Ojca praktycznie nie znał, został tylko z mamą. Życie nie oszczędzało Jerzego Skolimowskiego. W rozmowie z nami odsłonił kulisy życia
Za sukcesem Jerzego Skolimowskiego kryje się historia pełna bólu i strat. Ojcu odebrano życie w obozie koncentracyjnym, matka działała w konspiracji, a syn zmarł w Indiach. To tylko część doświadczeń, które ukształtowały reżysera.
Dowcipny, wybitnie inteligentny, towarzyski, wciąż młody duchem. Reżyser niepokorny, który swoimi filmami podbił serca jury i publiczności. O życiu w Ameryce i na Mazurach, ucieczkach na Sycylię, wzlotach i dołach, w które wpadał, Jerzy Skolimowski opowiada Elżbiecie Pawełek. Przypominamy wywiad z artystą, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2022 roku. W tamtym czasie tówrca triumfował za sprawą filmu „Io". Jerzy Skolimowski i wypadek przed Cannes. Dramatyczne chwile reżysera Po dłuższej przerwie możemy się cieszyć kolejnym Pana dziełem, powiem więcej, arcydziełem, choć droga do Cannes wiodła przez szpital. To brzmi niemal jak żart, ale przykładałem się do tego filmu tak bardzo, że ze zmęczenia na ulicy straciłem równowagę i wyrżnąłem głową o chodnik. W szpitalu zrobili mi tomografię mózgu, bo wyglądało to bardzo groźnie. Ale chyba wszystko jest OK i mam nadzieję, że ten wywiad to potwierdzi. Wypadek zdarzył się w przeddzień wyjazdu na festiwal, bilety lotnicze były już kupione, hotel zarezerwowany, smoking dopasowany, koszule wykrochmalone, a ja leżałem w szpitalu. Szczęśliwie wypuszczono mnie na tyle szybko, że zdążyłem jeszcze odebrać nagrodę. Film „Io”. Niezwykła historia inspirowana Sycylią Zresztą nie pierwszą na tym festiwalu. Skąd pomysł, żeby opowiedzieć historię osiołka Io, który był wykorzystywany w cyrku, potem przechodził z rąk do rąk, od dobrych ludzi do złych? Od lat z moją żoną Ewą Piaskowską spędzaliśmy każdą zimę na Sycylii, która pociągała nas nie tylko ze względu na klimat, cudowne plenery, wspaniałych ludzi i znakomite zabytki, ale również ze względu na dramatyzm czający się w skałach zanurzonych w morzu. Mieszkaliśmy trochę jak w latarni morskiej, w wieży saraceńskiej stojącej właściwie w morzu. To poruszało naszą wyobraźnię, szukaliśmy tematu, który wykorzystałby te sycylijskie motywy. Pewnego dnia trafiliśmy na gigantyczną żywą szopkę Presepe Vivente w niewielkim Custonaci, organizowaną rokrocznie w ogromnej grocie na wybrzeżu z udziałem mieszkańców. Przebrani w kostiumy z minionych epok tak jak przed wiekami wyciskali wino, oliwę, piekli pizzę… Zanurzając się coraz głębiej w grotę, doszliśmy w końcu do stajenki z Matką Boską i Dzieciątkiem. Wokół kręciły się owce i kury, ale naszą uwagę zwrócił osioł, który spokojnie się temu przyglądał. Pomyśleliśmy, że gdyby ten osioł w jakiś sposób zawędrował z Polski do szopki w Custonaci, to byłby temat na film. Nakręciliśmy tam nawet kilka scen, ale w ostatecznym montażu wypadły z filmu. Tytuł Pańskiego filmu „Io”, bo tak ma na imię biedny osiołek, nawiązuje do wydawanych przez niego rozpaczliwych dźwięków. Myślę, że w tym okrzyku osła jest coś takiego: jestem żywą istotą, tak jak ty, i tak jak ty mam swoje pragnienia. Też potrzebuję opieki, czułości, bezpieczeństwa. Dlaczego mnie lekceważycie? Dlaczego traktujecie mnie jak rzecz? Chciałbym, żeby ten film dotarł do ludzkich serc i umysłów. Uczłowieczył Pan osiołka i pokazał, że zwierzę też pragnie miłości. Popłakałam się już w pierwszych scenach. To dosyć wcześnie, zwykle pierwsze łzy płyną po półgodzinie projekcji. Ten film, z fantastyczną muzyką Pawła Mykietyna, niczym thriller trzyma w napięciu. Czujemy przerażenie Io, kiedy nocą w lesie trafia pod ostrzał myśliwych polujących na wilki, czy kiedy wpada w łapska pijanych kiboli. Obserwuję ze zdumieniem, że, o dziwo, udaje nam się utożsamić ze zwierzęciem nawet mocniej aniżeli z ludzkim bohaterem. Nie mogę stwierdzić, że ten osioł to ja (śmiech), natomiast wczuwam się dokładnie w to, co on przeżywa. Miał Pan w domu zwierzęta? Przez całe życie miałem psy, na ogół owczarki niemieckie. Bywały też koty, ale czuję empatię wobec wszystkich zwierząt. Tym filmem staram się protestować przeciwko przemysłowej hodowli zwierząt na mięso i futra. Patrząc na smutny los zwierząt hodowlanych, coraz częściej myślimy o zmianie diety. Jest Pan wegetarianinem? Jeszcze nie w pełni, niestety. Ale ten film już zmienił moje upodobania kulinarne. Nie mogę jeszcze kompletnie wyrzec się mięsa, choć ograniczyłem jego spożycie o dwie trzecie. Porusza Pan w filmach ważne społecznie tematy. Który z ostatnich głośnych obrazów, takich jak „Cztery noce z Anną” czy „11 minut”, uznałby Pan za najważniejszy? Każdy z nich spełniał moje psychiczne zapotrzebowania, żeby wyrzucić z siebie coś, co mogło mnie dręczyć czy niepokoić. Wydaje mi się, że pod względem warsztatowym „Essential Killing” był najbliższy filmowej doskonałości. Przeczytałam o Panu: „Nie boi się ryzyka, ma szaloną wyobraźnię. Jest silną indywidualnością i wielkim perfekcjonistą”. A jeden z aktorów dodał: „Najmłodszy duchem reżyser, z jakim pracowałem”. Wciąż młodo się Pan czuje? Ogrom wysiłku, jaki wkładam w robienie filmów, świadczyłby o tym, że wiek nie przygiął mnie jeszcze do ziemi. A „Io” to był morderczy maraton. Nie do końca jednak wiedział Pan, czy będzie robił filmy. W młodości pisał Pan wiersze i dla równowagi uprawiał boks. Na początku studiowałem archeologię i etnografię, później reżyserię w szkole filmowej w Łodzi. Imałem się różnych zajęć w pogoni za upragnionym sukcesem, który przez długie lata był nieosiągalny. Na przykład z moim pierwszym wierszem, dosyć grafomańskim, wystartowałem na Festiwalu Młodej Poezji w Poznaniu i byłem jednym z trzech nagrodzonych obok Grochowiaka i Brylla, choć gdzie mi tam do nich. Próbowałem też grać jazz, nieudolnie waląc w bębny. W końcu został mi film i tu na szczęście udało mi się coś zdziałać. Polański opowiadał, że scenariusz do głośnego „Noża w wodzie”, okrzyknięty potem najlepszym scenariuszem w historii polskiego kina, machnął Pan w jedną noc. To nie była jedna noc, tylko kilka nocy, podczas których pisaliśmy z Romanem scenariusz, a każdego ranka zdawałem jeszcze egzaminy do szkoły filmowej. Mimo wielu późniejszych sukcesów, nakręcenia tak udanych filmów jak „Walkower” czy „Start”, za który otrzymał Pan prestiżowego Złotego Niedźwiedzia w Berlinie, ostatecznie podzielił Pan los wielu polskich twórców i udał się na Zachód. Było ciężko? Było. Nie znałem żadnego obcego języka, a wpakowałem się w duży hollywoodzki film „Przygody Gerarda” z Claudią Cardinale w roli głównej, która po „Osiem i pół” Felliniego uchodziła za największą światową gwiazdę. To był kostiumowy film rozgrywający się podczas wojen napoleońskich, w którym w roli Napoleona obsadziłem zdobywcę Oscarów Elia Wallacha. Byłem reżyserem „nowofalowym”, często improwizującym, a musiałem nakręcić typowy hollywoodzki film w gatunku, o którym nie miałem pojęcia, i nie dawałem sobie rady. Wstawiła się wtedy za mną Claudia, która powiedziała, że jeżeli Jerzy nie będzie reżyserował tego filmu, to ona odchodzi. Uratowała mnie. CZYTAJ TEŻ: Była jego muzą i największą słabością. Historia miłości Skolimowskiego i Czyżewskiej ma zaskakujące zakończenie Życie Jerzego Skolimowskiego między Ameryką a Mazurami Nie ciągnęło Pana do aktorstwa, żeby być takim De Niro? W końcu jako pierwszy Polak zaistniał Pan w Hollywood. Grywałem w swoich młodzieńczych filmach, w „Rysopisie” i w „Walkowerze”. Ale tak poważnie jako aktor w Hollywood zaistniałem wiele lat później, kiedy znany reżyser Taylor Hackford obsadził mnie w jednej z głównych ról w filmie „Białe noce”, gdzie moimi parterami byli Misza Barysznikow, Isabella Rossellini i Helen Mirren. Osiadł Pan blisko fabryki snów, w Los Angeles, później jednak zmieniał adresy. To się zaczęło od Santa Monica, tuż nad oceanem, w zachodniej części Los Angeles. Potem przeniosłem się do Malibu, które było jeszcze bardziej prestiżowym adresem. Miałem tam piękny dom z basenem, wiszący na skale, z widokiem na bezkres oceanu, a za plecami góry. Po kilkunastu latach z żalem go sprzedałem, ale czułem już przesyt Ameryką. W Ameryce odkrył Pan swoją nową pasję, malarstwo, i odnosił sukcesy. Malarstwo uratowało mnie, wyciągnęło z głębokiego kryzysu, bo od wielu lat nie robiłem już filmów i zaczęło mi brakować pieniędzy na życie. Na szczęście malowanie dosyć szybko przyniosło mi korzyści materialne, w czym pomogli też przyjaciele, bo pierwsze moje obrazy zostały zakupione przez wybitnych klientów, że wspomnę tylko Jacka Nicholsona czy Dennisa Hoppera, którzy nabyli po kilka moich obrazów, co na jakiś czas dało mi środki na życie. Pana styl to ekspresjonizm abstrakcyjny? Można tak to nazwać. Zresztą to się zmieniało, był okres malarstwa figuratywnego, potem abstrakcji, szukałem własnego stylu, który bardzo zabawnie określiła Krystyna Zachwatowicz jako taszyzm figuratywny podczas mojej niedawnej wystawy w Krakowie. Udawało mi się, chlapiąc farbą, uzyskiwać naturalne kształty przyrodnicze, a nawet ludzkie. Zostałem niejako pasowany na malarza, otrzymując tytuł doktora honoris causa Akademii Sztuk Pięknych, więc mogę się już uważać za malarza profesjonalnego. Czy ktoś w rodzinie malował, był artystą? Często takie zdolności zawdzięczamy genom. Mój dziadek ze strony ojca był artystą, ale głównie zasłużył się jako architekt. Zaprojektował i zbudował miasto Dalnyj w okolicach Władywostoku, które dziś leży w Chinach i nazywa się Dalian. Z tym związany jest zabawny epizod, ponieważ kilka lat temu Chińczycy bardzo chcieli rozmawiać ze mną przez Skype’a. Połechtali moją próżność, przygotowałem więc moje obrazy, katalogi wystaw, fragmenty filmów. A oni: „To proszę opowiedzieć o swoim dziadku Kazimierzu Skolimowskim”. Ja, że niewiele o nim wiem, tylko tyle, że los rzucił go pod koniec XIX wieku na Daleki Wschód, był zaangażowany w budowę Kolei Transsyberyjskiej, aż dotarł do Władywostoku. Po powrocie do Polski został głównym architektem Kalisza, gdzie zbudował ratusz, ale zimą w trakcie otwarcia ratusza wszedł na jego dach, poślizgnął się i zabił. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu. Prawdopodobnie po nim odziedziczyłem talent, bo rysowałem od najwcześniejszych lat. Pamiętam, że tuż po wojnie rysowałem komiksy o powstaniu warszawskim, o bohaterskich dzieciach, które rzucały butelki z benzyną na niemieckie czołgi Pana ojciec zginął w powstaniu warszawskim? Ojciec był jednym z przywódców Związku Walki Zbrojnej. ZWZ był militarną organizacją, działającą ściśle z Armią Krajową, która z bronią w ręku walczyła z Niemcami. Niestety w jej szeregach znalazł się zdrajca, który wydał swoich towarzyszy Niemcom, i ojciec został zamordowany w obozie koncentracyjnym. Praktycznie go nie znałem. Wychowywała Pana tylko matka? Wychowywała to może za dużo powiedziane, ponieważ też była mocno zaangażowana w konspirację, również po śmierci męża. Pod moim dziecięcym łóżeczkiem znajdowała się tajna drukarenka, na której powielano biuletyn konspiracyjny. Zdarzało się, że w nocy gestapowcy, waląc kolbami w drzwi, wdarli się do mieszkania, a ja wytrenowany, uśmiechnięty blondasek wesoło skakałem na swoim łóżeczku. I gestapowcy zamiast zajrzeć pod łóżko, dawali mi cukierki. Matka prowadziła też działalność edukacyjną, w naszym domu odbywały się komplety, na których młodzież przygotowywała się do matury. Były organizowane pod przykrywką kursów krawieckich, więc na stole zawsze leżały nożyczki, igły, skrawki materiałów, a uczniowie mogli mieć przy sobie tylko jedną kartkę, na której pisali maczkiem, aby zdążyć ją zjeść w razie nalotu gestapo. Matka z obawy, że mógłbym wygadać się z tym przed kolegami, nie wypuszczała mnie z domu. Mieszkaliśmy na Ogrodowej, tuż przy murze getta, i pewnego wieczoru znalazła ukrywającą się w naszej bramie żydowską rodzinę, matkę z dwiema córkami, które przygarnęła. W naszej kuchni znajdowała się spiżarenka, jej drzwi były zastawione wielkim kredensem. Pamiętam, że w nocy zobaczyłem, jak dolne drzwiczki kredensu uchyliły się i wypełzła na zewnątrz dziewczynka, a za nią druga. To były dwie żydowskie dziewczynki ukrywane przez wiele miesięcy przez matkę. Po wyzwoleniu obie zostały dziennikarkami „Expressu Wieczornego”. Podziwiał Pan matkę, otrzymywał od niej wiele czułości? Nie pamiętam takich chwil. Miałem do niej żal, że sprawy patriotyczne, społeczne stały się dla niej ważniejsze od własnego dziecka. Nigdy nie było czasu na jakieś serdeczne chwile, matka była wiecznie zajęta. Właściwie już po wojnie, kiedy miałem prawo wychodzenia z domu, wychowywała mnie ulica. W Pańskim życiu było trochę podobnie, zabrakło czasu na dojrzałe ojcostwo? Niestety zarzucam to sobie. Moja zawodowa praca pochłaniała mnie tak bardzo, że zbyt mało czasu i wysiłku poświęciłem na wychowanie moich dwóch synów. Młodszy z nich, Józef, znany również jako Joseph Kay, zmarł 10 lat temu, a wkrótce potem Pańska była żona, aktorka Joanna Szczerbic. Syn dostał sepsy w Indiach, a ja byłem za daleko, żeby go ratować. Zresztą było na to za późno. Joanna zmarła dwa lata później. Został mi starszy syn Michał. Wcześniej ze swoim młodszym bratem nakręcił dwa filmy, bardzo udany „Motyw cienia”, a potem „Ixjanę”. Obaj starali się iść moimi śladami, a młodszy syn nawet wyprzedził mnie w malowaniu, bo robił to zawodowo, miał ogromny talent. Dopiero widząc jego osiągnięcia, zapragnąłem z nim rywalizować i spróbowałem swoich sił w większych formatach. W ostatnich latach posypały się nagrody za całokształt twórczości, Platynowe Lwy w Gdyni, Złoty Lew w Wenecji, więc znów niczym lew krąży Pan po salonach? To już było, „to se ne vrati”. Był Pan kiedyś playboyem, duszą towarzystwa. Nie tęskni Pan do tego ze swojej mazurskiej głuszy? Nie brak Panu szerokiego świata? Nie, ani niczego mi nie brak, ani za niczym nie tęsknię. Dobrze się Pan urządził na Mazurach, przestronny dom, w stodole wygodna pracownia. Skąd te Mazury? Kiedy zrezygnowałem z Malibu, gdzie miałem więcej niż komfort, bo to był luksus, bardzo trudna okazała się zamiana 180-stopniowego widoku na ocean na coś innego. Wybrałem więc gęsty las, gdzie znalazłem poniemiecką leśniczówkę i dom zbudowany z bali. A ponieważ to było tak diametralnie różne od Malibu, zrekompensowało mi tę dość drastyczną zmianę. Budzi się Pan rano i zamiast szumu oceanu słyszy szumiące drzewa? I śpiew ptaków, zwłaszcza głośny nad ranem. To jest ogromny las, codziennie spotykam dzikie zwierzęta. W okolicy mamy jelenie, sarny, dziki, zające i lisy, zdarzają się też wilki. Wiedziemy tu z Ewą ciche życie na uboczu, z dala od turystów. Ale macie nieustającą pasję filmowania. Tworzycie zgrany tandem? Bardzo zgrany, bo Ewa skończyła program filmowy na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, a w Polsce zrobiła magisterium z historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Jest wykształcona pod względem malarsko-filmowym, co czyni ją idealną współpracowniczką w mojej artystycznej działalności. Żałuje Pan czegoś? Chyba najbardziej tego, że nie zdążyłem nawiązać z młodszym synem głębokiego kontaktu, do jakiego zmierzaliśmy jako malarze. Mieliśmy też szansę na bliską współpracę filmową. Jakie ma Pan plany na przyszłość? Przypuszczam, że jeszcze coś niecoś namaluję. Na kolejny film jest za wcześnie, bo ciągle przepełnia mnie ten osiołek. Premiera już 30 września. Czego Panu życzyć? Aby udało mi się w pełni zostać wegetarianinem i obym miał jak najwięcej naśladowców. Rozmawiała: Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Oscar miał być spełnieniem marzeń. Dla gwiazdy "Diabeł ubiera się u Prady" stał się koszmarem
Była jego muzą i największą słabością. Historia miłości Skolimowskiego i Czyżewskiej ma zaskakujące zakończenie
Byli jedną z najbardziej intrygujących par artystycznych PRL — przyciągali się i odpychali z równą siłą. Ich historia skrywa jednak moment, o którym przez lata niemal nikt nie mówił…
On był wówczas młodym i niezwykle ambitnym reżyserem. Ona już popularną aktorką młodego pokolenia. Jerzy Skolimowski związał się z Elżbietą Czyżewską w trakcie studiów w łódzkiej filmówce. Stała się nie tylko jego muzą, lecz także bohaterką filmów i partnerką. Mimo że pasowali do siebie pod wieloma względami, ta relacja przetrwała zaledwie sześć lat. Artystyczny związek był naprawdę burzliwy i zakończył się bolesnym rozstaniem... Dlaczego im nie wyszło? Jerzy Skolimowski: jak został filmowcem? Jerzy Skolimowski swoim bogatym życiorysem mógłby obdarować kilku artystów. Człowiek wielu talentów, który, zanim zdobył ogromne uznanie w świecie filmu, studiował polonistykę i etnografię (jego pierwszym wyborem była Akademia Sztuk Pięknych, miał także bowiem talent plastyczny), próbował swoich sił jako poeta, bokser, a nawet muzyk jazzowy. Zdawanie do łódzkiej filmówki zasugerował mu Andrzej Wajda. Z zadaniem egzaminacyjnym uporał się w dwie minuty, a zapytany na korytarzu przez profesora Antoniego Bohdziewicza, jak ocenia swoje szanse, odpowiedział zupełnie zrelaksowany cytatem z Adolfa Rudnickiego: "Każdemu to, na czym mu najmniej zależy" (cytat za Gazeta Wyborcza). I właśnie ten brak presji Jerzy Skolimowski uznał za coś, co sprzyjało mu w dostaniu się do szkoły filmowej najbardziej. Jako student nie angażował się mocno w życie towarzyskie. Imprezy zaprawiane alkoholem nie były lubianą przez niego formą rozrywki. "Ogólnych baletów nie cierpiałem. To nie był sport dla mnie. Moi koledzy lubili się przy tym zaprawić i rzeczywiście balet robił się orgiastyczny, ale ja za tym nie przepadałem. Wolałem sam na sam”, przyznawał. Za to same studia traktował bardzo poważnie. Bardzo szybko okazało się, że Jerzy Skolimowski przejawia wielki talent i ma smykałkę do filmu, jak mało kto. A właściwie jak nikt inny, bo gdy został absolwentem, próbowano naśladować jego styl i oryginalne sfilmowanie etiud, ale "nie mogło być drugiego Skolima". Na drugim roku studiów młody reżyser wpadł na pomysł, na który nikt wcześniej się nie zdobył — zaplanował, że wszystkie etiudy, do których zrealizowania jest na wydziale reżyserskim zobowiązany, będą na końcu składały się na jeden film pełnometrażowy. Był jedynym studentem filmówki, który ukończył szkołę z tak dużym projektem na koncie. Jego film "Rysopis" pojawił się w kinach jesienią 1965 roku. W główną postać Andrzeja Leszczyca wcielił się sam Skolimowski, a obok niego trzy różne role zagrała Elżbieta Czyżewska, która na planie zmieniała peruki i charakteryzację. "Po przyjaźni i bezpłatnie", jak mówił Zygmunt Kałużyński. Jerzy Skolimowski i Elżbieta Czyżewska: historia miłości Reżyser i aktorka zostali parą jeszcze na studiach. Czyżewska już wtedy należała do najpopularniejszych aktorek młodego pokolenia. W latach 60. zagrała główne role w takich produkcjach, jak "Żona dla Australijczyka", "Małżeństwo z rozsądku" i "Wszystko na sprzedaż". Zawodowo zachwycała warsztatem aktorskim, a prywatnie urodą i wdziękiem. Brylowała w towarzystwie, nazywano ją "lwicą salonową", "polską Marilyn Monroe". Para była ze sobą sześć lat, mieszkali razem przez pięć, oficjalnie jako małżeństwo, ale ten fakt kwestionował Andrzej Kostenko, polski operator filmowy, który znał parę bardzo dobrze. Sławomir Koper w swojej książce „Gwiazdy kina PRL” zaznacza, że sam Jerzy Skolimowski nie zaprzeczył, gdy dziennikarka Małgorzata Domagalik podczas jednego z wywiadów poddała jego małżeństwo z popularną aktorką w wątpliwość. Być może wynikało to z faktu, że reżyser po rozstaniu z Elżbietą Czyżewską nie lubił wypowiadać się o ich związku... Czytaj również: Jerzy Waldorff i Mieczysław Jankowski żyli razem 60 lat. Jako para zawsze w ukryciu Elżbieta Czyżewska i Jerzy Skolimowski: to nie była łatwa miłość Poznali się, gdy on był jeszcze studentem na wydziale reżyserii, a ona już gwiazdą. Szybko stała się jego muzą. Przyjaciele, którzy obserwowali ich relację, mówili, że to właśnie Jerzy „wykreował” Czyżewską, a najlepsze role zagrała właśnie podczas związku z młodym reżyserem. Zamieszkali w kawalerce na warszawskiej Woli, żyli niczym artystyczna cyganeria, w wiecznym chaosie i nieładzie, spali na materacach wśród porozrzucanych książek i kartek scenariusza. Rzadko ktoś ich w mieszkaniu odwiedzał, głównie przez ten bałagan, więc towarzyskie spotkania odbywali poza domem. Jerzy Skolimowski był estetą, bardzo zależało mu na tym, aby jego kobieta prezentowała się najpiękniej. "Kiedy gdzieś razem wychodzili, to mówił jej, jak powinna wyglądać, w co się ubrać, jakie buty, jakiego koloru. [...] Sam był człowiekiem niezwykle ambitnym, myślę, że też trochę Elkę naciskał, żeby i ona parła do przodu", opowiadał Wojciech Solarz. Czerpali wzajemnie ze swoich artystycznych pasji. Dzięki Elżbiecie Jerzy znalazł się w środowisku Studenckiego Teatru Satyryków i mógł zaprezentować na scenie kilka swoich wierszy, co było dla niego ogromnym wyróżnieniem. Jaką byli parą? Doskonale rozumieli swoje talenty i pasje, pasowali do siebie pod wieloma względami. Andrzej Łapicki opowiadał, że dobrze się dobrali, ale często też kłócili. Z kolei Zofia Czerwińska przyznała, że to nie była łatwa miłość, a wokół artystów ciągle dało się wyczuć jakieś napięcie. "Jurek zawsze miał mocny charakter, ale nie mogę też powiedzieć, że Elka mu się podporządkowywała. Była intelektualnie niezależna, zdecydowanie miała swoje zdanie na każdy temat", wspominał Andrzej Kostenko. Mimo że w świecie filmu i teatru panowała "atmosfera romansowa", Jerzy Skolimowski był w związek z Elżbietą mocno zaangażowany i traktował ją bardzo poważnie. Z ich dwojga to aktorka miała większą skłonność do flirtu, m.in. z Andrzejem Łapickim, do którego czuła słabość. W słowniku tak ekstrawertycznej osoby, jaką była Czyżewska, flirt występował właściwie obok rozmowy, był elementem jej towarzyskiej gry. "Ela błyszczała, była królową. Przysłuchiwałam się jej dowcipnym, trochę cynicznym rozmowom. Ela spokojnie na oczach żon flirtowała z ich mężami, więc trudno się dziwić, że kobiety jej nie lubiły", opowiadała Zuzanna Łapicka. Córka Andrzeja Łapickiego przez kilka lat dzieciństwa i dorastania obserwowała z bliska związek Jerzego Skolimowskiego i Elżbiety Czyżewskiej. Ich zachowania wydały jej się fascynujące. "Uważałam, że są jak markiza de Merteuil i Valmont z Niebezpiecznych związków, podobnie jak oni bawili się środowiskiem i różnymi układami", opowiadała. Elżbieta Czyżewska i Jerzy Skolimowski: burzliwe rozstanie W środowisku artystycznym pojawiły się pogłoski, że w wypadku pięknej aktorki na flircie się nie skończyło. Pierwsza żona Wojtka Frykowskiego, Ewa Morelle, opowiadała, że Elżbieta Czyżewska miała wdać się w romans z Andrzejem Kondratiukiem. Ostatecznie swoje uczucia ulokowała zupełnie gdzie indziej. Zakochała się w Davidzie Halberstamie, laureacie Nagrody Pulitzera, który przyjechał do Polski w roli korespondenta „New York Timesa”. Krótko po poznaniu Amerykanina, Elżbieta Czyżewska zakończyła związek z Jerzym Skolimowskim i wyprowadziła się z ich wspólnego mieszkania. Wydawało się, że żałobę po kilkuletnim związku przeżyła w ekspresowym tempie, a po kilku dniach była gotowa zaangażować się w nową miłość. Kiedy Jerzy Skolimowski zachował się w bardzo podobny sposób i niedługo po ich rozstaniu postanowił ożenić się z Joanną Szczerbic, aktorką, która wystąpiła w kilku jego filmach, Czyżewska poczuła się bardzo zdezorientowana i zraniona zachowaniem byłego partnera... O tym, jak aktorka zachowywała się w dniu ślubu Jerzego Skolimowskiego, opowiedziała Ewa Morelle: [...] świetnie pamiętam spotkanie w »Piekiełku«, słynnym klubie w Hotelu Europejskim. Był to wyjątkowy wieczór. Komedowie gościli Sama Spiegla – słynnego producenta filmowego, który przyjechał do Warszawy z zamiarem kręcenia filmu Noc generałów. Była między innymi Czyżewska z Halberstamem. Tego dnia odbywał się ślub Skolimowskiego z Joanną Szczerbic, aktorką młodszą i nie tak znaną jak Elżbieta. Komedowie byli zaproszeni i pojechali złożyć im życzenia. Elka błagała, żeby wrócili i zdali jej relację. Była rozdygotana. Piła, paliła i bez przerwy mówiła o Jurku. Nawet dziwiłam się, że tak reaguje, mając przy sobie Halberstama i perspektywę wyjazdu do Stanów. Może uświadomiła sobie, że wciąż kocha Skolimowskiego? Może urażona ambicja? W każdym razie Skolimowski bardzo ją dotknął. Nie znam powodu, dlaczego rozstali się z Elżbietą, ale widocznie coś musiało się wydarzyć poważnego, bo Skolimowski nigdy nie chciał o niej wspominać". Jerzy Skolimowski nigdy już nie wypowiedział się na temat Elżbiety Czyżewskiej publicznie. Zobacz także: Anna Jaraczówna żyła w cieniu słynnego ojca. Widzowie uwielbiali ją w rolach drugoplanowych Korzystałam z książki "Gwiazdy kina PRL" Sławomira Kopra, wyd. Czerwone i Czarne
Jerzy Skolimowski – reżyser trzeciej fali polskiego kina
Trzy okresy jego twórczości i ciekawostki z życia prywatnego
Jerzy Skolimowski to człowiek wielu talentów i zainteresowań. Jego ekspresja twórcza znalazła ujście nie tylko w kinematografii, ale także w poezji i malarstwie. Za pierwsze filmy został skazany na emigrację. Jednak w 2008 r. powrócił do Polski w spektakularnym stylu. Produkcje z ostatnich lat zebrały żniwa za lata pracy, zdobywając wiele ważnych nagród filmowych. Spis treści: Zanim Jerzy Skolimowski ukończył reżyserię Publikacje literackie Początki reżyserskie w czasach politycznie trudnych Filmy na emigracji (1967–1991) Nagrodzone produkcje z ostatnich lat Życie prywatne Jerzego Skolimowskiego Zanim Jerzy Skolimowski ukończył reżyserię Jerzy Skolimowski urodził się 5 maja 1938 roku w Łodzi. Jego dziadek architekt zajmował się projektowaniem budynków w Kaliszu. W czasie II wojny światowej jego ojciec działał w Armii Krajowej, zginął w obozie koncentracyjnym we Flossenbürgu w 1943 roku. Po wojnie przyszły reżyser wyjechał z matką do Pragi, gdzie chodził do gimnazjum razem z Václavem Havlem, Milošem Formanem i Ivanem Passerem. W połowie lat 50. rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim na kierunkach: polonistyka i etnografia. Po ukończeniu studiów humanistycznych został przyjęty na wydział reżyserski na łódzkiej filmówce. Studia pod opieką artystyczną Andrzeja Munka ukończył w 1963 r. W czasach studenckich stworzył etiudy „Oko wykol” (1960), „Hamleś” (1960), „Pieniądze albo życie” (1961) i „Rzeźba” oraz napisał scenariusze do filmów „Niewinni czarodzieje” (1960) w reżyserii Andrzeja Wajdy i „Nóż w wodzie” Romana Polańskiego. Publikacje literackie Młody reżyser próbował swoich sił literackich, inspirując się twórczością Ernesta Hemingwaya, Marka Hłaski czy Andrzeja Bursy. Zadebiutował w 1957 r. wierszem „Moje rundy”, który ukazał się w czasopiśmie „Nowa Kultura”. Następnie wydał dwa tomiki poezji. Pierwszy zatytułowany „Gdzieś blisko siebie” ukazał się w 1958 r., a drugi – „Siekiera i niebo” został wydany rok później. Napisał także sztukę teatralną pt. „Ktoś się utopi”, którą wystawiono na deskach teatru w Warszawie w 1961 r. Początki reżyserskie w czasach politycznie trudnych Z lat przed emigracją pochodzą cztery tytuły, które według Tadeusza Lubelskiego, polskiego historyka i krytyka filmu, tworzą spójną całość. Są to: Rysopis (1964) – pierwszy pełnometrażowy film Jerzego Skolimowskiego i jego dyplom na akademii filmowej w Łodzi. Głównym bohaterem jest Andrzej Leszczyc (w tej roli wystąpił sam reżyser), który rzuca studia na rzecz służby wojskowej, Walkower (1965) – to ciąg dalszy życia Andrzeja Leszczyca, który po zakończeniu służby wojskowej, robi karierę bokserską, Bariera (1966) – w trzecim filmie Skolimowskiego w roli głównej wystąpił Jan Nowicki. Obraz jest próbą krytyki romantycznego podejścia Polaków do II wojny światowej, Ręce do góry (1967) – przedstawia podejście młodego pokolenia do mitu polskich powstań narodowowyzwoleńczych. Film nie przeszedł cenzury i nie był wyświetlany do 1985 r. To te obrazy są kojarzone z tzw. trzecią falą polskiego kina, która znajduje się pomiędzy polską szkołą filmową a kinem moralnego niepokoju. Tym terminem określa się twórczość artystów z lat 60. XX wieku. Filmy na emigracji (1967–1991) Po tym, jak najbliższy współpracownik Władysława Gomułki, Zenon Kiszko życzył Skolimowskiemu „Szerokiej drogi”, reżyser postanowił spróbować swoich sił poza granicami naszego kraju. Poniżej najważniejsze produkcje z czasów emigracji. Start (1967) – film nakręcony w Belgii Opowiada o pomocniku fryzjera, który marzy o tym, aby wziąć udział w wyścigach samochodowych. Marc (Jean–Pierre Léaud) ma już numer startowy, jednak ciągle brakuje mu auta. Planuje pożyczyć Porsche od swojego szefa, a kiedy okazuje się, że nie jest to możliwe, wpada na szereg innych zwariowanych pomysłów. Film został nagrodzony Złotym Niedźwiedziem na MFF w Berlinie w 1967 r. View oEmbed on the source website Na samym dnie (1970) – dramat obyczajowy produkcji niemiecko–brytyjskiej To film erotyczny, którego akcja rozgrywa się na pływalni miejskiej. Głównym tematem jest miłość młodego mężczyzny Mike'a (John Moulder-Brown) do Susan (Jane Asher) – starszej koleżanki z pracy. Kobieta nie traktuje poważnie jego zalotów, a znacznie bardziej interesuje ją instruktor pływania. View oEmbed on the source website Wrzask (1978) – czyli studium obłędu Kolejną docenioną przez krytyków produkcją w reżyserii Jerzego Skolimowskiego jest horror na podstawie opowiadania Roberta Gravesa. Jego główny bohater (Tim Curry) podczas wyjazdu do szpitala psychiatrycznego na mecz krykieta poznaje Charlie'ego (Alan Bates), jednego z pacjentów ośrodka. Natarczywy mężczyzna wprasza się na obiad, gdzie prezentuje swój nadludzki krzyk, który potrafi zabić. View oEmbed on the source website Fucha (1982) – dramat wokół wprowadzenia stanu wojennego w Polsce Film opowiada o czwórce Polaków, pracujących „na czarno” w budowlance na Wyspach Brytyjskich. Kiedy jeden z nich Nowak (Jeremy Irons) dowiaduje się zamachu stanu przez gen. Jaruzelskiego w Polsce, postanawia zataić tę informację przed swoimi pracownikami, aby nie przerywać pracy. View oEmbed on the source website Nagrodzone produkcje z ostatnich lat Po reżyserskiej klęsce w postacie adaptacji „Ferdydurke” Gombrowicza z 1991 roku, Jerzy Skolimowski na kilka lat wycofał się z produkcji filmów. Powrócił w 2008 r., a jego kolejny obraz otworzył 61. MFF w Cannes. Cztery noce z Anną (2008) – dramat psychologiczny o obsesyjnej miłości To pełna napięcia opowieść o miłości nieśmiałego mężczyzny (Artur Steranko) do pielęgniarki Anny (Kinga Preis). Leon pracuje w szpitalnej spalarni odpadów medycznych. Kiedy Anna zostaje zgwałcona, uprowadza ją i odurza środkami nasennymi, aby z uwielbieniem patrzeć na nią i czuć jej obecność. View oEmbed on the source website Essential Killing (2010) – thriller psychologiczny Głównym bohaterem tej wstrząsającej historii jest pochodzący z krajów arabskich Mohammed (Vincent Gallo). Mężczyzna zabija trzech amerykańskich żołnierzy, stacjonujących na Bliskim Wschodzie. Zostaje pojmany i przewieziony do tajnej placówki CIA w Polsce. Film zdobył: nagrodę CinemAvvenire, Nagrodę Specjalną Jury i Puchar Volpi na MFF w Wenecji w 2010 roku, cztery Orły z rąk Polskiej Akademii Filmowej w 2011 r. – jako najlepszy film, za reżyserię, muzykę (Paweł Mykietyn) i montaż, Złote Lwy i cztery nagrody indywidualne na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 2011 r. – za reżyserię, zdjęcia, muzykę i montaż. View oEmbed on the source website 11 minut (2015) – w kręgu wielkomiejskich historii W thrillerze psychologicznym „11 minut” splatają się losy kilku mieszkańców wielkiego miasta. Jest aktorka Anna Hellman (Paulina Chapko) i jej chorobliwie zazdrosny mąż (Wojciech Mecwaldowski), kurier sprzedający narkotyki (Dawid Ogrodnik) i jego kochanka (Elżbieta Matynia), para alpinistów (Agata Buzek i Piotr Głowacki), sprzedawca hot dogów (Andrzej Chyra), siostry zakonne, ciężarna kobieta (Grażyna Błęcka-Kolska), lekarka Ewa Król (Anna Maria Buczek), dziewczyna z psem (Ifi Ude). Pozornie nie łączy ich nic do czasu jednego wydarzenia. Obraz został nagrodzony przez Jury Młodych na MFF w Wenecji w 2015 r., w kolejnym roku film został nagrodzony polskim Orłem w kategorii: najlepszy montaż. View oEmbed on the source website IO (2022) – podróż osiołka po Europie z nominacją do Oscara To historia ukazana z perspektywy zwierzęcia cyrkowego, które zostaje uratowane przez obrońców praw zwierząt. Osiołek zostaje rozdzielony ze swoją opiekunką Kasandrą (Sandra Drzymalska) i trafia do stadniny koni. Ucieka stamtąd, co jest początkiem jego długiej podróży pełnej nieraz przyjemnych, ale niestety znacznie częściej trudnych i traumatycznych przeżyć. „IO” wyróżnia się na tle innych filmów o zwierzętach, przedstawiając całe spektrum emocji czworonożnego bohatera. Film otrzymał Nagrodę Jury na festiwalu w Cannes w 2022 r. i sześć Orłów w 2023 r. Był nominowany do Oscara w kategorii: najlepszy film międzynarodowy. View oEmbed on the source website Życie prywatne Jerzego Skolimowskiego W latach 1959–1965 był mężem aktorki Elżbiety Czyżewskiej. Następnie ożenił się z aktorką Joanną Szczerbic (jego druga żona zmarła w 2014 r.). Doczekali dwóch synów – Michała i Józefa. Obydwaj synowie Skolimowskiego poszli w ślady ojca, zawodowo związując się z reżyserią filmową. Józef (ur. w 1970 r.) zmarł w Indiach w 2012 r., w trakcie kręcenia filmu „Ixjana” razem ze swoim starszym bratem Michałem (ur. w 1968 r.). Po śmierci drugiej żony reżyser związał się z Ewą Piaskowską – scenarzystką i producentką, z którą już wcześniej współpracował przy swoich filmach.
Jerzy Skolimowski i Joanna Szczerbic: skomplikowana historia miłości aktorki i reżysera
Ona była wschodzącą gwiazdą i wielką nadzieją polskiego kina lat 60. ubiegłego wieku. On, reżyserem, który dwukrotnie starał się o jej względy. Joanna Szczerbic poznała Jerzego Skolimowskiego podczas nauki w łódzkiej filmówce i choć od razu wpadła mu w oko, dopiero po kilku latach zostali parą. Aktorka wyjechała za ukochanym z kraju i... zniknęła z ekranów. Ich małżeństwo, choć trwało ćwierć wieku, nie zawsze było kolorowe. Małżonkowie zmierzyli się ze śmiercią syna, którego odejście odcisnęło bolesne piętno na Joannie. Zmarła niecałe dwa lata później... Oto skomplikowana historia miłości reżysera i jego ukochanej. Joanna Szczerbic i Jerzy Skolimowski: początek ich miłości Mogła zostać wielką gwiazdą kina, o czym przekonani byli wszyscy jej przyjaciele. Tuż po skończeniu studiów na wydziale aktorskim w łódzkiej filmówce Joanna Szczerbic zagrała główne role w filmach Sylwestra Chęcińskiego „Agnieszka 46”, po czym została uznana nadzieją polskiego kina, oraz Aleksandra Ścibor-Rylskiego „Jutro Meksyk”. Wcześniej miała swój debiut przed kamerą, wcielając się w Joasię w „Mansardzie” Konrada Nałęckiego. Młodziutka Joanna Szczerbic wcale jednak nie marzyła o zrobieniu wielkiej kariery. Najważniejsza była dla niej miłość. Zakochała się w Jerzym Skolimowskim, dla którego początkowo – choć właściwie od razu wpadła mu w oko – była czymś w rodzaju nagrody pocieszenia po Elżbiecie Czyżewskiej, która go rzuciła. Skolim, jak nazywali reżysera przyjaciele, miał leczyć złamane serce, ponownie nawiązując relację z młodziutką, piękną aktorką. Joanna zrobiła na nim wielkie wrażenie już wtedy, gdy zaczęła naukę w łódzkiej filmówce. Pozostawała jednak niewzruszona na jego zaloty, mimo że jej schlebiał. Nie zrobiła na niej wrażenia nawet propozycja głównej roli w etiudzie mężczyzny. Świetnie rokująca aktorka dała Jerzemu Skolimowskiemu kosza, a ten wówczas związał się z Elżbietą Czyżewską. Przez wiele lat, aż do swojej śmierci w 2010 roku, aktorka utrzymywała, że była żoną reżysera. On sam jednak dopiero niedawno zaprzeczył tym doniesieniom. „Nie byliśmy małżeństwem. Był to właściwie bardzo swobodny związek. Za to wybuchowy”, wyznał w rozmowie z Gazetą Wyborczą. Zakochani przez ponad 5 lat tworzyli parę, aż w 1965 roku Elżbieta poznała Davida Halberstama, amerykańskiego dziennikarza i z dotychczasowym chłopakiem z przekonaniem, że u boku nowego ukochanego będzie szczęśliwsza. Wściekły i porzucony Skolim postanowił ponownie spróbować zdobyć uczucie Joanny Szczerbic. Tym razem mu się udało, a aktorka zgodziła się za niego wyjść. Pod koniec 1965 roku byli już małżeństwem. Czytaj też: On robił wielką karierę, ona mu kibicowała. Niezwykły związek Grażyny Marzec i Olgierda Łukaszewicza <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="487" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Faktorzy.sfpl%2Fposts%2Fpfbid02iozPp9wSZepk3iZRvd1EjXD8d9Lsf27HrE3MzN5aZUAKh8h8sMX4aLrzihXCQRt4l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Joanna Szczerbic, kadr z filmu "Bariera", 1966 rok Joanna Szczerbic i Jerzy Skolimowski: historia miłości Jerzy Skolimowski dał swojej małżonce główną rolę w „Barierze”, a po roku chciał ją także obsadzić w filmie „Ręce do góry”, jednak produkcja nie została uznana przez komunistycznych cenzorów. Wówczas reżyser postanowił, że nie zrobi już więcej żadnego filmu w Polsce, na co miał usłyszeć „szerokiej drogi” od wpływowego polityka i współpracownika Władysława Gomułki, którego prosił o zdjęcie blokady ze swojego filmu. „Wtedy Roman Polański zorganizował mi produkcję "Przygód Gerarda" z Claudią Cardinale - to on pomógł mi na początku. Ten projekt nie był akurat fortunny, ale musiałem z czegoś żyć”, opowiadał po latach Skolim Gazecie Wyborczej. Gdy postanowił wyjechać z kraju, nie pytał o zdanie żony. Ona jednak była w nim szalenie zakochana, więc, jak usłyszała od Jerzego Skolimowskiego, że postanowił wyjechać, pojechała razem z nim. Joanna Szczerbic początkowo myślała, że będzie obsadzana w filmach męża, jednak niedługo później na świat przyszli synowie małżonków: w 1968 roku urodził się Michał, a w 1970 roku Józef. Joanna porzuciła więc karierę i zrezygnowała z aktorstwa, zajmując się domem i dziećmi. Po latach jeden z bliskich współpracowników reżysera, Jan Włodarczyk, zdradził, że tak naprawdę Joanna Szczerbic została zmuszona do porzucenia zawodu. „Jerzy był niezwykle zazdrosny o swoje produkcje i o swoją żonę. Szkoda jej. Joanna Szczerbic to była jedna z ciekawszych aktorek i ciekawszych twarzy... Wywiózł ją, schował przed ludźmi. Mało ludzi zdaje sobie sprawę, że to nie ona się wycofała. Skolimowski nie wiadomo dlaczego blokował ją”, mówił Mirosławowi J. Nowikowi. Jerzy Skolimowski zaprzecza jednak doniesieniom, że to przez niego jego żona nie zrobiła kariery, na jaką zasługiwała. Reżyser zapewnia, że Joanna nigdy nie chciała zostać aktorką, a zdecydowała się na to... na złość rodzicom. „Wychodząc za mnie, z ulgą oświadczyła, że już nie musi uprawiać aktorstwa, że chce być żoną i matką. Nigdy nie czuła filmowego powołania i nie ceniła sobie zawodu aktorki”, mówił Gazecie Wyborczej. Zobacz także: „To nie była łatwa miłość”. Jerzy Skolimowski i Elżbieta Czyżewska spędzili u swojego boku sześć burzliwych lat <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="468" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Faktorzy.sfpl%2Fposts%2Fpfbid02faNG9yJdd8zuAeVgCWXXyPL2mowfZGEins1aYVMCWfyNqgZLYPe78azbySJwnoPil&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Joanna Szczerbic i Jerzy Skolimowski, 1.12.1966 rok Joanna Szczerbic i Jerzy Skolimowski: skomplikowane relacje małżonków Jerzy Skolimowski i Joanna Szczerbic byli małżeństwem przez 25 lat, jednak w ich związku nie zawsze układało się idealnie. Jak twierdzi ich syn, Michał Skolimowski, nie byli również wzorowymi rodzicami... „Byliśmy zaniedbani. Matka nie dawała nam poczucia bezpieczeństwa, bo sama czuła się zagrożona, gdy ojciec latał po świecie. Pracował nad filmami i był nieobecny. Nieobecność ojca wpłynęła szczególnie na Józefa, bo ja urodziłem się dwa lata wcześniej, kiedy rodzice przeżywali jeszcze miodowy okres swojego związku. Józef nie miał tego początku, który mógłby mu dać fundamentalne zaplecze”, wyznał o dzieciństwie swoim i młodszego brata w rozmowie z Newsweekiem. Reżyser był także znany z tego, że miał sporą słabość do innych kobiet. „Nigdy nie był wzorem wierności małżeńskiej. To spowodowało ostateczny rozpad jego związku z Joanną”, wyznał Sławomir Koper w swojej książce „Gwiazdy kina PRL”. Sam Jerzy Skolimowski potwierdził tę opinię w rozmowie z Gazetą Wyborczą. „Joanna, moja żona i matka moich dwóch synów, to jedna z najważniejszych kobiet w moim życiu. Rozwiodła się ze mną, bo lekkomyślnie wdawałem się w różne niepotrzebne sprawy, a ona była zbyt ambitna, by to tolerować”, zdradził. Joanna Szczerbic długo znosiła zdrady męża, lecz w końcu miała ich dość. Postanowiła wrócić do Polski i zamieszkała w domu w Łebie, który zbudował jej mąż. „Ma nowy zawód, próbuje sił w biznesie, założyła firmę, która buduje domy”, wyznał Jerzy Skolimowski w 2001 roku podczas spotkania z publicznością. Synowie małżonków poszli w ślady taty i oboje zostali filmowcami. Jednak w 2012 roku rodzinę spotkała tragedia... Młodszy z braci, Józef Skolimowski, który znany był także jako Joseph Kay, zmarł na sepsę w Indiach, kiedy zbierał materiały do nowej produkcji. Odejście ukochanego syna całkowicie załamało Joannę Szczerbic, która nie potrafiła się z tym pogodzić... Sama odeszła niecałe dwa lata później, 8 marca 2014 roku. Spoczęła obok swojego dziecka, na cmentarzu Powązkowskim. Jerzy Skolimowski po rozwodzie ożenił się z młodszą o 35 lat producentką i scenarzystką, Ewą Piaskowską. Czytaj również: „Był miłością, wsparciem, czułością”. Annę Kalczyńską łączyła z tatą wyjątkowa więź Michał Skolimowski, 14.11.2012 rok Józef Skolimowski, plan zdjęciowy filmu "Ixjana"
Poświęciła karierę dla rodziny, mężowi wybaczała wszystko. Odejście syna zmieniło ją na zawsze
Joanna Szczerbic i Jerzy Skolimowski tworzyli szczęśliwą rodzinę, choć nie od razu było im dane być razem. Wspólnie doczekali się dwóch synów, a aktorka z chęcią porzuciła karierę i przyjęła rolę żony i matki. Pociechy pary pozostały jednak w cieniu ojca, a młodsza z nich, Józef, nie mógł się z tym pogodzić... Jego niespodziewana śmierć była wielkim ciosem dla matki. Odeszła niecałe dwa lata po swoim ukochanym dziecku. [Ostatnia aktualizacja: 05.05.2024 r.] Joanna Szczerbic i Jerzy Skolimowski – za pierwszym razem go nie chciała Joanna Szczerbic poznała Jerzego Skolimowskiego jeszcze na studiach. Mężczyzna z miejsca się nią zauroczył, jednak ona sama nie wykazywała zainteresowania i na jego zaloty pozostała obojętna. Dodatkowo miała również odrzucić propozycję, by zagrać w jego filmie. Reżyser ulokował więc swoje uczucia w innej pięknej aktorce, Elżbiecie Czyżewskiej. I choć przyjęła ona jego oświadczyny, to ich burzliwy związek zakończył się rozwodem. Z czasem drogi Joanny Szczerbic i Jerzego Skolimowskiego ponownie się spotkały i tym razem para postanowiła dać sobie szansę. „Jak kobieta odmawia tak długo, to potem 25 lat małżeństwa przelatuje, jak z bicza strzelił”, wyznał reżyser w jednym z wywiadów. Joanna Szczerbic zagrała w filmie „Ręce do góry” w reżyserii swojego męża, lecz kiedy z powodu cenzury premierę wstrzymano, w 1969 roku małżonkowie wyjechali z kraju. Kiedy na świecie pojawił się pierwszy syn pary, Michał, aktorka z wielką radością poświęciła się jego wychowaniu, jednak nikt nie podejrzewał, że po urlopie macierzyńskim już więcej nie wróci do zawodu. „Joanna od wielu lat nie chciała już grywać. Wychodząc za mnie, z ulgą oświadczyła, że już nie musi uprawiać aktorstwa, że chce być żoną i matką”, tłumaczył Jerzy Skolimowski w rozmowie z Gazetą Wyborczą. Na emigracji reżyser rozwijał swoją karierę, by móc utrzymać rodzinę. Joanna Szczerbic po powrocie do kraju pojawiła się jeszcze w epizodycznych rolach w filmach „Najlepszą zemstą jest sukces” oraz „Krzyk”. Czytaj też: Ma chłopaka młodszego o 40 lat. Cher wyjawiła, dlaczego nie randkuje z mężczyznami w swoim wieku Joanna Szczerbiec, kadr z filmu "Bariera", 1966 rok Joanna Szczerbiec i Jerzy Skolimowski, 1.12.1966 rok Joanna Szczerbic straciła syna Poza Michałem urodzonym w 1968 roku dwa lata później małżonkowie doczekali się również drugiego syna, Józefa. Obaj bracia poszli w ślady ojca, jednak nie potrafili wyjść z jego cienia, a ich osiągnięcia nie były równie imponujące, co Jerzego Skolimowskiego. Szczególnie młodszy z nich, Józef, szczególnie mocno przeżywał fakt, że w wieku 30 lat wciąż był na utrzymaniu ojca... Młodzi mężczyźni wyjechali do Indii, gdzie pracowali nad wspólnym projektem. Młodszy z braci wrócił jako pierwszy, a jego stan zdrowia niepokoił. „Tylko najbliżsi wiedzieli, że Józef od wielu lat zmagał się z depresją. Miał napady lęku, paniki, tygodniami nie wychodził z domu”, donosiło Życie na gorąco. Jak wspominał jego brat, Józef nie mógł znieść tego uzależnienia od ojca. Bardzo długo walczył z depresją. Według doniesień Onetu kręcona przez młodszego syna Joanny Szczerbic i Jerzego Skolimowskiego produkcja „Ixjana” miała pomóc mu udowodnić swoją wartość oraz zwalczyć chorobę. Nie udało mu się jednak doczekać premiery... Józef niespodziewanie zachorował i zmarł z powodu sepsy w maju 2012 roku. „Dostał ataku paniki. Takie ataki mu się zdarzały. Ale ten był wyjątkowo silny. Nie spał przez trzy dni. Trafił do szpitala. Tam okazało się, że ma w organizmie jakąś bakterię. W akcie zgonu stwierdzono, że przyczyną śmierci była sepsa”, tłumaczył Michał w rozmowie z Newsweekiem. Joanna Szczerbic bardzo ciężko zniosła utratę ukochanego syna. Zmarła niecałe dwa lata później, 8 marca 2014 roku. Zobacz także: Ojcem został w wieku 72 lat, przy córce odnalazł sens życia. „Narodziny dziecka to druga młodość" Józef Skolimowski, plan zdjęciowy filmu "Ixjana" Michał Skolimowski, 14.11.2012 rok [Ostatnia publikacja na Viva Historie 10.05.2024 r.]
Jerzy Skolimowski i Ewa Piaskowska zachwycili na oscarowej gali!
Zobacz, jak para prezentowała się na szampańskim dywanie
Za nami prestiżowa gala rozdania Oscarów 2023. O jedna ze statuetek walczył film Jerzego Skolimowskiego pt. IO. Na szampańskim dywanie nie zabrakło reprezentacji polskich artystów. U boku reżysera pojawiła się ukochana, Ewa Piaskowska. Para wyglądała zjawiskowo! Trudno było oderwać od nich wzrok! Co wiemy o ich relacji? Jerzy Skolimowski i Ewa Piaskowska na szampańskim dywanie Oscarów 2023 W nocy z niedzieli na poniedziałek odbyła się 95. ceremonia rozdania Oscarów. To był wieczór pełen emocji i zaskoczeń. Do Dolby Theatre w Los Angeles przybyła plejada gwiazd. W tym roku polska produkcja „IO” była nominowana do Oscarów w kategorii dla Najlepszego pełnometrażowego filmu międzynarodowego. Niestety statuetka nie powędrowała w ręce Jerzego Skolimowskiego. Nagrodę otrzymał film „Na zachodzie bez zmian”. Na szampańskim dywanie gali rozdania Oscarów pojawiła się polska reprezentacja. Nie zabrakło Sandry Drzymalskiej, Mateusza Kościukiewicza, Michała Dymka. U boku Jerzego Skolimowskiego pojawiła się ukochana, Ewa Piaskowska, która jest producentką i współscenarzystką filmu IO. Reżyser postawił się klasyczny ciemny smoking, a jego ukochana wyglądała olśniewająco w czarnej sukni o marynarce w tym samym kolorze z materiałowymi różami. Okazuje się, że kreacja to projekt Magdy Butrym. Obok Jerzego Skolimowskiego i Ewy Piaskowskiej trudno było przejść obojętnie. Para prezentowała się zjawiskowo! Czytaj też: Najlepsze stylizacje gwiazd na Oscarach 2023 Giuseppe Maggio, Jerzy Skolimowski, Ewa Piaskowska, Sandra Drzymalska, Mateusz Kościukiewicz, Michał Dymek, 2023 Hollywood Jerzy Skolimowski i Ewa Piaskowska: historia miłości. Połączyła ich pasja Dzieli ich 35 lat, a połączyła pasja. Jerzy Skolimowski i Ewa Piaskowska tworzą fantastyczny duet w życiu prywatnym i zawodowym. Wspólnie pracowali nad trzema tytułami: IO, Essential killing oraz Cztery noce z Anną. On – wspaniały, utytułowany reżyser, scenarzysta, malarz, poeta, ona – scenarzystka, producentka, członkini Polskiej Akademii Filmowej oraz Europejskiej Akademii Filmowej. Jak wygląda wspólna praca dwójki utalentowanych twórców? „To jest taki "ping-pong", któremu pomaga to, że mamy inny tryb życia. Ja, pracując nad scenariuszem, siedzę po nocach, czyli kończę pracę ok. 4-5 rano i zostawiam na biurku zapisane strony. Jerzy, wstając rano, zaczyna się zajmować się pracą nad filmem przez cały dzień, a ja przejmuję ją następnego dnia. My pracę zaczynamy od generalnego przeglądania swojej sytuacji czy fragmentu aktu w scenariuszu, więc wiemy, w którym kierunku to idzie, opowiadała Ewa Piaskowska w rozmowie z Kulturalną Jedynką. Z kolei w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla VIVY!, reżyser zdradził, skąd wziął się pomysł, na to, by odpowiedzieć historię osiołka IO. Okazuje się, że pojawił się on podczas pobytu na Sycylii. Czytaj też: Oscary 2023: Colin Farrell pojawił się na gali w towarzystwie syna Ewa Piaskowska, Jerzy Skolimowski, ORŁY 2011 „Od lat z moją żoną Ewą Piaskowską spędzaliśmy każdą zimę na Sycylii, która pociągała nas nie tylko ze względu na klimat, cudowne plenery, wspaniałych ludzi i znakomite zabytki, ale również ze względu na dramatyzm czający się w skałach zanurzonych w morzu. Mieszkaliśmy trochę jak w latarni morskiej, w wieży saraceńskiej stojącej właściwie w morzu. To poruszało naszą wyobraźnię, szukaliśmy tematu, który wykorzystałby te sycylijskie motywy. Pewnego dnia trafiliśmy na gigantyczną żywą szopkę Presepe Vivente w niewielkim Custonaci, organizowaną rokrocznie w ogromnej grocie na wybrzeżu z udziałem mieszkańców. Przebrani w kostiumy z minionych epok tak jak przed wiekami wyciskali wino, oliwę, piekli pizzę… Zanurzając się coraz głębiej w grotę, doszliśmy w końcu do stajenki z Matką Boską i Dzieciątkiem. Wokół kręciły się owce i kury, ale naszą uwagę zwrócił osioł, który spokojnie się temu przyglądał. Pomyśleliśmy, że gdyby ten osioł w jakiś sposób zawędrował z Polski do szopki w Custonaci, to byłby temat na film. Nakręciliśmy tam nawet kilka scen, ale w ostatecznym montażu wypadły z filmu”, wyznał w 2022 roku. Wspólnie z ukochaną reżyser zbudował swoje miejsce na ziemi na Mazurach. Tutaj artysta ma też swoją pracownię, gdzie tworzy obrazy. „Wiedziemy tu z Ewą ciche życie na uboczu, z dala od turystów”, opowiadał. Artysta podkreślał, że ma u swojego boku kobietę, z którą łączy go pasja do filmowania. Czy tworzą zgrany tandem? Bez wątpienia! „Bardzo zgrany, bo Ewa skończyła program filmowy na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, a w Polsce zrobiła magisterium z historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Jest wykształcona pod względem malarsko-filmowym, co czyni ją idealną współpracowniczką w mojej artystycznej działalności”, komplementował ukochaną w VIVIE! w 2022 roku. Artystom serdecznie gratulujemy! Sprawdź też: Oscary 2023: Poznaliśmy zwycięzców! Oto pełna lista. „And the Oscar goes to...”. Jakie tytuły nagrodziła Akademia?
Oscary 2023: Poznaliśmy zwycięzców! Oto pełna lista
„And the Oscar goes to...”. Jakie tytuły nagrodziła Akademia?
Za nami jedno z najważniejszych filmowych wydarzeń 2023 roku. Po raz 95. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej wręczyła prestiżowe nagrody. Niekwestionowanym zwycięzcą został film Wszystko wszędzie naraz, który otrzymał aż siedem statuetek! Jak prezentuje się lista laureatów? Oto zwycięzcy Oscarów 2023. Zobacz, wyniki! Oscary 2023 – gala rozdania nagród Już wszystko stało się jasne. Gala rozdania Oscarów odbyła się 12 marca 2023 roku w Dolby Theatre w Los Angeles. Po raz trzeci uroczystość poprowadził komik Jimmy Kimmel. Akademia Filmowa wręczyła statuetki w 23 kategoriach. W wyścigu po prestiżowe statuetki za faworyta uważany był od początku film Wszystko wszędzie naraz. Obraz uzyskał 11 nominacji. Z kolei produkcje — Na Zachodzie bez zmian i Duchy Inisherin walczyły o nagrodę w dziewięciu nominacjach. W tym roku o statuetkę w kategorii Najlepszy pełnometrażowy film międzynarodowy ubiegała się polska produkcja Jerzego Skolimowskiego pt. IO. Jak już wiemy, nagrodę w tej kategorii zdobył film Na Zachodzie bez zmian. Kto okazał się wielkim zwycięzcą? Oto lista laureatów! Poniżej prezentujemy listę zwycięzców. Zobacz też: Oscary 2023: oto pełna lista nominowanych! Faworyt uzyskał ich aż 11 Oscary 2023 – wyniki, lista laureatów Najlepszy film: „Na Zachodzie bez zmian” - Malte Grunert „Duchy Inisherin” - Graham Broadbent, Peter Czernin i Martin McDonagh „Avatar: Istota wody” - James Cameron i Jon Landau „Elvis” - Baz Luhrmann, Catherine Martin, Gail Berman, Patrick McCormick i Schuyler Weiss „Wszystko wszędzie naraz” - Daniel Kwan i Daniel Scheinert oraz Jonathan Wang „Fabelmanowie” - Kristie Macosko Krieger, Steven Spielberg i Tony Kushner „Tar” - Todd Field, Alexandra Milchan i Scott Lambert „Top Gun: Maverick” - Tom Cruise, Christopher McQuarrie, David Ellison i Jerry Bruckheimer „W trójkącie” - Erik Hemmendorff i Philippe Bober „Women Talking” - Dede Gardner, Jeremy Kleiner i Frances McDormand Najlepsza reżyseria Martin McDonagh „Duchy Inisherin” Dan Kwan i Daniel Scheinert „Wszystko wszędzie naraz” Steven Spielberg „Fabelmanowie” Todd Field „Tar” Ruben Oestlund „W trójkącie” Najlepsza aktorka w roli głównej Cate Blanchett „Tar” Ana de Armas „Blondynka” Andrea Riseborough „To Leslie” Michelle Williams „Fabelmanowie” Michelle Yeoh „Wszystko wszędzie naraz” Najlepszy aktor w roli głównej Austin Butler „Elvis” Colin Farrell „Duchy Inisherin” Brendan Fraser „Wieloryb” Paul Mescal „Aftersun” Bill Nighy „Living” Najlepsza aktorka w roli drugoplanowej Angela Bassett „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” Hong Chau „Wieloryb” Kerry Condon „Duchy Inisherin” Jamie Lee Curtis „Wszystko wszędzie naraz” Stephanie Hsu „Wszystko wszędzie naraz” Najlepszy aktor w roli drugoplanowej Brendan Gleeson „Duchy Inisherin” Brian Tyree Henry „Most” Judd Hirsch „Fabelmanowie” Barry Keoghan „Duchy Inisherin” Ke Huy Quan „Wszystko wszędzie naraz” Najlepszy scenariusz adaptowany „Na Zachodzie bez zmian” - Edward Berger, Lesley Paterson i Ian Stokell (na podstawie powieści Erica Marii Remarque'a) „Glass Onion: Film z serii „Na noże” Rian Johnson „Living” Kazuo Ishiguro (na podstawie scenariusza do filmu „Piętno śmierci”, autorstwa Akira Kurosawy, Shinobu Hashimoto i Hideo Oguniego) „Top Gun: Maverick” Ehren Kruger, Eric Warren Singer i Christopher McQuarrie „Women Talking” - Sarah Polley (na podstawie powieści Miriam Toews) Najlepszy scenariusz oryginalny „Duchy Inisherin” Martin McDonagh „Wszystko wszędzie naraz” Dan Kwan i Daniel Scheinert „Fabelmanowie” Steven Spielberg i Tony Kushner „Tar” Todd Field „W trójkącie” Ruben Oestlund Najlepszy pełnometrażowy film międzynarodowy „Na Zachodzie bez zmian" (Niemcy, reż. Edward Berger) „Argentyna, 1985” (Argentyna, reż. Santiago Mitre) „Blisko” (Belgia, reż. Lukas Dhont) „IO” (Polska, reż. Jerzy Skolimowski) „Cicha dziewczyna” (Irlandia, reż. Colm Bairéad) Najlepszy aktorski film krótkometrażowy „An Irish Goodbye” Tom Berkely i Ross White „Ivalu” Anders Walter i Rebecca Pruzan „Le Pupille” Alice Rohrwacher i Alfonso Cuarón „Night Ride” Eirik Tveiten i Gaute Lid Larssen „The Red Suitcase” Cyrus Neshvad Najlepszy krótkometrażowy film animowany „Chłopiec, kret, lis i koń” Charlie Mackesy i Matthew Freud „The Flying Sailor” Wendy Tilby i Amanda Forbis „Ice Merchants” João Gonzalez i Bruno Caetano „My Year of Dicks” Sara Gunnarsdóttir i Pamela Ribon „An Ostrich Told Me the World is Fake and I Think I Believe It” Lachlan Pendragon Najlepszy pełnometrażowy film animowany „Pinocchio” Guillermo del Toro, Mark Gustafson, Gary Ungar i Alex Bulkley „Marcel Muszelka w różowych bucikach” Dean Fleischer Camp, Elisabeth Holm, Andrew Goldman, Caroline Kaplan i Paul Mezey „Kot w butach: Ostatnie życzenie” Joel Crawford i Mark Swift „Morska bestia” Chris Williams i Jed Schlanger „To nie wypanda” Domee Shi i Lindsey Collins Najlepszy film dokumentalny „Wszystko, co żyje” Shaunak Sen, Aman Mann i Teddy Leifer „Całe to piękno i krew” Laura Poitras, Howard Gertler, John Lyons, Nan Goldin i Yoni Golijov „Wulkan miłości” Sara Dosa, Shane Boris i Ina Fichman „Nawalny” Daniel Roher, Odessa Rae, Diane Becker, Melanie Miller i Shane Boris „Dom z drzazg” Simon Lereng Wilmont i Monica Hellström Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny „Zaklinacze słoni” Kartiki Gonsalves i Guneet Monga „Haulout” Evgenia Arbugaeva i Maxim Arbugaev „Jak minął rok?” Jay Rosenblatt „Efekt Marthy Mitchell” Anne Alvergue i Beth Levison „Stranger at the Gate” Joshua Seftel i Conall Jones Najlepsza muzyka do filmu Volker Bertelmann „Na Zachodzie bez zmian” Justin Hurwitz „Babilon” Carter Burwell „Duchy Inisherin” Son Lux „Wszystko wszędzie naraz” John Williams „Fabelmanowie” Najlepsza piosenka „Applause” z filmu „Tell It Like a Woman” - muzyka i tekst Diane Warren „Hold My Hand” z filmu „Top Gun: Maverick” - muzyka i tekst: Lady Gaga i BloodPop „Lift Me Up” z filmu „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” – muzyka: Tems (również tekst), Rihanna, Ryan Coogler (również tekst) i Ludwig Göransson „Naatu Naatu” z filmu „RRR” – muzyka: M. M. Keeravani; tekst: Chandrabose „This Is A Life” z filmu „Wszystko wszędzie naraz” – muzyka: Ryan Lott (również tekst), David Byrne (również tekst) i Mitski Najlepszy dźwięk „Na Zachodzie bez zmian” Viktor Prášil, Frank Kruse, Markus Stemler, Lars Ginzel i Stefan Korte „Avatar: Istota wody” Julian Howarth, Gwendolyn Yates Whittle, Dick Bernstein, Christopher Boyes, Gary Summers i Michael Hedges „Batman” Stuart Wilson, William Files, Douglas Murray i Andy Nelson „Elvis” David Lee, Wayne Pashley, Andy Nelson i Michael Keller „Top Gun: Maverick” Mark Weingarten, James H. Mather, Al Nelson, Chris Burdon i Mark Taylor Najlepsze zdjęcia James Friend „Na Zachodzie bez zmian” Darius Khondji „Bardo, fałszywa kronika garści prawd” Mandy Walker „Elvis” Roger Deakins „Imperium światła” Florian Hoffmeister „Tar” Najlepszy montaż Mikkel E. G. Nielsen „Duchy Inisherin” Matt Villa i Jonathan Redmond „Elvis” Paul Rogers „Wszystko wszędzie naraz” Monika Willi „Tar” Eddie Hamilton „Top Gun: Maverick” Najlepsza scenografia Christian M. Goldbeck i Ernestine Hipper „Na Zachodzie bez zmian” Dylan Cole, Ben Procter i Vanessa Cole „Avatar: Istota wody” Florencia Martin i Anthony Carlino „Babilon” Catherine Martin, Karen Murphy i Bev Dunn „Elvis” Rick Carter i Karen O'Hara „Fabelmanowie” Najlepsza charakteryzacja Heike Merker i Linda Eisenhamerová „Na Zachodzie bez zmian” Naomi Donne, Mike Marino i Mike Fontaine „Batman” Camille Friend i Joel Harlow „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” Mark Coulier, Jason Baird i Aldo Signoretti „Elvis” Adrien Morot, Judy Chin i Anne Marie Bradley „Wieloryb” Najlepsze kostiumy Mary Zophres „Babilon” Ruth Carter „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” Catherine Martin „Elvis” Shirley Kurata „Wszystko wszędzie naraz” Jenny Beavan „Paryż pani Harris” Najlepsze efekty wizualne „Na Zachodzie bez zmian” Frank Petzold, Viktor Müller, Markus Frank i Kamil Jafar „Avatar: Istota wody” Joe Letteri, Richard Baneham, Eric Saindon i Daniel Barrett „Batman” Dan Lemmon, Russell Earl, Anders Langlands i Dominic Tuohy „Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu” Geoffrey Baumann, Craig Hammack, R. Christopher White i Dan Sudick „Top Gun: Maverick” Ryan Tudhope, Seth Hill, Bryan Litson i Scott R. Fisher Czytaj także: Colin Farrell pojawi się na oscarowej gali z synem. Alicja Bachleda-Curuś skomentowała informacje
Oscary 2023: Polacy nominowani do Oscarów
Za co dostali nominacje? Komu udało się sięgnąć po statuetkę?
Już w nocy z niedzieli na poniedziałek dowiemy się, kto otrzymał tegoroczne statuetki Amerykańskiej Akademii Filmowej, czyli osławione Oscary. W tym roku gala jest również wyjątkowa dla Polski, ponieważ nominację w kategorii Najlepszy Film Międzynarodowy otrzymało „IO” Jerzego Skolimowskiego. Na przestrzeni lat branża filmowa wielokrotnie doceniała projekty Polaków, którzy w Dolby Theatre odbierali złote statuetki. Jak będzie w tym roku? Czy Oscar ponownie trafi w ręce Polaka? Kto do tej pory mógł poszczycić się najbardziej pożądaną statuetką w przemyśle filmowym? Oscary 2022: polskie nominacje W zeszłym roku na liście nominowanych do Oscara nie zabrakło Polaków i to w dwóch kategoriach. Pierwszym z nich był student Warszawskiej Szkoły Filmowej, Tadeusz Łysiak. 29-latek został nominowany w kategorii najlepszy film krótkometrażowy Sukienka, opowiadający o losach pracownicy motelu, która doświadcza odrzucenia ze strony mężczyzn z uwagi na swój niski wzrost. W rolę główną wciela się w nim Anna Dzieduszycka. To jednak nie koniec nominacji, bowiem za najlepsze zdjęcia do West Side Story na nagrodę szansę miał Janusz Kamiński. Jego kariera w Hollywood to już legenda. Operator filmowy od prawie 20 lat współpracuje z samym Stevenem Spielbergiem. Niestety, w 2022 roku nie udało mu się sięgnąć po statuetkę... Czy w przypadku Jerzego Skolimowskiego i obrazu „IO” będzie inaczej? Przekonamy się już niebawem: o tym, czy Oscar trafi do rąk Polaka dowiemy się w nocy z 12 na 13 marca. Polacy, którzy zdobyli Oscara Chociaż Polska leży daleko od USA, możemy poszczycić się całkiem pokaźną kolekcją złotych statuetek, odebranych przez naszych rodaków. Pierwszym w historii Polakiem, który otrzymał Oscara był Leopold Stokowski. Został nagrodzony w roku 1942 za muzykę do filmu produkcji Walta Disneya Fantazja. Dwanaście lat później, również za muzykę (do filmu Lili) Oscara otrzymał Bronisław Kaper. W 1983 roku Amerykańska Akademia Filmowa wyróżniła Zbigniewa Rybczyńskiego, który otrzymał Oscara za krótkometrażowy film animowany Tango. Kolejne lata pamiętamy jeszcze lepiej. W 1994 roku Oscar stracił do scenografów Listy Schindlera – Allana Starskiego, Ewy Braun oraz operatora Janusza Kamińskiego, który 2022 roku ponownie otrzymał nominację. W 2000 roku na scenie Dolby Theatre stanął Andrzej Wajda, który otrzymał nagrodę za całokształt twórczości, którą wręczyła mu sama Jane Fonda... W 2003 roku doceniono Pianistę w reżyserii Romana Polańskiego, który nie mógł osobiście odebrać nagrody z uwagi na toczące się wobec niego postępowanie sądowe. W 2005 roku za najlepszą muzykę uznano tę, którą do filmu Marzyciel stworzył Jan A.P. Kaczmarek, zaś w 2008 roku Polacy świętowali sukces animacji Piotruś i Wilk produkcji polsko-brytyjskiej. Jedną z najgłośniejszych nominacji za najlepszy film nieanglojęzyczny była Ida w reżyserii Pawła Pawlikowskiego, który z dumą odebrał nagrodę w Los Angeles. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Oscary 2022: Polacy z szansą na statuetkę! Oto lista nominowanych Polacy nominowani do Oscara Na przestrzeni lat wielu Polaków znalazło się na liście osób nominowanych do Oscara w różnych kategoriach. Byli to zarówno reżyserzy, jak i aktorzy, ale również scenografowie, operatorzy kamery i twórcy obrazu, a także muzycy. Oto lista wszystkich Polaków, których wyróżnić chciała Amerykańska Akademia Filmowa: 1930/31 - Anton Grot, „Svengali”, scenografia 1936 - Anton Grot, „Anthony Adverse”, scenografia 1937 - Anton Grot, „Życie Emila Zoli”, scenografia 1939 - Anton Grot, „Prywatne życie Elżbiety i Esseksa”, scenografia 1940 - Anton Grot, „Sea Hawk”, scenografia 1941 - Bronisław Kaper, „Czekoladowy żołnierz”, muzyka w musicalu 1962 - Bronisław Kaper, „Bunt na Bounty”, muzyka 1962 - Bronisław Kaper, „Bunt na Bounty”, piosenka 1964 - „Nóż w wodzie" Romana Polańskiego, film nieanglojęzyczny 1966 - Ida Kamińska „Sklep przy głównej ulicy” Jána Kadára i Elmara Klosa, najlepsza aktorka 1967 - „Faraon” Jerzego Kawalerowicza, film nieanglojęzyczny 1975 - „Potop” Jerzego Hoffmana, film nieanglojęzyczny 1976 - „Ziemia obiecana” Andrzeja Wajdy, film nieanglojęzyczny 1977 - „Noce i dnie” Jerzego Antczaka, film nieanglojęzyczny 1980 - „Panny z Wilka” Andrzeja Wajdy, film nieanglojęzyczny 1982 - „Człowiek z żelaza” Andrzeja Wajdy, film nieanglojęzyczny 1986 - „Gorzkie żniwa” Agnieszki Holland, film nieanglojęzyczny 1992 - Agnieszka Holland, „Europa, Europa”, scenariusz adaptowany 1993 - Anna Biedrzycka-Sheppard „Lista Schindlera” Stevena Spielberga, kostiumy 1995 - „Trzy kolory: Czerwony”, Krzysztof Kieślowski, reżyser 1995 - „Trzy kolory: Czerwony”, Krzysztof Piesiewicz, Krzysztof Kieślowski, scenariusz oryginalny 1995 - „Trzy kolory: Czerwony”, Piotr Sobociński, najlepsze zdjęcia 1995 - „89 mm od Europy”, Marcel Łoziński, krótkometrażowy film dokumentalny 1998 - Janusz Kamiński, „Amistad” Stevena Spielberga, najlepsze zdjęcia 2002 - Sławomir Idziak, „Helikopter w ogniu” Ridleya Scotta, najlepsze zdjęcia 2002 - „Męska sprawa”, Sławomir Fabicki (reżyser) i Bogumił Godfrejów (operator) 2003 - Paweł Edelman „Pianista” Romana Polańskiego, najlepsze zdjęcia 2003 - Anna Sheppard, „Pianista” Romana Polańskiego, najlepsze kostiumy 2003 - Tomasza Bagiński, „Katedra”, krótkometrażowy film animowany 2005 - „Dzieci z Leningradzkiego” Hanny Polak i Andrzeja Celińskiego, krótkometrażowy film dokumentalny 2008 - „Katyń” Andrzeja Wajdy, film nieanglojęzyczny 2008 - Janusz Kamiński, „Motyl i skafander” Juliana Schnabla, najlepsze zdjęcia 2008 - Maciek Szczerbowski i Chris Lavis , „Madame Tutli-Putli”, krótkometrażowa animacja 2010 - „Królik po berlińsku” Bartka Konopki, krótkometrażowy film dokumentalny 2012 - „W ciemności” Agnieszki Holland, film nieanglojęzyczny 2012 - Janusz Kamiński, „Czas wojny” Stevena Spielberga, najlepsze zdjęcia 2013 - Janusz Kamiński, „Lincoln” Stevena Spielberga, najlepsze zdjęcia 2015 - „Joanna”, Aneta Kopacz, krótkometrażowy film dokumentalny 2015 - Anna Biedrzycka-Sheppard „Czarownica” Roberta Stromberga, kostiumy 2015 - Ryszard Lenczewski, Łukasz Żal, „Ida” Pawła Pawlikowskiego, najlepsze zdjęcia 2015 - „Nasza klątwa”, Tomasz Śliwiński i Maciej Ślesicki, krótkometrażowy film dokumentalny 2018 - „Twój Vincent”, Dorota Kobiela, film animowany 2020 - „Boże ciało”, Jan Komasa, film nieanglojęzyczny 2021 - „Nowiny ze świata”, Dariusz Wolski, najlepsze zdjęcia 2022 - „Sukienka”, Tadeusz Łysiak, najlepszy film krótkometrażowy 2022 - „West Side Story”, Janusz Kamiński, najlepsze zdjęcia 2023 - „IO”, Jerzy Skolimowski, najlepszy film międzynarodowy Jak widać, Polacy wyróżnili się wśród nominowanych do nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej. Z niecierpliwością czekamy na tegoroczny werdykt. Kto wie, może do Polski przyjedzie kolejna statuetka?
Jerzy Skolimowski i Jack Nicholson: „Przyjaźń, którą wtedy nawiązaliśmy, trwa do dziś”
Hollywoodzki aktor był podporą polskiego reżysera
Jerzy Skolimowski i Jack Nicholson poznali się w 1965 roku. Hollywoodzki aktor był wielką podporą dla polskiego reżysera na początku jego drogi zawodowej. Kupował jego obrazy, zapewnił mu rolę u Tima Burtona i... palił z nim jointy. „Przyjaźń, którą wtedy nawiązaliśmy, trwa do dziś”, mówił po latach Jerzy Skolimowski. Jak się poznali i co ich zbliżyło? Jerzy Skolimowski i Jack Nicholson – jak się poznali? Kariera Jerzego Skolimowskiego nie od początku była związana z filmem. Miał jednak pomysłowość i talent poetycki, co zostało docenione i wykorzystane, a 22-letniego wówczas mężczyznę poproszono o pomoc podczas pracy nad scenariuszami „Niewinnych czarodziejów” Andrzeja Wajdy oraz „Noża w wodzie” Romana Polańskiego. Rok 1964 przyniósł mu debiut wraz z pierwszym filmem, „Rysopisem”. Z czasem reżyser zdecydował się wyjechać z Polski, a swoje kolejne produkcje tworzył już w różnych częściach świata. Co ciekawe, sprawdzał się również doskonale w aktorstwie. Do najważniejszych ról Jerzego Skolimowskiego zalicza się te w filmach „Marsjanie atakują!” w reżyserii Tima Burtona, „Zanim zapadnie noc” Juliana Schnabela” oraz „Wschodnie obietnice” Davida Cronenberga. Nie tęsknię za Hollywood ani za Malibu, w którym mieszkałem tyle lat. To inny świat. Zawsze czułem się w nim obco. Mam tam przyjaciół ze świata filmu, ale to nigdy nie był mój dom. Znalazłem go na polskich Mazurach”, mówił w 2015 roku portalowi wPolityce.pl reżyser. Jeszcze w trakcie pobytu za granicą Jerzy Skolimowski poznał Jacka Nicholsona, z którym do dziś łączy go bliska relacja. Jeden z najsłynniejszych amerykańskich aktorów zasłynął między innymi niesamowitymi kreacjami w filmach takich jak „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Lśnienie”, „Lepiej być nie może” czy „Choć goni nas czas”. Panowie poznali się w 1965 roku podczas festiwalu w Cannes we Francji. „Polański sprowadził Jacka na pokaz "Walkowera". Spodobało mu się. Spędziliśmy razem wieczór. Paliliśmy jointy na plaży”, zdradził Jerzy Skolimowski w 2011 roku w rozmowie z Polityką. Reżyser dodał, że to właśnie z Jackiem Nicholsonem „palił swoją pierwszą trawkę w życiu”. Niebawem mężczyźni spotkali się... na kolejnym festiwalu. „W Cannes usłyszałem, że zaczyna się festiwal w Pesaro. Pojechałem na własną rękę. Trzecią klasą. Na miejscu wysiadam z moimi 10 pudłami filmu. Patrzę, a z sąsiedniego wagonu wychodzi Jack. I też ma 10 pudeł. Razem spędziliśmy tam dwa tygodnie. I zaprzyjaźniliśmy się”, opowiadał w tej samej rozmowie. W 2017 roku Jerzy Skolimowski zdradził Polskiemu Instytutowi Sztuki Filmowej: „Przyjaźń, którą wtedy nawiązaliśmy, trwa do dziś”. Czytaj też: Grażyna Błęcka-Kolska i Jan Jakub Kolski: wybaczała mu wszystko. Rozstali się po 21 latach Jerzy Skolimowski, Festiwal w Cannes, 1984 rok Jack Nicholson, 1970 rok Jack Nicholson był dla Jerzego Skolimowskiego oparciem Jerzy Skolimowski zdradził wprost, że na początku jego kariery to właśnie Jack Nicholson był dla niego oparciem i wielką podporą. To właśnie hollywoodzki aktor zapewnił mu rolę w filmie Tima Burtona, dzięki której zdobył pieniądze i mógł przeżyć kolejny rok. Co ciekawe, na planie spędził zaledwie tydzień. Pod koniec lat 70. reżyser próbował swoich sił w malarstwie, a w 1998 roku doczekał się pierwszej profesjonalnej wystawy w Los Angeles. Jack Nicholson wybrał cztery obrazy namalowane przez przyjaciela, ale nie był zbyt chętny do płacenia za nie. W końcu jednak uległ. „I Dennis Hopper kupił trzy obrazy. Za gotówkę. Szło prawie wszystko, co wieszałem na ścianach. Dzięki malarstwu odrastały mi skrzydła, które straciłem w kinie”, wyjaśnił Jerzy Skolimowski w rozmowie z Polityką. „W 1991 roku, po "Ferdydurke", byłem bardzo niezadowolony. Zrozumiałem, że stojąc za kamerą, ulegałem zbyt wielu presjom i zacząłem brudzić sobie ręce. Musiałem odsunąć się od kina, żeby znów odnaleźć w sobie artystę. Postanowiłem zająć się malowaniem, bo w ten sposób mogłem tworzyć sztukę wyłącznie dla siebie. I przyznaję: nie przypuszczałem, że aż tyle czasu będę potrzebował, by odbudować swoje relacje z filmem”, zdradził Jerzy Skolimowski podczas premiery „Czterech nocy z Anną” w rozmowie z Rzeczpospolitą. „Szkoda, że w tym nie grałem!”, miał stwierdzić Jack Nicholson po pokazie filmu w American Cinemateque w Los Angeles, po raz kolejny okazując pełne wsparcie przyjacielowi. Mimo powrotu do świata kina oraz sukcesu swojego filmu, Jerzy Skolimowski nie zdecydował się zamieszkać w Hollywood. „Przyszedł taki moment, gdy pomyślałem, że można w kinie funkcjonować na własnych warunkach. (...) Wtedy powiedziałem: "Na miłość boską, nie! Żadne Hollywood! Wolę zrobić spokojny film na Mazurach". Przy "Czterech nocach z Anną", które bynajmniej nie miały skromnego budżetu, mój francuski producent Paulo Branco dał mi pełną wolność. Podobnie jak polscy współproducenci. I tylko tak mogę pracować”, tłumaczył w rozmowie z Rzeczpospolitą. Zarówno powrót do świata kina, jak i sukces filmu nie skłoniły jednak Jerzego Skolimowskiego do zamieszkania w Hollywood. W 2010 roku wyreżyserował „Essential Killing”, w 2015 roku „11 minut”, a jego film „Io” z 2022 roku został nominowany do Oscara w kategorii najlepszy pełnometrażowy film międzynarodowy. Zobacz także: Tak kochają się Tomasz Szczepanik i Monika Paprocka-Szczepanik. Połączyła ich praca, przeszli przez trudne chwile Jack Nicholson, 1988 rok Jerzy Skolimowski, Festiwal w Cannes, 28.05.2022
Oscary 2023: Jerzy Skolimowski z nominacją! Doceniono jego film „IO”
To wielki dzień dla polskiej kinematografii
Film „IO” Jerzego Skolimowskiego uzyskał nominację do Oscarów 2023 w kategorii „najlepszy międzynarodowy film fabularny”. O statuetkę powalczy z produkcjami z Niemiec, Irlandii, Argentyny oraz Belgii. To pierwsza nominacja w karierze 84-latka. Czy zdobędzie prestiżową statuetkę Amerykańskiej Akademii Filmowej? Okaże się już 12 marca! Jerzy Skolimowski nominowany do Oscara za IO! We wtorek 24 stycznia 2023 roku ogłoszono nominacje do najbardziej prestiżowych statuetek w historii kinematografii – Oscarów. W kategorii „najlepszy międzynarodowy film fabularny” znalazł się „IO” – produkcja Jerzego Skolimowskiego, która jest dla niego szczególnie ważna. Była ona jednym z objawień majowego festiwalu w Cannes, gdzie zdobyła Nagrodę Jury. W trakcie Europejskich Nagród Filmowych „IO” doceniono w kategorii „najlepszy kompozytor”, z kolegi na festiwalu w Valladolid otrzymała statuetkę dla najlepszego reżysera. W wyścigu o Oscara musi pokonać produkcje z czterech innych krajów. Są to: „Na Zachodzie bez zmian” (Niemcy), „Argentyna, 1985” (Argentyna), „Blisko” (Belgia) oraz „Cicha dziewczyna” (Irlandia). Rozdanie nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej odbędzie się w Los Angeles już 12 marca 2023 roku. Czytaj także: Młodszy syn Jerzego Skolimowskiego 10 lat temu zmarł w tajemniczych okolicznościach View oEmbed on the source website IO Jerzego Skolimowskiego: szczegóły, fabuła filmu To opowieść o losach osiołka, który występuje jako atrakcja w cyrku wraz w artystką o imieniu Kasandra (w tej roli fenomenalna Sandra Drzymalska). Jest ona osobą, którą zwierzę darzy wielką, bezwarunkową miłością. Troszczy się o niego, karmi, okazuje czułość. Na skutek protestu obrońców praw zwierząt do cyrku wkraczają komornicy i w ten sposób rozpoczyna się długa podróż tytułowego IO po Polsce i... świecie. Gdy wydaje się, że znalazł bezpieczną przystań w azylu, odwiedza go z okazji urodzin Kasandra, z którą występował w cyrku. Karmi osiołka ciastkiem marchewkowym, ale po krótkim czasie odjeżdża, poganiana przez swojego partnera (w tej roli Tomasz Organek). Osiołek tęskni za nią i postanawia uciec. I tak trafia na jakiś czas do środowiska kibiców piłki nożnej miejscowej drużyny, uczestniczy w suto zakrapianej imprezie, zostaje pobity. Kilka razy zmienia właścicieli. Są to m.in. kierowca tira (Mateusz Kościukiewicz) oraz włoski ksiądz (lub kleryk – Lorenzo Zurzolo), który zabiera go do posiadłości hrabiny (Isabelle Huppert). To obraz poruszający, osobisty, ważny. Pełen metafor i będący diagnozą, dotyczącą kondycji ludzkości, przede wszystkim zaś podejścia do zwierząt, wykorzystywania ich w skali przemysłowej oraz jako atrakcji. Poniżej przypominamy fragmenty rozmowy Elżbiety Pawełek z Jerzym Skolimowskim. Wywiad ukazał się na łamach dwutygodnika „VIVA!” w sierpniu 2022 roku. Czytaj także: Dla Joanny Szczerbic rodzina była najważniejsza. Nie poradziła sobie ze śmiercią ukochanego syna Jerzy Skolimowski w sesji dla „VIVY!”, sierpień 2022 roku Po dłuższej przerwie możemy się cieszyć kolejnym Pana dziełem, powiem więcej, arcydziełem, choć droga do Cannes wiodła przez szpital. To brzmi niemal jak żart, ale przykładałem się do tego filmu tak bardzo, że ze zmęczenia na ulicy straciłem równowagę i wyrżnąłem głową o chodnik. W szpitalu zrobili mi tomografię mózgu, bo wyglądało to bardzo groźnie. Ale chyba wszystko jest OK i mam nadzieję, że ten wywiad to potwierdzi. Wypadek zdarzył się w przeddzień wyjazdu na festiwal, bilety lotnicze były już kupione, hotel zarezerwowany, smoking dopasowany, koszule wykrochmalone, a ja leżałem w szpitalu. Szczęśliwie wypuszczono mnie na tyle szybko, że zdążyłem jeszcze odebrać nagrodę. Zresztą nie pierwszą na tym festiwalu. Skąd pomysł, żeby opowiedzieć historię osiołka Io, który był wykorzystywany w cyrku, potem przechodził z rąk do rąk, od dobrych ludzi do złych? Od lat z moją żoną Ewą Piaskowską spędzaliśmy każdą zimę na Sycylii, która pociągała nas nie tylko ze względu na klimat, cudowne plenery, wspaniałych ludzi i znakomite zabytki, ale również ze względu na dramatyzm czający się w skałach zanurzonych w morzu. Mieszkaliśmy trochę jak w latarni morskiej, w wieży saraceńskiej stojącej właściwie w morzu. To poruszało naszą wyobraźnię, szukaliśmy tematu, który wykorzystałby te sycylijskie motywy. Pewnego dnia trafiliśmy na gigantyczną żywą szopkę Presepe Vivente w niewielkim Custonaci, organizowaną rokrocznie w ogromnej grocie na wybrzeżu z udziałem mieszkańców. Przebrani w kostiumy z minionych epok tak jak przed wiekami wyciskali wino, oliwę, piekli pizzę… Zanurzając się coraz głębiej w grotę, doszliśmy w końcu do stajenki z Matką Boską i Dzieciątkiem. Wokół kręciły się owce i kury, ale naszą uwagę zwrócił osioł, który spokojnie się temu przyglądał. Pomyśleliśmy, że gdyby ten osioł w jakiś sposób zawędrował z Polski do szopki w Custonaci, to byłby temat na film. Nakręciliśmy tam nawet kilka scen, ale w ostatecznym montażu wypadły z filmu. Tytuł Pańskiego filmu „Io”, bo tak ma na imię biedny osiołek, nawiązuje do wydawanych przez niego rozpaczliwych dźwięków. Myślę, że w tym okrzyku osła jest coś takiego: jestem żywą istotą, tak jak ty, i tak jak ty mam swoje pragnienia. Też potrzebuję opieki, czułości, bezpieczeństwa. Dlaczego mnie lekceważycie? Dlaczego traktujecie mnie jak rzecz? Chciałbym, żeby ten film dotarł do ludzkich serc i umysłów. Uczłowieczył Pan osiołka i pokazał, że zwierzę też pragnie miłości. Popłakałam się już w pierwszych scenach. To dosyć wcześnie, zwykle pierwsze łzy płyną po półgodzinie projekcji. Ten film, z fantastyczną muzyką Pawła Mykietyna, niczym thriller trzyma w napięciu. Czujemy przerażenie Io, kiedy nocą w lesie trafia pod ostrzał myśliwych polujących na wilki, czy kiedy wpada w łapska pijanych kiboli. Obserwuję ze zdumieniem, że, o dziwo, udaje nam się utożsamić ze zwierzęciem nawet mocniej aniżeli z ludzkim bohaterem. Nie mogę stwierdzić, że ten osioł to ja (śmiech), natomiast wczuwam się dokładnie w to, co on przeżywa. Miał Pan w domu zwierzęta? Przez całe życie miałem psy, na ogół owczarki niemieckie. Bywały też koty, ale czuję empatię wobec wszystkich zwierząt. Tym filmem staram się protestować przeciwko przemysłowej hodowli zwierząt na mięso i futra. Patrząc na smutny los zwierząt hodowlanych, coraz częściej myślimy o zmianie diety. Jest Pan wegetarianinem? Jeszcze nie w pełni, niestety. Ale ten film już zmienił moje upodobania kulinarne. Nie mogę jeszcze kompletnie wyrzec się mięsa, choć ograniczyłem jego spożycie o dwie trzecie.
Jerzy Skolimowski o przemijaniu: „Ciąży nade mną świadomość, że czasu jest coraz mniej”
„Powinno się cenić każdą chwilę, ale często się tak nie dzieje”
Dowcipny, wybitnie inteligentny, towarzyski, wciąż młody duchem. Reżyser niepokorny, który ostatnim filmem „Io” podbił serca jury i publiczności w Cannes. O życiu w Ameryce i na Mazurach, ucieczkach na Sycylię, wzlotach i dołach, w które wpadał, Jerzy Skolimowski opowiada Elżbiecie Pawełek. Artysta zdradził przed kamerą VIVY!, jakie emocje towarzyszą mu, gdy kończy się praca na planie filmu, a także, czy czuje się samotny. Los nie zawsze był dla niego łaskawy. Jerzy Skolimowski o filmie i przemijaniu O Jerzym Skolimowskim można przeczytać, że nie boi się ryzyka i ma szaloną wyobraźnię. „Jest silną indywidualnością i wielkim perfekcjonistą”. A jeden z aktorów dodał: „Najmłodszy duchem reżyser, z jakim pracowałem”. Czy wciąż czuje się młodo? „Ogrom wysiłku, jaki wkładam w robienie filmów, świadczyłby o tym, że wiek nie przygiął mnie jeszcze do ziemi”, mówił artysta Elżbiecie Pawełek. Przed kamerą VIVY! wybitny reżyser zdradził, czy odczuwa, by czas teraz gnał szybciej. „Z tym czasem to różnie bywa – płynie szybciej lub wolniej. Nad całym poczuciem czasu ciąży świadomość, że zamierza go być coraz mniej. Więc powinno się cenić każdą chwilę, ale często się tak nie dzieje. Ja nie mam chwil nudy. Zawsze jestem zajęty czymś, co się dzieje w mojej głowie”, mówi Jerzy Skolimowski w materiale wideo. Jego wielką pasją jest kino. Praca nad filmem daje mu ogromną satysfakcję. Czy odczuwa samotność po zakończeniu pracy nad produkcją? „To bardziej poczucie, że mam coś do zrobienia, a nie robię. Rutyna wychodzenia na plan i pewien rytm dnia tak mocno obciąża psychikę, że kiedy się to kończy, nagle czegoś brakuje. […] Na pewno nie czuję się samotny. Wręcz jest to ulga, że nie muszę kontrolować już swoich współpracowników”, dodaje. Na pytanie, czego można mu życzyć, Jerzy Skolimowski wyznał: „Żebym zdołał ten czas, jaki będzie mi jeszcze dany, wykorzystać jak najkorzystniej”. Reżyser i malarz w rozmowie z Elżbietą Pawełek wrócił do trudnych wydarzeń z przeszłości. Śmierć ojca, strata syna… Los nie oszczędzał Jerzego Skolimowskiego. Zobacz też: Jerzy Skolimowski o zmarłym synu: „Byłem za daleko, żeby go ratować” Jerzy Skolimowski o pasji tworzenia, stracie bliskich... Nie do końca jednak wiedział Pan, czy będzie robił filmy. W młodości pisał Pan wiersze i dla równowagi uprawiał boks. Na początku studiowałem archeologię i etnografię, później reżyserię w szkole filmowej w Łodzi. Imałem się różnych zajęć w pogoni za upragnionym sukcesem, który przez długie lata był nieosiągalny. Na przykład z moim pierwszym wierszem, dosyć grafomańskim, wystartowałem na Festiwalu Młodej Poezji w Poznaniu i byłem jednym z trzech nagrodzonych obok Grochowiaka i Brylla, choć gdzie mi tam do nich. Próbowałem też grać jazz, nieudolnie waląc w bębny. W końcu został mi film i tu na szczęście udało mi się coś zdziałać. [...] Mimo wielu późniejszych sukcesów, nakręcenia tak udanych filmów jak „Walkower” czy „Start”, za który otrzymał Pan prestiżowego Złotego Niedźwiedzia w Berlinie, ostatecznie podzielił Pan los wielu polskich twórców i udał się na Zachód. Było ciężko? Było. Nie znałem żadnego obcego języka, a wpakowałem się w duży hollywoodzki film „Przygody Gerarda” z Claudią Cardinale w roli głównej, która po „Osiem i pół” Felliniego uchodziła za największą światową gwiazdę. To był kostiumowy film rozgrywający się podczas wojen napoleońskich, w którym w roli Napoleona obsadziłem zdobywcę Oscarów Elia Wallacha. Byłem reżyserem „nowofalowym”, często improwizującym, a musiałem nakręcić typowy hollywoodzki film w gatunku, o którym nie miałem pojęcia, i nie dawałem sobie rady. Wstawiła się wtedy za mną Claudia, która powiedziała, że jeżeli Jerzy nie będzie reżyserował tego filmu, to ona odchodzi. Uratowała mnie. Nie ciągnęło Pana do aktorstwa, żeby być takim De Niro? W końcu jako pierwszy Polak zaistniał Pan w Hollywood. Grywałem w swoich młodzieńczych filmach, w „Rysopisie” i w „Walkowerze”. Ale tak poważnie jako aktor w Hollywood zaistniałem wiele lat później, kiedy znany reżyser Taylor Hackford obsadził mnie w jednej z głównych ról w filmie „Białe noce”, gdzie moimi parterami byli Misza Barysznikow, Isabella Rossellini i Helen Mirren. [...] W Ameryce odkrył Pan swoją nową pasję, malarstwo, i odnosił sukcesy. Malarstwo uratowało mnie, wyciągnęło z głębokiego kryzysu, bo od wielu lat nie robiłem już filmów i zaczęło mi brakować pieniędzy na życie. Na szczęście malowanie dosyć szybko przyniosło mi korzyści materialne, w czym pomogli też przyjaciele, bo pierwsze moje obrazy zostały zakupione przez wybitnych klientów, że wspomnę tylko Jacka Nicholsona czy Dennisa Hoppera, którzy nabyli po kilka moich obrazów, co na jakiś czas dało mi środki na życie. [...] Czy ktoś w rodzinie malował, był artystą? Często takie zdolności zawdzięczamy genom. Mój dziadek ze strony ojca był artystą, ale głównie zasłużył się jako architekt. Zaprojektował i zbudował miasto Dalnyj w okolicach Władywostoku, które dziś leży w Chinach i nazywa się Dalian. Z tym związany jest zabawny epizod, ponieważ kilka lat temu Chińczycy bardzo chcieli rozmawiać ze mną przez Skype’a. Połechtali moją próżność, przygotowałem więc moje obrazy, katalogi wystaw, fragmenty filmów. A oni: „To proszę opowiedzieć o swoim dziadku Kazimierzu Skolimowskim”. Ja, że niewiele o nim wiem, tylko tyle, że los rzucił go pod koniec XIX wieku na Daleki Wschód, był zaangażowany w budowę Kolei Transsyberyjskiej, aż dotarł do Władywostoku. Po powrocie do Polski został głównym architektem Kalisza, gdzie zbudował ratusz, ale zimą w trakcie otwarcia ratusza wszedł na jego dach, poślizgnął się i zabił. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu. Prawdopodobnie po nim odziedziczyłem talent, bo rysowałem od najwcześniejszych lat. Pamiętam, że tuż po wojnie rysowałem komiksy o powstaniu warszawskim, o bohaterskich dzieciach, które rzucały butelki z benzyną na niemieckie czołgi… Pana ojciec zginął w powstaniu warszawskim? Ojciec był jednym z przywódców Związku Walki Zbrojnej. ZWZ był militarną organizacją, działającą ściśle z Armią Krajową, która z bronią w ręku walczyła z Niemcami. Niestety w jej szeregach znalazł się zdrajca, który wydał swoich towarzyszy Niemcom, i ojciec został zamordowany w obozie koncentracyjnym. Praktycznie go nie znałem. [...] W Pańskim życiu było trochę podobnie, zabrakło czasu na dojrzałe ojcostwo? Niestety zarzucam to sobie. Moja zawodowa praca pochłaniała mnie tak bardzo, że zbyt mało czasu i wysiłku poświęciłem na wychowanie moich dwóch synów. Młodszy z nich, Józef, znany również jako Joseph Kay, zmarł 10 lat temu, a wkrótce potem Pańska była żona, aktorka Joanna Szczerbic. Syn dostał sepsy w Indiach, a ja byłem za daleko, żeby go ratować. Zresztą było na to za późno. Joanna zmarła dwa lata później. Został mi starszy syn Michał. Wcześniej ze swoim młodszym bratem nakręcił dwa filmy, bardzo udany „Motyw cienia”, a potem „Ixjanę”. Obaj starali się iść moimi śladami, a młodszy syn nawet wyprzedził mnie w malowaniu, bo robił to zawodowo, miał ogromny talent. Dopiero widząc jego osiągnięcia, zapragnąłem z nim rywalizować i spróbowałem swoich sił w większych formatach. [...] Był Pan kiedyś playboyem, duszą towarzystwa. Nie tęskni Pan do tego ze swojej mazurskiej głuszy? Nie brak Panu szerokiego świata? Nie, ani niczego mi nie brak, ani za niczym nie tęsknię. [...] Żałuje Pan czegoś? Chyba najbardziej tego, że nie zdążyłem nawiązać z młodszym synem głębokiego kontaktu, do jakiego zmierzaliśmy jako malarze. Mieliśmy też szansę na bliską współpracę filmową. Jakie ma Pan plany na przyszłość? Przypuszczam, że jeszcze coś niecoś namaluję. Na kolejny film jest za wcześnie, bo ciągle przepełnia mnie ten osiołek. Premiera już 30 września. Zapraszamy do obejrzenia materiału video! Nowy numer magazynu Viva! w kioskach od 4 sierpnia. Sprawdź też: Adrianna Biedrzyńska o guzie mózgu: „Lekarz powiedział mi: „Daję ci trzy tygodnie do trzech miesięcy”
Jerzy Skolimowski o zmarłym synu: „Byłem za daleko, żeby go ratować”
„Widząc jego osiągnięcia, zapragnąłem z nim rywalizować”
Wielokrotnie nagradzany reżyser i uznany artysta, prawdziwa legenda kina. Jerzy Skolimowski po kilkuletniej przerwie zrealizował niezwykły film fabularny Io. Teraz natomiast zdecydował się opowiedzieć o swojej przeszłości. Jako mały chłopiec w trudnej, wojennej rzeczywistości, wychowywał się niemalże samotnie… Lata później związał się z Joanną Szczerbic, z którą doczekał się dwóch synów. Jakim był rodzicem? Jerzy Skolimowski pochował dziesięć lat temu młodszego z nich, Józefa. O tym, czego żałuje, oraz czego nauczyło go bycie ojcem, opowiedział Elżbiecie Pawełek w najnowszym wywiadzie dla VIVY!. Zobacz także: Młodszy syn Jerzego Skolimowskiego 10 lat temu zmarł w tajemniczych okolicznościach Jerzy Skolimowski, Viva! 15/2022 Pana ojciec zginął w powstaniu warszawskim? Ojciec był jednym z przywódców Związku Walki Zbrojnej. ZWZ był militarną organizacją, działającą ściśle z Armią Krajową, która z bronią w ręku walczyła z Niemcami. Niestety w jej szeregach znalazł się zdrajca, który wydał swoich towarzyszy Niemcom, i ojciec został zamordowany w obozie koncentracyjnym. Praktycznie go nie znałem. Wychowywała Pana tylko matka? Wychowywała to może za dużo powiedziane, ponieważ też była mocno zaangażowana w konspirację, również po śmierci męża. Pod moim dziecięcym łóżeczkiem znajdowała się tajna drukarenka, na której powielano biuletyn konspiracyjny. Zdarzało się, że w nocy gestapowcy, waląc kolbami w drzwi, wdarli się do mieszkania, a ja wytrenowany, uśmiechnięty blondasek wesoło skakałem na swoim łóżeczku. I gestapowcy zamiast zajrzeć pod łóżko, dawali mi cukierki. Matka prowadziła też działalność edukacyjną, w naszym domu odbywały się komplety, na których młodzież przygotowywała się do matury. Były organizowane pod przykrywką kursów krawieckich, więc na stole zawsze leżały nożyczki, igły, skrawki materiałów, a uczniowie mogli mieć przy sobie tylko jedną kartkę, na której pisali maczkiem, aby zdążyć ją zjeść w razie nalotu gestapo. Z obawy, że mógłbym wygadać się z tym przed kolegami, nie wypuszczała mnie z domu. Mieszkaliśmy na Ogrodowej, tuż przy murze getta. (...) Podziwiał Pan matkę, otrzymywał od niej wiele czułości? Nie pamiętam takich chwil. Miałem do niej żal, że sprawy patriotyczne, społeczne stały się dla niej ważniejsze od własnego dziecka. Nigdy nie było czasu na jakieś serdeczne chwile, matka była wiecznie zajęta. Właściwie już po wojnie, kiedy miałem prawo wychodzenia z domu, wychowywała mnie ulica. Jerzy Skolimowski, Viva! 15/2022 W Pańskim życiu było trochę podobnie, zabrakło czasu na dojrzałe ojcostwo? Niestety zarzucam to sobie. Moja zawodowa praca pochłaniała mnie tak bardzo, że zbyt mało czasu i wysiłku poświęciłem na wychowanie moich dwóch synów. Młodszy z nich, Józef, znany również jako Joseph Kay, zmarł 10 lat temu, a wkrótce potem Pańska była żona, aktorka Joanna Szczerbic. Syn dostał sepsy w Indiach, a ja byłem za daleko, żeby go ratować. Zresztą było na to za późno. Joanna zmarła dwa lata później. Został mi starszy syn Michał. Wcześniej ze swoim młodszym bratem nakręcił dwa filmy, bardzo udany „Motyw cienia”, a potem „Ixjanę”. Obaj starali się iść moimi śladami, a młodszy syn nawet wyprzedził mnie w malowaniu, bo robił to zawodowo, miał ogromny talent. Dopiero widząc jego osiągnięcia, zapragnąłem z nim rywalizować i spróbowałem swoich sił w większych formatach. (...) Żałuje Pan czegoś? Chyba najbardziej tego, że nie zdążyłem nawiązać z młodszym synem głębokiego kontaktu, do jakiego zmierzaliśmy jako malarze. Mieliśmy też szansę na bliską współpracę filmową. Jakie ma Pan plany na przyszłość? Przypuszczam, że jeszcze coś niecoś namaluję. Na kolejny film jest za wcześnie, bo ciągle przepełnia mnie ten osiołek. Premiera już 30 września. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! w kioskach od 4 sierpnia. Sprawdź również: Filip Chajzer o śmierci synka: „Nie zapominasz ani na sekundę. Ta tragedia wraca ze zdwojoną siłą” Jerzy Skolimowski, Viva! 15/2022
Tak zapamiętaliśmy galę Orłów 2022! Zobacz naszą ekskluzywną relację
Wybitni goście, wyjątkowe filmy, niezwykłe momenty...
Film „Aida” w reżyserii Jasmili Žbanić zwyciężył w tegorocznej 24. gali Polskich Nagród Filmowych – ORŁY 2022. Niewątpliwie ważny film europejski, z ogromnym wkładem artystycznym polskich twórców, otrzymał cztery nagrody w kategoriach Najlepszy Film, Najlepsza Reżyseria, Najlepszy Scenariusz i Najlepszy Montaż. W aktorskich kategoriach kobiecych głosami Polskiej Akademii Filmowej zwyciężyły: Agata Buzek za Pierwszoplanową Rolę Kobiecą w filmie „Moje wspaniałe życie” i Ewa Wiśniewska, która została doceniona za kreację drugoplanową w „Zupie nic”. Wśród aktorów po ORŁA sięgnęli Maciej Stuhr, który otrzymał statuetkę za pierwszoplanową rolę w filmie „Powrót do tamtych dni” i Jacek Braciak wyróżniony ORŁEM za kreację w filmie „Żeby nie było śladów”. Głosami internautów ORŁA publiczności otrzymał film „Wesele” Wojtka Smarzowskiego, zaś ORŁA za Osiągnięcia Życia odebrał, nagrodzony przed kilkoma dniami na festiwalu w Cannes, wybitny polski reżyser, scenarzysta, malarz i aktor Jerzy Skolimowski. Uczestnicy gali wyrazili sprzeciw wobec rosyjskiej agresji na Ukrainie, unosząc kartki z apelem STOP RUSSIAN WAR! Czytaj także: Orły 2022: kto pojawił się na rozdaniu Polskich Nagród Filmowych? Orły 2022: kulisy wielkiej filmowej gali To był pełen emocji wieczór 24. w historii gali ORŁÓW. Nagrody, które profesjonaliści przyznają profesjonalistom, zgromadziły w Teatrze Polskim najlepszych polskich twórców. W tym roku w konkursie głównym o prestiżowe ORŁY - Polskie Nagrody Filmowe ubiegało się aż siedemdziesiąt jeden produkcji. Finalnie Członkowie Polskiej Akademii Filmowej w swoim werdykcie wyróżnili ORŁAMI aż trzynaście nominowanych produkcji. Najwięcej statuetek zebrał film „Aida” w reżyserii Jasmili Žbanić, który tryumfował w czterech kategoriach. Obraz opowiadający o serbskiej masakrze w Srebrenicy, będący koprodukcją dziewięciu krajów europejskich w tym Polski, został wyróżniony przez Polską Akademię Filmową za aktualne przesłanie i znaczący wkład artystyczny polskich twórców. – To film, który porusza bardzo ważne tematy i jestem dumna, że to my Polacy dzięki takim projektom mamy udział w rozwoju europejskiej i światowej kinematografii. Wkład artystyczny polskich twórców był bardzo znaczący. Montaż filmu jest dziełem Jarosława Kamińskiego, kostiumy zaprojektowała Małgorzata Karpiuk, muzykę do filmu skomponował Antoni Komasa-Łazarkiewicz – mówiła podczas odbierania nagrody polska współproducentka Ewa Puszczyńska, podkreślając jednocześnie, że „Aida”, to prawdziwie europejski film o wojnie do której świat się przyzwyczaił wówczas tak bardzo, że nie usłyszał rozpaczliwego wołania o pomoc. Po dwa ORŁY otrzymały filmy „Magnezja”, „Powrót do tamtych dni” i „Wesele”. Po raz drugi w historii ORŁY trafiły w ręce Ewy Wiśniewskiej, Agaty Buzek i Macieja Stuhra. Czwartą statuetkę otrzymali: aktor Jacek Braciak i kostiumograf Dorota Roqueplo, tym razem wyróżniona za film „Magnezja”, a po raz szósty w karierze ORŁEM został nagrodzony Piotr Sobociński jr. za zdjęcia do filmu „Wesele”. Podczas gali ORŁÓW nie zabrakło również gestów jedności i wsparcia z walczącą z rosyjską agresją Ukrainą. Zgromadzeni w Teatrze Polskim goście odpowiedzieli na apel Prezydenta Polskiej Akademii Filmowej Dariusza Jabłońskiego, dołączając do akcji STOP RUSSIAN WAR!, unosząc kartki z takim przesłaniem podczas ceremonii. Widzowie mogli również zobaczyć i usłyszeć Olega Sencowa, ukraińskiego reżysera i scenarzystę, a dziś żołnierza walczącego o swój kraj, który w apelu dziękował przyjaciołom filmowcom z Polski i polskiemu narodowi za pomoc i wsparcie podkreślając, że Polska stała się dla Ukrainy bratnim narodem. Głosami członków Polskiej Akademii Filmowej Orły 2022 - Polskie Nagrody Filmowe otrzymali: NAJLEPSZY FILM „Aida” reż. Jasmila Žbanić NAJLEPSZA REŻYSERIA Jasmila Žbanić „Aida” NAJLEPSZY SCENARIUSZ Jasmila Žbanić „Aida” NAJLEPSZE ZDJĘCIA Piotr Sobociński jr „Wesele” NAJLEPSZA SCENOGRAFIA Wojciech Żogała „Bo we mnie jest seks” NAJLEPSZA MUZYKA Marcin Masecki „Powrót do tamtych dni” NAJLEPSZA GŁÓWNA ROLA MĘSKA Maciej Stuhr „Powrót do tamtych dni” NAJLEPSZA GŁÓWNA ROLA KOBIECA Agata Buzek „Moje wspaniałe życie” NAJLEPSZA DRUGOPLANOWA ROLA MĘSKA Jacek Braciak „Żeby nie było śladów” NAJLEPSZA DRUGOPLANOWA ROLA KOBIECA Ewa Wiśniewska „Zupa nic” NAJLEPSZY FILM DOKUMENTALNY „Film balkonowy” reżyseria Paweł Łoziński NAJLEPSZY FILMOWY SERIAL FABULARNY „Rojst ‘97” reż. Jan Holoubek, scen. Kasper Bajon, Jan Holoubek, prod. Frame Sp. z o.o. dla Netflix ODKRYCIE ROKU Łukasz Gutt, reżyseria, „Wszystkie nasze strachy” NAJLEPSZY MONTAŻ Jarosław Kamiński „Aida” NAJLEPSZE KOSTIUMY Dorota Roqueplo „Magnezja” NAJLEPSZA CHARAKTERYZACJA Waldemar Pokromski, Agnieszka Hodowana „Magnezja” NAJLEPSZY DŹWIĘK Artur Kuczkowski i Tomasz Sikora „Sonata” NAJLEPSZY FILM EUROPEJSKI „Na rauszu” (Druk) reż. Thomas Vinterberg (Dania, Szwecja i Holandia) NAGRODA PUBLICZNOŚCI (wyłoniona w głosowaniu użytkowników Wirtualnej Polski) „Wesele” reż. Wojtek Smarzowski A jak gala wyglądała od kulis? Naszą relację obejrzeć możesz powyżej
Cannes 2022: Jerzy Skolimowski miał groźny wypadek. Nie pojawił się na festiwalu
Znany reżyser zemdlał na ulicy i trafił do szpitala!
To wyjątkowe dzieło, które walczy o tegoroczną Złotą Palmę w Cannes. Niestety, Jerzy Skolimowski nie mógł pojawić się na słynnym festiwalu filmowym. Uległ wypadkowi, przez co trafił do szpitala. Lekarze stanowczo zabronili mu wysiłku, związanego z promocją obrazu zatytułowanego„IO”. „Ostatnie tygodnie spałem w nocy po dwie, trzy godziny. Z powodu tego fizycznego deficytu potknąłem się na ulicy i rozbiłem głowę o chodnik”, podkreślił poruszony 84-latek. Cannes 2022 bez Jerzego Skolimowskiego. Reżyser uległ wypadkowi i przebywa w szpitalu Według Grażyny Torbickiej to wyjątkowe dzieło, będące swoistym opus magnum Jerzego Skolimowskiego. Dziennikarka podkreśla, że obraz ma mocne przesłanie i został zrealizowany z wyczuciem oraz intelektualnym polotem. W czwartek na festiwalu w Cannes odbyła się światowa premiera „IO”. Na czerwonym dywanie w nadmorskiej francuskiej miejscowości pozowali m.in. Ewa Piaskowska, Mateusz Kościukiewicz, Sandra Drzymalska oraz współproducent, Brytyjczyk Jeremy Thomas. Niestety, w gronie tym zabrakło Jerzego Skolimowskiego: koledzy pozowali do zdjęć z jego fotografią, na której tuli osiołka, głównego bohatera filmu. W piątek na konferencji prasowej ujawniono powód absencji 84-latka. Wyemitowano nagranie, na którym reżyser zwierzył się, że uległ wypadkowi, przez co został poddany hospitalizacji. Lekarze stanowczo odradzili mu podróż do Francji. „Za bardzo cieszyłem się na to Cannes. Ostatnie tygodnie spałem w nocy po dwie, trzy godziny. Z powodu tego fizycznego deficytu potknąłem się na ulicy i rozbiłem głowę o chodnik. Wezwano pogotowie. Zabrali mnie natychmiast. Znalazłem się w szpitalu w Warszawie wtedy, kiedy w Cannes pokazywany jest „IO”, słyszeliśmy na nagraniu. Mimo że Jerzy Skolimowski już czuje się lepiej, wszystko wskazuje na to, że wciąż przebywa w placówce medycznej i jest pod opieką i obserwacją lekarzy. Czytaj także: Młodszy syn Jerzego Skolimowskiego zmarł w tajemniczych okolicznościach Cannes 2022: od lewej producent Jeremy Thomas, producentka Ewa Piaskowska, aktor Lorenzo Zurzolo, 20.05.2022 rok Jerzy Skolimowski o filmie „IO”. Protestuje przeciwko hodowli zwierząt na mięso W nagraniu 84-letni reżyser zwrócił się również w mocnym apelu do wszystkich widzów, którzy zobaczą jego dzieło. Podkreślił, że jego wymowa jest związana z wartościami ekologicznymi, bliskimi jego sercu. Chodzi tu przede wszystkim o sprzeciw wobec przedmiotowego traktowania zwierząt hodowlanych. Nawiązuje do tego tytuł „IO”, który w wymowie przypomina dźwięk wydawany przez tytułowego osiołka. „Myślę, że w tym okrzyku jest coś takiego: jestem żywą istotą, tak jak ty. I tak jak ty mam swoje pragnienia. Też potrzebuję miłości, opieki, czułości, bezpieczeństwa. Dlaczego mnie lekceważycie? Dlaczego traktujecie mnie jak rzecz? Chciałbym, żeby ten film dotarł do ludzkich serc i umysłów. Niech mój osioł przemówi do was z ekranu. Patrzcie w jego oczy. Protestuję przeciwko fabrycznej hodowli zwierząt na mięso. Protestuję też przeciwko hodowli zwierząt na futra”, podkreślił 84-latek. Czytaj także: Nie tylko Tom Cruise! Joanna Kulig zachwyciła na pokazie filmu „Top Gun: Maverick” w Cannes 2022 Jerzy Skolimowski, 20.09.2018 rok, 43. Festiwal Polskich Filmow Fabularnych w Gdyni. Multikino
Orły 2022: Jerzy Skolimowski z nagrodą za osiągnięcia życia! „Twórca totalny i niezłomny”
Wczoraj w Warszaswie ogłoszono kolejne szczegóły dotyczące Orłów 2022. Przede wszystkim poznaliśmy pierwszego Laureata tegorocznych nagród filmowych. Nagrodę za Osiągnięcia Życia podczas ceremonii wręczenie ORŁÓW 6 czerwca, odbierze Jerzy Skolimowski. Kto jeszcze pojawił się na uroczystości? Orły 2022: nominacje. Kto pojawił się na ich odebraniu? Poza ogłoszeniem wyjątkowej nagrody dla Jerzego Skolimowskiego podczas uroczystego spotkania nominacje do Polskich Nagród Filmowych ORŁY 2022 z rąk Prezydenta Polskiej Akademii Filmowej Dariusza Jabłońskiego odebrali m.in. reżyserzy: Paweł Łoziński (Film balkonowy), Łukasz Ronduda i Łukasz Gutt (Wszystkie nasze strachy), Wojtek Smarzowski (Wesele), Jan P. Matuszyński (Żeby nie było śladów); scenarzyści: Kaja Krawczyk-Wnuk (Żeby nie było śladów) i Łukasz Grzegorzek (Moje wspaniałe życie); aktorzy: Maciej Stuhr (Powrót do tamtych dni), Piotr Głowacki (Mistrz) i aktorki: Aleksandra Konieczna (Żeby nie było śladów), Maria Dębska (Bo we mnie jest seks), Magdalena Koleśnik (Sweat) i Sandra Korzeniak (Żeby nie było śladów). CZYTAJ TEŻ: Triumf Bożego Ciała, wzruszenie braci Sekielskich, zaskoczenie w oczach reszty zwycięzców... Tak wyglądała gala Orłów 2020 od kulis! Orły 2022: Jerzy Skolimowski z nagrodą specjalną. Kto pojawił się na ogłoszeniu? Podczas konferencji poznaliśmy również pierwszego laureata tegorocznych Orłów. Nagrodę za całokształt twórczości otrzymał w tym roku Jerzy Skolimowski. - Cieszę się, gdy co roku wśród nominowanych do Orłów ogłaszamy laureata nagrody specjalnej, twórcy z ogromnym dorobkiem i doświadczeniem filmowym, który tak wiele wniósł do współczesnego kina. Nie inaczej jest w tym roku kiedy Orłem za dorobek życia Akademia nagradza Jerzego Skolimowskiego, twórcę totalnego i niezłomnego, który za swoje kreatywne wybory często płacił jakością życia. Tak jak przy filmie „Ręce do góry”, który nie spodobał się stalinowskiej władzy i spowodował, że Skolimowski musiał opuścić Polskę. Niezależnie od tego, że każdy kolejny film realizował w innym kraju był honorowany za nie nagrodami na najważniejszych festiwalach. W pewnym momencie wrócił do Polski gdzie nakręcił swoje trzy ważne filmy „Cztery noce z Anną”, „Essential Killing” i „11 minut”. Każdy z nich był nowatorski i odważny w formie i treści – powiedział Dariusz Jabłoński, prezydent Polskiej Akademii Filmowej. Nagroda za osiągnięcia życia przyznawana jest od pierwszej edycji Orłów, czyli od 1999 roku. Poprzednimi laureatami byli m.in.: Andrzej Wajda (2000), Tadeusz Konwicki (2002), Roman Polański (2003), Kazimierz Kutz (2004), Jerzy Kawalerowicz (2005), Jerzy Hoffman (2006), Janusz Majewski (2012), Danuta Szaflarska (2013), Franciszek Pieczka (2015), Janusz Gajos (2016), Sylwester Chęciński (2017), Jerzy Stuhr (2018), Krzysztof Zanussi (2019), Maja Komorowska (2020) i Jerzy Matuszkiewicz (2021). Kim jest Jerzy Skolimowski, laureat Orłów 2022? Jerzy Skolimowski osobowość polskiego kina, reżyser, scenarzysta i aktor, również malarz i poeta - słowem człowiek sztuki. Autor scenariuszy do tak ważnych dla polskiej kinematografii filmów jak Niewinni czarodzieje Andrzeja Wajdy czy Noża w wodzie Romana Polańskiego. Od lat 70 tworzy przede wszystkim za granicą realizując filmy m.in. we Włoszech, Anglii i USA. Zdobywca wielu nagród filmowych. m.in. Złotego Niedźwiedzia w Berlinie za film Start, Grand Prix Jury Festiwalu w Cannes za film Wrzask czy Nagrody Specjalnej Jury Festiwalu w Wenecji za film Latarniowiec. Jerzy Skolimowski otrzymał również Honorowego Złotego Lwa Festiwalu w Wenecji za całokształt twórczości. Od 2008 roku i filmu Cztery noce z Anną ponownie wielokrotnie nagradzany za ten i kolejne filmy: Essential Killing z 2010 (m.in. nagroda Specjalna Jury Festiwalu w Wenecji) i 11 minut z 2015 roku zarówno w Polsce jak i za granicą. Jerzy Skolimowski to wielokrotny laureat Orłów. W 2003 roku otrzymał Nagrodę Specjalną za “niezależną postawę polskiego twórcy kina o światowym wymiarze, realizowaną w Polsce i na emigracji oraz stałe związki z Polską”. W 2009 uzyskał trzy nominacje za film “Cztery noce z Anną”, ostatecznie zdobywając statuetkę w kategorii Najlepsza Reżyseria. W 2011 roku nominowany był w trzech kategoriach za “Essential Killing” otrzymując Orły za Najlepszą Reżyserię i Najlepszy Film. W 2016 Akademia nominowała go do Orłów za “11 minut” w kategoriach Najlepszy Scenariusz i Najlepsza Reżyseria. Nazwiska pozostałych laureatów Orłów 2022 zostaną ogłoszone podczas uroczystej 24. gali Polskich Nagród Filmowych, która odbędzie się w Teatrze Polskim 6 czerwca o godzinie 20:00. Zobaczcie galerię z wczorajszej uroczystości.
Na Festiwalu Filmowym w Wenecji doceniano go wielokrotnie!
Jerzy Skolimowski o wielkim sukcesie, przyjaźni z Romanem Polańskim i życiowych zakrętach
Polski reżyser od lat jest doceniany na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. Uważany jest za jednego z najbardziej reprezentatywnych twórców, który wniósł istotny wkład w odnowę polskiego kina po latach 60. Dwa lata temu Jerzy Skolimowski otrzymał honorowego Złotego Lwa za całokształt dokonań. W 1985 roku Skolimowski otrzymał Nagrodę Specjalną Jury za zrealizowany w Ameryce film Latarniowiec, a sześć lat temu Polak za Essential Killing. W 2015 roku jego 11 minut przeszło surową selekcję do konkursu głównego, jednak ostatecznie przegrało z filmem Z daleka Wenezuelczyka, Lorenzo Vigasa. Rok temu powrócił do Wenecji jako aktor. Podczas 75. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego poza konkursem została zaprezentowana włoska produkcja, Historia bez imienia w reżyserii Roberto Ando. Jerzy Skolimowski wcielił się w jedną z głównych ról. O wielkim sukcesie w Wenecji, przyjaźni z Romanem Polańskim i pracy z Emmanuelle Seigner. O żartach z Vaclavem Havlem i rywalizacji z synami. A także o życiowych zakrętach z wybitnym reżyserem Jerzym Skolimowskim rozmawia Liliana Śnieg-Czaplewska. Wywiad z Jerzym Skolimowskim Z Jerzym Skolimowskim spotykamy się w jego warszawskim mieszkaniu. Bufon, przyjazny całemu światu owczarek niemiecki, z radością wita kolejnych gości, a drzwi się nie zamykają. Wszyscy cieszą się z sukcesu w Wenecji. Gdy Skolimowski wszedł na podium po odbiór nagrody specjalnej dla swojego filmu „Essential Killing”, na stojąco oklaskiwało go całe jury festiwalu, z Quentinem Tarantino na czele. Wychodził zresztą dwa razy, bo także za Vincenta Gallo – aktora stroniącego od ceremonii i mediów. Panie Jerzy, tak wielkiego sukcesu polskiego reżysera dawno nie było. Spodziewał się Pan tych laurów? Zdawałem sobie sprawę z tego, że robię film niezwykły. Jestem na tyle doświadczony, że wiem, czy film wychodzi, czy nie. Wychodził od początku. Nie wiadomo było tylko, czy film będzie dobry, bardzo dobry, czy świetny. Wyszedł świetny. Na weneckiej gali odebrał Pan dwie statuetki. Wyobrażam sobie te chwile – bukiety kwiatów, szampany, zaproszenia, telefon dzwoniący bez przerwy. Jakie to uczucie? Adrenalina, oczywiście! Ale ja ten proces znam, przechodziłem wiele razy w życiu. Wiem, że parę dni trzeba się spiąć i wytrzymać, kłapać gębą od świtu do nocy i starać się wyglądać jako tako. To takie samo uczucie jak wtedy, gdy odbierał Pan Złotego Niedźwiedzia na festiwalu w Berlinie za „Le départ” w 1967 roku? Nie, wtedy nie wypuszczono mnie z kraju. Tu był reżim, a tam imperialistyczny Berlin Zachodni. Wrogie miejsca. Wie pani, że nigdy nie dostałem tej statuetki? Może kiedyś dostanę zaległą nagrodę. Zgubiłem prawie wszystkie nagrody, które do tej pory miałem, rozsiały mi się po świecie. Prowadziłem cygańskie życie, przenosiłem się z miejsca na miejsce. Lata w Londynie, potem w Kalifornii, w San- ta Monica, jeszcze potem Malibu… Gubiły się, widocznie tak bardzo o to nie dbam. Jak udało się Panu tak utrafić w swój czas? Więzień – nie wiemy, wojownik czy terrorysta – po zabiciu trzech amerykańskich żołnierzy ucieka z konwoju. To wszystko wydarzyło się dlatego, że jestem potwornie leniwy. Ostatni film „Cztery noce z Anną” udało mi się zrobić wokół domu. Komfortowa praca. Nie trzeba wstawać o piątej rano, jechać gdzieś daleko na plan, nie mieszkać w obskurnych hotelach, czego nienawidzę. Nienawidzę nawet luksusowych hoteli. Wolę być w swoim domu na Mazurach. Pomyślałem więc: a może udałoby się powtórzyć tę formułę? Chodziłem z psem po lesie… I szukał Pan pomysłów? Szukałem pomysłów na mchu, ale nie leżały. Cały czas towarzyszyła mi świadomość, że mieszkam 20 kilometrów od lotniska Szymany, gdzie – można było przypuszczać – lądowały samoloty CIA przywożące więźniów. Ale to polityka, temat nie dla mnie, myślałem, trudno, szkoda. Aż do pewnego momentu. Tuż po „Czterech nocach z Anną”, prowadząc w nocy samochód, wpadłem w poślizg i omal nie stoczyłem się z nasypu. Wtedy zdałem sobie sprawę, że to dokładnie ta droga, po której musiały jeździć konwoje z więźniami z lotniska do Kiejkut. Więc jeżeli mnie, który świetnie zna tę drogę, zdarzył się wypadek… to dla więźnia byłaby to szansa ucieczki. Doznałem olśnienia. To jest temat. Nie wojna, tylko zmaganie pojedynczego człowieka. Jeden przeciwko wszystkim. Tematem mojego filmu jest walka o przetrwanie konkretnej jednostki. Żona Ewa też była z Panem przez te 42 dni zdjęciowe w Norwegii, w Izraelu i w Polsce? Ewa jest producentką filmu, nie tylko jego współscenarzystką. Produkcja właściwie spoczywała na jej barkach, ja musiałem się zająć innymi sprawami. To była koprodukcja czterech krajów plus Eurimages, co oznacza stosy dokumentów. Dziesiątki umów, gigantyczna praca dla całego biura. Tym samym Ewa zajmowała się przy „Czterech nocach z Anną”. Wiem, wiem, przyniosła Panu wycinek prasowy, co było zaczynem scenariusza. Ewa skończyła szkołę filmową w Los Angeles na uniwersytecie UCLA, jest solidnie wyedukowana. W „Essential Killing” nie ma dialogów, jest mowa ciała, mimika. Pomysł nowatorski, ale... Zakładając, że podczas ucieczki więźnia jest on zawsze sam, nie kontaktuje się z nikim – brak słów jest zrozumiały. Kobieta grana przez Emmanuelle Seigner pomaga mu… Ale ona jest głuchoniema, a on nieprzytomny. Ranny wydaje ryk bólu, ale to w każdym języku brzmi tak samo. Jej z gardła też wydobywają się jakieś nieartykułowane dźwięki. Genialnie to sobie Pan wymyślił, zamknąć kobiecie usta na dobre. (Śmiech). Żeby tak w życiu można było też… Jak się Panu pracowało z gwiazdami, z Vincentem Gallo i Emmanuelle Seigner? Wychwalając Vincenta Gallo, muszę powiedzieć, że praca z nim była niesłychanie trudna. Gra rolę antypatycznego zabójcy, sytuacja wpakowała go w przymus zabijania. Rolę miał „fizyczną”, wymagającą nieprawdopodobnego wysiłku, w zimie, na bosaka, cały czas w ruchu, w biegu. Musiał stworzyć wokół siebie nastrój wrogości. Czasem trudno było z Gallo wytrzymać, ale warto było zapłacić tę cenę, znosić napięcie. Kto powiedział o przewodniczącym festiwalu w Wenecji, czyli Tarantino, „dupek”? Vincent Gallo właśnie. A potem dostał od niego nagrodę za najlepszą główną rolę męską. I to jest piękne. Tarantino zaimponował mi brakiem małostkowości, że był w stanie wznieść się ponad to. Imponująca postawa, do tego rzadka. Z Emmanuelle Seigner łatwiej się pracowało? Emmanuelle była cudowna. Przyjaźnimy się od 20 lat i nawet zaczęliśmy umawiać się na film, kiedy nastąpiła ta paskudna historia z aresztowaniem Romana. Zadzwoniłem natychmiast, mówiąc że jeśli uzna, że przyjazd do Polski nie jest dobrym pomysłem, to ja to zrozumiem. Ku mojemu zaskoczeniu rzekła: „Wręcz przeciwnie, to mi pomoże, gdy choć na tydzień wyrwę się z tego piekła”. Niestety, rzucili się tu na nią paparazzi. Nie dali jej żyć, ścigali, zdjęcia kręciliśmy w Kampinosie, więc za limuzyną, która ją zabierała z hotelu, jechała kawalkada samochodów. Wdzierali się na plan, nasi ochroniarze toczyli pojedynki. Ona dzielna, urocza jak zawsze, kobieta anioł. Polańskiego zna Pan od wspólnego pisania scenariusza „Noża w wodzie”, czyli od 1961 roku. Jeszcze wcześniej, gdy byliśmy fanami zaduszek jazzowych, miłośnikami, wręcz gruppies jazzmanów. Uczyłem się gry na bębnach, żeby być jednym z nich, ale udało mi się zagrać tylko jeden raz – z zespołem Melomani słynnego Dudusia Matuszkiewicza. Niestety, nie byłem dobrym perkusistą, zgonili mnie ze sceny po jednym wejściu, bo strasznie zwalniałem tempo. Romek nie miał parcia na granie, po prostu chciał być wśród tych ludzi, jak ja zresztą. To było wtedy najbardziej awangardowe środowisko. Był rok 1956, miałem 18 lat. Był Pan dzieckiem szczęścia? Komeda nazywał mnie „neskim – dziecko szczęścia”. Neskim to takie jazzmańskie, wewnątrzśrodowiskowe słowo. Znaczy „gościu, facet”, właśnie dziecko szczęścia. Takich jazzmańskich słów jest dużo więcej. Co znaczy „ciow”? W życiu nie zgadnę. Akt seksualny, współżycie. No więc można tak spytać: „Neskim, ciowałeś dziś w nocy?”. To były czasy „Noża w wodzie”, „Niewinnych czarodziei”. Mogło się trochę w głowie przewrócić młodemu, przystojnemu mężczyźnie, który należał do towarzyskiego jet set. Mogło. Nie wiem, czy mi się przewróciło, czy nie, bo zawsze byłem dosyć pewny siebie. Byłem przekonany, że mam po temu powody (śmiech). Skoro już zaczęliśmy wspominać... Zawsze lubił Pan grać filmowe epizody, ale po co? Dla żartu, bajeru, by śledzić, jak się Pan zmienia? Wydawało mi się niezłym żartem, że ja – wygnany przez reżim na emigrację – sfotografuję się w londyńskim metrze jako pasażer czytający „Trybunę Ludu”. A gram dla chleba, proszę pani, dla chleba. Przecież moje aktorzenie to najłatwiej zarobione pieniądze w życiu. Nauczyć się tekstu – cała reszta to betka. Skąd się wzięło malarstwo w Pana życiu? Kiedyś sprzedał Pan obrazy z wystawy co do jednego, komplementowali Pana znawcy malarstwa. Jack Nicholson ma cztery moje obrazy, Dennis Hopper, jeden z najbardziej cenionych kolekcjonerów – trzy, Jeremy Thomas – jeden, a Helen Mirren chciała kupić, ale poskąpiła, bo ja nie sprzedaję tanio… Cenię się bardzo. To pasja czy lubi Pan płodozmian– raz kamera, raz pędzel? Nie, to nie tak. Malowałem całe życie, ale nigdy nie miałem na to czasu. To moja prawdziwa pasja i wiem, że mam wielki talent, co tu dużo gadać. Gdy zrobiłem film „Ferdydurke”, o którym wiem, że jest filmem poniżej moich możliwości, pomyślałem, że powinienem zrobić przerwę, by odpocząć od kina. I przyrzekłem sobie, że jeśli wrócę do kina, nigdy nie zrobię filmu przeciętnego. Że zawsze musi być to coś unikalnego. I tak się stało. Ale nie planowałem 17-letniej przerwy, tylko wreszcie miałem czas, żeby malować. Poświęciłem się temu i na szczęście odniosłem na tyle satysfakcjonujący sukces, że wiem, iż to nie był zmarnowany czas. Odrodziłem się artystycznie. Stałem się młodym malarzem. Co prawda, to prawda. Bo reżyserem jest Pan doświadczonym. Młodym, bo rozwijałem się w trakcie tego 17-letniego procesu. Spełniłem się i z czasem wyrosły mi nowe skrzydła. Byłem gotów znów wziąć się za film z nowym zapałem, nazwijmy to – młodzieńczym. Talent musi się wyszumieć. Pana synowie Michał i Jerzy też poszli w Pana ślady, reżyserują drugi film. Jest Pan zadowolony? Powiedziałem im wszystko o dobrych i złych stronach zawodu, są świadomi. Na szczęście każdy z nich ma tę drugą pasję. Młodszy, który zmienił imię na Józef, żeby nie było dwóch Jerzych Skolimowskich, maluje, i to świetnie. Pod tym względem naprawdę wyścig ojca z synem idzie łeb w łeb. Natomiast starszy, Michał, pisze. To on jest autorem ich scenariuszy. Reżyserują wspólnie, umieją to jakoś robić razem. Józef zajmuje się stroną plastyczną, kompozycją kadru, ruchem kamery. Michał skupia się na aktorach. Jest Pan dla nich autorytetem? Lubią moje wczesne filmy zrobione w Polsce: „Rysopis”, „Walkower”, „Barierę”, „Ręce do góry”. Mniej – te moje późniejsze, komercyjne. I słusznie zresztą. Trochę rywalizujemy. Oni też są bardzo silnymi indywidualnościami. Czasami dochodzi między nami do scysji, ale w sumie więzy krwi są bardzo mocne. Tego się nie da zepsuć jedną czy drugą potyczką. Niczego Pan w życiu nie żałuje? Coś mogło się potoczyć lepiej, niż się potoczyło? O, żałuję wielu rzeczy, ale to przykre sprawy. Wolałbym nic nie mówić. To chwila wspomnień. Pana mama była attaché kulturalnym w Pradze. W szkolnej ławce siedział pan z Vaclavem Havlem. Z Havlem od czasu, jak obaj mieliśmy 13–14 lat, widujemy się rzadko, ale w niezwykłych sytuacjach, na przykład w Pałacu Elizejskim na przyjęciu wydanym przez prezydenta Mitteranda. Jak mnie zobaczył w drzwiach, otworzył ramiona: „Nic si se ne smenil”. A ja, patrząc na jego wąsy: „A ty take ne”. Śmiesznie było. Dwa lata temu na bankiecie po premierze jego sztuki podeszła do niego panna o obfitym biuście z prośbą o autograf. Rzuciłem przez stół do Havla powiedzonko, którego używaliśmy w czasach szkolnych: „Sahni si na kozy”, czyli „złap ją za cycki”. Jeszcze jako tako mówię po czesku. I ciągle ma Pan skłonność do chłopięcych żartów. Pana ulubieni twórcy kina to… Ci, których ceniłem, od dawna nie żyją: Fellini, Orson Welles, Kurosawa, Bresson. Jedyny film, na jakim miałem łzy w oczach, to „Na los szczęścia, Baltazarze” – prosty, cudowny film o osiołku. W jakiejś mierze czasami los zwierząt bardziej mnie obchodzi niż ludzi. Kiedyś gorzko Pan wyznał, że w Anglii był pan bloody foreigner, w Malibu – resident alien. A Polska jest jedynym krajem, na którym Panu „choć trochę zależy”. Rozmawiamy w mieszkaniu przy Krakowskim Przedmieściu... …wynajmowanym… …niedaleko krzyża będącego zarzewiem narodowego sporu. Co Pan o tym sądzi? Nie chodzę w ogóle w tamtą stronę. Nie chcę, żeby to było częścią mojego życia. – Ale przecież antystalinowski film „Ręce do góry” spowodował Pana wyjazd na emigrację, to znaczy, że nie stronił Pan od gorących tematów. Dlatego tak się z dala trzymam od polityki. Bo tamten film zrujnował mi życie. Ale dziś żaden Kliszko nie powie Panu „szerokiej drogi”, nie wypędzi z ojczystego kraju. Ale jak się człowiek raz sparzy, uraz zostaje na zawsze. Odczuwam autentyczną niechęć do polityki. To śnieżna kula, która toczy się swoim biegiem, wszystko się do niej przykleja. Ja – nie. „Ręce do góry” są dziś historyczną ciekawostką, młode pokolenie nie wie, co to czasy stalinowskie. Polityka nie pojawi się w Pana następnym filmie? Nawet nie wiem, czy będzie następny film. Bo mnie się musi chcieć. A w tej chwili najpierw chce mi się namalować obraz, bo w tym roku nie namalowałem jeszcze nic. Chcę wrócić na Mazury, skryć się w głębokim lesie. Ale założę się, że z własnym kinem domowym, komputerem, Internetem. Nie potrafię posługiwać się komputerami! Takie rzeczy umie Ewa. To też sfera, która mnie nie interesuje. Żyję w trochę innym świecie. „Essential Killing” kręciłem tradycyjną kamerą, na taśmie. Film jest chwalony za wspaniałe zdjęcia Adama Sikory, świetną muzykę Pawła Mykietyna. Posługując się tradycyjnymi metodami, udało nam się zrobić szalenie nowoczesny film. To nie polega na technice. Jeden z Pana filmów ma znamienny tytuł „Sukces jest najlepszą zemstą”. Zagrała w nim Pana pierwsza żona – Joanna Szczerbic – i Michael York. To produkcja z roku bodaj 1982. Tytuł, który zawsze będzie aktualny, ale film – koprodukcja trzech krajów – niestety, został okaleczony. Niemiecki partner zbankrutował, jego czeki zaczęły się odbijać w chwili, gdy do końca brakowało jednej trzeciej filmu. Siłą rzeczy musiałem się zwrócić do angielskiego banku, a ten wykołował mnie kompletnie. Dał pieniądze, jednocześnie wyjmując mi z rąk film, który stał się własnością banku. Szczególna perfidia. Starałem się walczyć o film, miałem go w Cannes, ale ludzie z banku, z zemsty za moją zbyt buńczuczną postawę, stwierdzili, że będą na nim świadomie tracili. Znany trik „odpisujemy sobie milion straty co roku”. Paskudna sprawa, która mnie zraziła do Anglii i Anglików, i wyniosłem się stamtąd. Jest takie słynne powiedzenie Samuela Johnsona: „If You are tired of London, You are tired of life” – „Jeśli jesteś zmęczony Londynem, jesteś zmęczony życiem”. Mnie Londyn nie zmęczył, tylko zamęczył. Sprzedałem dom, wyjechałem do Kalifornii. Ale dziś nie jest Pan zmęczony życiem. Przeciwnie, uskrzydlony sukcesem, dzięki adrenalinie unosi się Pan centymetr nad ziemią. Nawet może półtora.
Berlinale po polsku. Polscy filmowcy na festiwalu filmowym w Berlinie
Kto został nagrodzony podczas Berlinale?
Polscy filmowcy na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie prezentują swoje dzieła już od 1965 roku. Od tej pory na berlińskim festiwalu można było zobaczyć filmy niemal wszystkich najlepszych polskich reżyserów, w tym m.in. Romana Polańskiego, Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Kieślowskiego, Jerzego Skolimowskiego czy Małgorzaty Szumowskiej. Polskie produkcje nie miały szczęścia do Złotych Niedźwiedzi. Największe wyróżnienia festiwalu Berlinale otrzymali jedynie Roman Polański i Jerzy Skolimowski, ale za filmy, które powstały poza granicami Polski. Złotym Niedźwiedziem może pochwalić się jeszcze Piotr Karwas, którego animacja Maski została nagrodzona w kategorii dla najlepszych filmów krótkometrażowych. O wiele lepiej wygląda sytuacja, jeśli chodzi o Srebrne Niedźwiedzie. Te w ciągu blisko siedemdziesięciu lat trwania festiwalu trafiły do kilkunastu polskich twórców: reżyserów, aktorów, operatorów czy kompozytorów. Oto polska historia festiwalu Berlinale. Polacy na Berlinale, lata 1965-1975 Polski udział na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie rozpoczął w 1965 roku nakręconym już poza granicami Polski thrillerem Wstręt Roman Polański. Film z udziałem Catherine Deneuve brał udział w konkursie głównym berlińskiego festiwalu. Przegrał rywalizację o Złotego Niedźwiedzia z filmem Alphaville w reżyserii Jeana-Luca Godarda. Na pocieszenie został Polańskiemu Srebrny Niedźwiedź w kategorii: Nadzwyczajna nagroda jury oraz Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Rok później Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu trafił już w ręce Polańskiego. Najważniejszą nagrodę festiwalu filmowego Berlinale otrzymał za film Matnia. W tym samym 1966 roku Srebrny Niedźwiedź trafił jeszcze do Waleriana Borowczyka. Jego Rozalia otrzymała nagrodę dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Złotą passę polskich reżyserów na festiwalu filmowym w Berlinie kontynuował w 1967 roku Jerzy Skolimowski, który został nagrodzony Złotym Niedźwiedziem za nakręcony w Belgii film Start. Filmowi Skolimowskiego przypadła też Nagroda Międzynarodowej Unii Krytyki Filmowej (UNICRIT). W kolejnych latach Polański i Borowczyk ponownie zostali nagrodzeni za swoje filmy. W 1972 roku Weekend z mistrzem wyreżyserowany przez Polańskiego i Franka Simona otrzymał Wyróżnienie Specjalne dla filmu dokumentalnego, a także brał udział w konkursie głównym festiwalu, przegrywając z filmem Opowieści kanterberyjskie Piera Paola Pasoliniego. Z kolei w tym samym roku specjalna Nagroda Interfilm Grand Prix trafiła w ręce Borowczyka za film Blanka. Wcześniej, bo w 1968 roku, swoją obecność na Berlinale po raz pierwszy zaznaczył Andrzej Wajda. Jego film Bramy raju brał udział w konkursie głównym. Musiał jednak uznać wyższość filmu Jana Troella Na kogo wypadnie. Podobny debiut na festiwalu w Berlinie zaliczył też w 1975 roku Krzysztof Zanussi. Bilans kwartalny w jego reżyserii został uhonorowany nagrodą specjalną Katolickiego Biura Filmowego (OCIC). Brał też udział w konkursie głównym festiwalu ulegając Adopcji Márty Mészáros. Polacy na Berlinale, lata 1976-1982 Kolejne edycje Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie polscy artyści rozpoczęli od dużego sukcesu. W 1976 roku Srebrny Niedźwiedź dla najlepszej aktorki trafił w ręce Jadwigi Barańskiej. Polska aktorka została uhonorowana za rolę Barbary Niechcic w filmie Jerzego Antczaka Noce i dnie. Filmowi Antczaka przypadła też Specjalna Nagroda Międzynarodowej Unii Krytyki Filmowej (UNICRIT). Zarówno Noce i dnie jak i Zaklęte rewiry Janusza Majewskiego brały udział w konkursie głównym Berlinale ’76, ale przegrały z filmem Roberta Altmana Buffalo Bill i Indianie. Dwa lata później kolejny Srebrny Niedźwiedź trafił do Jerzego Kawalerowicza za wybitny wkład artystyczny. Kawalerowicz zaprezentował w konkursie głównym film Śmierć prezydenta, ale Złoty Niedźwiedź przypadł wtedy filmom Las Palabras de Max Emilia Martíneza Lázaro oraz Pstrągi (1978) José Luisa Garcíi Sáncheza. W 1980 roku swoje filmy w Berlinale zaprezentowali Andrzej Wajda i Krzysztof Kieślowski. Amator Kieślowskiego otrzymał w Berlinie specjalną nagrodę Interfilm im. Otto Dibeliusa na forum Nowe Kino. Dyrygent Wajdy startował w konkursie głównym ulegając filmom Heartland Richarda Pearce’a i Palermo czy Wolfsburg Wernera Schroetera. Na osłodę pozostał Srebrny Niedźwiedź dla Andrzeja Seweryna za rolę Adama Pietryka w filmie Wajdy. Nowy rozdział w polskim udziale na festiwalu filmowym Berlinale rozpoczęła w 1981 roku Agnieszka Holland. Jej Gorączka startowała w konkursie głównym ulegając filmowi Szybciej, Szybciej Carlosa Saury. Występująca w Gorączce Barbara Grabowska została nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszej aktorki. Jednak jej dalsza kariera nie potoczyła się tak jak można by się tego spodziewać. Aktorka zginęła w nieszczęśliwym wypadku kolejowym w okolicach Częstochowy. Rok później Berlin należał do Wojciecha Marczewskiego, którego Dreszcze zebrały aż cztery nagrody w tym specjalnego Srebrnego Niedźwiedzia. Oprócz niego w ręce reżysera trafiły dwie nagrody specjalne: Nagroda Interfilm – wyróżnienie oraz Nagroda Międzynarodowego Stowarzyszenia Kin Artystycznych (CICAE) oraz Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). W konkursie głównym Dreszcze musiały jednak uznać wyższość filmu Rainera Wernera Fassbindera Tęsknota Veroniki Voss. Polacy na Berlinale, lata 1986-1997 Cztery lata trzeba było czekać na kolejny polski akcent w Berlinie. W 1986 roku Kobieta z prowincji Andrzeja Barańskiego otrzymała tam Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) na forum Nowe Kino. Rok później Siekierezada Witolda Leszczyńskiego została uhonorowana tą samą nagrodą. Do filmu Leszczyńskiego trafiła też nagroda specjalna Interfilm im. Otto Dibeliusa. W 1987 roku w konkursie na najlepszy film krótkometrażowy startował też film Nerwowe życie kosmosu Piotra Dumały. W następnym roku o Złotego Niedźwiedzia (nagroda przypadła ostatecznie filmowi Czerwone sorgo Yimou Zhanga) rywalizowały Biesy Andrzeja Wajdy i Matka królów Janusza Zaorskiego. Zaorski za wybitne osiągnięcia filmowe otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia, a Matka królów otrzymała specjalne wyróżnienie Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Kolejna przerwa między sukcesami polskiego kina na festiwalu w Berlinie trwała aż sześć lat. W 1994 roku złą passę przerwał Krzysztof Kieślowski zdobywając Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię filmu Trzy kolory: Biały. Startował też ze swoim filmem w konkursie głównym, ale przegrał z filmem Jima Sheridana W imię ojca. Dwa lata później Srebrny Niedźwiedź za wybitny wkład artystyczny trafił w ręce Andrzeja Wajdy. Jego Wielki tydzień bezskutecznie rywalizował w konkursie głównym z filmem Anga Lee Rozważna i romantyczna. W 1997 roku w konkursie głównym startował kolejny film Wajdy Panna Nikt. Złotego Niedźwiedzia otrzymał jednak Skandalista Larry Flynt Milosa Formana. W tym samym roku Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszą muzykę został nagrodzony Zbigniew Preisner. Nagroda przypadła mu za kompozycje do zagranicznego filmu Wyspa przy ulicy Ptasiej. Z kolei Nagrodą Specjalną Funduszu Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci (UNICEF) został uhonorowany Paweł Łoziński za film Kratka. Polacy na Berlinale, lata 1999-2009 Najważniejsze polskie wyróżnienia w kolejnych edycjach Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie przypadły autorom filmów krótkometrażowych. W 1999 roku Złoty Niedźwiedź trafił do rąk urodzonego w Łodzi Piotra Karwasa za niemiecko-polską koprodukcję Maski. Sześć lat później pochodząca z Koszalina Izabela Plucińska zwyciężyła Srebrnego Niedźwiedzia za krótkometrażówkę Jam Session, która również była polsko-niemiecką koprodukcją. W 2003 roku trzy nagrody (Nagroda Jury Ekumenicznego, Najlepszy film na forum Nowe Kino; Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) – Nagroda na forum Nowe Kino oraz Nagroda Don Kichota) trafiły w ręce Piotra Trzaskalskiego za film Edi. W 2004 roku Ballada o kozie Bartosza Konopki otrzymała Nagrodę Planet dla filmu dokumentalnego. Rok 2005 to z kolei specjalna nagroda Deutsches Kinderhilfswerk dla najlepszego filmu krótkometrażowego, którą otrzymała warszawianka Alicja Jaworski za film Lilla grisen flyger. W kolejnym roku Nagrodę Jury Ekumenicznego otrzymał Feliks Falk za Komornika, a specjalną nagrodę Deutsches Kinderhilfswerk dla filmu pełnometrażowego Dorota Kędzierzawska i jej film Jestem. Oprócz tych nagród w konkursie głównym festiwalu w 2001 i 2009 roku brały udział filmy Weiser Wojciecha Marczewskiego i Tatarak Andrzeja Wajdy. Przegrały odpowiednio z Intymnością Patrice’a Chereau oraz Gorzkim mlekiem Claudii Llosy. Film Wajdy, razem z filmem Gigante Adriana Binieza, otrzymał specjalną nagrodę im. Alfreda Bauera. To nazwane na cześć pierwszego dyrektora festiwalu wyróżnienie przyznawane filmowi fabularnemu, który otwiera nowe horyzonty sztuki filmowej i wykazuje się wyjątkową innowacyjnością i oryginalnością. Polskie akcenty na festiwalu Berlinale w latach 1999-2009 uzupełniają biorące udział w konkursie na najlepszy film krótkometrażowy Rendez-vous Marcina Janosa Krawczyka oraz Kizi Mizi Mariusza Wilczyńskiego. Polacy na Berlinale, lata 2010-2014 Zanim Małgorzata Szumowska dała sygnał do ofensywy dla zdolnych, młodych filmowców pochodzących z Polski, w 2010 roku po raz kolejny przypomniał o sobie w Berlinie Roman Polański. Odebrał on Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego reżysera za film Autor widmo. Z tym samym filmem startował w konkursie głównym jednak musiał uznać wyższość Semiha Kaplanoğlu i jego filmu Miód. Rok później w konkursie dla najlepszego filmu krótkometrażowego wystartował film Świteź Kamila Polaka. W tym samym konkursie wystartowali jeszcze w 2012 roku Mariola Brilowska z filmem And as Morgengrauen, a w 2014 Ewa Borysewicz z filmem Do serca twego. W 2011 roku Srebrny Niedźwiedź trafił do polskiego operatora Wojciecha Staronia za zdjęcia do filmu Nagroda w reżyserii Pauli Markovitch. W tym samym roku Dorota Kędzierzawska odebrała dwie nagrody specjalne za Jutro będzie lepiej. Były to Nagroda Deutsches Kinderhilfswerk Grand Prix dla najlepszego filmu oraz Nagroda pokojowa. Dwa lata później w 2013 roku Polskę na festiwalu Berlinale reprezentowały Małgorzata Szumowska z filmem W imię… oraz Katarzyna Rosłaniec z filmem Bejbi blues. W imię… rywalizowało w konkursie głównym między innymi z późniejszym zwycięzcą Złotego Niedźwiedzia, filmem Pozycja dziecka w reżyserii Calina Petera Netzera. Szumowskiej i jej filmowi przypadła w udziale nagroda specjalna czytelników Siegessäule oraz nagroda Jury Teddy dla najlepszego filmu poświęconego gejom i lesbijkom. Katarzyna Rosłaniec również nie wyjechała z Berlina z pustymi rękami. Jej Bejbi blues został nagrodzony dwoma Kryształowymi Niedźwiedziami Międzynarodowego Jury Generacji 14plus dla najlepszego filmu pełnometrażowego oraz nagrodą specjalną. Polacy na Berlinale, lata 2015-2018 W kolejnych latach Małgorzata Szumowska powracała do Berlina dwa razy. W 2015 roku została nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszą reżyserię. Jej film Body/Ciało startował w konkursie głównym, ale w pokonanym polu pozostawił go Taxi-Teheran Jafara Panahiego. Trzy lata później Twarz Szumowskiej zyskała uznanie Jury i została uhonorowana nagrodą Grand Prix Jury – Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszego filmu. Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu trafił w tym roku do Adiny Pintilie i filmu Touch Me Not. W 2016 roku w Berlinie triumfował Tomasz Wasilewski i jego Zjednoczone stany miłości. Wasilewski otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego reżysera, a jego film konkurował m.in. z późniejszym zwycięzcą Złotego Niedźwiedzia filmem Fuocoammare. Ogień na morzu Gianfranco Rosiego. Ostatni jak do tej pory „polski” Srebrny Niedźwiedź został wręczony w 2017 roku Agnieszce Holland, której film Pokot otrzymał nagrodę im. Alfreda Bauera. Pokot brał też udział w konkursie głównym festiwalu przegrywając z Duszą i ciałem Ildikó Enyedi. Agnieszka Holland będzie miała okazję do walki o Złotego Niedźwiedzia w tym roku. W konkursie głównym Berlinale wystartuje jej najnowszy film Mr. Jones. Listę polskich osiągnięć na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w latach 2015-2018 uzupełnia film Joanny Rytel Moms on Fire, który w 2016 roku otrzymał Nagrodę Jury Teddy dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Na koncie polskich filmowców są też dwa Kryształowe Niedźwiedzie dla Rafała Kapelińskiego (Nagroda Jury Młodych Generacji 14plus – najlepszy film pełnometrażowy za brytyjski Butterfly Kisses) i Pauliny Ziółkowskiej (Nagroda Międzynarodowego Jury Generacji 14plus – wyróżnienie specjalne dla filmu krótkometrażowego za Na zdrowie!). A także nominacja do Kryształowego Niedźwiedzia dla Kuby Czekaja za film Królewicz Olch.
Skolimowski, Polański, Holland wspominają polskie momenty w Cannes kiedyś i dziś!
W ciągu 70-letniej historii festiwalu kilka razy do głównej nagrody nominowane były polskie filmy. Niestety, tylko dwa razy Złota Palma trafiła w polskie ręce. W 1981 roku nagrodzono film Andrzeja Wajdy Człowiek z żelaza, a w 2002 Pianistę Romana Polańskiego. W tym roku w prestiżowej sekcji Cannes Classic 2017 można było zobaczyć odnowiony film Wajdy. Ze Złotą Palmą dla najlepszej aktorki wyjechała z Cannes Krystyna Janda. W 1990 roku doceniono jej rolę w Przesłuchaniu. Do Cannes po nagrody jeździli Wojciech Jerzy Has z filmami Sanatorium pod klepsydrą i Jak być kochaną, Jerzy Kawalerowicz, Krzysztof Kieślowski, Krzysztof Zanussi, Agnieszka Holland (Aktorzy prowincjonalni). Polacy nagrodzeni w Cannes Roman Polański w 2002 roku został nagrodzony za film Pianista. Poza tym nominowany był jeszcze dwukrotnie - w 1976 roku za Lokatora i Wenus w futrze w 2013 roku. Jego nowy film Prawdziwa historia, został pokazany w trakcie tegorocznego festiwalu poza konkursem. Krzysztof Kieślowski trzy razy był nominowany do Złotej Palmy. Wyróżniono Krótki film o zabijaniu, który w 1988 roku otrzymał „jedynie” Nagrodę Specjalną Jury i Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Choć Podwójne życie Weroniki Złotej Palmy nie dostało, to poprzedni filmy otrzymał dwie nagrody specjalne. W 1994 roku Trzy kolory: czerwony bezskutecznie walczył o główną nagrodę, ale skończyło się niestety jedynie na nominacji. W materiale filmowym wspominamy polskie akcenty podczas kolejnych edycji Festiwalu Filmowego w Cannes. Te kiedyś i te dziś. Za pomoc w realizacji materiału dziękujemy Polskiemu Instytutowi Sztuki Filmowej.
Polacy na festiwalu filmowym w Wenecji. Kto został doceniony?
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji
Wenecki festiwal filmowy to jedno z najważniejszych wydarzeń w świecie filmu i impreza o długich tradycjach, która wypromowała wiele sław kina z Europy i świata. Doceniano tu Akirę Kurosawę, Antonioniego i Bunuela. A nagrody za całokształt twórczości dostali Charlie Chaplin czy Ingmar Bergman. A co z Polakami? Polacy na Festiwalu Filmowym w Wenecji Wśród twórców docenionych i wyróżnionych podczas MFF w Wenecji nie brakuje Polaków! W tym roku w jury 75. edycji festiwalu zasiada Małgorzata Szumowska. To ogromne wyróżnienie dla naszej reżyserki. W 2015 roku w jury tego konkursu zasiadał też inny polski reżyser, Paweł Pawlikowski, twórca oscarowej Idy. W 2016 roku honorowego Złotego Lwa za całokształt dokonań otrzymał Jerzy Skolimowski. Polski reżyser od lat jest doceniany w Wenecji. Dyrektor festiwalu, Alberto Barbera, nie ukrywa, że jest wielkim fanem jego twórczości. Uzasadniając wybór reżysera, oświadczył, że uważa go za jednego z najbardziej reprezentatywnych twórców, który wniósł istotny wkład w odnowę polskiego kina po latach 60. W 1985 roku Skolimowski otrzymał Nagrodę Specjalną Jury za zrealizowany w Ameryce film Latarniowiec, a w 2010 roku za Essential Killing. W 2015 roku jego 11 minut przeszło surową selekcję do konkursu głównego, jednak ostatecznie przegrało z filmem Z daleka Wenezuelczyka, Lorenzo Vigasa. Ale w Wenecji doceniano nie tylko Skolimowskiego. W 1984 roku Złotego Lwa dostał Krzysztof Zanussi za Rok spokojnego słońca. A dekadę później, w 1993 roku, Krzysztof Kieślowski podzielił się główną nagrodą z Robertem Altmanem. Amerykanina doceniono za film Na skróty, a Kieślowski otrzymał ją za Trzy kolory: Niebieski. Wyróżniono też Andrzeja Wajdę. Reżyser w 2013 roku otrzymał nagrodę Persol za całokształt twórczości, przyznawaną przez dyrekcję festiwalu. Ceremonię poprzedził wtedy pokaz filmu Wałęsa. Człowiek z nadziei. Reżyser wcześniej dostał nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) za historyczny Popiół i diament, ze Zbigniewem Cybulskim. Otrzymał także dwie nominacje do Złotych Lwów: w 1983 roku za film Miłość w Niemczech, i w 1961 roku za film Samson. Uznanie weneckiej publiczności i krytyków zdobył też Roman Polański. Za kultowy film z 1961 roku Nóż w wodzie dostał nagrodę krytyków FIPRESCI. Do Złotego Lwa był nominowany także jego film Rzeź z 2011 roku, w którym zagrały takie gwiazdy, jak Christoph Waltz i Kate Winslet. Jednak, choć uważano go za jednego z faworytów do nagrody, ostatecznie został wyróżniony jedynie jedną z pobocznych nagród wręczanych na festiwalu – Złotym Lwiątkiem, przyznawanym przez włoskie stowarzyszenie Agiscuola. Trzymamy kciuki za polskich twórców, by w następnych latach także nie zabrakło ich na MFF w Wenecji! Roman Polański i Jerzy Skolimowski Andrzej Wajda
Polski film bez szans na Oscara. "11 minut" odpadło z rywalizacji
Polski film nie będzie miał szansy na zdobycie Oscara - "11 minut" Jerzego Skolimowskiego nie znalazło się na liście filmów, które przeszły pierwszy etap selekcji, nie pojawi się więc na liście nominowanych w kategorii film nieanglojęzyczny. Na skróconej liście tytułów jest dziewięć filmów. Amerykańska Akademia Filmowa ogłosiła listę 9 filmów nieanglojęzycznych, które mogą liczyć na nominację do Oscara. O dostanie się na tę krótką listę walczyło aż 81 obrazów z całego świata, m.in. z Belgii, Danii, Niemiec, Węgier, Jordanii i Polski. Komisja, która składała się z kilkuset członków Akademii uznała, że polski film nie przejdzie wstępnej selekcji. Nie mamy zatem szansy powtórzyć sukcesu "Idy", która zdobyła Oscara w zeszłym roku. Film Jerzego Skolimowskiego do walki o statuetkę został zgłoszony przez Ministerstwo Kultury, które uznało go za "uniwersalny, zrealizowany dynamicznym językiem filmowym, portretujący chaos, kakofonię i pustkę współczesnego świata". "11 minut" spodobało się polskim krytykom, ale nie tym zagranicznym. Film nie zdobył Złotego Lwa w Wenecji, a recenzent "Hollywood Reporter" uznał go za "pusty, szorstki i męczący". View oEmbed on the source website Zwiastun filmu "11 minut" Faworytem Węgier Na skróconej liście do nominacji znalazły się za to m.in. niemiecki "Labirynt kłamstw", francuski "Mustang" czy irlandzka "Viva". Za faworyta uważany jest węgierski "Syn Szawła" w reżyserii László Nemesa, który zdobył już Nagrodę Specjalną Jury na tegorocznym festiwalu w Cannes. "Syn Szawła" to poruszająca symboliczna opowieść o Holocauście. Opowiada o więźniu Auschwitz pracującym w krematorium Szawle, który walczy o godny pochówek dla zmarłego chłopca. Naturalizm obrazu sprawia, że film wyróżnia się wśród innych przedstawień tematu zagłady, i oddziałowuje na widza jeszcze mocniej. Niektórzy twierdzili nawet, że węgierskiemu reżyserowi udało się pokazać to, co dotąd uchodziło za nieprzedstawialne. Krytycy zgadzają się, że "Syn Szawła" to film wyjątkowy, choć przed odważną formę budzący duże kontrowersje. Innym obrazem, który ma duże szansę na statuetkę, jest "Mustang", film tureckiej reżyserki Deniz Gamze Ergüven, który podobnie jak "Syn Szawła" został doceniony w Cannes (nagroda dla najlepszego filmu europejskiego 2015 roku). To historia pięciu sióstr, które walczą o niezależność, dorastając we współczesnej Turcji. Ciepła, pełna humoru opowieść zmusza do gorzkich przemyśleń o sytuacji kobiet, które muszą na co dzień mierzyć się z normami dyktowanymi im przez opresyjne społeczeństwo. Młode bohaterki odważnie sprzeciwiają się światu, w którym narzuca się im tradycyjne role. Jednak, żeby osiągnąć niezależność, muszą podjąć duże ryzyko. View oEmbed on the source website Zwiastun filmu "Labirynt kłamstw" Zaskakujące nieobecności Siedem z dziewięciu filmów pochodzi z Europy. Na liście nie znalazły się obrazy z Azji, Afryki czy Australii. Nie zostały docenione też filmy z Kanady i Meksyku (w tym roku o nominację walczyły kanadyjski "Felix i Meira" i meksykański "600 mil"). Niektóre nieobecności zaskakują szczególnie, jak np. "The Club" Pablo Larraina", który był nominowany do Złotego Globu i w Berlinie otrzymał nagrodę jury, czy uznanego za najlepszy film 2015 roku przez magazyn "Sight & Sound" "Zabójczyni" w reżyserii Hou Hsiao-Hsiena. 5 filmów, które otrzymają oficjalną nominację do Oscara, poznamy 14 stycznia. Skrócona lista 9 filmów nieanglojęzycznych nominowanych do Oscara: - "The Brand New Testament" - reż. Jaco Van Dormael (Belgia) - "Embrace of the Serpent", reż. Ciro Guerra (Kolumbia) - "A War", reż. Tobias Lindholm (Dania) - "The Fencer", reż. Klaus Härö (Finlandia) - "Mustang", reż. Deniz Gamze Ergüven (Francja) - "Labirynt kłamstw", reż. Giulio Ricciarelli (Niemcy) - " Syn Szawła", László Nemes (Węgry) - "Viva", reż. Paddy Breathnach (Irlandia) - "Theeb", reż. Naji Abu Nowar (Jordania)
Jerzy Skolimowski: "Będzie trudno o Oscara, ale zawalczymy"
- Jeszcze się w historii Oscarów nie zdarzyło, żeby dwa razy z rzędu ten sam kraj zdobył nagrodę za film obcojęzyczny. Teraz będzie naprawdę bardzo trudno, ale zawalczymy - powiedział dziś w TVN24 Jerzy Skolimowski, którego "11 minut" jest polskim kandydatem do Oscara 2016. Jego najnowsze dzieło wybrała we wtorek specjalna Komisja Oscarowa powołana przez minister kultury, pod przewodnictwem reżysera Pawła Pawlikowskiego, którego "Ida" w lutym wygrała Oscara w kategorii film nieanglojęzyczny, pokonując m.in. najgroźniejszego rywala - rosyjskiego "Lewiatana". Tym samym obraz Pawlikowskiego przeszedł do oscarowej historii - dał nam pierwszą statuetkę za najlepszy film obcojęzyczny. "To długa droga, żmudna i bardzo trudna" Sam autor, stojąc na scenie w Los Angeles z nagrodą, nie krył zaskoczenia. - Jak się tu znalazłem? Nakręciłem czarno-biały film o potrzebie ciszy, wycofania się ze świata i kontemplacji, a teraz jestem tu - w epicentrum hałasu i uwagi świata. Życie jest pełne niespodzianek - powiedział, odbierając statuetkę. Na zdjęciu: Wojciech Mecwaldowski w filmie "11 minut" Autor "11 minut" zauważył w rozmowie z TVN24, że polska nominacja to dopiero początek drogi w wyścigu po najważniejszą nagrodę w świecie filmu. - To długa droga, żmudna i bardzo trudna - ocenił. O tym, które filmy zostaną wybrane do pierwszej piątki filmów nominowanych ostatecznie do Oscara zdecydują członkowie amerykańskiej Akademii Filmowej. - Zwykle wybiera sekcja reżyserów. Filmy ogląda kilkuset ludzi - opowiadał Skolimowski. Rosja też już wybrała Jest już kilka krajów, które wystawiły swoich kandydatów do oscarowego wyścigu. Rosja wybrała najnowszy film Nikity Michałkowa, "Solnechny Udar (Sunstroke)". To ekranizacja opowiadania Ivana Bunina, love story rozgrywająca się w Rosji na przestrzeni pierwszych dekad XX wieku. Z kolei Izrael reprezentować będzie film o irańskich emigrantach "Baba Joon". Stał się on kandydatem tego kraju, gdy został nagrodzony statuetką Ophir dla najlepszego izraelskiego filmu roku. "Baba Joon" wygrało również w kategoriach: zdjęcia, muzyka, scenografia i casting. Na zdjęciu: Plakat filmu "Solnechny Udar (Sunstroke)" - rosyjskiego kandydata do Oscara 2016 Filipiny tymczasem reprezentować będzie "Heneral Luna" w reżyserii Jerrolda Taroga. To opowieść o generale Antonio Lunie, narodowym bohaterze, który stawił opór hiszpańskim kolonizatorom w XIX wieku. Przyszłoroczna 88. edycja Oscarów odbędzie się 28 lutego 2016 - tego dnia poznamy zwycięzców.
"11 minut" Jerzego Skolimowskiego polskim kandydatem do Oscara