Choroba, nałóg i wielki talent. „Pomyślałem: piekło jest na ziemi…”, mówił. Przypominamy rozmowę z Jerzym Pilchem dla VIVY!
Pięć lat temu odszedł Jerzy Pilch – jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy. W rocznicę jego śmierci przypominamy poruszający wywiad dla VIVY!, w którym z charakterystyczną szczerością mówił o chorobie, samotności, miłości i nadziei.
Minęło już pięć lat od dnia, w którym odszedł Jerzy Pilch. Wybitny pisarz, felietonista i scenarzysta zmarł 29 maja 2020 roku, w piątkowe popołudnie, w swoim domu w Kielcach. Zostawił po sobie nie tylko niezwykłą literaturę, ale także rzadko spotykaną odwagę mówienia o własnych słabościach. W rocznicę jego śmierci przypominamy poruszającą rozmowę, której udzielił VIVIE! w 2015 roku – pełną charakterystycznego humoru, szczerości i refleksji nad życiem, przemijaniem oraz nadzieją. Jerzy Pilch odszedł pięć lat temu. Przypominamy archiwalny wywiad VIVY! z 2015 roku Kiedyś myślał, że trafił do krainy nieśmiertelnych. A Bóg sprawiał, że wygrywał i był zwycięski. Potem mówił, że życie to złudzenie wieczności. Po operacji mózgu walczył z drżeniem rąk, z trudem mówił i pisał. „Ale się nie poddaję!”, deklarował Jerzy Pilch, jeden z najwspanialszych współczesnych pisarzy. Co zdradził w 2015 roku Elżbiecie Pawełek? – Byłeś tak miły, że od razu zaproponowałeś przejście na „ty.” Zawsze jesteś taki otwarty? Z wiekiem coraz częściej. Ale teraz mało kto mnie odwiedza, żeby skorzystać z mojej otwartości. Jeszcze w wolnej Polsce dziewczyny przychodziły do mnie na wywiad i mówiły: „Przeczytałam wszystkie pana felietony” lub „książki”. Albo przychodziły i mówiły: „Wszystko czytałam”. A teraz, jak się znajdzie jakaś bidula, to mówi: „Przeczytałam wszystkie wywiady z panem” (śmiech). To jest powód do dumy, powinienem być szczęśliwy, bo co tam książki! – A Ty czujesz się nieszczęśliwy? Już nie. Rok temu miałem problem, żeby gacie na tyłek wciągnąć, tak mi się ręce trzęsły. Nie mogłem zapiąć guzików w koszuli, zakręcenie butelki było niemożliwe, bo ręka mi latała. A dziś już mogę. Tylko że mówienie przychodzi mi z wielkim trudem. Chociaż przed zabiegiem lekarze mówili, że to się cofnie. A tu nic. – Co Ci zrobili? To była głęboka stymulacja mózgu. Stałem już pod ścianą: farmakologia nie działała, rehabilitacja nie wchodziła w grę, szansą był tylko zabieg, który zresztą wyobrażałem sobie inaczej. – Czyli jak? Że z powrotem będę miał 20 lat i uzdrowi mnie całkowicie prąd, który przeze mnie przepuszczą. Ale wciąż dygoczę, chociaż już dużo mniej niż dawniej. Jak wróci mi normalna mowa, to będę pan. Ale to nic pewnego. – Jak w „Kole Fortuny”? No właśnie. Jak widzisz, cały jestem okablowany. Tutaj, gdzie są wystające rożki (odsłania włosy z czoła), wszczepili mi dwie elektrody. Przewody z nich idą do baterii pod obojczykiem. I to się stymuluje prądem. Gdybym wybrał się gdzieś samolotem, to nafaszerowany elektroniką zacząłbym niechybnie dzwonić. Część operacji odbywała się w znieczuleniu miejscowym, więc jeszcze słyszę odgłos wiercenia dziury w czaszce. Dokładnie nie wiem i wiedzieć nie chcę, na czym polegał ten zabieg. Ale wyglądało to tak, jakby ubierano choinkę. W końcu przyszło ją zapalić. Lekarz pyknął w baterię, a potem jak przyładował mi prądem, to mowę odjęło mi z zachwytu. Wszyscy byli zadowoleni i dumni, że pacjent przeżył i jest w niezłej formie. A że nie mówi? „Co pan narzekasz, siadaj i pisz swoje książki!” (śmiech). Gdyby jednak nie cudowny doktor Włodzimierz Kuran, u którego leczę się już od wielu lat, to może w ogóle nie byłoby tej rozmowy, bo już by mnie nie było. Czytaj też: Dzieliło ich 20 lat, ten romans wywołał burzę. Sekret relacji Małgorzaty Kożuchowskiej i Jerzego Pilcha – Oswajasz teraz życie z Parkinsonem? Nie, bo to nie jest choroba Parkinsona w klasycznym wydaniu, tylko tak zwane drżenie samoistne. Doktor Kuran wyczuł to już na samym początku. Ostatnio zmienił mi leki. Może więc obudzę się któregoś dnia i przemówię strasznym głosem. Może to nie będzie już mój głos. Tak jak trafiło się świętej pamięci Tadeuszowi Konwickiemu, który po operacji chrypiał i mówił głosem starej kurwy. O chorobach nie powinno się opowiadać, ale ekshibicjonizm stał się ostatnio modny. – Sam o nich wspominasz w „Drugim dzienniku”: „Najbardziej, rzecz jasna, boję się, że się obudzę już nie taki. Z niesłychaną finezją rozpierdolą mi czaszkę, z niebywałą zręcznością pogrzebią w mózgu…”. No wiesz, źle było ze mną. Już prawie nie pisałem, w klawiaturę nie trafiałem. A teraz budzę się z rana i jeśli nie mam żadnych zadań, to piszę. Raz kilka linijek dziennie, raz kilkadziesiąt. Skończyłem właśnie małą książkę dla Wydawnictwa Literackiego. Całe 100 stron. – To powieść o miłości? Można tak powiedzieć, a jej tytuł: „Zuza albo czas oddalenia”. Nic więcej nie zdradzę. Powinna przynieść mi kupę forsy (śmiech). – A myślisz, że można żyć bez miłości? Nie. Chociaż dawniej sądziłem, że tak, ale po latach zmieniamy poglądy. Życie bez kogoś bliskiego, kto siedzi obok, jest trudne. Kiedyś wydawnictwo przysłało mi książkę i okazało się, że nie ma nikogo, z kim mógłbym o niej porozmawiać. Pomyślałem: piekło jest na ziemi. – Brakuje Ci przyjaciół? Nie do końca. Niegdyś chorobliwie głosiłem, że mam listę wrogów i listę przyjaciół. Oczywiście ta pierwsza była znacznie dłuższa. Ostatnio, będąc u matki w Wiśle, zorientowałem się, że doskonale pamięta, kto i jak reagował na moją twórczość. Za moją namową matka prowadzi dziennik, w którym literalnie zapisuje wszystko. Nie zaglądam do niego, broń Boże, ale widzę, że stała się prawdziwą strażniczką mojej twórczości. – Sekunduje Ci od początku? Od początku to ja sam sobie nie sekunduję. Zabierałem ją na moje pierwsze wieczory autorskie do Cieszyna i Wisły. Ale zawsze tak celowałem, żeby zdążyć na ostatnią minutę. Czekanie na własny wieczór autorski było dla mnie męką, a dla niej tak stresującym przeżyciem, że aż traciła z nerwów przytomność. Pamiętam zdarzenie – mam wejść na scenę, a moja matka ledwo żywa przy organizatorkach nagle mówi: „Popraw sobie włoski”. Od tamtej pory byłem ostrożniejszy. – Ale to miłość właśnie! Na pewno, a że wypadło śmiesznie, to już inna rzecz. Ale matki są od takich spraw. – Wciąż się wkurzasz, jak do Ciebie zwraca się „Pilszku”? Już mniej. Matka ma szajbę na punkcie tytulatury. Robotnicy kiedyś remontowali nasz dom w Wiśle i często pytali, co syn robi w Warszawie. A ona: „Pilszek to, Pilszek tamto”. Aż majster nie wytrzymał i zapytał: „Jak pani do niego mówi, Pilszek? To nie piknie” (śmiech). Ale nie chciałbym, aby to zabrzmiało, że się na nią uskarżam. Przekroczyła już osiemdziesiątkę i trzyma się świetnie. Zapewne tę formę zawdzięcza swojej pracy, bo była magistrem farmacji i aptekarką. W jej czasach testowało się leki organoleptycznie. Lizała więc palec, przykładała do jakiegoś proszku, wkładała potem do ust i sprawdzała, czy to nie jest aby cyjanek. Była niesamowicie odporna na wszelkie zarazki, depresje, próby samobójcze. Wybawiła z opresji niejednego delikwenta próbującego odebrać sobie życie. – A Ty miałeś kiedyś myśli samobójcze? Każdy normalny człowiek je ma, jak mówi Camus. Samobójstwa stały się modne nawet wśród ewangelików słynących z rozsądku i pobożności. Ale od myśli samobójczych do wykonania jest czeluść. – Czy ewangelików, a więc lutrów, jak się mówiło u Was w Wiśle, obowiązywały szczególnie surowe zasady? Najsurowsze, zwłaszcza jak pochodziło się z tak ortodoksyjnej rodziny, jak moja, którą zarządzała babka Czyżowa. – Ale jednocześnie piszesz w „Drugim dzienniku”, że Wasz dom w centrum Wisły to nie było siedlisko posępnych lutrów. Wielki Piątek nie trwał na okrągło i śmiechu było niemało. Nieraz, zdaniem babki Czyżowej, było go aż za dużo. Dlatego narzucała nam żelazną dyscyplinę. Dziadek był kochanym człowiekiem, ale strasznie się jej bał. A ponieważ lubił wypić w towarzystwie, więc miał odliczony czas, kiedy ma pójść do pracy, bo był naczelnikiem poczty, i kiedy ma z niej wrócić. W drodze powrotnej do domu wpadał więc na chwilę do „Piasta”, walił kilka setek i potem mówił babce: „A teraz se hócz!”. Babka miała też przemożny wpływ na moje wychowanie, ponieważ kiedy tylko pojawiłem się na świecie, przejęła nade mną opiekę. Uznała, że moja 17-letnia matka do tego się nie nadaje i powinna pójść na studia. – Byłeś w Wiśle, a rodzice w Krakowie? Przez całe 10 lat. Wprawdzie rodzice starali się nie dać mi tego odczuć, ale brakowało mi ich rozmów, wizyt. W 1962 przenieśliśmy się wszyscy na stałe do Krakowa, w Wiśle zaliczyłem trzy klasy podstawówki. – Patrząc z dzisiejszej perspektywy, powiedziałbyś, że miałeś szczęśliwe dzieciństwo? Bardzo, co tu gadać. – Jakie miałeś relacje z ojcem? Coraz gorsze (śmiech). Szczerze mówiąc, stary dawał mi w dupę. Był owładnięty niesłychaną ambicją. Ale to dzięki niemu sięgnąłem po książki wielu znakomitych autorów, w tym jego ukochanego Tomasza Manna. Sam nie kupiłby „Czarodziejskiej góry”. Zainteresowania literackie wszczepił w ojca biskup Andrzej Wantuła, którego ojciec, Jan Wantuła, był pisarzem ludowym. Pamiętam ogromne regały z książkami w jego domu, zapach książek i jabłek, kiedy składaliśmy mu wizyty. Widziałem tam po raz pierwszy „Faraona” z dedykacją i inne dzieła. Ojciec tą drogą doszedł do dużej biblioteki na całą ścianę. A ja przejąłem po nim z kolei. W naszym domu książki zawsze były szalenie ważne. Ale, co tu gadać, zostałem wychowany na geniuszach. – Mimo miłości do literatury ojciec był jednak dość surowy? Myślę, że bardziej skłaniał się ku przedmiotom ścisłym, przez jakiś czas był dziekanem na krakowskiej AGH. Ale jak go szał ogarniał, to demolował mieszkanie. Poza tym z matką źle kombinował – oznaką prestiżu było wówczas mieszkanie w Krakowie, wyposażone w meblościankę i komplet wypoczynkowy, czyli wersalkę i ławę. To zdobyli i jak się już zadomowili w Krakowie, zaczęli budować chałupę w Wiśle. Tyle że z powodu braku grosza stawiali ją strasznie długo. – Z tego, co mówisz, wynika, że żyłeś w rozdarciu. Trochę w purytańskiej Wiśle, a trochę wśród krakowskich inteligentów? Tak i to było straszne, bo gnieździliśmy się w dwóch małych pokojach w Krakowie. W Wiśle nikt nie czytał Maxa Webera czy Dostojewskiego, ale było wiadomo, że jak ci się nie wiedzie, to cię Pan Bóg nie kocha. Jest słynna opowieść księdza Tischnera o tym, jak jednemu gaździe się darzy, bydła mu przybywa. A drugiemu – nic. Prosi więc Boga, żeby mu ulżył. W końcu, po kolejnej modlitwie, Pan Bóg się pokazuje, a on pyta: „Boże, dlaczego dajesz mu obfitość wszystkiego, a mnie skąpisz?”. A Pan Bóg odpowiada: „Bo cię k… nie lubię” (śmiech). To był przytyk do systemu komunistycznego, który nie był sprawiedliwy. Ale kto chciał i był sprytny, to ograł komunę i sobie poradził. Pamiętam z dzieciństwa, że jak się przejeżdżało przez biedne podkrakowskie wsie, to stały tam wyłącznie domy kryte słomą, co w moich stronach było nie do pomyślenia. Sprawdź też: Joanna Racewicz pragnęła stabilizacji i własnej rodziny. Związek z Jerzym Pilchem nie spełnił jej życiowych oczekiwań – Bo w Wiśle Pan Bóg wszystkich lubił? Na ogół wszystkich, z wyjątkiem paru pijoków. – Mówiłeś, że Bóg nie spuszczał Ciebie z oka. I nawet porażki przekuwał w sukcesy. To było poetyckie powiedzenie. Ale dzisiaj bym do tego już Pana Boga nie mieszał. Wtedy miałem poczucie, że jestem zwycięski, że wygrywam. Że stałem pod bramką, a Bóg mi dobre piłki centrował. Z sytuacji, które były zagrożeniem dla zdrowia, udawało mi się długi czas wychodzić na prostą. A teraz ręce mi się trzęsą, nie mogę gadać, niemota! – Porozmawiaj z Panem Bogiem. Jakoś mi wstyd. Tak długo szczodrze mnie obdarowywał, a teraz na starość robię się sceptyczny. Normalnie ludzie na starość zbliżają się do Boga, ja – odwrotnie. Gorliwość mojej wiary osłabła. Moja babka obcowała tylko z dwiema książkami: z Biblią i atlasem samochodowym, choć nigdzie nie podróżowała, czego bardzo żałowała. Nigdy nie była w Warszawie, najdalej zajechała do Krakowa. I mówiła: „Cztery razy przeczytałam Ewangelię”. Jej religia była głęboka, choć wydała mi się nieco dziwna. Pamiętam, jak nasłuchiwała Wolnej Europy z uchem przyklejonym do radioodbiornika, albo kazań katolickich. A potem gasiła radio w swoim pokoju i mówiła: „Piękne kazanie”. W pełni realizowała ekumenizm. – W przeciwieństwie do Twojej babki, podróże Cię nie pociągają? A dokąd jeździć, skoro wieczory autorskie się już skończyły? Poza tym wyrosło nowe pokolenie czytelników zadające te same pytania co ich matki. Lista pytań się zamknęła. Na początku targi to był koszmar, bo do Miłosza i Mrożka ustawiały się niebotyczne kolejki. A my, młodzi wyrobnicy pióra, z jedną lub dwiema książkami na koncie, czytaliśmy w kącie gazety. Pamiętam, że z daleka już zobaczyłem kolejkę, i pomyślałem: znowu do Miłosza. A potem się okazało, że ten tłum walił do mnie. Jakie to było przeżycie. Po prostu Mozart! – Wychodzisz czasem z domu? Tak. Dzisiaj odbyłem długi spacer aż do ronda ONZ, gdzie „Polityka” wynajmowała mi mieszkanie, kiedy pisałem dla niej felietony. Spacerowałem wtedy Świętokrzyską do Nowego Światu. I długo chodziłem Hożą, nie wiedząc, że kiedyś tu zamieszkam. – Jak wygląda teraz dzień pisarza, z samego rana kawa? Nie piję jej, bo mam od razu dygot. Piję przeważnie wodę lub coca-colę. Dzisiaj wielka ulga, bo postanowiłem, że nie usiądę do pisania, obejrzę mecz piłkarski, będę miał wywiad i laba. Zwykle siadam rano przy klawiaturze. – Jak urzędnik w biurze? Zawsze tak było, byłem pracowity. O młodych piłkarzach mówi się, że sercem do gry nadrabiają braki w technice. No więc ja też tak miałem. Braki talentu nadrabiałem pracowitością (śmiech). Czegóż ja dawniej nie robiłem! Zapisywałem tony papieru, raczyłem się kawą, koniakiem, winem. Biurko setki razy przesuwałem pod ścianę i z powrotem pod okno. Wstawałem o bladym świcie i ślęczałem do późnej nocy. Papierosy paliłem. Przebierałem się nieustannie, bo wydawało mi się, że mój wygląd zewnętrzny ma wpływ na rodzaj prowadzonej przeze mnie narracji. Pisanie wymaga codziennego wysiłku. Dziś budzę się i o tym myślę, to jest latami ćwiczony nawyk psychofizyczny. – Obmyślasz fabułę wieczorem i rano gotowe sceny same się piszą? Nie. Siedzę, patrzę sobie, poprawiam. A teraz jest tak, że piszę wolniej, ale gorzej (śmiech). – Korzystasz z pomocy Internetu? Nigdy. – Nie jesteś ciekaw, co ludzie tam o Tobie piszą? Nie. Uważam, że to jest rzeka gówna. – Może zaciekawi Cię opinia internauty: „Myślałem, że Pilch to nadęty bufon, ale się miło rozczarowałem”. Nawet na okładkach „Dzienników…” robisz groźną minę. Nic na to nie poradzę, że od dziecka mam wyraz twarzy nadętego buca. Kiedyś szedłem Hożą i jakaś kobieta podeszła do mnie i powiedziała: „Uśmiech, szeroki uśmiech!”. Od tamtej pory pilnuję tego, żeby broń Boże się nie uśmiechać. – Ale teraz się uśmiechasz. Zastanawiające, że dość późno wystartowałeś jako pisarz. Pierwszą książkę wydałeś w wieku 37 lat, pod przewrotnym tytułem „Wyznanie twórcy pokątnej literatury erotycznej”. Na emigracji ją wydałem, w Londynie, pod koniec lat 80. – Co Cię skłoniło, żeby pisać? Są dwie opcje, zależnie, kogo cytuję. Jedna Kieślowskiego, który na pytanie, co go skłoniło do zrobienia filmu, odpowiedział: „Bo nic innego nie umiem”. Ale wolę odpowiedź Kołakowskiego. Kiedy zapytali go, dlaczego zajmuje się filozofią, powiedział: „Żeby mieć w ręce jakiś fach”. To ja też tak. – Najbliższa Twojemu sercu książka to „Pod Mocnym Aniołem”? Nie, zawsze najbardziej lubię tę, nad którą aktualnie pracuję lub niedawno wydałem. „Pod Mocnym Aniołem” było autobiografią, aczkolwiek liczba zasłyszanych historii, wplecionych w akcję, stanowi połowę książki. – To chyba najmocniejszy zapis zmagań z alkoholizmem w literaturze polskiej, co zresztą potwierdził film… Szczerze mówiąc, nie przepadam za tą książką. Oczywiście, daje mi ona siłę, ale nie lubię pijaków. Jestem odludkiem, nie mam ochoty się z nikim spotykać. Większość alkoholu wypiłem sam, ewentualnie gadając przez telefon, ale z tym etapem życia mam raczej przykre wspomnienia. A film dał książce drugi oddech. Kurczę, sprzedałem wszystkie prawa autorskie i teraz pewnie leży u jakiegoś producenta w Hollywood. – Nie pijesz już? Nie. – Jak wygląda życie w trzeźwości? Widzę ostrzej (śmiech). Wypróbowałem wszystkie metody, z odwykiem włącznie, kilka lat temu i jedno, czego unikam jak ognia, to bycia terapeutą. Każdy, kto skończy odwyk i widzi kumpla, który moczy, zaczyna być dla niego terapeutą. – A w grupy AA wchodziłeś? Wszędzie wchodziłem, wszystkiego próbowałem. Oczywiście ręce i nogi się uspokajały, ale na przykład po marihuanie czułem kompletną pustkę. To mnie wytrącało z pracy. Wolę być czyściutki. Nie zdarzyło mi się, żeby jakiś felieton powstał na lufie, może poza jednym, który na gazie podyktowałem. Jak piłem, to nie pisałem – gorzała siadała mi na warsztat. Zauważyłem też, że Polacy przy alkoholu dopierdalają władzy. Czesi zaś przy kielichu opowiadają historie, dlatego oni mają Hrabala, a my poezję stanu wojennego. – A jest coś w tym złego, że się krytykuje władzę? Szlachetniej jest opowiadać dzieje własnej rodziny. – Wróćmy więc do korzeni. To prawda, że cała Wisła służyła w Wehrmachcie, łącznie z Twoim ojcem? Prawie cała, bo to była Rzesza. Mężczyzn traktowano jak Niemców i wcielano do wojska, czy to im się podobało, czy nie. Mój ojciec też został wcielony, tak jak jego brat. Jeden wrócił z wojny, drugi nie. Potem ojciec popisywał się znajomością niemieckiego. Sam nauczył się go w okopach, a mnie pierdolił, że ciężką pracą do tego doszedł. I w ping-ponga grał. Patrzę, a mój stary gra w ping-ponga w mistrzostwach Akademii Górniczo-Hutniczej. Skąd, kiedy? – W okopach pewnie był stół pingpongowy? Był. – Ojciec zaszczepił Ci miłość do piłki nożnej, zabierał na mecze, czasem na kilka dziennie. Podejrzewam, że gdyby nie literatura, pewnie zostałbyś najlepszym w ataku w ulubionej drużynie, Cracovii? Oczywiście nigdy nie marzyłem, żeby zostać Tomaszem Mannem (śmiech). Tylko marzyłem, żeby zostać głównym bombardierem Górnika Zabrze. – To pomogło Ci poderwać córkę prezesa Cracovii, która została Twoją żoną? Trochę, choć nie miało decydującego wpływu. – Jak oglądasz się wstecz, nie żałujesz, że czegoś nie zrobiłeś? Było dłużej siedzieć w Wiśle. – Myślałam, że powiesz: „Szkoda, że zbyt mało czasu poświęciłem córce Magdzie”. Wiesz, jak to jest z córkami. Ile poświęciłem, to poświęciłem, wysoko cenię jej twórczość. Wydała tom wierszy, teraz pisze opowiadania. Jest bardzo zdolna. Zawsze jesteśmy pierwszymi czytelnikami swojej twórczości, posyłam jej swoje teksty, ona na ogół nie ma żadnych uwag. A ja zapalam się i poprawiam niektóre wiersze. Stosuje się do tego w 30 procentach. – Drugie życie Pilcha zaczęłoby się w… …Wiśle, bo to była kopalnia tematów. Na przykład, przychodził listonosz do mojej babki i trzy godziny deliberowali o duchu jasności i duchu ciemności. Nie pamiętam tych rozmów, więc musiałem to wymyślać. A jakbym tam został, w końcu wysłuchałbym ich rozmowy i opisał. – A gdybyś miał zacząć od nowa, to zostałbyś pisarzem? Proszę bardzo. Mogę zacząć jeszcze raz, tylko jako młody. – Z piękną kobietą u boku? Jasne, to nie zaszkodzi. Trochę przesadziłem z samotnością. Z drugiej strony, gdyby ktoś mnie nachodził, nawet kobieta, pomyślałbym: gdzie ona mi się tu, kurczę, kręci! To jest mieszkanie jednoosobowe. Ale teraz łagodnieję i wydaje mi się, że dwie osoby by się zmieściły. – Więc jest ktoś miły sercu? Chyba tak (z tajemniczym uśmiechem). Ale to żadna z moich dawnych dziewczyn. Zresztą, z moimi „byłymi” do dziś mam dobre relacje. – Co dla Ciebie w życiu jest najważniejsze? Kto to mówił, że święty spokój? Bo to znaczy, że wszystko gra. Mówisz własnym językiem i piszesz, co chcesz. – Widzisz dla siebie światełko w tunelu? Coś tam widzę. Nie narzekam, bo moja choroba, nawet nieleczona, daje złudzenie, że można się wyleczyć. Albo że jeszcze na nią coś wynajdą. Był taki Wiesiu na odwyku w Tworkach i mówił: „Jureczku, nie martw się, znajdą lekarstwo na naszą chorobę. Jak na fujarę znaleźli, to i na to coś znajdą”. Choroba w tym sensie daje nadzieję, że zanim umrę, to może jeszcze wyzdrowieję. A jak wyzdrowieję, to będzie show. – Brakuje Ci bycia na świeczniku? Trochę tak. Ale się nie poddaję, jeszcze ciągle udzielam wywiadów. Na przykład dla VIVY! (śmiech).
Joanna Racewicz pragnęła stabilizacji i własnej rodziny. Związek z Jerzym Pilchem nie spełnił jej życiowych oczekiwań
Będąc na początku swojej zawodowej kariery, Joanna Racewicz doświadczyła intensywnej fascynacji znanym z kontrowersji i zamiłowania do pięknych kobiet Jerzym Pilchem. Pisarz całkowicie stracił głowę dla ponad dwie dekady młodszej dziennikarki. Lecz ponieważ oboje mieli zupełnie inne oczekiwania do relacji, nie udało im się zbudować trwałego związku... [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 24.08.2024 rok] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u: 29.08.2024 rok] Joanna Racewicz i Jerzy Pilch — historia miłości Ona była skromną dziennikarką, on — znanym intelektualistą i pisarzem. Ich drogi skrzyżowały się po raz pierwszy w redakcji "Polityki", gdzie Jerzy Pilch publikował swoje felietony. Z kolei młodziutka Joanna Racewicz była na samym początku swojej zawodowej drogi. "Zamieniła kilka zdań ze spotkanym na redakcyjnym korytarzu Pilchem i... poczuła motyle w brzuchu" — podaje serwis Pomponik. Oboje byli świeżo po rozstaniach z poprzednimi partnerami, w teorii gotowi na stworzenie czegoś nowego. Dlatego nic dziwnego, że ich romans rozkwitł w najlepsze. CZYTAJ TAKŻE: Michał Urbaniak poślubił wieloletnią przyjaciółkę. "Jesteśmy z różnych światów, ale jakimś cudem trwamy razem" Dziennikarkę i pisarza coraz częściej można było ujrzeć razem podczas branżowych imprez. Wszyscy zastanawiali się, co naprawdę łączy tę dwójkę za zamkniętymi drzwiami. "Joanna pragnęła miłości. Zaufała Jerzemu. Myślała, że to wrażliwy człowiek, który nie zrobi jej krzywdy" — mówiła osoba z bliskiego otoczenia młodej redaktorki. w rozmowie z Na Żywo. Niestety szybko okazało się, że ich wizje wspólnej rzeczywistości zupełnie się nie pokrywały... Joanna Racewicz i Jerzy Pilch, Warszawa 5.10.2003 Joanna Racewicz i Jerzy Pilch: łączył ich gorący romans, podzieliły oczekiwania Joanna Racewicz, skupiona na prężnie rozwijającej się karierze, pragnęła równocześnie stabilizacji i własnej rodziny. Jej partner miał jednak zupełnie inne oczekiwania od życia i nawet pod wpływem uroku ukochanej nie zamierzał podjąć walki z własnymi demonami. W jednym ze swoich felietonów pisał wprost: "Jestem wszetecznikiem. Dlaczego każdej nowo poznanej kobiecie obiecuję wspólne życie? Dlaczego, choć wiem, że kłamię, wyobrażam sobie, że mówię prawdę?" Ponoć dziennikarka miała do siebie ogromny żal. Obwiniała się za własną naiwność oraz fakt, że tak łatwo dała się omamić dwadzieścia lat starszemu mężczyźnie. Uczucie między nimi powoli zaczęło się wypalać. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Do końca żałował, że nie został ojcem. Całe życie poświęcił pomocy potrzebującym dzieciom Gwiazda TVP podjęła wówczas trudną decyzję o rozstaniu, nie chcąc tkwić dłużej w relacji bez przyszłości. Jednak, jak donoszą media, udało im się do końca pozostać w całkiem przyjaznych relacjach. A gdy 29 maja 2020 roku gruchnęła wieść o śmierci pisarza, jego miłość sprzed lat pożegnała go wymownym wpisem oraz czarnym sercem w mediach społecznościowych... Joanna Racewicz i Jerzy Pilch, Warszawa, 23.09.2003 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgEbF9ZR-c3c8ab0.jpg" width="2406" height="1600" alt="WARSZAWA, 23.09.2003 W 64. urodziny Janusza Gajosa w Warszawie odby³a siê promocja ksi¹¿ki El¿biety Baniewicz "Janusz Gajos.Nie graæ siebie". Jest to pierwsza biografia tego tak popularnego aktora, zilustrowana ogromn¹ iloci¹ zdjêæ , równie¿ autorstwa samego artysty Nz: Jerzy Pilch i Joanna Racewicz PAP/Jacek Turczyk jt/bp" title="Jerzy Pilch Joanna Racewicz" />
Dzieliło ich 20 lat, ten romans wywołał burzę. Sekret relacji Małgorzaty Kożuchowskiej i Jerzego Pilcha
Śmiało można powiedzieć, że jest jedną z najpopularniejszych i najbardziej lubianych polskich aktorek. Małgorzata Kożuchowska może poszczycić się ogromnym dorobkiem artystycznym i wieloma wspaniałymi kreacjami aktorskimi. Zawsze jednak starała się bardzo chronić swoje życie prywatne. Nic dziwnego, że pogłoski o romansie artystki ze starszym o niemal dwadzieścia lat Jerzym Pilchem wywołały prawdziwą burzę... Małgorzata Kożuchowska: kariera, życie prywatne Wszyscy fani Małgorzaty Kożuchowskiej doskonale pamiętają jej rolę w filmie „Kiler” z 1997 roku, w którym zagrała między innymi u boku Cezarego Pazury oraz Katarzyny Figury. Produkcja była dla młodziutkiej aktorki przepustką do wielkiej kariery. Z czasem wcieliła się w rolę Hanny Mostowiak w serialu „M jak miłość”, co także przysporzyło jej spore grono fanów. Jeszcze większą sympatię wzbudziła grając Natalię Boską w serialu „Rodzinka.pl”, a dzisiaj śmiało można powiedzieć, że Małgorzata Kożuchowska jest jedną z najpopularniejszych polskich aktorek, z niezwykle bogatym dorobkiem artystycznym. Aktorka bardzo chroni prywatność i niechętnie dzieli się szczegółami ze swojego życia z mediami. Obecnie jest w szczęśliwym związku małżeńskim z dziennikarzem, byłym pracownikiem TVP, a obecnie właścicielem firmy ochroniarskiej, Bartłomiejem Wróblewskim. Zakochani w 2014 roku doczekali się synka, Franciszka. Przed laty jednak wielką medialną burzę wywołały doniesienia o romansie Małgorzaty Kożuchowskiej ze starszym niemal o dwadzieścia lat pisarzem Jerzym Pilchem... Czytaj też: Po rozwodzie zniknęła, dziś powraca w wielkim stylu. Rewolucja w życiu Joanny Liszowskiej Małgorzata Kożuchowska, Jerzy Pilch, premiera filmu "Wtorek", 2002 rok Małgorzata Kożuchowska i Jerzy Pilch – co ich łączyło? Wielka popularność Małgorzaty Kożuchowskiej sprawiła, że jej rzekomy romans ze słynnym pisarzem był jednym z najbardziej szokujących tematów w mediach. Jerzy Pilch był związany między innymi z „Polityką” i „Tygodnikiem Powszechnym”, był także autorem tomiku poezji „Wyznania twórcy pokątnej literatury erotycznej” oraz książek, między innymi „Bezpowrotnie utracona leworęczność”, „Tysiąc spokojnych miast” czy „Pod Mocnym Aniołem”. Za tę ostatnią otrzymał w 2001 roku prestiżową Nagrodę Literacką Nike. Po raz pierwszy pogłoski o rzekomym romansie Małgorzaty Kożuchowskiej i Jerzego Pilcha pojawiły się w 2004 roku. „Wielkie zdziwienie ogarnęło środowisko aktorskie, gdy wyszło na jaw, że uroczą aktorkę coraz częściej widuje się w towarzystwie Jerzego Pilcha. A to trzymając się za ręce spacerują po mieście, razem robią zakupy, a to razem stoją w długiej kolejce w pralni w warszawskiej Galerii Mokotów, prowadząc głośną rozmowę z której jasno wynika, że łączy ich nie tylko chęć oddania bielizny do czyszczenia”, relacjonował Onet. Słowa Jerzego Pilcha jeszcze bardziej podsyciły wówczas domysły wokół tej relacji. „Nie potwierdzam i nie zaprzeczam”, mówił pisarz. Jednak niedługo po tym, gdy medialna burza ucichła, ożenił się z Kingą, która bardzo chroniła swoją prywatność i nie wypowiadała się publicznie. Pewne jest jednak, że żona Jerzego Pilcha opiekowała się nim do samego końca... Pisarz zmarł 29 maja 2020 roku. Zobacz także: Żyła w ciągłym strachu i niepewności. Katarzyna Figura mówi, że wybaczyła byłemu mężowi Małgorzata Kożuchowska, Jerzy Pilch, premiera filmu "Wtorek", 2002 rok
Jerzy Pilch toczył zaciętą walkę z chorobą. Gdyby nie ona, wciąż byłby w szponach nałogu
Jerzy Pilch zmarł dwa lata temu temu w wieku 68 lat. Tak walczył z Parkinsonem...
W tym roku minęła druga rocznica śmierci Jerzego Pilcha. O śmierci wybitnego polskiego pisarza, laureata Literackiej Nagrody Nike poinformowała jego żona, Kinga Pilch. Jerzy Pilch zmarł w piątkowe popołudnie, 29 maja 2020 roku. W sierpniu tego roku skończyłby 70 lat. „Do ostatnich chwil życia był świadomy. Był ciepłym, czułym człowiekiem. Kochał życie, nie był samotnikiem, jak próbowano go przedstawiać”, powiedziała w rozmowie z Gazetą Wyborczą żona Jerzego Pilcha, Kinga Pilch. Artysta przez ostatnie lata zmagał się z Parkinsonem. Choć toczył z chorobą zaciętą walkę, w jednym z wywiadów przyznał, że gdyby nie ona, wciąż byłby „w szponach nałogu”. Jerzy Pilch o walce z chorobą Parkinsona Do tego, że cierpi na chorobę Parkinsona Jerzy Pilch przyznał się w 2012 roku. Krótko po tym gościł na łamach magazynu Viva!. W wyjątkowej sesji czytelnicy mogli również zobaczyć jego pracownię, pełną książek i różnym woluminów. „Rok temu miałem problem, żeby gacie na tyłek wciągnąć, tak mi się ręce trzęsły. Nie mogłem zapiąć guzików w koszuli, zakręcenie butelki było niemożliwe, bo ręka mi latała. A dziś już mogę. Tylko że mówienie przychodzi mi z wielkim trudem. Chociaż przed zabiegiem lekarze mówili, że to się cofnie”, powiedział Elżbiecie Pawełek. Operacja, którą wówczas przeszedł, polegała na głębokiej stymulacji mózgu. Jak sam przyznał: „Stałem już pod ścianą: farmakologia nie działała, rehabilitacja nie wchodziła w grę, szansą był tylko zabieg, który zresztą wyobrażałem sobie inaczej. Że z powrotem będę miał 20 lat i uzdrowi mnie całkowicie prąd, który przeze mnie przepuszczą. Ale wciąż dygoczę, chociaż już dużo mniej niż dawniej. Jak wróci mi normalna mowa, to będę pan. Ale to nic pewnego”, powiedział. Wcześniej przed operacją przez pół roku leżał w szpitalu, niezdiagnozowany. „Przez miesiąc leżałem w szpitalu niezdiagnozowany, cenne dni mijały, wku*wienie rosło. Teraz nadrabiam. Wózek pojawił się szybko i niepostrzeżenie. Dwa przednie małe koła, dwa duże tylne. Regulacja oparcia. W zasadzie stał się częścią ciała. Przyjęliśmy go z przychylnością, po wielu miesiącach pozwolił na wyjście z domu”, opisywał w swoim felietonie dla Polityki. „Z czystym sumieniem mogę powiedzieć: otarłem się o śmierć. Dziękuję bardzo, lepiej mi się żyło bez tej wiedzy”, dodał w wywiadzie dla Wprost. Jerzy Pilch, 1994 r. W 2016 roku ukazała się biografia Jerzego Pilcha autorstwa Katarzyny Kubisiowskiej Pilch w sensie ścisłym. Biografia. W tym samym czasie ukazała się jeszcze jedna publikacja o artyście - Zawsze nie ma nigdy. Jerzy Pilch w rozmowach z Eweliną Pietrowiak, w której pisarz przyznał: „Otóż gdyby nie choroba, to najprawdopodobniej, a może nawet – dajmy sobie spokój z prawdopodobieństwem, bo na pewno – ja dalej byłbym w szponach nałogu. Co pewien czas bym się w to zanurzał, tak jak się zanurzałem, z coraz gorszymi skutkami. Prawdopodobieństwo, że prędzej czy później znaleziono by mnie martwego, było wielkie. Pan Bóg, jeśli oddać sprawę w Jego ręce, przyglądał się mojemu przypadkowi i mówił tak: >>Jedyną rzeczą, która może mu trochę pomóc, jest Parkinson. Bo na Parkinsona będzie chorował dłużej Zobacz: „Biurko setki razy przestawiałem”. To tu powstawały największe dzieła Jerzego Pilcha Otwarcie mówił, że choroba zmieniła jego poglądy na życie: „Zaczynam rozumieć, przepraszam za wyrażenie, cudowność świata. Kompletną niepowtarzalność i jedyność życia raz danego. Dawniej gdyby Cracovia przegrała z Legią, byłbym chory przez tydzień. A wczoraj myślę: przegrali, ale grali nieźle. Z drugiej strony, pojawiło się nowe zjawisko, czyli złe samopoczucie, że tak nazwiemy chorobę, i to mi trochę komplikuje ten zachwyt”, wyznał w rozmowie z Aleksandrą Krzyżaniak-Gumowską dla Newsweeka. Zaczynam rozumieć, przepraszam za wyrażenie, cudowność świata Jerzy Pilch nie ukrywał, że coraz częściej myślał o śmierci. Przyznał, że ten strach pierwszy raz poczuł między 50. a 60. urodzinami: „To jest trochę tak, jakby się wiedziało, że z bardzo daleka po ciebie idą, ale ich nie widać ani nie słychać. W pewnym momencie słychać kroki i słychać, jak śpiewają, a potem już ich widać. Na razie są jeszcze bardzo daleko, bo na przeciwległym stoku, ale ty już ich widzisz, już ich słyszysz”, mówił. Zobacz także: Pozostała z nim do samego końca... Kim jest żona Jerzego Pilcha? W rozmowie z Magdą Mołek dla Dzień Dobry TVN powiedział wprost, dlaczego zdecydował się otwarcie mówić o swojej chorobie: „Wybrałem tę stronę, która opowiada, a nie milczy. Tak zrobiłem ze sprawą alkoholizmu (..). Przychodzi dolegliwość, patrzę na to tak jak patrzę na to wszystko w życiu, czyli na przydatności literackiej. Jest przydatne - piszę”. W ostatnich dniach życia Jerzy Pilch miał problemy z ciśnieniem. Niestety 29 maja 2020 roku, poinformowano o jego śmierci.
Pozostała z nim do samego końca... Kim jest żona Jerzego Pilcha?
„Kiedyś myślałem, że można żyć bez miłości, ale takie życie jest trudne”
Wybitny polski pisarz i publicysta zmarł 29 maja 2020 roku w swoim domu w Kielcach. Gdyby żył, w tym roku obchodziłby swoje 69. urodziny. U jego boku do samego końca wiernie trwała ukochana żona Kinga. Zobacz też: Toczył zaciętą walkę z chorobą Parkinsona, ale gdyby nie ona, wciąż byłby w szponach nałogu View Ediplayer on the source website Jerzy Pilch żona - kim jest Kinga Strzelecka Publicysta, dramaturg, scenarzysta, laureat najważniejszych nagród literackich, w tym Nike. Jeden z najważniejszych współczesnych polskich pisarzy skończyłby w tym roku 69 lat. Od 2012 roku Jerzy Pilch chorował na Parkinsona. W ostatnim czasie jego stan znacząco się pogorszył. Jerzy Pilch poruszał się na wózku inwalidzkim. Miał także problemy z ciśnieniem. Zmarł w swoim domu w Kielcach, w piątkowe popołudnie. O śmierci pisarza poinformowała jego żona, Kinga Pilch. „Do ostatnich chwil życia był świadomy. Był ciepłym, czułym człowiekiem. Kochał życie, nie był samotnikiem, jak próbowano go przedstawiać”, powiedziała w rozmowie z Gazetą Wyborczą żona pisarza, Kinga. Choć toczył z chorobą zaciętą walkę, w jednym z wywiadów przyznał, że gdyby nie ona, wciąż byłby „w szponach nałogu”: „Otóż gdyby nie choroba, to najprawdopodobniej, a może nawet – dajmy sobie spokój z prawdopodobieństwem, bo na pewno – ja dalej byłbym w szponach nałogu. Co pewien czas bym się w to zanurzał, tak jak się zanurzałem, z coraz gorszymi skutkami. Prawdopodobieństwo, że prędzej czy później znaleziono by mnie martwego, było wielkie. Pan Bóg, jeśli oddać sprawę w Jego ręce, przyglądał się mojemu przypadkowi i mówił tak: >>Jedyną rzeczą, która może mu trochę pomóc, jest Parkinson. Bo na Parkinsona będzie chorował dłużejZawsze nie ma nigdy. Jerzy Pilch w rozmowach z Eweliną Pietrowiak. Był ciepłym, czułym człowiekiem. Kochał życie Dokładna przyczyna śmierci pisarza nie została podana do wiadomości publicznej, ale w mediach pojawiła się jednak informacja, że pisarz miał w ostatnich dniach problemy z ciśnieniem. Jego śmierć potwierdziła w rozmowie z Gazetą Wyborczą żona Kinga Strzelecka. O życiu prywatnym pisarza jednak niewiele wiadomo. Pisarz starał się chronić swoją prywatność. Wiadomo jedynie, że przed laty związany był z dziennikarką, Joanną Racewicz. Ostatnie lata życia spędził jednak u boku Kingi Strzeleckiej. Niestety, próżno szukać w sieci informacji na jej temat. Żona Jerzego Pilcha w grudniu 2019 roku pokazała się jednak u jego boku podczas sesji zdjęciowej dla tygodnika Polityka. Artysta udzielił wówczas wywiadu na temat życia na wózku inwalidzkim. Wiadomo jedynie, że żona Jerzego Pilcha trwała u jego boku do końca. Wraz z mężem przeprowadziła się z Warszawy do Kielc, gdzie Jerzy Pilch spędził ostatnie lata życia. Jerzy Pilch nie ukrywał, że zajmuje ważne miejsce w jego życiu. Zapytany oto, czy można żyć bez miłości, wyznał wprost: „Nie. Chociaż dawniej sądziłem, że tak, ale po latach zmieniamy poglądy. Życie bez kogoś bliskiego, kto siedzi obok, jest trudne. Kiedyś wydawnictwo przysłało mi książkę i okazało się, że nie ma nikogo, z kim mógłbym o niej porozmawiać, pomyślałem: piekło jest na ziemi”, mówił Elżbiecie Pawełek dla magazynu VIVA!
Jerzy Pilch skończyłby dziś 68 lat. Tak mówił VIVIE! o kobietach, alkoholizmie i chorobie
Jerzy Pilch, genialny scenarzysta i pisarz, zmarł 29 maja 2020 roku. Odszedł w piątek po południu w swoim domu w Kielcach. To on publicznie przyznał się do alkoholizmu i otwarcie mówił o walce z chorobą Parkinsona. M.in. tych problemów dotyczyła pierwsza biograficzna książka o laureacie Paszportu „Polityki” i Literackiej Nagrody „Nike”, która ukazała się na rynku jesienią 2016 roku. Jerzy Pilch - dziś skończyłby 68 lat Jerzy Pilch zmarł w swoim domu w Kielcach w piątek 29 maja 2020 roku po południu. „Od kilku dni miał problemy z ciśnieniem”, podawała Gazeta.pl. Dziś obchodziłby swoje 68. urodziny. „Do ostatnich chwil życia był świadomy. Był ciepłym, czułym człowiekiem. Kochał życia, nie był samotnikiem, jak próbowano go przedstawiać’, powiedziała w rozmowie z portalem żona pisarza, Kinga. Jerzy Pilch przyszedł na świat w Wiśle w 1952 roku. Do jego najgłośniejszych dzieł należą „Spis cudzołożnic”, „Pod mocnym Aniołem” (za którą w 2001 roku otrzymał nagrodę Nike), „Rozpacz z powodu utraty furmanki” oraz „Wiele demonów”. Jerzy Pilch zmagał się z chorobą Parkinsona. Przyznał się do alkoholizmu W 2012 r. przyznał on, że cierpi na chorobę Parkinsona. To nieuleczalne schorzenie obecne jest również w jego twórczości. Krótko po tym wyznaniu gościł na łamach „VIVY!”. W wyjątkowej sesji czytelnicy mogli również zobaczyć jego pracownię, pełną książek i różnym woluminów. Kiedyś myślał, że trafił do krainy nieśmiertelnych. A Bóg sprawiał, że wygrywał i był zwycięski. „VIVIE!” powiedział, że życie to złudzenie wieczności. Po operacji mózgu walczy z drżeniem rąk, z trudem mówi i pisze. „Ale się nie poddaję!”, deklarował Jerzy Pilch, jeden z najwspanialszych współczesnych pisarzy, w poruszającej rozmowie z Elżbietą Pawełek. 12 października 2016 r. na rynku ukazała się pierwsza biografia Jerzego Pilcha, napisana przez Katarzynę Kubisiowską. Jak podkreślała w wywiadach autorka, miała na jej napisanie dwa lata. Gdy bohater dowiedział się o tym, skomentował ten fakt zdaniem, że w takim razie wydawnictwo liczy, że umrze on, zanim książka ukaże się na rynku. Dzieło nosi tytuł „Pilch w sensie ścisłym”. Jak przyznawała wówczas autorka, była to dla niej o tyle szczególna pozycja, że bohater wciąż żył w momencie publikacji. Co więcej, jest ojcem chrzestnym jej dziecka. Co Jerzy Pilch mówił w rozmowie z „Vivą!”? Czego się boi? Jak zmaga się z chorobą? Przeczytasz poniżej.
Zakażenia koronawirusem na pogrzebie Jerzego Pilcha. Wśród gości wielu ludzi kultury...
Pożegnanie mistrza nowym ogniskiem choroby?
Kilkadziesiąt osób żegnało 4 czerwca w Kielcach pisarza, publicystę i scenarzystę Jerzego Pilcha. Wśród zaproszonych gości poza bliskimi mistrza było wiele osób ze świata kultury - Grzegorz Turnau, Michał Probierz, Jan Nowicki, Andrzej Grabowski i inni. Kilka dni temu Wirtualna Polska podała jako pierwsza, że wśród żałobników doszło do przynajmniej kilku zakażeń koronawirusem. Koronawirus na pogrzebie Jerzego Pilcha – szczegóły. Opinia sanepidu Po ostatnim pożegnaniu pisarza, według informacji WP, kilka osób zgłosiło się do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Kielcach z podejrzeniami koronawirusa. U jednej z nich oficjalnie potwierdzono zakażenie COVID-19. W grupie osób, które były obecne na pogrzebie byli jednak też przyjaciele publicysty spoza Kielc. Kilka z nich zrobiło sobie test na koronawirusa prywatnie – przynajmniej u jednej osoby z Warszawy wykryto zakażenie. Nie wiadomo, czy wśród zarażonych COVID-19 jest ktoś ze środowiska pisarzy, aktorów, dziennikarzy… Temu, że i on padł ofiarą zakażenia zaprzeczył na razie Andrzej Grabowski. „Minęły dwa tygodnie, czuję się dobrze. Ale nikt się z nikim nie całował, nie podawaliśmy sobie ręki na powitanie. Na pogrzebie nie było też zbyt wielu osób”, powiedział WP aktor. Warto jednak zaznaczyć, że według redakcji Wirtualnej Polski krzesła w kościele były ustawione bardzo blisko siebie, a osoby, które wyszły ze świątyni i pojechały na cmentarz zdjęły maseczki. Nie wiadomo też, jak wyglądało konsolacja. Ponieważ nie są znane dokładne statystyki zarażeń COVID-19 na pogrzebie Jerzego Pilcha, wiele osób zastanawia się, jak bardzo sytuacja jest poważna i czy to wydarzenie można uznać za nowe ognisko epidemii. Sanepid, choć od razu nie zebrał danych na temat tego, kto jeszcze był na pogrzebie, utrzymuje, że nie ma się czym martwić. „Do nas oficjalnie nic w tej sprawie nie wpłynęło. Natomiast i tak będziemy tę sytuację zgłębiać. Od pogrzebu minęło jednak już 14 dni, tak że jest już trochę późno”, podsumował dyrektor Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Kielcach Jarosław Ciura. O rozwagę apeluję też Zygmunt Miłoszewski, który miał ostatnio kontakt z jednym z uczestników pogrzebu laureata Literackiej Nagrody Nike. Pisarz będzie prawdopodobnie musiał przejść kwarantannę, przez co nie wie, jak zagłosuje w wyborach prezydenckich… „Dowiedziałem się, że osoba, z którą spędziłem w niedzielę kilka godzin na sympatycznej rozmowie w zamkniętym pomieszczeniu (Kumpel Wirusolog: idealne warunki transmisji) i która była obecna na pogrzebie Jerzego Pilcha - które to wydarzenie okazało się być w ramach ostatniego żartu Wielkiego Złośliwca ogniskiem pandemii - jest chora na Covid-19”, napisał autor wielu popularnych książek i dodał, dlaczego o tym pisze. „Osoba ta nie miała i nie ma absolutnie żadnych objawów. Chciałbym, żeby to wybrzmiało: fakt, że nikt na nas nie nakichał nie oznacza, że nie należy zachowywać ostrożności. Kumpel Wirusolog: powiedz ludziom, żeby nosili, ku*wa, te maseczki! Mówię”, zaapelował na Facebooku Zygmunt Miłoszewski. Sprawa będzie dalej badana. Czekamy na kolejne informacje. Dzień 1 Pytacie: czego dzień pierwszy? Otóż dowiedziałem się, że osoba, z którą spędziłem w niedzielę kilka godzin na... Opublikowany przez Zygmunt Miłoszewski Środa, 17 czerwca 2020
Podano szczegóły pogrzebu Jerzego Pilcha. Kiedy odbędzie się ostatnie pożegnanie pisarza?
Uroczystość będzie miała skromny charakter
Jak przekazali bliscy Jerzego Pilcha w rozmowie z Polityką, zgodnie z ostatnią wolą pisarza, spocznie on w Kielcach. Uroczystość będzie miała charakter rodzinny i odbędzie się 4 czerwca o godzinie 13. Wybitny autor powieści i laureat najważniejszych nagród literackich nie chciał być żegnany z wielką celebrą. Więcej szczegółów poniżej. Pogrzeb Jerzego Pilcha w Kielcach O śmierci wybitnego polskiego pisarza, laureata Literackiej Nagrody Nike Jerzego Pilcha poinformowała jego żona, Kinga Pilch. Jerzy Pilch zmarł w piątkowe popołudnie. W sierpniu tego roku skończyłby 68 lat. „Do ostatnich chwil życia był świadomy. Był ciepłym, czułym człowiekiem. Kochał życie, nie był samotnikiem, jak próbowano go przedstawiać”, powiedziała w rozmowie z Gazetą Wyborczą żona Jerzego Pilcha, Kinga Pilch. Artysta przez ostatnie lata zmagał się z Parkinsonem. Choć toczył z chorobą zaciętą walkę, w jednym z wywiadów przyznał, że gdyby nie ona, wciąż byłby „w szponach nałogu”: „Wybrałem tę stronę, która opowiada, a nie milczy. Tak zrobiłem ze sprawą alkoholizmu (..). Przychodzi dolegliwość, patrzę na to tak jak patrzę na to wszystko w życiu, czyli na przydatności literackiej. Jest przydatne - piszę”, mówił w rozmowie z Magdą Mołek dla Dzień Dobry TVN. Jerzy Pilch nie ukrywał, że coraz częściej myślał o śmierci. Przyznał, że ten strach pierwszy raz poczuł między 50. a 60. urodzinami: „To jest trochę tak, jakby się wiedziało, że z bardzo daleka po ciebie idą, ale ich nie widać ani nie słychać. W pewnym momencie słychać kroki i słychać, jak śpiewają, a potem już ich widać. Na razie są jeszcze bardzo daleko, bo na przeciwległym stoku, ale ty już ich widzisz, już ich słyszysz”, wyznał. W piątek 29 maja 2020 roku poinformowano o jego śmierci. Jerzy Pilch zmarł w swoim domu w Kielcach. Miał 68 lat. Do jego najgłośniejszych dzieł należą „Spis cudzołożnic”, „Pod mocnym Aniołem” (za którą w 2001 roku otrzymał nagrodę Nike), „Rozpacz z powodu utraty furmanki” oraz „Wiele demonów”. „Książek nie czyta się po to, aby je pamiętać. Książki czyta się po to, aby je zapominać, zapomina się je zaś po to, by móc znów je czytać”, mawiał. Jerzy Pilch miał przed śmiercią problemy z ciśnieniem. Przez wiele lat zmagał się z chorobą Parkinsona. Umarł w swoim domu w Kielcach. „W tym mieście odbędzie się pogrzeb”, podała redakcja tygodnika Polityka, z którą Pilch był długo związany. Zgodnie z wolą zmarłego pogrzeb będzie miał charakter rodzinny. Jerzy Pilch nie chciał wielkiej celebry. Żona artysty, Kinga Strzelecka, przekazała mediom, że pogrzeb odbędzie się 4.06 o 13:00 w Kościele Ewangelicko-Augsburskim w Kielcach. Pogrzeb z kolei będzie miał miejsce na kieleckim Cmentarzu Komunlanym.
„Biurko setki razy przestawiałem”. To tu powstawały największe dzieła Jerzego Pilcha
Pisarz pokazał nam, jak wygląda jego azyl
Śmierć Jerzego Pilcha wstrząsnęła fanami jego twórczości. Smutną wiadomość w rozmowie z Gazetą Wyborczą potwierdziła żona pisarza. „Do ostatnich chwil życia był świadomy. Był ciepłym, czułym człowiekiem. Kochał życia, nie był samotnikiem, jak próbowano go przedstawiać”, powiedziała. Jerzy Pilch przyszedł na świat w Wiśle w 1952 roku. Zmarł w swoim domu w Kielcach w piątek 29 maja 2020 roku po południu. „Od kilku dni miał problemy z ciśnieniem”, podaje Gazeta.pl. Miał 68 lat. Do jego najgłośniejszych dzieł należą „Spis cudzołożnic”, „Pod mocnym Aniołem” (za którą w 2001 roku otrzymał nagrodę Nike), „Rozpacz z powodu utraty furmanki” oraz „Wiele demonów”. W 2012 roku artysta przyznał, że cierpi na Parkinsona. Chwilę później wziął udział w wyjątkowej sesji dla magazynu VIVA!. Pisarz pokazał nam, jak wygląda miejsce, w którym powstają jego wielkie dzieła. Czytelnicy magazynu mogli zobaczyć m.in. pracownię Pilcha, pełną książek i różnym woluminów. Przypominamy tę niezwykła sesję zdjęciową, którą opatrzyliśmy najbardziej znanymi cytatami Jerzego Pilcha.
Jerzy Pilch żałuje, że mówił publicznie o chorobie
Na rynku właśnie ukazała się najnowsza powieść Jerzego Pilcha Żywego ducha. Pisarz udzielił z tej okazji licznych wywiadów, w których opowiedział nie tylko o swoim dziele, ale również zdradził, jak obecnie wygląda jego życie. Jerzy Pilch o chorobie Jerzy Pilch nigdy nie krył swojego uzależnienia od alkoholu, a winę za to ponoszą okoliczności życiowe. „Nie lubiłem i nie lubię pijaków, ale oczywiście każdemu to, na czym mu najmniej zależy. Okoliczności życiowe zmusiły mnie do nadużywania napojów wyskokowych. Niechętnie do tego wracam. Czułem ciągle wewnętrzną potrzebę oddalenia się, a nie zanurzenia w tym wszystkim”, wyznał pisarz w rozmowie z gazetą.pl. Kilka lat temu Pilch publicznie przyznał, że ma parkinsona, a najbardziej pomaga mu marihuana. W rozmowie z Renatą Kim dla tygodnika Newsweek Jerzy Pilch ucinał rozmowy na temat choroby. „Uprzedzono mnie, że nie chcesz rozmawiać o swojej chorobie. Ale znamy się tak długo, że mam nadzieję, że coś mi powiesz’’, dopytywała dziennikarka. Autor żałuje, że w poprzednich wywiadach opowiedział o parkinsonie. „Mam cały szereg ciekawszych rzeczy do opowiedzenia, a poza tym ten temat wałkowałem od lat i to był błąd’’, wyznał Pilch. „Dlaczego?’’, drążyła dziennikarka Newsweeka. „Bardzo sprytnie mnie podchodzisz, ale wybacz — odmówię odpowiedzi’’, skwitował pisarz. Kiedy dziennikarka zapytała Jerzego Pilcha, czy szaleje na mieście, odpowiedź była natychmiastowa. Szaleję na mieście? To nie ja. Ja nawet w czasach największych moich wzlotów siedziałem w domu. Może z Marianem Stalą im się pomyliło? A swoją drogą środowisko literackie jest nie do zabicia, będzie zawsze produkować różne złośliwości. Wiadomo, to kraj, w którym sukcesu się nie wybacza’’, wyznał autor.
Jerzy Pilch: „Marihuana mnie uspokaja i wycisza, ale nie napisałem linijki po pijanemu’’
Na mój aktualny stan bardzo dobrze robi marihuana. Uspokaja mnie i wycisza. Pomaga mi w szerokim sensie. Głowa jest gdzie indziej. Pierwszy raz zapaliłem w chorobie. I było mi dobrze, przesiedziałem tak kilka dni, rano tylko wychodząc po gazety w nadziei, że coś przeczytam — mówi pisarz Jerzy Pilch w wywiadzie dla weekendowego wydania gazety.pl. Jerzy Pilch o marihuanie Marihuana to dla Pilcha nie tyle sposób na odprężenie, ale też środek, który pomaga mu w zmaganiach z Parkinsonem. Autor „Jesiennych Demonów” i „Pod Mocnym Aniołem” swoje przejścia z chorobą opisał ze szczegółami w książce Dziennik. Ale, jak zaznacza pisarz w wywiadzie dla gazety.pl, innych używek nie uznaje. „Papierosy rzuciłem na zawsze. Potworna trucizna. Zapaliłem ostatnio jednego - myślałem, że mnie szlag trafi na miejscu. Kiedyś paliłem po sześćdziesiąt gauloisesów dziennie i jakoś to wytrzymywałem. Mowy nie ma, żebym do tego wrócił”, mówi. A co z alkoholem? Jerzemu Pilchowi, który zmaga się z alkoholizmem i pierwsze drżenie rąk spowodowane Parkinsonem uznał za delirium – rozmowy o wódce nie przychodzą łatwo. „Nie lubiłem i nie lubię pijaków, ale oczywiście każdemu to, na czym mu najmniej zależy. Okoliczności życiowe zmusiły mnie do nadużywania napojów wyskokowych. Niechętnie do tego wracam. Czułem ciągle wewnętrzną potrzebę oddalenia się, a nie zanurzenia w tym wszystkim”, mówi. I dodaje: „Pisać trzeba, kiedy ma się głowę zimną, a nie gorącą. Nawet najtężsi pijacy mogli pracować tylko wtedy, gdy stężenie alkoholu było najmniejsze. Ja nie napisałem linijki po pijanemu czy na kacu”. Jak wygląda życie Jerzego Pilcha? Autor jest zwolennikiem regularnej pracy. No i najlepiej pisze mu się rano: „Dla niektórych [pisarzy] była to często jedyna pora, gdy mogli pisać - bo raz, że mieli spokój, dwa, że jeszcze byli trzeźwi. Wziąłem więc tę regularność poranną z całym dobrodziejstwem inwentarza”. Przez wiele lat Pilch wstawał więc o 5 rano, wypijał kawę, wypalał papierosa i siadał do biurka. „Na trzeźwo nigdy nie zdarzyło mi się, żebym nie wstał i nie zasiadł do pisania” - opowiada. Choroba jednak zmieniła nieco tryb jego pracy. „Teraz obywam się bez dopingu, a wstaję i o trzeciej. Porządkuję bibliotekę i czekam, aż ręce przestaną mi drżeć”, mówi. Wieczory nie są dla Pilcha mniej wymagające: „Często nie mogę zasnąć. Włączam telewizor, patrzę, przysypiam. Lubię filmy dokumentalne z cyklu 07 zgłoś się albo program Zdrady, to krwawa duchowa pornografia. Jak nie mam siły czytać, a nie daję rady spać, przerzucam kanały i tak zasypiam. Ani to sen, ani odpoczynek. Masę książek przeczytałem na kacu - dzięki kacom jestem oczytany”, mówi. Jerzy Pilch: Bliscy ludzie przeszkadzają w pracy Nie stosuje wobec siebie drastycznych metod: nie wyłącza telefonu i nie wygłusza ścian. „Zależy mi na zachowaniu normalności” - mówi. Ale – jak wyjaśnia – tę normalność czuje jedynie wtedy, gdy pracuje nad książką. Po skończeniu jednej, a przed rozpoczęciem drugiej jest tzw. życie codzienne, które Pilchowi „nie odpowiada”. Przeszkadzają mu „wszelkie interwencje świata zewnętrznego”. „Jest takie powiedzenie Czesława Miłosza: "Jak w rodzinie jest pisarz, to koniec z rodziną". Coś w tym jest - ci, co przeszkadzają, są bliskimi ludźmi, którzy nie chcą przeszkadzać, ale przeszkadzają. Pisarz rodzinie też przeszkadza, bo ta jest dla niego surowcem. Bliscy pisarza nie mają z powodu jego zawodu wielkich atrakcji”, mówi Pilch.