Ten film był hitem PRL-u. Nie uwierzysz, ile zarobili na nim Kaczyńscy. To fortuna
Zanim trafili na szczyty władzy, jako 12-latkowie zagrali w kultowym filmie. Rola w „O dwóch takich, co ukradli księżyc” dała braciom Kaczyńskim sławę i fortunę – a także zasiała ziarno ich politycznych ambicji.
Zanim stali się jednymi z najważniejszych postaci polskiej sceny politycznej, zrobili furorę na ekranie. Jarosław i Lech Kaczyńscy jako 12-latkowie zagrali w filmowym hicie „O dwóch takich, co ukradli księżyc”. Rola przyniosła im nie tylko ogólnopolską rozpoznawalność, ale i ogromną – jak na tamte czasy – gażę. Mało kto wie, że ich dziecięca przygoda z kinematografią miała wpływ na późniejsze wybory życiowe i polityczne. Bracia Kaczyńscy – angaż, który dał im popularność Jarosław i Lech Kaczyńscy, zanim zapisali się w historii polskiej polityki, jako dzieci zagrali główne role w filmie „O dwóch takich, co ukradli księżyc”, ekranizacji książki Kornela Makuszyńskiego. Na początku lat 60. XX wieku 12-letni bliźniacy wcielili się w postaci Jacka i Placka. Ich przygody zachwyciły publiczność, a bracia z dnia na dzień stali się rozpoznawalni w całym kraju. Jak doszło do tego, że to właśnie bracia Kaczyńscy otrzymali angaż w filmowym hicie? Ruszył ogólnopolski casting, podczas którego twórcy szukali bliźniaków do ról jacka i Placka. To właśnie Stanisław Miedza-Tomaszewski, wuj Jarosława i Lecha Kaczyńskich, odegrał w tej historii znaczącą rolę. Natknął się na ogłoszenie o przesłuchaniach. „Decyzję podjął nasz wuj, mąż siostry mojej mamy. To on wysłał list na kartce papieru wyrwanej z zeszytu i podobno to właśnie zwróciło uwagę. Zaproszono nas i później się udało”, opowiadał po latach Jarosław Kaczyński w rozmowie z Pytaniem na śniadanie. Bracia zostali zatrudnieni do produkcji, a udział w projekcie był dla nich niezwykłym przeżyciem. Nie tylko dla nich, ponieważ cała rodzina musiała dostosować się do nowej rzeczywistości. Mama 12-latków na pół roku przerwała pracę w szkole, by towarzyszyć synom na planie produkcji. Przez sześć miesięcy codzienność braci Kaczyńskich była wypełniona obowiązkami – dni spędzali na planie filmowym, a naukę nadrabiali dopiero po zakończeniu zdjęć. Nie ukrywał tego sam Lech Kaczyński. „To była uciążliwa praca, powtarzanie ujęć po 10 razy, kiedy np. osioł nie chciał nas zrzucać z grzbietu. Kręciliśmy początkowo w Łebie. Atrakcją było zamieszkanie w wojskowym osiedlu. Tam rozgrywały się sceny na pustyni”, relacjonował na łamach książki "O dwóch takich... Alfabet braci Kaczyńskich" autorstwa Piotra Zaremby i Michała Karnowskiego. Sprawdź też: Kandydat na prezydenta wychował dziecko swojej żony. Mało kto wie, że Marta Nawrocka została mamą w wieku 16 lat Psoty na planie: wspomnienia braci Kaczyńskich i ekipy Jak wspominał Marek Kondrat, który poznał ich w czasie, gdy sam kręcił sceny do filmu „Historia żółtej ciżemki”: „To były dwa czorty, które ze swoją piękną matką mieszkały w tym samym hotelu i przewracały go do góry nogami. Byli żywiołem nie do opanowania, problemem edukacyjnym dla wszystkich, bo – żeby zrobili coś na gwizdek – trzeba ich było najpierw spacyfikować. […] Oni byli żywi, normalni, niezwykle inteligentni i – co ważne – wspierali się, jeden miał koło siebie drugiego.” [cytat Duży Format 2003 rok za Plejada.pl]. Bracia, mimo wymagającego grafiku, nie tracili energii i rozrabiali – jak przystało na 12 latków. Atmosfera na planie była intensywna, ale wśród ekipy panowała sympatia do młodych aktorów. To właśnie dzięki takim wspomnieniom film „O dwóch takich…” do dziś pozostaje legendą polskiej kinematografii dziecięcej. Sam Lech Kaczyński tak opowiadał o jednym z przypadków: „Jarek zrobił coś złego i wezwano go do pana Petersile [przyp. red. producenta filmowego]. Jarek wysłuchał nagany, a wszystko to działo się w nowym gmachu, prawie zupełnie pustym. Jarek pokiwał głową, wyszedł, a potem… przekręcił klucz w drzwiach. Zamknął sekretarkę i pana Petersile. Wynikła z tego wielka draka, oni wezwali kogoś przez telefon. Petersile rozwścieczony znów woła Jarka. On przeprasza, po czym wychodzi i… znów przekręca ten klucz. Do dziś twierdzi, że bezwiednie…", opowiadał na łamach „O dwóch takich... Alfabet braci Kaczyńskich”. Czytaj też: Już nie ukrywa tej miłości, pokazali się razem publicznie i wszyscy oniemieli. Piękność to mało powiedziane! Aż zapiera dech <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap1961100100C-df07a72.jpg" width="1998" height="2048" alt="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." title="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap1961111400M-1025497.jpg" width="2048" height="2026" alt="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." title="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." /> Tyle Jarosław i Lech Kaczyńscy otrzymali za rolę w kultowym filmie Dziecięce gwiazdy otrzymały za swoje występy oszałamiającą – jak na tamte czasy – sumę: aż 40 tys. zł. Dla porównania, średnia pensja w Polsce w tamtym okresie wynosiła 600–700 zł miesięcznie. To oznaczało równowartość kilku lat pracy przeciętnego obywatela! Kwota ta budziła podziw i zazdrość, ale również przyniosła pytania o to, co dalej z aktorską przyszłością bliźniaków. Choć rola przyniosła im ogólnopolską rozpoznawalność, Kaczyńscy nie zdecydowali się kontynuować kariery aktorskiej. W filmowej przygodzie krył się jednak zalążek ich przyszłości – Lech Kaczyński przyznał, że to wtedy postanowił zostać politykiem. Jarosław stwierdził, że podjął tę decyzję jeszcze wcześniej. Tak narodziły się ambicje, które w kolejnych dekadach doprowadziły obu braci na sam szczyt władzy w Polsce. Dla braci udział w filmie był wprawdzie fascynującą przygodą, ale również doświadczeniem, które – jak później przyznali – bywało dla nich wymagające i obciążające, choć w tamtym czasie nie do końca to dostrzegali. "Jeszcze wiele lat później przypominano nam Jacka i Placka. Całkiem niedawno obok mojego biura poselskiego w Warszawie zaczął tak do mnie wykrzykiwać jakiś pijak. Po 40 latach o premiery filmu!”, relacjonował Jarosław Kaczyński [cytat za Plejda.pl]. Czytaj też: Wspaniałe wieści o Kondracie! Wielki powrót po 20 latach. Fani wzruszeni, a kulisy zaskakują!
Nie tylko Nawrocki w centrum uwagi. Gest Kaczyńskiego wobec Marty Nawrockiej poruszył gości i media
Uroczystość na Zamku Królewskim w Warszawie miała oficjalny charakter, ale to jeden gest Jarosława Kaczyńskiego przykuł uwagę wszystkich gości i komentatorów.
Na warszawskim Zamku Królewskim wydarzyło się coś więcej niż tylko oficjalna ceremonia – uroczystość wręczenia Karolowi Nawrockiemu zaświadczenia o wyborze na Prezydenta RP przerodziła się w pełen emocji i symboliki moment. Choć blask reflektorów skupiał się na głównym bohaterze dnia, to nieoczekiwany gest Jarosława Kaczyńskiego wobec żony prezydenta elekta – Marty Nawrockiej – skradł uwagę obecnych i poruszył media. Co takiego zrobił prezes PiS, że wszyscy zaczęli o tym mówić? Uroczystość na Zamku Królewskim 11 czerwca 2025 roku w Warszawie miała miejsce uroczystość wręczenia Karolowi Nawrockiemu zaświadczenia o wyborze na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Oficjalne wydarzenie odbyło się w wyjątkowej scenerii Zamku Królewskiego i zgromadziło wiele znanych postaci ze świata polityki oraz bliskich nowo wybranego prezydenta. Wśród zaproszonych gości nie zabrakło także prezesa Prawa i Sprawiedliwości – Jarosława Kaczyńskiego. Gest Jarosława Kaczyńskiego wobec Marty Nawrockiej W trakcie uroczystości doszło do zaskakującej sceny, która natychmiast wzbudziła poruszenie. Jarosław Kaczyński, witając się z Martą Nawrocką – żoną prezydenta elekta Karola Nawrockiego – ucałował ją w dłoń. Ten elegancki i pełen symboliki gest został zauważony nie tylko przez zgromadzonych gości, ale również szeroko komentowany przez media. ZOBACZ TEŻ: Ekspertka ostro krytykuje zachowanie Karola i Marty Nawrockich. „Nie przystoi”. Podała powód Obecni na miejscu goście byli wyraźnie poruszeni uprzejmością i otwartością prezesa PiS wobec Marty Nawrockiej. Cała scena została zarejestrowana przez kamery i fotoreporterów, a w mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się liczne komentarze, w których internauci dzielili się swoimi opiniami na temat zachowania Kaczyńskiego. Symbolika wydarzenia Pocałunek w dłoń to gest nacechowany szacunkiem, elegancją i subtelnym wyczuciem chwili. W kontekście politycznym może być interpretowany również jako wyraz wsparcia i uznania dla nowo wybranej pary prezydenckiej. Jarosław Kaczyński, jako jedna z kluczowych postaci polskiej sceny politycznej, wykonał ten gest publicznie, nadając mu szczególnego znaczenia. To wydarzenie doskonale wpisuje się w symbolikę oficjalnych ceremonii, gdzie gesty nierzadko mają większe znaczenie niż słowa. Zachowanie Kaczyńskiego pokazało, że w polityce nie tylko decyzje, ale i gesty budują przekaz, który trafia do opinii publicznej. SPRAWDŹ TEŻ: Chorosińska zaskoczyła porównaniem rodziny Nawrockich. Posypały się komentarze
Giertych do Kaczyńskiego: „Jarku, mów mi wuju” – czy politycy naprawdę są spokrewnieni?
Co oznaczały słowa Romana Giertycha na mównicy sejmowej?
Podczas burzliwej debaty w Sejmie Roman Giertych zaszokował opinię publiczną słowami skierowanymi do Jarosława Kaczyńskiego: „Jarku, mów mi wuju”. Czy za tą wypowiedzią stoi coś więcej niż prowokacja? Giertych twierdzi, że łączą ich więzy krwi. Zaskakujące słowa Giertycha w Sejmie W środę 2 kwietnia 2025 roku, podczas wystąpienia w Sejmie, Roman Giertych – poseł Koalicji Obywatelskiej – zwrócił się do prezesa Prawa i Sprawiedliwości słowami: „Jarku, mów mi wuju”. Wypowiedź ta natychmiast wzbudziła medialne poruszenie, wywołując lawinę spekulacji, memów i komentarzy. Nie była to jednak tylko prowokacja. Giertych w rozmowie z dziennikarzami po wystąpieniu zapewnił, że jego słowa mają genealogiczne podstawy. Stwierdził, że według przeprowadzonych badań ich przodków – on i Kaczyński są spokrewnieni. "Najpierw sprzeciwiał się, żebym mówił do niego per „ty”. Natomiast ja mu wytłumaczyłem z mównicy, że genealodzy wykazali, że wprawdzie ja jestem młodszy wiekiem, ale jesteśmy spowinowaceni bardzo daleko i pokoleniowo ja jestem starszy. Genealodzy wykazali, że ja jestem wujkiem Jarosława Kaczyńskiego, więc powiedziałem: „Jarku, mów mi wuju”", padło na sejmowym korytarzu. Czytaj też: Cisza, dystans i zimne spojrzenia. Bliscy zdradzili prawdę o relacji Agaty Dudy z Jarosławem Kaczyńskim Genealogiczne rewelacje Giertycha Roman Giertych przypomniał, że już w 2019 roku sugerował pokrewieństwo z Jarosławem Kaczyńskim. Wówczas opublikował na swoim profilu na Facebooku post, w którym nazywał prezesa PiS „kuzynem”. Dodatkowo przedstawił graficzne drzewo genealogiczne jako dowód ich wspólnego przodka. Ostra reakcja Kaczyńskiego na słowa Giertycha Reakcja Jarosława Kaczyńskiego była natychmiastowa i zdecydowana. Przerywając Giertychowi, odpowiedział ostro: „Nie jestem z tobą po imieniu, łobuzie”. Prezes Prawa i Sprawiedliwości wprost zakwestionował zarówno użycie imienia, jak i sugerowanie pokrewieństwa. Wypowiedź ta została zarejestrowana przez sejmowe kamery i szybko rozeszła się w mediach społecznościowych. Internauci natychmiast podchwycili temat, komentując zarówno styl, jak i treść sejmowej wymiany zdań. View oEmbed on the source website Roman Giertych i Jarosław Kaczyński: czy polityków łączy wspólny przodek? Choć Roman Giertych przekonuje o istnieniu genealogicznych dowodów na pokrewieństwo, nie zostały one publicznie zaprezentowane w oficjalnych rejestrach czy badaniach historycznych. Cała sprawa pozostaje więc w sferze twierdzeń jednej strony i stanowczego zaprzeczenia drugiej. Jak podkreślają znawcy tematu, pokrewieństwo to jest w istocie bardzo słabe i dalekie. Takie słowa wydają się więc mocno naciągane. Jednak sama deklaracja – szczególnie w przestrzeni sejmowej – ma znaczenie symboliczne. Giertych posługuje się nią zarówno jako formą ironii, jak i potencjalnym punktem nacisku politycznego. Zobacz również: Poznali się ponad 30 lat temu, doczekali się czwórki dzieci. Dziś Roman i Barbara Giertychowie pracują w tej samej kancelarii Literackie aluzje czy rzeczywiste pokrewieństwo? Warto również zauważyć, że słowa „Jarku, mów mi wuju” są aluzją literacką. W książce „Potop” Henryka Sienkiewicza Onufry Zagłoba zwraca się do Rocha Kowalskiego w podobny sposób, udając rodzinne powiązania w celu manipulacji. Czy więc wypowiedź Giertycha to tylko retoryczny chwyt inspirowany literaturą, czy może świadoma próba przypomnienia o rzekomym pokrewieństwie? Tak czy inaczej, wzbudziła ogromne emocje i ponownie ożywiła dyskusję o relacjach między dwoma prominentnymi postaciami polskiej sceny politycznej. View oEmbed on the source website Źródła: wprost.pl, wiadomosci.onet.pl
Cisza, dystans i zimne spojrzenia. Bliscy zdradzili prawdę o relacji Agaty Dudy z Jarosławem Kaczyńskim
Żona prezydenta od lat trzyma dystans wobec prezesa PiS
O prezydentowej Agacie Kornhauser-Duda ludzie w pałacu prezydenckim mówią: „harda babka”. Jedni ją lubią inni nie, ale doceniają za to, że jest rzeczowa, uporządkowana. Sama mówi, że wokół niej musi być ordnung. Ma silną osobowość. Prezydentowa, która niedawno obchodziła swoje 53 urodziny, nigdy nie chciała, żeby jej mąż został prezydentem, ma też napięte relacje z Jarosławem Kaczyńskim. W PiS wszyscy wiedzą, że nigdy nie była fanką prezesa. Agata Duda do Jarosława Kaczyńskiego: ja się pana nie boję Żona prezydenta była chyba jedyną osobą z PiS-owskiej prawicy, która wypaliła do szefa Prawa i Sprawiedliwości „Wszyscy zastanawiają się, kto stoi za Andrzejem Dudą. Z całym szacunkiem Panie prezesie, ja się pana nie boję, jedno jest pewne: niezależnie od wyniku wyborów: za Andrzejem stoję ja i moja córka, nic tego nie zmieni”. Działo się to w trakcie jednej z konwencji przed drugą turą wyborów prezydenckich, wygranych zresztą przez Andrzeja Dudę w 2020 roku. Jak pisze Dominika Długosz w świetnej książce „Tajemnice pałacu prezydenckiego”, u jednych działaczy partii te słowa wzbudziły cichy podziw, innych przeraziły. Jak zareagował na te słowa sam Jarosław Kaczyński? Podobno uznał je za impertynenckie i niepotrzebne. Musiały go zaskoczyć, tym bardziej że sam na jednej z konwencji opowiadał jakim wsparciem i autorytetem dla prezydenta jest jego żona. Ale Agata Kornhauser-Duda nie mogła zapomnieć, o tym jak politycy PiS ignorowali Andrzeja Dudę, jak utarło się nazywanie go Adrianem. Podczas pierwszej kadencji prezydenckiej, w partii panowało przekonanie, że Andrzej Duda jest słabym politykiem, bez zaplecza. Potem to się zmieniło. CZYTAJ TEŻ: Rodzinna więź czy milczący konflikt? Relacja Agaty Dudy z bratem zaskakuje, Pałac ukrywał to od lat Agata Duda zamiast na premierę filmu Smoleńsk poszła na komedię Woody’ego Allena Nie było to jedyne, kontrowersyjne dla polityków PiS zachowanie pierwszej damy. W czasie uroczystej premiery filmu „Smoleńsk” pierwsza dama wybrała się z córką, Kingą, do warszawskiego kina Wideoteka na film Woody’ego Allena. To nie mogło zostać niezauważone. Nawet gdyby prezes Jarosław Kaczyński nie zwrócił uwagi, że prezydent przyszedł na ważną premierę sam, bliscy współpracownicy by mu o tym donieśli. To, że jej nie było, to jeszcze pół biedy. Ale że w tym samym czasie prezydentowa wybrała się z córką na inny film, to już była ostentacja. Agata Duda nigdy nie marzyła o tym, aby jej mąż został prezydentem. Przypomnijmy, że pierwsza dama jest z wykształcenia germanistką, pracowała jako nauczycielka w krakowskim liceum im. Króla Jana III Sobieskiego. Kiedy Andrzej Duda został po raz pierwszy wybrany na prezydenta, nie chciała przenieść się do pałacu prezydenckiego, jeszcze przez jakiś czas pracowała w Krakowie jako nauczycielka, choć odeszła ze szkoły. Krążyły plotki o „korkach u prezydentowej”. Agata Kornhauser-Duda jest córką wybitnego poety Juliana Kornhausera i Alicji Wojny- Kornhauser, polonistki. Jej młodszy brat Jakub Kornhauser jest pracownikiem naukowym Uniwersytetu Jagiellońskiego, tłumaczem, poetą. Z Andrzejem Dudą znają się od liceum. Pobrali się w 1995 roku, w tym roku obchodzili 30. rocznicę ślubu, czyli perłowe gody. Prezydent powiedział przy tej okazji w jednej z rozmów, że z żoną piszą sobie kartki na Walentynki i że śpią nadal w jednym łóżku, choć mają dwie kołdry. Para prezydencka ma córkę Kingę, dziś już dorosłą prawniczkę. Milcząca pierwsza dama Pani prezydentowa znana jest z tego, że nigdy nie udzieliła żadnego wywiadu, a dłużej wypowiedziała się raz, kiedy kobiety masowo protestowały przeciwko zaostrzeniu prawa aborcyjnego przez Trybunał Konstytucyjny. Powiedziała wtedy m.in. że podziwia kobiety, które wbrew wszystkiemu rodzą dzieci, nie dokonują aborcji. Natomiast, kontynuowała, „stawiam pytanie – czy każdy jest zdolny do heroizmu i czy kobiety muszą być zmuszane do heroizmu. Mam tutaj wątpliwości”. W Prawie i Sprawiedliwości bardzo się ta wypowiedź nie podobała, jako niemal opozycyjna wobec linii partii. ZOBACZ TEŻ: Brat Agaty Kornhauser-Dudy nie głosował na szwagra w wyborach. Ich poglądy są skrajnie różne W otoczeniu prezydenta mówi się, Agata potrafi postawić na swoim Podobno prezydentowa potrafi przekonać Andrzeja Dudę do wielu spraw. Potrafi też przerwać mu rozmowę telefoniczną. Tak zrobiła z telefonem od wpływowego działacza partii PiS, dzisiaj europosła Joachima Brudzińskiego. „Było nerwowo i ostro. Słychać było, że poseł PiS po prostu krzyczy na prezydenta. Czegoś od niego żąda. Pierwsza dama wyjęła telefon z ręki prezydenta i ze słowami: „Andrzej nie może teraz rozmawiać”, rozłączyła rozmowę”, pisze Dominika Długosz w książce „Tajemnice Pałacu Prezydenckiego”. Jest tajemnicą poliszynela, że Agata Kornhauser-Duda nigdy nie była blisko PiS-u. Ma znacznie bardziej liberalne poglądy niż jej mąż, nie mówiąc już o politykach partii Jarosława Kaczyńskiego. I chodzi nie tylko o poglądy na aborcje, ale też na przykład o zamach smoleński. Pani prezydentowa nie jest wyznawczynią tezy o zamachu. ZOBACZ TEŻ: Jak wyglądają relacje między prezydentową Agatą Dudą, a jej ojcem, poetą Julianem Kornhauserem?
„Najlepiej, żebyśmy odeszli razem”. Tak kochali się i wspierali Maria i Lech Kaczyńscy
„Wzajemnie się uzupełniali, rozumieli, mogli na siebie liczyć”
Podczas jednej z rozmów powiedziała: „Będę zawsze stać u boku Leszka, opiekować się nim aż do śmierci. Jestem ostoją męża, przy mnie czuje się bezpiecznie. Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem…”. I tak się stało. Tak pisała o nich w 2010, tuż po najtragiczniejszej katastrofie w dziejach III RP przyjaciółka Marii Kaczyńskiej, dziennikarka Krystyna Pytlakowska. View Ediplayer on the source website Lech i Maria Kaczyńscy - historia miłości Byli małżeństwem od 32 lat. Przejdą do historii jako legenda. Oboje. I chociaż on był postacią wzbudzającą skrajne uczucia, to tragiczna śmierć w wypadku samolotowym sprawiła, że wszystko, co złe, zostało zapomniane. W pamięci pozostanie tylko to, co było w nim dobre. Jego politykę historyczną, dzięki której przypominał i podkreślał to, z czego Polacy mogą być dumni. Walka o niepodległość Polski była dla niego niesłychanie ważna. Lech Kaczyński doceniał ludzi, którzy działali w opozycji. Wiele nazwisk wydobył z niepamięci i uhonorował odznaczeniami. Był ideowcem, wiernym swoim przekonaniom i jako prezes NIK, i jako minister sprawiedliwości. Kiedy został prezydentem, prowadził odważną politykę, nie zawsze wzbudzającą poklask, szczególną wagę przywiązywał do suwerenności krajów wschodnich – Ukrainy, Gruzji, Białorusi. „Pozostaje przede wszystkim wierny sobie”, mówiła mi Maria Kaczyńska. „Nie boi się ludzkich osądów. A mnie dziwią te ataki na męża, bo przecież jest takim dobrym człowiekiem. Pochyla się nad każdym potrzebującym, nad zwykłymi ludźmi. Nigdy nie zapomina o przyjaciołach z dawnych lat. Proszę prześledzić, że ludzie pracują z nim wiele lat. Nigdy się z nimi nie ściera, nie kłóci”. A jednak to ona, zawsze pozostająca w cieniu męża, podążająca o pół kroku za nim, biegnąca na lotnisko, by wręczyć Leszkowi tuż przed wylotem służbowym reklamówkę z ciepłym ubraniem, przez co naraziła się na ostrzał krytyki, stała się dla Polaków największym zaskoczeniem. Czy to wypada, żeby prezydentowa biegła za delegacją ze zwyczajną reklamówką jak zwykła żona? – pytano. „A co miałam zrobić?”, ripostowała. „Musiałam dać mu jakiś sweter”. Prorokowano, że będzie jej trudno radzić sobie z rolą pierwszej damy, krytykowano za wygląd, za styl ubierania się, a potem pokochano za serce, serdeczność, niesienie pomocy i za skromność. Sukces Lecha Kaczyńskiego w połowie był jej sukcesem. A może nawet w większej części. Nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy jej męża, gdyby kiedyś nie spotkał na swojej drodze tej drobnej dziewczyny o wielkim sercu. Początki miłości Marii i Lecha Kaczyńskich: jak się poznali? Poznali się przez jej koleżankę, która przyprowadziła do Marii młodego prawnika. Zaczął pracę na Uniwersytecie Gdańskim, a nie miał gdzie mieszkać. Akurat zwolnił się pokój obok niej. Nie wiedziała, że właśnie spotkała mężczyznę, z którym spędzi życie. Miała ochotę… wyjąć grzebień i go uczesać. „Miał takie bujne, rozwichrzone włosy”, wspominała. Wtedy już ich wzajemne relacje zostały jakby określone. On – naukowiec, bujający trochę w obłokach, ona – stąpająca po ziemi kapłanka domowego ogniska. „Byli bardzo dobrym małżeństwem”, ocenia wieloletnia przyjaciółka prezydenta jeszcze z czasu studiów, Ewa Junczyk-Ziomecka – dziś konsul generalny RP w Stanach Zjednoczonych. „Wzajemnie się uzupełniali, rozumieli, mogli na siebie liczyć”. Do tego stopnia, że Maria poświęciła dla męża karierę zawodową. Kiedy w 1980 roku urodziła się im córka Marta, zrezygnowała z pracy, by zająć się dzieckiem. I… mężem. Pracowała w Urzędzie Morskim. Marzyła o podróżach. Życie potoczyło się inaczej. Jej mąż miał już wówczas za sobą różne burze polityczne. Gdy zaczynali wraz z bratem studia, wybuchły zamieszki Marca ’68. Miał 19 lat. Wtedy posmakował wielkiej polityki, którą zafascynował się na dobre. Ale już mając 11 lat, zaczął czytać uważnie gazety. I mieć własne zdanie. Wywodził się przecież z domu, gdzie dobro ojczyzny było sprawą tak istotną. W 1981 roku Lech został internowany. Maria musiała przez rok radzić sobie sama. I poradziła, chociaż potem wspominała: „Nie było to łatwe, pierwsze tygodnie przepłakałam, ale potem wzięłam się w garść. To był najtrudniejszy okres w moim życiu”. Wtedy chyba zahartowała się i wzięła na siebie dużą część obowiązków żony polityka. Kiedy Lech Kaczyński kandydował na prezydenta, ujęła sprawy w swoje ręce. Była dumna z tego, że to ona wymyśliła „rodzinne” billboardy. Wiadomo – prezydent otoczony rodziną wzbudza większe zaufanie. „I choć nie znosiłam ujawniania prywatności, to postanowiłam te uprzedzenia schować do kieszeni. Jak się okazało, miałam rację”, opowiadała. Lech i Maria Kaczyńscy w Pałacu Prezydenckim Z początku miała tremę, obawiała się o swój wizerunek w telewizji, o porównania z poprzednią pierwszą damą. Znalazła jednak swoje miejsce. „Postanowiłam być sobą”, powiedziała nam w wywiadzie. I znowu intuicja jej nie zawiodła. Lech reprezentował państwo, ona zajmowała się tysiącami różnych spraw. Stała się Marią Kaczyńską – instytucją. Pierwsza przyznała, że popiera zabiegi in vitro, wynosi tę kwestię ponad spory polityczne i jest za opowiedzeniem się po stronie tych, którzy mają problem, by zostać rodzicami. Ewa Junczyk-Ziomecka: „Ciągle jeździła na spotkania, brała udział w dziesiątkach uroczystości. Spotykała się ze zwykłymi ludźmi. Poprosiłyśmy, jej znajome i ja: „Marylko, przystopuj, jesteś zmęczona”. Odmawiała. „Ci ludzie mnie potrzebują”, mówiła”. Najbardziej spektakularna akcja miała miejsce, gdy wzięła w obronę Czeczenkę, której troje dzieci zamarzło. Pojechała do niej i pomogła w uzyskaniu w Polsce statusu uchodźcy. I nie zrobiła tego dla błysku fleszy, tylko dlatego, że tak czuła. Albo wstawiała się u męża, by nie odesłano na Białoruś chorego chłopca, który nie miał tam żadnych szans na właściwe leczenie. Miała żal o to, że prasa nie nagłaśnia akcji, którym patronowała. Wolała, by częściej o tym pisano, niż o nazwaniu jej imieniem nowego gatunku tulipana. Irytowało ją, że nie docenia się obietnic wyborczych Lecha, które starał się spełnić. „On nie rzuca słów na wiatr”, mówiła. Miała poczucie humoru, oboje je mieli. Żartowała z męża, że niedługo będą obchodzić okrągłą 30. rocznicę nauki przez niego języka angielskiego. „No trudno, nie ma zdolności językowych”, mówiła. Sama znała dobrze dwa języki – francuski i rosyjski, a dwóch innych się uczyła. Potrafiła zachwycić się nogami pani redaktor. A poznawszy na jakiejś imprezie znajomego fotografa, wołała męża: „Chodź, chodź, muszę cię komuś przedstawić”. Ostatnie chwile Marii i Lecha Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską W Poniedziałek Wielkanocny spotkała się ze swoimi przyjaciółkami. Zjadły razem świąteczną kolację, czekając na Lecha. Spędził wiele godzin w szpitalu u mamy, która od dłuższego czasu ciężko chorowała. Wrócił przygnębiony, chociaż stan mamy się ustabilizował. Pod koniec tekstu pisanego w ekspresowym tempie chcę zadzwonić do Izy Tomaszewskiej – szefowej biura pani prezydentowej, wysłać jej e-maila. Dziennikarze zawsze najpierw z nią się kontaktowali. I przypominam sobie, że pani Iza też zginęła w katastrofie. Zobacz także: Jadwiga Kaczyńska po katastrofie smoleńskiej: „Leszek był taką moją wielką miłością” Tekst: Krystyna Pytlakowska
Paulina Smaszcz szczerze o stracie dzieci: „Troje mi umarło, ale czuję się ich mamą i nadal nią będę”
W mocnym wpisie zareagowała na słowa Jarosławowa Kaczyńskiego: „Nienawidzi pan kobiet!”
Sobotnie wystąpienie prezesa PiS w Ełku zbulwersowało miliony kobiet i mężczyzn. Polacy zamieścili w sieci wiele wpisów, w których przekonują, jak krzywdzące były słowa polityka o tym, że Polki do 25. roku życia skupiają się na „dawaniu sobie w szyję”. Kłamliwych słów nie mogła nie skomentować też Paulina Smaszcz – prywatnie mama dwóch synów. View Ediplayer on the source website Paulina Smaszcz o nienawiści Jarosława Kaczyńskiego wobec kobiet „Kobieta też musi dojrzeć do tego, żeby być dobrą matką, ale jak do 25. roku życia daje w szyję, no to...”, mówił z uśmiechem na twarzy prezes Prawa i Sprawiedliwości jeszcze kilka dni temu. Zdanie niepoparte żadnymi wynikami badań, a także krzywdzące młode Polki, odbiło się szerokim echem. „Pana słowa wypowiedziane o kobietach w Ełku, świadczą o tym, jak nienawidzi pan kobiet, jak wywołują w panu obrzydzenie i niechęć. Jakie masz prawo wypowiadać się na temat kobiet, jeśli nią nie jesteś?! Nawet z żadną kobietą nigdy nie byłeś?! Z żadną nie żyłeś?! Żadną się nie opiekowałeś!?”, napisała Paulina Smaszcz na Instagramie. Dalej zadała kilka trafnych pytań. „Jakie masz prawo wypowiadać się na temat matek, jeśli sam nie masz dzieci?! Jakie masz prawo oceniać decyzje na temat rodzicielstwa, jak sam nie byłeś rodzicem i nigdy nie dowiedziałeś się, co oznacza odpowiedzialność i miłość rodzicielska?!”, czytamy. „Jakie masz prawo wypowiadać się na temat matek, jeśli sam nie masz dzieci?! Jakie masz prawo oceniać decyzje na temat rodzicielstwa, jak sam nie byłeś rodzicem i nigdy nie dowiedziałeś się, co oznacza odpowiedzialność i miłość rodzicielska?!”, dodaje we wpisie była żona Macieja Kurzajewskiego. PRZECZYTAJ O: Paulina Smaszcz odpowiada na krytykę: „Nie jestem zupą pomidorową, by wszystkim smakować” Paulina Smaszcz o stracie dzieci Ełckie wystąpienie 73-letniego polityka skłoniła wykładowczynię akademicką do podzielenia się osobistą smutną historią. W dalszej części cytowanego wyżej wpisu Paulina Smaszcz wyjawiła bowiem, że aż trzy razy przeżywała trudne chwile związane z ciążą i stratą dzieci. „Jestem mamą dwóch synów. Troje mi umarło, ale czuję się ich mamą i nadal nią będę. Nigdy nie dawałam w szyję. Całe życie od 16 roku ciężko pracuję, pomagając też innym, ile mogłam. Nie jestem mamą idealną, ale najlepszą, jaką umiem być i wciąż nią będę”, napisała na Instagramie. Czytaj też: Paulina Smaszcz wbija szpilę Maciejowi Kurzajewskiemu i Katarzynie Cichopek! Pisze o zdradach Wcześniej głos w sprawie zabrało wiele innych polskich gwiazd: Monika Olejnik, Anna Lewandowska czy Kinga Rusin. Zgadzacie się z ich zdaniem?
Bliźniaczki Woźnickie miały talent i sławę, jednak ich życie przerwała ogromna tragedia. Jakie tajemnice skrywały?
Co tak naprawdę stało się z ciotkami braci Kaczyńskich?
Do niedawna mało kto wiedział o istnieniu bliźniaczek Woźnickich. Pamięć o nich została wymazana z podświadomości Polek i Polaków. Sylwetkę tych postaci przybliżył nam dopiero Mariusz Szczygieł, w książce pod tytułem ,,Nie ma”. W 2018 roku popularny publicysta opisał ich historię. Obie były bardzo cenionymi literatkami. Co ciekawe, jedna z nich trzymała Lecha Kaczyńskiego do chrztu, a drugą zachwycała się nawet Wisława Szymborska. Niestety Zofia i Ludwika zginęły w tragicznych okolicznościach. Kim były zapomniane ciotki braci Kaczyńskich i jakie tajemnice skrywały? Czy siostry Woźnickie żyły naprawdę? O tych dwóch postaciach mało kto wiedział. Co prawda, od czasu do czasu pojawiały się wzmianki na ich temat, jednak nigdy nie mówiono o Woźnickich na szeroką skalę. Przypomnijmy, że „Fakt” w 2011 roku napisał o „Tajemnicy braci Kaczyńskich”, jednak dalej całe społeczeństwo milczało i nie komentowało tej sprawy. Zaskakujące jest również to, że w sieci nie ma zbyt wielu zdjęć Ludwiki i Zofii. Dopiero Mariusz Szczygieł odkrył karty i opublikował fotografie tajemniczych sióstr. W listopadzie 2018 roku na swoim Facebooku i Instagramie napisał: „Siostry Woźnickie. Na pewno jeszcze nie wiedzą, jak umrą... Po lekturze rozdziału „Nieznajomy wróg jakiś” w „Nie ma”, wiele osób pyta, czy mam jakieś zdjęcia ciotek Jarosława i Lecha Kaczyńskich - bliźniaczek Woźnickich. W Googlach, niestety, nic nie można znaleźć. To wręcz wcielenie „nie ma”! No nie ma! Jedyne zdjęcia, jakie znalazłem, są w kilku wycinkach prasowych i w jednych aktach. To, które widzicie jako pierwsze, wygląda na „kobietę z lustrem”. Która to Zofia, a która Ludwika - trudno powiedzieć. Na dwóch dalszych zdjęciach - Ludwika, czyli siostra bardziej utalentowana i bardziej znana, ale cicha. To ona w tym związku - jak wywnioskowałem - była córką. Jak mówi w mojej książce Hanna Kirchner: „Ludka była łagodna, powolna w reakcjach. Zosia była sarkastyczna, ostra, oceniająca. Niewysokie kobiety, czarnowłose, pociągłe twarze”. Naprawdę przykre, że ich wizerunki nie istnieją w sieci. Najpiękniejsze w mojej pracy reportera jest to, że można choć na chwilę ocalić pamięć o kimś. Ludzie, którzy opowiadali mi o siostrach Woźnickich mają między 70 a 90 lat, więc to był ostatni moment”, czytaliśmy wówczas. Pod tym opisem znalazło się kilka fotografii, które przedstawiały ciotki braci Kaczyńskich. Popularny publicysta wprost mówi, że większość informacji, które zostały poruszone w książce pochodzą z ich listów. Była to korespondencja między Zofią, a jej przyjaciółką Hanną. „Znalazłem karteczkę sprzed 8 lat, podpisaną przez asystentkę mojego działu reportażu. Ta karteczka gdzieś mi się zawieruszyła, nie miałem świadomości jej istnienia. Było na niej napisane: "pani Hanna Jarnowska ma 86 lat i bardzo dużo listów od sióstr Woźnickich. Spiesz się." Pomyślałem sobie, że ta pani miała wtedy 86 lat, minęło 8, teraz już powinna mieć 94. Ciekawe czy jeszcze żyje. Zadzwoniłem, a ta pani ożywionym głosem powiedziała: "Po 8 latach pan dzwoni? Listy są i czekają". Spotkaliśmy się”, wspominał autor książki „Nie ma” w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Barbara Torzewska o chorobie męża: „Byłam na wykończeniu, szczególnie że Marek nie chciał pomocy” Kim były bliźniaczki Woźnickie? Musiały wyprzeć się swojej tożsamości Zofia i Ludwika Wicher urodziły się 23 listopada 1924 roku w Warszawie. Nazwisko panieńskie matki brzmiało Feilchenfeld. Redaktor Polskiego Radia – Tadeusz Lipszyc w rozmowie z Mariuszem Szczygłem wyznał, że: „To była rodzina żydowska, zamożna, ale zdecydowanie spolonizowana. U nich w domu nie uskuteczniano żadnych judaistycznych praktyk religijnych”. Kiedy wybuchła wojna, trafiły do getta. Później jako 16-latki zamieszkały u dr Felicji Felhorskiej. To właśnie tam musiały ukrywać się przez następne dwa czy trzy lata. Siostry nie miały już chęci życia, a to wszystko przez wieczną niepewność i świadomość wojny. One jednak się nie poddawały. Przefarbowały włosy na blond, a następnie wyjechały do pracy do Niemiec. „Dla dziewcząt tego pochodzenia okupacja to nie było jedynie zagrożenie ze strony Niemców. Bo nie wiem, czy pan wie, że podczas okupacji jednym ze sportów polskich mężczyzn było gwałcenie młodych Żydówek”, dodawał Lipszyc. A kiedy wróciły do Polski? Otóż w lipcu 1946 roku. Bliźniaczy zdążyły w tym czasie zmienić nazwisko, a następnie udawały, że nie są Żydówkami. „Zaprzeczyły swojej przeszłości”, wyznał Mariusz Szczygieł w rozmowie dla „Gazety Wyborczej”. „Ludka była łagodna, powolna w reakcjach. Zosia była sarkastyczna, ostra, oceniająca. Niewysokie kobiety, czarnowłose, pociągłe twarze”, wspominała Hanna Kirchner. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Ilona Kuśmierska sławę zdobyła jako Jadźka z filmu „Sami swoi”. Tragiczny wypadek na zawsze zmienił jej życie Jak potoczyły się losy tajemniczych sióstr? Już w 1952 roku obie skończyły polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Niedługo potem, bo w 1961 roku Ludwika postanowiła napisać scenariusz do filmu „Ludzie z pociągu” Kazimierza Kutza. Później ukazała się „Czarka”, czyli bardzo popularna seria dla dzieci. Młodą artystkę chwalili wówczas Wisława Szymborska, Maria Dąbrowska czy Jarosław Iwaszkiewicz. A co z drugą siostrą? Ona nie odnosiła już takich sukcesów. W książce „Nie ma” możemy przeczytać, że w pewnym momencie była zazdrosna o talent i osiągnięcia swojej siostry. Twierdziła, że „nie może być gorsza". Z tego powodu zaczęła na poważnie zajmować się literaturą. Z czasem stworzyła powieści, zajmowała się tłumaczeniami, krytyką oraz była członkiem Związku Literatów Polskich. Kiedy obie studiowały, zaprzyjaźniły się Jadwigą Jasiewicz. To właśnie ona poślubiła Rajmunda Kaczyńskiego. A jaki one miały związek z bliźniakami Kaczyńskimi? Trzy lata po ceremonii, Zofia została matką chrzestną Lecha - przyszłego prezydenta Polski. „Gdzieś czytałam, że Ludka była matką chrzestną Jarosława, ale to nieprawda. Chrzestną Jarosława Kaczyńskiego była siostra Jadwigi, Irena”, mówił Lipszyc. Jednak z listów Zofii możemy dowiedzieć się bardzo ciekawych informacji na temat dzieciństwa popularnych polityków. „Jarek i Leszek rozwijają się świetnie, są bardzo roztropni, rozmowni i ładni. Jedynie po ulicy chodzić z nimi obie nie możemy. Bo kiedy prowadzimy ich dwóch identycznych za ręce, ja i Ludka, też identyczne, to ludzie robią szpaler i gapią się nieprzytomnie”, czytaliśmy. „Jadwiga płacze, że jej się chłopcy rozpuścili. Ale mnie się nie zdaje, żeby Leszek z Jarkiem byli bardziej rozpuszczeni niż zwykle, gdyż w ogóle byli już tak rozpuszczeni, że niewiele tu było do zrobienia”, dodawała w kolejnym liście. „Pojutrze Leszek jedzie do Gdańska na asystenta przy uniwersytecie – pierwsza jego praca! A Jarek zostaje w Warszawie przy jakimś instytucie naukowym, zdaje się, szkolenia kadr szkolnictwa wyższego, z której to dziedziny pisał pracę. Dziś byli się pożegnać. Strach, jacy mądrzy. Jadwiga płakała z radości”, pisała. Z kolejnych rozmów dowiadujemy się, że Marta Kaczyńska, czyli córka Marii i Lecha Kaczyńskich była “dzieckiem najcięższego kalibru”. Co ciekawe, ważyła 4 kg i pierwotnie miała mieć na imię Kasia. SPRAWDŹ TEŻ: Jak poznali się Magda Steczkowska i Piotr Królik? Tragiczne losy sióstr Woźnickich W wiadomościach do Hanny Zofia informowała ją o złym stanie zdrowia swojej ukochanej siostry. Ludwika miała z dnia na dzień słabnąć i gasnąć w oczach. Niestety 6 maja 1983 roku Zofia nie zamknęła drzwi na klucz. To właśnie w tamtym czasie Ludwika wyszła na róg Marszałkowskiej i Koszykowej. Poszła do pierwszego budynku oraz zapukała do drzwi na trzecim piętrze. Obca kobieta otworzyła, a 58-letnia wówczas Woźnicka wbiegła do środka i rzuciła się z okna. Po śmierci siostry Zofia postanowiła przeprowadzić się do Londynu. Tam mieszkała z przyjaciółką i jej mężem. Ten wyjazd zmotywował ja do nauki angielskiego. „Mieszkam u Boba i Joli naprzeciwko parku i budzą mnie słowiki, i co rano cieszę się śpiewem ptasim. I chciałabym, jak przez całe życie, w takiej chwili zapytać: "Luciu, czy ty śpisz?". Ale ona nie śpi”, czytaliśmy. Młoda Woźnicka nie mogła żyć długo bez swojej siostry. Ponad dwa lata od tragicznej śmierci Zofia powtórzyła jej los. 29 listopada 1985 roku pojechała do swojej dobrej koleżanki ze szkoły językowej. Tam wyskoczyła z balkonu, a jej ciało wbiło się w wystające pręty ogrodzenia. Jakiś czas potem znaleziono w jej kieszeni list. Pisała tam, że wybrała to mieszkanie, ponieważ było wysoko, a ona mieszkała wówczas na parterze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dlaczego Andrea Bocelli stracił wzrok? Smutna historia sławnego tenora Problemy psychiczne bliźniaczek Woźnickich Mariusz Szczygieł mówił, że „W pewnym momencie weszły inny wymiar”. Wiele osób mówiło, że widziały po nich pewne objawy choroby, jednak dopiero później ten problem zaczął rosnąć w siłę. „Znaliśmy pewną psycholog. Ona uważała, że w ten obłęd Zosia Ludkę wpędzała. Nieświadomie, bo nie posądzam Zosi o złe intencje. A dlaczego? Z zazdrości o talent i karierę”, wyznał Tadeusz Lipszyc. „Dostałam od nich obu prezent na imieniny. Zapakowany pięknie. Otworzyłam, a tam były rajstopy, brudne i podziurawione. Poczułam się dotknięta, to było wręcz obelżywe. Wobec tego odesłałam z liścikiem, że chyba się pomyliły i wysłały przez pomyłkę. Obraziły się na dłuższy czas”, mówiła Kirschner. Objawy zaczęły coraz bardziej się uaktywniać. Siostry w pewnym momencie twierdziły, że sąsiedzi chcą je wykończyć hałasem. Z tego powodu nagrywały te dźwięki, a później puszczały swoim znajomym. Wszyscy jednogłośnie twierdzili, że nic na nich nie było słychać. Na tym jednak nie koniec. Obie mówiły, że są podsłuchiwane, a rząd chce je zniszczyć. Przy sobie często miały “urządzenie”, które miało podsłuchiwać ekipę Gomułki. Mariusz Szczygieł postanowił przytoczyć opinię psychiatry, który sugerował, że kobiety mogły cierpieć na tak zwany obłęd udzielony. Choroba ta polega na tym, że objawy przechodzą na drugą osobę. „U Zosi i Ludki wyglądało, że wszystko jest w porządku, to były zawsze panienki pogodnego usposobienia. Proszę jednak pamiętać: śmierć jednego z bliźniaków nie jest śmiercią tylko jego. Jest też śmiercią tego, który zostaje. On żyje, ale jak cień”, wyznał Lipszyc. CZYTAJ TEŻ: Szymon Bieniuk ma już 16 lat! Jest podobny do Anny Przybylskiej? „To jest opowieść podwójna – i o tej parze, i o tej parze. „Nie ma", o którym ja piszę, zyskuje na znaczeniu. Może nawet będziemy w stanie lepiej zrozumieć Jarosława Kaczyńskiego. Jestem przekonany, że jeśli to przeczyta, po prostu się rozrzewni i będzie tylko wzruszony. Nie liczę na żadną inną reakcję”, opowiadał popularny publicysta. „Chciałem, żeby opowiedział mi o swoich ciotkach, ale niestety, nie zgodził się. Szkoda, bo reporterska zasada mówi, że jeśli ktoś coś wie na temat bohaterek, to warto do niego dotrzeć. Ale nie było szans”, dodawał w rozmowie z „WP". Źródło: “Nie ma” - Mariusz Szczygieł, Wyborcza.pl, ksiazki.wp.pl.
Małgorzata Rozenek-Majdan chce spotkać się z Jarosławem Kaczyńskim. Wytłumaczyłaby mu dwie kwestie
Małgorzata Rozenek-Majdan od lat wspiera inicjatywy dotyczące leczenia niepłodności oraz procedury in vitro. Gwiazda sama jest mamą trójki synów, którzy pojawili się na świecie dzięki tej możliwości. Prowadząca Dzień Dobry TVN przekonuje, że chciałaby do grona zwolenników in vitro dołączyć Jarosława Kaczyńskiego. View Ediplayer on the source website Małgorzata Rozenek o spotkaniu z Jarosław Kaczyńskim Po spotkaniu z Ewą Kopacz i Donaldem Tuskiem żona Radosława Majdana pragnie opowiedzieć o bliskich jej sercu projektach kolejnemu politykowi. „Spotkałabym się z każdym, szczególnie takim, który ma wpływ na bieżącą politykę, na ustawy i na to, jak wygląda stan prawny, który pozwala lub nie pozwala finansować leczenie niepłodności”, powiedziała dla Wprost. PRZECZYTAJ TEŻ O: Małgorzata Rozenek-Majdan pokazała zjawiskowy salon i jadalnię W dalszej części rozmowy okazało się, że dobrym partnerem do dyskusji byłby według Małgorzaty Jarosław Kaczyński. Co by mu powiedziała na temat in vitro i niepłodności? „Powiedziałabym, jak dokładnie wygląda przeprowadzenie tej procedury, co przy otwartej głowie sprawia, że punkty sporne przestają być już tak alarmujące, jak niektórym mogłyby się wydawać. Powiedziałabym też, że refundację leczenia niepłodności metodą in vitro popiera prawie 70 procent społeczeństwa i to niezależnie od tego, na jaką partię i ugrupowanie głosuje”, czytamy. Wszystko, co chciałaby zaproponować prezenterka, pozwoliłoby na więcej porodów dzieci w Polsce. „Mamy potworne wyniki demograficzne, w roku 2021 najgorsze od czasów drugiej wojny światowej. Potrzebujemy wspierać rodzicielstwo na różne sposoby, a ponieważ co czwarta para zmaga się z problemem niepłodności - i będzie tych par coraz więcej - musimy też refundować leczenie niepłodności. Chętnie wyjaśnię to wszystko premierowi Kaczyńskiemu”, zaznaczyła Małgorzata Rozenek-Majdan. Małgorzata Rozenek o źle napisanym podręczniku Przypomnijmy, że niedawno mama trzech synów skrytykowała podręcznik, który rządzący chcą wprowadzić do szkół. Co znajdziemy w książce do przedmiotu Historia i Teraźniejszość? „Autor podręcznika uderza w nim w dzieci, poczęte w procesie leczenia niepłodności metodą in vitro. Dzieci kochane i długo wyczekiwane przez swoich rodziców”, rozpoczęła. Zobacz też: Stanisław Rozenek w pierwszym wywiadzie: „Pozwala mi być sobą, dzięki mamie czuję się wolnym człowiekiem” W dalszej części swojego wpisu, Małgorzata Rozenek-Majdan opisała, jakie informacje można znaleźć w książce do nowego szkolnego przedmiotu. „Co się między innymi dzieje, wg autora? Przede wszystkim to, że lansowany obecnie, inkluzywny model rodziny zakłada przywodzenie na świat dzieci w oderwaniu od naturalnego związku kobiety i mężczyzny, najchętniej w laboratorium, a sferę płodności traktuje się obecnie jako obszar produkcji ludzi, czy jak mówi autor wprost „hodowli”. W tekście podręcznika autor stawia także pytania zasadnicze: „Kto będzie kochał wyprodukowane w ten sposób dzieci? Państwo, które bierze pod swoje skrzydła tego rodzaju "produkcję"?", napisała. „Na pytanie autora „kto będzie kochał te dzieci?” Odpowiadam k***a, JA!”, dodała. Podziwiacie prezenterkę za jej działania społeczne?
Cała prawda o relacji Jolanty Szczypińskiej i Jarosława Kaczyńskiego… Czy mieli romans?
Ósmego grudnia 2018 roku wskutek powikłań pooperacyjnych zmarła posłanka Prawa i Sprawiedliwości Jolanta Szczypińska. Wśród osób, które pożegnały polityk był oczywiście Jarosław Kaczyński, który rozesłał do mediów specjalny nekrolog. Nie zabrakło w nim wielu wzruszających słów na temat posłanki. W związku z tym wielu internautów powróciło do tematu rzekomego romansu, który miał mieć prezes PiS z Jolantą Szczypińską. Jaka była prawda o ich zażyłości? Czy Jolanta Szczypińska i Jarosław Kaczyński byli parą? Były premier nigdy nie żałował Jolancie Szczypińskiej komplementów. Ostatnie z nich wypowiedział w dniu śmierci posłanki. „To była osoba, o której można było powiedzieć, że była piękną postacią naszego ruchu. Pomimo choroby, cierpień, działała z całą energią i zachowywała radość życia. Potrafiła pomagać innym cierpiącym. Była solidarna wobec tych, których spotykała krzywda. Jej śmierć była przedwczesna. To bardzo smutna wiadomość i przyjmujemy to jako ciężki cios”, mówił w rozmowie z TVP. Z kolei w nekrologu wysłanym do gazet dodał, że jego partyjna koleżanka była „człowiekiem wielkiej, czynnej dobroci". Dziś wiele osób zadaje sobie pytanie, czy między politykami faktycznie była tylko przyjaźń. Ponad dziesięć lat temu tabloidowe media pisały o tym, że para, choć nikt ich nie widział na randce czy innym wspólnym wyjściu, zamierza się pobrać! Historia prawdopodobnie wymyślona przez dziennikarzy została wykorzystana nawet przez jedne z linii lotniczych, które w reklamie umieściły zdjęcie Jarosława Kaczyńskiego z Jolantą Szczypińską i podpisali je: „Czy oni planują podróż poślubną”? Wiele mówiło się o tym, że para ukrywa swoją zażyłą relację, bo nie chce wywoływać skandalu. Prywatnie miała ich łączyć pasja do kotów i poezji… Jolanta Szczypińska z resztą wielokrotnie podsycała plotki bardzo pochlebnie i z czułością wypowiadając się o prezesie PiS. Do historii przeszło zdanie, w którym posłanka stwierdziła, że bez Jarosława Kaczyńskiego nie ma Prawa i Sprawiedliwości. Nie brakowało też dzielenia się historią poznania z prezesem partii, kiedy to Szczypińska miała być tak biedna, że przyjechała do Warszawy bez butów. Brat Lecha Kaczyńskiego kupił jej nową parę od ręki. To nie koniec prywatnych anegdot… W TVN Style posłanka opowiadała o tym, że polityk nigdy nie zapomina o jej urodzinach i imieninach. Wśród prezentów, które Szczypińska otrzymała z tych okazji są między innymi tomiki poezji czy perfumy. I choć flakonik po nich z czasem stał się pusty, Szczypińska trzymała go przez lata na półce… A jaka była prawda o tej relacji? Kiedy w 2016 roku temat powrócił na pierwsze strony gazet, Jolanta Szczypińska zaprzeczyła doniesieniom o romansie. „Nie ma sensu prostować plotek. I tak żyją swoim życiem. Trzeba do tego z dystansem podchodzić. To są rzeczy nieprawdziwe. Nawet szkoda czasu, żeby się do tego odnosić”, powiedziała rozmowie z Pudelkiem. Z kolei kilka lat wcześniej w książce Polska naszych marzeń Jarosław Kaczyński zasugerował, że całe medialne zamieszanie było winą sejmowej koleżanki. „Kiedy zostałem premierem, przyniosła mi róże i się zaczęło. Zaczęło się love story. Umocniła swoją pozycję jako 'narzeczona' premiera czy później prezesa. Pokochały ją tabloidy. Chwyciła życie pełną piersią. Nie mam o to do niej pretensji”, mogliśmy przeczytać na kolejnych stronach publikacji. Pikanterii dodaje fakt, że według niektórych obserwatorów polityki Kaczyńskiemu także były na rękę artykuły na temat jego miłości do pani Jolanty. Dzięki temu można było odwrócić uwagę społeczeństwa od kontrowersyjnych, uchwalanych wówczas ustaw... CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przyjaźni się z Marylą Rodowicz i uwielbia Polskę. Oto tajemnice Heleny Vondrackovej Archiwalny wywiad VIVY! z Jolantą Szczypińską Na koniec chcielibyśmy przypomnieć fragment wywiadu przeprowadzonego dla VIVY! w 2010 roku. To zapis rozmowy Jolanty Szczypińskiej i naszej dziennikarki Krystyny Pytlakowskiej. Jak wyglądał obraz Jarosława Kaczyńskiego w oczach posłanki PiS? Rozmowa miała miejsce na kilka miesięcy po katastrofie smoleńskiej. – Zatelefonowała Pani do Jarosława Kaczyńskiego? Tak, ale nie odbierał. Zresztą w ogóle nie można się było do nikogo dodzwonić. Wszyscy chwycili za komórki. A znajomy powiedział, że Jarosław też leciał. O, Boże... Przez chwilę czułam, jak ze mnie uchodzi życie. Jakbym się przeniosła w inny wymiar, inną przestrzeń, jakby to, co było wokół mnie, stało się jakimś koszmarnym snem. Chciałam się schować, odgrodzić od ludzi, od tego szumu. Ale nie było gdzie się ukryć, wszędzie ktoś był. Popatrzyłam na płaczących wojskowych i już wiedziałam, że to prawda. Matko Boska. Pan Prezydent, Pani Prezydentowa, o nie, nie. Natychmiast chciałam porozmawiać z panem przewodniczącym, z Jarkiem, żeby mu powiedzieć, że jestem. Ale pomyślałam, że on przecież to wie. – Czy można pocieszyć człowieka, którego spotkał taki dramat? Nie, nie można. Ale przecież w pierwszym odruchu trzeba jakoś zareagować, podkreślić solidarność z tą osobą. Sama kilka lat temu straciłam kogoś bliskiego i wiem, że nieszczęście przeżywa się samemu. Że to jest taka samotność, w której nic nie przyniesie ulgi. Lecz dobrze wiedzieć wtedy, że ktoś przeżywa to razem z nami. To mało, lecz i bardzo wiele. – A Pani znała przecież całą rodzinę Państwa Kaczyńskich? Tak. Lecha poznałam znacznie wcześniej niż Jarosława. Kiedy przebywał na Wybrzeżu, a ja tam działałam w opozycji. Panią Marię też poznałam. Byłam nimi zachwycona. Jako parą, jako małżeństwem, choć nigdy nie byliśmy tak blisko, jak potem z Jarosławem. Ale pamiętam, że gdy już znałam Jarosława Kaczyńskiego, to nawet kiedyś pomyliłam go z bratem. Rzuciłam mu się na szyję: „Dzień dobry, dzień dobry...”. A on roześmiał się: „Pani chyba myli mnie z kimś innym”. Takie sytuacje chyba często mu się zdarzały. Poznałam też mamę – panią Jadwigę Kaczyńską. Pani z wielką klasą. Byłam tam zaproszona na kolację. Ale to dawne dzieje. – Z Jarosławem Kaczyńskim spotkała się Pani pierwszy raz 20 lat temu? Tak, na początku lat 90. Powiedział wtedy: „Ach, to pani. Wiem o pani wszystko”. Bo śledził losy ludzi, których gnębiła bezpieka, a ja miałam smutny rekord w ilości aresztowań. Zatrzymywano mnie pewnie ze 20 razy. Był taki czas, że gdy wychodziłam rano z domu, nie wiedziałam, czy wrócę. Zawsze nosiłam ze sobą szczoteczkę do zębów i zapasową zmianę bielizny. Tak na wszelki wypadek. Zaprzyjaźniliśmy się, bo łączył nas wspólny cel, wspólna walka w opozycji do ustroju. Rozumieliśmy się w pół słowa. To zostało do dziś, chociaż nie ma już tyle czasu na prywatne kontakty co kiedyś. Lecz bliskość nie polega tylko na obecności. Można nie rozmawiać ze sobą wiele miesięcy, ale i tak wiadomo, co ta druga osoba myśli, jak się czuje, gdy dzieje się coś wokół niej, jak odbiera enuncjacje prasowe, ataki mediów, zachowanie innych polityków. Teraz na przykład wiem, że przeżywa nie tylko śmierć brata i bratowej, lecz także odejście innych. Bardzo cenił i Olę Natalli-Świat, i Grażynkę Gęsicką. Dla niego to niewyobrażalny cios. – Jak Pani myśli? Jarosław Kaczyński wycofa się z polityki, jak niektórzy spekulują? To są takie spekulacje? Nie sądzę. Modlę się, żeby się tak nie stało. Jarosław to wielki strateg, mąż stanu. I chociaż bardzo przeżywał ataki na brata i na siebie, to się nie wycofa. Bo on myśli o ojczyźnie. Może to brzmi jak patos, ale naprawdę kocha Polskę. Niech pani popatrzy – dla niego władza nie wiąże się z dobrami materialnymi. Nie kupuje sobie domów, rezydencji, wrócił do mieszkania na Żoliborzu, w którym wychował się razem z bratem. On byle tylko miał swoje książki. Przecież nieraz mu przypominałam, że pora kupić nowe buty, bo w tych starych wstyd już chodzić. Dla niego najważniejsze, by Polska była państwem prawa. I jest w swoich poglądach bardzo stały. Dla niego człowiek jest ważny. Wiele razy pomagał ludziom, bez szukania poklasku, po cichu, skromnie. Mówiłam już pani kiedyś, jak wspomagał moją koleżankę, która samotnie, bez środków do życia, umierała na raka. Zabronił mi mówić, że te pieniądze pochodzą od niego. Mnie też odwiedzał w szpitalu, gdy chorowałam. Kupił mi sandały, gdy byłam bez pracy. Zobaczył po prostu, że niedługo będę chyba chodzić boso. Ludzie nie znają go od tej strony. Szkoda. Nigdy nie nosił maski. Podobnie jak Pan Prezydent. Ciekawa jestem, jak teraz się czują osoby, które z nich szydziły? Dlaczego trzeba aż śmierci, by zmienić podejście? CZYTAJ TEŻ: Andrzej Seweryn odnalazł szczęście u boku swojej piątej żony Katarzyny Kubackiej-Seweryn
Mija ósma rocznica śmierci Jadwigi Kaczyńskiej...
Odchodząc pozostawiła w sercu swojego syna ogromną pustkę
Dziś ósma rocznica śmierci Jadwigi Kaczyńskiej. 17 stycznia 2013 roku zmarła we śnie, na skutek niewydolności oddechowo-krążeniowej. Z synami, Jarosławem i Lechem Kaczyńskimi, łączyła ją wyjątkowa więź. Jadwiga Kaczyńska była dla nich największym oparciem. „Największe kochanie to są dzieci. Jak tylko przyjdą na świat, wiadomo, że już nikogo bardziej kochać nie można", mówiła w wywiadzie dla VIVY!. Odchodząc, pozostawiła w sercu swojego syna ogromną pustkę. Prezes PiS do dziś nie może pogodzić się z ze śmiercią ukochanej mamy, najważniejszej osoby swojego życia. „Była mądrą, dobrą Kobietą, troskliwą Matką, niosła ze sobą i przekazywała innym piękną tradycję polskiej inteligencji, patriotyzmu, uczciwości, zaangażowania w sprawy innych, otwartości wobec ludzi bez względu na ich życiową pozycję, głębokiego przywiązania do rodziny i Kościoła”, wspominał mamę Jarosław Kaczyński. Rocznica śmierci Jadwigi Kaczyńskiej Mówiono o niej: Matka Królów. 10 kwietnia 2010 roku, kiedy pod Smoleńskiem zginął jej syn – prezydent RP – i synowa, leżała w szpitalu w stanie krytycznym. Kiedy odzyskała pełną świadomość pod koniec maja, jedyny syn, jaki jej pozostał, bał się wyznać prawdę. Bo jak powiedzieć matce, że jej dziecko nie żyje? I czy ona będzie mogła to znieść? Czy nie zapłaci za to życiem? Jadwiga Kaczyńska jednak była silniejsza, niż się wydawało. Dwa lata po katastrofie udzieliła pierwszego wywiadu o tym, co czuła. „Długo unikałam dziennikarzy. Bałam się, że nie powstrzymam łez. Ale nie chcę, żeby myślano, że zapomniałam, że było, minęło. To nigdy nie minie. Tydzień temu Jarek wszedł do mnie. Obudziłam się i pytam: »To ty, Leszeczku?«”. To już dwa lata… A ja ciągle nie wierzę. Tydzień temu Jarek wszedł do mojego pokoju, kiedy już spałam. Obudziłam się i pytam: „To ty, Leszeczku?”. Chociaż nigdy ich nie myliłam… Jarek ciągle jeździ na Wawel. Do brata. Nie może przyjść do siebie. Na szczęście pracuje. Musi pracować, musi mieć mnóstwo spraw. To choć trochę odwraca jego myśli. Jak się Pani dowiedziała o tragedii? Drugi syn odwlekał ten moment. Przedstawię tu moją opowieść. Wiem, że naprawdę było inaczej, że wyprowadzono mnie ze śpiączki farmakologicznej jeszcze w marcu, za życia Leszka. Byłam kompletnie sparaliżowana, ale – jak mi opowiadano – rozmawiałam z Leszkiem, Jarkiem, siostrami, lekarzami. Ale tego nie pamiętam. To, co pamiętam, wyglądało tak. Leżałam w szpitalu. Długo byłam nieprzytomna. Pamiętam ten dzień, kiedy się ocknęłam. Usłyszałam padający deszcz. Ten szmer deszczu będę pamiętać już zawsze. Zapytałam Jarka: „Gdzie jest Leszek?”. Odpowiedział, że w Brazylii. „W Brazylii mówią po portugalsku, a Marylka chyba nie zna portugalskiego – zmartwiłam się. – Dlaczego nie zadzwoni?”. „Tam, gdzie czekają na statek, nie ma telefonów”, odparł Jarek. Ale twierdził, że codziennie z Pałacu Prezydenckiego telefonuje do Leszka i że Leszek mnie całuje i pozdrawia. I Iza Tomaszewska i ksiądz Indrzejczyk. A oni już nie żyli… Tak plastycznie mi opowiadał, obsadził nawet wszystkie kabiny na tym statku. Pytałam ciągle: „A kto siedzi w tej kabinie? Kto w tamtej?”. A on rzucał nazwiskami. Miała Pani przeczucia, że wydarzyło się coś złego? Matka zawsze ma przeczucia. Ale jak mi Jarek wreszcie powiedział, nie uwierzyłam mu. Zupełnie to do mnie nie dotarło, chociaż podobno bardzo płakałam. Przyjechała Marta z Gdańska, oboje byli przy mnie. Ale ja tamtego dnia nie pamiętam, wyparłam go. Dopiero gdy przenieśli mnie z erki do normalnej separatki, pierwszej nocy miałam sen. Leci samolot z Leszkiem i Marylką i na niego napadają, strzelają. Tak jakby nasi czy obcy. To było takie niejasne. Samolot odfruwa i rozbija się. Obudziłam się wtedy roztrzęsiona i opowiedziałam ten sen jednej z pielęgniarek. Okropnie się przeraziła, wybiegła z sali. A mnie przypomniała się wojna i okupacja, kiedy ludzie tak potwornie się bali. Druga pielęgniarka zachowała się normalnie, powiedziała: „Kochanie, to jest tylko sen. Damy pani coś na uspokojenie”. Wiedziała już Pani, że syn nie żyje? Miałam już świadomość tego, co się stało. Jarek mówił, że gdy powiedział mi o katastrofie, przyjęłam to mimo tego płaczu spokojniej, niż przypuszczał. Może dlatego, że zupełnie tego wszystkiego nie ogarniałam. Poza tym choroba sprawia, że człowiek jest jakby oddalony od rzeczywistości. Ale Pani chyba nieźle się teraz czuje? Fizycznie nie jest ze mną najgorzej. Oczywiście nie czuję się tak jak dawniej. Bardzo dużo chodziłam i bardzo szybko, a teraz poruszam się powoli. Ale przecież dobrze, że się w ogóle poruszam. Bardzo długo leżałam, a w pierwszą rocznicę katastrofy przeżyłam wylew krwi do mózgu. Ale żyję przecież. Pani Jadwigo, aż nie mam śmiałości wracać do tamtej strasznej daty. Rozdrapywać wciąż świeżą ranę. Narażać Panią na taką trudną rozmowę. Ta rana nigdy się nie zagoi. Ale powinnam o tym opowiedzieć, chociaż żadne słowa nie przyniosą mi ulgi. Ja chcę o tym mówić. Długo unikałam dziennikarzy, wywiadów. Bałam się, że nie powstrzymam łez. Ale nie chcę, żeby myślano, że zapomniałam, że było, minęło. To nigdy nie minie. Czy pani wie, jaka to trauma stracić dziecko? Codziennie o tym myślę. Przeżyłam wstrząs, nad którym nigdy nie przejdę do porządku dziennego, i nawet tego nie chcę. Myślę, że już nic gorszego nie może mnie spotkać. Chociaż powinnam być zahartowana, bo przecież przeżyłam tyle śmierci. Życie składa się też ze strat. Do tego dochodzimy z wiekiem. To prawda. Śmierć ojca, gdy byłam młoda, mamy, śmierć brata, którego bardzo kochałam, a potem dowiedziałam się, że zginął gdzieś tam w Archangielsku. Brat był o 10 lat ode mnie starszy i imponował mi jak nikt na świecie. To on nauczył mnie chodzić po dachach, ale też on zaprowadził mnie do kawiarni Ziemiańska, żeby pokazać mi Juliana Tuwima. To on kupił mi pierwszy tomik jego wierszy. Pamiętam, musiałam iść za nim i udawać, że go nie znam. Musiał mnie bardzo kochać, bawiłam go. Właściwie najbliżsi mi ludzie poodchodzili. Kilka lat temu jeszcze mąż, a potem jedyna siostra – Irena. Była malarką. Wszystkich kochałam, ale największe kochanie to są dzieci. Jak tylko przyjdą na świat, wiadomo, że już nikogo bardziej kochać nie można. Leszek był taką moją wielką miłością, chociaż bardzo żałuję też Marylki. Leszka kochała Pani bardziej niż Jarka? Nie, kochałam ich jednakowo. To moja mama wyróżniała Leszka, ale babcie mają takie prawo. Wobec żony Leszka podobno była Pani na początku sceptyczna? Tak, ale szybko mi to minęło. Potem bardzo polubiłam Marylkę. Była taka wesoła, lubiła muzykę, lubiła teatr. I wykazywała wybitne zdolności do języków. Francuski, angielski, hiszpański, włoski, rosyjski. A poza tym miała taki dobry kontakt z ludźmi. Z trudem odtwarzam pewne rzeczy, ale myśląc o rozmowie z panią, przypomniałam sobie, jak bardzo nie chciałam, żeby Leszek jechał do Rosji. Bo ja tego kraju jakoś się bałam. Dlaczego? Znałam historię, los mojego brata, rodziny mojego męża i tylu, tylu innych. Wiedziałam, co dzieje się w Rosji Putina. Wiedziałam o Gruzji, o roli, jaką Leszek odegrał w wojnie 2008 roku. I miałam niedobre wrażenie z mojego jedynego pobytu w ZSRR w 1967 roku. Mieliśmy rodzinę w Odessie – siostra mojego ojca zawieruszyła się gdzieś w czasie rewolucji październikowej, w końcu wyszła za rosyjskiego „białego” lekarza i jakoś przeżyła w Odessie. Wtedy w 1967 roku opowiadała nam (byłam z synami) o Wielkim Głodzie lat 30., o tym, że był sztucznie wywołany, a nie był, jak sądziłam przedtem, wynikiem kolektywizacji rolnictwa. Widziałam też specyficzny stosunek tamtejszej inteligencji do zwykłych ludzi, robotników. Sama uczyłam wtedy w liceum na Szmulkach, rodzice wielu moich uczniów to byli prości, nierzadko bardzo prości ludzie, ale do głowy mi nie przychodziło, że można o nich tak myśleć i tak mówić. Wszystko to wydało mi się strasznie ponure. Gdybym była zdrowa, pewnie bardzo bym prosiła Leszka, by tam nie leciał, ale nie byłam przytomna, można powiedzieć: byłam półprzytomna. Myśli Pani, że posłuchałby i nie pojechał? Chyba nie, bo on uważał, że to jego patriotyczny obowiązek. Dla Leszka Katyń był miejscem, do którego trzeba pojechać. Był patriotą, tak był wychowany, takie czytał w dzieciństwie i najwcześniejszej młodości książki, nawet gusty muzyczne miał takie (tak zresztą jak i Jarek), że lubił słuchać pieśni patriotycznych. Innej muzyki też, ale „My, Pierwsza Brygada”, „Czerwone maki”, „Marsz Mokotowa”, „Hej chłopcy!”, „Rozszumiały się wierzby” słyszałam z pokoju synów bardzo często. Ale nie chciała Pani, żeby zostali politykami? Nie chciałam. Myślałam: Skończą prawo i pójdą w kierunku naukowym. Jarek zresztą szybko zrobił doktorat u profesora Ehrlicha, tylko że potem wylądował w Białymstoku jako adiunkt w uniwersyteckiej filii. A Leszek pojechał do Gdańska, do katedry docenta Romana Korolca. W trzy godziny się zdecydował objąć tam asystenturę. Sądzę, że był potem zadowolony. Tam zresztą poznał przyszłą żonę. Ten wyjazd miał znaczenie dla jego całej przyszłości. Może też chciał pracować i żyć gdzie indziej niż jego brat bliźniak? Odciąć się od „podwójności”? Nie umiem tego ocenić, wiem tylko, że Jarek i Leszek mieli ze sobą bardzo dużo wspólnego. Ale to nieprawda, że byli jednakowi. Każdy był inny. Leszek na przykład robił zakupy, a Jarek gotował. On jest taki, że potrafi zrobić wszystko. A Leszkowi trzeba było wszystko przynieść, ale umiał załatwiać różne sprawy, których z kolei Jarek załatwić nie potrafił. Dzielili się więc obowiązkami. Często się sprzeczali? Kłócili się czasem oczywiście, żartowali jeden z drugiego. Gdy Leszek przywiózł pierwszą narzeczoną, chyba swoją studentkę, bardzo się Jarkowi nie spodobała. Jak wyszła, Jarek ją przedrzeźniał. Pobili się wtedy o tę damę. Chyba ostatni raz w życiu. Potem już nigdy się nie bili, ale kłócili się dalej, także o politykę. Działali jednak razem, choć najczęściej była to równoległość, a nie wspólne przedsięwzięcia. Z tą narzeczoną szybko się skończyło, Leszek przeprowadził się w Sopocie do innego domu i tam mieszkała też Marylka. Spotkanie, miłość, ślub… Pobrali się dwa lata po śmierci ojca Maryli w wypadku samochodowym. Jakoś tak się stało, że moja mama umarła w listopadzie 1975 roku, kilka miesięcy później zginął też ojciec Marylki. Leszek mówił: „Obydwoje jesteśmy w żałobie, to też nas łączy”. On bardzo kochał babcię i ona go strasznie kochała. Chyba nikogo tak nie kochała jak Leszka. Dawał się kochać, miał w sobie wiele czułości? Był czuły, ciepły i łatwy w wychowaniu. Był też taki pogodny. Pani drugi syn jest bardziej chmurny? Wcale nie jest chmurny, tylko czasami robi takie groźne miny. Z natury zawsze obaj byli roześmiani, a Jarek nawet bardziej skłonny do zabaw chłopięcych. Lubił się wygłupiać ze swoim bratem ciotecznym. Chociaż to Leszek był bardziej towarzyski niż Jarek. Żałuje Pani, że Jarosław się nie ożenił? Chciałabym, by miał żonę, nawet kiedyś próbowałam robić coś w tym kierunku, miałam swoją kandydatkę, Jarek ją nawet bardzo lubił, ale nic z tego nie wyszło. Później, właściwie od 1980 roku, Jarek już nigdy nie żył normalnie, te dawne koleżanki z młodości gdzieś znikły, wszystkie zresztą powychodziły za mąż, dawno mają dorosłe dzieci, często wnuki; te nowe, z polityki, to są z reguły dojrzałe kobiety, zamężne. I też często już z gromadką wnucząt. I tak to poszło. Rozmawiacie czasem o katastrofie smoleńskiej? Bardzo rzadko, bo jego to denerwuje. Patrzy na mnie i widzi, jak ja przeżywam. Patrzy i boi się o Panią. Boi się na pewno. Ale Pani jest bardzo silna. Nie jestem słaba ani moje dzieci nie były słabe. Lecz mój spokój nie oznacza, że pogodziłam się z tą stratą. Nigdy się nie pogodzę. Bardzo, bardzo boli mnie, że wrak tego samolotu ciągle jest tam, a nie w Polsce. I teraz te ekshumacje… To nasuwa mi podejrzenie, że coś jest bardzo nie tak. Nie chcę jednak snuć hipotez. W każdym razie Jarek też bardzo nie chciał, żeby Leszek tam jechał. Błagał go, żeby nie leciał samolotem, a pojechał pociągiem. Chyba miał jakieś przeczucie. Mieli zresztą lecieć razem. Dziś myślę, że to byłoby straszne, gdyby polecieli obaj. Ale ktoś musiał zostać przy mnie. Pamięta Pani swoją ostatnią rozmowę z Leszkiem? Ostatnia rozmowa… To było jeszcze przed moim pójściem do szpitala. Mówię o tych zapamiętanych, bo Leszek był przecież ciągle u mnie w szpitalu i wiem, że rozmawialiśmy, ale nie pamiętam. Dotyczyła jego bardzo osobistych spraw. On mówił mi nawet to, czego nie powiedział nikomu innemu. Ani bratu, ani żonie. To nie jakaś wielka tajemnica, ale myślę, że wolałby zachować ją tylko dla nas. Jak sobie poradzić, jak żyć z czymś takim? Proszę pani, mam już 85 lat i jestem naprawdę bardzo chora. Nie będę już długo żyć. I bardzo się z tego cieszę. Natomiast muszę jeszcze trochę pożyć dla Jarka. Dla niego to było naprawdę straszne przeżycie. Oni z Leszkiem byli nie tylko braćmi bliźniakami, ale ludźmi bardzo bliskimi sobie w sposobie myślenia i jeśli chodzi o sprawy, którymi żyli. Zawsze mieli o czym rozmawiać. Te ich wędrówki po lesie. Marylka już na to machnęła ręką. Gdy Jarek przyjeżdżał do Juraty i szli na trzy, cztery godziny do lasu, Marylka prosiła, żeby przyszli już nie na obiad, tylko na kolację. Pani Jadwigo, jak teraz wygląda zwykły dzień w Waszym domu? Ja się kładę spać dosyć wcześnie, ale nawet jeżeli już śpię, to Jarek mnie budzi, gdy wraca. Tak się umówiliśmy. Gdybym nie wiedziała, że wrócił, czułabym podświadomie potworny strach o niego. Jest bardzo zajęty, ciągle coś pisze, sama pensja przecież nie wystarczy, choćby na te moje opiekunki, rehabilitację. Ciągle mi mówi: „Nie martw się, już wszystkie długi spłacone”. A z drugiej strony, myślę, tak zupełnie na chłodno, jak to dobrze, że musi pracować, inaczej trudno by mu było żyć. Celem dla syna jest teraz opieka nad Panią? Mnie się zdaje, że jego celem jest Polska, ale prywatnie… Tak, chyba ten dom, który on tworzy wokół mnie. Myślę, że rzeczywiście ten dom jest dla niego celem, żeby funkcjonował, jak powinien, żeby opieka nade mną była zorganizowana. W dzień przychodzą dwie bardzo miłe panie, a na noc siostra z zakonu, tylko bez habitu. Przez jakiś czas uczyła w szkole pielęgniarskiej, jest bardzo fachowa, odpowiedzialna i też bardzo sympatyczna. Teraz zresztą w ogóle jestem spokojna. Tylko kiedy się zdenerwuję, moja choroba daje o sobie znać. Już trochę chodzę, odrzuciłam nawet balkonik. Codziennie schodzę na dół i wchodzę na górę. Martwi się Pani o Jarosława? Bardzo. Codziennie odmawiam różaniec, mam też swoje modlitwy. Wydaje mi się, że one ochraniają Jarka tu, na ziemi, Leszka, i Marylkę, i tych wszystkich, którzy tam zginęli, na górze, w niebie. Czy są dni, kiedy syn zostaje w domu, z Panią? Tak, ale rzadko. Często wtedy wspominamy ich dzieciństwo, to, co się w ich życiu działo, kiedy mieli po kilkanaście lat. A temat Smoleńska omijamy. Często wracamy do wakacji na Ołdakach u ciotki mojego męża i do innych wydarzeń. To tam Pani synowie pływali na tratwie? Pływali raczej w górach, po Popradzie. Lecz tam też, o ile sobie przypominam. Byli dość nieznośni, spuścili gospodarzom z łańcuchów wszystkie psy, zabierali je do rzeki i tam myli. Mąż ciotki mówił, że hoduje psy, bo one były takie czyste, wymyte jak w hodowli. Rozmawiacie o polityce? Chciała Pani, żeby został prezydentem? Nie, nigdy nie miałam takich ambicji. Dobrze, że nie został. Ale boli Panią, gdy syna atakują? Staram się nie śledzić tego rodzaju informacji. Czasami patrzę na wiadomości Polsatu – są mniej agresywne. Z gazet czytam „Rzeczpospolitą” i „Nasz Dziennik”. Z tygodników „Gazetę Polską”, „Uważam Rze” oraz „Idziemy”. Słucham też wiadomości telewizji „Trwam”. Zawsze byłam wierząca, a teraz wiara daje mi pocieszenie. Proszę Boga: Daj mi jeszcze te dwa, trzy lata. Nie chodzi o mnie, tylko o Jarka. Jestem mu potrzebna i czuję się tak, jakbym rozmawiała z kimś, kto mnie rozumie. A czy wnuczka Marta daje Pani pocieszenie, ma Pani w niej podporę? Ona jest dosyć daleko, ale często do mnie telefonuje i wpada, kiedy przyjeżdża do Warszawy. Z Jarkiem rozmawia często, o sprawach, w które nie wchodzę; na pewno także o Smoleńsku, o polityce. Widzi Pani w niej cechy syna? Ma jego oczy. Jest podobna do Leszka, ale charakter ma trochę inny. Leszek, kiedy mu bardzo na czymś zależało, potrafił być stanowczy, mimo łagodnego usposobienia. Można nawet powiedzieć, że w pewnych sprawach był bardzo twardy. A Marta jest chyba bardziej elastyczna i jednocześnie bardzo skoncentrowana na dzieciach. Jest świetną matką, bardzo dba o córki, to w niej ogromnie cenię. Chciałabym, żeby zrobiła doktorat. Wiem, że Leszek by tego chciał i bardzo by się cieszył. Jest Pani związana uczuciowo z prawnuczkami? Byłabym z nimi dużo bliżej, gdyby nie ta moja choroba. Ze starszą, Ewą, mam lepszy kontakt. Martynka jest jeszcze za mała na poważniejsze rozmowy. Cieszy mnie, że dziewczynki może będą chciały przywiązać się do dziadka stryjecznego. Wiem, że on tego pragnie. Ostatnio na jakimś odpuście kupił im takie poruszające się zabawki. „Niech wiedzą, że mają stryja”, powiedział. Jeszcze im ich nie dał, na razie bawi się nimi nasza kotka Fiona. Podarował nam ją brat Marylki – Konrad. Po śmierci ukochanego Alika. Fiona aportuje winogrona, co bardzo Jarka śmieszy. A ja się cieszę, gdy coś go bawi. Bardzo zmienił się po tragedii smoleńskiej? Nigdy nie doszedł do siebie, chociaż zachowuje się normalnie. Ktoś obcy nic by nie zauważył. Ale ja widzę. Jakby zapadł się w siebie. Niby żartuje, jest wesoły, ale to nie jest taka radość pełną piersią. Stał się zamknięty. Życie go nie cieszy. Ale jak już mówiłam, pracuje dla Polski, ma też inne obowiązki i to go chyba jakoś podtrzymuje. Ale wiem, że 10 kwietnia wszystko się dla niego zmieniło. Dla Pani też, ale mimo wszystko ma Pani swoje drobne radości. Kwiaty, książki… Czytam bardzo dużo – i poważną literaturę, i powieści, najczęściej XIX-wieczne, polskie i angielskie. Czasem trafiają się książki niezbyt ambitne, szczerze mówiąc, trochę się wstydzę o nich wspominać. Kiedyś nie wzięłabym tego do ręki, ale dzisiaj te błahe romanse odwracają na chwilkę moje myśli od tego, co smutne. Ale kiedy nie czytam, to myślę, najczęściej o przeszłości. Przypominam sobie na przykład moją teściową, zmarłą w 1960 roku, która była bardzo miła i zabawna; mówiła z bardzo wschodnim, ukraińskim akcentem. Urodziła się pod Odessą w polskiej rodzinie Świątkowskich. Mieli sporo ziemi, teściowa przed ślubem kierowała nawet jednym z folwarków, potem wyszła za mąż i wyjechała do Polski. Nikt, dosłownie nikt, z jej licznej rodziny nie przeżył. Wspominałam już o tym, i to też przyczynek do spraw Rosji. Ma Pani jakieś marzenie? Chciałaby Pani pojechać na Wawel do katakumby syna i synowej? Chciałabym chociaż wybrać się na Powązki, do naszego grobu rodzinnego. Jarek zbudował go właściwie od nowa i urządził tam także grób symboliczny Leszka i Marylki. Bywa tam co najmniej dwa razy w tygodniu. Ale o czym wtedy myśli? Nie wiem… Nie wiem, o czym rozmawia z bratem przy tym grobie.
Ostatnia rozmowa Lecha i Jarosława Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską
Rosyjska prokuratura wnosi o udostępnienie stenogramu
W kwietniu tego roku minęło dziesięć lat od katastrofy smoleńskiej. Pomimo upływu całej dekady, nadal wiele szczegółów tej tragedii nie zostało wyjaśnionych. Śledztwo w sprawie katastrofy samolotu Tu-154M prowadzi także rosyjska Prokuratura Generalna, która złożyła do polskiego Ministerstwa Sprawiedliwości wniosek o udostępnienie stenogramu rozmowy telefonicznej wicepremiera Jarosława Kaczyńskiego z tragicznie zmarłym prezydentem RP Lechem Kaczyńskim. Treść ostatniej rozmowy braci do dzisiaj budzi kontrowersje. Jej zapis nigdy nie został opublikowany. Kwestia ponownie została poruszona w publicznym dyskursie właśnie za sprawą wniosku rosyjskiej prokuratury. Tajemnica ostatniej rozmowy braci Lecha i Jarosława Kaczyńskich Faktyczna treść ostatniej rozmowy braci Kaczyńskich do dzisiaj pozostaje tajemnicą, co stanowi kwestię sporną w debacie publicznej. Istnieją spekulacje, jakoby prezes PiS Jarosław Kaczyński miał wywrzeć presję na swoim tragicznie zmarłym bracie. Według tej potencjalnej wersji wydarzeń, wicepremier miał nalegać na podejście samolotu Tu-154M do lądowania w Smoleńsku, pomimo złych warunków atmosferycznych. Niedługo po tym doszło do katastrofy, w wyniku której zginęli m.in. prezydent RP Lech Kaczyński i pierwsza dama Maria Kaczyńska. Dowodów na poparcie bądź obalenie spekulacji do dzisiaj publicznie nie przedstawiono. Po latach wniosek o udostępnienie zapisu owej rozmowy telefonicznej do Ministerstwa Sprawiedliwości złożyła rosyjska prokuratura. „Trudno to traktować inaczej niż jak swego rodzaju prowokację, ponieważ Rosja nie odpowiada na m.in. rezolucję Rady Europy wzywającą do zakończenia śledztwa i przekazania wraku przede wszystkim, który jest własnością państwa polskiego", powiedział wiceminister spraw zagranicznych Szymon Szynkowski vel Sęk w rozmowie dla Onet.pl. Sprawę na Twitterze skomentował Jacek Nizinkiewicz, który jako jeden z pierwszych dziennikarzy przeprowadził wywiad z Jarosławem Kaczyńskim po katastrofie smoleńskiej. "Prezes przyznał, że nie naciskał na brata, żeby tupolew lądował. Nie ma co wierzyć w dobre intencje Rosji, ale dla jasności lepiej, żeby zapis rozmowy braci został upubliczniony", napisał. Natomiast rzeczniczka Prokuratury Krajowej Ewa Bialik poinformowała, że w aktach sprawy prowadzonej przez PK nie ma nagrania ani stenogramu takiej rozmowy". View oEmbed on the source website W katastrofie polskiego samolotu wojskowego Tupolew Tu-154M Lux w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 roku zginęło 96 osób. Wśród ofiar znaleźli się, m.in. prezydent RP Lech Kaczyński, pierwsza dama Maria Kaczyńska, ostatni prezydent RP na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski, Anna Walentynowicz, Maciej Płażyński, wicemarszałkowie Sejmu RP i Senatu RP, prezes IPN Janusz Kurtyka czy też prezes NBP Sławomir Skrzypek. Nikt ze znajdujących się na pokładzie Tu-154M nie przeżył katastrofy.
Uczestniczki Powstania Warszawskiego oburzone zachowaniem Jarosława Kaczyńskiego: „Nie ma prawa!”
Protesty tych, którzy nie zgadzają się z decyzją Trybunału Konstytucyjnego dotyczącą aborcji eugenicznej, trwają kolejny dzień. W tym trudnym czasie Jarosław Kaczyński nie zdecydował się gasić rosnących emocji. Polityk Prawa i Sprawiedliwości nagrał za to oświadczenie, w którym nawoływał od „obrony kościołów za wszelką cenę”. W wideo wiceprezes Rady Ministrów miał w klapę marynarki kotwicę - symbol Polski Walczącej. To nie spodobało się uczestniczkom Powstania Warszawskiego... View Ediplayer on the source website Uczestniczki Powstania Warszawskiego oburzone zachowaniem Jarosława Kaczyńskiego Pięć walecznych i odważnych uczestniczek PW opublikowało na łamach Gazety Wyborczej swój apel do Jarosława Kaczyńskiego. „Jesteśmy głęboko oburzone faktem, że Jarosław Kaczyński ośmielił się wystąpić przeciwko tak słusznie demonstrującym młodym Polkom i Polakom, mając przypięty znaczek POLSKI WALCZĄCEJ. Nie ma do tego znaku żadnego prawa. Wykorzystywanie tego znaku w takiej sytuacji jest dla nas niedopuszczalne”, czytamy w dzienniku. Pod krytyką zachowania polityka podpisały się: Anna Jakubowska pseudonim Paulinka, Wanda Traczyk-Stawska pseudonim Pączek, Hanna Stadnik pseudonim Pętelka, Anna Przedpełska-Trzeciakowska pseudonim Grodzka a także Krystyna Zachwatowicz-Wajdowa pseudonim Czyżyk. Przypomnijmy, jakich słów użył wczoraj Jarosław Kaczyński w swoim wystąpieniu dotyczącym trwającego Strajku Kobiet. „Te demonstracje będą kosztowały życie wielu ludzi. Ci, którzy do nich nawołują, i ci, którzy w nich uczestniczą, sprowadzają w nich uczestniczą sprowadzają niebezpieczeństwo powszechne, a więc dopuszczają się przestępstwa, poważnego przestępstwa. Władze mają nie tylko prawo, ale i mają obowiązek przeciwstawiania się tego rodzaju wydarzeniom. W tych atakach widać pewne elementy przygotowania, być może nawet wyszkolenia. To atak, który ma zniszczyć Polskę”, przekonywał prezes PiS. Prosił też, by nie pozwolić na obrażanie Kościoła. „To obowiązek państwa, ale także obowiązek obywateli. W szczególności musimy bronić kościołów. Za wszelką cenę. Wzywam wszystkich członków PiS i tych, którzy nas wspierają do tego, żeby wzięli udział w obronie Kościoła”, mówił Jarosław Kaczyński.
Córka Wojciecha Jaruzelskiego skomentowała przemówienie Jarosława Kaczyńskiego!
W czwartek, 22 października zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który uznał przerwanie ciąży w przypadku ciężkiego lub śmiertelnego uszkodzenia płodu za niezgodne z Konstytucją RP. Ok. 98% aborcji w Polsce wykonywane właśnie w związku z tymi przesłankami. Orzeczenie TK wejdzie w życia wraz z jego publikacją. Od kilku dni na ulicach setek polskich miast trwają masowe protesty. Biorą w nich udział setki tysięcy oburzonych obywatelek i obywateli. Podczas gdy tłumy wyrażają swój sprzeciw oraz złość, większość rządzących nieustająco milczała. Aż do wczoraj. Jarosław Kaczyński wzywa do obrony kościołów We wtorek, 27 października Jarosław Kaczyński przerwał milczenie. Wygłosić on oficjalne stanowisko partii rządzącej w sprawie masowych protestów na ulicach polskich miast. "Te demonstracje będą kosztowały życie wielu ludzi. Ci, którzy do nich nawołują, i ci, którzy w nich uczestniczą, sprowadzają niebezpieczeństwo powszechne, a więc dopuszczają się przestępstwa, poważnego przestępstwa", powiedział. Wezwał także swoich zwolenników do działań, co najprawdopodobniej doprowadzi do zaognienia konfliktu. "Trzeba się temu przeciwstawić. To obowiązek państwa, ale także obowiązek obywateli. W szczególności musimy bronić kościołów. Za wszelką cenę. Wzywam wszystkich członków PiS i tych, którzy nas wspierają do tego, żeby wzięli udział w obronie Kościoła". Monika Jaruzelska komentuje wystąpienie Jarosława Kaczyńskiego Mało kto przeszedł obok wczorajszego przemówienia prezesa PiS obojętnie. Pod opublikowanym na Facebooku wystąpieniem posypały się komentarze oburzonych internautów. Odnieśli się do niego także politycy, działacze społeczni, publicyści, celebryci czy też artyści. Przemówienie skomentowała także Monika Jaruzelska, córka gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Podobnie, jak wielu internautom, przyszła jej na myśl pewna analogia. "Ku przestrodze. Tylko, że wtedy nie byliśmy w pełni suwerennym Państwem", napisała na Twitterze. W poście opublikowała także słynne orędzie swojego ojca z 1981 roku. View oEmbed on the source website
Strajk Kobiet: przedstawiono postulaty oraz plan protestów! "Chcemy dymisji rządu"
W czwartek, 22 października zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który uznał przerwanie ciąży w przypadku ciężkiego lub śmiertelnego uszkodzenia płodu za niezgodne z Konstytucją RP. Ok. 98% aborcji w Polsce wykonywane właśnie w związku z tymi przesłankami. Orzeczenie TK wejdzie w życia wraz z jego publikacją. Od kilku dni na ulicach setek polskich miast trwają masowe protesty. Biorą w nich udział setki tysięcy oburzonych obywatelek i obywateli. Ogólnopolski Strajk Kobiet podczas zdalnej konferencji przedstawił postulaty oraz dalszy plan działań. Strajk Kobiet: postulaty "Chcemy dymisji rządu i powołujemy Radę Konsultacyjną, tak jak na Białorusi", powiedziała na konferencji prasowej Marta Lambert. We wtorek, 27 października Ogólnopolski Strajk Kobiet przedstawił propozycję postulatów obywatelskich. "Chcemy prawdziwego Trybunału Konstytucyjnego, chcemy prawidłowego Sądu Najwyższego, chcemy prawdziwego Rzecznika Praw Obywatelskich, chcemy nowelizacji budżetu, chcemy kasy na ochronę zdrowia, chcemy kasy dla pracowników, chcemy pomocy dla przedsiębiorców, chcemy pomocy dla sektora kultury, chcemy pełni praw kobiet, chcemy legalnej aborcji, chcemy edukacji seksualnej, chcemy antykoncepcji, chcemy pełni praw człowieka, chcemy poszanowania praw osób z niepełnosprawnościami", wymieniona żądania w mediach społecznościowych. Podczas wtorkowej konferencji prasowej na temat protestów wypowiedziała się rzeczniczka PiS, Anita Czerwińska. Na pytanie, czy rząd przychyli się do postulatów, odpowiedziała zbywająco. "Do jakich postulatów mamy się przychylić? Są wypowiadane w takiej atmosferze, że trudno je usłyszeć. Jedynymi postulatami jest robienie burd na ulicach, atakowanie świątyń, zakłócanie mszy świętych i niszczenie mienia", powiedziała. Strajk Kobiet: dalszy plan protestów "W środę nie idziemy do roboty! Bierzemy urlop na żądanie. Bierzemy urlop bezpłatny. Bierzemy urlop na oddanie krwi. Zamykamy firmę, sklep, punkt handlowy. Albo po prostu - nie idziemy do roboty!", nawołuje do mobilizacji Strajk Kobiet. Środa, 28 października ma być dla protestujących dniem strajku generalnego. "Skoro Polska nie działa, zatrzymajmy ją! I zróbmy sobie nową!", napisano w mediach społecznościowych. Na dzień dzisiejszy planowany jest także Ogólnopolski Strajk Studentek oraz Ogólnopolski Strajk Uczniowski. Działaczki zachęcają młodzież do powstrzymania się od udziału w wykładach, zajęciach, lekcjach oraz wyjścia na ulice, bądź protestowania w inny, dowolny sposób. W akcie solidarności z protestującymi zajęcia odwołał m.in. Uniwersytet Gdański. Niezmiennie od pięciu dni planowane są także manifestacje na ulicach wielu polskich miast oraz kilku zagranicznych. Protesty zaplanowano m.in. w Warszawie, Wrocławiu, Katowicach, Lublinie, Gnieźnie, a także w Manchesterze, Berlinie, Helsinkach, Sztokholmie czy też Pradze. Manifestacje w dużych miastach przyciągają tłumy oburzonych obywatelek i obywateli liczone w tysiącach. Odbywają się one jednak także na terenie wielu mniejszych miast. Wymienione lokalizacje protestów są zaledwie wydarzeniami, o których poinformował Strajk Kobiet w mediach społecznościowych. W celu zdobycia informacji o wydarzeniach w pozostałych miastach, najlepiej udać się na profile lokalnych organizacji pozarządowych, działających na rzecz i w obronie praw człowieka. LISTA WYDARZEŃ - ŚRODA! W środę nie idziemy do roboty! Bierzemy urlop na żądanie. Bierzemy urlop bezpłatny. Bierzemy... Opublikowany przez Ogólnopolski Strajk Kobiet Wtorek, 27 października 2020
Jarosław Kaczyński przerwał milczenie! Nawołuje swoich zwolenników do obrony kościołów
Polityk uważa, że uczestnicy Strajku Kobiet dopuszczają się poważnego przestępstwa
Dokładnie pięć dni temu sędziowie Trybunału Konstytucyjnego orzekli większością głosów, że aborcja ze względu na „duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu” jest niezgodna z Konstytucją. Z powyższym wyrokiem nie zgadzają się miliony Polaków, którzy od kilku dni protestują w całym kraju. Gdy tłumy wyrażały na ulicach swoją złość, większość rządzących nieustająco milczała. Jarosław Kaczyński także. Aż do dzisiaj. Oświadczenie Jarosława Kaczyńskiego po Strajku Kobiet Choć od rana w Sejmie trwały dziś obrady posłów, Jarosław Kaczyński nie miał ochoty rozmawiać z dziennikarzami na temat protestów, które mają miejsce w wielu większych i mniejszych miastach Polski. Dopiero przed chwilą w sieci pojawiło się oświadczenie, w którym polityk Prawa i Sprawiedliwości skrytykował postawę demonstrujących. „Te demonstracje będą kosztowały życie wielu ludzi. Ci, którzy do nich nawołują, i ci, którzy w nich uczestniczą, sprowadzają w nich uczestniczą sprowadzają niebezpieczeństwo powszechne, a więc dopuszczają się przestępstwa, poważnego przestępstwa. Władze mają nie tylko prawo, ale i mają obowiązek przeciwstawiania się tego rodzaju wydarzeniom”, powiedział z pełnym przekonaniem wicepremier. „W tych atakach widać pewne elementy przygotowania, być może nawet wyszkolenia. To atak, który ma zniszczyć Polskę”, dodał. Dużo miejsca poświęcił też części protestu, która odbywała się w świątyniach. „To wydarzenie w historii Polski, przynajmniej w tej skali, całkowicie nowe. Wydarzenie fatalne, bo Kościół może być różnie oceniany, ale z całą pewnością ten depozyt moralny, który jest przez niego dzierżony, to jedyny system moralny, który jest w Polsce powszechnie uznany”, ocenił Jarosław Kaczyński. Następnie wezwał do konkretnych działań. „Trzeba się temu przeciwstawić. To obowiązek państwa, ale także obowiązek obywateli. W szczególności musimy bronić kościołów. Za wszelką cenę. Wzywam wszystkich członków PiS i tych, którzy nas wspierają do tego, żeby wzięli udział w obronie Kościoła”, nawoływał polityk, który jest jednocześnie szefem Komitetu Rady Ministrów do spraw Bezpieczeństwa Narodowego i spraw Obronnych. „Tylko wtedy można tę wprost wypowiedzianą wojnę wygrać. Musimy pamiętać, że mamy całkowitą rację jeśli chodzi o kwestie prawne. Tego wyroku nie można zmienić”, przekonywał pełny emocji. „Jest dziś czas w którym musimy umieć powiedzieć "nie" temu wszystkiemu, co może nas zniszczyć. Ale to zależy od państwa, jego aparatu, ale przede wszystkim od nas, naszej determinacji i odwagi. Obrońmy Polskę”, to słowa, którymi zakończył swoje przemówienie Jarosław Kaczyński. Spodziewaliście się po prezesie PiS takiego stanowiska?
Jarosław Kaczyński pojawił się na TikToku! Polityk zaangażował się w ważną akcję
Jarosław Kaczyński pojawił się na TikToku i wziął udział w akcji #StopFurChallenge. Zrobił to by zachęcić do poparcia projektu ustawy o ochronie zwierząt. I nominował do wyzwania kolejne osoby! Jarosław Kaczyński na TikToku W sobotę na TikToku, popularnej aplikacji dla młodzieży, został umieszczony filmik z udziałem Jarosława Kaczyńskiego. Polityk wziął udział w akcji #StopFurChallenge zorganizowanej przez młodzieżówkę PiS. „Wczoraj złożyliśmy w parlamencie ustawę Piątka dla zwierząt. Pierwszą osobą, która chce jeszcze raz wyrazić poparcie, jest prezes Jarosław Kaczyński”, zapowiedział na nagraniu Michał Moskal, który pełni funkcję dyrektora Biura Prezydialnego PiS oraz przewodniczącego Forum Młodych PiS. <a class="linkowanie_wewnetrzne" href="https://www.tiktok.com/@forummlodychpis/video/6871507980773281026?_d=secCgsIARCbDRgBIAMoARI%2BCjzU0HSlgIM7tarfYHWweIZR%2FSlGF8A%2Fk9aTfcG6wca%2F3aCFMUehcH5xO%2BOoUL7QFDP8%2BF8YpVR1KrNQ77caAA%3D%3D&language=pl&preview_pb=0&sec_user_id=MS4wLjABAAAAbxtWBNebrtOE9VLmRhi1j6A9NvtnwRY1aoqL2WDCYZp4-XKfvlYPRiw5-u33DOgZ&share_item_id=6871507980773281026&share_link_id=578A19B4-5BBF-4657-85B1-E5E518D6978B&timestamp=1599897702&tt_from=whatsapp&u_code=decbafkaj1k140&user_id=6871186111831753730&utm_campaign=client_share&utm_medium=ios&utm_source=whatsapp&source=h5_m">Na nagraniu Jarosław Kaczyński zachęca do poparcia ustawy ,,Piątka dla zwierząt”, zakazującej hodowli zwierząt futerkowych. Projekt obejmuje m.in.: zakaz wykorzystywania zwierząt w celach rozrywkowych, ograniczenie uboju rytualnego, wzmocnienie społecznej kontroli ochrony zwierząt, bezpieczne schroniska, utworzenie rady ds. zwierząt przy ministerstwie rolnictwa, zakaz trzymania zwierząt na uwięzi czy humanitarne traktowanie zwierząt. Projekt ustawy został złożony w sejmie 11 września. „To jest naprawdę potrzebne. Tutaj dzieje się bardzo wiele złego i musimy temu złu zapobiec. Każdy dobry człowiek powinien poprzeć tę ustawę. Ja ją popieram z całego serca ”, wypowiada się Jarosław Kaczyński. Do udziału nominował dwie osoby. „Chciałbym nominować dwie osoby: pana premiera Mateusza Morawieckiego i pana posła, przewodniczącego zarządu naszej partii Krzysztofa Sobolewskiego do tego, by dalej w tym kierunku działali, żeby ta akcja się udała, bo naprawdę jest potrzebna zwierzętom, ale jest przede wszystkim potrzebna ludziom, szczególnie dobrym ludziom ”, dodał Jarosław Kaczyński. Na nominację błyskawicznie odpowiedział Krzysztof Sobolewski: ,,W ramach akcji #StopFurChallenge pokażmy, że społeczne poparcie dla ochrony zwierząt i #PiątkaDlaZwierząt wychodzi poza granice polityczne". Do akcji dołączają także politycy innych partii. Źródło tvn24.pl, Wirtualna Polska, Pomponik, PAP
Walka o życie Jolanty Szczypińskiej trwała trzy miesiące! Ostatnie chwile były pełne bólu…
Był przy niej Jarosław Kaczyński. Dziś obchodziłaby urodziny
Od śmierci Jolanty Szczypińskiej minęło półtora roku, ale większość jej partyjnych przyjaciół wciąż nie może pogodzić się z ogromną i niespodziewaną stratą. Mówi się, że w dość złym stanie po jej odejściu znajdował się Jarosław Kaczyński, który był z posłanką PiS w bliskiej przyjaźni. Równie przygnębiona była Elżbieta Witek. Zarówno ona, jak i prezes partii byli do końca przy Jolancie Szczypińskiej. Jak wyglądały jej ostatnie chwile? Na co chorowała Jolanta Szczypińska? Tak wyglądały jej ostatnie tygodnie Posłanka PiS od lat cierpiała na raka, ale przed śmiercią przeszła też zabieg urologiczny. Najprawdopodobniej to komplikacje wynikające z operacji ostatecznie przyczyniły się do śmierci 61-latki. Lekarze musieli m.in. wdrożyć żywienie pozajelitowe. Okazuje się, że polityk trafiła do szpitala prawie 3 miesiące przed tym, jak odeszła. „ Jola była w szpitalu od 16 września (2018 roku - przyp. red.). To była ostatnia prosta… ponieważ nie miała nikogo bliskiego, to ja się nią opiekowałam. Mieszkałyśmy razem w hotelu. Lubiłyśmy się… zaczęło się od przynoszenia do szpitala zwykłych rzeczy, później już po prostu wiedziałam, że trzeba przy niej być, żeby nie była sama. W cierpieniu, którego doświadczała, byłam pełna podziwu dla jej spokoju, godności… o nic nie prosiła, o nic się nie upominała. Po prostu cierpiała… ale po cichu. W ogóle była cichutka, nie chciała nikogo absorbować. Chciała, żebym przy niej była. Więc byłam. […] Także w godzinie śmierci”, mówiła Elżbieta Witek w rozmowie z Super Expressem. Posłanka zdradziła również, że także prezes partii odwiedzał przyjaciółkę bardzo często. „Był przy niej także prezes Jarosław Kaczyński, który regularnie Jolę odwiedzał”, wyznała Witek. „Dopóki była w stanie, odbierała telefony z licznymi wyrazami wsparcia. Ale później odwiedzaliśmy ją tylko ja i Jarosław Kaczyński. Bardzo go to dotknęło… podobnie jak mnie. Zwłaszcza, że był przy Joli – widział tę chorobę, widział to cierpienie. Mówił o tym, że bardzo cierpiała przez całe życie, doznała wielu krzywd, nie miała łatwo, a mimo to pomagała innym”, dodała polityk. Pogrzeb Jolanty Szczypińskiej odbył się 17 grudnia 2018 roku w Słupsku. Smutne życie Jolanty Szczypińskiej: prześladowania przez bezpiekę, śmierć bliskich, choroba Życie nie szczędziło jej ciosów. Za czasów PRL była regularnie prześladowania przez bezpiekę. Tak mówiła o tym w 2010 roku w szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY!, gdy została zapytana, kiedy miało miejsce pierwsze spotkanie z Jarosławem Kaczyńskim. „Na początku lat 90. Powiedział wtedy: „Ach, to pani. Wiem o pani wszystko”. Bo śledził losy ludzi, których gnębiła bezpieka, a ja miałam smutny rekord w ilości aresztowań. Zatrzymywano mnie pewnie ze 20 razy. Był taki czas, że gdy wychodziłam rano z domu, nie wiedziałam, czy wrócę. Zawsze nosiłam ze sobą szczoteczkę do zębów i zapasową zmianę bielizny. Tak na wszelki wypadek. Zaprzyjaźniliśmy się, bo łączył nas wspólny cel, wspólna walka w opozycji do ustroju. Rozumieliśmy się w pół słowa. To zostało do dziś, chociaż nie ma już tyle czasu na prywatne kontakty, co kiedyś. Lecz bliskość nie polega tylko na obecności. Można nie rozmawiać ze sobą wiele miesięcy, ale i tak wiadomo, co ta druga osoba myśli, jak się czuje, gdy dzieje się coś wokół niej, jak odbiera enuncjacje prasowe, ataki mediów, zachowanie innych polityków. Teraz na przykład wiem, że przeżywa nie tylko śmierć brata i bratowej, lecz także odejście innych. Bardzo cenił i Olę Natalli-Świat, i Grażynkę Gęsicką. Dla niego to niewyobrażalny cios”, podkreślała, nawiązując do tragedii w Smoleńsku z 10 kwietnia. W chwili śmierci była sama. Wcześniej pochowała najbliższych, pod koniec 2011 zmarła jej ukochana mama. „Kilka lat temu straciłam kogoś bliskiego i wiem, że nieszczęście przeżywa się samemu. Że to jest taka samotność, w której nic nie przyniesie ulgi. Lecz dobrze wiedzieć wtedy, że ktoś przeżywa to razem z nami. To mało, lecz i bardzo wiele”, mówiła, pytana o to, czy można pocieszyć człowieka, na którego spadła śmierć najbliższej osoby. Czy w obliczu takich zdarzeń życie musi ulec zmianie? Jolanta Szczypińska nie miała co do tego wątpliwości... „Zostanie straszna pustka. Brat i mama to dla niego najważniejsze osoby. Z bratem kontaktował się tak często. A teraz telefon milczy. To chyba jest najgorsze. Ja sama kiedyś czekałam na taki telefon, trzymałam w ręku aparat, jakby miał wydarzyć się cud i on zadzwoni. Nawet idąc spać, kładłam komórkę obok na poduszce. Wiem więc, jaki to straszny dramat. To przeżycia jak biblijnego Hioba”, zwierzała się, nawiązując do sytuacji Jarosława Kaczyńskiego po 10 kwietnia 2010 roku. Ponad 10 lat przed śmiercią walczyła z nowotworem – rakiem szyjki macicy. W 2015 roku media pisały o nawrocie choroby, jednak ona konsekwentnie na ten temat milczała. To doświadczenie pomogło jej przewartościować wiele rzeczy. „Przekonałam się, że dokonujemy w życiu wyborów w ogóle nieistotnych, kosztem tego, co ważne. Marnujemy czas, który został nam dany”, podkreślała. Przez lata angażowała się w pomoc pacjentom z chorobami nowotworowymi. Pomagała m.in. swojej przyjaciółce, Nelly Rokicie. „20 lat temu miałam operację (miałam nowotwór żołądka, problemy z jelitami). Przez ostatnie kilkanaście lat pojawiały się kilka razy u mnie nawroty choroby. To Jola mnie wspierała w walce z chorobą”, podkreśliła z mocą żona Jana Rokity rok temu w wywiadzie. Wszyscy, którzy ją znają, podkreślają, że była osobą niezwykle ciepłą, przyjazną i oddaną sprawom, którymi się zajmowała i ludziom, którzy ją otaczali...
Znamy sondażowe wyniki wyborów parlamentarnych 2019!
Miażdżące zwycięstwo Prawa i Sprawiedliwości?
Wszystko stało się jasne? Według sondażowego badania exit poll w wyborach parlamentarnych 2019 zwyciężyło Prawo i Sprawiedliwość. Partia Jarosława Kaczyńskiego uzyskała miażdżącą przewagę, w tyle pozostawiając Koalicję Obywatelską oraz Lewicę. Jeśli wyniki te potwierdzą się, oznacza to samodzielne rządy dla PiS kolejną już kadencję. Sondażowe wyniki wyborów 2019 Według sondażu IPSOS do Sejmu wejdzie pięć partii. Prawo i sprawiedliwość uzyskało 43,5% głosów, zaś głosów Koalicja Obywatelska 27,4%, Lewica 11,9 %, Polskie Stronnictwo Ludowe 9,6%, z kolei Konfederacja 6,4%. Tak przedstawiają się wyniki badania exit pool. Natomiast na te oficjalne będziemy musieli jeszcze poczekać. Lokale wyborcze czynne były do 21.00. Obecnie trwa procedura liczenia głosów, po których do Państwowej Komisji Wyborczej zostaną wysłane raporty. Wybory parlamentarne 2019: frekwencja i podział mandatów Szacowana frekwencja to aż 61,1 procent! Z kolei podział mandatów – według tych wyników, przedstawia się następująco: PiS - 239 KO - 130 Lewica - 43 PSL - 34 Konfederacja - 13 Jarosław Kaczyński i Mateusz Morawiecki o wynikach wyborów W siedzibie Prawa i Sprawiedliwości na Nowogrodzkiej Jarosław Kaczyński podkreślił, że są to jedynie wyniki sondażowe i należy na te oficjalne jeszcze poczekać. Nie ukrywał przy tym radości, ale stwierdził, że jego partia chce teraz przekonać wszystkich tych, którzy na PiS nie zagłosowali. Co ciekawe, polityk wyjaśnił także, dlaczego w siedzibie partii zabrakło Beaty Szydło. Okazało się, że była premier... utknęła w korku. „Tylko dlatego jej tutaj nie ma. Bo zaraz będą komentarze, że coś się stało. Nic się nie stało”, zapewnił. Głos zabrał także premier Mateusz Morawiecki. Podziękował Polakom za wsparcie i podkreślił, że jeśli wyniki badania exit poll potwierdzą się, będzie to moment historyczny, ponieważ nigdy żadna partia dwie kadencje z rzędu nie uzyskała takiego poparcia i większości w Sejmie. View oEmbed on the source website A tak wyglądała reakcja na wyniki exit poll w siedzibie na Nowogrodzkiej: View oEmbed on the source website Robert Biedroń i Adrian Zandberg o wynikach wyborów parlamentarnych 2019 Radości nie ukrywali także przedstawiciele Lewicy. Robert Biedroń zaznaczył, że połączenie sił opłaciło się i dzięki temu wynik uważają za zadowalający. „Kochani wracamy do parlamentu! Tam, gdzie zawsze było miejsce polskiej lewicy. Daliśmy radę, połączyliśmy trzy pokolenia. Podaliśmy sobie ręce i zmieniliśmy oblicze polskiej polityce. Pokażemy, że Polska może być otwarta, tolerancyjna i nowoczesna, a do tego być państwem dobrobytu. Będziemy konstruktywną opozycją, która każdego dnia będzie pokazywała, że konstytucja będzie broniona od pierwszego do ostatniego artykułu”, podkreślił. Natomiast Adrian Zandberg obiecał, że Lewica będzie bardzo aktywnym członkiem opozycji. „Jarosław Kaczyński ma problem, bo będzie w Sejmie opozycja odważna, której będzie się chciało walczyć o prawa pracownicze, o lepszą ochronę zdrowia. To pierwszy krok do lewicowego rządu po następnych wyborach”, zapewnił. Małgorzata Kidawa-Błońska i Grzegorz Schetyna o wynikach wyborów Tak wynik wyborów skomentowała kandydatka Koalicji Obywatelskiej na premiera. „Ludzie nie chcą pękniętej na pół. Pokazaliśmy jako koalicja, że potrafimy współpracować. Wierzę w nasze zwycięstwo i w to, że nie przestajemy pracować. Od jutra bierzemy się do pracy i żeby ginęły podziały między Polakami”. Grzegorz Schetyna podziękowała wszystkim, którzy wsparli partię. „Dziękujemy za miliony głosów. To było i jest święto demokracji. W oczekiwaniu na oficjalne wyniki wyborów chcę podziękować wolontariuszom, kandydatom, ale przede wszystkim koalicjantom. To była wielka praca, trudna kampania. To nie była równa walka. Tu nie było zasad, nie mieliśmy poczucia, że startujemy w uczciwej walce. Ale dalej będziemy pracować nad integracją opozycji, dobrze współpracować w Sejmie i Senacie. Wierzymy w zwycięstwo w Senacie. To jest jedyna droga, dalsza współpraca i integracja. Wszystko jest przed nami, przed nami są następne wybory - prezydenckie. I te wybory wygramy”, stwierdził. Andrzej Duda o wynikach wyborów parlamentarnych Andrzej Duda skomentował wyniki wyborów za pośrednictwem Twittera. View oEmbed on the source website
Te aluzje nie pozostawiają wątpliwości... Kto jest kim w filmie Polityka?
Postaci w filmie są inspirowane politykami z pierwszych stron gazet!
Jeszcze przed premierą Polityki duże emocje budziły także kolejno ujawniane szczegóły obsady. W filmie zobaczymy całą plejadę polskich aktorów. Wcielą się oni w postaci nawiązujące do prawdziwych polityków. „W moim filmie zaś 80 procent scen i dialogów odwzorowuje rzeczywistość jeden do jednego. Film poprzedziła 18-miesięczna dokumentacja. W tym czasie spotkałem się z ponad setką polityków, którzy opowiedzieli mi o tym, jak wygląda ich świat”, powiedział Patryk Vega w rozmowie z VIVĄ! Kto gra kogo w „Polityce” Patryka Vegi? Dla aktorów tego typu rola to nie tylko wyzwanie, ale także dodatkowe konsekwencje. Jak dotąd najmocniej odczuł je Andrzej Grabowski, który zagra Jarosława Kaczyńskiego. Nie jest jednak wykluczone, ze także pozostali członkowie obsady będą musieli zmierzyć się z krytyką. Są to między innymi: Iwona Bielska jako Krystyna Pawłowicz, Janusz Chabior jako Antoni Macierewicz, Zbigniew Zamachowski jako Tadeusz Rydzyk, Ewa Kasprzyk jako Beata Szydło, Marcin Bosak jako Mateusz Morawiecki, Antoni Królikowski jako Bartłomiej Misiewicz oraz wielu innych. Reżyser i aktorzy nigdy nie powiedzieli jednak na kim się wzorują. Mimo że postacie w filmie mają wymyślone imiona, aluzje są bardzo czytelne. Jak je rozpoznać? Andrzej Grabowski przypomina Jarosława Kaczyńskiego Andrzej Grabowski wcielił się w postać prezesa partii rządzącej o nieznanej nazwie. W zaciszu domowym towarzyszy mu ukochany kot, a w wolnych chwilach ogląda w telewizji swój ulubiony sport, czyli rodeo. Sam ma niestety problemy z kolanem i potrzebna jest mu rehabilitacja. Ewa Kasprzyk jako Beata Szydło? Pani premier Jadwiga, którą gra Ewa Kasprzyk, ma słabość do broszek i eleganckich żakietów. O tym, że ma zostać szefową rządu dowiaduje się, kiedy karmi kury. „Te pieniądze im się po prostu należały!”, krzyczy z mównicy sejmowej. Marcin Bosak przypomina Mateusza Morawieckiego Bankster to następca premier Jadwigi. Jest szczupłym zadbanym bankierem, który nosi charakterystyczne okulary w czarnych oprawkach. Aluzja i w tym przypadku jest dość czytelna. Iwona Bielska jak Krystyna Pawłowicz? Tego uczesania, okularów i ostrego języka nie można pomylić z nikim innym. Posłanka Piotrowicz jest tak zaangażowana, że na sali obrad je posiłki, by po chwili znów zaskoczyć kontrowersyjną wypowiedzią. Zbigniew Zamachowski prawie jak Tadeusz Rydzyk Zbigniew Zamachowski wciela się w postać ojca dyrektora, który jest właścicielem radia i telewizji w Toruniu. Często udaje mu się dostać dotacje z budżetu państwa. Spotyka go niesamowite szczęście, kiedy od bezdomnego pana Stanisława z Warszawy dostał dwa luksusowe samochody. Janusz Chabior jak Antoni Macierewicz? Janusz Chabior wciela się w ministra obrony narodowej, Alojzego. Charakteryzacja i oraz obecność jego młodego asystenta Arka nie pozostawiają wątpliwości. Antoni Królikowski przypomina Bartłomieja Misiewicza Arek dobrze wie, że swoją pozycję zawdzięcza ministrowi Alojzemu. Chętnie korzysta jednak z możliwości i przywilejów. Niestety w jego przypadku kończy się to odejściem z partii i aresztem. Trzeba jednak przyznać, że aktorsko Antoni Królikowski wypadł znakomicie.
Patryk Vega obnaży w filmie kulisy polskiej polityki. Kto zagra Jarosława Kaczyńskiego?
Wiadomo też, kto wcieli się w postać premiera Morawieckiego
Już za dwa i pół miesiąca do polskich kin trafi nowy film Patryka Vegi. Polityka jeszcze nawet nie jest do końca zmontowana, ale miłośnicy kina i przedstawiciele różnych ugrupowań politycznych już wypowiadają się na jego temat. Reżyser twierdzi, że władze Prawa i Sprawiedliwości wykradły scenariusz obrazu. Być może to dlatego Jarosław Kaczyński postanowił ostrzec widownię przed nadchodzącą premierą? Vega już mu odpowiedział, a przy okazji zdradził ważny szczegół produkcji. Kaczyński komentuje film Vegi Kilka dni temu podczas XIV Zjazdu Klubów Gazety Polskiej prezes Prawa i Sprawiedliwości wyraził zaniepokojenie i oburzenie filmem Polityka, który nakręcił Patryk Vega. Mamy z nim zobaczyć kulisy pracy sejmu, senatu, itd… „Mamy do czynienia z coraz wyraźniej pokazywanym - pewnie państwo słyszeli o zapowiedziach filmu Vegi - hejtem, czy przygotowaniem do takiego wielkiego hejtu, wielkiego ataku na zasadzie, że nie liczą się żadne fakty, albo są wykorzystywane w sposób instrumentalny do uogólnień, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistości", mówił Jarosław Kaczyński. „W Polsce funkcjonuje mechanizm wmawiania ludziom, że dzieje się coś złego i za tym wszystkim stoi PiS. A często personalnie ja”, dodał dalej. Prezes rządzącej partii przyznał także, że w szeregach PiSu jest kilka osób, która mają coś na sumieniu. Ale Jarosław Kaczyński uważa, że zawsze wyciąga konsekwencje. „Tylko my tych grzeszników karzemy tam, gdzie jest to możliwe, w ramach statutu partii”, mówił polityk. Andrzej Grabowski zagra Jarosława Kaczyńskiego, a Marcin Bosak Mateusza Morackiego Na odpowiedź Patryka Vegi nie trzeba było długo czekać. „Dzień dobry panie prezesie. Tak, macie się czego bać, bo jak sam pan powiedział, politycy nie są aniołami i ja to właśnie pokazuję w moim filmie. Widzę, że bardzo wnikliwie zapoznał się pan ze scenariuszem filmu „Polityka” - chciałbym podkreślić - ze scenariuszem wykradzionym. Cieszę się, że odnosi się pan do filmu, ale według mojej wiedzy film ten jest jeszcze nieskończony, bo wciąż nad nim pracujemy”, powiedział twórca w filmie opublikowanym na swoim Facebooku. W materialne wideo pokazano także kadr z przygotowywanego filmu Vegi, w którym widać, że w rolę Jarosława Kaczyńskiego wcielił się Andrzej Grabowski. Kilka godzin temu reżyser nagrał kolejny film, w którym zwraca się tym razem do premiera. Mateusz Morawiecki krytykował ostatnio aktorów i gwiazdy, które głośno mówią, że nie podoba się im Polska rządzona przez PiS. „Panie Premierze. Premierzy robią swoje, a ja robię swoje. Jestem niezależny i robię filmy, które mogą się politykom nie podobać”, powiedział Vega w filmie opublikowanym w sieci. Pokazał też fragment, po którym widać, że Mateusza Morawieckiego zagra Marcin Bosak. Charakteryzacje aktorów robią wrażenie! Macie podobne zdanie?
Tomasz Raczek przypomniał wstydliwy sekret z życia Jarosława Kaczyńskiego
Gdy nauczyciele krakowskiego liceum, w którym za czasów aktywności zawodowej pracowała Agata Kornhauser-Duda, opublikowali list otwarty, w którym prosili ją o wsparcie i solidarność, do ich apelu przyłączył się Maciej Stuhr. Opublikował dokument w całości, pisząc, że jest absolwentem placówki, podobnie jak Andrzej Duda. Jego słowa skomentował również Tomasz Raczek, przypominając, że uczęszczał do liceum z... braćmi Kaczyńskimi. Przy okazji opisał wstydliwą historię, dotyczącą prezesa Prawa i Sprawiedliwości. Tomasz Raczek ujawnił wstydliwą tajemnicę Jarosława Kaczyńskiego Dziennikarz i krytyk filmowy uczęszczał do tej samej szkoły, co Lech i Jarosław Kaczyńscy - XVI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie. Odnosząc się do postu Macieja Stuhra na Facebooku, przypomniał wstydliwą historię związaną z edukacją polityka PiS. „Rozumiem Macieja Stuhra, że staje po stronie swoich nauczycieli ze szkoły, którą skończył on i pan prezydent a pani prezydentowa w nim uczyła. Sam chciałbym zrobić to samo bo z kolei do mojego liceum na warszawskim Żoliborzu chodzili bracia Kaczyńscy. Kłopot w tym, że go nie ukończyli, bo jeden z nich nie otrzymał promocji do klasy maturalnej z języka polskiego. Domyślam się, że pozostał mu uraz”, napisał na Facebooku Tomasz Raczek. Jarosław Kaczyński miał problemy w szkole i trzy dwóje na świadectwie? W licznych publikacjach przypominane są słowa Jarosława Kaczyńskiego. Polityk zwierzył się w dwóch książkach, że był o krok od tego, żeby nie zostać dopuszczonym do matury. „Niewiele brakowało, a nie zdałbym z dziesiątej do jedenastej klasy. Postawiono mi dwóje z polskiego, angielskiego i to by jeszcze nie było nieszczęście, bo mogłem mieć dwie poprawki. Ale dostawiono mi dwóję z przysposobienia wojskowego. Do dziś nie wiem dlaczego, bo ten nauczyciel mówił, że może mnie jeszcze zapytać. Wyraźnie chciano, żebym nie zdał. Rodzice się odwołali do kuratora, był nim późniejszy minister Jerzy Kuberski”, mówił w wydanym w 2006 r., wywiadzie-rzece O dwóch takich... Alfabet braci Kaczyńskich. Sprawa miała jednak swój szczęśliwy dla Jarosława Kaczyńskiego finał. „Ale los tego odwołania zależał ostatecznie od rady pedagogicznej. I rada pedagogiczna głosowała za oblaniem mnie. A mimo to Kuberski spowodował, że klasy nie powtarzałem. Chyba zorientował się, że trzymanie mnie dłużej w tej szkole nie ma sensu. Tyle że wysłano mnie do kolejnej szkoły: Mikołaja Kopernika na Woli, gdzie zdałem egzaminy. Nie wiem, jak on to zrobił, bo teoretycznie nie miał do tego prawa”, dodał. Polityk PiS do tematu powrócił również w 2011 roku, gdy opublikowana została książka Polska naszych marzeń. „Moje czasy szkolne kryją pewną tajemnicę. Otóż zdarzyło mi się nie zdać z 10. do 11. klasy i mimo to wylądowałem w ostatniej klasie, a następnie po odkręceniu tego znalazłem się w liceum na Woli. Zdaje się więc, że prawdopodobnie nielegalnie skończyłem 11. klasę i zdałem maturę, a potem poszedłem na studia”, zwierzał się Jarosław Kaczyński. Lider Prawa i Sprawiedliwości zdał egzamin dojrzałości w 1967 roku w XXXIII Liceum Ogólnokształcącym Dwujęzycznym im. Mikołaja Kopernika, które nie przyłączyło się do ogólnopolskiego strajku nauczycieli, trwającego od kilku dni. W przeciwieństwie do placówki, z której polityk został przeniesiony. Tomasz Raczek w kolejnym opublikowanym wpisie wyjaśnił, że sytuacja, o której mowa, miała przykre konsekwencja dla dyrektora placówki, który został usunięty z tej posady. „Dyrektor XLI LO im. J.Lelewela, Nikodem Księżopolski, za niesubordynację i niezastosowanie się do polecenia kuratora oświaty, by pomimo trzech ocen niedostatyecznych zgodzić się na promocję jednego z braci do następnej klasy, został odwołany ze stanowiska. Opisuje to dokładnie w swoich wspomnieniach prof. Andrzej Jaczewski, który prowadził wówczas w XLI LO drużynę harcerską. Nikodem Księżopolski przeszedł na emeryturę i uczył potem jeszcze na pół etatu matematyki. Był moim nauczycielem”, kończy Tomasz Raczek
Skromna, cicha, zawsze opanowana… Maria Kaczyńska skończyłaby dziś 76 lat
Przypominamy wywiad VIVY! z pierwszą damą
Gdyby nie katastrofa smoleńska, Maria Kaczyńska obchodziłaby dziś 76. urodziny… Kiedy w 2005 roku przejęła obowiązki pierwszej damy, czekało ją nie lada wyzwanie. Choć początki były trudne, udało jej się zaskarbić serca Polaków. Była osobą skromną, cichą i zawsze opanowaną. Nie każdemu się to podobało. Ona jednak pozostała sobą i za to właśnie pokochali ją Polacy. Wywiad z Marią Kaczyńską Maria i Lech Kaczyńscy uchodzili za niezwykle zgodną i kochającą się parę, która zawsze się wspierała. Oboje gościli na okładce VIVY! w 2008 roku. Sama Maria Kaczyńska pojawiła się zaś na naszych łamach w 2005 roku. Co mówiła wówczas o swoim mężu, łączącym ich uczuciu i życiu rodzinnym? Pierwsza dama powiedziała, że nie wyobraża sobie życia bez swojego męża, dlatego dobrze byłoby, gdyby oboje odeszli w jednym czasie. Tak też się stało. Zginęli w katastrofie pod Smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku. Razem. Przypominamy wzruszającą rozmowę Marii Kaczyńskiej z Krystyną Pytlakowską z VIVY! z 2005 roku. Pierwsza dama opowiedziała wówczas o nowej roli, wsparciu dla męża i tym, czy czuje na sobie presję związaną z nową funkcją. Kiedy rozmawiałyśmy dwa i pół roku temu, gdy Pani mąż wygrał wybory, zastanawiała się Pani, na ile trzeba będzie się przestawić z życia prywatnego na publiczne. Teraz już Pani wie, że nawet rocznicy ślubu nie mogą Państwo obchodzić intymnie. A była to szczególna rocznica, bo aż trzydziesta. Aby uczcić okazję, wybraliśmy się późnym wieczorem do małej restauracji przy placu Teatralnym. Cieszyliśmy się, że jesteśmy razem i tylko we dwoje, w dobrych nastrojach. Mąż zawsze jest czuły, często mówi mi, że mnie kocha. Zresztą ja wiem o tym i bez słów. Bała się Pani utraty prywatności? Oczywiście, ale nie bałam się ani swojej nowej roli, ani czy podołam nowemu wyzwaniu. Zresztą miałam już przedsmak oficjalnych obowiązków, kiedy mąż był prezydentem Warszawy. Jak bardzo bycie Pierwszą Damą zmieniło Marię Kaczyńską? Niedawno rozmawiałam z księżną Letizią – żoną następcy tronu króla hiszpańskiego. Powiedziała mi: „Pani to ma szczęście. Któregoś dnia przestanie być pani prezydentową i wróci do normalnego życia. A ja będę musiała już cały czas być na szczycie”. Moje życie zmieniło się o tyle, że przestałam być osobą prywatną. Jestem rozpoznawana. Mam obowiązki wynikające z protokołu dyplomatycznego. Dla Pani to podporządkowanie jest trudne? To jest teraz mój świat. Satysfakcję daje mi praca. Wiem, że moje wsparcie pomaga rozwiązać trudne sprawy. Jeżeli trzeba komuś pomóc, podejmuję próbę. Dla ludzi ma to znaczenie. Gdyby pani była na moim miejscu, też by pani nie odmawiała. Mam przed sobą długą listę patronatów i inicjatyw Pani Prezydentowej – około 10 stron! Otrzymuję wiele listów, próśb od stowarzyszeń i fundacji o patronaty, dostaję korespondencję od osób prywatnych. Tego nie da się porównać z okresem, gdy byłam żoną prezydenta Warszawy, ale niektóre sprawy są kontynuowane od tamtego czasu. Fundację Akogo?, która zwróciła się wówczas do mnie, nadal wspieram. Uczestniczyłam w położeniu kamienia węgielnego pod budynek budowanej przez nią kliniki rehabilitacyjnej w Międzylesiu. Każdy pragnie zostawić coś po sobie. Jednak nie wszystkie działania budują pomniki. Nie jestem nastawiona na rozgłos. Staram się działać zgodnie z moim sumieniem. Chociażby sprawa z Jasiem… Jasiem chorym na mukowiscydozę, który miał być odesłany na Białoruś? Jak dotarła do mnie wiadomość, że chory maluszek ma być wywieziony z Polski, interweniowałam u ambasadora Białorusi. Był w Polsce pod dobrą opieką lekarską, więc po co przewozić go zimą na Białoruś, nawet do superkliniki. Każde dziecko przywiązuje się do środowiska, w którym żyje, więc nie można przerzucać go jak piłkę, nawet jeśli to zgodne z przepisami. I tak Jaś dzięki Pani wstawiennictwu został w Polsce. Pojechała też Pani do szpitala do Czeczenki, która straciła troje dzieci podczas przedzierania się przez lasy nadgraniczne. Udało mi się zapobiec odesłaniu Kamisy i jej synka do ośrodka dla uchodźców. Na szczęście trafiła na wspaniałych ludzi, którzy bardzo pomogli jej i jej rodzinie – i psychicznie, i materialnie. Śledziłam jej losy i wiem, że dobrze jej się układa. Byłam zaproszona przez władze miasta na oddanie kluczy do mieszkania, które otrzymali. Ludzie jednak mają pretensje, że za mało Panią widać. Prasa nazwała Panią „mistrzynią drugiego planu”. Nie lubi Pani być na pierwszym? Nie unikam mediów. Gdyby chciały mnie pokazywać, to jest wiele ku temu okazji. Często wypowiadam się dla telewizji, radia, prasy, ale media rzadko z tego korzystają, podobnie jak ze zdjęć, których przy takich okazjach robi się setki. Ale co ja na to poradzę? Nie będę przecież zabiegać o reklamowanie mojej osoby. Jak się nie chce kogoś pokazywać, to się go nie pokazuje, po prostu. Na szczęście mój obraz rzeczywisty różni się od medialnego. Składamy dużo wizyt, przyjmujemy głowy innych państw w Polsce. Jestem zapraszana przez środowiska polonijne, biorę udział w międzynarodowych konferencjach, ale rzadko się zdarza, żeby znalazło to jakieś odzwierciedlenie w mediach. Ostatnio uczestniczyłam w dwóch międzynarodowych konferencjach: w Doha, na zaproszenie żony emira Kataru, Mozah, w forum poświęconym roli sportu w rehabilitacji dzieci specjalnej troski. A w Baku na zaproszenie pani prezydentowej Alijewej w konferencji o wzrastającej roli kobiet w dialogu międzykulturowym. Miałam tam wystąpienia. W obu tych krajach miałam okazję poczytać w miejscowej prasie o tych wydarzeniach. Zdumiewa mnie fakt, że nasze media nie zauważają ważnych wydarzeń w kraju. Pierwsza po ponad 80 latach wizyta prezydenta Egiptu z małżonką przeszła w Polsce bez echa, pozostałe też nie były szczególnie relacjonowane. Przykre to dla Pani? Jest mi przykro ze względu na odwiedzających nas gości. Pani nie byłoby przykro? Ja bym się złościła. Też się złoszczę, ale co mam robić? A jednak ma Pani chyba dyskomfort z powodu wizerunku Pana Prezydenta w mediach? Co Panią najbardziej dotknęło w ciągu tych dwóch i pół roku prezydentury męża? Niesprawiedliwość w jego ocenie, w ocenie prowadzonej przez niego polityki. A wiem, jak walczy o miejsce Polski w Europie. Nawet jego oponenci przyznają, że konsekwentnie realizuje swoją wschodnią politykę, wspiera Ukrainę i Gruzję w drodze do NATO. Proszę zauważyć, jak od prezydentury Lecha Kaczyńskiego poprawiły się nasze relacje z Izraelem i diasporą żydowską na świecie. Nie zgadzam się też z zarzutem, że mąż nie jest prezydentem wszystkich Polaków. Mąż, podobnie jak ja, ocenia ludzi według ich wartości, a nie przynależności partyjnej czy pochodzenia. – Już w naszym pierwszym wywiadzie powiedziała Pani, że mąż jest dobrym człowiekiem, a inni oceniają go zbyt surowo. Mąż po prostu działa, nie chce tracić czasu na piarowskie sztuczki. Może rzeczywiście za mało udzielają Państwo wywiadów? Za mało odsłaniają kulisy Państwa życia? Kiedy pokazywała Pani pałac Madeleine Albright, pojawiły się pozytywne komentarze. Media najbardziej pociągają kulisy, sensacje, plotki i wpadki. A wystarczyłoby, gdyby obiektywnie relacjonowały wydarzenia. A może jednak uda mi się namówić Panią na bardziej intymne zwierzenia? Porozmawiajmy jak kobiety. Czy jadają Państwo razem kolacje? Najczęściej oficjalne. Każde z nas pędzi swoim rytmem. Widujemy się za mało. Mąż często wraca bardzo późno i jest już tak zmęczony, że nie ma czasu na dłuższe rozmowy. Pyta choć Panią, jak upłynął dzień? Pyta. Ja go też pytam. Jest zadowolony z tego, co robię. Czasem mówi: „Jestem z ciebie dumny, zaimponowałaś mi”. Ja też bardzo się cieszę, gdy on odnosi sukcesy. Jak Pani znajduje w natłoku zajęć czas dla rodziny? Córki, wnuczek? Ten czas być musi. Nie można czekać, bo wnuczki rosną i ich dzieciństwo nie powróci. Nie mieszkamy w tym samym mieście, więc nie jest to łatwe, ale dwa, trzy razy w miesiącu spotykamy się, głównie w weekendy. Pytano mnie, gdy byli państwo Busho­wie w Juracie, jak to się stało, że była tam również nasza wnuczka Ewa. Uważano, że był to świetny zabieg marketingowy. Kto to wymyślił? Odpowiedź jest prosta – życie. Tego dnia mój mąż wrócił z Brukseli i zaraz miał ważne spotkanie w związku z wizytą prezydenta Busha w Juracie. Około 18.00 zadzwonił zięć, informując, że Marta jest w szpitalu i że konsylium radzi, czy robić jej cesarskie cięcie. Córka, będąc wówczas w siódmym miesiącu ciąży, miała infekcję i dostała wysokiej gorączki. Jej stan wymagał natychmiastowego leczenia, a tętno dziecka słabło. Zadecydowano, żeby ciąć. Tego wieczora przeżywałam to wszystko sama, ponieważ uważałam, że nie było sensu niepokoić męża. Na drugi dzień, gdy już przyjechaliśmy do Juraty i trwały przygotowania do wizyty pp. Bushów, pojechałam do szpitala na Zaspie. Było już po wszystkim. Martynka – mały kurczaczek – leżała w inkubatorze, natomiast Marta pod kroplówką. Sytuacja była opanowana. Córka chciała, by starsza wnuczka Ewa była pod moją opieką. Do Juraty wróciłam więc z Ewą. I dopiero wówczas mąż dowiedział się, że ma już drugą wnuczkę i w jaki sposób pojawiła się ona na świecie. Przejął się? Bardzo. I ogromnie się ucieszył. Ewę przedstawiłam pani Laurze Bush podczas deseru i muszę przyznać, że byłam z niej bardzo dumna. Zachowała się jak dama, mimo że miała wtedy tylko cztery lata. Zastanawiam się czasami, skąd takie małe dzieci mają w różnych sytuacjach wyczucie, jak się zachować. Zresztą nie tylko Ewa sprawiła, że atmosfera podczas wizyty amerykańskiej pary prezydenckiej była familijna. Był z nami również nasz pies Tytus, który jest kopią psów państwa Bushów (szkockie teriery) i sądzę, że gdy prezydent Bush zobaczył witającego go Tytusa, pomyślał: „Skąd się tu wziął mój pies Barney?”. Gdy byłam w Białym Domu w lipcu zeszłego roku, pani Laura Bush przedstawiła mi swoje „Tytusy” i kota Willy’ego. Podarowała nawet Ewie fotografię tej wspaniałej trójki, czyli: Barneya, Miss Beazley i Willy’ego. Prezydenci też miewają normalne życie. Oczywiście. My mamy dwa psy – Tytusa i Lulę. W 2000 roku błąkała się ona na stacji paliwowej w Mławie, mąż się zlitował nad jej losem i przywiózł do domu. Mamy też dwa koty: filigranową, trzynastoletnią kotkę Molly i adoptowanego ze schroniska Na Paluchu kocura Rudolfa. Zajrzyj do naszej galerii z wyjątkowymi zdjęciami Marii Kaczyńskiej.
Lech Wałęsa prosi o wybaczenie Kaczyńskiego. W tle odpowiada mu rzeczniczka PiS...
Takie wpisy nie zdarzają się często! Były prezydent Polski zaapelował do Jarosława Kaczyńskiego prosząc o pojednanie. Na odpowiedź nie musiał długo czekać, jednak przyszła ona nie od tej osoby, co powinna. Czy wypowiedź rzeczniczki PiS Beaty Mazurek spowoduje brak porozumienia? Lech Wałęsa apeluje do Kaczyńskiego „Bracie Kaczyński. Za chwilę Ja i Ty wraz z naszym pokoleniem przeniesiemy się do wieczności. Chciałbym po sobie pozostawić porządek. Chciałbym też przenieść się pojednany z nieprzyjaciółmi. Nawet udało mi się pojednać z Gen Jaruzelskim a z Kiszczakiem nie zdążyłem”, napisał na Facebooku Lech Wałęsa. Były prezydent Polski z Jarosławem Kaczyńskim kłóci się o kwestie katastrofy smoleńskiej i sprawę teczek Kiszczaka. W wieku 74 lat postanowił naprawić trudną relację. W rozmowie z Onetem dodał, że zanim dojdzie do porozumienia „musi zostać powiedziana prawda. A prawda jest na razie ukrywana przez Kaczyńskich”. Do słów Wałęsy na Twitterze odniosła się rzeczniczka PiS. „Wałęsy już nie można poważnie traktować. Jego wypowiedzi komentować nie będziemy”, napisała na Beata Mazurek. Odpowiedź nie spodobała się prowodyrowi całej dyskusji, który szybko odpowiedział. „Co za czasy. Piszesz list do faceta, a kobieta odpowiada za niego. Jemu już mowę odebrało i też nie może sam nic napisać? Katastrofa”, stwierdził były prezydent. Jak myślicie Jarosław Kaczyński odpowie Lechowi Wałęsie?
Ślub Marty Kaczyńskiej wywołał burzę w sieci! „Powinna się Pani pod ziemię zapaść”
Do trzech razy sztuka? W ostatni weekend lipca Marta Kaczyńska po raz trzeci wyszła za mąż! Bratanica Jarosława Kaczyńskiego chwilę po przedostaniu się zdjęć do sieci szczęśliwą nowiną sama pochwaliła się na Instagramie. Internauci nie pozostawili na pannie młodej suchej nitki. Co napisali? Marta Kaczyńska wyszła za mąż Marta Kaczyńska długo nie mogła znaleźć szczęścia w miłości. Z pierwszym mężem rozwiodła się w atmosferze skandalu, z drugim również mężem rozwiodła się po 9 latach związku. Bratanica prezesa PiS nie zniechęciła się jedna w poszukiwaniu „tego jedynego” i 28 lipca 2018 roku po raz trzeci stanęła na ślubnym kobiercu. Ślub cywilny Marty i biznesmena Piotra miał miejsce w Warszawie. Na uroczystość przybył nawet schorowany Jarosław Kaczyński. Niestety oprócz gratulacji i pomyślności Kaczyńska musiała zmierzyć się z hejtem ze strony internautów. Zarzucili jej niemoralność i brak przyzwoitości. „Powinnaś się kobieto ze wstydu pod ziemię zapaść, a nie się z tym swoim cyrkiem afiszowac! Jak można w swoich „felietonach” ludziom prawić morały a samej niemoralnie żyć”, „Hipokrytka”, „Wstyd”, „Trzeci raz przed Bogiem że cię nie opuszczę aż do śmierci... Trochę traci na znaczeniu”, wypisują internauci. Dodają, że mają prawo wypisywać, to co im się nie podoba, ponieważ Marta z wujkiem pouczają polskie społeczeństwo, jak należy żyć. „Tym bardziej mam prawo napiętnować obłudę, która temu cyrkowi towarzyszy”, zwracają uwagę. W komentarzach pojawiają się również dobre słowa i mnóstwo gratulacji. Część osób staje też w obronie Marty i życzy jej szczęścia na nowej drodze życia. A wy co myślicie o trzecim ślubie Kaczyńskiej?
Na chwilę przed porodem... Marta Kaczyńska trzeci raz wyszła za mąż!
Do ślubu poszła w białej sukience! MAMY ZDJĘCIA!
Stało się! Kolejny piękny ślub jest już za nami. W weekend Marta Kaczyńska po raz trzeci stanęła na ślubnym kobiercu. Bratanica Jarosława Kaczyńskiego do ołtarza poszła w białej sukience. Co wiemy o uroczystości? Marta Kaczyńska wyszła za mąż! Marta Kaczyńska do tej pory nie miała szczęścia w miłości. Bratanica Jarosława Kaczyńskiego była już dwukrotnie zamężna. Z pierwszym partnerem Piotrem Smuniewskim wzięła ślub kościelny, który zakończył się w atmosferze skandalu. Z drugim mężem Marcinem Dubienieckim rozwiodła się w 2016 roku, po 9 latach związku... Córka Lecha i Marii Kaczyńskich obecnie spotyka się z bogatym biznesmenem Piotrem, z którym jest w ciąży. Dziecko na świat pary ma przyjść niebawem, stąd para zdecydowała się na kameralny ślub cywilny w Warszawie. Bratanica prezesa PiS pragnęła sakramentalne „tak” wyznać ukochanemu przed Bogiem. Jednak dokumenty unieważniające jej pierwszy ślub kościelny nie dotarły z Watykanu na czas. Marta specjalnie na ten dzień ubrała białą, zwiewną sukienkę odsłaniającą nogi. Dobrała do tego czarne szpilki na wysokim obcasie. Kaczyńska nie związała włosów, w dłoni trzymała bukiet biało-czerwonych kwiatów. Na uroczystości nie zabrakło jej wuja, który z powodu złego stanu zdrowia poruszał się o kulach. Zobaczcie zdjęcia ze ślubu Kaczyńskiej. Podobała wam się jej sukienka?