Oboje byli w innych związkach, o ich relacji wiedział każdy. Co tak naprawdę łaczyło Tatianę Sosna-Sarno i Jerzego Gruzę?
„Nie było między nami jakiejś namiętności, tylko taka dojrzała przyjaźń” mówiła aktorka
Tatiana Sosna-Sarno zapisała się na kartach historii polskiego kina jako aktorka wielu ról filmowych i serialowych. Znamy ją przede wszystkim z „Czterdziestolatka”, „Alternatyw 4” czy „Plebanii”. Prywatnie przez lata łączona była z reżyserem Jerzym Gruzą, chociaż oboje pozostawali w związkach małżeńskich z innymi osobami. Co tak naprawdę ich łączyło i jak wyglądała ich relacja? [Ostatnia publikacja treści na VUŻ-u 15.06.2024 r.] Tatiana Sosna-Sarno i Jerzy Gruza — początki relacji Tatiana Sosna-Sarno i Jerzy Gruza poznali się na planie „Czterdziestolatka”. On był reżyserem, jej trafiła się zaś rola pielęgniarki Małgosi. Tatiana Sosna-Sarno miała wówczas 23 lata i dopiero co udało się jej zdać warszawską PWST. 45-letni Jerzy Gruza miał zaś opinię prawdziwego playboya, za którym kobiety wręcz szalały. W rozmowie z magazynem „Pani” kompozytor Andrzej Korzyński wyznał: „Tacy normalni faceci zawsze trochę się krępują podejść do obcej kobiety i nawiązać rozmowę. Ale nie Jurek. Miał zdolność nawiązywania intensywnych relacji z kobietami. Działał na nie jak magnes” opowiadał, oraz dodał: „Musiała się z tym pogodzić jego żona, a potem kolejne partnerki. Wiem, bo znam kilka jego partnerek”. Jedną z tych kobiet, z którą Jan Gruza miał być w nieformalnym związku miała być właśnie o ponad 20 lat młodsza od niego aktorka. To właśnie ona, a nie jego żona, miała być mu najbliższą osobą w ostatnich latach życia. Czytaj także: Była despotyczna, ojciec był dla niego większym wsparciem. Gdy Alina Janowska zachorowała, naprawili relację Tatiana Sosna-Sarno Relacja Tatiany Sosna-Sarno i Jerzego Gruzy była jak żadna inna Początkowo łączyły ich jedynie sprawy zawodowe. Tatiana Sosna-Sarno przyznała, że bardzo podziwiała starszego o ponad 20 lat mężczyznę. „Bardzo mi imponowało, że jest taki twórczy, a w tym co robi — precyzyjny. Świetnie mi się z nim tworzyło, pracowało i rozmawiało. Byłam nim absolutnie zafascynowana” opowiadała Krystynie Pytlakowskiej dla VIVY!. Ich drogi rozeszły się jednak na piętnaście długich lat. Dopiero po tym czasie los chciał, że spotkali się ponownie. W 1992 r. reżyser pojawił się w pizzerni, którą aktorka otworzyła w centrum Warszawy. I tak kontynuowali historię, która rozpoczęła się przy pracy nad „Czterdziestolatkiem”. Zdecydowali się otworzyć wspólny biznes: tak powstał klub „Scena”. Tatiana Sosna-Sarno, Jerzy Gruza, Nagrody Stowarzyszenia Filmowców,17 grudnia 2014 „Na początku to był układ czysto biznesowy. Dziewięć lat pracowaliśmy razem w Scenie i wspaniale nam szło. Był świetnym wspólnikiem, a do tego spełnionym artystą. Dawał mi wolną rękę, bo jestem dobrym organizatorem. Wciągnęłam jeszcze do tego interesu mojego męża, z którym również musiałam się dzielić po połowie. Ale nie narzekałam” mówiła aktorka. Później ich relacja wkroczyła na inny, zdecydowanie bardziej intymny poziom. „Potrafił być bardzo miły i czuły. Serce mi topniało, kiedy głaskał mnie po twarzy albo ściskał za rękę”. O romansie nie było jednak mowy. Zobacz także: Magdalena Boczarska i Mateusz Banasiuk są rzymskim małżeństwem. Nie każdy wie, co to znaczy To właśnie Tatiana Sosna-Sarno była przy Jerzym Gruzie do końca jego dni Tatiana Sosna-Sarno przyznała, że w pełni rozumiała swojego przyjaciela i nie chciała ingerować w jego sprawy sercowe. „Jurek miał różne swoje miłości, które mnie w ogóle nie interesowały. Czasem pytał, czy nie jestem zazdrosna. I nie wierzył, że nie jestem. A ja naprawdę cieszyłam się, że jest szczęśliwy. A jak był nieszczęśliwy, przeżywałam to na równi z nim. Pamiętam takie rozstanie z dziewczyną o wiele lat młodszą. Kiedy go zostawiła w 2004 roku, bardzo cierpiał. Ja przyjechałam wtedy z Australii i znalazłam go w okropnym, psychicznym dołku. Powiedział wtedy do mnie: Mam prośbę. Żebyś to ty mnie pochowała. I od tego czasu zaczęłam się nim opiekować tak naprawdę” opowiedziała Krystynie Pytlakowskiej. Jerzy Gruza, Tatiana Sosna-Sarno, Bal Debiutantek, 4 lutego 2017 Dodała również, że chociaż miał żonę, to tak naprawdę ona spędzała z nim większość czasu: z Grażyną Lisiewską widywał się bardzo sporadycznie. Właśnie dlatego relacja reżysera i aktorki była taka wyjątkowa. Tatiana Sosna-Sarno przyznała, że z pewnością kochała reżysera i gdyby poprosił ją o rękę, z pewnością powiedziałaby „tak”. Wiedziała również, że on w pewien sposób kocha ją również. „W sposób pośredni mówił: Dziękuję ci za to, co dla mnie robisz. Potrafił być bardzo miły, a jednocześnie był twardym facetem. Na pewno wiele go kosztowało, że potrzebuje pomocy w codziennym życiu. Nie było między nami jakiejś namiętności, tylko taka dojrzała przyjaźń. Chodziliśmy razem do teatru, wyjeżdżaliśmy na wakacje w Polsce i za granicą. Właściwie staliśmy się nierozłączni”. Zobacz też: Daria Zawiałow poślubiła konkurenta, potem związała się z kolegą z zespołu. Jej życie osobiste jest pełne sekretów „Mówił, że jestem jego podporą i beze mnie nie dałby sobie rady. A ja czułam się taką prawdziwą opiekunką. Traktował mnie jak partnerkę życiową” mówiła aktorka, która była przy reżyserze aż do ostatniej chwili. Tatiana Sosna-Sarno i Jerzy Gruza na 39. Festiwalu Filmowym w Gdyni
Jerzy Gruza miał trzy żony, zżymał się, gdy mówiono o nim playboy, ale też był z tego dumny
Słynął z tego, że przychodził każdego wieczoru z inną dziewczyną
„Kapelusz, szaliczki, kolorowe płaszcze, buty. Wyglądałem jak rasowy bażant”, opowiadał o sobie w wywiadzie dla „Playboya”. W szarym PRL-u Jerzy Gruza był jak kolorowy ptak. Jeździł kabrioletami, bo jak mówił, najłatwiej było podrywać z nich dziewczyny. Kiedy któraś mu się spodobała, zawracał auto, nie zważając na ruch uliczny. „Jerzy zawsze na salonach miał rozchełstaną koszulę, a do tego nosił szalik. Miał taki styl reżysera z lat 70. i lubił mieć w butonierce chusteczkę. To był jego znak rozpoznawczy. Zawsze bardzo dobrze się ubierał. Nawet jak miał czasem kołnierzyk zagięty i jakaś pani chciała mu poprawić, to on mówił: "Nie dotykaj! Tak ma właśnie być". Miał swój wyjątkowy, osobliwy styl”, wspominała jego przyjaciółka Tatiana Sosna-Sarno. Trochę się odcinał od etykiety playboya, ale też wspominał chętnie, że żona Antoniego Słonimskiego przysłała mu kiedyś z Zachodu zdjęcie gwiazdora Steve’a McQueena z dopiskiem, że są identyczni. A przy tym wszystkim był „tym” Jerzym Gruzą, reżyserem, który zrobił „Wojnę domową” i „Czterdziestolatka”, film „Dzięcioł” z Violettą Villas i słynny spektakl teatru telewizji „Mieszczanin szlachcicem” z Bogumiłem Kobielą, a po latach „Rewizora” z Tadeuszem Łomnickim. Miał nosa do aktorów — to on uparł się na Andrzeja Kopiczyńskiego jako „Czterdziestolatka”, choć nikt z ekipy nie był fanem tego pomysłu. Jak wyglądało życie i związki słynnego reżysera? [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ 16.02.2024 r.] Jerzy Gruza - jako małego chłopca wyrzucano go z kina, bo śmiał się za głośno Jerzy Gruza urodził 4 kwietnia 1932 roku w Warszawie. Jego ojciec był optykiem, po wojnie pracował w Łódzkiej Wytwórni Filmowej, odnawiał stare kamery. Z mamą chodził do kina na filmy Charliego Chaplina. Śmiał się tak głośno, że wyrzucali ich z kina. Gdy wybuchło Powstanie warszawskie, jako dwunastolatek chciał dołączyć do walczących. Ale ze względu na wiek i lichą posturę, nie przyjęto go do Szarych szeregów. Po wojnie rodzina trafiła do Łodzi, Jerzy Gruza w 1956 roku ukończył Wydział Reżyserii w łódzkiej Filmówce. Po studiach przez wiele lat pracował w telewizji polskiej, był jednym z najzdolniejszych reżyserów w historii tej instytucji. Z Bogumiłem Kobielą i Jackiem Fedorowiczem łamali socjalistyczne sztywniactwo, robili pierwsze programy na żywo, m.in. cykl „Poznajmy się”. Reżyserował "Tele-echo". Sam opowiadał, że do telewizji trafił… niechcący. „Do TVP trafiłem przypadkiem, śledząc atrakcyjną dziewczynę, która wyszła z Wytwórni Filmów Dokumentalnych na Chełmskiej. Wysiadła z autobusu na placu Napoleona, to ja też. Weszła tam do jednego z budynków. Mnie zatrzymał strażnik. »Co tu jest?« - spytałem. »Telewizja«. »A jak się do niej dostać?«. »Trzeba iść do Radia na Noakowskiego i tam sobie załatwić«. Tak też zrobiłem” - opowiadał. Ponoć reżyserem też został przez przypadek. Nie wiedział, co ze sobą zrobić, gdy spotkał na ulicy kolegę operatora i ten namówił go na studia filmowe. Zobacz też: Jolanta Nowak zachwyciła w "najbardziej bezwstydnej komedii PRL-u". Dlaczego porzuciła aktorstwo? Jerzy Gruza i jego historie Miał dar do opowiadania historii, nie tylko w teatrze czy filmie. Jego seriale i filmy przyciągały masową widownię, ale też wchodziły do codziennego życia. Ilu widzów brało Irenę Kwiatkowską i Kazimierza Rudzkiego z „Wojny domowej” za prawdziwe małżeństwo? A kto nie pamięta powiedzenia Kwiatkowskiej z „Czterdziestolatka”: „Jestem kobietą pracującą, żadnej pracy się nie boję”? Oprócz wymienionych wcześniej filmów zrobił też „Pierścień i różę” z młodziutką Katarzyną Figurą, "Motylem jestem, czyli romans Czterdziestolatka" i mniej udane "Gulczas, a jak myślisz?" Zobacz też: Jan Piechociński: choć w latach 80. był gwiazdą polskiego kina, nie wystarczało mu na życie. Uratowała go rola w "Klanie" <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="590" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid02R9xyrTrgqymMBSTTDx36sc6Bmo4iQjTPEqhRqJF8WEpXA789gM1HKEspVpnHMuuxl%26id%3D100085702178255&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> W rozmowie "Playboyem" opowiadał, jak kręcili głośny film „Alicja". Wspominał: „Otóż lata temu z Jackiem Bromskim zrobiliśmy film Alicja (w 1980 roku – przyp. red.), na którym producent stracił fortunę. Pod koniec zdjęć był już niewypłacalny. Dlatego w Londynie nocował nas w luksusowym hotelu „The Churchill”, tuż obok Marble Arch. Dlaczego? Bo tylko tam nie zażądali od niego przedpłaty lub karty kredytowej. Facet zamówił pokoje przez teleks. Siedzieliśmy z Jackiem w luksusie, sami, otoczeni szejkami, bez grosza przy duszy”. Potem była jeszcze opowieść o tym, jak nie mając pieniędzy, zamówili tatara, żeby zjeść coś małego. Okazało się, ze to danie inne niż w Polsce i czterech kelnerów wniosło z pompą pół wołu. Jerzy Gruza i jego trzy żony Lubił opowiadać i lubił, gdy go słuchano. Mówił, że z każdą kobietą kończy w momencie, gdy jej wszystko opowie. Jerzy Gruza jeszcze na studiach ożenił się z Jadwigą, z którą miał syna. Drugą żoną reżysera była anglistka Natalia. O obu partnerkach reżyser prawie wcale nie mówił. W 1977 roku poznał piękną modelkę Grażynę Lisiewską. To ona byłą słynną Mariolką z „Czterdziestolatka”. Byli małżeństwem blisko 40 lat, do śmierci Jerzego Gruzy. Ale na co dzień żyli oddzielnie. On w Warszawie, ona w Gdyni. Wydawało się, że to będzie udany związek. Jerzy Gruza był w Grażynie naprawdę zakochany, para doczekała się syna Pawła, dzisiaj znanego prawnika. Gruza wybudował dom na Wybrzeżu, przeniósł się tam z rodziną. W latach 80. był dyrektorem Teatru Muzycznego w Gdyni. Szybko jednak okazało się, że małżeństwo nie przeszkadzało Jerzemu Gruzie w innych związkach. Żona przymykała oczy na jego wyjazdy do Warszawy i ciągłe plotki o romansach. Mówiono, że mają się rozwieść, ale Jerzy Gruza wiele razy to dementował. „Nie rozstaliśmy się, życiowe sprawy nas rozdzieliły. Nie jest to sprawa rozwodowa, tylko sprawa odległościowa. Ona nie chce się przeprowadzić do Warszawy, a ja na Wybrzeże. Ale o rozwodzie nie ma mowy”, mówił w jednym z wywiadów. Dziwny był to związek, bo małżeństwem byli formalnie, ale naprawdę się przyjaźnili. Zobacz także: Żona była moją miłością, mądrością, cierpliwością, mówił Roman Kłosowski, słynny Maliniak z „Czterdziestolatka” Jerzy Gruza i Tatiana Sosna-Sarno Było tajemnicą poliszynela, że w Warszawie Jerzy Gruza był bardzo zaprzyjaźniony ze znaną aktorką Tatianą Sosną-Sarno. Gdy się poznali, oboje mieli już rodziny. On wtedy budował dom na Wybrzeżu, był bez grosza, ale namówił Tatianę Sosnę-Sarno na wspólne założenie muzycznego klubu „Scena”. Prowadzili go razem blisko 10 lat. Spędzali ze sobą mnóstwo czasu, ale nie mieszkali razem. Ona wspominała w rozmowie z „VIVĄ!", że Jerzy Gruza nigdy się jej nie oświadczył, choć zaproponował wspólne mieszkanie, ale ona odmówiła: powiedziała, że mogą spędzać razem całe dnie, ale nocami ona „musi odpocząć”. Była jego towarzyszką życia i opiekunką, tu w Warszawie, gdy bardzo już niedomagał. I wytrwała przy nim do końca. Wiedziała, że ma różne miłości. Był zakochany w Małgorzacie, z która prowadził klub Maska na Saskiej Kępie. To Tatiana Sosna-Sarno pomagała mu się pozbierać po rozstaniu. „Miał różne swoje miłości, które mnie w ogóle nie interesowały. Czasem pytał, czy nie jestem zazdrosna. I nie wierzył, że nie jestem. A ja naprawdę cieszyłam się, że jest szczęśliwy. A jak był nieszczęśliwy, przeżywałam to na równi z nim”, wspominała w „VIVIE!". Jerzy Gruza przez wiele lat chorował, miał problemy z sercem, w 1994 roku zasłabł na lotnisku w Warszawie i trafił do kliniki. W 2019 roku spadł ze schodów i mocno się połamał. Stało się to na kilka dni przed premierą jego ostatniego filmu "Dariusz” (2019). To film o podstarzałym aktorze, który nie umie się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Jerzy Gruza nie wrócił już do fizycznej sprawności. Zmarł w domu seniora Willa Harmonia w Pruszkowie w 2020 roku
Tatiana Sosna-Sarno w poruszającym wspomnieniu o Jerzym Gruzie: „Nigdy nie czułam się przy nim samotna”
Przez prawie 30 lat łączyła ich niezwykła relacja
Byli razem, może trochę obok, ale bardzo razem przez prawie 30 lat, w najlepszych i najtrudniejszych momentach. Dziś mówi, że czuła się opiekunką Jerzego Gruzy. Że to była wielka przyjaźń. A jeżeli miłość, to taka, jak pomiędzy dwojgiem ludzi, którzy się świetnie rozumieją. Mogłaby napisać o nim całą książkę. Zagrała też w ostatnim filmie Gruzy pt. „Dariusz” i pomogła mu ten film wyprodukować. Kiedy spotykamy się kilka dni po Jego śmierci, ma zapłakane oczy i wydaje się ciągle zszokowana, chociaż liczyła się z tym, że Jerzy Gruza umrze przed nią – był o ponad 20 lat starszy. W ramach cyklu Archiwum VIVY! przypominamy rozmowę Krystyny Pytlakowskiej z Tatianą Sosna-Sarno. Jak to się stało, że się poznaliście i staliście się sobie bliscy, choć dzieliła Was różnica pokoleń? To był chyba 1992 rok, ale znaliśmy się już wcześniej, bo mieszkaliśmy przy Lwowskiej. On pod dziesiątką, ja pod szóstką. Jurek miał swoją rodzinę, ja swoją, ale zagrałam u niego w „Czterdziestolatku” – zawsze uważał mnie za dobrą aktorkę. Prowadziłam pizzerię przy Alei Solidarności El Molino – po hiszpańsku młyn. W latach 90. aktorom było trudno, a trzeba było zarabiać jakieś pieniądze. Przypomniałam więc sobie, że kiedy byłam w Szwecji, chciałam pracować w pizzerii, ale nie dopuszczono mnie do tej pracy, a ona mi się bardzo podobała. Jurek natomiast właśnie przeniósł się z Gdyni do Warszawy, ponieważ przestał pracować tam w Teatrze Muzycznym. Żona została na Wybrzeżu, a on się wyprowadził. Nagle słyszę: Pani Tatiano, ma pani gościa. Patrzę, a w mojej pizzerii siedzi Jerzy Gruza, zresztą bardzo zdenerwowany. Mówi: Dobrze ci się tu powodzi. To była pierwsza pizzeria w Warszawie, gdzie aktorzy pracowali jako kelnerzy. I mówi: Nie wiedziałem, że ci tak dobrze pójdzie. A ja na to odpowiedziałam: Gdybyś miał dla mnie jakąś pracę w teatrze, daj mi znać. Wiedziałam, że lubi pracować z ludźmi sukcesu, więc miałam jakąś szansę u niego. Byłaś już po „Polskich drogach” przecież. Twoje nazwisko stało się popularne. W wielu filmach już wtedy zagrałam. Gdyby policzyć, to było ich 35. Na drugi dzień zadzwonił: Chcę ci coś pokazać. I pokazał mi miejsce w Śródmieściu – później było tam Życie Warszawy. Mówi: Chodzę od trzech lat i szukam wspólnika, bo mam pomysł, co tu można utworzyć. Ja na to, że biorę w ciemno. Wtedy dobrze stałam finansowo. Jurek powiada: Ale ja teraz nie mam pieniędzy, bo buduję dom w Gdyni. Odparłam, że nie szkodzi, że ja wszystko sfinansuję, a potem z zysków będziemy się dzielić i będę sobie swoją część odbierać. I tak powstał klub Scena, który niebawem stał się bardzo popularny w świecie artystycznym. Wszystko postawiłaś uczciwie i na jedną kartę. Bardzo uczciwie, bo mi zaimponowało, że przyszedł właśnie do mnie. Na początku to był układ czysto biznesowy. Dziewięć lat pracowaliśmy razem w Scenie i wspaniale nam szło. Był świetnym wspólnikiem, a do tego spełnionym artystą. Dawał mi wolną rękę, bo jestem dobrym organizatorem. Wciągnęłam jeszcze do tego interesu mojego męża, z którym również musiałam się dzielić po połowie. Ale nie narzekałam. Już nie jesteś z mężem? Nie jestem. Rozwiedliśmy się w 2010 roku. Oboje załatwiliśmy Jurkowi kontrakt w telewizji na taki program „Uniwersytet Telewizji lekkiej, łatwej, i przyjemnej” nagrywany właśnie w Scenie. Później ja realizowałam tu „Pierścień i różę”, próby odbywały się w klubie, ale na spektakl wynajęłam Teatr Komedia. Później zagrałam też u Jurka w Tygrysach Europy. Cały czas pracowaliśmy razem i sprawiało nam to satysfakcję. CZYTAJ TEŻ: Poznały się na planie, stworzyły nierozerwalną więź. Oto historia przyjaźni Agnieszki Dygant i Darii Widawskiej Jak nazwać to, co czułaś do Jurka? Przede wszystkim był to podziw. Bardzo mi imponowało, że jest taki twórczy, a w tym co robi – precyzyjny. Świetnie mi się z nim tworzyło, pracowało i rozmawiało. Nawet gdy opowiadał w towarzystwie anegdoty, które już dziesięć razy słyszałam, nie nudziło mnie to. Obserwowałam, jak fantastycznie opowiada. Jak za każdym razem dodaje tej opowieści coś nowego. Byłam nim absolutnie zafascynowana. Jego energią życiową, jego pasją. Podobno pomagałaś mu w różnych jego zawirowaniach życiowych. Byłaś przy nim, pocieszałaś, pomagałaś mu znosić traumę. Na przykład, gdy rozstawał się z kobietami. Jurek miał różne swoje miłości, które mnie w ogóle nie interesowały. Czasem pytał, czy nie jestem zazdrosna. I nie wierzył, że nie jestem. A ja naprawdę cieszyłam się, że jest szczęśliwy. A jak był nieszczęśliwy, przeżywałam to na równi z nim. Pamiętam takie rozstanie z dziewczyną o wiele lat młodszą. Kiedy go zostawiła w 2004 roku, bardzo cierpiał. Ja przyjechałam wtedy z Australii i znalazłam go w okropnym, psychicznym dołku. Powiedział wtedy do mnie: Mam prośbę. Żebyś to ty mnie pochowała. I od tego czasu zaczęłam się nim opiekować tak naprawdę. A po rozstaniu z tamtą dziewczyną, Gosią, zawalił mu się świat. Bo on odszedł wcześniej ze Sceny i razem otworzył z nią na Saskiej Kępie klub Maska. A potem to wszystko runęło. Ja jeszcze trochę prowadziłam Scenę, ale kiedy w 2005 roku zaczęłam się Jurkiem opiekować tak na co dzień, to już nie miałam czasu. Pomagałam mu wydawać jego książki: „Stolik”, potem „Rok osła”. Byłam takim jego dyrektorem technicznym. A jednocześnie, gdy Polonia zaprosiła mnie do Ameryki, zaproponowałam, żebyśmy wzięli też Jurka Gruzę. I pojechał z nami. Tatiana Sosna-Sarno, 1991 Podobał Ci się jako mężczyzna? Oczywiście. Potrafił być bardzo miły i czuły. Serce mi topniało, kiedy głaskał mnie po twarzy albo ściskał za rękę. Chyba też uratowałam mu życie. W 1994 roku miał jechać do syna, do Bostonu. Nagle zadzwoniła do mnie jego sekretarka: Pani Tatiano, pan Jerzy nie wyjechał, zatrzymali go na lotnisku. Czy może pani zawieźć go stamtąd do Anina? Natychmiast wszystko rzuciłam, pojechałam na Okęcie i zawiozłam Jurka do szpitala w Aninie. Do dzisiaj pani doktor pamięta, jak to było, gdy go przywiozłam. Założono mu wtedy by-passy. Gdyby nie one, pewnie już by nie żył. A w ubiegłym roku przez dwa miesiące w ogóle się nie ruszał, bo nawalił mu kręgosłup, a nie miał nikogo przy sobie. Wtedy do mnie ciągle dzwonił ze szpitala. Zresztą zawsze dzwonił do mnie codziennie, nawet po kilkanaście razy. Ale przecież miał żonę. Tak, mieszka cały czas w Gdyni. Rzadko się widywali. Nie wypytywałam go o jego życie rodzinne. Mieszkaliście razem? Nie, nigdy. Jurek mieszkał przy Bagateli, a ja tutaj, przy Grzybowskiej. Ale jeździłam do niego prawie codziennie. Mówił, że jestem jego podporą i beze mnie nie dałby sobie rady. A ja czułam się taką prawdziwą opiekunką. Ne powiedział Ci nigdy, że Cię kocha? W sposób pośredni mówił: Dziękuję ci za to, co dla mnie robisz. Potrafił być bardzo miły, a jednocześnie był twardym facetem. Na pewno wiele go kosztowało, że potrzebuje pomocy w codziennym życiu. Nie było między nami jakiejś namiętności, tylko taka dojrzała przyjaźń. Chodziliśmy razem do teatru, wyjeżdżaliśmy na wakacje w Polsce i za granicą. Właściwie staliśmy się nierozłączni. Umiał dowartościować mnie jako kobietę, ale i jako człowieka, organizatora. Potrafił też być sarkastyczny: Ty już się wypaliłaś. Masz tysiąc pomysłów. Coś byś chciała robić, a nie robisz. Odpowiadałam: Może ja też już nie mam siły. Ceniłam go jednak za ten sarkazm i poczucie humoru. Czym Cię rozśmieszał? W każdej sytuacji, nawet krytycznej, potrafił znaleźć coś zabawnego. Kiedyś w SPATiF-ie w Sopocie chciał przygadać sobie dwie młode dziewczyny, więc jedna postanowiła podać mu swój numer telefonu. A on się tak śpieszył, żeby go zapisać, że spadł mu długopis na podłogę. Facet obok pyta, czy go podnieść, czy sam się pan schyli. Schylił się sam, z trudem, ale gdy wstał, już tych dziewczyn nie było. I nawet jak już leżał chory w szpitalu i zobaczył ładną panienkę, powiadał: Kiedyś to ja takie dziewczyny miałem, a teraz to tylko mnie karmią. Albo opowiadał: Mój przyjaciel zawsze mówił: Ty z walizką jeździsz, a teraz to już same lekarstwa. Nie prowadziliście razem gospodarstwa? Nie robiłaś mu obiadów i kolacji? Nie, nie. Czasami on sam gotował pyszne spaghetti. Albo wychodziliśmy wieczorami na jakąś przystaweczkę, jedliśmy i rozmawialiśmy. Bardzo ciekawe historie opowiadał i lubił mieć komu je opowiadać. A ja lubiłam słuchać. Omawialiśmy sztukę, omawialiśmy mój monodram, omawialiśmy scenariusze filmowe. Namawiałam go, żeby zrobił drugą część „Czterdziestolatka”. I jemu się ten pomysł bardzo podobał. Czterdziestolatek miałby już 70 lat. To ile lat trwała taka Wasza bliska przyjaźń? Od 2005 roku, kiedy go Gosia rzuciła. Wcześniej był rozdwojony pomiędzy Sceną a Maską. Odsunął się od naszych wspólnych interesów. Później miał jeszcze jeden związek z pewną dziennikarką, ale po dwóch latach się rozstali i wtedy został całkiem sam. To był 2009 rok. I wtedy miałaś go już na wyłączność. Traktował Cię jak partnerkę życiową? Z pewnością. Wiedział, że na mnie się nigdy nie zawiedzie. Lubił podróżować. Mówił: Może pojedziemy nad morze, może w góry? Ja wsiadałam do samochodu i jechaliśmy. A kiedyś zapomniał najważniejszego leku. Po całym mieście jeździłam i go szukałam. Chyba siedem aptek odwiedziłam. To było w Izraelu, w Ejlacie. I ten lek nazywał się inaczej. Znalazłam więc lekarza, który mu go zapisał pod nową nazwą. Albo jak pojechaliśmy do Miami i zachorował na zapalenie płuc… Na szczęście na tym statku, którym płynęliśmy, był lekarz. Ja Jurka karmiłam, on leżał, a lekarz go leczył. No i przeżył, na szczęście. Czy trzeba jednak większego dowodu uczucia, niż takie, o jakich mi opowiadasz? Nie wiem. Ja ciągle mu udowadniałam, że nie jest sam, że jestem blisko. I myślę, że to była miłość. I ona jest nadal. W zeszłym roku, gdy brałam udział w jury w festiwalu w teatrze w Grudziądzu, poszedł ze swoimi wnukami na Agrykolę i sieknął mu kręgosłup. Dzwoni do mnie: Tatiana, ja umieram. Wszystko zostawiłam, wsiadłam do auta i przejechałam 350 kilometrów. Potem sama się rozchorowałam. Ale były też i takie dni, że szliśmy razem na bal albo jakieś spotkanie filmowców i na premiery. Był fantastycznym towarzyszem, adorującym mnie i... zazdrosnym. Chociaż żadnych scen mi nie robił. Zresztą ja nie miałabym czasu na jakieś romanse. Jurek obserwował mnie od rana do nocy. Zagrałaś też w jego ostatnim filmie „Dariusz”. Nie tylko zagrałam, ale przygotowałam jego premierę. No i zajęłam się produkcją. Zajęło nam to cztery lata. Scenariusz napisał Jerzy Gruza? W scenariuszu też pomagałam mu zmienić pewne rzeczy. Zajmowałam się make-upami, zawożeniem i przywożeniem aktorów, dźwiękiem. Chciał wszystko mieć zrobione, ale montażem sam się zajmował. Pod tym względem był bardzo precyzyjny. Zagrałaś tam bileterkę. A Gruza główną rolę – starego geja. Podobno bardzo śmieszną. Jestem w tym filmie bileterką, ale taką, co to rządzi. Bez Ciebie tego filmu by nie zrobił. Na pewno. I swoich książek też by nie wydał. To ja jeździłam z nim do wydawcy. Chciał cały czas mieć mnie przy sobie. Właściwie był moją pracą. Mówił: Książką się zajmij, filmem się zajmij, castingiem się zajmij. A co z honorarium? Pod koniec dostaliśmy niewielką dotację, bo wcześniej Jurek włożył w to własne pieniądze. No i wtedy otrzymałam gażę za swoją rolę i pomoc. Cały czas jednak mi to wypominał. Nie był wylewny, ani rozrzutny, chociaż za nasze kolacje to on płacił. Nie był jednak na premierze tego filmu. Bardzo chciał być, ale tydzień wcześniej się przewrócił. I chociaż myślał, że da radę wstać i przybyć na pokaz, to jednak miał zbyt wiele złamań, które powoli się zrastały. Widywaliście się codziennie? Prawie. Mówił: Przyjedź do mnie. Chociaż już czasami nie miałam siły, ale wiedziałam, że dla Jurka nasze wieczorne spacery były bardzo dobre. Wieczorami chodziliśmy do klubu albo na kolacje. I wszyscy mówili, że jesteś kobietą Gruzy. No tak. Przecież ciągle nas razem widywano. I przez to zamknęłaś sobie drogę do następnego związku. Ale nie mogę mieć do nikogo żalu, bo sama siebie zniewoliłam, sama sobie narzuciłam opiekę nad Jurkiem Gruzą. Weszłam w jego środowisko, dużo ode mnie starsze. Najpierw mnie to męczyło, a potem się przekonałam, ile ciekawych rzeczy mają do powiedzenia. Warszawa, 1997. Rozdanie nagród Wiktory; n/z Tatiana Sosna Sarno i Jerzy Gruza A kiedy przychodziłaś do niego do szpitala, to mówiłaś, że do kogo idziesz? Do przyjaciela? Nie. Mówiłam, że jestem osobą upoważnioną. Gdy będą pisać biografię Jerzego Gruzy, to jak Cię nazwą? Jak sądzisz? Nie wiem. Przyjaciółką, opiekunką... A nie kobietą, która go kochała? Na pewno gdzieś tam była miłość. Teraz na to inaczej patrzę. Myślę, że to był mężczyzna, którego wiele kobiet po prostu kochało. Bo miłość nie polega przecież tylko na erotyzmie. Najtrwalsza jest ta oparta na przyjaźni. No właśnie. I jest o wiele ważniejsza. Ale nie ukrywam, że byłam Jerzym zafascynowana. A on chciał, abym była blisko i to mnie dowartościowywało. Telefonował, domagał się spotkań, ciągle chciał mnie gdzieś zabierać. Nie mógł żyć bez Ciebie, byłaś dla niego wszystkim. Szczerze mówiąc tak. A poza tym wiedziałam, że jeżeli ja się nim nie zaopiekuję, to nikt tego nie zrobi w taki niepodzielny sposób. Cały mój czas był pod znakiem Jerzego. Bardzo mi się podobało w nim, że jest reżyserem, który nie pije wódki całymi nocami, który jest bardzo pracowity i ciągle ciekawy świata i ludzi. Nieustannie chciał kogoś nowego poznawać, rozmawiać z nim, dowiadywać się o życiu czegoś nowego. Codziennie pisał pamiętniki. Może je teraz wydasz? Niestety, nie mam praw autorskich. Szkoda, bo ja z nim je tworzyłam, z nim się śmiałam z jego anegdot, komentowałam to, co napisał. CZYTAJ TEŻ: Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz byli pięknym, dobrym małżeństwem przez blisko 70 lat Szkoda, że się nie pobraliście? Nie wiem, czy bym tego chciała. Nie był łatwy we współżyciu i może dlatego nigdy z nim nie mieszkałam. Kiedyś mi nawet to zaproponował. Chorował i mówi: Myślałem, że ty się teraz do mnie przeniesiesz. Odmówiłam: Jurek, mogę przyjść w dzień, ale w nocy muszę odpocząć. I załatwiłam mu mężczyznę, opiekuna, który cały miesiąc z nim mieszkał. Często wracałam od niego o 1-2 w nocy, gdy już go odwiozłam do domu. Na ogół moim samochodem, bo twierdził, że jego auta szkoda – niech sobie stoi w garażu, bo jest świeżo umyte. Jerzy Gruza wypełniał cały Twój czas? Nigdy nie czułam się przy nim samotna. Pomagał mi, kiedy trzy lata temu zmarła moja mama, przytulał mnie, kiedy tego potrzebowałam. Interesował się Twoim życiem rodzinnym, Twoimi dziećmi? Tak, mam dwoje dzieci. Mój syn zagrał u niego nawet kominiarza, a moja córka robiła z nim wywiad o filmie. Mam też dwoje wnuków. Jurek również ma wnuka, który jak mój wnuk chodził do tej samej grupy w przedszkolu. A co byś odpowiedziała, gdyby jednak poprosił: Tatiana, wyjdź za mnie. Nie wiem. Pewnie bym się zgodziła, choćby dlatego, że już tak długo przy nim byłam. Nigdy jednak nie padło takie zdanie z jego ust. Ale to ty walczyłaś o niego, o jego zdrowie. Zwłaszcza, kiedy spadł ze schodów. Połamał sobie pięć żeber i miednicę, ale potem to wszystko się zrosło i już jeździł na rehabilitację. Trwała trzy miesiące. Strasznie się nacierpiał. Dwanaście dni temu wyszedł ze szpitala do domu opieki "Harmonia" w Pruszkowie, gdzie od niedawna mieszkał, bo potrzebował bardzo specjalistycznej opieki. A potem nie chciał już do szpitala wracać. Wiedział, że odchodzi? Wiedział. Był już bardzo słabiutki. Kiedy w sobotę przyjechała do niego siostra, mówił: Ja umieram. Ale on często tak mówił. Bardzo schudł, zmizerniał. Kiedy jednak codziennie rozmawialiśmy przez telefon, miałam wrażenie, że nic złego się z nim nie dzieje, taki był silny psychicznie. I wcale nie był sentymentalny. Romantyczny tak, ale nie sentymentalny. Jego stosunek do śmierci był bardzo naturalny. Gdy ktoś umarł, nie opłakiwał go. Mówił: No tak, umarł i już jest na tym lepszym świecie. Bał się śmierci? Chyba nie. Bał się tylko, co się stanie z jego twórczością. Ale nie chciał podjąć jakichś prawnych kroków. To wszystko więc zostało, tak jak było. I nie mogę więc nic już dla niego zrobić. Jak się dowiedziałaś, że nie żyje? Jego siostra do mnie zadzwoniła: Tatiana, Jerzy zmarł o piątej nad ranem. A ja bardzo ci dziękuję, że byłaś ze mną w ostatnim dniu jego życiu i że mogłam się z nim pożegnać. A Ty jak się z Jerzym Gruzą pożegnałaś? Wziął mnie za rękę, to był bardzo silny uścisk, i przez dłuższy czas mnie trzymał. Bez słów, mówił już zresztą bardzo niewyraźnie. Tak właśnie się ze mną pożegnał. W filmie „Dariusz” napisał w scenariuszu: Na koniec życia każdy zostaje sam. I wiesz, kto tylko jest z człowiekiem? Bóg. Dowiedziałam się więc, że jednak w Boga wierzył, bo nigdy o tym nie rozmawialiśmy. A teraz ten film chciałabym upublicznić. Może w „Kulturze” powinni go wyświetlać. Muszę jednak chwilę odczekać, bo jestem bardzo zmęczona i nie dociera do mnie, że Jurka już nie ma. Powiedział Ci kiedyś wprost, co do Ciebie czuje? Pośrednio. Często mówił, że gdyby nie ja i moja troska o niego, to już dawno pożegnałby się z życiem. I nie osiągnąłby tyle, ile osiągnął. A niedawno w szpitalu nazwał mnie swoją żoną. Nie chciał nic jeść, powiedział do pielęgniarki: Jak przyjdzie moja żona, to mnie nakarmi. Ja myślę, że przy nim stałam się lepszym człowiekiem. Nigdy nie sądziłam, że potrafię komuś tyle z siebie dać. Na pewno traktował mnie jak partnerkę życiową. A to zobowiązuje. I wiedział, że na mnie się nie zawiedzie. Teraz jestem w szoku i właściwie nic nie czuję, ale wiem, że bardzo będzie mi go brakować. Czytaj też: Jej utwór „W domach z betonu nie ma wolnej miłości” zna niemal każdy. Jak potoczyło się życie Martyny Jakubowicz?
Grażyna Lisiewska, słynna Mariolka z „40-latka” i Jerzy Gruza byli małżeństwem blisko 40 lat...
Aktorka była trzecią i ostatnią żoną reżysera
Jerzy Gruza był już dwukrotnie rozwiedziony, gdy w 1977 roku poznał piękną modelkę Grażynę Lisiewską. Nigdy nie ukrywał, że dał jej rolę w serialu „40-latek”, ponieważ ogromnie mu się podobała. Wcześniej Grażyna Lisiewska wystąpiła na festiwalu w Sopocie, Jerzy Gruza był przez wiele lat jego producentem. Wychodziła z prowadzącymi i… nic nie mówiła. Wszyscy zastanawiali się, kim jest ta dziewczyna i dlaczego milczy. To był świetny pomysł, bo od razu bardzo zwróciła na siebie uwagę. [Ostatnia aktualizacja treści 04.04.2024 r.] Grażyna Lisiewska i Jerzy Gruza: historia miłości Grażyna Lisiewska pozostała aktorką jednej roli. Zblazowanej i seksownej Mariolki z „40-latka”, której komentarze bulwersowały konserwatywną Madzię Karwowską i jej koleżanki z warszawskich Filtrów. Po latach Gruza pytany, dlaczego jego żona nie zagrała u niego więcej ról, powiedział w wywiadzie dla „Playboya”: „Bo nie jest aktorką. Trafiła tylko na swoją rolę i na tym koniec. Tak bywa...”. Kiedy się poznali, on był jednym z najbardziej znanych polskich reżyserów. Był wielkim twórcą telewizyjnym, zrealizował w niej tak kultowe seriale, jak „Wojna domowa”, czy „40-latek”. Ale miał też na swoim koncie wspaniałe teatry telewizji, m.in. sztukę Moliera „Mieszczanin szlachcicem” z wielką rolą Bogumiła Kobieli czy „Rewizora” Gogola, z Piotrem Fronczewskim z tytułowej roli i „Łomem”, czyli Tadeuszem Łomnickim jako Horodniczym. Zrealizował wiele filmowych hitów, choćby „Pierścień i różę” czy „Alicję” z Jeanem Pierre Casselem, wybitnym aktorem, ojcem Vincenta Cassela. Zobacz też: Wspomina się go jako wokalistę "tego pierwszego Papa Dance". Dlaczego Grzegorz Wawrzyszak musiał odejść z zespołu? Jerzy Gruza urodził się 4 kwietnia 1932 roku w Warszawie. „Od dziecka byłem typem obserwatora. Czułem się najszczęśliwszy, gdy mogłem godzinami gapić się na ludzi idących ulicą i wymyślać na ich temat jakieś historie, ot tak, na poczekaniu”, mówił w jednym z wywiadów. Nie od razu trafił do filmu. Chciał być rzeźbiarzem. Pracował w Centrali Tekstylnej w dziale wełny. Na szkołę filmową namówili do koledzy. On najpierw się zdziwił, bo znał film od strony pracy swojego ojca, który był optykiem, pracował w wytwórni, m.in. unowocześniał stare niemieckie kamery. Skończył jednak łódzką „Filmówkę". Szybko stał się znanym reżyserem. W latach 60. i 70. należał do tego grona artystów, którzy mieli też sławę playboyów tak jak choćby Janusz Głowacki czy młody Jerzy Skolimowski. O Jerzym Gruzie zawsze mówiono, że był uwodzicielem i lubił kobiety. Kompozytor Andrzej Korzyński wspominał nawet, że potrafił co wieczór pokazywać się z inną dziewczyną. Choć sam Jerzy Gruza pytany po latach o łatkę kobieciarza, odpowiadał zagadkowo: „Czy ja wiem…” Był dwukrotnie żonaty, miał syna. Był dojrzałym mężczyzną po przejściach, gdy spotkał młodą i piękną Grażynę Lisiewską. Gdy urodził się ich syn Paweł, ona zrezygnowała z kariery i poświęciła się wychowaniu dziecka i prowadzeniu domu. Czytaj także: W latach 70. cała Warszawa huczała o tym związku. Jerzy Kamas złamał serce Wiesławie Niemyskiej Jerzy Gruza, Warszawa 31.12.1993 r. Małżeństwo na odległość Jerzy Gruza bardzo chronił swoją prywatność. Wiadomo jednak, że para dosyć szybko zaczęła życie na odległość. Grażyna Lisiewska mieszkała na Wybrzeżu, w Gdyni, Jerzy Gruza większość czasu spędzał w Warszawie. Żona przymykała oko na jego wyjazdy i ciągłe plotki o romansach. Mówiono, że mają się rozwieść, ale Jerzy Gruza wiele razy to dementował. „Nie rozstaliśmy się, życiowe sprawy nas rozdzieliły. Nie jest to sprawa rozwodowa, tylko sprawa odległościowa. Ona nie chce się przeprowadzić do Warszawy, a ja na Wybrzeże. Ale o rozwodzie nie ma mowy”, mówił w jednym z ostatnich wywiadów. Hanna Bakuła, znajoma reżysera wspominała: „Poznałam też kiedyś jego żonę na festiwalu w Gdyni, to ona do mnie podeszła, bardzo elegancka, bardzo ekscentryczna i bardzo miła. Kiedy powiedziałam Jurkowi, że mi się podoba, odparł, że jemu również. Nie było pomiędzy nimi żadnego gniewu czy złośliwości. Jurek w ogóle nie miał wrogów, co w naszym środowisku było ewenementem”, mówiła w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w „VIVIE!”. Czytaj także: Był u szczytu popularności i zniknął. Nie miał szczęścia w miłości. Co słychać dziś u Krzysztofa Pieczyńskiego? Jerzy Gruza: relacja z Tatianą Sosną-Sarno Było jednak tajemnicą poliszynela, że w Warszawie Jerzy Gruza był bardzo zaprzyjaźniony ze znaną aktorką Tatianą Sosną-Sarno. Gdy się poznali, oboje mieli już rodziny. On wtedy budował dom na Wybrzeżu, był bez grosza, ale namówił Tatianę Sosnę-Sarno na wspólne założenie muzycznego klubu „Scena”. Prowadzili go razem blisko 10 lat. Spędzali ze sobą mnóstwo czasu, ale nie mieszkali razem. Ona wspominała w rozmowie z „VIVĄ!", że Jerzy Gruza nigdy się jej nie oświadczył, choć zaproponował wspólne mieszkanie, ale ona odmówiła: powiedziała, że mogą spędzać razem całe dnie, ale nocami ona „musi odpocząć”. Była jego towarzyszką życia i opiekunką, tu w Warszawie, gdy bardzo już niedomagał. I wytrwała przy nim do końca. Wiedziała, że ma różne miłości. Nawet pomagała mu się pozbierać po jakiejś uczuciowej katastrofie. „Miał różne swoje miłości, które mnie w ogóle nie interesowały. Czasem pytał, czy nie jestem zazdrosna. I nie wierzył, że nie jestem. A ja naprawdę cieszyłam się, że jest szczęśliwy. A jak był nieszczęśliwy, przeżywałam to na równi z nim”, wspominała w „VIVIE!". Zobacz też: Zmagał się z własnymi demonami, niemal stracił rodzinę. Zenon Laskowik za popularność zapłacił wysoką cenę Grażyna Lisiewska była żoną Jerzego Gruzy do jego śmierci w lutym 2020 roku. Lubili się i przyjaźnili. Pani Grażyna przyjeżdżała czasem do Warszawy i wtedy pokazywała się z mężem na czerwonym dywanie. Ich syn Paweł Gruza jest prawnikiem i urzędnikiem państwowym, w latach 2016-18 był wiceministrem finansów, dzisiaj w KGHM. Grażyna Lisiewska ma 70 lat.
Serial Czterdziestolatek obchodzi 46. urodziny!
Dokładnie 16 maja 1975 wyemitowano pierwszy odcinek serialu Czterdziestolatek! Losy inżyniera Stefana Karwowskiego i jego rodziny przyciągały przed telewizory miliony widzów. Andrzej Kopiczyński i Anna Seniuk byli ulubionym małżeństwem Polaków. Kultowe stały się też postaci drugoplanowe, jak inżynier Maliniak (Roman Kłosowski) czy Kobieta Pracująca (Irena Kwiatkowska). Zobacz też: Serial „Czterej pancerni i pies” ma już 55 lat! Fani 40-latka twierdzą, że Jerzy Gruza i Krzysztof T. Toeplitz idealnie odwzorowali rzeczywistość lat 70. Zgodnie z założeniem twórców, w serialu nie zabrakło nawiązań do tzw. kryzysu wieku średniego, z którym zmagał się inż. Karwowski. Popularny program doczekał się kontynuacji. W 1976 roku zrealizowano film Motylem jestem, czyli romans 40-latka, a w latach 90. Jerzy Gruza wyreżyserował serial Czterdziestolatek. 20 lat później. Czego nie wiecie o popularnym Czterdziestolatku? Sprawdźcie! View Ediplayer on the source website
Hanna Bakuła, Krystyna Morgenstern i Olga Lipińska wzruszająco o Jerzym Gruzie
Tak wspominają go bliskie sercu przyjaciółki
W grudniu zeszłego roku Jerzy Gruza uległ wypadkowi. Spadł ze schodów w swoim domu i połamał się, przez co trafił do szpitala na OIOM. Na szczęście dzięki świetnej opiece lekarskiej reżysera „Czterdziestolatka” udało się uratować. Niestety, 16 lutego Stowarzyszenia Filmowców Polskich poinformował, że wybitny twórca zmarł. Pięć dni później, w piątek 21 lutego w Warszawie odbył się pogrzeb scenarzysty. Wzięła w nim udział rodzina oraz najbliżsi Jerzego Gruzy, w tym m.in. Krystyna Morgenstern, Hanna Bakuła oraz Olga Lipińska. W szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską podzieliły się one wspomnieniami na temat reżysera „Wojny domowej”. Krystyna Morgenstern o Jerzym Gruzie Krystyna Cierniak-Morgenstern – artystka, wdowa po reżyserze Januszu Morgensternie Znałam Jerzego Gruzę przeszło pięćdziesiąt lat. Był postacią nietuzinkową. Tak mało zostało ich z tamtych, naszych czasów… A teraz jeden z moich ostatnich, wspaniałych przyjaciół też nie żyje. Przez te wspólne lata podziwiałam jego dowcip, inteligencję, zdolności realizatorskie i wyobraźnię. Uwielbiałam zapraszać go na wszystkie spotkania w moim domu. Umiał zawsze rozbawić towarzystwo, opowiadać, zachowując puentę, był bardzo dowcipny, co się rzadko dzisiaj zdarza. Nie pamiętam, kiedy spotkaliśmy się pierwszy raz, przyjaźnił się z moim mężem Kubą – Januszem Morgensternem. Ale dopiero jak napisałam książkę „Nasz film”, powiedział, że od tej chwili traktuje mnie bardzo poważnie. Przedtem byłam dla niego tylko dziewczynką. „A teraz czuję, że rozmawiam z mądrym, poważnym człowiekiem”, powiedział. Bardzo mi się spodobała jego recenzja. Myślę, że mieliśmy wspólną cechę – dystans do siebie. On jednak lubił być w centrum zainteresowania, na które zresztą zasługiwał. Będzie mi go bardzo brakować. Bo teraz już nie ma ludzi tego rodzaju. Był inteligentny w taki dawny, erudycyjny sposób. Pamiętam też, jak uwodził kobiety. Inni mężczyźni zazdrościli mu powodzenia. Tych kobiet mogłabym wymienić dziesiątki i dopiero ostatnia – Tatiana – wytrwała przy nim do końca. Była dla niego bardzo dobra i bardzo ważna. Bez niej przez ostatnie lata by nie istniał. Kiedy ostatni raz z nim rozmawiałam? W szpitalu. Przyszłam do niego, już była tam Tatiana. Jurka rozsadzała wściekłość, że on leży a my stoimy nad nim, w ogóle nie odnajdował się w roli chorego pacjenta. Nigdy wcześniej do głowy mu by nie przyszło, że to on może znajdować się w gorszej sytuacji niż jego przyjaciele. A potem zadzwonił do mnie, gdy zapytałam czy już możemy go odwiedzić ponownie, powiedział, że lepiej nie, że później. A później stało się to, co się stało. I teraz, jak sądzę, gadają sobie z Kubą i puszczają do nas oko zza chmur. Hanna Bakuła o Jerzym Gruzie Hanna Bakuła - malarka i pisarka Pierwszy raz spotkałam Jurka Gruzę w 1980 roku. Poznałam go przez Agnieszkę Osiecką i od razu oboje przypadliśmy sobie do gustu. Myślę jednak, że on się bardziej ze mną przyjaźnił niż ja z nim, chociaż polubiliśmy się od pierwszego wejrzenia. Potem wyjechałam do Stanów Zjednoczonych, a kiedy wróciłam w 1984 roku, urządziliśmy z Markiem Dutkiewiczem bal. Została mi z niego pamiątka, piękne zdjęcie z Jurkiem Gruzą. Był ode mnie starszy o osiemnaście lat, a to wtedy było bardzo dużo. Był moim idolem, to on kształtował moje poczucie humoru. Bardzo często spotykaliśmy się we troje, on, ja i Agnieszka Osiecka. A potem także we dwoje, bo bardzo fajnie nam się rozmawiało. I nie było w tym ani szczypty erotyzmu. Uważa się go za wielkiego uwodziciela, ale widocznie ja mu się na tyle nie podobałam, żeby mnie uwodził. Natomiast na pewno podobałam mu się jako człowiek. Zależało mu, żebym była na wszystkich jego premierach i znała wszystkie jego artystyczne dokonania. Uważam zresztą, że robił fantastyczne rzeczy. Był taki inteligentny, sarkastyczny i krytyczny wobec rzeczywistości. Właściwie był wściekły na rzeczywistość. Cały czas znerwicowany. Codziennie prowadziliśmy niesamowite rozmowy, w których on bardziej krytykował innych niż mówił o sobie. Nie był narcyzem, ja bym jednak nazwała go narcyzem intelektualnym. W trakcie naszej znajomości przeżyłam kilka jego związków. Lubił kobiety i umiał je uwodzić, ale to moje związki miały dla niego większe znaczenie niż jego dla mnie. To ja przyprowadzałam wszędzie moich mężów. Nie usiłował zostać ich rywalem. Ale jednak kiedy przychodził do mnie, to był zawsze sam i dopiero zaczął bywać w moim domu z Tatianą Sosną-Sarno. Nasza znajomość polegała na miłości do sztuki, a nie na bywaniu w tym samym towarzystwie. W rozmowach potrafił wyśmiewać siebie i to, co robił, wyśmiewał też innych. Nigdy się razem nie nudziliśmy. Kiedy spotykałam Jurka, siedzieliśmy po dziesięć, dwanaście godzin przy stole, zaśmiewając się z przytaczanych anegdot i dowcipów. Był mistrzem w ich opowiadaniu. Moim zdaniem był trochę mizoginem i bardzo raptusem. A Tatiana znosiła to ze spokojem. Jego humory przelatywały nad nią jak motyl. I niewiele znaczyły wobec tego, że tak dobrze się rozumieli. Poznałam też kiedyś jego żonę na festiwalu w Gdyni, to ona do mnie podeszła, bardzo elegancka, bardzo ekscentryczna i bardzo miła. Kiedy powiedziałam Jurkowi, że mi się podoba, odparł, że jemu również. Nie było pomiędzy nimi żadnego gniewu czy złośliwości. Jurek w ogóle nie miał wrogów, co w naszym środowisku było ewenementem. Nawet kiedy się na coś złościł, a potrafił złościć się potwornie, ludzie myśleli, że to żart. Tylko ja i Tatiana wiedziałyśmy, że krew go zalewa. A zalewała go, bo czuł się niedoceniony. I słusznie. Napisał świetną książkę, ale już podczas pisania był wściekły mówiąc, że nikt tego nie będzie czytał. Napisał więc krótszą niż planował. Ale jego książki są rewelacyjne. Myślałam, że spotkam go na premierze jego filmu „Dariusz” ale on nie pojawił się, bo szesnastego grudnia miał wypadek. We własnym domu spadł ze schodów i połamał sobie kilka żeber. Ostatni raz rozmawiałam z nim jakiś tydzień przed jego śmiercią. Był w bardzo złej formie, mówił niewyraźnie, co mnie przeraziło. Pewnie dawali mu jakieś środki przeciwbólowe. Powiedział, że nienawidzi być w szpitalu i że nie znosi tego leżenia cały czas. Bardzo mu zależało na promocji jego filmu. Zadzwoniłam do niego natychmiast, gdy skończyliśmy go oglądać, byłam pierwszą osobą, która z nim rozmawiała po pokazie, powiedziałam mu, że to bardzo dobry film, choć niezrozumiały dla ludzi nieinteligentnych. Dla Jurka Gruzy to był wielki komplement. Olga Lipińska wspomina Jerzego Gruzę Olga Lipińska - reżyser Pod koniec lat 50. pojawiliśmy się oboje w telewizji - Jurek i ja. Pracowali tam wtedy fantastyczni młodzi ludzie, a my byliśmy dumni, że należymy do tak nowoczesnej instytucji. Oboje mieliśmy poczucie misji. Wydawało nam się, że zmieniamy Polskę. Z Jurkiem Gruzą zaczęliśmy pracować razem jako tandem. Zrobiliśmy wiele programów, poczynając od „Tele Echa”, którego format przywiozła z Paryża Mira Michałowska (Maria Zientarowa – przyp. red). Zrobiliśmy też „Opowiadania” Choromańskiego, „Wygnańców” Joyce,a „Idy marcowe” a także Estradę Poetycką. To ja wyszukiwałam poetów, wybierałam wiersze. Jurek był trochę leniwy, gros roboty zwalał na mnie, mówił: „Zrób coś z tym”. Kłóciliśmy się o to, ale mu wybaczałam, bo to on przyszedł ze szkoły filmowej, to on był cudowny, fantastyczny i pełen pomysłów. Niełatwo mi o tym mówić, ale się do mnie wtedy ostro zalecał. Chodziliśmy na spacery do ogrodu botanicznego. Nie był jednak w moim guście, co go bardzo denerwowało. Wspomina o tym nawet Tadeusz Pikulski w książce „Prywatna historia telewizji publicznej”. Zamieścił w niej nasze wspólne zdjęcia. Zrobiliśmy z Jurkiem jeszcze wiele programów, ale przy kabarecie każde z nas poszło już inną drogą. Pamiętam, że jak realizował „Tygrysy Europy”- zresztą najmniej udane jego dzieło, podebrał mi Janusza Rewińskiego, który w kabarecie był prezesem. A w Tygrysach przemawiał tekstem, który mu napisałam, gdy grał prezesa. Byłam zła na Jurka, mówię: „Co ty sobie wyobrażasz?”. A Jurek na to: „Nie wiedziałem, że zatrudniałaś go u siebie, bo ja nie oglądam telewizji”. Kiedy kilka lat temu się spotkaliśmy „na mieście”, powiedział: „Dam ci moją książkę pt. „Stolik”, odrzekłam: „Ja też ci swoją dam - „Mój pamiętnik”, a Jurek powiada: „Nie chcę twojej, bo nie chcę już czytać ględzenia innych, czytam tylko to, co sam napisałem”. Był bardzo zabawny i czasami złośliwy. Ale mnie nie udawało mu się pognębić. Do końca mieliśmy bardzo dobre kontakty. Jest mi ogromnie przykro, że telewizja o Gruzie zapomniała. Uważam go za najwybitniejszego reżysera telewizyjnego, oczywiście po mnie (to żart). Wbiło mnie w fotel, gdy zobaczyłam jego „Rewizora” – jedno z najlepszych przedstawień jakie w ogóle widziałam. Niedawno zadzwonił do mnie: „Koniecznie przyjdź na premierę mojego nowego filmu”. I poszłabym gdyby nie to, że jego tam nie było, bo leżał połamany. A bez Jurka ta premiera nie była dla mnie aż tak ważna. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska. Jerzy Gruza zmarł 16 lutego 2020 roku w domu opieki w Pruszkowie: W jego pogrzebie uczestniczyli najbliżsi, w tym Krystyna Morgenstern i Olga Lipińska:
Rodzina i przyjaciele we wzruszający sposób pożegnali w Warszawie Jerzego Gruzę
Jerzy Gruza, doceniany reżyser i scenarzysta odszedł 16 lutego. Jego filmy i seriale zyskały miano kultowych, wśród nich Czterdziestolatek, Wojna domowa, Tygrysy Europy, czy Pierścień i Róża. 21 lutego w Warszawie odbył się pogrzeb wybitnego twórcy. Pożegnała go rodzina, przyjaciele oraz najbliżsi. View Ediplayer on the source website Pogrzeb Jerzego Gruzy O śmierci Jerzego Gruzy poinformowali przedstawiciele Stowarzyszenia Filmowców Polskich. „16 lutego zmarł Jerzy Gruza... miał 87 lat. Reżyser i scenarzysta filmowy, telewizyjny i teatralny, aktor. Wieloletni członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich mocno zaangażowany w sprawy środowiska filmowego. Był twórcą niezapomnianych seriali i filmów [...]. Podczas 42. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Jerzy Gruza otrzymał Platynowe Lwy za całokształt twórczości”, napisano w oświadczeniu. Filmowiec ukończył Wydział Reżyserii PWSFTViT w Łodzi i związał się z Telewizją Polską. Widzowie uwielbiali nie tylko filmy i seriale spod ręki twórcy, ale również programy rozrywkowe, jak Małżeństwo doskonałe czy Poznajmy się, oraz spektakle Teatru Telewizji. Dziś, 21 lutego, odbył się pogrzeb Jerzego Gruzy. Na uroczystości pożegnalne w Kościele Środowisk Twórczych na Placu Teatralnym w Warszawie przybyli bliscy i przyjaciele zmarłego reżysera, w tym m.in. Daniel Olbrychski z Krystyną Demską-Olbrychską, Grażyna Torbicka, Monika Olejnik i Tomasz Ziółkowski, Mateusz Banasiuk, Emilia Krakowska, Andrzej Seweryn, Allan Starski, Andrzej Rosiewicz i Olga Lipińska. Jerzy Gruza został pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe, w Alei Zasłużonych.
Nie żyje Jerzy Gruza. Reżyser Wojny domowej i Czterdziestolatka miał 87 lat
O śmierci twórcy poinformowało Stowarzyszenie Filmowców Polskich
Polska straciła kolejnego znakomitego twórcę. Po zeszłotygodniowej śmierci Romualda Lipki, dziś nadeszła do nas kolejna smutna informacja. W nocy, w Warszawie zmarł Jerzy Gruza. Filmowiec miał 87 lat. Kim był Jerzy Gruza? Filmy, seriale. Data pogrzebu O śmierci filmowca jaki pierwsi poinformowali przedstawiciele Stowarzyszenia Filmowców Polskich, którzy zamieścili na Facebooku poniższy komunikat. „Reżyser i scenarzysta filmowy, telewizyjny i teatralny, aktor. Wieloletni członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich mocno zaangażowany w sprawy środowiska filmowego”, napisał w sieci. „Był twórcą niezapomnianych seriali i filmów m.in. „Wojny domowej”, „Czterdziestolatka”, „Dzięcioła”, „Pierścienia i Róży”, „Alicji” czy „Przeprowadzki”. Podczas 42. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Jerzy Gruza otrzymał "Platynowe Lwy" za całokształt twórczości”, dodano. Przypomnijmy, że Jerzy Gruza przyszedł na świat w Warszawie 4 kwietnia 1932 roku. Ukończył Wydział Reżyserii PWSFTViT w Łodzi i niemal natychmiast związał się z Telewizją Polską, dla której realizował i tworzył formaty rozrywkowe. Widzowie pokochali go za Małżeństwo doskonałe czy Poznajmy się oraz liczne spektakle Teatru Telewizji. Nie mniejszą popularnością cieszyły się popularne filmy i seriale, które wyszły spod ręki Jerzego Gruzy – Przeprowadzka, Tygrysy Europy, Noc poślubna w biały dzień, Czterdziestolatek, Motylem jestem, czyli romans czterdziestolatka, Pierścień i róża, Alicja, Gosia i Małgosia, Dzęcioł czy Wojna domowa. Ostatnim filmem Jerzego Gruzy (zajął się reżyserią i scenariuszem) był film Dariusz, który powstał w zeszłym roku. Na razie nie są znane żadne szczegóły dotyczące ostatniego pogrzebu uznanego reżysera. Jego bliskim składamy serdeczne wyrazy współczucia.