Szokujące rytuały herbaciane z różnych stron świata! Tak pije się herbatę poza Europą
Poznaj niezwykłe sposoby parzenia i picia herbaty w różnych zakątkach globu. Od japońskiej matchy, przez tajską cha yen, po senegalską ceremonię. Sprawdź teraz!
Chociaż herbata najbardziej kojarzy nam się z Anglią i charakterystycznym dla tego kraju rytuałem five o'clock, jest to napój, który zdobył serca ludzi na całym świecie. To coś więcej niż tylko gorący napar – dla wielu osób to codzienny rytuał, sposób na chwilę relaksu, element kultury czy rodzinnej tradycji. W różnych zakątkach globu herbata odgrywa inną rolę i podawana jest w niezwykle różnorodny sposób. Niektórzy nie wyobrażają sobie poranka bez filiżanki mocnej, czarnej herbaty, inni sięgają po lekką i orzeźwiającą zieloną wersję, znaną ze swoich właściwości prozdrowotnych. Miłośnicy delikatnych smaków chętnie sięgają po białą herbatę, a ci, którzy preferują intensywność, wybierają czerwoną, znaną również jako pu-erh. Nie można zapomnieć o aromatycznych herbatach owocowych i ziołowych, które zachwycają nie tylko smakiem, ale i właściwościami wspierającymi zdrowie. Różnorodność dostępnych odmian herbat sprawia, że każdy może znaleźć coś dla siebie, niezależnie od gustu czy pory dnia. Co ciekawe, sposoby parzenia, serwowania i spożywania herbaty różnią się w zależności od kraju i kultury – w Chinach to sztuka z wielowiekową tradycją, w Japonii celebrowany ceremoniał, w Indiach intensywny napój z przyprawami, a w krajach Maghrebu – symbol gościnności. Jaką herbatę pija się w najodleglejszych zakątkach świata? Warto poznać fascynujące zwyczaje i lokalne specjały, które pokazują, jak uniwersalny, a zarazem różnorodny może być ten wyjątkowy napój. Jak się pija herbatę na świecie - Indie Indyjska herbata cieszy się ogromną popularnością na całym świecie i zyskała status jednej z najbardziej rozpoznawalnych odmian, jednak sposób jej przyrządzania i picia w ojczyźnie znacznie różni się od tego, co znamy w Europie. W Indiach herbata to coś więcej niż tylko napój – to integralna część codziennego życia, obecna zarówno na ulicznych straganach, w domach, jak i podczas towarzyskich spotkań. Najbardziej charakterystyczną odmianą herbaty w Indiach jest masala chai – aromatyczny napar, który nie tylko pobudza zmysły, ale także rozgrzewa i koi. To intensywna, mocno parzona czarna herbata, najczęściej z odmian assam lub darjeeling, do której dodaje się mieszankę korzennych przypraw, takich jak kardamon, cynamon, goździki, pieprz i imbir. Ten aromatyczny bukiet uzupełnia się mlekiem – zwykle pełnotłustym – oraz sporą ilością cukru, co nadaje napojowi wyjątkowo kremową i słodką konsystencję. Masala chai nie jest tylko napojem – to element kultury, codziennego rytuału i symbol indyjskiej gościnności. W Indiach pija się ją o każdej porze dnia, często w małych szklankach serwowanych przez ulicznych sprzedawców, zwanych „chai wallah”. Wersji masala chai jest wiele – każda rodzina, każda herbaciarnia może mieć własną unikalną recepturę, co sprawia, że napój ten pozostaje niezwykle zróżnicowany i nieustannie zaskakuje bogactwem smaków. Jak się pija herbatę na świecie - Argentyna W Argentynie, podobnie jak w wielu innych krajach Ameryki Południowej, tradycyjna herbata nie cieszy się szczególną popularnością – zdecydowanie częściej mieszkańcy sięgają po kawę. Jednak istnieje napój, który dla tamtejszych społeczności ma znacznie większe znaczenie i stanowi integralny element codzienności – to yerba mate, wyjątkowa alternatywa dla klasycznej herbaty. Yerba mate warzona jest z suchych liści oraz drobnych pędów ostrokrzewu paragwajskiego, rośliny naturalnie występującej w Ameryce Południowej. Napar przygotowany z tej rośliny ma charakterystyczny, lekko gorzki smak i zielonkawy kolor. Choć różni się od herbaty, pod względem właściwości zdrowotnych i zawartości cennych składników odżywczych – takich jak witaminy z grupy B, antyoksydanty oraz minerały – yerba mate jest do niej pod wieloma względami zbliżona. Napój ten zazwyczaj pije się na gorąco, chociaż w upalne dni bywa również serwowany na zimno jako tzw. tereré. Co ciekawe, yerba mate nie jest spożywana w zwykłych filiżankach – tradycyjnie pija się ją ze specjalnego naczynia zwanego tykwą, które często wykonane jest z suszonego owocu lub drewna. Do picia używa się bombilli – metalowej rurki z sitkiem, która filtruje napar i pozwala cieszyć się jego smakiem bez fusów. Yerba mate to nie tylko napój – to prawdziwy symbol wspólnoty i towarzyskich spotkań. W Argentynie picie mate to rytuał dzielenia się – jedno naczynie krąży między uczestnikami spotkania, co wzmacnia więzi społeczne i buduje poczucie bliskości. Jak się pija herbatę na świecie - Egipt W Egipcie, gdzie klimat jest gorący i suchy, szczególną popularnością cieszą się orzeźwiające napary ziołowe, spożywane zarówno na co dzień, jak i podczas tradycyjnych uroczystości. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych napojów w tym kraju jest karkade – intensywnie czerwony napar przygotowany na bazie suszonych kwiatów róży sudańskiej, znanej także jako hibiskus. Charakteryzuje się on kwaskowym smakiem i wyrazistym kolorem, a jego popularność wykracza daleko poza granice Egiptu, znajdując uznanie również w innych częściach Afryki oraz na Bliskim Wschodzie. Karkade może być serwowany zarówno na gorąco, jak i schłodzony z kostkami lodu – w obu wersjach stanowi doskonałe orzeźwienie w upalne dni. Napój ten znany jest również ze swoich właściwości zdrowotnych – zawiera witaminę C, działa moczopędnie, wspiera układ krążenia i pomaga obniżyć ciśnienie krwi. Drugim tradycyjnym napojem, równie cenionym przez Egipcjan, jest helba – herbata przygotowywana z nasion kozieradki. Posiada przyjemny, lekko orzechowy zapach i delikatnie słodkawy smak, który doskonale komponuje się z dodatkiem miodu lub mleka. Helba znana jest nie tylko z walorów smakowych, ale również z licznych właściwości prozdrowotnych. Regularne spożywanie tego naparu wspomaga pracę układu trawiennego, normalizuje funkcjonowanie jelit oraz pomaga w naturalny sposób obniżyć poziom cukru we krwi. W Egipcie zarówno karkade, jak i helba są napojami głęboko zakorzenionymi w kulturze – podawane są gościom, obecne podczas świąt, a także traktowane jako domowe remedium na wiele dolegliwości. Jak się pija herbatę na świecie - Japonia Japońska matcha zyskała ogromną popularność na całym świecie i z pewnością nie jest Ci obca! To wyjątkowa zielona herbata w proszku, która wyróżnia się intensywnym kolorem oraz charakterystycznym, lekko gorzkim smakiem z nutą umami. Oprócz tego, że matcha powszechnie stosowana jest jako tradycyjny napój, coraz częściej wykorzystywana jest także w kuchni – do barwienia i aromatyzowania lodów, ciast, makaroników, a nawet napojów mlecznych i koktajli. Jej niezwykły smak i właściwości zdrowotne – w tym wysoka zawartość antyoksydantów, witamin i minerałów – sprawiają, że jest ceniona zarówno w Azji, jak i w krajach zachodnich. Choć korzenie matchy sięgają Chin, to właśnie w Japonii napój ten osiągnął status symbolu, zwłaszcza w kontekście ceremonii herbacianej, gdzie picie matchy stanowi duchowy i estetyczny rytuał. Przygotowanie i spożycie matchy wymaga odpowiednich narzędzi – specjalnej miseczki (chawan), bambusowej miotełki (chasen) i łyżeczki (chashaku). Cały proces parzenia ma głęboko zakorzenione znaczenie kulturowe i filozoficzne. Jednak matcha to nie jedyny rodzaj herbaty ceniony w Kraju Kwitnącej Wiśni. Inną bardzo popularną odmianą jest genmaicha – zielona herbata z dodatkiem prażonego brązowego ryżu. Ta nieco mniej znana na świecie herbata wyróżnia się unikalnym smakiem, który łączy świeżość zielonej herbaty z delikatnie orzechową nutą ryżu. Powstała jako napój dla mniej zamożnych warstw społeczeństwa, którzy dodawali ryż, aby rozciągnąć ilość herbaty, ale z czasem zdobyła uznanie wśród wszystkich warstw społecznych. Genmaicha to herbata o łagodnym działaniu, często polecana osobom początkującym w świecie japońskich naparów. Pita jest zarówno na ciepło, jak i na zimno, a jej subtelny smak sprawia, że doskonale komponuje się z lekkimi potrawami kuchni japońskiej. Dziś matcha i genmaicha to dwie najczęściej spotykane herbaty w Japonii – różne, ale każda z nich wyjątkowa i głęboko osadzona w kulturze i codziennych zwyczajach mieszkańców wysp. Jak się pija herbatę na świecie - Holandia Nie można powiedzieć, żeby w Holandii wynaleziono jakiś szczególnie szalony czy nietypowy sposób parzenia herbaty, jednak w jednej z jej prowincji – Fryzji – napój ten przyrządza się w sposób zupełnie odmienny od reszty kraju. Choć Holendrzy na co dzień częściej wybierają kawę, to fryzyjska herbata wyróżnia się na tle całego kraju unikalnym i niezwykle efektownym sposobem serwowania. W tej północnej prowincji herbata staje się niemal deserem – na dno filiżanki wrzuca się twarde kawałki karmelowego cukru, które pod wpływem gorącego naparu zaczynają się powoli rozpuszczać, nadając napojowi przyjemną słodycz i lekko karmelowy aromat. Jednak to nie koniec – gdy tylko cukier zacznie się rozpuszczać, do filiżanki dodaje się porcję gęstej śmietanki, która nie jest mieszana, lecz pozostawiana, by swobodnie unosiła się na powierzchni. Tworzy to charakterystyczny efekt „chmur” – białe smugi kontrastujące z ciemniejszym naparem herbaty. To właśnie kontrast smaków – słodkość karmelu, goryczka czarnej herbaty i kremowa konsystencja śmietanki – czyni fryzyjski sposób podawania herbaty tak wyjątkowym. Dodatkową atrakcją jest estetyczny wygląd napoju, który cieszy zarówno podniebienie, jak i oczy. Choć tradycja ta jest znana głównie lokalnie, wśród mieszkańców Fryzji cieszy się niesłabnącą popularnością i stanowi element kulinarnego dziedzictwa regionu. Jak się pija herbatę na świecie - Tajlandia Być może to jeden z najbardziej niezwykłych i widowiskowych sposobów parzenia herbaty na świecie! W Tajlandii ogromną popularnością cieszy się cha yen – tradycyjna tajska herbata, której smak, wygląd i sposób podania zaskakują nawet najbardziej doświadczonych smakoszy. Napój ten, serwowany niemal na każdym rogu ulicy, jest esencją tajskiej kultury kulinarnej – intensywny, słodki, aromatyczny i niezwykle orzeźwiający. Cha yen to mocno parzona herbata – zazwyczaj czerwona lub czarna – która już na etapie przygotowywania zostaje wzbogacona mieszanką aromatycznych przypraw. W skład tej unikalnej kompozycji mogą wchodzić cynamon, nasiona tamaryndowca, anyż, esencja pomarańczowa oraz charakterystyczny czerwony barwnik spożywczy, który nadaje napojowi jaskrawopomarańczowy, niemal neonowy kolor. Ten intensywny kolor sprawia, że cha yen przyciąga uwagę od pierwszego spojrzenia. Po zaparzeniu herbaty i dodaniu przypraw, do naparu dolewa się mleko – często skondensowane lub słodzone mleko zagęszczone – które łagodzi intensywność smaku, nadając napojowi kremową konsystencję i słodkawy posmak. Całość jest następnie schładzana i serwowana z dużą ilością lodu, co sprawia, że cha yen doskonale orzeźwia w upalne, tropikalne dni. Tajska herbata mrożona nie tylko gasi pragnienie, ale także stanowi nieodłączny element lokalnej gastronomii – podawana jest zarówno na ulicznych straganach, jak i w eleganckich restauracjach. Dzięki połączeniu egzotycznych przypraw, wyrazistego koloru i słodkiego mlecznego smaku, cha yen stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli tajskiej kuchni na całym świecie. Zobacz także: Przepis na ulubione śniadanie księżnej Meghan! Jak się pija herbatę na świecie - Senegal W Senegalu herbata nie jest zwyczajnym napojem – to prawdziwy rytuał, głęboko zakorzeniony w tradycji i codziennym życiu mieszkańców. Senegalczycy nie tylko kochają i szanują ten napój, ale również celebrują jego przygotowywanie w sposób, który może wydawać się niezwykły i skomplikowany dla osób z zewnątrz. Parzenie herbaty w Senegalu to nie tylko sztuka, ale także ważny moment społeczny, często wykorzystywany do spotkań towarzyskich, rozmów i budowania więzi. Proces rozpoczyna się od przygotowania czajnika, do którego wrzuca się dużą ilość liści herbaty – najczęściej czarnej, ale równie dobrze sprawdzi się też herbata zielona. Następnie dodaje się świeżą miętę, cukier oraz zimną wodę. Tak przygotowaną mieszankę doprowadza się do wrzenia na otwartym ogniu lub kuchence. Gdy napar osiągnie odpowiednią temperaturę, część herbaty z dużą precyzją wlewa się do wysokiej szklanki z dużej wysokości – wszystko po to, aby napój dobrze się napowietrzył i powstała charakterystyczna pianka na jego powierzchni. To jednak dopiero początek – procedura jest powtarzana co najmniej dwa razy. Herbata jest przelewana ze szklanki do drugiego naczynia, a następnie z powrotem do czajnika. Dzięki temu smaki się intensyfikują, a aromaty jeszcze mocniej się łączą. Napar ponownie doprowadza się do wrzenia i znów rozlewa do szklanek z zachowaniem delikatnej piany, która stanowi nieodłączny element tego trunku. Efektem końcowym jest bardzo słodka, intensywnie pachnąca i mocna herbata, która jednocześnie doskonale orzeźwia – szczególnie w gorącym, suchym klimacie Senegalu. Dla wielu mieszkańców picie herbaty to nie tylko przyjemność smakowa, ale i moment wytchnienia, pretekst do rozmowy, a czasem również forma okazania szacunku gościom. Jeśli masz ochotę przenieść odrobinę senegalskiej atmosfery do własnego domu, nic nie stoi na przeszkodzie, by spróbować tego rytuału samodzielnie – wystarczy dobra czarna lub zielona herbata, świeża mięta, cukier i odrobina cierpliwości.
Został aresztowany na Grenlandii, grozi mu 15 lat więzienia. Świat walczy o uwolnienie Paula Watsona
Duńska policja zatrzymała kpt. Paula Watsona - bezprecedensowego działacza na rzecz ochrony mórz i oceanów, na podstawie międzynarodowego nakazu aresztowania wydanego przez Japonię. Rankiem w niedzielę 21 lipca kpt. Paul Watson, współzałożyciel organizacji zajmującej się ochroną środowiska morskiego Greenpeace, założyciel Sea Shepherd i Fundacji Kapitana Paula Watsona (CPWF), został aresztowany po przybyciu do portu Nuuk na Grenlandii. Aresztowanie Kapitana Paula Watsona Kapitan Watson na pokładzie swojego 72-metrowego statku flagowego M/Y JOHN PAUL DEJORIA zatrzymał się na Grenlandii wraz z 25 ochotniczą załogą, w celu uzupełnienia paliwa w drodze do Przejścia Północno-Zachodniego w ramach operacji CPWF #OpKangei Maru, której celem jest przechwycenie nowego wielorybniczego japońskiego statku - Kangei Maru, na Północnym Pacyfiku. „Byliśmy tutaj i aresztowaliśmy Paula na podstawie międzynarodowego nakazu aresztowania wydanego w Japonii” – oznajmił na miejscu aresztowania przywódca duńskiej grupy internatowej policji federalnej. Załoga nie otrzymała żadnych dalszych informacji. Uważa się, że aresztowanie ma związek z nakazem aresztowania (Red Note), wydanym w związku z wcześniejszymi interwencjami kapitana Watsona przeciwko nielegalnym połowom wielorybów w regionie Antarktyki przez japońską flotę wielorybniczą. W 2014 roku Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości uznał japoński program badawczy dotyczący połowów wielorybów na Antarktydzie JARPA za nielegalny. „Jesteśmy całkowicie zszokowani, ponieważ nakaz aresztowania zniknął kilka miesięcy temu. Byliśmy zaskoczeni, ponieważ mogło to oznaczać, że nakaz został usunięty lub utajniony. Rozumiemy teraz, że Japonia zachowała poufność, aby zwabić kpt. Paula Watosna w fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Błagamy rząd duński, aby zwolnił kapitana Watsona i nie uwzględniał tej umotywowanej politycznie prośby” – stwierdził Locky MacLean, dyrektor ds. eksploatacji statku w CPWF. Działając przez kilka lat z naruszeniem orzeczenia Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, Japonia ostatecznie zaprzestała połowów wielorybów na pełnym morzu w Antarktyce w 2016 r. i obecnie poluje na wieloryby wyłącznie na swoich wodach terytorialnych. CPWF uważa, że ​​Japonia planuje wznowić połowy wielorybów na pełnym morzu na Oceanie Południowym i Północnym Pacyfiku już w 2025 r., a reaktywacja nakazu aresztowania (Red Note) przeciwko kapitanowi Watsonowi jest motywowana politycznie i zbiega się z wodowaniem nowo wybudowanego statku wielorybniczego, Kangei Maru. W Nuuk kilkunastu duńskich policjantów i członków zespołu SWAT weszło na pokład M/Y John Paul DeJoria zaraz po przybyciu do portu. Po wyprowadzeniu ze statku zakutego w kajdanki kapitana Watsona zabrano go na lokalny komisariat policji. Załoga i Fundacja nie mają możliwości skontaktowania się z nim i nie mają żadnych dalszych wiadomości. W chwili pisania tego tekstu Watson przebywa w areszcie i nie wiadomo, czy Dania wyrazi zgodę na ekstradycję pana Watsona do Japonii. Jeżeli wydadzą kpt. Watosna rządowi Japonii, grozi mu kara 15 lat więzienia.... #FreePaulWatson
Wstrząsający obraz o polowaniach na delfiny w Japonii. Wyjątkowy pokaz filmu „Reiwa”
Po seansie odbędzie się dyskusja z twórcami. Poznaj szczegóły
Dokument, który otwiera oczy na cierpienie delfinów i makabryczne tradycje, związane z polowaniami na nie, które urządzane są w Japonii. Pokaz „Reiwy” odbędzie się już w poniedziałek 15. stycznia o godzinie 19.00 w Domu Kultury Śródmieście w Warszawie. Po nim zaś zaplanowana jest dyskusja z twórcami filmu. Wejście na wydarzenie jest bezpłatne. Poznaj szczegóły. Czym jest Reiwa? Reiwa (jap. 令和) to nazwa nowej ery, okresu panowania cesarza Japonii Naruhito, obowiązująca od 1 maja 2019 roku. Rząd Japonii poinformował, że oficjalne tłumaczenie nazwy nowej ery Reiwa w języku angielskim to: „Beautiful Harmony”. Tłumacząc na język polski, Reiwa oznacza „Piękną Harmonię”. Ale „Reiwa” to również tytuł filmu dokumentalnego, poruszającego temat polowań na delfiny w Japonii, procederu handlu dzikimi zwierzętami – Wild Life Trade oraz problemu zamykania delfinów w niewoli w wodnych parkach rozrywki, delfinariach, oceanariach i wszelkich miejscach tego typu. Ten dokument to krzyk rozpaczy i próba opamiętania, skierowany do turystów oraz użytkowników delfinariów, delfinoterapii oraz wszystkich form wykorzystywania delfinów. To również forma nacisku na administrację japońską w celu zakończenia corocznych polowań na delfiny w Japonii. Reżyseria, zdjęcia, montaż: Paweł Artyfikiewicz Projekt graficzny: Edwin Radzikowski Materiały użyte w filmie: Kunito Seko, Jakub Banasiak i Warsaw Dolphin Defenders Group Muzyka: Price of Freedom by Daddy's Music via Pixabay Producenci: Katarzyna Kozak and Edwin Radzikowski Po pokazie filmu odbędzie się panel dyskusyjny, w którym udział wezmę: dr Robert Maślak, Jakub Banasiak, Katarzyna Kozak, Edwin Radzikowski. Kim są uczestnicy panelu? * Jakub Banasiak – psycholog zachowań zwierząt, członek Dolphinaria-Free Europe Coalition, uczestnik badań nad zachowaniami dzikich delfinów, ekspert w dziedzinie dobrostanu delfinów trzymanych w niewoli, problematyki whale & dolphin watching i delfinoterapii. * dr Robert Maślak – biolog z Uniwersytetu Wrocławskiego zaangażowany na rzecz humanitarnej ochrony zwierząt. Zabiera głos w istotnych społecznie problemach związanych z warunkami życia gatunków nieudomowionych w niewoli. Współautor projektu dotyczącego zachowania i dobrostanu niedźwiedzi. Wielokrotnie występował publicznie w obronie zwierząt. Podejmował m.in. działania w sprawie zapobieżenia budowie delfinariów w Polsce, a ostatnio krytykuje ataki Rosji na ukraińskie cele na Morzu Czarnym, które przyczyniają się do śmierci dziesiątków tysięcy delfinów. * Katarzyna Kozak – aktywistka prozwierzęca od blisko 7 lat. Paroletnia wolontariuszka Viva Interwencje. Milośniczka kotów i rodzinnego Podlasia. Aktywnie działa na wszelkich poziomach pomocy zwierzętom. * Edwin Radzikowski – aktywista prozwierzęcy od blisko 5 lat. Organizator wielu akcji w przestrzeni publicznej oraz w social mediach. Z wyksztalcenia archeolog, z pasji – artysta grafik, fotograf. * K. Kozak i E. Radzikowski są pomysłodawcami i organizatorami polskiego oddziału Fundacji Kapitana Paula Watsona Bezpłatne bilety na seans dostępne są POD TYM LINKIEM. View oEmbed on the source website
Najlepsze filmy o samurajach: przegląd klasyki
Samurajski kodeks filmowy w 7 najlepszych tytułach
Oglądając stare filmy o samurajach, poznajemy niemały skrawek historii Japonii. Większość produkcji odwołuje się do czasów feudalnych z XVI–XIX wieku. Świetnie przeszkoleni wojownicy byli wtedy własnością swoich panów. Działali zgodnie z kodeksem honorowym, który jednoznacznie określał, co jest dobre, a co złe. Ale jak to zazwyczaj bywa, byli też wolni strzelcy, którzy nie zgadzali się na bezlitosne status quo. Nosili oni miano rōninów – odważnych wojowników, którzy podejmowali działania na własną rękę. W zestawieniu postawiliśmy nie tylko na klasykę gatunku, ale także na inne ciekawe produkcje, nawiązujące do kina samurajskiego. Spis treści: Siedmiu samurajów (1954) – kultowy film Akiry Kurosawy Harakiri (1962) – film o samobójstwach samurajów Po deszczu (1999) – niespieszne kino samurajskie Ostatni samuraj (2003) – hollywoodzki film o japońskich wojownikach Zatoichi (2003) – niewiarygodna historia niewidomego samuraja Ghost Dog: Droga samuraja (1999) – kodeks honorowy amerykańskiego gangstera 13 zabójców (2010) – samurajskie kino przygodowe Inne filmy o samurajach, które warto obejrzeć Siedmiu samurajów (1954) – kultowy film Akiry Kurosawy Fabuła „Siedmiu samurajów” rozgrywa się w XVI–wiecznej Japonii. Mała, rolnicza wioska jest regularnie napadana przez bandytów, którzy zabierają ponad połowę jedzenia. Rozgoryczeni mieszkańcy postanawiają wynająć rōninów, czyli wolnych samurajów, nie podlegających pod niczyje zwierzchnictwo. W miarę jak najemnicy przygotowują się na najazd bandytów, konflikty w wiosce narastają. Każdy z samurajów ma inny temperament i motywację, więc trudno jest im działać razem. Czarno–biały film Kurosawy stał się popularny na całym świecie przede wszystkim dzięki licznym nawiązaniom i remake'om. Najbardziej znaną produkcją, która bazuje na dziele mistrza, jest „Siedmiu wspaniałych” (2016) Antoine'a Fuqua. Amerykański western rozgrywa się na pograniczu z Meksykiem w gwiazdorskiej obsadzie z Denzelem Washingtonem, Chrisem Prattem i Ethanem Hawke'iem w rolach głównych. Ocena na Filmwebie: 8,1. View oEmbed on the source website Tradycyjne japońskie sztuki walki są motywem przewodnim także innych tytułów Kurosawy, którego ojciec był potomkiem samurajów. Większość rozgrywa się w czasach feudalnych. Z obszernego dorobku reżysera warto wymienić kilka tytułów: Straż przyboczna (1961) – opowieść o niezależnym samuraju, który trafia do wioski pomiędzy dwa zwaśnione klany. Na podstawie tego tytułu powstał film Waltera Hilla „Ostatni sprawiedliwy”, a także bez zgody Kurosawy – „Za garść dolarów” Sergio Leone Sanjuro – samuraj znikąd (1962) – kontynuacja „Straży przybocznej”, Tron we krwi (1957) – interpretacja „Makbeta” Shakespeare'a przeniesiona w realia feudalnej Japonii. Harakiri (1962) – film o samobójstwach samurajów Akcja filmu rozgrywa się w Japonii na początku XVII wieku, kiedy krajem rządzili shōguni z rodu Tokugawa. Wśród samurajów obowiązkowy był wtedy zwyczaj popełniania seppuku po utracie pana. Był to rodzaj rytualnego samobójstwa, które następowało poprzez rozcięcie brzucha sztyletem lub mieczem. Głównym bohaterem jest rōnin Hanshirō Tsugumo (Tatsuya Nakadai), który nie popełnił seppuku zgodnie ze zwyczajem. Za to zajął się opieką nad córką i wnukiem, którzy po rytualnej śmierci zięcia, zostali pozbawieni męskiego wsparcia. Film „Harakiri” w reżyserii Masakiego Kobayashiego otrzymał nagrodę specjalną na festiwalu w Cannes w 1963 r. Pod batutą japońskiego reżysera powstał także inny film o samurajskich zwyczajach – „Bunt” z 1967 r. Ocena na Filmwebie: 8,1. View oEmbed on the source website Po deszczu (1999) – niespieszne kino samurajskie „Po deszczu” to japoński film kostiumowy w reżyserii Takashiego Koizumiego, który powstał według scenariusza Akiry Kurosawy. Opowiada historię samuraja (Akira Terao), który wraz z żoną (Tayo Misawa) zatrzymuje się w małej wiejskiej oberży nad rzeką. Nie mogąc znieść kłótni przebywających tam drobnych handlarzy, codziennie opuszcza dom, aby pojedynkować się za pieniądze. Obdarzony błyskawicznym refleksem Ihei wygrywa niejedną walkę. Za uczciwie zdobyte pieniądze kupuje jedzenie i sake, które rozdaje innym. To kolejny klasyk o samurajach, który zdobył aż osiem statuetek Japońskiej Akademii Filmowej i nagrodę specjalną na MFF w Wenecji w 1999 r. – jako najlepszy film opowiadający o związku człowieka z naturą. Ocena na Filmwebie: 7,9. View oEmbed on the source website Ostatni samuraj (2003) – hollywoodzki film o japońskich wojownikach Tym razem przenosimy się do XIX wieku. Po krwawej pacyfikacji Indian, amerykański kapitan Nathan Algren (Tom Cruise) przyjmuje propozycję wyjazdu do Japonii. Ma szkolić wojsko imperatora Meiji do walki z samurajami – doskonałymi wojownikami, którzy buntują się przeciwko centralnej władzy. Z powodu braku czasu kapitan nie daje rady odpowiednio wyszkolić żołnierzy i ponosi katastrofalną klęskę. Zostaje pojmany przez Katsumoto (Ken Watanabe) – dowódcę samurajów i trafia do niedoli. W wiosce samurajów Algren zaprzyjaźnia się z siostrą Katsumoto, Taką (Koyuki Katō), której męża zabił podczas walki. Poznaje miejscowe zwyczaje i kodeks honorowy bushidō. W kolejnym starciu staje po przeciwnej stronie. „Ostatni samuraj” w reżyserii Edwarda Zwicka zdobył nagrodę Japońskiej Akademii Filmowej w 2005, National Board of Review i Błękitną Wstęgę Stowarzyszenia Krytyków Filmowych z Tokio, a także cztery Satelity – za muzykę, kostiumy, zdjęcia i montaż. Odtwórca głównej roli, Tom Cruise przez ponad rok uczył się walki mieczem i zgłębiał samurajski kodeks. Ocena na Filmwebie: 7,7. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najlepsze filmy o Indianach – TOP 10: zdumiewająca podróż na Dziki Zachód nie tylko w klasycznych westernach Zatoichi (2003) – niewiarygodna historia niewidomego samuraja Zatoichi to legendarny bohater japoński – ślepy wojownik, o którym powstało kilkadziesiąt wcześniejszych produkcji filmowych. Jednak dopiero w 2003 r. reżyser Takeshi Kitano podszedł do tego tematu z odpowiednim rozmachem i budżetem. Sam odegrał główną rolę i wcielił się w postać samuraja, który ochrania mieszkańców niewielkiej japońskiej wioski. Film w reżyserii Takeshiego Kitano zachwyca pięknymi zdjęciami i choreografią, wykonaną przez grupę taneczną The Stripes. Produkcja została doceniona na MFF w Wenecji w 2003 r., otrzymując Nagrodę Publiczności i trzy nagrody specjalne. „Zatoichi” został wyróżniony także przez Japońską Akademię Filmową, zgarniając statuetki w kategoriach: najlepszy dźwięk, oświetlenie, zdjęcia, muzyka i montaż. Ocena na Filmwebie: 7,4. View oEmbed on the source website Ghost Dog: Droga samuraja (1999) – kodeks honorowy amerykańskiego gangstera „Ghost dog: Droga samuraja” to z kolei dobre kino gangsterskie w reżyserii Jima Jarmuscha. Czarnoskóry Ghost Dog (Forest Whitaker) zostaje przypadkowo uratowany przez szefa mafii (John Tormey). Od tej pory zostaje jego wasalem, zgodnie z wyznawanym przez siebie kodeksem samurajów. Na zlecenie pana ćwiczy kendo – japońską sztukę walki. Film celowo łączy różne style – tradycje japońskie przeplatają się z kulturą amerykańską. W takiej scenerii rozgrywają się dylematy człowieka, który w swojej działalności przestępczej chciałby kierować się honorem i moralnością. Jednak czy jest to możliwe, aby tradycyjne, samurajskie zasady odnosiły się do współczesnej rzeczywistości? Ocena na Filmwebie: 7,3. View oEmbed on the source website Zobacz także: Najlepsze filmy o mafii ostatnich 8. dekad 13 zabójców (2010) – samurajskie kino przygodowe Akcja filmu ponownie rozgrywa się w XIX–wiecznej Japonii, w której władzę sprawują lokalni feudałowie. Okrutny brat shoguna Matsudaira Naritsugu zamierza scentralizować władzę. Nie pozostaje nic innego, jak zabić tyrana. Misję podejmuję jeden z najlepszych samurajów, Shinzaemon Shimada (Kōji Yakusho), który zwołuje drużynę 13 zabójców. Japoński dramat przygodowy w reżyserii Takashiego Miike otrzymał nagrodę specjalną na MFF w Wenecji w 2010 r. Zdobył także cztery nagrody główne Japońskiej Akademii Filmowej – za scenografię, oświetlenie, dźwięk i zdjęcia. Ocena na Filmwebie: 6,9. View oEmbed on the source website Inne filmy o samurajach, które warto obejrzeć Poniżej lista uzupełniająca ranking w kolejności chronologicznej: Krwawa pani śniegu (1973) – tu przed narodzinami Yuki, cała jej rodzina została zamordowana przez bandytów. Dziewczyna od urodzenia pragnie więc tylko jednego – zemsty. Reżyseria: Toshiya Fujita, Kat Shoguna (1980) – kiedy Shogun zabija żonę głównego bohatera, samuraj wyrusza w drogę w akcie zemsty. Towarzyszy mu kilkuletni syn Daigoro. Reżyseria: Robert Houston i Kenji Misumi. Ukryte ostrze (2004) – opowieść o samuraju, który wraca po latach do domu, aby uwolnić siostrę. Staje też do walki ze swoim dawnym przyjacielem. Reżyseria: Yoji Yamada Miłość i honor (2006) – kolejny film samurajski w reżyserii Yôjiego Yamady. Tym razem jest to historia samuraja, który został podstępnie otruty, w wyniku czego stracił wzrok. Jego żona oddaje się doradcy shōguna, aby utrzymać rodzinę, Makowe wzgórze (2011) – film animowany o nastolatkach, którzy wspominają świetlaną przeszłość Japonii. Reżyseria: Gorô Miyazaki, Harakiri: Śmierć samuraja (2011) - opowieść o samuraju, który popadł w ruinę, więc prosi swojego pana o możliwość popełnienia seppuku. Reżyseria: Takashi Miike, Jak zostałem samurajem (2022) – film animowany o psie, który pragnąc zostać samurajem, wyrusza na szkolenie na wyspę kotów. Reżyseria: Mark Koetsier i Rob Minkoff.
W Japonii ta potrawa to hit! Poznaj okonomiyaki...
Okonomiyaki to niezwykle popularne danie w Kraju Kwitnącej Wiśni. Dla Japończyków jest tym, czym dla Włochów pizza. Ma nie tylko podobną historię, ale także charakter. Jego największym atutem jest prostota i uniwersalność. Aż trudno uwierzyć, że w Polsce ta potrawa nie została jeszcze doceniona. Czym jest okonomiyaki i jak je przyrządzić? ZOBACZ TAKŻE: Maciej Kurzajewski zdradził, na jakiej jest diecie Poznaj japońską potrawę okonomiyaki! Okonomiyaki to nic innego, jak smażone placki, składające się z różnych, dowolnie dobranych składników. Historia tego dania sięga kryzysu gospodarczego spowodowanego wojną, kiedy pojawił się problem z dostępem do podstawowych produktów spożywczych. Jego japońska nazwa w dosłownym tłumaczeniu oznacza: "Smaż, co chcesz", ponieważ okonomiyaki przyrządzano z tego, co wówczas było dostępne. To właśnie sprawia, że danie może wystąpić w nieograniczonej ilości wariantów, których w Japonii nie brakuje. Jak przygotować Okonomiyaki? Bazą dania jest naleśnikowy placek, zrobiony z podstawowych składników: mąki, jajek i wody. Do płaskiego placka dobieramy dowolne składniki, które drobno kroimy. Dodatki, takie jak: cebula, siekana kapusta, ser, owoce morza, mięso czy warzywa, układamy na placku warstwowo lub dodajemy do masy i obsmażamy na patelni lub blasze. Na koniec nie możemy zapomnieć o polaniu naszej potrawy gęstym sosem: japońskim majonezem i sosem okonomiyaki, oraz posypaniu jej algami nori. Wypróbujcie prostego przepisu na okonomiyaki, który możecie oczywiście modyfikować wedle Waszego uznania. Przepis na okonomiyaki Składniki: Placki: 4 plastry boczku - drobno pokrojone bez tłuszczu i skórki ⅔ szklanki mąki uniwersalnej 2 łyżki mąki kukurydzianej ½ szklanki ciepłej wody 1 łyżeczka proszku dashi rozpuszczonego w ciepłej wodzie 3 jajka ¼ kapusty pekińskiej - drobno posiekanej 1 posiekana cebula dymka ½ szklanki kukurydzy z puszki 1 łyżka oleju do smażenia Dodatki: 2 łyżki majonezu japońskiego 2 łyżki sosu okonomiyaki 1 łyżeczka płatków z wodorostów / aonori 1 łyżeczka płatków bonito / katsuobushi Przygotowanie: 1. Smaż boczek, aż będzie chrupiący, a następnie odstaw do ostygnięcia. 2. Połącz jajka i proszek dashi rozpuszczony w ciepłej wodzie w małej misce i wymieszaj. W osobnej dużej misce dodaj mąkę uniwersalną i mąkę kukurydzianą, a następnie zalej mieszanką jajek i dashi. Mieszaj do osiągnięcia gładkiej konsystencji. 3. Następnie do ciasta dodaj poszatkowaną kapustę, połowę dymki, usmażony boczek i kukurydzę. Wymieszaj składniki. 4. Rozgrzej dużą patelnię na średnim ogniu. Dodaj olej roślinny. Wylej mieszankę na patelnię, starając się uzyskać kształt koła o szerokości około 10 cm. Smaż każdy naleśnik po kilka minut z każdej strony, aż lekko zarumieni się z obu stron. 5. Przenieś świeżo usmażone naleśniki na talerze, a następnie polej je majonezem japońskim i sosem okonomiyaki. Posyp płatkami suszonych wodorostów i płatkami bonito. Smacznego!
Itameshi, czyli dwie najlepsze kuchnie świata w jednym!
To świetna alternatywa dla tradycyjnych włoskich potraw!
Kuchnia włoska cieszy się ogromnym powodzeniem na całym świecie. Nie inaczej jest w Japonii, która mimo tradycyjnego podejścia do własnej kuchni, zdecydowała zrobić włoskie potrawy "po swojemu". Jesteś miłośnikiem kuchni włoskiej i japońskiej? Itameshi to opcja dla Ciebie! Co to dokładnie oznacza? Dosłownie, jest to japońskie określenie kuchni włoskiej. W praktyce zaś, jest to fuzja tych dwóch niesamowitych kuchni, które wywodzą się z długich, niezależnych tradycji. Obydwie są uwielbiane na całym świecie. Nic więc dziwnego, że łączenie ich jest coraz bardziej popularne. ZOBACZ TAKŻE: Kuchnia 2023: przepisy na szybkie i pożywne sałatki z makaronem! Kuchnia włoska i japońska - tak odległe i bliskie zarazem Wydawać by się mogło, że tradycje kuchni japońskiej i włoskiej to dwa różne światy. Nic bardziej mylnego, bo przecież bazą obydwu tych kuchni jest makaron, ryż, a także owoce morza, co daje nam już bardzo duże pole do popisów kulinarnych. Kuchnia włoska słynie ze swojej prostoty i to właśnie świetnie wykorzystują Japończycy. To, co dalej robią z tymi składnikami szefowie kuchni zależy tylko od ich kreatywności. W Europie powstaje coraz więcej restauracji serwujących kuchnię Itameshi. Na Zachodzie dopiero teraz możemy poznawać tę wspaniałą fuzję, podczas gdy w Kraju Kwitnącej Wiśni jej tradycja ma już około 100 lat, kiedy to makaron spaghetti po raz pierwszy dotarł do Japonii. Potem "boom" na włoskie potrawy nastąpił podczas kryzysu w latach 90. Tanie potrawy włoskie zyskiwały tam wtedy coraz większą popularność. Kuchnia Itameshi - zrób to sam! Przepis na Miso Rigatoni Bolognese: Składniki: 2 łyżki nasion kopru włoskiego 1 łyżka czarnego pieprzu 1 łyżeczka płatków chilli 50 g oleju rzepakowego 2,3 kg mielonej łopatki wieprzowej 15 g soli 225 g cebuli (drobno pokrojonej) 225 g marchewki (pokrojona w drobną kostkę) 225 g selera naciowego (pokrojony w drobną kostkę) 750 g pomidorów 500 g białego wina 500 g Daszi 100 g Saikyo Miso 75 g Sosu Tonkatsu 1 łyżka Yuzu Kosho 50 g przecieru pomidorowego 15 g soli ocet winny do smaku 1. Podsmażyć nasiona kopru włoskiego. 2. W rozgrzanym garnku z olejem obsmażyć wieprzowinę. Dopraw wieprzowinę pierwszą porcją soli. 3. Kiedy mięso się zrumienieni, rozbić je drewnianą łyżką, tak aby pozbyć się dużych grudek. 4. Dodaj warzywa, zeszklić cebulę, marchewkę i seler. Gdy warzywa staną się półprzezroczyste, dodaj nasiona kopru włoskiego, czarny pieprz i płatki chili. 5. Dodaj koncentrat pomidorowy i gotuj. 6. Gdy pasta pomidorowa zacznie przyklejać się do patelni i ściemnieje, dodać białego wina i zredukować. 7. Następnie dodaj pastę miso, dashi, yuzu kosho i przecier pomidorowy. 8. Gotuj przez około pół godziny, aż sos zgęstnieje. 9. Dopraw octem winnym i solą do smaku. Następnie połącz z makaronem.
30 lat temu narodziła się Czarodziejka z księżyca
Poznajcie historię słynnej japońskiej czarodziejki i jej przyjaciółek
Nie ma jeszcze swojego parku rozrywki, ale za to ma swoje miejsce w sercach widzów na całym świecie. czarodziejka z księżyca i jej przyjaciółki doczekały się komiksów, kilku sezonów serialu, filmów na Netfliksie. I choć od ich narodzin minęło 30 lat, gadżety z ich podobiznami wciąż sprzedają się jak ciepłe bułeczki. Kim jest Czarodziejka z Księżyca Ma długie nogi, wcięcie w talii i blond włosy związane w kucyki. Tak długie, że zawsze zastanawiałam się, jak jej się udaje funkcjonować z nimi bez uszczerbku na zdrowiu. Ale przecież to anime, japońska kreskówka, która powstała na podstawie mangi „Czarodziejka z Księżyca” (dla niewtajemniczonych manga to japoński komiks, a anime to film animowany). Bohaterka, która w anime lub mandze ma taką fryzurę, nazywa się „odango atama”. Usagi Tsukino, bo o niej mowa, jest względnie rozgarniętą nastolatką, która bez przerwy zasypia do szkoły, a jej oceny są, delikatnie mówiąc, nie najlepsze. Ale to właśnie ona, jako Czarodziejka z Księżyca, staje do walki ze złem. Wspierają ją przyjaciółki, bowiem i serial, i film pokazują, jakie wartości w życiu są najważniejsze. A jedną z nich jest właśnie przyjaźń, która daje wielką siłę. Czytaj też: 108 lat temu urodziła się mama Muminków Tove Jansson Reinkarnacja Kultowa animacja powstała w 1992 roku. Pierwsza seria liczyła 46 odcinków. Polscy widzowie poznali Czarodziejkę z Księżyca i jej przyjaciółki trzy lata później. Ówczesne dzieciaki pędziły po lekcjach prosto do domu, by o godzinie 15.30 na Polsacie śledzić losy japońskich dziewczyn zmieniających się w czarodziejki. Niektórzy uważają, że to właśnie ten serial przetarł szlaki w Europie i Stanach Zjednoczonych animacjom z Japonii, między innymi kultowym już Pokemonom. Kilka lat temu japońscy animatorzy postanowili przywrócić światu Usagi Tsukino i jej koleżanki. Powstały trzy sezony serialu „Sailor Moon Crystal”. Zamiast czwartej serii był film kinowy, który dzisiaj można oglądać na Netfliksie pod tytułem „Sailor Moon Eternal”. Nieidealną, ale ciekawą bohaterkę, z którą w jej ludzkiej postaci mogą identyfikować się nastoletnie dziewczyny, stworzyła twórczyni mangi Naoko Takeuchi. „Chciałam pokazać starym dziadkom redaktorom, którzy kompletnie nie rozumieli komiksu dla dziewcząt, że piękne postaci mogą też mieć swoich zwolenników, a raczej zwolenniczki”, opowiadała w jednym z wywiadów. Już jako uczennica liceum współtworzyła magazyn mangowy dla dziewcząt „Nakayoshi”. To właśnie w tym magazynie, już jako studentka farmacji, opublikowała po raz pierwszy przygody czarodziejek. Komiks błyskawicznie stał się hitem. Tak wielkim, że rok później święcił triumfy jako animacja. Takeuchi wiedziała, że nastoletnie Japonki potrzebują swoich bohaterek. Wiedziała też, jakie powinny być. „Byłam bardzo niezależna. Tę cechę mają też moje bohaterki z »Czarodziejek z Księżyca«. Kiedy pisałam tę serię, byłam bardzo młoda, tak jak dziewczyny z tej historii. Pewnie dzięki temu odniosłyśmy sukces”. Jak zostać księżniczką Popularne komiksy „Pretty Guardian Sailor Moon” opowiadały historię reinkarnacji królowej Serenity, która odrodziła się we współczesnej Japonii jako zwykła licealistka, która spotyka na swojej drodze Lunę, czarnego kota z księżycem na czole. Okazuje się, że Usagi Tsukino w przyszłości będzie królową, a na Ziemi jej przewodnikiem jest właśnie gadająca Luna. Usagi spotyka wiele czarnych charakterów, z którymi walczy… kopniakami. Oprócz mocy Księżyca ma za sobą cztery wierne przyjaciółki: Czarodziejkę z Merkurego (Ami Mizuno), Czarodziejkę z Marsa (Rei Hino), Czarodziejkę z Jowisza (Makoto Kino) i Czarodziejkę z Wenus (Minako Aino). Prosto do Hollywood? Manga i anime o przygodach Czarodziejek stały się tak popularne, że upomniało się o nie Hollywood. Nic z tego nie wyszło, ponieważ japońscy twórcy uznali, że amerykańscy producenci nie udźwigną tej historii i nie będą umieli oddać jej ducha. Według nich projekt nie miał szans stać się tak dobrym, jak sobie wyobrażali, więc nie wyrazili zgody. A jednak „Sailor Moon” nawet po 30 latach święci triumfy. Wraz z pojawieniem się filmów na Netfliksie pojawiły się też gadżety dla fanów, które w latach 90. były nieosiągalne. Są więc kubki, plecaki, buty, koszulki i wiele innych. Autorka mangi, Takeuchi mówi: „Myślę, że ludzie, którzy mają obecnie 20 i 30 lat, czują to samo do »Sailor Moon« co ja, kiedy po raz pierwszy zaczynałam rysować serię »Sailor Moon«. I jestem z tego powodu szczęśliwa. Nigdy nie przypuszczałam, że tyle lat później seria będzie tak popularna. Nie mogę uwierzyć, że nadal jest tak wielu ludzi, którzy ją kochają (śmiech)”.
Najsmutniejsza księżna, nazywa się ją japońską Dianą. Poznajcie cesarzową Japonii!
Dworskie intrygi sprawiły, że Masako od lat choruje na depresję...
Jej historia to gotowy scenariusz na film. Ale tylko z pozoru życie cesarzowej Japonii to bajka. Gdy wychodziła za mąż za księcia Naruhito media twierdziły, że albo rodzina cesarska pozwoli jej otworzyć dynastię na nowoczesność, albo zmusi ją do dostosowania się do życia według ich zasad. Ten drugi scenariusz okazał się bardziej prawdopodobny. Mosako na jedenaście lat zniknęła z życia publicznego. Nagle. Nie brała udziału w oficjalnych spotkaniach i uroczystościach, wiele spekulowano na temat jej złego stanu zdrowia, przede wszystkim psychicznego. To z kolei miało wpływ na wizerunek całej japońskiej rodziny cesarskiej. Jak obecnie wygląda życie cesarzowej Japonii? Masako - kim jest cesarzowa Japonii Japońska rodzina cesarska cieszy się w kraju ogromnym szacunkiem, ale dotyczy to głównie mężczyzn, bowiem japońskie księżniczki i księżne nie mają łatwego życia. Mają za to do wykonania dwa zadania: zawsze okazywać mężowi szacunek oraz rodzić mu synów. Żony książąt nie mają prawa podejmować żadnych decyzji, każdy ich krok jest śledzony. Nie mogą opuszczać pałacu bez specjalnego pozwolenia, muszą nawet pytać o zgodę dotyczącą obcięcia włosów czy kupienia nowej sukienki. Na japońskim dworze zaczęto baczniej przyglądać się księżnom i księżniczkom pod koniec ubiegłego roku, gdy cesarz Naruhito abdykował z powodu złego stanu swojego zdrowia. na rzecz syna. Tym samym Naruhito stał się 126. cesarzem Japonii. Kilka miesięcy później nastąpiła oficjalna intronizacja cesarskiej pary, a oczy całego świata zwróciły się ku jego żonie, Masako, która zawsze idzie dwa kroki za mężem, a na jej twarzy rzadko gości uśmiech. Dlaczego? View Burdaffi on the source website Gdy w 1986 roku została zaproszona na przyjęcie do pałacu cesarskiego nie sądziła, że ta znajomość przerodzi się w małżeństwo, a ona w przyszłości będzie wiodła życie w złotej klatce. Przyszła na świat dobrze usytuowanej rodzinie - jej ojciec jest wysokiej rangi dyplomatą. Od małego była więc przyzwyczajona do podróżowania. Idąc w ślady ojca została dyplomatką. Biegle mówi w sześciu językach, uczyła się na brytyjskim Oksfordzie oraz na Harwardzie. Wróżono jej wybitną karierę. Miała między innymi okazję pracować w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w dziale zajmującymi się stosunkami dyplomatycznymi z Ameryką Północną. Niestety jedno przyjęcie odmieniło jej los. Szybko wpadła w oko Naruhito, który regularnie zabiegał o spotkanie z nią, ona jednak odmawiała. Dwukrotnie odrzuciła jego oświadczyny. Choć podobno również darzyła go uczuciem, to bardzo ceniła sobie swoje dotychczasowe życie. Zdawała sobie także sprawę z oczekiwań cesarskiego dworu i samych Japończyków, którzy wymagali od kobiet rodzenia męskich potomków. W sprawę zaczął mieszać się dwór, poszukując dla księcia innej kandydatki, skoro Masako nie potrafiła się zdecydować. Podobno część kobiet zorientowała się, że jest na celowniku i robiła wszystko, by nie wejść do rodziny panującej. Fałszywe tatuaże, przekuwanie uszu, ucieczki za granicę - japońskie kobiety nie marzą o tym, by poślubić księcia, bo jak pisze zagraniczna prasa „to jak życie w złotej klatce”. Czytaj też: Wielka Brytania. Co królowa Elżbieta II robi ze swoimi starymi ubraniami i kapeluszami? Poślubiła księcia, by ratować honor rodziny Zgodnie z zasadami Agencji Dworu Cesarskiego, książę powinien poznać przyszłą żonę z przygotowanego wcześniej dossier, które zawiera kandydatki czystej krwi, dziewice nie posiadające chorób genetycznych, które nie pałają miłością do operacji plastycznych. Na liście znajduje się nawet zakaz przekuwania uszu. I choć Masako nie spełniała wszystkich kryteriów, to mówi się, że książę uparł się, że zostanie jego żoną i wciąż o nią zabiegał. Pałac w końcu zaczął naciskać na ojca Masako. Ta znalazła się w potrzasku i by ratować honor swojej rodziny w końcu zgodziła się poślubić księcia. Zakochany książę przysiągł, że zrobi wszystko, żeby ją ochronić. Choć bardzo się starał, niestety w obliczu presji ze strony Japończyków i cesarskiego dworu zawiódł. View Burdaffi on the source website Masako podpadła Japończykom już podczas przemówienia z okazji zaręczyn, kiedy odważyła się przemawiać dłużej od księcia o zaledwie.. 28 sekund. Dwór japoński od samego początku nie do końca akceptował nową księżniczkę, twierdząc, że za dużo czasu spędziła za granicą i nie jest dość „japońska”. Szybko okazało się, ze w obliczu wielowiekowej tradycji i Agencji Dworu Cesarskiego, słowa księcia niewiele znaczy. Wydano jej zakaz podróżowania z mężem za granicę, powołując się na zaawansowany wiek, a miała wówczas 29 lat. Ich zdaniem wyjazdy nie sprzyjały zajściu w ciążę, a przecież Masako musiała urodzić chłopca! Dopiero trzy lata po ślubie pozwolono jej wziąć udział w konferencji prasowej. „Czasem trudno mi pogodzić własną osobowość z tradycją pałacu”, powiedziała, co wywołało burzę na królewskim dworze i sprawiło, że zaczęto negatywnie się na jej temat wypowiadać. Zaczęto z niecierpliwością oczekiwać na dziecko - narodziny potomka miałyby poprawić wizerunek księżnej. Choć nie wiadomo było po czyjej stronie jest problem winy dopatrywano się w Masako. W końcu nie było mowy, by następca tronu mógł mieć problemy z płodnością. W styczniu 2000 roku księżna poroniła. Kilka miesięcy później los znów się do niej uśmiechnął. Pod koniec 2001 roku na świat przyszła księżniczka Aiko. Dziecko powitano z wielką pompą, ale i ogromnym rozczarowaniem - bowiem na świat przyszła dziewczynka. Od księżnej zaczęto oczekiwać, że jak najszybciej zajdzie w kolejną ciążę. Naczelny szambelan dworu w końcu publicznie zobowiązał parę do poczęcia syna. Masako nie wytrzymała presji. Miała ataki paniki, wybuchała płaczem, ze stresu nic nie jadła, a całe dnie spędzała w łóżku. Pisano, że ma ataki paniki, cierpi na bulimię i ciężkie stany depresyjne. Zaczęto nazywać ją japońską Dianą, ale pisano, że ma o wiele gorzej, bo... „Diana młodo umarła”. Po ślubie Masako rzadko widywała widywano publicznie. „Przez minione 10 lat księżna Masako robiła, co w jej mocy, by przystosować się do panujących na dworze warunków, ale przepłaciła te starania wycieńczeniem organizmu. Złożyło się na to wiele czynników, które uniemożliwiły mojej żonie kontynuowanie kariery zawodowej, ale godziły także w jej osobowość”, powiedział książę Naruhito informując, że na ślub hiszpańskiego następcy tronu pojedzie sam. Na temat stanu zdrowia księżniczki zaczęły pojawiać się pierwsze plotki. Pisano, że zaniedbuje swoje obowiązki, że jest leniwa, że nie radzi sobie w roli księżnej. Sugerowano, że książę powinien znaleźć sobie kochankę, która urodziłaby mu chłopca. W końcu wydano oficjalny komunikat, w którym powiedziano że księżna cierpi na „zaburzenia adaptacyjne wywołane stresem”. Stan księżnej drastycznie się pogarszał. Zniknęła na 11 lat. I samopoczucia nie poprawił nawet fakt, że po 40 latach w rodzinie cesarskiej na świat przyszedł chłopiec. Urodziła go siostra jej męża. Masako od 2013 roku coraz częściej pojawia się u boku męża. Na jej twarzy dostrzega się także uśmiech, ale wielu wciąż zastanawia się czy jest prawdziwy, a może to tylko nieudolna próba ratowania wizerunku. Dziś Masako ma 57 lat, dwa lata temu została Cesarzową Japonii. Przed nią więc kolejne wyzwania i dodatkowa presja, z którą będzie musiała mierzyć się każdego dnia. Poradzi sobie z nowymi obowiązkami, a może wycofa się z życia publicznego? Najbliższe lata będą decydujące. Obecnie pełni obowiązki, ale w mocno ograniczonym stopniu... Zobacz także: Książę i rozwódka. Oto historia trudnej miłości króla Filipa Burbona i Letycji Ortiz Rocasolano
Po jej narodzinach matka przeszła załamanie. Smutny los japońskiej księżniczki
Los księżniczki jest dla niej przekleństwem...
W Azji związkom księżniczek często towarzyszą skandale. Prawo i tradycja japońskie nakazują bowiem, by wychodziły one wyłącznie za mężczyzn będących członkami rodziny cesarskiej. Jeśli jednak ukochany księżniczki jest zwykłym poddanym - relacja z nim oznacza dla niej utratę statusu. W tej kwestii problemy spotkały również księżniczkę Aiko. Jej wybranek albo spełni ogromne wymagania, albo młodziutka kobieta nigdy nie stanie na ślubnym kobiercu. Nie dziwi więc, że nazywa się ją najsmutniejsza księżniczką na świecie... Japońska rodzina królewska - członkowie rodu Ze względu na przestarzałe przepisy, nieprzystające do obecnych czasów, wielu członków rodziny cesarskiej zrezygnowało ze swojego statusu. To ma jednak swoje konsekwencje i zaczyna być niebezpieczne dla ciągłości nieprzerwanej od setek lat dynastii. Cesarz Akihito jest 125 cesarzem w historii Kraju Kwitnącej Wiśni i w 2019 roku abdykował. Obecnym cesarzem jest książę Naruhito. Warto dodać, że tron mogą dziedziczyć jedynie mężczyźni, a tych w rodzinie jest poza cesarzem jedynie czterech: książę Akishino Fumihito (drugi syn Akihito) oraz jego syn książę Hisahito, a także książę Naruhito (pierwszy syn Akihito) i książę Masahito (brat Akihito). Pozostałe 14 osób to kobiety. Członkowie rodziny cesarskiej uprawnieni do dziedziczenia tronu to więc dwaj synowie Akihito, jego brat oraz wnuk. Nic dziwnego, że kobiety w japońskiej rodzinie nie mają łatwo. Japońskie prawo zabrania bowiem kobiecie wstąpienie na tron, a od 1965 roku w cesarskiej rodzinie nie urodził się męski potomek. To dlatego tak głośno jest w ostatnim czasie o księżniczce Aiko. Zobacz też: Księżna Meghan wspomina pracę w teleturnieju. „Zmuszano mnie jedynie do wyglądania" Księżniczka Aiko - kim jest córka cesarza Japonii? Księżniczka Aiko ma dziś dwadzieścia lat. Znana jest także jako księżniczka Toshi i jest jedynym dzieckiem księcia Naruhito i jego małżonki, cesarzowej Masako. Już same jej narodziny nie zostały dobrze przyjęte przez cesarską rodzinę. Choć większość Japończyków nie ma nic przeciwko temu, by koronę założyła Aiko, dwór pozostaje nieugięty. Mówi się, że cesarzowa Masako nie wytrzymała presji i przeszła załamanie nerwowe. Co ciekawe, kilkanaście lat temu zaczęto powoli oswajać się z myślą, że czas najwyższy zmienić prawo. W końcu Naruhito miał tylko jedną córkę, Aiko, a jego brat Akishino dwie córki - księżniczkę Mako i księżniczkę Kako. Podobno córka Naruhito już zaczęła oswajać się z myślą, że w przyszłości zostanie władcą. Nic bardziej mylnego. W 2006 roku Agencja Dworu Cesarskiego ogłosiła, że książę Akishino i księżna Kiko spodziewają się narodzin trzeciego dziecka - i to chłopca. Przyjście na świat księcia Hisahito definitywnie przekreśliło szanse księżniczki na koronę. Na tym jednak jej problemy się nie kończą. Córce obecnego cesarza Japonii nie wypada poślubić zwykłego obywatela. To wiązałoby się z ryzykiem utraty wszelkich tytułów i oczywiście ogromnej fortuny. Niestety znalezienie odpowiedniego kandydata na męża dla japońskiej księżniczki wcale nie jest tak łatwe, jak mogłoby się przypuszczać. Jeśli chce zachować tytuły i pieniądze musi poślubić szlachcica, ale tych w Japonii... nie ma. W ustawie z 1947 roku zniesiono szlachtę w Japonii, a cesarska rodzina została ograniczona do potomków cesarza Taishō. Nic dziwnego, że członkinie japońskiej rodziny królewskiej godzą się ze swoim losem i zamiast tytułów i królewskich przywilejów wybierają miłość. 29-letnia księżniczka Ayako, córka księżnej Hisako oraz księcia Takamodo, kuzyna cesarza Akihito, wzięła ślub w październiku 2018 roku. Jej mężem został 33-letni Kei Moriya, biznesmen pracujący w firmie transportowej NYK Line. W 2014 roku z kolei ślub wzięła siostra księżniczki Ayako, Noriko. Ta, podobnie jak teraz jej siostra, zrzekła się monarszego statusu, poślubiając najstarszego syna naczelnego kapłana świątyni Izumo Taisha w prefekturze Shimane. Od tamtego czasu księżniczka Noriko, a już teraz po prostu Noriko Senge, mieszka wraz z mężem, Kunimaro Senge, na terenie świątyni razem z jego rodziną. Każda z księżniczek otrzymała jednak posag w wysokości ponad miliona funtów, ale to niestety zaledwie ułamek z niemal 300 mln funtów rocznie, do których miały dostęp przed ślubem. Dla japońskich księżniczek życie jak każdy szary obywatel jest czymś zaskakującym - podobno jedna z nich chodziła do galerii handlowych, by zobaczyć jak robi się zakupy. Zobacz także: Wielka Brytania. Królowa małżonka Camilla pojawiła się na imprezie z siostrą. Niesamowite podobieństwo! Jak widać japońskie prawo nie zna litości i nawet córka samego cesarza Aiko nie może liczyć na taryfę ulgową. Nic dziwnego, że nazywana jest najsmutniejszą księżniczką świata...
Musieli zawalczyć o swoją miłość. Oto niezwykła historia księcia Akishino i księżnej Kiko
Są małżeństwem od 32 lat. Szczęśliwi, zakochani, patrzą w jednym kierunku. Książę Akishino, następca japońskiego tronu wraz z małżonką Kiko cieszą się ogromną sympatią poddanych. Jak zaczęła się historia wyjątkowej miłości księcia książęcej pary? Musieli zawalczyć o swój związek. Historia miłości księcia Akishino i księżnej Kiko Książę Akishino-no-miya Fumihito Shinnō zajmuje pierwsze miejsce w kolejce do japońskiego tronu. Jest młodszym bratem cesarza Naruhito, synem cesarza Akihito i cesarzowej Michiko. Akishino przyszedł na świat 30 listopada 1965 roku w Tokio. Zdobywał staranne wykształcenie, by potem rozpocząć studia na wydziale prawa i biologii Uniwersytetu Gakushuin. Następnie wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie kończył taksonomię ryb na Uniwersytecie w Oxfordzie. Należy podkreślić, że uzyskał też stopień doktora ornitologii, prowadził badania terenowe w Indonezji oraz w prowincji Yunnan. Obecnie pełni funkcję przewodniczącego Instytutu Ornitologii Yamashina, honorowego przewodniczącego Japońskiego Stowarzyszenia Tenisa, a także Japońskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych. W listopadzie 2020 r. Fumihito został oficjalnie uznany za następcę japońskiego tronu. Czytaj też: Po jej narodzinach matka przeszła załamanie. Smutny los japońskiej księżniczki Książę Akishino z narzeczoną, przyszłą księżną Kiko, 1989 rok Ślub księcia Akishino i księżnej Kiko, 1990 rok Książę Akishino jest szczęśliwym mężem. U boku Kiko Kawashimy znalazł miłość i wsparcie. Wybranka następcy japońskiego tronu jest córką Tatsuhiko Kawashimy, profesora ekonomii na Uniwersytecie Gakushūin. To nauka połączyła Akishino i studentkę psychologii, przyszłą księżną Kiko. Mijali się na uczelnianych korytarzach, aż w końcu pojawiło się między nimi poważne uczucie. Po raz pierwszy tych dwoje spotkało się w maju 1985 roku. Dwanaście miesięcy później Akishino poprosił ukochaną o rękę. Podobnie jak jego ojciec, wybrał na małżonkę kobietę z ludu, która nie posiada arystokratycznych korzeni. Jednak zakochanym na drodze do szczęścia stanął jeszcze królewski protokół. Okazało się, że książę nie może zaręczyć się przed swoim starszym bratem. Tę kwestię pomogła rozwiązać Rada Dworu Cesarskiego po interwencji matki księcia. Wcześniej Akishino zagroził, że jeśli ktokolwiek ośmieli stanąć się mu na drodze, zrezygnuje z tytułu i pełnionych obowiązków. Dla miłości był gotowy to uczynić. Japońska para książęca, książę Akishino i księżna Kiko, 2008 rok Para pobrała się 29 czerwca 1990 roku w sanktuarium w Pałacu Cesarskim w Tokio. Zanim to nastąpiło, książę otrzymał pozwolenie Rady Ekonomicznej Dworu Cesarskiego na ustanowienie nowej gałęzi rodu cesarskiego. Wkrótce potem na świecie pojawiła się ich pierwsza córka - Mako (1991 r.). Druga pociecha pary – Kako urodziła się trzy lata później. Z kolei 6 września 2006 roku rodzina księcia powiększyła się ponownie. Księżna Kiko została mamą chłopca - Hisahito. I jeśli zasady sukcesji się nie zmienią, to syn pary będzie drugi w kolejce do objęcia japońskiego tronu. Pociecha pary jest pierwszym dzieckiem płci męskiej w rodzinie cesarskiej od 40 lat. Książę Akishino i księżna Kiko godnie reprezentują swoją ojczyznę za granicą odwiedzając poszczególne kraje. Kilka lat temu przybyli z wizytą do Polski. Miało to związek z obchodami 100-lecia nawiązania stosunków dyplomatycznych między Japonią a naszym krajem. Czytaj też: Najsmutniejsza księżna, nazywa się ją japońską Dianą. Poznajcie cesarzową Japonii! Japońska para książęca z dziećmi, 2007 rok Japońska para książęca, Fumihito i Kiko z wizytą w Polsce, 2019
Międzynarodowy Dzień Sushi. Sprawdź, czego nie wiesz o tym daniu!
Ten japoński przysmak pokochały miliony ludzi!
18 czerwca przypada Międzynarodowy dzień sushi. Ten pochodzący z Japonii przysmak ma wielu zwolenników. Polacy pokochali sushi za smak, celebrację jedzenia oraz fakt, że bazując na rybie i warzywach ma wiele wartości odżywczych. Choć potrawa ta nie należy do najtańszych, na pewno jest warta grzechu! Zobaczcie zestawienie najciekawszych faktów właśnie o… sushi. CZYTAJ TEŻ: Sezon na szparagi rozpoczęty! Oto najlepsze przepisy ze szparagami! Co oznacza słowo sushi i jak je jeść? Jeśli myślisz, że to inna nazwa na surową rybę to jesteś w błędzie! Jak się okazuje słowo sushi, to nic innego, jak kwaśny ryż (namoczony w occie z cukrem). Jeśli natomiast jesz sushi pałeczkami, to robisz to źle! Tą potrawę powinno się jeść palcami. Nigiri natomiast czyli inaczej plaster surowej ryby położony na ugotowanym ryżu należy spożywać do góry nogami, co znacznie ułatwia jedzenie. Co więcej, poprawna sztuka jedzenia tej potrawy nakazuje jeść cały kawałek naraz. Prawdziwym zaskoczeniem nawet dla fanów potrawy jest fakt, że wasabi podawane zazwyczaj do sushi nie jest prawdziwym wasabi. Ta zielona, ostra przyprawa zrobiona jest z…chrzanu i zielonego barwnika! Uważaj też jak jesz wasabi. Nie należy mieszać go z sosem sojowym, gdyż może to obrazić kucharza. Czy sushi to surowa ryba? Surowa ryba, która jest w sushi tak naprawdę jest poddana obróbce termicznej. Ma to na celu pozbycie się ewentualnych pasożytów. Przed przyrządzeniem należy ją zamrozić na co najmniej dwadzieścia cztery godziny! Nie jest to nowością, że sos sojowy jest nieodłącznym elementem tego japońskiego dania. Jednak, jak się okazuje nie powinno się namaczać w nim ryżu, a jedynie rybę! Dzięki temu kawałek będzie nie tylko smaczniejszy, ale także łatwiej go zjeść.
Cesarzowe Japonii - jakie tajemnice kryje ich życie?
Jakimi prawami rządzi się życie na japońskim dworze?
Japońska monarchia uważana jest za najstarszą, wciąż panującą, dynastię świata. Cesarstwo Japonii powstało w 660 r. p.n.e. Wszyscy kolejni cesarze uznawani są za potomków pierwszego cesarza Jimmu. Obecny cesarz Naruhito jest więc 126. przedstawicielem dynastii na tronie. Na Chryzantemowym Tronie, bo tak nazywa się japońską monarchię, zasiadł 1 maja 2019 roku. Nie o nim jednak będzie ta opowieść. My przyglądamy się żonom cesarzy Japonii. Jak żyją? Jaką rolę odgrywają? Cesarzowa Masako - żona Naruhito, matka obecnego cesarza - Michiko i ich poprzedniczki pełnią niezwykłą rolę, jednak ich postrzeganie przez społeczeństwo jest zupełnie inne niż w europejskich monarchiach. Mimo że powojenna konstytucja wprowadziła w Japonii równouprawnienie płci, od cesarskich kobiet nadal oczekuje się wcielania w życie konserwatywnych wartości, a każde odstępstwo od tradycji - na przykład noszenie trendowych ubrań lub chodzenie do sklepów - może potencjalnie wywołać krytykę. Od cesarzowych oczekuje się również utrzymania patrylinearnej sukcesji do Chryzantemowego Tronu. Kobiety nie mogą same dziedziczyć tronu, dlatego męski potomek jest tak istotny. ZOBACZ TEŻ: Sakura, czyli japoński fenomen kwitnącej Wiśni! Masako, żona cesarza Japonii Naruhito Masako Owada urodziła się w 1963 roku jako córka japońskiego dyplomaty. Przyszła cesarzowa otrzymała doskonałą edukację - skończyła m.in. Uniwersytet Harvarda i przez lata pracowała w ministerstwie spraw zagranicznych Japonii. Ówczesnego księcia Naruhito poznała w 1986 roku. Choć para była w sobie zakochana, Masako dwukrotnie odmówiła pierścionka zaręczynowego - dobrze wiedziała, że bycie przyszłą cesarzową to obowiązek i odpowiedzialność na całe życie. W końcu w 1993 roku Masako i Naruhito wzięli ślub. Nie mają męskiego potomka, natomiast w 2001 roku urodziła im się córka - księżniczka Aiko. Po ślubie Masako miała wiele trudności z przystosowaniem się do pozycji przyszłej cesarzowej Japonii. W grudniu 2003 roku zachorowała i spędziła kilka tygodni w szpitalu. W lipcu 2004 roku pałac ogłosił oficjalną diagnozę „zaburzeń adaptacyjnych spowodowanych stresem”, stwierdzając, że Masako cierpi na chorobę psychiczną. Powstrzymała się od wykonywania prawie wszystkich oficjalnych obowiązków. Według niektórych głosów powodem załamania psychicznego mógł być fakt, że Masako i Naruhito nie mają syna. Kiedy cesarz objął tron Masako coraz częściej zaczęła pojawiać się na oficjalnych wyjściach. Obecnie Masako towarzyszy mężowi w ważnych wydarzeniach. Na uwagę zasługuje jej styl ubierania. Oczywiście nie mówimy tu o ceremonialnych strojach… Masako podczas intronizacji cesarza Naruhito Cesarzowa zobowiązana jest do noszenia bardzo zachowawczych strojów. Może właśnie dlatego wiele jej stylizacji prezentuje się jakby pochodziło z innej epoki - spódnicy za kolano, bezkształtne żakiety, grzeczne czółenka to najczęstsze wybory. CZYTAJ TEŻ: Sekrety pielęgnacji japońskiej księżniczki Aiko Michiko, żona cesarza Japonii Naruhito Emerytowana cesarzowa Michiko jest żoną cesarza Akihito, który abdykował w 2019 roku. Była pierwszą cesarzową w historii Japonii, niepochodząca z arystokracji. Jest córką zamożnego przedsiębiorcy, urodziła się w 1933 roku. W 1957 poznała ówczesnego księcia Akihito na kortach tenisowych w Japonii, w 1958 doszło do zaręczyn, a 10 kwietnia 1959 roku odbyła się ceremonia ślubna. Z Akihito mają trójkę dzieci: cesarza Naruhito, księcia Akishino i Sayako. Michiko jest współautorką kilku tomów poezji oraz książki dla dzieci. W 2019 roku u cesarzowej został zdiagnozowany rak piersi. Michiko przeszła udaną operację. Michiko i Akihito zrewolucjonizowali sposób postrzegania japońskiej monarchii. Sprawili, że stała się bardziej przystępna i przystosowana do współczesnych czasów. Do czasu narodzin księcia Naruhito 23 lutego 1960 roku codzienna opieka nad królewskimi dziećmi należała do obowiązków niań. Zrywając z tradycją, Michiko postanowiła sama wychowywać swojego syna, a następnie jego rodzeństwo, księcia Akishino i księżniczkę Sayoko, i nawet karmiła ich piersią. Kiedy wyjeżdżała, zostawiała zeszyt z instrukcjami dla niań, jak opiekować się Naruhito. Lista, która zawierała takie rzeczy, jak przytulanie go przynajmniej raz dziennie i nie pozwalanie mu na bawienie się więcej niż jedną zabawką naraz, została przekształcona w bestsellerową książkę zatytułowaną „Naru-Chan Kempo”. Żony cesarzy Japonii - Nagako, Teimei, Haruko Cesarzowa Japonii Nagako urodziła się w 1903 roku, a zmarła w 2000. Była żoną cesarza Hirohito. Nagako zaręczyła się ze swoim dalekim kuzynem księciem Hirohito, późniejszym cesarzem w bardzo młodym wieku, a związek był zaaranżowany przez rodziców młodych. Jednak Hirohito miał wpływ na wybór żony - spośród zaprezentowanych mu arystokratek wybrał właśnie Nagako. Ślub wzięli w 1924 roku. Cesarz zrezygnował z posiadania konkubin, co było przełomowe dla japońskiej monarchii. Para miała siedmioro dzieci - w tym przyszłego cesarza Akihito. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Najsmutniejsza księżna, nazywa się ją japońską Dianą. Poznajcie cesarzową Japonii Cesarzowa Teimei (1884-1951), żona cesarza Taisho. Pochodziła z arystokratycznej rodziny i urodziła się w Tokio w 1884 roku. Za przyszłego cesarza wyszła w wieku 15 lat. Kiedy w 1901 roku urodziła syna, księcia Hirohito, była pierwszą oficjalną żoną cesarza, która urodziła następcę tronu od 1750 roku! Cesarzowa Haruko, żona cesarza Meiji. Urodziła się w 1849 roku. Zmarła w 1914 roku. Była pierwszą żoną cesarza, która otrzymała tytuł cesarzowej.
Sekrety pielęgnacji japońskiej księżniczki Aiko
Jak wygląda rutyna pielęgnacyjna córki cesarza Naruhito i cesarzowej Masako?
Dwudziestoletnia japońska księżniczka Aiko nazywana jest najsmutniejszą księżniczką świata, a to z racji na to, że nigdy się nie uśmiecha. Aiko słynie jednak z niezwykłej promiennej, czystej i jasnej skóry. Zawdzięcza ją nie tylko cesarskim genom, ale także wieloetapowej pielęgnacji, z której słyną wszystkie Japonki. Podejście do dbania o skórę w Kraju Kwitnącej Wiśni znacznie różni się od europejskiego. Zatem warto poznać jego sekrety i wprowadzić do swojej pielęgnacji, aby cieszyć się zdrową i piękną skórą jak księżniczka Aiko. ZOBACZ: Najsmutniejsza księżna, nazywa się ją japońską Dianą. Poznajcie cesarzową Japonii! Japońska pielęgnacja: harmonia i wieloetapowość pielęgnacji Japoński rytuał piękna zakłada dbanie o wszystkie potrzeby skóry, przez co każdy etap jest bardzo ważny i nie należy go pomijać. Duży nacisk jest kładziony na oczyszczanie, w tym także na walkę z zanieczyszczeniami zewnętrznymi takimi jak smog, spaliny samochodowe lub dym papierosowy. W tym celu do demakijażu zaleca się używanie olejku oraz żelu do mycia, który dokładnie oczyści twarz i przygotuje ją na kolejne etapy. Kolejnym ważnym elementem jest nawilżenie skóry i dogłębne odżywienie za pomocą kremów zawierających naturalne składniki. Dzięki zachowaniu harmonii między wszystkimi etapami cera uzyskuje równowagę, naturalne piękno i witalność. WIĘCEJ NA TEMAT: Co zrobić, by mieć skórę piękną jak Japonki Księżniczka Aiko: regularność i rytualność W japońskiej pielęgnacji podstawą jest siła nawyku. Dla Japonek pielęgnacja jest codziennym rytuałem, którego uczą się już jako małe dziewczynki. Cesarzowa Masako dołożyła zatem wszelkich starań, aby nauczyć Aiko jak perfekcyjnie dbać o swoją skórę. Młoda arystokratka wykorzystuje tę wiedzę w codziennej pielęgnacji. Jej poranna rutyna zaczyna się od oczyszczania za pomocą żelu, tonizacji oraz nałożenia serum i kremu odżywiającego lub nawilżającego, który jest bogaty w antyoksydanty. Na koniec Aiko, jak każda Japonka, wykonuje lekki makijaż. Wieczorną pielęgnację Aiko rozpoczyna demakijaż za pomocą olejku. (Co kilka dni księżniczka wykonuje także peeling usuwający martwy naskórek oraz poprawiający ukrwienie skóry.) Jej następnym krokiem jest przemycie twarzy tonikiem w celu przywrócenia naturalnego pH skóry po oczyszczeniu oraz nałożenie maseczki w płachcie. Ostatnim etapem wieczornej pielęgnacji jest nałożenie bogatego kremu o kompleksowym działaniu. Wszystkie te zabiegi mogą wydawać się zbędne i czasochłonne, ale zdecydowanie warto je wykonywać, ponieważ skóra odpłaci się blaskiem i pięknym wyglądem, tak jak w przypadku Aiko. CZYTAJ: Japońska rodzina królewska skrywa wiele tajemnic... Kto jest kim? Jakie produkty wybiera księżniczka Aiko? Japońskie formuły kosmetyczne są botaniczne i bardzo często wegańskie. Dzięki neutralności roślinnych składników produkty pielęgnacyjne są łagodniejsze dla skóry i łatwo przez nią przyswajane. Azjatycka branża kosmetyczna czerpie w dużej mierze ze składników lokalnych i sprawdzanych przez pokolenia. Dla Japonek bardzo ważna jest skuteczność produktów, kochają tradycyjne receptury, popularnych marek, które wprowadzają innowacyjne i nowoczesne rozwiązania w swoich kosmetykach. Księżniczka Aiko w produktach, których używa poszukuje przede wszystkim następujących składników: algi wakame - są bogatym źródłem wapnia, minerałów i oligosacharydów, które pobudzają odbudowę skóry, wzmacniają tkanki i zwiększają sprężystość skóry; wąkrotka azjatycka - wyciąg z niej pobudza syntezę kolagenu, którego zanik z wiekiem jest odpowiedzialny za powstawanie zmarszczek i utratę elastyczności skóry, ekstrakt odbudowuje cerę i zapewnia optymalny poziom jej nawilżenia; shiso - roślina, która zawiera bogactwo naturalnych przeciwutleniaczy, czyli substancji walczących z wolnymi rodnikami przyspieszającymi starzenie komórek cery; ekstrakt z shiso zapewnia szybszą regenerację skóry, działa przeciwzapalnie, łagodzi podrażnienia i zaczerwienienia; kamelia japońska - kluczowa w dogłębnym nawilżeniu skóry, wspiera i ubogaca naturalny płaszcz hydrolipidowy, dzięki czemu cera staje się odżywiona i bardziej wygładzona, poprawia się także jej struktura i naturalna ochrona przed przesuszeniem i czynnikami zewnętrznymi. CZYTAJ TEŻ: Po jej narodzinach matka przeszła załamanie. Smutny los japońskiej księżniczki Japońska pielęgnacja, którą stosuje między innymi księżniczka Aiko jest niezwykle skuteczna, łączy ze sobą działanie wielu dobroczynnych substancji, tak by zachować pielęgnacyjną równowagę. Co istotne, azjatyckie kosmetyki zawierają kombinację wielu składników, których działanie jest kompleksowe – ochronne, odżywcze i nawilżające. Pielęgnacja w japońskim stylu u podstawy ma także rozpieszczanie użytkowniczki, dlatego też warto zainspirować się księżniczką Aiko i wprowadzić wieloetapowy rytuał, dzięki czemu każda z nas poczuje się jak japońska cesarzowa. Tekst: Aleksandra Trendak
Sakura, czyli japoński fenomen kwitnącej Wiśni!
Dowiedz się więcej o święcie Hanami i japońskich tradycjach
Przełom marca i kwietnia jest najpiękniejszym czasem w Japonii. To właśnie wtedy zakwita narodowy symbol tego kraju - wiśnia (sakura), a Japonia nazywana jest przecież Krajem Kwitnącej Wiśni! W tym okresie odbywa się także tradycyjne japońskie święto Hanami, podczas którego Japończycy hucznie ucztują, podziwiając jednocześnie piękno kwitnących kwiatów wiśni. Niezwykłe przywiązanie do tej tradycji obrazuje fakt, że powstało nawet przysłowie związane z Hanami „lepsze dango od kwiatów” (odnosi się akurat do osób, które wolą pić sake i lokalne piwo niż podziwiać kwitnące wiśniowe drzewa). Jako że okres kwitnienia wiśni w Japonii zbliża się wielkimi krokami, przedstawiamy Wam kilka faktów o Sakurze - mamy nadzieję, że przybliżą Wam nieco kulturę Japonii. ZOBACZ TEŻ: Kiedyś był obiektem krytyki, dziś jest podziwiany... oto zamek Neuschwanstein! Kwiat wiśni od stuleci stanowi symbol Japonii, z którym utożsamiają się jej mieszkańcy. Drzewa wiśniowe sadzone są dosłownie wszędzie, a w parkach znajdziecie nawet kilka tysięcy wiśni. Nic więc dziwnego, że czas w którym drzewa te zakwitają jest najpiękniejszym okresem w Japonii. Ulotna natura życia Motyw Sakury znajdziecie na wielu elementach takich jak zastawa stołowa, artykuły do pisania, kimona czy pościele. Jest on również wszechobecny w sztuce - powstało na ten temat wiele pieśni ludowych oraz poezji. Symbol kwitnącej wiśni stanowi również metaforę ulotnej natury życia, które podobnie jak kwiat Wiśni jest krótkotrwałe, ale zarazem piękne. Motyw ten pozostaje nadal aktualny na przykład w mandze i anime. Odmiany drzew wiśniowych Istnieje wiele odmian wiśni. Do najpopularniejszych należą takie jak: yama – zakura (posiada bladoróżowe, cienkie płatki), shidare - zakura (inaczej płacząca wiśnia) czy yae – zakura (charakteryzuje się dużymi, różowymi płatkami). Japończycy pokochali najbardziej Somei Yoshino - jest to drzewo o drobnych, białych kwiatach, które bardzo szybko opadają, jeszcze zanim rozwiną się liście, dlatego Wiśnia wydaje się całkowicie biała. Odmiana ta jest powszechnie kojarzona z kwitnącą wiśnią. Święto Hanami Święto Hanami jest jednym z najważniejszych wydarzeń Japończyków, które (podobnie jak Sakura) odbywa się w duchu piękna, zadowolenia z życia, ale z pełną świadomością jego ulotności. Świętowanie polega na urządzaniu wielkich pikników wraz z rodziną i przyjaciółmi podczas których można zjeść typowo japońskie dania oraz przysmaki. Oczywiście główną atrakcją pikniku jest podziwianie przepięknych kwiatów kwitnącej wiśni. CZYTAJ TEŻ: Odkrywając miasto widmo: co trzeba wiedzieć o Czarnobylu? Jeśli marzycie o przeżyciu japońskiego święta, szczególnie polecamy Wam Yozakurę, czyli oglądanie kwiatów wiśni nocą. Wrażenia niezapomniane!
Co zrobić, by mieć skórę piękną jak Japonki
Rozświetlona, idealnie gładka skóra Japonek to nie tylko zasługa rytuałów pielęgnacyjnych, ale także stylu życia – które zdrowe nawyki warto do nich przejąć? Czego lepiej unikać, by skóra była zdrowa? Gdy patrzysz na twarze Azjatek, a zwłaszcza Japonek, ciężko ci określić ich prawdziwy wiek. Czy kobieta, którą widzisz, ma raczej dwadzieścia lat, czy może trzydzieści? Zbliża się do czterdziestki? Niemożliwe… Gładka, rozświetlona skóra bez przebarwień, niedoskonałości i o wyrównanym kolorycie, wygląda tak, jakby ją ktoś potraktował udoskonalającym filtrem. A jednak znakomita większość Japonek tak wygląda naprawdę. W czym tkwi ich sekret? Menu dla zdrowej skóry Myślisz, że to geny? Oczywiście, odgrywają niebagatelną rolę. Oznaki starzenia u Azjatek pojawiają się później niż u Europejek i Amerykanek. Ale, jak się domyślasz, to nie wszystko. W utrzymaniu pięknej cery jeszcze ważniejszy dla Japonek jest ich styl życia. W codziennej diecie mają mnóstwo dobrej jakości ryb i owoców morza zawierających cenne kwasy Omega 3 i 6, m.in. kwas linolowy, które poprawiają kondycję skóry. Japonki piją mało alkoholu, nie jedzą zbyt dużo przetworzonej żywności, z reguły nie miewają też wahnięć wagi. To wszystko procentuje i jest widoczne na ich pięknej cerze. No i najważniejsze – poświęcają swojej twarzy sporo czasu. Słynna pielęgnacja w 10 krokach przynosi wspaniałe efekty. Większość z nas z góry zakłada, że nie ma możliwości, by sobie na to pozwolić – i jeśli chodzi o czas, i o finanse. Jednak, gdy przyjrzymy się bliżej japońskiemu rytuałowi piękna, okazuje się, że nie taki diabeł straszny... 10 kroków japońskiego piękna Warto wrócić do podstaw i przypomnieć, jak powinna przebiegać pielęgnacja zgodna z japońskim rytuałem piękna: 1. Oczyszczanie za pomocą olejku. 2. Oczyszczanie z użyciem wody – żelem myjącym, pianką. 3. Nałożenie peelingu enzymatycznego raz w tygodniu. 4. Tonizacja skóry tonikiem, który przywraca jej właściwe pH. 5. Nałożenie esencji nawilżającej lub odmładzającej – w zależności od wieku skóry. 6. Wklepanie serum odżywczego lub nawilżającego. 7. Nałożenie maseczki raz w tygodniu. 8. Wmasowanie kremu pod oczy. 9. Nałożenie kremu nawilżającego. 10. Zastosowanie rano produktu z wysokim filtrem przeciwsłonecznym. Zauważ, że dwa z dziesięciu kroków, czyli peeling enzymatyczny i maseczkę, nakłada się raz w tygodniu. Zostaje osiem, spośród których najwięcej emocji budzą dwa – oczyszczanie twarzy za pomocą olejku i nakładanie esencji. Olejki do twarzy, zarówno te do oczyszczania, jak i te zastępujące serum czy krem, kilka lat temu były wśród Polek prawdziwym hitem. Jednak ich popularność przygasła, gdy okazało się, że wiele kobiet zaczęło z ich powodu mieć problemy z cerą. Pojawiły się głosy dermatologów, że winę za ten stan rzeczy ponoszą właśnie olejki, które nie pasują do skóry Polek. Stosowane codziennie zapychały pory i powodowały pojawianie się niedoskonałości. Osoby z suchą i dojrzałą cerą z pewnością mogą je stosować regularnie, jednak właścicielki cery tłustej, mieszanej raczej powinny zrezygnować z tego kosmetyku w pielęgnacji. Zupełnie inaczej została w Europie przyjęta esencja, a raczej... nie przyjęta. Europejki, w tym również Polki, nie poczuły, że jej potrzebują, a szkoda, bo to kolejna porcja nawilżenia dla skóry. Japoński rytuał piękna bez olejku i esencji nie będzie pełny, ale i tak przyniesie efekty. Porządnie oczyszczona twarz, stonizowana i wypielęgnowana za pomocą dobranych do rodzaju cery serum i kremów zawsze będzie wyglądać dobrze. Z daleka od słońca Japońscy turyści kochają zwiedzać świat i zawsze, gdy się na nich natkniesz w środku lata, z pewnością zauważysz, że mają kapelusze, parasolki, ubrania z długim rękawem, a nawet rękawiczki, mnóstwo rzeczy, które chronią ich twarze i resztę ciała przed słońcem. Oczywiście to także jest związane z japońskim stylem życia i ideałem piękna panującym w całej Azji, gdzie najbardziej pożądana jest jasna skóra. Japonki się nie opalają, więc nie mają przebarwień, a to właśnie brązowe plamki, bardziej niż zmarszczki, dodają twarzy lat. Nie muszą się też martwić o fotostarzenie, które tak wiele złego czyni skórze kochających słoneczne kąpiele Europejek i Amerykanek. Masaż ma moc Wiele Japonek oprócz rytuałów pielęgnacyjnych wykonuje również masaże twarzy. Już w czasie nakładania kosmetyków wykonują gesty, które zawierają elementy ujędrniającego masażu. W trakcie oczyszczania twarzy olejkiem czy później pianką, wykonują szybkie koliste ruchy, które pobudzają mikrokrążenie. Gdy aplikują serum lub krem, wklepują je ruchami od środka do zewnątrz twarzy, co także działa na mięśnie rozluźniająco. Z kolei wokół oczu wykonują koliste ruchy opuszkami palców, które napinają skórę i mają działanie drenujące. Masowanie skóry w czasie aplikacji kosmetyków to coś, co zdecydowanie warto przejąć od Japonek. Gdy wejdzie ci w nawyk, szybko się przekonasz, jak dobre efekty przynosi. Twarz będzie wyglądać na wypoczętą, a cienie i worki pod oczami wyraźnie się zmniejszą. Szkodliwy dym papierosa Do pielęgnacji urody Japonki podchodzą holistycznie. Wiedzą, że nie tylko kosmetyki wpływają na wygląd cery, równie ważne jest to, by nie zatruwać organizmu, bo to od razu odbija się niedoskonałościami na skórze. Unikają więc wysoko przetworzonego jedzenia, a także papierosowego dymu, który u nałogowych palaczy powoduje w całym organizmie, więc także na skórze, prawdziwe spustoszenie. Zawarte w nim toksyczne substancje (w tym substancje smoliste) uwalniają wolne rodniki, które niszczą kolagen, włókna elastyny, przez co skóra szybciej traci jędrność. Palenie papierosów powoduje także przesuszenie i niedotlenienie cery, a efekt tego łatwo przewidzieć – szary koloryt skóry i zmarszczki. Szkodliwe dla zdrowia i urody skutki papierosowego dymu są w Japonii powszechnie znane, a liczba ludzi palących papierosy na przestrzeni ostatnich lat znacząco spadła. Możliwe, że ma to związek z zamiłowaniem japońskiego narodu do technologii. Dlaczego? Osoby, które nie są w stanie rozstać się z nałogiem, zamiast papierosów coraz częściej wybierają tam alternatywne metody dostarczania nikotyny, takie jak podgrzewacze tytoniu. Być może motywację ku temu mogło zapewnić im samo japońskie ministerstwo zdrowia. Bowiem w zleconym przez nie badaniu wykazano, że u palaczy, którzy zrezygnowaliby z papierosów na rzecz podgrzewacza tytoniu IQOS, ryzyko zachorowania na raka spadłoby nawet 10-krotnie. A w przypadku osób postronnych narażonych na aerozol z podgrzewacza tytoniu zamiast na papierosowy dym – ryzyko to byłoby nawet o 3 tysiące razy niższe. Ale choć produkty alternatywne dla papierosów nie wydzielają dymu oraz substancji smolistych i wytwarzają też zdecydowanie mniej wolnych rodników, to nadal trzeba pamiętać, że najlepszym wyjściem dla poprawy kondycji organizmu i dla urody jest całkowite zrezygnowanie z nałogu. A Japonki, co widać na ich pięknej skórze, mocno wzięły to sobie do serca.
Japońska rodzina królewska skrywa wiele tajemnic... Kto jest kim?
Abdykacja i narodziny jednej z księżniczek wywołały niemały skandal
Choć dzieli nas odległość 8500 kilometrów i różni system władzy, Polska i Japonia dbają o dobre relacje między sobą. Nasi przyjaciele z azjatyckiego kraju o zachwycającej gospodarce bardzo cenią swoją rodzinę cesarską. Kto jest w niej kim? Japońska rodzina królewska - obecny cesarz i jego bliscy Kraj kwitnącej wiśni doczekał się już 126 władców, ale to dopiero w ostatnich latach wydarzyło się coś, o czym mówił cały świat – abdykacja jednego z cesarzy. 61-letni Naruhito, czyli obecny cesarz, oficjalnie rozpoczął panowanie 1 maja 2019 roku, gdy jego ojciec nie chciał już władać krajem. 85-letni cesarz Akihito, odszedł ze stanowiska po ponad 30 latach panowania. Swoją decyzję zapowiedział trzy lata wcześniej. Wyznał, że z powodu wieku trudno będzie mu pełnić dalsze obowiązki. Kilka miesięcy później przyjęto ustawę, która umożliwiła spełnienie woli monarchy. Była to pierwsza abdykacja w Japonii od dwustu lat. W ceremonii intronizacji nowego cesarza Japonii Naruhito dwa lata temu wzięło udział około 180 głów państw w tym Andrzej Duda z małżonką. Jego cesarska mość – jak mówi się w Japonii na tamtejszego władcę – jest magistrem historii a prywatnie szczęśliwym mężem i ojcem. Zobacz: Japoński cesarz Akihito podziękował poddanym i oddał władzę po trzydziestu latach... Obecny Cesarz Japonii - Naruhito Cesarzowa Masako, żona Naruhito, mama księżniczki Aiko Od 28 lat żoną cesarza Naruhito jest Masako Owada – dyplomatka. Para doczekała się jednej córki Aiko. Czas ciąży był dla cesarzowej trudny. Mówiono nawet o tym, że czekając na potomka, Masako dopadło załamanie nerwowe. Dlaczego? Przez płeć dziecka. Dwudziestoletnia dziś Aiko jest lubiana przez japońskie społeczeństwo, ale zapowiedź jej narodzin była sporym rozczarowaniem. Oczekiwano bowiem, że rodzinę cesarską powiększy mężczyzna. Przez narodziny dziewczynki chciano wprowadzić w prawie ważną zmianę mówiącą o tym, że w kolejce do tronu będzie mogła znajdować się kobieta. Dziś Aiko, czyli księżniczka Toshi, nie musi martwi się tą kwestią, bo porzucono ją w chwili narodzin jej kuzyna. To on – 15-letni Hisahiko - jest teraz zaraz po swoim ojcu Akishino drugi w kolejce do tronu. Zobacz: Najsmutniejsza księżniczka świata. Córka japońskiego cesarza nie ma łatwego życia... Aiko, księżniczka Toshi 125. cesarz Japonii Akihiko, który panował od 1989 do 2019 roku, doczekał się wraz z żoną Michiko trójki dzieci – córki Sayako (w 2005 roku wyszła za urzędnika miejskiego i straciła wszystkie tytuły), syna Naruhito i syna Akishino. Ten ostatni wyszedł w 1990 roku za Kiko Kawashimę, córkę profesora ekonomii na Uniwersytecie Gakushūin. Jako następca tronu zna wszystkie obowiązki, które kiedyś przypadną mu w udziale. Na razie jednak spełnia się jako ornitolog i zoolog na wysokich stanowiskach w państwie. Prywatnie jest ojcem syna Hisahito, który jest w kolejce do tronu oraz córek Kako i Mako. Mako Komuro wyszła jednak na jesieni 2021 roku za absolwenta International Christian University, co sprawiło, że straciła wszystkie tytuły cesarskie. Dziś ona i jej mąż wiodą życie w Ameryce. CZYTAJ TEŻ: Japońska księżniczka Mako już po ślubie. W końcu uzyskała wolność i spokój ducha. To była nietypowa ceremonia... Cesarz Akihiko, panował przez 20 lat do 1989 roku Cesarzowa Michiko, żona seniora rodu, który abdykował Książę Akishino - następca tronu z księżną Kiko Mako Komuro, córka księcia Akishino, która opuściła rodzinę cesarską, zamieszkała w USA i utraciła swój tytuł Księżniczka Kako - druga córka księcia Akishino, absolwentka psychologii
Ogrom zniszczeń, tysiące zmarłych. Mija 75. rocznica ataku na Hiroszimę i Nagasaki
W lipcu 1945 roku władze USA oczekiwały bezwarunkowej kapitulacji Japonii, ale cesarstwo nie zgodziło się na postawione warunki. W odpowiedzi Stany Zjednoczone dokonały ataków, 6 sierpnia w Hiroszimie, oraz 9 sierpnia w Nagasaki. To pierwsze – i jedyne w historii – przypadki użycia broni atomowej podczas wojny. Atak atomowy na Hiroszimę 6 sierpnia 1945 roku o 8:15 została zrzucona pierwsza bomba. „Little Boy” wybuchł o 8:16 (czasu Hiroszima), 43 sekundy po zrzuceniu, 580 metrów nad dziedzińcem szpitala Shima. Wybuch miał siłę około 16 kiloton TNT. Nad centrum miasta zaczął formować się gigantyczny słup dymu, przybierający kształt grzyba. Szacuje się, że podczas ataku zginęło około 90 tysięcy mieszkańców, co stanowi 30% populacji miasta. Z 76 tysięcy budynków, 70 tysięcy zostało zburzonych lub uszkodzonych, w tym 48 tysięcy zrównano z ziemią. Atak atomowy na Hiroszimę nie doprowadził do kapitulacji Japonii. Atak atomowy na Nagasaki 9 sierpnia bomba plutonowa „Fat Man” spadła na Nagasaki. Pierwotnie celem miało być miasto Kokura, jednak gęsta mgła i aktywna obrona przeciwlotnicza wpłynęła na zmianę celu ataku. „Fat Man” wybuchł o 11:02 (czasu Nagasaki) z siłą ocenianą na 22 kiloton TNT. Ze względu na osobliwości terenu, na który zrzucono bombę, ten atak spowodował mniejsze szkody niż w Hiroszimie. Eksplozja zabiła ponad 40 tysięcy osób. Według ekspertów, w ciągu kolejnych kilku lat na chorobę popromienną zmarło jeszcze 60 tysięcy osób. Dziesiątego sierpnia 1945 roku cesarz Hirohito rozkazał przyjąć propozycję Amerykanów. Drugiego września na pokładzie pancernika USS „Missouri” Japonia podpisała akt „bezwarunkowej kapitulacji”. Źródło: Wikipedia
Chwalone za zwalczenie koronawirusa Hokkaido zmaga się z drugą falą zakażeń
Hokkaido może być potwierdzeniem, że najgorsze dopiero przed nami. Japońska wyspa po zwalczeniu koronawirusa właśnie ogłosiła drugą falę zachorowań, a władze ponownie zablokowały teren. Gdy wydawało się, że wszystko zmierza ku dobremu, choroba uderzyła w mieszkańców ze zdwojoną siłą. Co poszło nie tak? Koronawirus na Hokkaido COVID-19 po raz pierwszy pojawił się w grudniu w chińskim mieście Wuhan, lecz szybko się rozprzestrzenił. Już 28 lutego druga co do wielkości wyspa Japonii, jako pierwszy region w kraju, ogłosiła stan wyjątkowy z powodu koronawirusa. Na Hokkaido, gdzie mieszka 5 mln ludzi, zanotowano wówczas 77 przypadków zakażenia. Był to najbardziej zainfekowany teren w państwie, bowiem nawet w Tokio w tym czasie było jedynie 39 zarażonych. Wydawało się, że wyspa szybko uporała się z zarazą. Władze odwołały imprezy maskowe, zamknęły szkoły, a także nakłaniały obywateli do pozostania w domach. Prędko zadziałały też służby epidemiczne, identyfikując osoby zakażone, poddając je izolacji oraz śledząc ich kontakty. Dzięki takim działaniom już w połowie marca liczba zarażań spadła do maksymalnie dwóch dziennie. Światowe media podawały Hokkaido za przykład walki z koronawirusem, a obywatele byli przekonani, że udało się pokonać chorobę. Mylili się. Stan wyjątkowy trwał do 19 marca. Od tej daty gubernator Naomichi Suzuki odwołał stan epidemii i pozwolił otworzyć szkoły. Po 26 dniach konieczne stało się jednak ponowne zamknięcie wyspy. Teraz wyjawił: „Stajemy przed drugą falą epidemii koronawirusa”. Dlaczego? Znów zaczęła rosnąć liczba zakażeń. W ciągu tygodnia doszło niespodziewanie do 135 nowych zachorowań na COVID-19. Wszystkie, jak podaje BBC, były zakażeniami lokalnymi, nikt nie zaraził się przez kontakt z osobą z zagranicy. Z tego powodu 12 kwietnia po raz kolejny ogłoszono stan wyjątkowy i znów zamknięto szkoły. Wydano zalecenia, by niepotrzebnie nie wychodzić z domu, powstrzymać się od większych zgromadzeń oraz od wieczornych wyjść do barów i restauracji. Zaapelowano również, by nie przemieszczać się między miastami. Taki stan na wyspie ma trwać do 6 maja. Skąd jednak nawrót choroby? Okazało się, że władze Hokkaido po zatrzymaniu fali zakażeń zmniejszyły liczbę przeprowadzanych testów. Przez to nie spostrzegły w porę momentu, w którym koronawirus znowu zaatakował. Teraz, jak mówi prof. Kenji Shibuya z King's College London: „Najważniejszą lekcją, jaką można wyciągnąć z doświadczeń Hokkaido jest to, że nawet jeżeli udaje się początkowo powstrzymać epidemię, trudno jest utrzymać ten sukces na dłużej. Ważne, by zwiększyć liczbę wykonywanych testów, trudno jest bowiem śledzić transmisje w społeczności czy w szpitalach”. Czy to samo czeka także Europę? Nie wiadomo. Pewne jest jednak, że musimy zachować wszelkie środki ostrożności, by postarać się tego uniknąć.
Stan wyjątkowy w Japonii. Niepokojący wzrost nowych przypadków zakażenia koronawirusem
Liczba przypadków choroby Covid-19 w Japonii przekroczyła 8 tysięcy – zmarło 146 osób, stan 152 ocenia się jako krytyczny. 853 osób wyzdrowiało i zostało zwolnionych ze szpitali. Z powodu zagrożenia, premier Shinzo Abe zdecydował się na ponowne wprowadzenie stanu wyjątkowego. Koronawirus w Japonii. Wprowadzenie drugiego stanu wyjątkowego W odpowiedzi na szybki wzrost nowych przypadków zakażenia koronawirusem, premier Shinzo Abe zapowiedział, że od 7 kwietnia do 7 maja obowiązuje stan wyjątkowy. Zostały nim objęte Tokio, Osaka, Kanagawa, Saitama, Chiba, Hyogo, a także Fukuoka. W ciągu pierwszych trzech dni po wprowadzeniu stanu wyjątkowego w Tokio, przepływ pasażerów w metrze spadł o ponad 60%, władze dążą do zwiększenia tego wskaźnika. „Musimy zrobić wszystko, aby uchronić obiekty medyczne przed przed napływem nowych pacjentów”, powiedział Shinzo Abe podczas przemówienia. „Jeśli uda nam się zmniejszyć kontakt między osobami o 70% lub 80%, szczyt zachorowań nastąpi w ciągu dwóch tygodni”, dodał. Rząd zaapelował również do firm o rozważenie możliwości pracy zdalnej – oczywiście w przypadkach, w których jest to możliwe. View Burdaffi on the source website Rodzaj ograniczeń, wprowadzony w innych krajach, nie jest w Japonii możliwy, ponieważ uprawnienia rządu są ograniczone przez konstytucję. Gwarantuje ona m.in. swobodę przemieszczania się, „o ile nie koliduje to z interesem publicznym”. Termin „interes publiczny” nie posiada jednak wyraźnej definicji. „Stan wyjątkowy jest w tych okolicznościach całkowicie konstytucyjny”, stwierdził Osamu Nishi, ekspert ds. konstytucji. „Jednak obywatele mogą otrzymywać tylko instrukcje, a nie nakazy, i nie można ich zmusić do ich przestrzegania”. Liczba wykrytych infekcji i zgonów nieznacznie, ale stale rośnie, choć znacznie odbiega od dramatycznych statystyk USA, Włoch, czy Hiszpanii.
Cesarz Naruhito oficjalnie objął tron Japonii. Wśród gości Agata Kornhauser-Duda
W ceremonii wzięły udział głowy 180 państw
W Pałacu Cesarskim w Tokio odbyła się intronizacja nowego cesarza Japonii Naruhito. W ceremonii wzięły udział głowy państw i dostojnicy z ponad 180 krajów świata. Wśród obecnych gości byli następca brytyjskiego tronu książę Karol, para królewska Hiszpanii, król Szwecji oraz następczyni tronu, księżniczka Wiktoria, książę Albert z Monako, para królewska Bhutanu, a także polska pierwsza dama, Agata Kornhauser-Duda. Japonia ma nowego cesarza „Przysięgam, że będę postępował zgodnie z konstytucją i wywiążę się z moich obowiązków jako symbolu państwa i jedności narodu Żywię nadzieję, że Japonia będzie dalej się rozwijać i przyczyniać się do przyjaźni i pokoju wśród społeczności międzynarodowej oraz do dobrobytu ludzi dzięki nieustającym wysiłkom i mądrości ludzkiej”, powiedział podczas ślubowania cesarz Naruhito. Ceremonia wstąpienia nowego cesarza na tron rozpoczęła się poinformowania przodków w sanktuarium o nowym władcy. Główna część uroczystości odbyła się w Matsu-no-Ma, Sosnowej Komnacie, najważniejszym pomieszczeniu w pałacu. Cesarz zasiadł na tronie Takamikura, trzymając starożytny miecz i klejnot, które stanowią insygnia władzy cesarskiej w Japonii. Obok niego na mniejszym tronie Michodai siedziała cesarzowa Masako ubrana w wielowarstwowe kimono. „Żywię nadzieję, że Japonia będzie dalej się rozwijać i przyczyniać się do przyjaźni i pokoju wśród społeczności międzynarodowej oraz do dobrobytu ludzi dzięki nieustającym wysiłkom i mądrości ludzkiej”, powiedział nowy cesarz. 59-letni Naruhito oficjalnie rozpoczął panowanie 1 maja po tym jak jego ojciec abdykował. 85-letni cesarz Akihito, abdykował po ponad 30 latach panowania. Swoją abdykację zapowiedział trzy lata wcześniej. Wyznał, że z powodu wieku trudno będzie mu pełnić dalsze obowiązki. Kilka miesięcy później przyjęto ustawę, która umożliwiła spełnienie woli monarchy. To pierwsza abdykacja w Japonii od dwustu lat. Akihito był pierwszym japońskim cesarzem, który wstąpił na tron na nowych zasadach powojennej, konstytucji Japonii. Ustanowiła ona nową rolę cesarza, jako symbolu narodu. Wcześniej władca był traktowany jak bóstwo. Cesarz Japonii nie ma obecnie władzy politycznej.
Najpiękniejsze wyspy świata, na które dostaniesz się... pieszo!
Promem, samolotem, a może pieszo? Tak, to nie pomyłka, dotarcie na wyspę wcale nie musi być uzależnione od środków lokomocji. Na świecie istnieją wyspy, na które można się dostać bez problemu idąc tam na piechotę – a jest to możliwe podczas odpływów. W czasie wakacji, gdy będziesz we Francji, Japonii, Szkocji albo w Tajlandii możesz wybrać się w te miejsca, aby zaobserwować niesamowite zjawisko odpływów wody. Koniecznie zobaczcie naszą galerię i dowiedzcie się więcej o tych niesamowitych zakątkach! View Ediplayer on the source website
Japoński cesarz Akihito podziękował poddanym i oddał władzę po trzydziestu latach...
To pierwsza abdykacja od ponad 200 lat. Co wydarzy się teraz?
Cesarz Akihito po trzydziestu latach abdykował z pełnienia funkcji cesarza Japonii. 85-letni dziś Akihito tron objął po śmierci swego ojca, cesarza Hirohito. Dziś o godzinie 10.40 polskiego czasu, nowym cesarzem Japonii został jego syn, książę Naruhito. Tym samym zakończyła się era Heisei (Pokój wszędzie), a rozpoczęła era Reiwa (czyli Piękna harmonia). Swoją abdykację Akihito zapowiedział trzy lata temu. Wyznał, że z powodu wieku trudno będzie mu pełnić dalsze obowiązki. KIlka miesięcy później przyjęto ustawę, która umożliwiła spełnienie woli monarchy. To pierwsza abdykacja w Japonii od dwustu lat. Co wydarzy się teraz? Sprawdzamy. Abdykacja japońskiego cesarza Akihito Za ozdobnym stołem siedzi starsza para. Oboje są siwi, ubrani na czarno. On w elegancki smoking, ona w piękne, ale skromne kimono. Podnoszą się z trudem. Odwracają, kłaniają się japońskiej fladze, a potem zgromadzonym członkom japońskiego parlamentu. To Cesarz Akihito i jego małżonka Michiko. Parlament właśnie zmienił dla niego prawo i zgodził się na abdykację, przegłosowując nowelizację ustawy o sukcesji. Jest piątek 9 czerwca 2017 roku. Japończycy są smutni, ale starają się zrozumieć 83-letniego schorowanego cesarza, który poprosił o zgodę na odejście, twierdząc, że jest zmęczony rządzeniem. Od dłuższego czasu ukochany władca Japończyków skarży się, na zły stan zdrowia, który utrudnia mu pełnienie obowiązków: "zaczynam czuć różne ograniczenia, takie jak sprawność fizyczna", mówi. Dla Japończyków to nie jest zwyczajna sytuacja. Ostatnia abdykacja cesarza miała miejsce w 1817 roku. 30 kwietnia 2019 roku będzie dla nich nie tylko pożegnaniem z ukochanym władcą. To będzie wielka rewolucja, bo wraz z cesarzem zmienia się era w dziejach Japonii. Dosłownie. Tego dnia zakończy się więc trwająca od 1990 roku era Heisei, oznaczająca „pokój wszędzie”. Dzień później, gdy na tronie zasiądzie najstarszy syn cesarza, Naruhito, Japończycy na nowo zaczną odmierzać czas. Rozpocznie się nowa epoka, mieszkańcy Kraju Wschodzącego Słońca, jak mówią o Japonii Japończycy, właśnie poznali jej nazwę. Brzmi ona Reiwa, co oznacza Piękna harmonia. Jest to o tyle ważne, że nazwa ery panowania jest używana w Japonii na monetach, w kalendarzach i w oficjalnych dokumentach. Wielu Japończyków używa jej zamiennie z zachodnim kalendarzem. Zwykły śmiertelnik „Łagodny cesarz”, tak mówią o Akihito Tsugonomiya poddani. Jego pierwsze imię oznacza „Błyszczący Szczyt Doskonałości”, drugie „Sierpniowy Książę Oświeconej Dobroci”. Jako drugi cesarz w liczącej ponad dwa tysiące lat dynastii nie ma boskiego statusu, choć jest potomkiem bogów. Jego ojciec cesarz Hirohito zmuszony przez Amerykanów, okupujących Japonię po zakończeniu II wojny światowej, zrzekł się statusu żywego boga, składając 1 stycznia 1946 roku Ningen-sengen, deklarację humanitarną o człowieczeństwie cesarza. „Zgodnie z polityką Waszyngtonu i osobistym zdaniem MacArthura na temat niebezpieczeństw związanych z traktowaniem cesarza jak boga, Hirohito musiał stać się zwykłym śmiertelnikiem”, pisał w Historii Japonii Kenneth G. Henshall. Jego syn Akihito również jest zwykłym śmiertelnikiem, który budzi ogromną sympatię poddanych i nie miesza się do polityki, bo nic nie może powiedzieć bez zgody rządu. Za to stara się być bliżej zwykłych ludzi, a gdy tylko nadarzy się okazja, wita się z nimi przez uściśnięcie ręki, co wcześniej w ogóle było nie do pomyślenia. Jako dziecko wychowywany był w izolacji, miał ograniczone kontakty, nie tylko z kolegami ze szkoły, ale nawet z własnym bratem. Dwa razy do roku, w dniu swoich urodzin i z okazji Nowego Roku, wraz z całą rodziną pojawia się na tarasie Pawilonu Recepcyjnego, na terenie Pałacu Cesarskiego w Tokio, by poddani mogli na niego popatrzeć. Jako człowiek, którego dzieciństwo przypadło na lata II wojny światowej, ponad wszystko kocha pokój. I jako pierwszy w historii japońskiej dynastii wziął za żonę dziewczynę z ludu. Love story na korcie tenisowym Akihito i Michiko Shoda poznali się pewnego słonecznego dnia na korcie tenisowym w Karuizawa. Był rok 1957 i Agencja Domu Cesarskiego postanowiła znaleźć żonę dla następcy tronu. Zaaranżowano więc jego spotkanie z córką przedsiębiorcy z branży młynarskiej. Przyszły cesarz i Michiko zakochali się w sobie, ale Michiko i jej rodzina długo zastanawiali się czy przyjąć oświadczyny Akihito. Za pierwszym razem, gdy Akihito poprosił ją o rękę odpowiedziała „nie”. Jednak książę oświadczył się po raz drugi i wtedy jego oświadczyny zostały przyjęte. Ślub odbył się 10 kwietnia 1959 roku. Rada Domu Cesarskiego pod przewodnictwem premiera Japonii Kishi Nobusukego zaakceptowała wybór przyszłego cesarza, ciesząc się, że poślubienie dziewczyny z ludu, nie osłabi panującego rodu poprzez częste małżeństwa pomiędzy jego członkami. Zwykli Japończycy i członkowie partii rządzącej również byli zadowoleni z takiego obrotu spraw. Uważali, że Michiko będzie symbolem modernizacji i demokratyzacji Japonii. Rodzina cesarska miała jednak odmienne zdanie. Dla dziewczyny bogatej, choć zwykłej rodziny, życie w pałacu okazało się wyjątkowo trudne. Zwłaszcza, że teściowie nie ułatwili jej życia. Krytykowano ją za wszystko - maniery, strój, katolickie wykształcenie. Matka przyszłego cesarza, cesarzowa Nagako, doprowadziła synową do depresji, uważając, że ta nie będzie w stanie urodzić następcy tronu. Wbrew zasadom Akihito chciał mieć normalny dom. O ile w przypadku cesarza jest to w ogóle możliwe. Wymagało to od niego złamania wielu tradycji i postawienia się tradycjonalistom. Pierwszym wykroczeniem był ślub z kobietą, w której się zakochał. Potem było ich coraz więcej. Książęca, jeszcze wtedy, para udzielała się w klubie tenisowym, w którym się poznali, rozmawiali z poddanymi, podróżowali za granicę. Zlecając budowę nowego domu dla siebie i dla swojej wybranki zadbał o to, by znalazły się w nim pokoje dla dzieci. Nie chciał, by jego przyszli synowie i córki byli odseparowani od rodziców. Gdy pewnego razu Akihito pomógł przygotować jeden z posiłków i potem pozmywał naczynia tradycjonaliści nie kryli oburzenia. Nie mieściło im się w głowach, ani w protokole, by następca tronu mógł wykonywać tak przyziemne obowiązki. Ponad to odmówił życia w odosobnieniu i razem z żoną sam wychowywał swoje dzieci, a potem… wbrew tradycji wysłał je na Uniwersytet Oksfordzki, zamiast na Gakusuin, gdzie sam się uczył. W wywiadzie dla Gazety Wyborczej Henryk Lipszyc, japonista i były ambasador Polski w Tokio opowiadał: „Ludzie z pokolenia wychowanego w bezgranicznej czci dla cesarza na sam dźwięk jego imienia stawali na baczność albo pochylali się w głębokim ukłonie. Ale Hirohito po wojnie, a zwłaszcza jego następca Akihito zrobili wiele, by zmienić stosunek społeczeństwa do instytucji cesarza. Ogromna w tym także zasługa ludzi, którzy opracowują ruchy, gesty i politykę cesarskich kontaktów z narodem: rodzinę cesarską spopularyzowano tak, by zbliżyć ją do japońskiej klasy średniej. W 1959 roku odbył się ślub księcia Akihito z panną Michiko Shoda, córką przedsiębiorcy. To był pierwszy przypadek, kiedy następca tronu poślubił pannę z niearystokratycznej rodziny. I podobnie jak księżna Diana w Wielkiej Brytanii Michiko-san zyskała sobie ogromną sympatię Japończyków. To małżeństwo znacząco zmniejszyło dystans między cesarzem a narodem. Cesarstwo zstąpiło z piedestału, nie jest już, jak mówią Japończycy, gdzieś ponad chmurami. Mimo to w znacznej części japońskiego społeczeństwa wciąż tkwi nabożna cześć. Nie wyraża się jej słowami, ale ją się wyczuwa”. Machina zmian „To pierwsza abdykacja od dwustu lat. Przypomina mi to raz jeszcze o znaczeniu monarchy dla narodu, jego długiej historii i jego przyszłości”, powiedział premier Shinzo Abe po ogłoszeniu wyników głosowania w senacie dotyczącym zgody na abdykację. 1 maja 2019 roku na liczącym 2700 lat Chryzantemowym Tronie zasiądzie najstarszy syn Akihito – książę Hiro no miya Naruhito, co oznacza „Mający Zdobyć Niebiańskie Cnoty” i stanie się 126. cesarzem. Japończycy, którzy pasjonują się życiem rodziny cesarskiej z niepokojem, ale i nadzieją czekają na nowego władcę. Jakim cesarzem będzie nie do końca akceptowany przez Radę Dworu Cesarskiego (w jej skład wchodzą politycy, sędziowie i członkowie cesarskiej rodziny) Akihito? Czy okres jego panowania będzie szczęśliwy dla niego i dla Japonii? On sam pisał w książce Tamiza i ja. Dwa lata wspomnień z pobytu na Oksfordzie, że najszczęśliwszy czas ma już za sobą: „To był szczęśliwy czas dla mnie - być może powinienem powiedzieć, że był to najszczęśliwszy okres w moim życiu”. Przyjął jednak swoją rolę następcy tronu, do której szykowany był już od dnia narodzin. Wiadomo, że Naruhito ma zamiar kontynuować politykę swojego ojca mającą na celu przybliżenie go do ludu. Może więc księżna Masako wywodząca się, tak jak teściowa, nie z arystokratycznej rodziny, w tym pomoże? Najsmutniejsza księżniczka świata, jak od lat, mówi się o księżnej, już zaczęła przygotowywać się do roli cesarzowej. Od wielu lat żyła odizolowana od otaczającego ją świata. Jak podano do publicznej wiadomości księżna cierpiała na „kłopoty z dostosowaniem się”, bo od kiedy wyszła za mąż, miała już tylko siedzieć, uśmiechać się i urodzić syna. Gdy podczas spotkania z Borysem Jelcynem i z Billem Clintonem rozmawiała z prezydentami w ich ojczystych językach została za to ostro skrytykowana przez urzędników dworu. Nic dziwnego, że znająca sześć języków, absolwentka Harvardu i dyplomatka, nie pogodziła się ze swoją nową rolą. Na szczęście Naruhito nie uległ presji społecznej i nie rozwiódł się z żoną, jak tego od niego oczekiwano. „Jego Wysokość powiedział mi: możesz mieć wiele zmartwień związanych z wejściem do rodziny cesarskiej, ale zrobię wszystko, by cię chronić, tak długo jak żyję”, mówiła Masako tuż po trzecich zaręczynach (dwa razy odmówiła księciu wyjścia za niego za mąż). Księżna znów wyszła do ludzi. „Jej Cesarska Wysokość Księżna Masako po 11 latach izolacji dołączyła do męża, Jego Cesarskiej Wysokości Księcia Naruhito. Stało się to podczas ceremonii koronacyjnej Wilhelma Aleksandra w Holandii”, pisał tygodni Welt w 2013 roku. Teraz jej życie znów się zmieni. Będzie musiała udźwignąć rolę cesarzowej, bo jej mąż, jak sugerowali mu niektórzy, nie zrezygnuje z tronu, by uszczęśliwić żonę. Dziecko Miłości Być może więcej szczęścia będzie miała jego córka księżniczka Aiko. Ona najprawdopodobniej nigdy nie zostanie cesarzową. Od XIX wieku obowiązuje zasada, że na Chryzantemowym Tronie może zasiąść tylko mężczyzna. I choć jej ojciec starał się o zmianę tej zasady, gdy urodził się jego bratanek (pierwszy chłopiec w cesarskiej rodzinie od 40 lat) sprawa utknęła. Co więcej, kobieta z cesarskiego rodu, gdy wychodzi za mąż, automatycznie wykluczana jest z cesarskiej rodziny: „dziewczynka z rodziny cesarskiej, która poślubi osobę inną niż cesarz lub członek rodziny cesarskiej traci status członka rodziny cesarskiej”. W 2005 roku zgodziła się na to córka Akihito księżniczka Sayako i wyszła za mąż za urzędnika bankowego. W 2014 roku w jej ślady poszła księżniczka Noriko, córka nieżyjącego kuzyna cesarza, księcia Takamado. Najstarsza wnuczka obecnego cesarza księżniczka Mako przełożyła swoje zaślubiny z prawnikiem Kei Kamuro. W oficjalnym oświadczeniu napisała, że weźmie ślub po serii ważnych dla dworu cesarskiego ceremonii. A może ma nadzieję, że nastąpi zmiana i kobiety, które poślubią mężczyznę z poza rodziny cesarskiej nie będą już wykluczane? Być może przyszły cesarz postara się to zmienić, by jego ukochana córka, której imię oznacza „Dziecko Miłości”, pozostała w rodzinie.
Gra kryminalna przeniesiona do rzeczywistości, czyli czym jest escape room?
Lubicie ten dreszczyk emocji, który czujecie podczas oglądania filmu kryminalnego? Uwielbiacie gry komputerowe, oparte na tajemnicach i zagadkach? A gdyby tak przeżyć to wszystko w rzeczywistym świecie? Ludzie uwielbiają zagadki, stąd pomysł na escape roomy. Czym są „pokoje zagadek”? Czym jest escape room? Escape room, najogólniej mówiąc, to gra kryminalna, przeniesiona do świata rzeczywistego. Gracze zostają zamknięci w tajemniczym pomieszczeniu, z którego muszą się wydostać, rozwiązując łamigłówki. Nie dość, że zostajecie rzuceni w wir tajemniczych zdarzeń i zagadek, to do tego macie ograniczony czas na ich rozwiązanie i wyjście z pomieszczenia. To on stanie się waszym największym wrogiem. Początkowo były to proste pokoiki, które obecnie przemieniły się w prawdziwe dzieła sztuki. Scenografia dopracowana jest w najmniejszych szczegółach. Kiedyś gra wyglądała kompletnie inaczej. Poznaj jej historię. Historia escape roomów Dziś escape roomy wszystkim kojarzą się z realnymi pomieszczeniami, w których zamykana jest grupa ludzi. Ich zadaniem jest rozwiązanie zagadek i wydostanie się z niego. Jednak początki escape roomów wyglądały kompletnie inaczej. Pierwotnie gra dostępna była jedynie w wersji wirtualnej. Gry komputerowe, tzw. escape rooms, cieszyły się ogromną popularnością. Gracze, aby przejść do poziomu wyżej, musieli rozwiązać zagadki. Cała koncepcja zainspirowana była głównie grami z lat 80. Oparte były one na tekstach, które wyświetlały się na ekranie. Gracz, z podekscytowaniem śledzić mógł przebieg zdarzeń. Kolejnym etapem było stworzenie gier typu „point and click”, które dawały graczom możliwość brania udziału w wydarzeniach. Sława wirtualnych escape roomów stale rosła. Stworzenie prawdziwego pokoju zagadek było więc kwestią czasu. Pewien Japończyk, Takao Kato, zauważył w wirtualnych escape roomach ogromny potencjał. W 2007 roku wpadł na pomysł, aby grę komputerową przenieść do realnego życia. I tak powstał pierwszy live escape room. Co ciekawe, 150 osób wzięło udział w zabawie w pokoju zagadek. Jedynie 6 z nich udało się rozwiązać wszystkie łamigłówki i wyjść z pokoju. Escape room podbija świat Początkowo gra rozwijała się jedynie w Azji. Po kilku latach trafiła do Stanów Zjednoczonych, a w 2011 roku powstał pierwszy escape room w Europie. Attila Gyurkovics postanowił rozpocząć podbój od Budapesztu. Gra szybko się rozwijała. Obecnie na świecie istnieją tysiące pokoi zagadek, a w samej Polsce ponad 900. Projektanci pokojów zagadek prześcigają się w coraz to ciekawszych fabułach i pomysłach na scenografię. Technika, którą wykorzystują twórcy, jest na naprawdę zaawansowanym poziomie. Twórcy stale wymyślają coś nowego, co zaskoczy klientów. Dostępne już są pokoje, w których dodatkowo zmuszeni jesteśmy do interakcji z aktorami. Daje nam to poczucie, jakbyśmy naprawdę brali udział w filmie kryminalnym lub performancie. Ostatnie wydarzenia pokazują natomiast, że świetna zabawa może się skończyć bardzo źle. Kilka dni temu w Koszalinie doszło do tragedii. W jednym z escape roomów wybuchł pożar, w którym zginęło pięć nastolatek…
Dla prawdziwej miłości porzuciła tytuł, czyli mezalians po japońsku…
Japońska księżniczka Ayako dla ukochanego zrzekła się tytułu. Jej mężem został właściciel przedsiębiorstwa żeglugowego. To dość przełomowa decyzja, biorąc pod uwagę, że monarchia japońska jest najstarszym tego typu ustrojem na świecie i panująca tam rodzina królewska ściśle przestrzega obowiązujących ich praw i przepisów, przekazując sobie je z pokolenia na pokolenie. Jeden z zasad zakłada, że jeśli członek rodziny królewskiej poślubi tzw. osobę „z gminu”, musi zrzec się swojego tytułu. I tak stanie się właśnie z księżniczką Ayako, która dla miłości porzuciła dotychczasowe „królewskie” życie. Ślub japońskiej księżniczki Ayako 28-letnia księżniczka Ayako jest najmłodszym dzieckiem księżnej Hisako oraz księcia Takamodo, kuzyna cesarza Akihito. Zgodnie z obowiązującymi w japońskiej monarchii regułami (które dotyczą jedynie kobiet z japońskiej dynastii) członkini królewskiego rodu, która zdecyduje się na ślub z osobą nie posiadającą arystokratycznych korzeni, musi zrzec się tytułu. I właśnie to czeka teraz Ayako. Jej mężem został 32-letni Kei Moriya, biznesmen, pracujący w firmie transportowej NYK Line. Ślub pary odbył się 29 października 2018 roku w świątyni Meiji Shrine. Jak podawały niedawno japońskie media, zakochani poznali się w grudniu zeszłego roku dzięki księżnej Hisako (mamie panny młodej), która przedstawiła córce syna zmarłej przyjaciółki. Choć dla księżniczki ślub był oficjalnym pożegnaniem z monarszym statusem, to na ceremonii nie zabrakło fanów rodziny królewskiej. Przed świątynią zgromadziło się około tysiąca Japończyków, którzy wiwatowali na cześć młodej pary, życząc im wszystkiego, co najlepsze. Nic dziwnego, że ślub japońskiej księżniczki wzbudził taką sensację. Ostatni raz Japończycy mieli okazję być świadkami takiego wydarzenia cztery lata temu. Wówczas ślub wzięła siostra księżniczki Ayako, Noriko. Ta, podobie jak teraz jej siostra, zrzekła się monarszego statusu, poślubiając najstarszego syna naczelnego kapłana świątyni Izumo Taisha w prefekturze Shimane. Od tamtego czasu księżniczka Noriko, a już teraz po prostu Noriko Senge, mieszka wraz z mężem Kunimaro Senge na terenie świątyni razem z jego rodziną. ślub księżniczki Ayako to więc nie pierwszy taki „mezalians” na cesarskim dworze. Na ślub z mężczyzną, który nie posiada arystokratycznych korzeni zdecydowała się niedawno kolejna japońska księzniczka. W ubiegłym roku 26-letnia księżniczka Mako miała poślubić Kei Komurę, studenta prawa. Para ogłosiła jednak opóźnienie ślubu ze względu na niewystarczające przygotowania. Na ich decyzję wpływ miały plany rodziny cesarskiej - w 2019 roku 84-letni Akihito stanie się pierwszym cesarzem Japonii, który ustąpi z tronu. Jedyni członkowie rodziny cesarskiej uprawnieni do dziedziczenia tronu to dwaj synowie Akihito, jego brat oraz 10-letni wnuk.
Zobacz najlepsze memy przed naszym ostatnim meczem z Japonią!
Choć ze względu na dwie przegrane z zespołami Senegalu i Kolumbii biało-czerwoni stracili możliwość awansu do dalszej fazy rozgrywek w ramach mundialu, w czwartek zagrają tzw. mecz o honor z drużyną z Japonii. Polscy kibice po niedzielnym spotkaniu z drużyną z Ameryki Południowej są niezwykle sceptyczni, jeśli chodzi o jego wynik, dlatego też internet zalewają memy, które przewidują wynik spotkania, w krzywym zwierciadle pokazują błędy naszej reprezentacji w poprzednich meczach i stawiają pytanie o dalsze losy poszczególnych zawodników. View Ediplayer on the source website Najlepsze memy meczu Polska-Japonia Z jednej strony kibice nie wierzą w sukces Polski w czwartkowym spotkaniu, z drugiej uważają, że na taki stan rzeczy biało-czerwoni zapracowali, prezentując mierne umiejętności i grę zespołową na bardzo niskim poziomie. Inni twierdzą natomiast, że mimo porażki należy wspierać polską reprezentację i ograniczyć żarty i szyderstwa mniejszego i większego kalibru do minimum. Które stanowisko jest Tobie bliższe? Mecz Polska-Japonia. Gdzie oglądać? Transmisja online Czwartkowe spotkanie będzie można śledzić od godziny 16.00 na antenie TVP1 oraz TVP Sport. Transmisja internetowa będzie zaś dostępna na stronie sport.tv.pl. W galerii możesz zobaczyć najlepsze memy, jakie w ostatnich dniach podbijają Internet. Który z nich uważasz za najbardziej trafny?