Kwaśniewski, Szapołowska, Komorowski... Polska elita pożegnała Janusza Głowackiego
Najnowszy felieton Jerzego Iwaszkiewicza: „Zagrać upadłego aktora potrafi tylko wybitny aktor”. O teatrze i nie tylko
Jerzy Iwaszkiewicz: „Płynęliśmy przed laty w kierunku Śniardw i nagle na środku wody pojawił się człowiek, który płynął i nie płynął. „Co jest?”. „Głowa mnie boli”. Człowiek, którego na środku jeziora boli głowa, wymaga natychmiastowej pomocy, podaliśmy więc dwie butelki piwa Warszawskiego. Tak uratowaliśmy dla kultury i świata wspaniałego człowieka i jeszcze lepszego aktora – Piotra Fronczewskiego”. W poprzednim felietonie Jerzego Iwaszkiewicza mogliśmy poczytać czytelnictwie i motoryzacji. Tym razem napisał o żeglarstwie, teatrze i malarstwie abstrakcyjnym. Jerzy Iwaszkiewicz – dziennikarz, felietonista, bywalec. Zapalony narciarz i żeglarz. Autor książek „Piegi na katar” i „Kot w pralce. Salony Jerzego Iwaszkiewicza”. Dla VIVY! komentuje bieżące wydarzenia. Zaczął się sezon żeglarski. W Wiosce Żeglarskiej w Mikołajkach nowe tarasy, nowe jachty, a także świetna golonka i zdarza się, że przywożą na środek jeziora. Proboszcz Andrzej Bryk wraz z sekretarzem generalnym Polskiego Związku Żeglarskiego Zbigniewem Stosio poświęcili piękne jachty Maxus 33 RS. Jedenaście metrów po pokładzie. 12–14 sierpnia odbędą się w Mikołajkach tradycyjne Żeglarskie Mistrzostwa Polski Dziennikarzy, 23. już z kolei. W ubiegłym roku VIVA! z Waszym felietonistą jako sternikiem zajęła drugie miejsce. W Mikołajkach zawsze zresztą coś się dzieje. Płynęliśmy otóż przed laty w kierunku Śniardw Jeziorem Mikołajskim i nagle na środku wody pojawił się człowiek, który płynął i nie płynął. Ciężko mu szło. Podpłynęliśmy. „Co jest?”. „Głowa mnie boli”. Tak było. Ani słowa więcej. Kiedyś już o tym pisaliśmy, ale warto powtórzyć. Człowiek, którego na środku jeziora boli głowa, wymaga natychmiastowej pomocy, podaliśmy więc dwie butelki piwa Warszawskiego. Okocimia jeszcze nie było, były to w ogóle czasy, kiedy żeglarze stali po piwo z kanistrami w ręku, zupełnie jak po benzynę. Podaliśmy, wypił, głową potrząsnął i od razu ożył. Tak uratowaliśmy dla kultury i świata wspaniałego człowieka i jeszcze lepszego aktora – Piotra Fronczewskiego. To był on. Telewizja nadała ostatnio sztukę Tankreda Dorsta „Ja, Feuerbach” z teatru Ateneum z Piotrem Fronczewskim w roli głównej i to też było niezwykłe. Przeszło dwie godziny na scenie, gra starego aktora, który szuka miejsca w życiu. Rozpacz, szaleństwo i namiętność. Zagrać upadłego aktora potrafi tylko wybitny aktor. Fronczewski to sztuka. Jak wychodzi na scenę, to zawsze robi się cisza. Piotr Fronczewski na premierze książki Jerzego Iwaszkiewicza "Kot w pralce". Nie wypada pisać za dobrze, ale napisać trzeba, że już 14 lat grają też w Ateneum francuską sztukę Francisa Vebera „Kolacja dla głupca”, też z Piotrem Fronczewskim w roli głównej, i jest to ciągle cudowna zabawa. Grali ostatnio 850. przedstawienie, może jest to nawet rekord świata, nie słychać, aby obecnie ktoś grał dłużej, i też zawsze jest komplet. Zaczynali z Wojciechem Pszoniakiem, grają od lat z Krzysztofem Tyńcem i ludzie się cieszą zupełnie tak, jakby nie było posła Macierewicza. Kiedy wypływamy teraz z Mikołajek w kierunku na Śniardwy, to zawsze na wszelki wypadek mamy na pokładzie dwie dobrze zamrożone stosowne butelki, piwa bezalkoholowego oczywiście. Fronczewski może nie wypływa już tak daleko, ale na pewno się przydadzą. Tak się jakoś dziś składa, ale będzie jeszcze o wielkiej sztuce. W galerii Fundacji Rodziny Staraków otwarto wystawę malarstwa Henryka Stażewskiego. Niezwykła sztuka. Abstrakcje geometryczne. Kolor i wyobraźnia. Stażewski palił fajkę i znany jest na świecie między innymi w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Tate Gallery w Londynie i w Paryżu. „Dzieło sztuki – pisał – nie powinno niczego dekorować, powinno wtopić się w otoczenie”. Wernisaże u Staraków weszły już do tradycji. W serii Spectra Art Space Masters pokazywano dzieła Tadeusza Kantora, Wojciecha Fangora, Andrzeja Wróblewskiego, Romana Opałki, a teraz Stażewskiego. Ludzie z zagranic przyjechali zobaczyć. Wytworna jak zwykle Elżbieta Gawroński z Rzymu, piękna Jola Lipski z Paryża i Władek Dadas z Londynu. Obecni byli też Wojciech Pszoniak, słynny Andrzej Pągowski w nowej, za wąskiej marynarce, ale takie zaczynają być modne, profesor Witold Rużyłło, Andrzej Mleczko, a także pozostałych 300 osób. Tradycyjnie podano placki ziemniaczane z grzybami, też świetne. Widziany był też w szarym wiosennym garniturze Bogusław Linda, który gra główną rolę w nowym filmie Andrzeja Wajdy „Powidoki”. Premiera we wrześniu. Zapowiada się duży film o wolności sztuki i wolności w ogóle. Linda gra rolę malarza Władysława Strzemińskiego, przyjaciela Stażewskiego. Wajda notabene zawsze trafia. Znowu zrobił film o wolności. Bogusław Linda na wernisażu wystawy Henryka Stażewskiego. Otrzymaliśmy też list. „Czytam Pana felietony w VIVIE! – pisze Andrzej Idon Wojciechowski z Łodzi – i doszedłem do przekonania, że największym moim marzeniem byłoby napisanie do Pana listu, który to list zamieściłby Pan jako felieton. Myśl powstała, kiedy zobaczyłem w Łodzi małego chłopczyka, chorego, którego marzeniem było poprowadzić tramwaj. Zrobili mu tę frajdę. Piszę więc jako mający pragnienie, aby przejechać się tramwajem”. Tak się zaczyna, dalej też jest ciekawie: „Czasy były dawne. Podobnie jak teraz był maj i wiosna. Barbara Hoff, młoda, piękna projektantka mody, marzyła, aby zostać reżyserem filmowym. Janusz Majewski, Andrzej Trzos-Rastawiecki i Roman Polański byli już w szkole filmowej. Nawet Janusz Morgenstern już był i poznawało się go po tym, że na bale przychodził z piękną Krysią oraz jej koleżanką Elżbietą Kępińską. Jak sobie przypominam, to grali na balach dobrze już umocowani na scenie jazzowej Melomani z Matuszkiewiczem, Sobocińskim i Trzaskowskim. Kazio Kutz zabraniał młodym ZMP-owcom tańczenia amerykańskich standardów. Wystaw Pan sobie, Panie Jerzy, że na bale nie przychodził Andrzej Wajda (z całym uszanowaniem), bo podobno się obawiał. Ale to takie gadanie, przecież w roku 1960 zrobił film »Niewinni czarodzieje«, a było to o jazzmanach... Janusz Majewski przebrał się na bal za ofiarę wypadku samochodowego – cały w bandażach, polewając się z pistoleciku na wodę czerwonym atramentem. Polański przebrał się wtedy za butelkę, ale niczego nie mógł się napić, ponieważ za wysoko wyciął sobie otwór na korek. Idąc dalej tropem Pana felietonu – jazz był zawsze na wolności. I żadne światełko w tunelu nie było nam potrzebne. Ale skoro w felietonie przytacza Pan Kisiela… W swoim czasie na koncercie u Literatów przy ulicy Krupniczej (rok chyba 1954) Melomani grali dla literatów. Byli: Mrożek, Szymborska, Jan Kamyczek i cały »Przekrój«, Kwiatkowski, Miecugow, Kisielewski i cała reszta. Kisielewski wygłosił wtedy credo, które obowiązuje do dziś. »Stary, jeśli tylko ktoś odróżnia gruszkę do lewatywy od fortepianu, to jak mu zagrają dobry jazz, to musi podskoczyć«. Żeby Pan widział, jak podskakiwała Szymborska… A Miecugow? Zawsze był dzielny podskoczyć”. Tyle list. Dziękujemy. Drukujemy. Autor studiował na wydziale produkcji w szkole filmowej i grał na trąbce w zespole Melomani z Dudusiem Matuszkiewiczem (pozdrawiamy). Duduś od czasu do czasu dalej zresztą lubi sobie dmuchnąć. Polański przebrany za butelkę to musiała być duża radość. Wydarzenie miało też miejsce w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. W sztuce Francisa Poulenca, monodramie „Głos ludzki” w reżyserii Mai Kleczewskiej śpiewała w wersji oryginalnej, po francusku, Joanna Woś. Sama jest na scenie. Trochę jakby film, trochę teatr. Rozstaje się z partnerem przez telefon. Miłość i zazdrość. Oddech wielkiej namiętności. Jest świetna. Solistka operowa wielkich lotów o głosie czyściutkim, co najmniej jak żołądkowa gorzka. Zbigniew Ziobro Rozmawialiśmy kiedyś o motoryzacji i na pytanie, jakim jeździ samochodem, odpowiedziała, że zielonym. Dodatkowo jeszcze wyzgrabniała. Opowiadała też kiedyś, gdzie chciałby zamieszkać znany śpiewak Paulos Raptis, ale jak na razie nie nadaje się to do publikacji. „Głos ludzki” w Teatrze Wielkim to pysznym głosem wyśpiewane trochę świata. Coś z życia. Urodziła się śliczna jak marzenie Maria Elżbieta Dzikowska, ma już dwa i pół miesiąca i ciągle rośnie. Babcia (nazwisko i adres znane redakcji) prosi uprzejmie, abyśmy koniecznie napisali, bo jest to bardzo ważne. Piszemy z przyjemnością. Nam też się podoba. Na zakończenie, jak zawsze, dwa, a nawet trzy słowa o polityce. Polityką się nie zajmujemy, można dostać podwójnego kleszcza, nie można wszakże pominąć, iż coraz większym zainteresowaniem cieszy się ochocza działalność ministra sprawiedliwości, prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry. Nazywany jest powszechnie Panem Zbyszkiem, a Stanisław Tym w swoich felietonach w „Polityce” pisze o nim per Dobre Serduszko. Polecamy też: Salony Jerzego Iwaszkiewicza. „Drzewa rosną 50-60 lat” - mistrz felietonu tym razem o wycinaniu puszczy. Ale nie tylko!
Najnowszy felieton Jerzego Iwaszkiewicza. Co mówić kobiecie na wiosnę? "Jak nie jesteś pewien, to mów, że schudła"
Jerzy Iwaszkiewicz: Powszechnie mówi się, że obowiązuje na rynku prawo Lema. Po pierwsze, nikt nie czyta, po drugie, jak czyta, to zapomina, a po trzecie, nawet jak przeczyta, to i tak nie zrozumie. W poprzednim felietonie Jerzy Iwaszkiewicz pisał m.in. o Puszczy Białowieskiej oraz o bazarze Różyckiego w Warszawie. Tym razem podjął tematy czytelnictwa oraz motoryzacji… Jerzy Iwaszkiewicz – dziennikarz, felietonista, bywalec. Zapalony narciarz i żeglarz. Autor książek „Piegi na katar” i „Kot w pralce. Salony Jerzego Iwaszkiewicza”. Dla VIVY! komentuje bieżące wydarzenia. Otwarto po remoncie księgarnię Wiejska 14, prawie naprzeciwko naszej redakcji. Miejsce znane w Warszawie i popularne. Anna Marszewska z księgarni twierdzi, że dużo się zmienia. Po pierwsze, nigdy nie wychodziło tyle książek, i to tak pięknie wydanych – prawie codziennie ukazuje się coś nowego, po drugie, ludzie kupują, a jak kupują, to czytają, a po trzecie, nie jest prawdą, że książka papierowa przegrywa z internetem. Na świecie pisze się już powszechnie o powrocie książki papierowej. W USA na przykład uruchomiono ostatnio 300 tradycyjnych księgarni. Jedną z najładniej wydanych ostatnio książek jest „Animalium” – leksykon zwierząt świata wydany jak dawne ryciny przez wydawnictwo Dwie Siostry, a także pozwolimy sobie na odrobinę prywaty – „Piegi na katar", nasze felietony z Vivy! wydane przez Edipresse ze świetną grafiką Olgi Bołdok-Banasikowskiej. Na Wiejskiej mają wszelkie debiuty, poezję. Modne są ostatnio kryminały skandynawskie, od kiedy okazało się, że u nich jest jeszcze bardziej ponuro. Na otwarciu obecni byli między innymi uśmiechnięta, jak zawsze, Krystyna Kofta, w świetnej formie Józef Hen (93 lata), Rosław Szaybo oraz Janusz Głowacki, który kończy właśnie kolejną książkę, i to w stylu najlepszej, jaką dotychczas napisał, a mianowicie „Z głowy”. Jerzy Gruza też zagroził, że pisze. Krystyna Kofta Różne były wersje na temat księgarni na Wiejskiej, że przerobiona zostanie na kawiarnię albo barek z fasolką po bretońsku, ale na szczęście zostało bez zmian. Jest to modne miejsce. Księgarnia działa obecnie w nowej sieci Book Book. Przeprowadziliśmy szybką ankietę, jaka książka uważana jest za najlepszą, i wyszło na to, że „Szkice piórkiem” Andrzeja Bobkowskiego, dwa tomy, wydane w 1956 roku przez Instytut Literacki w Paryżu, i wydawane nadal. Książki na Wiejskiej mają swój smak. Można pogadać, wiedzą, o czym mówią. Mamy też coś z motoryzacji. Ukazała się książka „Moto retro. Samochody, motocykle…” – znakomite zdjęcia, można zobaczyć, jak ludzie jeździli 90 lat temu. Opony były w porządku i historia nie notuje przypadków, aby nagle wybuchały, chociaż nie jeździli wtedy po równej autostradzie jak obecnie, ale po górach, do Morskiego Oka. Mało się o tym mówi, ale Józef Piłsudski jeździł nie tylko na Kasztance, ale również Cadillakiem, który był wtedy samochodem rządowym. Pięknie odrestaurowany, całkiem jak nowy, stoi obecnie przy Belwederze. Cadillakiem jeździł też prezydent Ignacy Mościcki i jak chciał, to jechał sobie do Morskiego Oka. Już w roku 1933 z Zakopanego kursował tu autobusik i nie trzeba było męczyć koni. Książka „Samochody, motocykle…” wyszła nakładem wydawnictwa BOSZ Bogdana Szymanika z Olszanicy pod Leskiem, w Bieszczadach. Pisaliśmy o sprawie w prasie motoryzacyjnej, ale warto powtórzyć. BOSZ drukuje piękne albumy i ma pomysły. Samochodowe zdjęcia wygrzebano ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego. Jan Kiepura jeździł Mercedesem w 1936 roku, słynny komik Adolf Dymsza – Lancią (jak był trzeźwy), a w roku 1927 słynne siostry Halama wygrały konkurs na udekorowanie samochodu kwiatami i przybrały Chryslera. Świetnie prezentowała się w swoim kabriolecie z 1929 roku znana piosenkarka i aktorka Zula Pogorzelska. Jan Kiepura Polacy zawsze mieli smak do samochodów. Zdzisław Podbielski, znany dziennikarz, autor 26 książek o motoryzacji, wie wszystko i podaje właśnie, że samochody produkowano w Polsce już w 1928 roku w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie, między innymi Polskiego Fiata 508 oraz motocykle Sokół. Po wojnie w Fabryce Samochodów Osobowych na Żeraniu produkowano najpierw Pobiedy na nieszczęsnej licencji radzieckiej, a potem Fiaty. FSO znajduje się w ruinie, ale jakiś szalony developer zamierza budować tu osiedle mieszkaniowe. Przez dziesiątki lat wylewano w FSO olej do ziemi i nigdy nie będzie to miejsce do mieszkania. Coś z życia. Nasz kolega X, zwany Ogórkiem, lat 11, piąta klasa, zwierzył się, że popadł w uczucie do koleżanki z klasy, ale jest dopiero szósty w kolejności i pyta, co robić. Czekać. Na kobiety zawsze trzeba czekać. Coś na wiosnę. Mów kobiecie, że jest piękna albo że jest mądra, a jak nie jesteś pewien, to mów, że schudła. Lubimy ten wierszyk i byłaby to nasza porada praktyczna na kontakty wiosenne. Najlepiej działa, że schudła. W Starej Prochowni w Warszawie otwarto wystawę fotografii Małgorzaty Niemen. Ładnych kobiet trzymają się ładne rzeczy. W 2012 roku uzyskała dyplom na Wydziale Fotografii Warszawskiej Szkoły Filmowej. Wystawa nosi tytuł „Oj, dzieje się dzieje!” i takie są te zdjęcia. Niemen ma oko na życie, idzie ulicą, widzi, co się dzieje, i powstaje obraz miasta z dzieckiem owiniętym w pierzynę i lustrem wystawionym od fryzjera, w którym można przejrzeć się na ulicy. Fotografie Niemen to codzienność, która dzieje się obok i ma swój styl. Latem ubiegłego roku spotkaliśmy Małgorzatę Niemen w ośrodku Jantar w Juracie, stado dzików przechodziło obok i też się zatrzymały, aby zobaczyć, jaka jest ładna. Małgorzata Niemen Poza tym przyszła wiosna. Wszystko się puszcza, jak to mówią w Krakowie. Opowiadała nam właśnie profesor Maja Gasińska, jak to ostatnio drogą na Kalatówki z Kuźnic, pod górę, jeszcze po śniegu, jechał duży, czarny samochód. Na Kalatówki może wjeżdżać tylko Pogotowie Tatrzańskie i samochody służbowe schroniska, a tu nagle pojawiło się całkiem obce auto. Zatrzymali się, okno uchyliła elegancka dama, świeżo od fryzjera, i pyta przechodzących turystów: „Bardzo przepraszam, czy dojedziemy tędy na Kasprowy?”. „Jaki Kasprowy, tu są góry, tu nie ma żadnej drogi”. „Jak to nie ma, nawigacja nas prowadzi i właśnie mówi, że za 200 metrów mamy skręcić w lewo”. Z nawigacją tak bywa. Zdarza się, że kierowcy wjeżdżają do rzeki, a Krystyna Morgenstern wjechała na pole i urwała sobie pół Alfy Romeo. Starą drogę skasowano, a do systemu nawigacji nie wprowadzono jeszcze nowej drogi. Na zakończenie, jak zawsze, dwa, a nawet trzy słowa o polityce. Polityką się nie zajmujemy, bo można dostać szczękościsku wiosennego, warto wiedzieć wszakże, jak było, kiedy prezes Jarosław Kaczyński nie chciał podać ręki prezydentowi Andrzejowi Dudzie. Prezes jak jest nadęty, to tak ma, robi łaskę, udaje, że nikogo nie widzi, ale jest na to sposób. Mieliśmy otóż pewnego znajomego, też prezesa, ale innego, który też udawał, że nas nie widzi, i podawał z łaski dwa palce, ale włożyliśmy mu wtedy, w barze w hotelu Bristol, palec do musztardy i od tego czasu już podaje, a nawet się kłania. Powszechne jest oczekiwanie, że Prezydent wyzwoli się jednak spod panowania Prezesa. Polecamy: "Iwaszkiewicz ukłuje, wsączy truciznę, i znów sama słodycz". Fragmenty książki felietonisty "Vivy!"
Salony Jerzego Iwaszkiewicza. „Drzewa rosną 50-60 lat” - mistrz felietonu tym razem o wycinaniu puszczy. Ale nie tylko!
Jerzy Iwaszkiewicz: "Zawsze na wiosnę coś się myli. Ministrowi ochrony środowiska Janowi Szyszce też się pomyliło i zamiast ratować Puszczę Białowieską, kazał ją wycinać. W Białowieży jest 500 żubrów i co z nimi będzie! Mówi już o tym cały świat". W ostatnim felietonie Jerzy Iwaszkiewicz pisał o rozdaniu Nagród Kisiela przez "Wprost", 90. urodzinach Andrzeja Wajdy i sytuacji radiowej "Trójki". Tym razem komentuje decyzje polskiego rządu oraz to, jak zmieniają się najbardziej klimatyczne miejsca w Warszawie. Co zostało z dawnego uroku bazaru Różyckiego czy zielonych okolic ulicy Ludnej? Jerzy Iwaszkiewicz - dziennikarz, felietonista, bywalec. Zapalony narciarz i żeglarz. Autor książek „Piegi na katar” i „Kot w pralce. Salony Jerzego Iwaszkiewicza”. Dla VIVY! komentuje bieżące wydarzenia. Wiosna przyszła. Wszystko się puszcza, jak mówią w Krakowie. Zawsze na wiosnę coś nam się myli. Zawsze myśleliśmy, że Dolce & Gabbana jest to orkiestra albo plaża, albo baobab, a okazuje się, że są to perfumy. Są jeszcze Paco Rabannne, ale to też nie jest baobab, tylko perfumy, i to droższe. Na wiosnę wszystkim w dodatku się myli, ministrowi ochrony środowiska Janowi Szyszce też się pomyliło i zamiast ratować Puszczę Białowieską, kazał ją wycinać. Pan minister od dawna sprawiał wrażenie, że chętnie by coś wyciął, ale nikomu nie przychodziło do głowy, że aż taki kawał. Drzewa rosną wolno, 50–60 lat, wycięcie każdego drzewa to barbarzyństwo, a tu będą cięli setki hektarów. Do kasy państwa, szczególnie teraz, kiedy wszystkiego naobiecywali, potrzebne są pieniądze i to jest cała tajemnica, że tak ochoczo zabierają się za siekiery. Uprzejmie prosimy, aby przy okazji nie wyrąbano przypadkiem restauracji „Żubrówka”. W Białowieży są dwie szkoły. Leśnicy są za tym, aby wycinać, bo mają przy tym robotę i pieniądze, naukowcy, przyrodnicy, między innymi Państwowa Rada Ochrony Przyrody oraz fachowcy z Unii Europejskiej, twierdzą z kolei, że puszcza, jak to w przyrodzie, sama sobie poradzi. Świerki z kornikiem drukarzem rosną od setek lat, kiedy nie było jeszcze ministra Szyszki, na miejsce chorych wyrastają nowe. Przyroda reguluje swoje sprawy. Adam Wajrak, który mieszka w Białowieży i którego lubimy, bo wie, co widzi za oknem, też twierdzi, że wycinanie starodrzewu to bezsens. Mamy znajomego żubra w Puszczy Boreckiej, na Mazurach Garbatych, bliżej Olecka, i też tak twierdzi. Żubr waży notabene przeszło dwie tony, a jak się rozpędzi, to skacze przez płoty na wysokość powyżej dwóch metrów. W Białowieży jest 500 żubrów i co z nimi będzie bez drzew! Wycinanie puszczy to również niszczenie zwierzyny, a także ptaków, które stracą swoje miejsca lęgowe. Mówi już o tym cały świat. Donald Tusk mówił z Waszyngtonu, że na szczycie prezydentów 59 państw najwięcej osób pytało właśnie o Białowieżę i stadninę koni w Janowie. Adam Wajrak w 2015 roku na promocji swojej książki "Wilki". Polecamy też: „Jestem człowiekiem bez ambicji. Chcę chodzić do lasu i wieść spokojne życie”. Wajrak o miłości nie tylko do puszczy. Cięcie drzew to zresztą stały punkt gry, kiedy chce się wyrąbać pieniądze. Taka jest tajemnica. Kiedy zabrano się na Mazurach za cięcie drzew przy drogach, to cięli 500–600 drzew dziennie i tną dalej pod pretekstem, że na drzewach rozbijają się samochody, tyle że tak się jakoś składa, że to samochody są pijane, a pijanego drzewa nikt jak na razie nie widział. Drzewa to krajobraz, to oddech, tlen, to piękno świata. Jak to powycinamy, to znajdziemy się na wielkim polu pełnym głupoty. Pewna luksusowa dama, może nawet córka Monika, zaprosiła nas poza tym na wytworny niedzielny obiad na bazar Różyckiego na Pradze. Luksusowe damy tak mają. Bazaru Różyckiego już nie ma, znajduje się od lat w nieustającej rozbiórce, ma być budowany nowy, tylko że ciągle nie mogą się zdecydować, według jakiego planu. Jest już co najmniej pięć projektów, mają być budynki biurowe, kawiarnie, a także eleganckie pawilony handlowe, tylko ciągle nie mogą się zdecydować, jakie. Zamurowane, zabite deskami są też sklepy przy słynnej ulicy Brzeskiej. Przed laty wzdłuż całej Brzeskiej siedziały kobiety i skubały gęsi, a teraz pusto jest i smutno. Wszystko już oskubane. Czasami tylko samotny radiowóz przejedzie na sygnale, aby było słychać, że jedzie. W zabitych oknach widnieją napisy: „Buty szwedzkie”, „Kołki”, „Gwoździe” – wszystko, czym handlowano za dawnej świetności. Każda stolica ma taki bazar, w Paryżu też mają, w Barcelonie cudowny targ rybny przy deptaku. Folklor i pamięć. Na Brzeskiej można było kupić kiedyś dowolną ilość wódki. Pracownicy pobliskiej fabryki wódek (od lat powstaje tu centrum kulturalne) przychodzili do pracy w grubych wełnianych swetrach, maczali w spirytusie i za jednym podejściem, co wspominamy zawsze z melancholią, można było wycisnąć za bramą co najmniej pół litra. Zawsze było tu ciekawie. Na bazarze Różyckiego proponowano nam też kiedyś, co też lubimy wspominać, bo to piękne, kupno aktu zgonu i twierdzili, że jest to dobry interes: „Wzywają szanownego pana do odsiadki albo do płacenia alimentów i proszę bardzo, wystarczy wysłać zawiadomienie, że pana nie ma, że pan właśnie odszedł i jest spokój”. "W Białowieży jest 500 żubrów i co z nimi będzie bez drzew!" Na Brzeskiej pozostała mała knajpeczka „Pyzy, flaki gorące u pani Kasi” i ma powodzenie. Nie bardzo wiadomo, jak oni to robią, ale bazarowe flaki mają swój smak. Tak zaczęliśmy otóż wytworny obiad niedzielny na Brzeskiej, przy bazarze, a potem luksusowa dama, a może nawet córka Monika, zaprosiła nas na deser, na rurki z kremem, na rondo przy Wiatracznej. Nazywa się to „Rurki na Wiatraku” i od przeszło 60 lat podają tu rurki jak malina. Czyściutko, elegancko, pani od rurek też czyściutka i wyprasowana, w białym fartuchu. Tak było miło na niedzielnym proszonym obiedzie. O dawnej Warszawie mówił też niedawno na spotkaniu w Akademii Teatralnej Józef Hen, znany pisarz, ma 93 lata, głowę jak cztery komputery, rozmawia się z nim jak z biblioteką, i też twierdzi, że Warszawa ma swój smak. Hen pisuje dziennik w literackim piśmie „Odra”. „Babcia miała szczęście – pisze – zmarła, zanim powstało getto… Dziadek pojechał posłusznie z wnukami do Treblinki”. Przegląd prasy. Kazimierz Orłoś, znany pisarz, mieszka na Mazurach, nad Krutynią i mówi w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”: „Poziom życia nie tylko na Mazurach, ale w całej Polsce podniósł się ogromnie. Dużo nowych domów, schludne podwórka, samochody. Jesienią słuchamy, jak ryczą jelenie na rykowisku. Najlepiej słychać, jak noc jest chłodna, świeci księżyc, wtedy ryk jeleni aż dudni w czystym powietrzu”. Kuba Wojewódzki pisze z kolei w „Polityce”. Wojewódzkiego nie lubimy, bo się mizdrzy, ale pisze smacznie: „Polacy ocenili pracę prezydenta Andrzeja Dudy oraz premier Beaty Szydło. Jak podaje TNS Polska, 48 procent Polaków uznaje, że prezydent dobrze wypełnia obowiązki Jarosława Kaczyńskiego”. Radiowa Trójka zawsze mówiła własnym głosem. Na zdjęciu Artur Andrus. Zasłonili Wisłę. Prawo jest takie, że nigdzie nie można zasłaniać rzeki, jeziora, wody, góry ani morza, ani lasu, aby było widać piękno przyrody. W Skandynawii istnieje ścisły zakaz budowy domów powyżej linii lasu. W Warszawie prawo obowiązuje takie samo, ale praktyka bywa dowolna. Wybudowano właśnie nad Wisłą, na terenie dawnej przystani Budowlanych przy moście Poniatowskiego, wielki biurowiec, z dziesięć pięter, a nawet dwa biurowce – jeden dłuższy, drugi krótszy i obydwa bez sensu. Kończy się ulica Ludna na dojeździe do rzeki, kiedyś był tu piękny widok na Wisłę, a teraz nie ma żadnego, tylko beton z balkonami i w ogóle nie wiadomo, czy tam jest jeszcze jakaś rzeka. Pocieszeniem może być fakt, że na rogu Ludnej, przy Wybrzeżu Kościuszkowskim, znajduje się znany bar „Przekąski, zakąski u Romana”, przeniesiony z Hotelu Europejskiego, i podają białą kiełbasę, może nawet tak samo dobrą jak w barze „Przegryź mnie” na ulicy Mokotowskiej. Biała kiełbasa dobrze robi na nerwy. y Na zakończenie, jak zawsze, dwa słowa o polityce, a może nawet trzy. Polityką się nie zajmujemy, bo można spotkać posła Joachima Brudzińskiego w czerwonym krawacie, podoba nam się wszakże wierszyk Artura Andrusa z radiowej Trójki. „Mam różne napoje, poszedłbym do szwagra. Tylko że się boję, że mnie szwagier nagra”. Trójka zawsze mówiła własnym głosem. Polecamy też: "Iwaszkiewicz ukłuje, wsączy truciznę, i znów sama słodycz". Fragmenty książki felietonisty "Vivy!"
Salony Jerzego Iwaszkiewicza: „Oddajcie Kisiela” – najnowszy felieton mistrza pióra i ciętej riposty
Jerzy Iwaszkiewicz: "W Warszawie grypa. Mamy znajomości w służbie zdrowia, informujemy więc, że trzeba odleżeć co najmniej 6–7 dni, aby nie rzuciło się na płuca. Jeżeli gorączka nie ustępuje po trzech dniach, to trzeba brać antybiotyki." W ostatnim felietonie Jerzy Iwaszkiewicz pisał o zmianach w stadninach w Janowie Podlaskim i w Michałowie. Tym razem komentuje najnowsze wydarzenia – rozdanie Nagród Kisiela przez "Wprost", 90. urodziny Andrzeja Wajdy oraz sytuację radiowej "Trójki". Jerzy Iwaszkiewicz - dziennikarz, felietonista, bywalec. Zapalony narciarz i żeglarz. Autor książek „Piegi na katar” i „Kot w pralce. Salony Jerzego Iwaszkiewicza”. Dla VIVY! komentuje bieżące wydarzenia. „Wszyscy radzą też, aby nie wychodzić z domu i gdyby posłuchać, to do końca życia trzeba by pozostać w pościeli. Franz Kafka też zresztą pisał, że wszystkie nieszczęścia zaczynają się od wyjścia z domu, co by się zgadzało i obecnie jest szczególnie niebezpieczne. Można spotkać Antoniego Macierewicza, który jako minister jest wyjątkowo groźny i szykuje się właśnie – radośnie, chętnie i bezmyślnie – do wypowiedzenia wojny, i to może nawet z Rosją. Uśmiecha się w dodatku coraz bardziej tajemniczo. Taki ma nerwowy tik wojenny. Wracając do grypy, to powiedzieć trzeba, że zachorowała Barbara Hoff (pozdrawiamy), a nawet Krystyna Morgenstern, która na ogół nie ma czasu na chorowanie, bo zajęta jest bywaniem na bankietach. Dużo ostatnio w Warszawie dobrej muzyki. W teatrze Polonia u Krystyny Jandy piosenki Wojciecha Młynarskiego śpiewał Michał Bajor. „Przedostatni walc” z muzyką Janusza Senta. Cudo. „Trzeba cenę swoją znać, kochanie Trzeba trzeźwo życie brać, kochanie Trzeba wiedzieć, kiedy wstać i wyjść…”. Młynarski pisze, jakby rysował życie, i Bajor potrafi to odtworzyć. „Moja miłość” to trzecia płyta Bajora z piosenkami Młynarskiego. Życie zmienia się zresztą szybciej, niż przewidziano w przyrodzie. Mało kto zastanawia się teraz, jak wyjść, wszyscy pakują się nieproszeni i od razu kombinują, jak zostać, pokrzykując, że zawsze tu byli. Bajor wybrał kilkanaście najbardziej popularnych piosenek Młynarskiego, o uczuciach, z muzyką głównie Włodzimierza Korcza i Janusza Senta – „Prześliczna wiolonczelistka”, „Nie ma jak u mamy” i właśnie „Przedostatni walc". Wojciech Młynarski w spektaklu "Młynarski obowiązkowo! Śpiewany autoportret na aktorów i orkiestrę" Pełna sala na koncercie u Jandy. W pierwszym rzędzie Jolanta Kwaśniewska, Teresa Budzisz-Krzyżanowska w białym sweterku. Elżbieta Obrębska od Radia Kolor i Janusz Stokłosa, który znowu zapomniał iść do fryzjera, ale przygotowuje za to nowe widowisko. Dobry nastrój, dobry dźwięk, dobry teatr. Młynarski trochę choruje (pozdrawiamy), ale jest za to, jak zawsze, aktualny. Słynna piosenka „Niedziela na Głównym”. Głównego już nie ma, ale piosenka została i zawsze będzie. Jeździliśmy – przypomnieć warto – na Dworzec Główny nad ranem, aby się przespać. Andrzej Roman miał tu swoich ludzi, którzy pilnowali, aby nikt nie zajął jego ławki, i w razie czego robili porządek: „Wstawaj, ten pan tu sypia”. 90 lat skończył Andrzej Wajda. „Kanał”, „Wesele”, „Ziemia obiecana”, tak pamiętny i ważny „Katyń”. Filmy Wajdy od dziesiątków lat niosą w świat polską kulturę. Świat też się pokłonił. Wajda otrzymał Oscara za całokształt twórczości. Nakręcił też „Popiół i diament” – słynny film ze Zbigniewem Cybulskim i pamiętną sceną płonących kieliszków na barze. Andrzej Wajda. Stowarzyszenie Filmowców Polskich wydało na urodziny wytworny bankiet na 200 osób przy białych stołach w Klubie Architekta na Foksal. Wajda otrzymał też tytuł honorowego obywatela miasta Gdańska. Tylko prezydent Andrzej Duda nie zdobył się, aby słynnego polskiego reżysera zaprosić na kawę. Pisał o tym Daniel Passent w „Polityce” i my też piszemy, bo ważne. Życie lubi podane ręce. Po premierze „Katynia” krytyk Krzysztof Kłopotowski napisał, że Wajda się skończył. „Panu już dziękujemy”, napisał, co często cytujemy, bo to piękne i polskie. Janusz Głowacki napisał wtedy, że sytuacja rzeczywiście jest trudna, co też lubimy przypominać. „Wajda się skończył – napisał Głowacki – a Kłopotowski jeszcze się nie zaczął”. Dziwne czasy wracają. Mgła się robi jak jesienią na polu. W Polsce nie ma miejsca dla ludzi wybitnych. Pojawiają się tłumy małych, dziobatych, co rozdrapują z nienawiścią, co zostało na stole. W programie „Jaka to melodia” u Roberta Janowskiego w pierwszym programie TVP wystąpiła Mika Urbaniak, córka Urszuli Dudziak i Michała Urbaniaka. Lubimy ten program, nikt nie wrzeszczy, śpiewają, jest dźwięk i melodia, a jak tańczą, to nie depczą sobie po nogach. Zaśpiewała Mika Urbaniak i wygląda na to, że też da się lubić. Nie naśladuje słynnej Matki, tego się zresztą nie da zrobić, ma za to swój własny, unikalny timbre głosu. Jest miło, jak śpiewa, jakby troszeczkę cieplej robiło się na świecie. Urodziła się w Nowym Jorku. Po Manhattanie chodzi jak po swoim. Grała w tamtejszych klubach jazzowych, śpiewa i komponuje, ma dobre opinie na amerykańskim rynku muzycznym. I jeszcze jedno. Wszyscy na ogół jeżdżą do Ameryki za chlebem, a Urbaniak postanowiła poszukać chleba w Polsce. Parę razy przyjeżdżała, oglądała, chodziła po ulicach i nie mogła się nadziwić, że ludzie ze sobą rozmawiają, aż wreszcie w Polsce właśnie postanowiła urządzić swoje życie. Nagrała już cztery płyty. „Follow you” – idę za tobą. Fajnie robi się od tej muzyki. Partnerem muzycznym i życiowym Miki Urbaniak jest brytyjski muzyk Victor Davies i wyraźnie wygląda na to, że sobie nie przeszkadzają. Mika Urbaniak i Urszula Dudziak, Viva! maj 2009. Coś z wolności prasy. Wolność mamy, ale zamkniętą. Wyrzuceni z pracy dziennikarze radiowej Trójki mają zakaz wstępu do budynku. Wyrzucono między innymi lubianego przez słuchaczy Jerzego Sosnowskiego. Przeszło 80 dziennikarzy i współpracowników Trójki podpisało list protestacyjny przeciwko upartyjnieniu radia. Pracowaliśmy tu kiedyś, mamy Złoty Mikrofon. Trójka jest nie do zdobycia. Słuchacze też bronią swojego radia. „Ratujmy Trójkę”, piszą w internecie i dziesiątki tysięcy podpisują. Na zakończenie, jak zawsze, dwa słowa o polityce, a nawet trzy. Polityką, jak wiadomo, się nie zajmujemy, bo może się przyśnić poseł Jacek Sasin, wiedzieć wszakże trzeba, co działo się na Zamku Królewskim, wytwornie, przy złoceniach. Redakcja „Wprost” wręczyła tu przyznane przez siebie Nagrody Kisiela. Nagrody przyznaje z urzędu kapituła złożona z laureatów z poprzednich lat, ale tym razem „Wprost”, podobnie jak w roku ubiegłym, przyznało nagrody samo sobie, bez udziału Fundacji imienia Stefana Kisielewskiego, bez udziału rodziny, bez udziału dotychczasowych laureatów, w dodatku jakby w tajemnicy, bo mało kogo o tym zawiadomiono. Redakcja „Wprost” zarejestrowała kiedyś Nagrodę Kisiela jako znak towarowy, jak pastę do butów albo nowy model spodni, i twierdzi, że Kisiel im się należy i wybierają sobie, kogo chcą. Dostać Kisiela był to brylant, zaszczyt, a teraz zrobił się z tego cienki kompot. Profesor Jan Miodek udzielił nam zgody na użycie formy językowej „z kiślu”. Tak to teraz wygląda. Trudno tu szukać jakiegokolwiek komentarza. Prawo po prostu jest takie, że można przywłaszczyć sobie Kisiela albo rąbnąć, albo gwizdnąć, albo dmuchnąć, jak mówią na bazarze Różyckiego, i dodatkowo chwalić się tym na Zamku. Polecamy także: Danuta Wałęsa apeluje do Jarosława Kaczyńskiego: "Niech się pan opamięta!". Później jest jeszcze ostrzej!
"Iwaszkiewicz ukłuje, wsączy truciznę, i znów sama słodycz". Fragmenty nowej książki felietonisty "Vivy!"
Wino, Głowacki i śpiew! - tak Jerzy Iwaszkiewicz, felietonista "Vivy!", zapraszał na promocję swojej nowej książki "Piegi na katar. Salony Jerzego Iwaszkiewicza", która odbyła się dziś w Warszawie. To drugi wybór felietonów z "Vivy!", który jest - jak zauważyli recenzenci - "ironiczną i nostalgiczną kroniką wzlotów i upadków, blasków i nędzy naszej rodzimej nadwiślańskiej elity. To opowieść o gwiazdach i gwiazdółkach. Z pazurem". Z tej okazji, specjalnie dla viva.pl, autor wybrał swoje ulubione fragmenty książki. Postawił jeden warunek: "Wstępniak Głowy musi być!". A więc zaczynamy od słów, które Janusz Głowacki napisał specjalnie dla swojego przyjaciela: "Dobry felietonista powinien być człowiekiem złym, wtedy mu się pisze dobrze. Jerzy Iwaszkiewicz jest człowiekiem dobrym, a mimo to pisze dobrze, czyli coś się nie zgadza. Ale w jednym z opowiadań Izaaka Babla na oficjalnym posiedzeniu odeskiej rady bandyckiej jednooki Froim Gracz, zapytany o Benię Krzyka, oświadczył: „Benia mówi mało, ale on mówi smacznie. On mówi mało, ale człowiek ma chęć, żeby jeszcze coś powiedział”. Z Iwaszkiewiczem jak z Benią. Pierwszy wybór felietonów z „Vivy!” poszedł świetnie. No to jest drugi. Ten drugi, podobnie jak pierwszy, mógłby się nazywać „Dyskretny urok burżuazji”, gdyby Buñuel już tego nie użył. A rzecz dotyczy nadwiślańskich elit. Świat schodzi na psy, bomby wybuchają, głowy obcinają, dookoła wygnani, wściekli i odrzuceni. Ale na salonach całego świata ruch. Titanic zatonął, ale bal w Bryzie trwa. Iwaszkiewicz, w przeciwieństwie do Tacyta, jest kronikarzem życzliwym. Sławny krytyk Henryk Bereza, obecnie na stałe zamieszkały na Powązkach, w towarzystwie ukochanego Marka Hłaski, nic, tylko chwalił, bo uważał, że trzeba dodawać odwagi. Chyba że mu się coś bardzo nie podobało, to o tym nie pisał w ogóle. Iwaszkiewicz też chwali, ale czasem nie wytrzymuje i wtedy spod maski dobroduszności wysuwa się żądło. Dotyczy to zwłaszcza kilku jego ulubionych polityków z IV Rzeczypospolitej, którzy po latach prześladowań i niewoli maszerują do władzy. Iwaszkiewicz więc ukłuje, wsączy truciznę, i znów sama słodycz. „Księżyc pachnie w Przyłęku”, ktoś wędruje „na skrawku tęczy”, drożeją żółte tenisówki, tanieją rolls-royce’y, Gajos genialnie zagrał, Gosia Baczyńska ma sukces w Paryżu, Monika Olejnik najwyższe szpilki w Europie, a Anna Starak jest najelegantszą kobietą XXI wieku. Iwaszkiewicz naprawdę się ożywia, kiedy pisze o pogrzebach. A ponieważ wśród naszych znajomych śmierć nie próżnuje, można się spodziewać trzeciego tomu". Oddech wielkiego miasta W Nowym Jorku, za lotniskiem Kennedy’ego, jest mała kafejka nad morzem. Brudno, porozrzucane opony, i tu właśnie ludzie popełniają najwięcej samobójstw. Siadają nad morzem, patrzą na fale, nie wiedzą, jak wrócić do domu, który jest po drugiej stronie tej wielkiej wody, i strzelają sobie w łeb. Przypomniało się to wszystko, kiedy przeczytałem w „Vivie!” (nr 23 z dnia 6 listopada 2014) rozmowę Katarzyny Przybyszewskiej z Urszulą Dudziak. Aby było bardziej wiarygodnie, poleciały pogadać do Nowego Jorku. Dudziak mieszkała tu i śpiewała przez 30 lat, zna oddech tego miasta. „Jak ktoś tu trafi, to już nie może wyjechać”, mówi nowojorski taksówkarz. Ruszył nas ten temat. Wszystko się przypomina. Pracowałem w domu dla milionerów przy 72. Ulicy, blisko Central Parku. Kiedy 8 grudnia 1980 roku zastrzelono Lennona, byłem tam jako jeden z pierwszych, to zaraz obok, dwa bloki. Pisałem już parę razy o Nowym Jorku, a tu nagle, jak mówi Dudziak, to wszystko wraca. Tego miasta nie da się zapomnieć. Jak strzelają w metrze, to nie patrz, co się dzieje, tylko od razu rzucaj się na podłogę. Nie jedź metrem na stację Lorimer, chyba że jesteś kompletnie pijany, bo tylko wtedy masz szansę, że cię nie napadną. Nie jedź też powyżej 100. Ulicy w Harlemie, stamtąd też możesz nie wrócić. Jak kończy się wiza, to nie chowaj się, bo i tak cię znajdą. Napisz do emigration podanie o przedłużenie, co oczywiście odrzucą, ale już nie deportują, bo nawiązałeś kontakt i chcesz rozmawiać. Czasami udaje się tak rozmawiać przez parę lat. W tygodniu nosiłem śmiecie i czyściłem mosiądze, tylko w sobotę dawali wielki czarny samochód i wiozłem, kogo trzeba, do teatru, udając, że znam francuski, na co snobują się bogaci Amerykanie, i też udawali, że znają. Milionerom w ogóle nie przeszkadzało, że przez cały tydzień nosimy śmiecie, a potem idziemy do teatru. Mieszkał tu Steven Spielberg, słynny reżyser, i pewno dalej mieszka, bo jest to dom dla dobrych milionerów. W Nowym Jorku bez przerwy zresztą trzeba ruszać głową. Najlepsza fucha trafiała się we wtorki na Manhattanie. Wieczorem, koło 22, regularnie co tydzień podpalano bank na 40. piętrze. Siedzieliśmy w okolicznych knajpach z głowami do góry, patrząc, czy już się pali. Płacili potrójnie, na rano bank musiał być wyremontowany, całkiem jak nowy. Dudziak obudziła wspomnienia. Na Greenpoincie, gdzie dalej jest polska kiełbasa i mówią po polsku, było też i tak, że Portorykańczycy czekali przy metrze, aż przyjedzie ktoś nowy, i robili swoistą ścieżkę zdrowia. Trzeba było przejść między nimi, a każdy Portorykańczyk ma nóż w kieszeni. Nigdy się tak nie bałem, ale przeszedłem i nikt już nigdy mnie tu nie ruszył, i na zawsze też przestałem się bać. Hindus w nowym sklepie zaczął dawać piwo na kredyt. Taki jest Nowy Jork. Miasto, gdzie wszystkiego jest za dużo i wszystko nagle można stracić. Opowieść w „Vivie!” przypomniała ten nastrój, ten koloryt i to wszystko, co czyni z Nowego Jorku miasto niezapomniane. Na przerwę obiadową brałem parę psów i szedłem obok do Central Parku. Kładłem się, elegancko, na kocyku, a psy biły się o sztuczną kość. Brałem 10 dolarów od psa, czyli zarabiałem średnio 30 dolarów za godzinę – wtedy majątek, mniej więcej tyle, ile zarabiali konstruktorzy promów kosmicznych. W Nowym Jorku trzeba wpaść na pomysł, a potem wszystko już samo się kręci. Wiele razy już pewno o tym pisaliśmy, lata minęły, ale Dudziak ciągle oddycha tym miastem. Wszystko się przypomina. Zdzisława Donat, światowej klasy śpiewaczka operowa, szykowała się właśnie do premiery w Metropolitan Opera, ale zgubiła futro z norek i była straszna rozpacz. Zbigniew Neugebauer, dziennikarz, pilot RAF-u, a w Nowym Jorku człowiek, który potrafił wszystko, zarządził, że jedziemy na Orchard Street, i pojechaliśmy i pożyczyliśmy futro z norek, i Donat śpiewała tak znakomicie, jakby to było jej własne. Było też tak, że z zaprzyjaźnionym Irlandczykiem myliśmy okna w bankach, a potem, rzecz jasna, chodziliśmy na wódkę. „Jestem już blisko, Jerry, trzymam życie za jaja”, mówił Irlandczyk. „Tak mało mi brakuje”. „Ile?”. „Zarabiam na trzy wódki, a wypijam cztery. Popatrz, jak mało”. Taki jest też Nowy Jork. Neugebauer był już w hospicjum, kiedy Stanisław Schoen-Wolski, najmłodszy odznaczony Krzyżem Virtuti Militari, 14-letni powstaniec warszawski (wmontowaliśmy Mu krzyż w czarny grobowiec na Powązkach), przyjechał specjalnie z Warszawy, aby się pożegnać. „Przynieś pół litra”, mówi Neugebauer. Odszedł następnego dnia. Przybyszewska z Dudziak zrobiły nam w głowie pełne zamieszanie, wszystko nagle zaczęło wracać. Z Nowego Jorku nie da się wyjechać – jak mówi taksówkarz. Będzie dziś też dużo o kulturze i sztuce. Książka Jerzego Kisielewskiego „Pierwsza woda po Kisielu” uzyskała tytuł książki miesiąca w konkursie Warszawskie Premiery Literackie, a także książki roku, i odbyła się promocja w Domu Księgarza na Starym Mieście, obok słynnej restauracji u Piętakowej. Jak ktoś ma dość literatury, to może zejść na dół, na kaczkę. Laudację wygłosił prezes wydawnictwa Iskry Wiesław Uchański i mówił, że Kisielewski ma ucho na słowo i oko na detale, co by się zgadzało. Przybyła śliczna wnuczka autora, dwuletnia Zuza, z różą dla dziadka. Stary Kisiel mawiał często w stanie wojennym, że „Pan Bóg w niebie, papież w Watykanie, a Ruskie blisko”. Kisielewski junior potrafi to przypomnieć i czyta się, jak maki na łące. Elegancja 2015 Dawno nie było większej draki, ogłaszamy więc wyniki plebiscytu Elegancja 2015, czyli listę najbardziej elegancko ubranych kobiet 2015. Takie sprawy zawsze budzą emocje. Plebiscyt przeprowadziliśmy jak najbardziej demokratycznie, pytając o zdanie znanych aktorów, projektantów mody, piękne kobiety oraz Janusza Głowackiego, który o modzie nie ma pojęcia, ale wie, co mu się podoba. Prawda jest oczywista, elegancji nie można kupić, elegancję się ma albo nie. Elegancką damą będzie zawsze Elżbieta Penderecka bez względu na to, co na siebie włoży, podobnie jak Bożena Walter czy Irena Eris. Mówi się często, że to suknia zdobi człowieka, ale nie zawsze. Białą sukieneczkę dla kandydatki Magdaleny Ogórek uszyła La Mania, firma jak najbardziej elegancka, tyle że wyglądało to wszystko razem jak koszulka z demobilu na wyprzedaży. Moda jest konkretna. Przychodzi dama na bal obwieszona cekinami i od razu widać, że musi poczekać co najmniej dwa pokolenia, aby wyglądać. Tak bywa z modą. Duże emocje i wielkie pieniądze. A oto nasza lista najbardziej elegancko ubranych kobiet 2015: 1. Anna Starak – bizneswoman, restauracja Belvedere. 2. Grażyna Torbicka – dziennikarz, krytyk filmowy, bez przerwy przy mężu. 3. Małgorzata Kidawa-Błońska – marszałek Sejmu. 4. Bogna Sworowska – pokazy, imprezy, najzgrabniejsze spodnie na salonach. 5. Dorota Soszyńska – bizneswoman, Inter-Fragrances. 6. Małgorzata Socha – aktorka. 7. Katarzyna Sokołowska – pokazy mody. 8. Elżbieta Penderecka – dama przy mężu 9. Elżbieta Chojna-Duch – Rada Polityki Pieniężnej, od czasu do czasu przy mężu. 10. Magdalena Mielcarz – aktorka, modelka. Tyle naszej zabawy. Podobny plebiscyt elegancji ogłosiliśmy w „Expressie Wieczornym” w felietonie „Samo Życie” w 1983 roku, 32 lata temu, i dla ciekawości warto przypomnieć. Była to pierwsza taka lista w Polsce i wtedy rzeczywiście była draka. Co chwila ktoś dzwonił z awanturą, dlaczego pani taka a taka jest tak nisko. Oto więc lista najbardziej eleganckich kobiet Warszawy sprzed 32 lat: 1. Ewa Krasnodębska – aktorka 2. Teresa Rużyłło – scenograf 3. Ewa Wende – tłumacz literatury francuskiej 4. Grażyna Hase – projektantka mody 5. Teresa Zygadlewicz – scenograf 6. Maria Kierska – przedstawicielka światowych firm farmaceutycznych 7. Halina Czechowska-Judycka – lekarz okulista 8. Maria Szabłowska – dziennikarz, Polskie Radio 9. Bożena Walter – Studio 2 TVP 10. Ewa Pruchniewicz – adwokat. Tak było. Grażyna Hase, Maria Szabłowska i Bożena Walter dalej utrzymują się w czołówce. Dużo było wtedy różnych telefonów, ale nikt nie kwestionował pierwszego miejsca Ewy Krasnodębskiej, zawsze (także i teraz) pięknej pani. W modzie oczywiście, podobnie jak w polityce, muszą być zmiany. Kierunek obecnie jest taki, aby było naturalnie i człowiek wyglądał jak człowiek. Stąd luźne bluzy, wygodne koszulo-wdzianka, oczywiście markowe, mogą być nawet czerwone pepegi, byleby było widać, że też markowe. Jerzy Iwaszkiewicz ,"Viva!" 2012 rok Ciekawe pokazy przeprowadził ostatnio w Warszawie Mercedes-Benz i wyszło na to, że najlepiej wygląda się w mercedesie w spodniach z dziurami, byle były to dziury artystyczne i obowiązkowo muszą być postrzępione. Kiedyś, przed laty, znaleźliśmy się na liście najgorzej ubranych mężczyzn z powodu noszenia spodni z postrzępionymi nogawkami, a teraz nagle, proszę bardzo, zrobiła się z tego moda. Modne zaczynają być też szarawary, wielkie, szerokie niczym kotary w Teatrze Wielkim. Szarawary nadają się najlepiej do najnowszego mercedesa GLE 450 AMG coupé. I taka byłaby to nasza dzisiejsza zabawa w modę. Polki potrafią się ubrać jakby w nic, wystarczy parę ciuszków. Znana projektantka mody Gosia Baczyńska twierdzi, że Polki mają klasę. Dodajmy jeszcze, że nic specjalnego nie dzieje się w modzie męskiej. Awangardziści 2015 zaczynają chodzić w za krótkich spodniach, aby było widać, że mają buty. Najlepiej ubranym jest Zbigniew Niemczycki, a najbardziej artystycznie rozchełstanym, w rozpiętej koszuli – Janusz Głowacki. Rozchełstać próbuje się również Krzysztof Materna. Elegancko było też na przyjęciu urodzinowym Jej Wysokości Królowej Anglii Elżbiety II – 89 lat, o czym pisujemy od lat. Przyjęcia odbywają się w dniu urodzin, 10 czerwca, w ambasadach na całym świecie i mamy zaszczyt być zapraszani. Bankiet odbył się w ogrodach nowej ambasady przy ulicy Kawalerii, koło ulicy Myśliwieckiej. Wojskowi byli w mundurach galowych przy orderach. W imieniu Królowej podejmował gości ambasador Robin Barnett. Królowa przebywała w Polsce w 1996 roku, podejmowana przez Aleksandra Kwaśniewskiego. Obecnie nawet jakby chciała, to raczej nie przyjedzie w obawie przed całowaniem po rękach przez prezydenta Andrzeja Dudę. Etykieta dworska zdecydowanie na to nie pozwala, a prezydent elekt od razu rzuca się do całowania. Osoby godne szacunku Minęły wakacje, wrócić trzeba do rzeczywistości, ale mamy też sprawę ciekawą. Dawno to było, ale było, kiedy to w „Expressie Wieczornym” (była taka gazeta) napisaliśmy felieton pod tytułem „Osoby godne szacunku” i proponowaliśmy utworzenie listy osób, które byłyby ogólnie aprobowanym autorytetem, uczyły, jak żyć i w ogóle byłyby swego rodzaju wzorcem moralnym. Wszyscy pytają teraz, jak żyć, ale premier Donald Tusk wyjechał i nie chce powiedzieć. Sprawa jest aktualna jak najbardziej. Potrzebny jest ciągle jakikolwiek autorytet. Tomasso di Lampedusa mówił ustami don Fabrizio w książce „Lampart”: „My byliśmy Lampartami i Lwami, zastąpią nas szakale i hieny”. Hieny – jak mówi don Fabrizio – pojawiają się na każdym zakręcie historii. „Potrzebny jest jako autorytet – pisaliśmy 9 sierpnia 1983 roku przed 32 laty – człowiek bezinteresowny, życzliwy, obdarzony jednocześnie promykiem intelektu i etyki”. Autorytetami w tamtych czasach byli Tadeusz Mazowiecki, Bronisław Geremek, ksiądz Józef Tischner, a także Jacek Kuroń i Adam Michnik, którzy dodatkowo jeszcze siedzieli. Czasy były takie, że jak ktoś miał swoje zdanie, to z reguły szedł siedzieć. Obecnie autorytetem dla świata jest bez wątpienia prof. Zbigniew Brzeziński bez względu na to, co mówi rzecznik PiS Mariusz Błaszczak, który stwierdził bezkompromisowo, że profesor już nic nie znaczy. Pan rzecznik pochodzi z Legionowa i wspominany jest miło, jak ochoczo lubił zwykle polecieć po piwo. Na liście osób godnych szacunku widzielibyśmy też byłą wicemarszałek Sejmu Olgę Krzyżanowską, a może nawet Waldemara Pawlaka, który nikomu w zasadzie nie zrobił żadnej krzywdy poza tym, że nie chciał pocałować się z Januszem Piechocińskim. Autorytetem niezwykłym, znanym w świecie był Władysław Bartoszewski (odszedł w maju 2015). Autorytetami są też bez wątpienia Marek Borowski i Włodzimierz Cimoszewicz, który jak nikt inny potrafi spokojnie mówić o polityce, pisarze Jerzy Pilch oraz Józef Hen, a także Kazimierz Kutz, byle by tylko nie klął jak szewc, tym bardziej że coraz trudniej teraz o szewca. Na autorytet pasowałby również Janusz Głowacki, którego sztuki grane są w 30 krajach świata, byleby zapinał koszulę pod szyją. „Jak długo można chodzić bezkarnie w rozpiętej koszuli?” – stwierdził z bezinteresowną troską Jerzy Gruza. Głowacki wraz z laureatem Oscara za film „Ida” Pawłem Pawlikowskim piszą scenariusz, ale nie chcą mówić o szczegółach. Dobry byłby również jako autorytet Radosław Sikorski, ale stał się trochę nerwowy. Najpierw żądał, aby zburzyć Pałac Kultury i Nauki, a potem przestał być marszałkiem Sejmu i jeździ na rowerze. Mamy poczucie, że byłby dobrym prezydentem, a poczucia nigdy nas nie mylą. Jak zdaje nam się, że radiowóz stoi w krzakach za zakrętem, to zawsze stoi. W felietonie sprzed lat pisaliśmy też m.in.: „Wydaje się, że warto by opracować jakieś bardziej precyzyjne kryteria oceny na temat godności, aby nie przemknął się ktoś przypadkowy. Można by tu skorzystać z doświadczeń radiowej listy przebojów. Raz w tygodniu radio, a najlepiej telewizja mogłaby nadawać najbardziej świeże notowania osób godnych. Liderzy mogliby przedstawiać swój program i przekonywać, że są godniejsi od innych”. Jerzy Iwaszkiewicz ,"Viva!" 2012 rok Wszyscy najlepsi, wszelkie autorytety, na jakie nas stać, znaleźli się teraz na listach do głosowania. Nie ma tam Jacka Kurskiego i o dziwo Marcina Mastalerka, ale Kurski dalej podlizuje się prezesowi i wręcz błaga, aby go uwzględnić. Jest nie do pomyślenia, ile wazeliny może się zmieścić w jednym człowieku. Janusz Palikot z kolei na autorytet w ogóle się nie nadaje, chyba że dorośnie i zgoli brodę. Felieton o autorytetach pisaliśmy 32 lata temu w „Expressie Wieczornym”. Gazety nie ma, ale problem pozostał. Autorytety obecne, może nie dla wszystkich, ale jednak, to przede wszystkim Lech Wałęsa, ale również Aleksander Kwaśniewski, a także Bronisław Komorowski. Zbyt łatwo uwierzył, że wygra wybory, ale zostawił po sobie pięć lat spokoju. Autorytet to na pewno również Andrzej Wajda i Jan Englert – od 11 lat dyrektor Teatru Narodowego, marszałek Sejmu Małgorzata Kidawa-Błońska, w dodatku elegancka, a także Ewa Kopacz. Generał de Gaulle miał kłopoty w rządzeniu Francją, w której jest 250 gatunków sera, a Kopacz ma jeszcze gorzej, bo musi rządzić milionami Polaków, z których każdy ma inne zdanie! Prezydent Andrzej Duda udaje w dodatku, że premier Kopacz w ogóle nie istnieje, podobnie jak Jarosław Kaczyński (ciągle prezes) nie uznawał prezydenta Komorowskiego. W PiS ciągle ciągną za te same sznurki. Prezydent Andrzej Duda stara się być prezydentem wszystkich Polaków, ale bez Ewy Kopacz. No i tak to jest. Niby się wszystko zmienia, ale nie bardzo. Ciężko jest teraz z osobami godnymi szacunku. Mamy świetnych lekarzy, mamy słynnych na świat naukowców, mamy biznes, który czyni Polskę krajem coraz bogatszym, ale wszystko zostało zagadane przez polityków, nijakich jak mgła o świcie. Polscy bohaterowie to teraz zgrane postacie, typu Ziobro, i – nie wiadomo dlaczego – tacy najczęściej pojawiają się w telewizorach. Polityka nakryła życie. Nie ma już bohaterów pozytywnych. „Gdy rozum śpi, budzi się Antoni Macierewicz” – mówi Leszek Miller. Wieczorem, już po za zachodzie płyniemy przez jezioro Bełdan. Pisaliśmy tak w poprzedniej książce „Kot w pralce”, trzy lata temu, ale tu zawsze jest tak samo. Przyroda się nie zmienia. Jest już taka cisza, że nawet ptaki przestają wrzeszczeć, fale rozbijają się o fale, słońce chowa się gdzieś za Krutynią. Bóg stworzył piękno świata i może właśnie w tej chwili, w takiej ciszy na jeziorze ludzie powinni zasypiać i nie walczyć już dalej o każdą chwilę. Co to jest zresztą ta chwila, raptem parę oddechów więcej. Tak nam się kiedyś napisało i to ciągle wraca – ta sama fala, to samo słońce w mgiełce jak pierścionek i ta sama myśl, aby nigdy nikogo nie prosić o łaskę. Ktoś płakał, kiedy czytał ten tekst Piotr Fronczewski. Tekst Jerzy Iwaszkiewicz Ilustracje Olga Bołdok-Banasikowska
Pełna kultura. Roman Praszyński poleca specjalnie dla viva.pl
Książki, filmy, muzyka. W rubryce "Pełna kultura" najciekawsze nowości poleca dziennikarz "Vivy!", Roman Praszyński. Pijana życiem To już trzeci tom wspomnień Agnieszki Osieckiej. „Dzienniki 1952”. Poetka zaczęła opisywać swoje życie jako dziewięciolatka i robiła to do śmierci. To najintymniejsze z wszystkich zapisków artystki. Kochała zmianę. Zmieniała miejsca, kochanków, życie. Ta potrzeba była w niej od zawsze. W roku 1952 zrobiła maturę i zaczęła studia dziennikarskie. Wtedy właśnie zdała sobie sprawę z mechanizmu, który będzie kierował jej życiem. Nigdy nie zazna spokoju, bo dla niej spokój to śmierć. Pisała: "Jeżeli mówimy, że człowiek jest w życiu artystą, nieraz wielkim artystą, to Życie samo jest Sztuką. Starajmy się więc tworzyć ją i grać jak najpełniej, oddając najsubtelniejsze tony i barwy, aby następnie móc się nią upić i umrzeć pijanymi Życiem". To fascynująca lektura. Rzadka okazja do podpatrzenia, jak rodzi się twórca, co go kształtuje, jak z dziecka wyrasta świadomy człowiek. "Cieszymy się, że mama wreszcie przemówi własnym językiem. Zamiast mówić o niej bez jej wiedzy, wreszcie posłuchamy, co sama ma do powiedzenia o sobie i o innych", powiedziała o "Dziennikach" Agata Passent, córka poetki. Agnieszka Osiecka, "Dzienniki 1952", trzeci tom z wielotomowej edycji. Prószyński i S-ka 2015. O gwiazdach i gwiazdółkach Ironiczna i nostalgiczna kronika wzlotów i upadków, blasków i nędzy naszej rodzimej nadwiślańskiej elity. To opowieść o gwiazdach i gwiazdółkach. Z pazurem. "Piegi na katar. Salony Jerzego Iwaszkiewicza". Edipresse Polska 2015. Malowana lala Gwiazda PRL-u, młoda, dzika, naturalna. Została po niej kultowa MUZYKA. Karin Stanek zdobyła Nowy Jork. Jaką cenę zapłaciła za sukces, karierę, życie z pasją? Historia dziewczyny z Bytomia, która śpiewać i grać nauczyła się sama, choć miała kłopoty z dykcją. Nie była pięknością, ale kiedy pojawiała się na scenie, porywała miliony, a aplauz po jej występach w latach 60. potrafił trwać pół godziny. Karin Stanek była wyjątkową artystką, wybitnie utalentowaną, a przy tym osobą szalenie skromną i naturalną. „Jimmy Joe”, „Malowana lala”, „Tato, kup mi dżinsy”, „Trzysta tysięcy gitar”, „Chłopak z gitarą”, „Jedziemy autostopem…”. Chyba nie ma człowieka w naszym kraju, który nie słyszał tych przebojów. Biografię artystki, która zmarła w 2011 roku, napisała Anna Kryszkiewicz, jej wieloletnia przyjaciółka i menedżerka. Dzięki aplikacji Tap2C możemy dodatkowo obejrzeć zdjęcia artystki, posłuchać jej piosenek. "Karin Stanek. Autostopem z malowaną lalą". Anna Kryszkiewicz. Edipresse Książki 2015. Dakar Ludzie o niezmożonej woli. Maszyny, które czasem zawodzą. Przyroda, która urzeka, a niekiedy zabija. "Rajd Dakar". Rozmowy z J. Kazberukiem, K. Hołowczycem, R. Sonikiem. Edipresse Polska 2016. Łowcy głów - intryga, przemoc, czarny humor Wszyscy czekają na nowy film Quentina Tarantino. "Nienawistna ósemka" to western, który wysadzi nas z siodła. Czym tym razem zaskoczy kultowy reżyser? Z nim nigdy nie wiadomo. Jest mistrzem intrygi i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Od pamiętnego filmu „Pulp Fiction” sprowadza widza na manowce. Bawi się i jest to zawsze ostra zabawa, do krwi. Tym razem reżyser sięga do historii Stanów, akcja „Nienawistnej ósemki” toczy się tuż po wojnie secesyjnej. W zaśnieżonych górach rozegra się śmiertelna gra między ósemką mężczyzn, łowcami głów i bandytami. Będzie też kobieta skazana za morderstwo. Uwaga, ta przyjemność trwa ponad trzy godziny! "Nienawistna ósemka", Quentin Tarantino. Występują: Kurt Russell, Samuel L. Jackson i Jennifer Jason Leigh. Premiera 15 stycznia 2016. Pokoloruj duszę Szał kolorowania dla dorosłych to nowy sposób na relaks, odstresowanie, przyjemność, ambicje twórcze. Zestaw kilkudziesięciu pięknych czarno-białych ilustracji inspirowanych sekretami natury, z interesującymi mottami. "Kolory natury". Kolejna książka z serii "Malowanki na dobry dzień". Edipresse Polska 2016.