiedzi rektor Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie cytowała słowa uczniów, studentów legendarnego aktora, którzy mocno przeżyli stratę swojego Mistrza. Padły poruszające słowa. "Był gigantem aktorstwa, dzielił się hojnie doświadczeniem. Otwierał mnie i moim koleżankom oczy i serca na piękno i trudy tego zawodu. [...] Jego wiedza, erudycja i skrywana pod maską wybujałego ego niezwykła wrażliwość, to wszystko ulepiło ze mnie aktora, ale i człowieka, którym jestem. Moja wdzięczność dla niego za te wszystkie dary jest trudna do ujęcia w słowa", czytała wpis Rafała Dziwisza. "Pozostanie dla mnie Pan zawsze w kolorze. Nie mogę pogodzić się z czarno-białymi zdjęciami, które widzę od wczoraj. Dziękuję panie profesorze za wszytko", przytoczyła kolejną wypowiedź, tym razem Katarzyny Chlebny. "Kochany mój profesorze, wielki aktorze, wielki pedagogu zawsze będziesz w mojej pamięci", zacytowała słowa Romana Gancarczyka. Następnie Dorota Segda wyrecytowała wiersz Haliny Poświatowskiej pt. „Koniugacja”. „minąłeś/ minęłam/ już nas nie ma/ a ten szum wyżej/ to wiatr/ on tak będzie jeszcze wieczność wiał/ nad nami/ nad wodą/ nad ziemią”, wybrzmiało. Na zakończenie dodała: „Ten wiatr czujemy panie profesorze, on nas prowadzi, on nam wieje w skrzydła. Pana artystyczne dokonania, oddanie sprawom uczelni, wspaniałe pomysły, jak ją rozwijać, ale też obywatelska odwaga i postawa, patriotyzm, będą zawsze naszym drogowskazem. W czasach, kiedy świat potrzebuje autorytetów, był pan bezcennym darem, który otrzymaliśmy i wciąż uczymy się, jak z niego korzystać. Cześć Pana pamięci”. Ewa Kaim, Dorota Segda, Anna Polony, Pogrzeb Jerzego Stuhra, 17 lipca 2024
Pogrzeb Jerzego Stuhra. Tłumy zebranych opłakują wybitnego aktora
Na uroczystości oprócz rodziny i bliskich pojawiło się wiele znanych osób związanych nie tylko z kinem
Na środę 17 lipca 2024 r. zaplanowano pogrzeb zmarłego niedawno Jerzego Stuhra. W ostatnim pożegnaniu aktora wzięło udział wiele jego bliskich, a także jego przyjaciele i współpracownicy oraz inne znane osoby ze świata sztuki i nie tylko. Rozbrzmiały także bardzo wzruszające słowa, a zebrani modlili się nie tylko w intencji artysty, ale także o pokój na świecie... Pogrzeb Jerzego Sturha: bliscy żegnają wybitnego aktora Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca w wieku 77 lat. Tydzień po jego śmierci, 17 lipca, w jego ukochanym Krakowie odbywa się ostatnie pożegnanie artysty. Uroczystość rozpoczęto w południe nabożeństwem w kościele św. Piotra i Pawła przy ulicy Grodzkiej w Krakowie. Mszę prowadzi kardynał Grzegorz Ryś, jednak na ołtarzu obecnych jest aż sześciu kapłanów. Po zakończonej mszy żałobnicy udadzą się na Cmentarz Rakowicki, gdzie pochowana zostanie urna z prochami Jerzego Stuhra. Ołtarz w kościele przyozdobiony został wieloma kwiatami. Na środku ustawiono czarną, skromną urnę podpisaną imieniem aktora. Obok niej postawiono portret, przedstawiający Jerzego Stuhra z ciepłym uśmiechem. Dodatkowo obok zauważyć można także różne odznaczenia, które przyznano aktorowi. Są to m.in. Złoty Krzyż Zasługi oraz Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej oraz działalności pedagogicznej”. Sprawdź też: Przedpogrzebowa msza za Jerzego Stuhra: niezwykły gest księdza zauważyli wszyscy Urna z prochami Jerzego Stuhra, Jerzy Stuhr, 17.07.24 r. Urna z prochami Jerzego Stuhra, Jerzy Stuhr, 17.07.24 r. Tłumy na pogrzebie Jerzego Stuhra. Znane osoby ze świata sztuki opłakują aktora Na uroczystości ostatniego pożegnania wybitnego aktora nie zabrało jego bliskich i przyjaciół, a także innych wybitnych postaci ze świata filmu, sztuki czy polityki. W tłumie, który zebrał się w kościele św. Piotra i Pawła przy ulicy Grodzkiej w Krakowie można było zauważyć m.in. najbliższą rodzinę Jerzego Stuhra: jego żonę Barbarę w otoczeniu syna Macieja Stuhra i córki Marianny Stuhr. Marianna Stuhr, Barbara Stuhr, Maciej Stuhr, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Maciej Stuhr, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Wśród zebranych wyróżnić możemy Jerzego Fedorowicza, Marka Kondrata, Olgierda Łukaszewicza czy Zbigniewa Zamachowskiego. Na pogrzebie pojawiła się także Monika Olejnik oraz Agnieszka Holland z córką. Nie mogło zabraknąć także Anny Polony, która jako jedna z pierwszych zebranych zabrała głos i wygłosiła przemówienie. Anna Polony, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Z ambony wybrzmiały także bardzo ważne słowa: poproszono o modlitwę nie tylko za zmarłego i jego bliskich, ale także o pokój na świecie, w szczególności w Ukrainie i w Palestynie. Żałobnicy zebrali się nie tylko w samej świątyni, ale także i na zewnątrz: osoby odpowiedzialnie za przygotowanie uroczystości przewidziały, że wokół kościoła zebrać może się prawdziwy tłum, który chciałby pożegnać Jerzego Stuhra, dlatego zorganizowano specjalne wytyczne dla fanów, którzy chcieliby towarzyszyć aktorowi w jego ostatniej drodze. Zobacz także: Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem Marek Kondrat, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Małgorzata Kidawa-Błońska, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Paweł Edelman, Monika Olejnik, Tomasz Ziółkowski, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Olgierd Łukaszewicz, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Jerzy Fedorowicz, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Stowarzyszenie Unicorn, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Gabriela Muskała, Zbigniew Zamachowski, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r.
Być jak Jerzy Stuhr. Katarzyna Figura czule o relacji z wielkim aktorem
„Miał niezmierne pokłady empatii i zrozumienia dla ludzi. Był ciekaw każdego człowieka”, podkreśla
Mieszkałam wtedy w Kalifornii na Venice Beach i dostałam list od Jerzego, w którym napisał, że rolę kryminalistki Kryśki do „Historii miłosnych” napisał z myślą o mnie. „Czy zechciałabyś ją zagrać?”, zapytał. Do listu dołączył scenariusz. Natychmiast się zgodziłam. I chyba wtedy właśnie, podczas kręcenia „Historii…” nasza zawodowa znajomość przekształciła się w przyjaźń. I nasze rozmowy zeszły z tematów zawodowych na prywatne. Zaczęliśmy rozmawiać o życiu… Katarzyna Figura wspomina Jerzego Stuhra. Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska: Jako dziewczynka wcale nie chciałaś być jak Marilyn Monroe, ani jak Audrey Hepburn. Ty chciałaś być jak Jerzy Stuhr. Skąd to się wzięło? Katarzyna Figura: Może stąd, że moje pierwsze role w teatrze amatorskim to były role męskie. Wyglądałam wtedy jak chłopiec i tak widzieli mnie reżyserzy. Zadebiutowałam więc wcielając się w Kubusia Puchatka, później zagrałam Puka w „Śnie nocy letniej” Szekspira czyli też taką nieokreśloną postać. Oglądałam amerykańskie filmy i patrzyłam jak gra Marlon Brando, albo Jack Nicholson. To były role… W polskim kinie natychmiast zauważyłam Jerzego Stuhra. Jak on grał w „Wodzireju” Feliksa Falka, albo w „Amatorze” Kieślowskiego, albo w „Bez znieczulenia” Andrzeja Wajdy… Od razu zapaliło mi się w głowie, że chcę „być jak Jerzy Stuhr”. A kiedy kilka lat póżniej zobaczyłam Jerzego w „Seksmisji” Juliusza Machulskiego to zrozumiałam, że jego gra jest jak jazda bez trzymanki. Nie wiem czy ktokolwiek - bardziej niż on - miał umiejętność bycia na scenie czy przed kamerą tak dramatycznym, a za chwilę niezwykle komediowym. To było naprawdę mistrzostwo świata. To co poczułaś, gdy rok póżniej w 1985 roku spotkaliście się na planie filmu Piotra Szulkina „Ga-ga chwała bohaterom”? Ja rolę u boku Jerzego wymodliłam sobie tak, jak kiedyś swoje piersi (śmiech). W czwartki wieczorami leciał w telewizji program o kulturze „Pegaz”. Byłam już wówczas studentką trzeciego roku Akademii Teatralnej w Warszawie i zobaczyłam - właśnie w „Pegazie - zdjęcia z planu filmowego „Obi-oba. Koniec cywilizacji” Piotra Szulkina. Grali tam Krystyna Janda i Jerzy Stuhr. Zamarłam. Boże, pomyślałam, dlaczego nie mogę być na miejscu Krystyny Jandy? Chcę zagrać z Jerzym Stuhrem! I to w filmie Szulkina! I proszę, rok później w 1984, zostałam zaproszona na casting do kolejnego filmu Piotra Szulkina „Ga-ga. Chwała bohaterom”. Mimo, że zdjęcia próbne przebiegły dramatycznie, dostałam rolę czternastoletniej prostytutki Once. I moim bezpośrednim partnerem na planie był właśnie Jerzy Stuhr! Jednak warto marzyć! Czytaj także: Z domu wyniósł żelazne zasady. Mało kto wie, kim byli jego rodzice. Odsłaniamy rodzinne tajemnice Jerzego Stuhra Katarzyna Figura, Jerzy Stuhr, plan filmu „Historie miłosne” Spotykacie się po raz pierwszy i… …i mam wrażenie, że chwytam Pana Boga za nogi. Dwa razy w życiu miałam takie uczucie. Pierwszy raz właśnie przy poznaniu Jerzego, a potem prawie dziesięć lat później, gdy w Los Angeles spotkałam Roberta Altmana. Całą uwagę koncentrowałam, by obserwować Jurka przy pracy. Próbowałam odkryć jego metodę, dociec, jak on to robi, że wyzwala w ludziach takie emocje. Był absolutnie wszechstronnym aktorem. Podobno odradzano Juliuszowi Machulskiemu zatrudnienie go do „Seksmisji”. Ktoś miał powiedzieć: „To jest facet od kina moralnego niepokoju, przegnie film w stronę moralnych zagadnień”. A potem okazało się, że był wymarzony do roli Maksa. Sam zresztą przyznał, że tęsknił do komediowych ról. Miałam szczęście, bo zaraz po „Ga-ga. Chwała bohaterom” dostałam rolę w „Pociągu do Hollywood” Radosława Piwowarskiego, potem w „Kingsize” Juliusza Machulskiego. I w obu tych filmach grał też Jerzy! Dzięki temu mieliśmy więcej czasu. Zaczęliśmy rozmawiać. Właściwie cały czas rozmawialiśmy. Jerzy wspaniale obdarowywał ludzi swoim talentem i sobą. Każde spotkanie z nim to była intelektualna przygoda i … teatr. Uwielbiałam patrzeć jak podczas rozmowy zmienia się jego mimika, ekspresja, jak dociera do puenty i zawiesza głos. I to co mówił… Jerzy bardzo wiele sam wnosił do scenariuszy i bardzo wiele filmowych kwestii, które uznajemy dziś za kultowe, wyszło z jego głowy. Podobno prywatnie miał niezwykłe poczucie humoru. Kiedy kręciliśmy zdjęcia do „Kilera” Julka Machulskiego, wynajmowałam mieszkanie niedaleko Wilanowa. W sypialni miałam zrobione na zamówienie łóżko, na którym położyłam jakieś kolorowe jedwabie i indyjskie sari. Zobaczył przypadkiem tą sypialnię scenograf filmu i zapytał, czy mógłby nakręcić tam jedną ze scen. Czemu nie, pomyślałam. A była to akurat scena z komisarzem Rybą, którego brawurowo zagrał Jerzy. I potem Jerzy publicznie żartował, że „spał w łóżku Katarzyny Figury” (śmiech). Chwilę później zaprosił Cię do obsady „Historii miłosnych”, w których zagrał i które wyreżyserował. Mieszkałam wtedy w Kalifornii na Venice Beach i dostałam list od Jerzego, w którym napisał, że rolę kryminalistki Kryśki napisał z myślą o mnie. „Czy zechciałabyś ją zagrać?”, zapytał. Do listu dołączył scenariusz. Natychmiast się zgodziłam. I chyba wtedy właśnie, podczas kręcenia „Historii…” nasza zawodowa znajomość przekształciła się w przyjaźń. I nasze rozmowy zeszły z tematów zawodowych na prywatne. Zaczęliśmy rozmawiać o życiu… Czytaj także: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Katarzyna Figura, Jerzy Stuhr, 54. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji, wrzesień 1997 Jakim był człowiekiem? Bardzo życzliwym, bardzo ciepłym. Miał niezmierne pokłady empatii i zrozumienia dla ludzi. Był ciekaw każdego człowieka. Obserwował wnikliwie, słuchał. Kto dziś umie słuchać… Był też skromny i choć był przecież wielką gwiazdą, nie tworzył dystansu. Myślę, że te cechy przekładały się też na to, jakim był aktorem, reżyserem czy pedagogiem. Jego emocjonalność odbijała się w rolach. Są aktorzy - rzemieślnicy, wcale tego nie deprecjonuję. Mogą być mistrzami w swoim zawodzie, ale w ich kreacjach jest jakiś analityczny chłód. I jest druga grupa aktorów, gdzie emocjonalność na równi z talentem buduje postać. I taki był Jerzy. W jednym z wywiadów powiedział zresztą: „Aktorstwo to jest umiejętność zapamiętania u siebie czy u innych pewnych stanów nerwowych i odtworzenia ich na zawołanie. Proste? Proste”. Jednak nie takie proste… Wtedy po „Historiach miłosnych” zaczęliśmy się częściej widywać. Poznałam jego wspaniałą żonę Barbarę. Było dla mnie niezwykłym wyróżnieniem, że Jerzy zaprosił mnie na swój jubileusz pracy artystycznej, a poźniej zaproponował mi rolę w Teatrze Telewizji, który reżyserował… Prezentowaliśmy też „Historie miłosne” w głównym konkursie na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 1997 roku. Film zresztą otrzymał tam nagrodę krytyków filmowych FIPRESCI. Jerzy przedstawił mnie wówczas wielkiemu włoskiemu reżyserowi Michelangelo Antonioniemu. Antonioni był już sparaliżowany, prawie nie mówił, komunikował się ze światem poprzez żonę. Długo mi się przyglądał, po czym wyraził zdumienie, że postać Kryśki w filmie została stworzona przeze mnie. Byłyśmy tak diametralnie różne dla niego. A przecież to nie ja stworzyłam postać Kryśki, to zrobił Jerzy. Najpierw stworzył ją w swojej wyobraźni, potem w scenariuszu, a później na planie poprowadził mnie w tej roli. Były tam elementy absolutnie brawurowe, jak to, że w scenie w sądzie bilam Jerzego torebką po głowie. Szczerze, nie mogłam się przełamać, żeby wykonać taki gest, bo jak bić Mistrza po głowie! Pamiętam, że Jerzy powiedział wtedy: „No wal, wal jak najmocniej. I z zaskoczenia!”. Po projekcji „Historii miłosnych” w Wenecji odbyła się konferencja prasowa. Sala była wypełniona po brzegi dziennikarzami. Kiedy weszliśmy wszyscy wstali i witali Jerzego brawami, jako wyraz szacunku i uznania. Oniemiałam z jaką swobodą i radością Jerzy rozmawiał z dziennikarzami po włosku, ja miałam słuchawkę w uchu z angielskim tłumaczeniem. Jego umiłowanie włoskiej kultury i języka było niezwykłe. Był wielkim erudytą i humanistą. Powiedziałaś mi w jednym z wywiadów, że kiedy ujawniłaś prawdę o swoim osobistym życiu i spotkał Cię zawodowy ostracyzm, Jerzy Stuhr był jedyną obok Krystyny Jandy osobą, która wyciągnęła do Ciebie rękę… Jerzy zaprosił mnie wtedy do zagrania w spektaklu Polskiego Radia „Zapolska na czworakach”. I było to dla mnie bardzo ważne i symboliczne, bo środowisko filmowe uznało, że szukam rozgłosu robiąc z siebie ofiarę. A to zaproszenie było jak przekreślenie tego absurdu. Czuł, że trzeba wyciągnąć do mnie rękę, że nie można mnie ostatecznie pogrążyć. I za to jestem mu dozgonnie wdzięczna. Wiedziałaś, że chorował? Wiedziałam. I widziałam, że się nie poddawał… Po pokonaniu nowotworu przełyku wrócił przecież do grania. Ale wcześniej i potem zawały, wylewy… Z jednej strony mówił: „Ciągle się gdzieś wywijam”, z drugiej czuł, że jest coraz słabszy, że już może coraz mniej. Pamiętam, że pod koniec lat 90., a może na początku dwutysięcznych Jerzy powiedział mi, że ma dla nas obojga fantastyczny projekt filmowy. Mieliśmy zagrać małżeństwo. „Ale ty za młodo wyglądasz”, dodał wtedy. „Jerzy, przecież mogę się postarzyć”, próbowałam oponować, bo marzyłam, by ponownie stanąć przed kamerą u jego boku. „E, to nie będzie to samo. Poczekajmy jeszcze kilka lat”. I tak czekałam… Ostatni raz widziałam Jerzego dwa lata temu w Krakowie na festiwalu filmowym, gdzie prezentowałam „Wiktorię” Karoliny Porcari. Spotkaliśmy się w kuluarach podczas wywiadów dla telewizji. Poczekałam, aż Jerzy skończy, podszedł do mnie. Był bardzo serdeczny, otwarty, jakbyśmy widzieli się wczoraj. „Dzwoń zawsze, jak będziesz w Krakowie”, powiedział. „Musimy się umówić, spotkać, porozmawiać…”. „A ja teraz tak daleko jestem od tego Krakowa, na Wybrzeżu. Moje dziewczyny rosną, dużo się dzieje… Ale zadzwonię. Postaram się”, odpowiedziałam. I przypomniałam mu: „Pamiętasz Jerzy, przed laty mówiłeś o scenariuszu dla nas obojga… Tyle lat minęło… Chyba się już wystarczająco postarzałam?”, próbowałam żartować. Spojrzał na mnie smutno: „Kasiu, ja już nie zagram. Już nie mogę…”. I nigdy nie dowiedziałam się i pewnie nie dowiem, jaki był to projekt. W wywiadach czasem powtarzał, że kończy karierę, że jest już nowe pokolenie i na Stuhra zapotrzebowania nie ma. Ale to nie była prawda. Na jego ostatni spektakl, który zrobił w Teatrze Polonia, „Geniusz”, bilety były wyprzedane na rok do przodu. Czytaj także: Był nieobecnym ojcem, z synem wiele musieli sobie wyjaśnić. Tak Jerzy Stuhr mówił o relacji z ukochanym synem Katarzyna Figura, Jerzy Stuhr, rozdanie corocznych nagród filmowych „Złote Kaczki”, Warszawa, 27.04.1998 rok Też chciałam zobaczyć ten spektakl. Nie zdążyłam… Kiedy na ekranie komórki wyskoczyła mi wiadomość, że Jerzy nie żyje, doznałam szoku. Nigdy nie jesteśmy przygotowani na śmierć bliskich nam ludzi. Rozdzwoniły się telefony, w emocjach odpowiadałam na pytania, czasem bez ładu i składu, bo jak na szybko, na gorąco podsumować przyjaźń, pracę i to, co się razem przeżyło? Odchodzą autorytety… Odejście Jerzego to wielka wielka strata dla polskiej kultury. Jakby popatrzeć, to kto jeszcze z tych wielkich aktorów pozostał? Daniel Olbrychski? Janusz Gajos? Andrzej Seweryn? Jan Englert… Nie wiem, to jakieś okrucieństwo, ale też taka natura rzeczy, niestety. „Ciemność widzę ciemność”, żeby zacytować kultowe zdanie z „Seksmisji”, podobno jego autorstwa. W dniu, w którym odszedł, oglądałam wywiad z Jerzym przeprowadzony cztery lata temu przez Piotra Jaconia. Słuchałam wnikliwie jego słów, gdy mówił, że w aktorstwie najbardziej interesował go proces tworzenia roli, dochodzenia do granej postaci. Rozumiem to, bo dla mnie też jest to najważniejsze. A przecież Jerzy nigdy nie był moim pedagogiem, ale praca z nim, obserwowanie go na planie bardzo dużo mi dało, było moim zawodowym uniwersytetem. I mówił też - co mnie poraziło w tej rozmowie - bo to była niesamowita szczerość, że często już przestawia słowa, przekręca, zapomina tekstu, albo musi się zatrzymać, bo czegoś nie pamięta. I że jak pada klaps na planie, musi się bardzo skupić. Trudno mówić o takich rzeczach, szczególnie aktorowi, dla którego pamięć jest podstawowym narzędziem pracy. „Choroba nauczyła mnie pokory”, mówił Jaconiowi, „zwłaszcza na starość”. I dodawał, że kiedyś denerwowali go ludzie, a dziś próbuje ich zrozumieć. Jerzy zawsze był szczery i prawdziwy. Nie oszukiwał, nie kreował… W listopadzie 2019 roku odsłanialiście razem z Jerzym Stuhrem Wasze gwiazdy w łódzkiej Alei Gwiazd… W kolejności dwie gwiazdy obok siebie, numer 77 i 78. To dla mnie niezwykle ważne i wzruszające, że mogliśmy te nasze gwiazdy odsłonić wspólnie. I dobrze pamiętam, co powiedział wtedy Jerzy. „Jestem wzruszony nie tylko tym, że dziś odbieram nagrodę, ale też że stoję przed hotelem, w którym mieszkałem trzydzieści pięć lat, tam na trzecim piętrze, narożny pokój, apartament Jerzego Stuhra, hotel mnie uhonorował zaraz po sukcesach moich filmów. Mam nadzieję, że ostanie się też po remoncie… I z tego okna będę sobie patrzył na gwiazdę Kasi i gwiazdę moją”. I mówił jeszcze z właściwym sobie poczuciem humoru, że tu w Łodzi, przy Hotelu Grand, jest jego centrum. Tam w kiosku kupował gazetę, tam były jego restauracje… I że dzięki tej gwieździe Łódź będzie jednym z jego najważniejszych miejsc na Ziemi. I że w tym Grandzie zostały wymyślone historyczne kwestie: „Kobieta mnie bije” czy „Idźmy na Wschód, tam może jest jakaś cywilizacja”… Swoją wypowiedź zakończył: „Przyjeżdżałem późno, druga, trzecia w nocy. Hotel był opustoszały. Ostatnie panie najstarszego zawodu świata siedziały w Malinowej. „O Jureczek przyjechał, mówiły, trzeba kończyć”. Byłam ciekawa, jak wygląda apartament Jerzego Stuhra po remoncie hotelu. I zadzwoniłam do Grandu. Miły pan w słuchawce powiedział, że - cytuję - „takich nazw już nie ma”. Szkoda… bardzo szkoda. Rozmawiała Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska Czytaj także: Jerzy Stuhr miał dwójkę dzieci. Z jego utalentowaną córką łączyła go relacja, która dojrzewała przez lata Katarzyna Figura, Jerzy Stuhr w łódzkiej Alei Gwiazd, listopad 2019 roku
Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem
Uroczystości pogrzebowe Jerzego Stuhra odbędą się w środę, 17 lipca. Dzień przed ostatnim pożegnaniem aktora jego córka Marianna zdecydowała się na upublicznienie czarno-białego zdjęcia ze zmarłym ojcem. Kadr, który zdecydowanie wyróżnia się na tle reszty zdjęć, dokumentuje jedną z ich ostatnich wspólnych chwil... Marianna Stuhr wspomina ojca dzień przed pogrzebem. Pokazała wyjątkowe zdjęcie Śmierć Jerzego Stuhra zakończyła pewien rozdział w świecie polskiej kultury. Cała Polska zamarła 9 lipca, gdy odszedł wybitny aktor i artysta — ale przede wszystkim cudowny ojciec, mąż, przyjaciel wielu... Maciej Stuhr i Marianna Stuhr pożegnali tatę w mediach społecznościowych. Tamtego dnia córka artysty zamieściła na Instagramie wymowne, czarne pole. Jednak dzień przed pogrzebem postanowiła znów wspomnieć ojca, w związku z czym pokazała niewidziane dotąd zdjęcie. Pozuje na nim razem z rodzicami. Okazuje się, że fotografia została wykonana podczas ostatniej wizyty Jerzego Stuhra w jej pracowni. Przypomnijmy, że Marianna to niezwykle utalentowana malarka, która na Instagramie pokazuje przede wszystkim własne obrazy. CZYTAJ TAKŻE: Jerzy Stuhr miał dwójkę dzieci. Z jego utalentowaną córką łączyła go relacja, która dojrzewała przez lata "Wspomnienie ostatniej wizyty taty w mojej pracowni" — brzmi podpis pod czarno-białym kadrem. Na zdjęciu widzimy uśmiechającego się aktora pomiędzy dwiema najważniejszymi kobietami swojego życia. Kiedy odbędzie się pogrzeb Jerzego Stuhra? Marianna Stuhr zdecydowała się opublikować zdjęcie dzień przed pogrzebem ojca. Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się w środę, 17 lipca, od żałobnej mszy św. w kościele przy ulicy Grodzkiej. Następnie ciało Jerzego Stuhra zostanie pochowane na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. SPRAWDŹ TEŻ: Przedpogrzebowa msza za Jerzego Stuhra: niezwykły gest księdza zauważyli wszyscy Rodzina zmarłego poprosiła, by tego dnia nie kupować kwiatów, a w zamian za to wesprzeć datkami Fundację Unicorn. Jerzy Stuhr, VIVA! styczeń 2012, 2/2012
Przedpogrzebowa msza za Jerzego Stuhra: niezwykły gest księdza zauważyli wszyscy
Duchowny wyjawił też prawdę o wierze aktora
Zanim w najbliższą środę Jerzy Stuhr zostanie pożegnany podczas oficjalnego pogrzebu, w wielu miejscach Polski aktor jest wspominany przez wielbicieli swojego talentu. Nie inaczej był wczoraj w Warszawie w Kościele Środowisk Twórczych, w którym odbyła się specjalna msza za tego legendarnego artystę. Gest i słowa księdza zapamiętamy na długo. Msza przedpogrzebowa w intencji Jerzego Stuhra – szczegóły „Ekran i scena nabierały życia, kiedy się na nich pojawiał”, mówił wzruszająco o zmarłym artyście ksiądz Andrzej Luter, który prowadził niedzielną mszę. Duchowny był prywatnie wielkim fanem talentu Pana Jerzego. Szacunek do niego okazywał wczoraj nie tylko poprzez słowa, ale i wiele znaczący gest, który miał miejsce jeszcze przed rozpoczęciem liturgii. Mowa o tym, że ksiądz Andrzej Luter witał się z każdym uczestnikiem mszy osobiście. Stał w progu świątyni i podawał dłonie kolejnym wiernym. Ten piękny gest jest objawem ogromnego szacunku i został zauważony przez wszystkich – w tym Małgorzatę Kożuchowską czy Feliksa Falka, którzy zdecydowali się przyjechać wczoraj na Plac Trzech Krzyży. Z kolei chwilę później wierni wysłuchali szczegółów tego, jaki prywatnie był Jerzy Stuhr. Według wiedzy duchownego miał odwiedzać kościół „w dni powszednie, jak nie ma tłumów". Ponadto podczas wizyt w szpitalach ponoć „zawsze miał pokoje blisko kaplicy”. Tam modlił się w nocy, podkreślając, co jest dla niego ważne: „kompletna pustka: Jezus i ja”, miał mawiać pan Jerzy. Jerzy Stuhr, VIVA! 25/2016 Przypomnijmy, że już w 2019 roku aktor opowiadał o swoim podejściu do wiary w jednym z wywiadów. Puste świątynie nastrajały go pozytywnie. „W takich najlepiej potrafię się skupić. A po drugie, jak jestem w pełnym kościele, to wszyscy się na mnie gapią. I komentują, a szczególnie jak jestem na wsi: nie poszedł do spowiedzi, do komunii, pewnie dużo grzechów, wiadomo, artyści. Nie lubię być pod pręgierzem spojrzeń akurat w tym miejscu, wystarczy, że co wieczór jestem pod pręgierzem spojrzeń widowni w teatrze. Dlatego chodzę sobie do pustego kościoła i wtedy czuję więź z Bogiem”, opowiadał aktor we Wproście. Sprawdź także: Shannen Doherty nie żyje. Zmarła po długoletniej chorobie. Miała 53 lata Ksiądz Andrzej Luter, msza 14.07.2024 rok, Warszawa Pogrzeb Jerzego Stuhra - kiedy, gdzie? Przypomnijmy, że oficjalne pożegnanie aktora zostało wyznaczone na najbliższą środę i rozpocznie się w samo południe w kościele św. Piotra i Pawła w Krakowie przy ulicy Grodzkiej 52a. Następnie ciało Jerzego Stuhra zostanie pochowane na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Rodzina zmarłego poprosiła, by tego dnia nie kupować kwiatów, a w zamian za to wesprzeć datkami Fundację Unicorn. My także wspominamy pana Jerzego najpiękniej, jak potrafimy. Na górze strony możesz zobaczyć teledysk z sesji, która powstała w 2017 roku. Tak zapamiętaliśmy mistrza sztuki aktorskiej... Czytaj również: Ta tragedia odcisnęła bolesne piętno na Monice Richardson i jej mamie. „Chyba do końca nigdy nie uwierzyła” Jerzy Stuhr, Viva! styczeń 2012