Nie mogła znieść tego, że ukochany człowiek ją zdradził. Po tym, jak rozpadło się małżeństwo Janiny Ochojskiej, zawalił jej się świat
Janina Ochojska to jedna z najbardziej znanych w Polsce postaci. Aktywistka, założycielka i przez lata szefowa Polskiej Akcji Humanitarnej. Prowadziła aktywne życie, pomagała ludziom na całym świecie, choć sama zmagała się z chorobą i niepełnosprawnością. Od dzieciństwa chorowała na polio, przeszła 45 operacji ortopedycznych, w dojrzałym życiu do chorób doszedł jeszcze nowotwór piersi. Na szczęście dzisiaj już wyleczony. Przez lata poruszała się samodzielnie, choć o kulach, od dobrych kilku lat jeździ na wózku. Można ją lubić albo nie, ale na pewno jest niezwykłym człowiekiem i bardzo dzielnym. Niewiele osób wie, że Janina Ochojska była w związku z dziennikarzem „Tygodnika Powszechnego” Michałem Okońskim, byli małżeństwem przez osiem lat. Janina Ochojska i Michał Okoński: historia miłości Pobrali się w 1996 roku w Krakowie. Janina Ochojska wspominała, że oprócz uczucia ogromnego szczęście, stojąc u boku przyszłego męża, miała też poczucie pewności, że dokonała dobrego wyboru, że będą ze sobą do końca życia. Na zdjęciach ze ślubu widać zresztą, jaka jest szczęśliwa, aż lśni. Michał Okoński był dla niej dobry, czuły, uważny, odpowiedzialny. Dzieliło ich niemal pokolenie. Janina Ochojska urodziła się w 1955 roku, w Gdańsku, studiowała w Toruniu. Z wykształcenia jest astronomem. Michał Okoński to rocznik 1971. Od lat pracuje w krakowskim „Tygodniku Powszechnym”. Jest znanym dziennikarzem, autorem wielu książek, między innymi wywiadu-rzeki z siostrą Małgorzatą Chmielewską, redaktorem wyboru publicystyki Jerzego Turowicza, legendarnego naczelnego „Tygodnika Powszechnego”. Jest także tłumaczem wielu książek oraz autorem popularnego bloga „Futbol jest okrutny”. Kiedy się poznali, on był już dziennikarzem, robił z nią m.in. wywiad do „Tygodnika Powszechnego”, ona jeździła ze swoimi pierwszymi misjami humanitarnymi, pomagała ofiarom wojny w byłej Jugosławii. Zobacz też: Pokonała śmiertelną chorobę, chce pomagać innym. Janina Ochojska ma wciąż wielką determinację <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/forum-0731174584-db3b78e.jpg" width="4529" height="6538" alt="08.06.1994. Slub Janiny Ochojskiej i Michala Okonskiego; n/z Michal Okonski i Janina Ochojska.,Image: 731174584, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Zenon Kornik / Forum" title="Slub Janiny Ochojskiej i Michala Okonskiego" /> Janina Ochojska ze szczęśliwej małżonki stała się zdradzoną kobietą Po ślubie byli długo uważani przez znajomych za idealną parę. Harmonijny, wydawało się związek, trwał osiem lat. Jak wspominała Janina Ochojska, pewnego dnia mąż powiedział jej, że ma kogoś innego, i zamierza odejść. Jak opowiadała w miesięczniku „W drodze” „w ciągu krótkiego czasu, ze szczęśliwej żony stałam się nieszczęśliwą porzuconą kobieta. Byłam przekonana, że poza małżeństwem nie ma dla mnie życia”. Nie potrafiła się z tym pogodzić. W nieskończoność roztrząsała, co się stało, co przeoczyła, że, nie zauważyła zmiany w uczuciach męża. A zdrada nawet nie przyszła jej do głowy. Tak bardzo mu ufała, tak bardzo wierzyła w moc małżeńskiej przysięgi. Próbowała ratować swój związek. Nie potrafiła pogodzić się z tym, że mąż chce ją zostawić. Przeszła całą burzę okropnych emocji, jakich doświadczają kobiety w takiej sytuacji. Były łzy, gniew, żal, depresja. Proponowała mężowi rekolekcje, mediacje rodzinne, terapie. Ale on nie godził się na nie. Wiedział, że chce odejść. Ona nie chciała łatwo się poddać. Zastanawiała się, co się tak naprawdę stało. „Szukałam miejsca, wydarzenia, słów czy zachowań, które przeoczyłam. Najbliższy mi człowiek miał od roku romans, a ja nic nie zauważyłam?! Może nie chciałam zauważyć?” Czytaj też: Janina Ochojska: „Jestem niepełnosprawna od dziecka". Oto jej poruszająca historia... Janina Ochojska: porzucona, w sobie szukała winy rozpadu małżeństwa Oczywiście oskarżała siebie o odejście męża, o to, że ją porzucił. Zachwiało to jej wiarą w siebie, czuła się gorsza, „Zaczęłam myśleć o sobie jak najgorzej, doszukując się w każdej drobnostce mojej winy, analizowałam samą siebie, dochodząc do wniosku, że to, co mnie spotkało, jest w jakiś sposób zasłużone. Znajdowałam przyjemność w pomniejszaniu i upokarzaniu siebie, sądząc, że wtedy mniej będzie bolało”, wspominała w miesięczniku „W drodze”. I dalej: „Dominującym uczuciem w tym okresie był też wstyd, wstyd przed innymi, że mąż mnie porzucił. To jest najbardziej niedorzeczne uczucie, które stało się moim udziałem. Wiem, że w związku nigdy nie jest winna tylko jedna strona, nawet jeżeli jedna z nich zawiniła bardziej. Szukałam w sobie winy za to, co się stało, ale uczucie wstydu z powodu tego, że zostało się porzuconą, jest absurdalne. Okazuje się jednak, że wiele kobiet miało podobne odczucia i nawet dzisiaj zapytana w urzędzie czy szpitalu o stan cywilny z trudem wymawiam słowo: rozwiedziona. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/03/forum-0731174550-fd4b3cb.jpg" width="6500" height="4520" alt="08.06.1994. Slub Janiny Ochojskiej i Michala Okonskiego; n/z Michal Okonski, Adam Boniecki i Janina Ochojska.,Image: 731174550, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Zenon Kornik / Forum" title="Slub Janiny Ochojskiej i Michala Okonskiego" /> Janina Ochojska: życie po zdradzie. Czy wybaczyła mężowi? Dużo czasu zajęło jej dochodzenie do siebie. Ponowne zrozumienie, że rozpad małżeństwa to nie koniec życia. Istnieje ono także po zdradzie, choćby nie wiadomo jak boleśnie przeżytej. Uświadomiła sobie, że to ona nadaje sens swojemu życiu, które może być piękne i potrzebne innym. W pewnym momencie przestała odczuwać pustkę. Ale z wybaczeniem ukochanemu miała przez lata kłopot. Opowiadała też, że potrafiła zawsze dostrzec głębszy sens w różnych życiowych opresjach, na przykład w swojej chorobie. Nie umiała jednak dojść, jaki sens, w uświęconym sakramentem małżeństwie, ma zdrada. Janina Ochojska w rozmowie z Moniką Richardson w ubiegłym roku powiedziała: „Trochę mnie zawiodło, że mężczyzna, który wydawało się, że jest we mnie zakochany... Zresztą myślę, że był. Ale potem nie dał rady, po prostu. Trudno. Ale mam za sobą osiem lat dobrego małżeństwa. To i tak więcej niż ma wiele osób…”. Po kilkudziesięciu latach wyprowadziła się z Krakowa i przeniosła do Torunia. Nie jest sama, mieszka z przyjaciółmi i ich rodzinami, ich domy stoją obok siebie, połączone. Michał Okoński ożenił się po raz drugi, ma dwóch synów. Mieszka w Krakowie. Czytaj również: „Bałam się uzdrowienia!”. Janina Ochojska niezwykle szczerze o swojej chorobie
Pokonała śmiertelną chorobę, chce pomagać innym. Janina Ochojska ma wciąż wielką determinację
Janina Ochojska przez ostatnie lata walczyła z nowotworem. Założycielka PAH w najnowszym wywiadzie opowiedziała o swoim stanie zdrowia, doświadczeniu choroby i tym, czym jest dla niej ozdrowienie. We wzruszających słowach przyznała, że warto było walczyć o lepsze jutro. ZOBACZ TEŻ: Wanda Marzec jest córką znanej aktorki. Ma zaledwie szesnaście lat, a już odniosła wielki sukces! Janina Ochojska pokonała chorobę To były dla niej niezwykle trudne lata. Nowotwór piersi, z którym się zmierzyła był niczym wyrok, a jednak nie poddała się. Walczyła do samego końca. Postanowiła być silna i pokonać chorobę, która chciała zdeterminować jej życie. "Jedyną konsekwencją tak naprawdę, która, no może nie jedyną, ale taką, która ma wpływ na moje życie, to to, że już nie chodzę. Jednak przed rakiem chodziłam. Dla osoby zdrowej, która nie ma żadnych problemów fizycznych, przejście raka jest mniejszym problemem, bo nie traci się tak bardzo na sile mięśni. Ja przez to, że chemia mnie bardzo osłabiła, już nawet nie miałam siły ćwiczyć. No i to jest tego konsekwencją, ale nie ma czasu na rehabilitację, bo jest praca" - mówiła w wywiadzie dla Dzień Dobry TVN. W dochodzeniu do siebie bardzo pomogli jej bliscy. Gdyby nie ich wsparcie, z pewnością mogłaby mieć chwile zwątpienia. W tym przypadku nie było o nich mowy. "Byłoby trudne, gdybym była sama, gdybym miała sobie sama przygotowywać jedzenie i sama też dopingować się do tego, żeby wstać z łóżka, żeby coś zrobić ze sobą. Miałam wokół siebie przyjaciół, którzy przyjeżdżali do mnie, mieszkali u mnie, żebym nie mieszkała sama i żeby codziennie był ten ktoś, kto rano powie: " Janka, trzeba wstać, zjeść śniadanie, to zrobić, tamto zrobić, jakiś plan wymyślić" - wspominała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Filip Chajzer szczerze o depresji: „Marzyłem, żeby mnie nie było. Po prostu” Apel Janiny Ochojskiej Janina Ochojska bardzo podkreśla, że chorowanie w samotności jest najtrudniejszą rzeczą, z jaką można się spotkać. Apeluje więc do rodzin osób chorych onkologicznie o okazanie wsparcia w cierpieniu swoim najbliższym. "To jest niezwykle ważne właśnie, żeby się nie izolować od ludzi. Ludzie czasami dowiadują się, że mają raka albo jakąś chorobę i chowają się w kąciku, tak jakby to był wstyd. To nie jest żaden wstyd. Rak niestety może się przydarzyć" - podkreśliła. Janina Ochojska: co dziś robi? Janina Ochojska, założycielska Polskiej Akcji Humanitarnej od ponad 30 lat nieustannie niesie pomoc potrzebującym. W 2019 roku Ochojska startowała w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Jej celem było jeszcze skuteczniejsze docieranie do osób, które potrzebują pomocy. Dziś po wygranej walce z chorobą Janina Ochojska cieszy się życiem. A z pomagania z pewnością nie zrezygnuje nigdy - jej serce ma w sobie jeszcze wiele pokładów dobra!
Pokonała raka, wspiera innych. Tak dziś wygląda życie Janiny Ochojskiej
Założycielka Polskiej Akcji Humanitarnej obchodzi dziś urodziny!
To polska działaczka humanitarna z długą listą wyróżnień i zasług - Janina Ochojska, pomimo wielu przeciwności losu od wielu lat pomaga ludziom i angażuje się w liczne działania społeczne. W 2019 roku walczyła z nowotworem piersi, który nie pokrzyżował jej planów, i dzięki głosom Polaków została posłanką najważniejszej instytucji UE. Zwyciężyła tą trudną walkę, dziś nie zwalnia i nie zaprzestaje pomocy. Dziś obchodzi 68 urodziny, z tej okazji przypominamy jej historię! Janina Ochojska o wygranej walce z nowotworem „Kilka dni temu dowiedziałam się, że choruję na raka piersi. To ogromna rewolucja w moim życiu”, powiedziała w 2019 roku. Na Twitterze Janiny Ochojskiej pojawiło się wówczas nagranie, w którym polska działaczka humanitarna podzieliła się z obserwatorami osobistym wyznaniem - walczy z chorobą. Założycielka Polskiej Akcji Humanitarnej przyznała, że szybko otrzymała od ludzi niesamowite wsparcie. Pisały do niej osoby, które również przeszły raka, kobiety wysyłały jej zdjęcia z ogoloną głową i wspierały. „Przez internet dotarło do mnie dużo życzliwości i miłości. (…) Dowiedziałam się, że mam dużą szansę na całkowite wyleczenie. I powiedziano mi: dobrze, że chorobę wykryto u mnie na początku roku, bo pod koniec może już by nie było limitu w szpitalu. Plan jednak się zmienił. Dzięki celnej terapii pozbyłam się guzów. Nie będę potrzebowała kolejnych cyklów chemioterapii białej. To przyspieszy proces powrotu do sił”, wyznała w rozmowie z Twoim Stylem. Nie poddała się. Zaczęła stawiać sobie kolejne cele i.. została posłanką do Europarlamentu. Miała na początku tremę przed tą nową rolą dopóki nie odbyła się pierwsza debata, dotycząca uchodźców. ,,Jestem jedną z niewielu osób w Palamencie, które mają doświadczenie w pracy na obszarach wojny, obozów dla uchodźców, miejsc katastrof naturalnych. Ja tam byłam, działałam, znam się", wyznaje Janina Ochojska. Dziś Janina Ochojska mówi wprost: „Wygrałam walkę z nowotworem”: „Jest to coś wspaniałego, jest to też jakaś szansa, bo tak jak ludzie zadają sobie pytanie, kiedy zachorują na raka ‘dlaczego ja’, to jest to pytanie bez sensu, bo na to pytanie nie ma odpowiedzi. Natomiast na pytanie ‘dlaczego ja dostałam tę szansę i wyzdrowiałam’ jest odpowiedź - to znaczy, że jestem jeszcze potrzebna, że jeszcze mam coś do zrobienia. Tak to traktuję”, mówiła w RMF FM Janina Ochojska. Co ciekawe, ostatni etap walki z rakiem przypadł w przypadku Janiny Ochojskiej na epidemię koronawirusa, która zmieniła system funkcjonowania szpitali, ale ona sama nie odczuła pogorszenia się opieki onkologicznej: „Oczywiście było zagrożenie, że ktoś może przyjść zarażony koronawirusem, ale w czasie mojego pobytu nic takiego się nie stało. Natomiast wiem, że przyjmowano mniej pacjentów, zwłaszcza takich, których leczenie oceniano jako takie, które można na jakiś czas odłożyć. Czy tak było na pewno, czy można je było odłożyć, tego nikt nie wie. Wiem i wiedzą też pacjenci, którzy leczą się na choroby nowotworowe, że to walka z czasem. W momencie, kiedy nie ma leczenia rak się rozwija. W każdej godzinie, każdego dnia rośnie”, powiedziała w rozmowie z RMF FM. Czytaj też: Bogusław i Jolanta Mec: czuł, że słabnie, ale żona walczyła o niego do końca... Jak dziś wygląda życie Janiny Ochojskiej? Działaczka humanitarna jest bardzo zaangażowana na rzecz pomocy ludziom. Wykorzystuje do tego swoje media społecznościowe, na których aktywnie komentuje aktualne wydarzenia i zachęca do tego samego swoich obserwujących. Aktywnie udziela wywiadów i bierze udział w rozmowach jako założycielka Polskiej Akcji Humanitarnej. W wywiadzie z listopada 2021 roku, który przeprowadziła Hanna Frejlak dla ngo.pl, Janina Ochojska wypowiedziała się obszernie na temat swojego stanowiska wobec przyjmowania do nas osób uchodźczych. Według niej „Polska udziela za mało pomocy humanitarnej i rozwojowej i to powinno się zmienić." Działaczka stwierdziła wówczas, że nie tylko Polacy obawiają się napływu osób uchodźczych. „W wielu krajach UE wzrasta wrogość wobec uchodźców. Wynika to z lęku. (...) Brakuje narracji o tym, że uchodźców musimy przyjąć ze względów prawnych i moralnych, a migrantów potrzebujemy ze względów ekonomicznych. Unia jest spora i wszyscy się tu pomieścimy." Janina Ochojska aktywnie angażowała się w pomoc Ukraińcom i bardzo chwali Polaków za postawę i zorganizowanie. „Widzę, jak młodzi ludzie stoją na granicach (a jest przecież zimno), jak miło przyjmują tych ludzi, z jak ogromną opiekuńczością i empatią. Gdy na to patrzę, to aż rośnie serce! To, w jaki sposób Polacy się zorganizowali, krzepi. Gdy zobaczyłam zdjęcie wózków dziecięcych na peronie w Kielcach, wzruszyłam się. To oznacza, że ludzie myślą kategoriami Ukraińców, którzy zostali zmuszeni opuścić swoje domy i szukać tu bezpiecznego miejsca." Życzymy stu lat!
Janina Ochojska: „Jestem niepełnosprawna od dziecka". Oto jej poruszająca historia...
Mimo to w dzieciństwie wymagano od niej wiele
Przez 30 lat Janina Ochojska i PAH milionom ludzi na świecie stworzyli lepsze życie. Działaczka humanitarna sama jednak nie miała lekko, bo od zawsze chorowała na polio, czyli ostre i nagminne porażenie dziecięce, wirusowe zapalenie rogów przednich rdzenia kręgowego. O tym, jak radziła z tym sobie na co dzień Janina Ochojska opowiedziała nam przed kamerą. Dzieciństwo i dorastanie Janiny Ochojskiej - wywiad wideo Polska działaczka humanitarna nie wychowywała się jak większość z nas w domu rodzinnym. Tam zjawiała się tylko raz na jakiś czas… „Jestem niepełnosprawna od dziecka. Zachorowałam na polio i wychowywałam się w ośrodkach dla dzieci niepełnosprawnych, a potem dla młodzieży. Bywałam w domu, ale to były dla mnie wakacje. Wtedy inaczej leczono, usprawniano. We wspomnianych ośrodkach wiele się od nas wymagało. Musieliśmy pomagać sobie nawzajem. Pościelić łóżka, dbać o porządek w sali. To małe rzeczy, ale one celem tego wychowywania było usprawnić nas”, mówiła VIVIE.pl. Janina Ochojska wzięła z tego dla siebie wiele dobrego. „Mieliśmy czuć się potrzebni. I może konkretne słowa nie padały, ale czuliśmy właśnie tak”, przyznała. ZOBACZ TEŻ: Janina Ochojska: „Mam poczucie, że rząd wypina pierś do medali, mówiąc światu, jakie społeczeństwo jest wspaniałe” Ma też swoje ciekawe zdanie na temat granic w życiu. Tych nie odczuwała w późniejszej życiowej drodze… „A potem trafiłam na studia do Torunia. Tam duszpasterstwo akademickie budowało w nas z kolei dojrzałość intelektualną. Jeździliśmy w góry, by czytać książki i rozważać, brać udział w mszach i chodzić po górach. Ja chodziłam po górach! I to dodawało mi siły, bo widziałam, że granice, które nakreśla niepełnosprawność, są daleko. Ja wchodziłam na Turbacz, a koledzy byli zasapani”, mówiła z uśmiechem VIVIE.pl. Zobacz też: Janina Ochojska: „Trzy lata temu choroba nowotworowa spowodowała, że osłabłam i nie mogłam chodzić” Co jeszcze nam wyznała? Zobacz film do końca. Druga część wywiadu z panią Janiną została opublikowana na naszym YouTubie. Zapraszamy. View oEmbed on the source website
Janina Ochojska: „Mam poczucie, że rząd wypina pierś do medali, mówiąc światu, jakie społeczeństwo jest wspaniałe”
„Ale wszystko zostawił na naszych barkach. I na to nie ma mojej zgody”
Nie ocenia, czyje życie jest ważniejsze. Bo dla niej każde jest bezcenne. Janina Ochojska przez 30 lat z organizacją PAH milionom ludzi na świecie stworzyli lepsze życie. Pomaganie jest dla niej sensem, siłą napędową. Jej samej los nie oszczędzał, ale nigdy nie poddaje się przeciwnościom losu. Bo dla niej nie ma rzeczy niemożliwych. Janina Ochojska nie ukrywa, że ma w sobie wiele emocji związanych z obecną sytuacją w kraju i na świecie. W najnowszym wywiadzie VIVY! opowiedziała o sytuacji uchodźców. „Pomimo różnych trudności przez te 30 lat nieśliśmy pomoc w 46 krajach. A strefy na granicy z Białorusią nie mogliśmy przekroczyć…”, mówi Beacie Nowickiej. Janina Ochojska o pomocy uchodźcom Jakie uczucia w Pani buzują? Teraz przede wszystkim uczucie złości. Mam ogromny żal do rządu, że nie przygotował się do tej sytuacji. Nie ma żadnej strategii. Właściwie całą odpowiedzialność za przyjęcie dwóch i pół miliona uchodźców z Ukrainy rząd zrzucił na barki społeczeństwa, rodzin, wolontariuszy, którzy zasuwają na granicach i w ośrodkach recepcyjnych. Amerykanie uprzedzali, że wojna wybuchnie i do Polski przybędą rodziny ukraińskie. Rząd powinien był zrobić okrągły stół i zaprosić do niego samorządy oraz organizacje pozarządowe, które od ponad 30 lat zajmują się uchodźcami i wiedzą, jak pomagać. Zamiast strategii mamy… …chaos. Polacy w porywie serca zaprosili do domów matki z dziećmi, żeby mogły odpocząć, zrozumieć trochę swoją sytuację, ale co dalej?! Nie wiadomo, gdzie ci ludzie mają przetrwać tę wojnę, nie wiemy, ile ona potrwa. Jest też kwestia poczucia godności. Proszę sobie wyobrazić, że uciekła pani przed bombami z jedną parą majtek, pierze je pani codziennie, w końcu prosi swoich gospodarzy: „Czy moglibyście kupić mi majtki i podpaski?”. To jest upokarzające dla obu stron. Niektóre miasta, Warszawa, Kraków, Wrocław, Poznań, są przeludnione, a jednocześnie wielu burmistrzów mówi: „W naszej gminie jest praca, są mieszkania, chętnie przyjmiemy 10 rodzin”, tylko że nikt nad tym nie panuje. Mam poczucie, że rząd wypina pierś do medali, mówiąc światu, jakie polskie społeczeństwo jest wspaniałe, ale wszystko zostawił na naszych barkach. I na to nie ma mojej zgody. Nigdy nie wystawiała Pani certyfikatów moralnych. Nie dawała sobie prawa do oceniania, kto jest lepszy, a kto gorszy. Czyje życie znaczy więcej: katolika czy muzułmanina. Nie ma znaczenia, czy ktoś pochodzi z Syrii, Jemenu, Iraku, Afganistanu czy Ukrainy. Każde życie jest bezcenne. Od kilku dni Białorusini likwidują obozowisko w Bruzgach. Wczoraj w lesie aktywiści zaopiekowali się dziewięcioletnią dziewczynką z chorymi nerkami, w pampersach, sparaliżowanym 20-letnim chłopakiem, który ma uszkodzone kręgi szyjne, ludzie go nieśli na płachcie, i kobietą w ciąży z problemami i z lękiem, że może to dziecko stracić. Obawiam się, że za chwilę zostaną z powrotem wyrzuceni przez naszą Straż Graniczną. Jak to jest, że na granicy ukraińskiej Straż Graniczna nosi dzieci zmęczonym ukraińskim matkom, rozdaje ciastka, są naprawdę mili i bardzo pomocni, serce na dłoni. Chwalą wolontariuszy i aktywistów jako wspaniałych, oddanych i empatycznych ludzi… Zobacz też: Janina Ochojska: „Trzy lata temu choroba nowotworowa spowodowała, że osłabłam i nie mogłam chodzić” …a kilkadziesiąt kilometrów dalej, na granicy białoruskiej mamy żyletkowy płot i zakaz wstępu. Na dwóch odcinkach polskiej granicy jedni aktywiści są bohaterami, innych się kryminalizuje. W jednej części stosuje się konwencję genewską, w drugiej nie. W jednej organizacje pozarządowe mogą pracować, w drugiej nie. Na jednej granicy robi się wszystko, by pomóc wojennym uchodźcom, a na drugiej wyrzuca się ich do lasu? Dlaczego?! Ostatnio zatrzymano cztery osoby, które pomagały uchodźcom poza strefą, do której nie wolno wejść, ale okazuje się, że to przekroczenie prawa według rządu. Nie mogę tego pojąć. Skoro przyjęliśmy dwa i pół miliona uchodźców z Ukrainy, to czy te 500 dodatkowych osób tak bardzo nas obciąży? Zapomnieliśmy, jak za komuny sami szukaliśmy na całym świecie lepszego życia i wolności. No właśnie. Dlatego nie rozumiem, jak można teraz oskarżać innych ludzi, że skorzystali z jakiejś szansy? Fakt, że Łukaszenka chciał zdestabilizować sytuację w Polsce, to jest inna sprawa. Ten rząd mówi, że trzeba ratować nienarodzone życie. Oczywiście, ale może jednocześnie ratujmy tych, którzy żyją i potrzebują pomocy. Niektórzy mi zarzucają, że jestem przeciwko Polsce. Nie jestem! Kocham ojczyznę, uważam siebie za patriotkę, ale nie zgadzam się na szkalowanie uchodźców, na twierdzenie, że inna rasa, inna religia są gorsze od naszego chrześcijaństwa. Uważam, że polski Kościół powinien był odczytać list do wiernych, który z przyjaciółmi napisaliśmy na prośbę kardynała Nycza, ale nigdy nie ujrzał światła dziennego. List, który mówi o tym, że chrześcijaństwo polega na tym, żeby głodnego nakarmić, a pod swój dach przyjąć człowieka, który tego dachu nie ma. Który tłumaczy, że uchodźca to taki sam człowiek jak my. Który woła do wiernych: okażcie serce, bo jeżeli jesteście chrześcijanami, to jest wręcz wasz obowiązek! Ale tego brakuje. To wywołuje mój bunt. I poczucie, że stoi Pani pod ścianą? Tak. Przez kilka tygodni pisałam do ministrów, decydentów, brałam udział w protestach, udzielałam wywiadów, mówiąc o tym, że strefa przygraniczna powinna być otwarta dla pomocy medycznej, ale też dla dziennikarzy, aktywistów i dla organizacji pozarządowych. Uniknęlibyśmy tej hańby, że 24 uchodźców zmarło w naszych lasach. Głównie młodych ludzi, którzy marzyli o lepszym życiu. Czułam się bezsilna jak nigdy wcześniej. Pamiętam nasz pierwszy konwój do oblężonego Sarajewa. Mieszkałam wtedy w Toruniu, przyjaciele mówili: „Janka, to jest niemożliwe”. Okazało się, że Polacy byli już gotowi do pomocy. Wystarczył apel w radiowej Trójce i nagle zgłosiło się mnóstwo ludzi. W półtora miesiąca przygotowaliśmy cały konwój. Nigdy nie zapomnę tego uczucia, kiedy wsiadłam do mojej renówki, a za mną stał sznur 12 ciężarówek i autokar z dziennikarzami. Pomyślałam: Boże, jeżeli to się udało, to mogę zrobić o wiele więcej. Cały wywiad z Janiną Ochojską do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 7 kwietnia. Sprawdź też: Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „Ważniejsze jest to, co robimy, niż wystawianie całego swojego życia na pokaz”
Janina Ochojska: „Trzy lata temu choroba nowotworowa spowodowała, że osłabłam i nie mogłam chodzić”
Działaczka humanitarna opisuje surową szkołę życia
Niepełnosprawność dała jej siłę. Astronomia nauczyła patrzeć na problemy z szerszej perspektywy. Ostrzał pod Sarajewem i cudowne ocalenie upewniły ją, że sensem jej życia jest pomoc innym. Choroba nowotworowa tylko ją w tym utwierdziła. Nie wystawia certyfikatów moralnych. Nie ocenia, czyje życie jest ważniejsze: katolika czy muzułmanina. Dla niej każde jest bezcenne. Przez 30 lat Janina Ochojska i PAH milionom ludzi na świecie stworzyli lepsze życie. Janina Ochojska w nowym wywiadzie VIVY! o walce z przeciwnościami losu [...] Na spotkanie z prezydentem Joe Bidenem w Warszawie oprócz organizacji ONZ-owskich zaproszono tylko PAH. Zbudowaliście siłę, która jest symbolem Polski na świecie. Spodziewała się Pani tego w młodości? Zastanawiam się, skąd w Pani ta siła? Myślę, że paradoksalnie zawdzięczam ją mojej niepełnosprawności. W wieku ośmiu miesięcy zachorowałam na polio, trafiłam do ośrodka dla dzieci w Jastrzębiu-Zdroju, a potem jako nastolatka do Świebodzina. W przerwach między operacjami a rehabilitacją wracałam na chwilę do domu. Bardzo tęskniłam, a z drugiej strony w tych ośrodkach wychowywano nas do samodzielności. Po pierwsze, musieliśmy sobie pomagać, po drugie, mieliśmy obowiązki, ćwiczenia, naukę, zajęcia dodatkowe. Dorastaliśmy w przekonaniu, że trzeba być dzielnym, a jak boli, to zacisnąć zęby. Pamiętam, jak zrobiono mi dwa usztywniające aparaty na nogi, gorset pod pachy i postawiono w barierkach przed lustrem. Wcześniej poruszałam się na pupie, bo było za mało wózków inwalidzkich. Miałam pięć lat i nagle stanęłam na nogach. Poczułam moc, że mogę chodzić. Uczono nas też upadać i samemu się podnosić. Rehabilitant mnie popychał, ja upadałam, oczywiście na materac, a potem trzeba było samemu się podnieść. Konkurowaliśmy, kto szybciej chodzi, był bieg o kulach, niektórzy nawet skakali w dal na jednej nodze. To w nas budowało siłę. Wyrastałam bez kompleksów, bo w naszym świecie jeden był w lepszym stanie, drugi w gorszym, ale każdemu coś dolegało. W drugiej klasie pojechałam na pięć miesięcy do domu i chodziłam do normalnej szkoły. Wszyscy chcieli chodzić o moich kulach, a po lekcjach nosili za mnie teczkę. Miałam swoje życie poza domem i to im szalenie imponowało. Poetycko to Pani ujęła, chociaż opisuje Pani surową szkołę życia. To mnie ukształtowało. W 1974 roku było 25-lecie ośrodka w Świebodzinie – tam spędziłam trzy lata liceum – i zjazd wszystkich pacjentów. Wtedy nasza grupka postanowiła, że co roku będziemy się spotykać. Miałam niezwykle bogate życie, chociaż wydawało się, że będę je mieć bardzo skromne. Pochodzę z bardzo ubogiej rodziny, ojciec miał problem z alkoholem. Mama była maszynistką, bała się o mnie, uważała, że muszę mieć wsparcie, bo sama nie dam sobie rady w życiu. Powtarzała mojemu bratu: „Grzesiu, musisz się tak ożenić, żeby Janka mogła z wami mieszkać”. Zmarła, kiedy skończyłam studia, nie zdążyła zobaczyć, jak jadę z pierwszym konwojem, ale myślę, że lękałaby się o mnie… Zobacz też: Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor: „Ważniejsze jest to, co robimy, niż wystawianie całego swojego życia na pokaz” Ale na pewno byłaby też dumna. Możliwe… Mam poczucie, że dawałam siłę różnym ludziom dzięki sile, którą we mnie zbudowali inni. Po studiach pracowałam w Centrum Astronomicznym PAN-u w Toruniu, ale zaczął się u mnie ogromny problem z kręgosłupem. Miałam metalową belkę, która się złamała, i to powodowało okropne bóle. W Polsce nikt nie chciał tego operować, Ministerstwo Zdrowia odmówiło mi finansowania za granicą, napisali, że nie rokuję. Znajoma siostra zakonna zawiozła moje dokumenty do lekarza w Lyonie. Kiedy przeczytał moje dossier medyczne, wiedział, że jak mi nie pomoże, to będę skazana na łóżko do końca życia. Napisał do francuskiego Ministerstwa Zdrowia prośbę o finansowanie mojego leczenia. Dzięki jego bezinteresownej pomocy przeszłam trzy operacje i długą rehabilitację, które pozwoliły mi chodzić. We Francji poznałam ludzi z Fundacji EquiLibre i zostałam ich wolontariuszką. Z wdzięczności zaczęłam budować organizację humanitarną w Polsce. Wiele takich historii wydarzyło się w moim życiu. Nawet astronomia przygotowała mnie do tego, co robię. [...] Ostatni raz rozmawiałyśmy w Krakowie. Teraz siedzimy w środku lasu pod Toruniem, w Pani nowym domu. Mam wrażenie, że jestem w… raju. Z tarasu widać piękne morwy, klon jaworowy, olchy, brzozy, świerki pospolite. Przychodzi do nas matka z małym łosiem, często zaglądają sarny… Kwitnie mnóstwo kwiatów, ptaki śpiewają, powietrze cudownie pachnie. Prawdziwy raj, czuję się tu wspaniale. Kiedy ktoś mnie pyta, skąd jestem, odpowiedź jest skomplikowana, ale mam poczucie, że jestem z Torunia. Pochodzę ze Śląska, urodziłam się w Gdańsku, kilkanaście lat spędziłam w ośrodkach dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej. Długo myślałam, że zostanę w Krakowie, gdzie żyłam 20 lat. Miałam ukochane mieszkanie w starej kamienicy, na wysokim parterze, prowadziło do niego tylko siedem schodów. Uważałam, że piękniejszego nie znajdę. Trzy lata temu choroba nowotworowa spowodowała, że osłabłam i nie mogłam chodzić, więc te siedem schodów zaczęło stanowić wielki problem. Nie mogłabym nawet wyjść samodzielnie z mieszkania. Moi przyjaciele, Jaś i Kasia, których znam od czasów studiów w Toruniu, zaproponowali mi, żebym wybudowała tutaj dom. Wydawało mi się to nierealne. Już wiemy, że dla Pani nie ma rzeczy niemożliwych… (śmiech) Szukałam w Krakowie innego mieszkania, które można byłoby dostosować do mnie, poruszającej się na wózku, ale niczego nie znalazłam. Lubię być sama, ale w moim stanie to już było niemożliwe. Byłam w trakcie leczenia nowotworu, co wiązało się z częstymi wizytami w szpitalu, ktoś musiał mi pomagać. No i wtedy Jasiu, który potrafi wszystko, wymyślił, że zrobi remont w swoim domu i wygospodaruje dla mnie pokój z dużą łazienką. Przyjechał znajomy architekt i powiedział: „To trzeba zrobić z rozmachem” i tak zaprojektował zmiany, że powstały dwa osobne domy połączone ogromną przeszkloną werandą. Żyjemy razem, ale każdy ma też swoją przestrzeń prywatną. Jasiu bardzo dużo rzeczy dostosował do mnie. Zrobił mi obniżoną kuchenkę z wysuwanym blatem, siedząc na wózku, mogę zaglądać do garnka, jak coś gotuję, i różne inne udogodnienia. Przeprowadziłam się tutaj na początku lutego 2020, w marcu wybuchła pandemia, a ja kontynuowałam leczenie nowotworowe w Bydgoszczy. Nie lubię swoich zdjęć, ale na łące obok tego domu kolega zrobił mi najpiękniejsze zdjęcia, jakie mam. Kwitły kwiaty, świeciło słońce, byłam łysa po chemioterapii, ale czułam radość, bo już wiedziałam, że z tym rakiem dam sobie radę. Jest w nich tyle optymizmu. Cały wywiad z Janiną Ochojską do przeczytania w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 7 kwietnia. Czytaj też: Joanna Koroniewska: „W ciągu 5 lat straciłam pięć ciąż. Nie praca była wtedy ważna”
Janina Ochojska: "Jeżeli ktoś czeka na cud z założonymi rękami, to można tak czekać całe życie"
O tym, dlaczego buduje studnie w Sudanie Południowym, o szczęściu, balansowaniu na granicy życia i śmierci
Janina Ochojska-Okońska ma tak niespożytą energię, że czasem trudno za nią nadążyć. „Świetnie sobie radzi nawet w ekstremalnych warunkach”, mówią współpracownicy. Kiedy upadnie, jeszcze żartuje: „Spokojnie, mam przecież stalowy kręgosłup”. Jeździła w konwojach z pomocą dla byłej Jugosławii i do Czeczenii, bo uznała, że to jej obowiązek. W 1994 roku założyła Polską Akcję Humanitarną, którą do dziś kieruje, i zdobyła prestiżowy tytuł Kobiety Europy. W głowie kipi jej od pomysłów. Gdyby mogła, wysyłałaby pomoc dla całego świata. Gdy patrzy na swoje życie wstecz, mówi, że to wszystko było jej przeznaczone. Jej najnowszym, osobistym osiągnięciem jest wygrana walka z rakiem piersi. W ramach cyklu "Archiwum VIVY!: wywiady" przypominamy rozmowę Elżbiety Pawełek z Janiną Ochojską-Okońską. Wywiad ukazał się w lipcu 2011 roku w magazynie VIVA!. Elżbieta Pawełek: Sudan Południowy, który 9 lipca otrzyma niepodległość, już w dniu narodzin będzie najbiedniejszym krajem świata! Janina Ochojska-Okońska: Dzień dzisiejszy w Sudanie Południowym można porównać do momentu, kiedy Pan Bóg powiedział: „Czyńcie sobie ziemię poddaną”. Będąc tam po raz pierwszy, zobaczyłam, co znaczy NIC. Ludzie żyją z tego, co dają im zwierzęta i ziemia. Posługują się prymitywnymi narzędziami. W Bor, drugim największym mieście, stoi kilkanaście murowanych budynków. Reszta jest z blachy albo są to tak zwane tukule, ulepione z ziemi. Jest też targ, gdzie można kupić owoce, ubrania i sprzęty domowe z Chin. Większość ludności żyje w pierwotnych warunkach, bez dostępu do edukacji, służby zdrowia. Co gorsza, również bez dostępu do wody. – Pół wieku wojen domowych, w których zginęło 1,5 miliona cywilów, a cztery miliony Sudańczyków zmuszono do porzucenia domów, zrobiło swoje. Myśli Pani, że w takim epicentrum biedy i nieszczęścia coś dadzą akcje humanitarne? Janina Ochojska-Okońska: To najważniejsza misja, którą będziemy rozwijać również w innych regionach tego kraju. Jako Europejczycy bardzo skrzywdziliśmy Afrykę, między innymi niewłaściwą pomocą i tworzeniem obozów dla uchodźców. Niedawno byłam w jednym z nich, w Kakumie w Kenii – 90 tysięcy ludzi mieszka tam w bardzo trudnych warunkach od 1992 roku. Wśród nich uchodźcy z Sudanu, którzy schronili się przed skutkami wojny. W obozie są bezpłatne szkoły, kliniki, jest woda i żywność, więc zostają, bo tam, dokąd mieliby wrócić, nie ma nic. – Skąd pomysł, żeby w Sudanie budować studnie? Janina Ochojska-Okońska: Uratowały już życie kilkudziesięciu tysiącom. Mogłyby uratować dużo więcej, gdybyśmy zamiast 160 studni zbudowali 1000. W Sudanie wodę czerpie się z okresowych rzek oraz dołów z deszczówką. Jest brudna. Wiele dzieci umiera na różne choroby spowodowane jej piciem. A jeszcze muszą po nią chodzić, tracąc godzinę lub półtorej w jedną stronę, w upale. – Nie dopada Pani zwątpienie, że wszystkim i tak nie uda się pomóc? Janina Ochojska-Okońska: Codziennie na świecie umiera 16 tysięcy dzieci z powodu głodu i niedożywienia. Gdybym się zadręczała, że nie uratuję wszystkich, to pewnie niczego bym nie zrobiła. Muszę myśleć o tych, których mogę uratować. Sztuka pomagania jest trudną rzeczą, bardziej niż serca potrzebuje rozumu. Czasem wymaga umiejętności odmówienia pomocy. Podam przykład. Odwiedziliśmy jedną z sudańskich szkół. Pytaliśmy uczniów, o czym marzą, co chcieliby robić. Jedna dziewczynka powiedziała: „Chciałabym, żebyś opłaciła mi naukę”. Miałam ochotę od razu to zrobić, wypadało to raptem 10 złotych miesięcznie. Któż nie chciałby pomóc ślicznej, ośmioletniej dziewczynce?! Pomyślałam jednak, że nie wolno wyróżnić jednego dziecka, bo być może są jeszcze biedniejsze dzieci i też chcą się uczyć. Postanowiliśmy więc zorganizować zbiórkę pieniędzy, aby sfinansować ich edukację. I jeżeli znajdą się chętni do wpłacania 10 złotych miesięcznie, to wielu z tych dzieci będziemy mogli pomóc. – Ale niektórzy mówią, że tyle biednych dzieci jest w Polsce, a Ochojska pomaga Murzynom. Janina Ochojska-Okońska: Mam prostą odpowiedź. W Polsce nikt nie umiera z głodu czy braku wody, w Afryce tak. Jestem ciekawa, czy osoby, które tak mówią, pomogły chociaż jednemu polskiemu dziecku. My nikomu niczego nie zabieramy, nie dzielimy pomocy na Polskę i zagranicę. Jeżeli ofiarodawca przysyła PAH pieniądze na budowę studni w Sudanie, szkoły w Afganistanie, na powodzian czy dożywianie polskich dzieci, to są one przeznaczane na te cele i potrafimy się z tego rozliczyć. Czyli faktycznie to ofiarodawcy decydują, na co te środki idą. Uratowanie od śmierci głodowej jednego dziecka w Afryce kosztuje 50 złotych miesięcznie. Niewiele, gdy na drugiej szali jest ludzkie życie. Czytaj też: „Bałam się uzdrowienia!”. Janina Ochojska niezwykle szczerze o swojej chorobie w najnowszym numerze VIVY! – Do ilu krajów dotarła Pani z pomocą? Janina Ochojska-Okońska: Do 42 przez niespełna 20 lat. Oprócz misji w Sudanie Południowym prowadzimy jeszcze misję w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, czyli w Palestynie. Kończymy też budowę domów dla 400 rodzin poszkodowanych w trzęsieniu ziemi na Haiti i organizujemy pomoc dla Japonii i Libii. – Można by pomyśleć, że fajnie tak podróżować sobie po świecie. Janina Ochojska-Okońska: Ktoś, kto tak myśli, nigdy nie pojechałaby na wojnę do Czeczenii lub Bośni. Nawet dzisiaj, jak pada hasło: Sudan Południowy, słyszę, że jest tam niebezpiecznie. Zaczynaliśmy jako PAH od pomocy ofiarom wojen. Wtedy uważałam, że nie mogę wysłać konwoju do Bośni lub Czeczenii, a sama siedzieć w domu. Tam strzelano, mogło być niebezpiecznie. Uznałam, że muszę jechać, bo to mój obowiązek. – Mogła Pani zginąć. Janina Ochojska-Okońska: Mogłam. Kiedy wracaliśmy z Sarajewa w 1994 roku, nasz konwój został ostrzelany. Stoczyliśmy się do 70-metrowej przepaści. Spadając, pomyślałam: szkoda, że to już koniec. Ale samochód zatrzymał się na kamieniu. Otworzyła się wtedy pokrywa od silnika i się zaklinowaliśmy na 15. metrze. Miałam tylko guzy i siną pupę. To absolutny cud. Wtedy pomyślałam, że widocznie Pan Bóg jeszcze do czegoś mnie potrzebuje. Niecałe dwa miesiące później zginęło tam dziewięciu Francuzów, którzy jechali opancerzonym samochodem i spadli. Nikt się nie uratował. – Nie roztkliwia się Pani nad sobą... Janina Ochojska-Okońska: Przecież mam stalowy kręgosłup, który jest usztywniony całkowicie, że nawet nie mogę się zgarbić! (śmiech). Wyznaję zasadę: Nieważne, że człowiek upadnie. Najważniejsze, żeby mógł się podnieść. Każdy dostaje trudne momenty po to, żeby mógł poznać, czym jest szczęście. Niebo jest w nas. – Dziennikarze, którzy jeździli z Panią na misje, opowiadali, że padali już ze zmęczenia, a Janka Ochojska tryskała energią. Skąd ta siła? Janina Ochojska-Okońska: Może dała mi ją niepełnosprawność? Czasem nawet żartuję, że jest mi łatwiej, bo mam cztery nogi i większe oparcie na ziemi. Zachorowałam na polio, czyli chorobę Heinego-Medina, jak miałam sześć miesięcy. Całe dzieciństwo spędziłam w szpitalach i w sanatoriach wśród dzieci niepełnosprawnych. Jeśli ktoś się mazgaił, bo tęsknił za mamą, płakał z bólu, był nazywany beksą. I przestawał płakać. Oczywiście buntowałam się, dlaczego mnie właśnie spotkało kalectwo? Chciałam jak inne dziewczynki nosić minispódniczki, malować się, chodzić na dyskoteki. Zaakceptowanie niepełnosprawności to była walka. Do miejsca, w którym jestem, szłam długo i nie była to droga usłana różami. – Zawsze chodziła Pani o kulach? Janina Ochojska-Okońska: Odkąd skończyłam pięć lat. – A wcześniej? Janina Ochojska-Okońska: Wcześniej nie chodziłam. Siedziałam na podłodze i poruszałam się, suwając po niej na pupie. Nie było wtedy wózków inwalidzkich (śmiech). Pamiętam, jak stanęłam po raz pierwszy na kulach. Wydałam się sobie strasznie wysoka. Potem na rehabilitacji uczono mnie, jak sobie na kulach radzić, jak upadać i wstawać. Uczyli nas też przechodzenia przez płoty, wspinania się na drzewa, co nie jest łatwe, kiedy ma się na nogach usztywniające aparaty. Ale te płoty pokonywałam. Doktor Lech Wierusz, dyrektor ośrodka dla niepełnosprawnych dzieci i młodzieży w Świebodzinie, wpoił nam przekonanie, że niepełnosprawność to dar, który otrzymaliśmy. I że dano nam więcej, a nie odebrano. A jak ma się coś więcej, to trzeba też dawać innym. „Za bramą ośrodka nie czeka na was przyjazny świat, który wyciąga pomocną rękę. Tę rękę trzeba samemu wyciągnąć”, mówił. – A Pani ręce wyciągnęły się w stronę nieba? Janina Ochojska-Okońska: Zamarzyła mi się astronomia. Studiowanie nie było łatwe, jak ma się niepełnosprawne nogi i trzeba jechać na uczelnię do obcego miasta. Ale chciałam studiować astronomię, to studiowałam, nawet potem naukowo pracowałam w pracowni astrofizyki PAN w Toruniu. Chciałam chodzić po górach, to chodziłam. Teraz już nie mogę, to nie chodzę. – Mówi to Pani tak spokojnie, a przecież przeszła piekło operacji. Janina Ochojska-Okońska: Na kręgosłup miałam 11 albo 12, ale w ogóle to 33. Pamiętam pierwszą, na kolano. Miałam wtedy sześć lat i bardzo to przeżyłam. Leżałam na sali operacyjnej, czekając na lekarzy, przykryta czarną gumą. Bałam się i było mi okropnie zimno. Wtedy jeszcze usypiano narkozą pod maską. Teraz, jak podają ją dożylne, to wręcz przyjemność. – A ta najtrudniejsza? Janina Ochojska-Okońska: Była zrobiona we Francji, gdzie właściwie uratowano mi kręgosłup. Miałam już za sobą kolejne operacje kręgosłupa, które nie do końca się udały. Wróżono mi, że w niedługim czasie przestanę chodzić, więc czekałby mnie wózek. – Rodzice nie mogli pomóc? Janina Ochojska-Okońska: Pochodzę z ubogiej rodziny. Ojciec był górnikiem, zresztą pił, więc mieliśmy kłopoty w domu. Kiedy zaczęły się u mnie ogromne problemy z kręgosłupem, byłam już dorosła. Nikt w Polsce nie chciał mnie operować. Nawet Ministerstwo Zdrowia odmówiło mi sfinansowania leczenia za granicą, bo uznało, że mój przypadek nie rokuje nadziei. Wtedy moi znajomi skontaktowali mnie z francuską siostrą zakonną, która wzięła moją dokumentację medyczną i zawiozła do świetnej kliniki w Lyonie. Tam mogli się podjąć leczenia, ale za pieniądze. Chodziło, bagatela, o jakieś pół miliona franków! – To jak trafiła Pani do Francji? Janina Ochojska-Okońska: Doktor Charles Picault obejrzał moje zdjęcia rentgenowskie i wystąpił do francuskiego Ministerstwa Zdrowia o sfinansowanie operacji. Nie znał mnie. Wiedział tylko, że jestem młodym naukowcem z Polski i że niebawem przestanę chodzić. I co się teraz dziwić, że robię to, co robię. Naprawdę, czuję ogromną wdzięczność, podarowano mi życie. Zobacz też: Janina Ochojska pokonała raka. Ostatni etap walki utrudniała epidemia koronawirusa... – Teraz ten dług trzeba spłacić? Janina Ochojska-Okońska: Staram się. Ale pewnie nigdy się nie wypłacę, bo dostałam wiele lat życia w bardzo dobrej kondycji. To, że mój kręgosłup nie złamał się podczas tego upadku samochodem, to był naprawdę cud. Ale to jest też świetnie zrobiony kręgosłup. – Myślała Pani kiedyś, jak wyglądałoby Pani życie, gdyby nie choroba? Janina Ochojska-Okońska: Nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Naprawdę, jestem bardzo szczęśliwa w tym miejscu, gdzie się znalazłam i w tym, co robię. Ludzie szukają wytłumaczenia, dlaczego dotknęła ich choroba. Ale zamiast pytać „dlaczego?”, lepiej zapytać „co ja mogę z tym zrobić?”. – A Pani, co zrobiła? Janina Ochojska-Okońska: W stanie wojennym woziłam bibułę, w czym pomagała mi niepełnosprawność. Kiedy wysiadałam z pociągu, mundurowi pomagali mi wynieść na peron kartony, nie wiedząc, że w środku są zakazane książki lub ulotki (śmiech). – Zawsze wszystko poświęca Pani dla pracy? Wtedy ból, cierpienie można zagłuszyć? Janina Ochojska-Okońska: Niczego nie poświęcam. Po prostu korzystam z daru, jakim jest życie. Każdy chce być szczęśliwy. Ale szczęście trzeba sobie stworzyć. Nie chcę przez to powiedzieć, że moje życie jest pasmem sukcesów, też mam za sobą trudne doświadczenia. Jeszcze niedawno byłam szczęśliwą mężatką, a mąż po ośmiu latach małżeństwa wybrał sobie inną, młodszą, zdrową. – Świat usunął się spod stóp? Janina Ochojska-Okońska: To było dla mnie ogromne nieszczęście, bo wciąż bardzo kocham swojego męża. Straciłam coś, co było dla mnie ważne. Przeżyłam jednak bardzo szczęśliwe lata, za co jestem mu wdzięczna. Nie jestem mu wdzięczna tylko za to, co zrobił. Dziś wiem, że uzależnianie szczęścia od innego człowieka jest czymś zawodnym. Można polegać tylko na sobie. Drugi człowiek już jest zagadką. I obojętne jaki jest, to jest zawsze wolny człowiek. I to są jego wybory. – Zdradę można wymazać z pamięci? Janina Ochojska-Okońska: Tego, co się stało, nie potrafię wyrzucić z pamięci. Ale staram się przetworzyć tak, żeby psychicznie umocniło mnie przed cierpieniem. Nikomu nie życzę tak trudnego doświadczenia. Muszę jednak przez nie przejść. Miałabym się zabić z tego powodu? Żyć byle jak? To bez sensu. Trzeba się starać żyć jak najpiękniej w takich okolicznościach, jakie są. Mam świadomość przemijania i żal mi każdej zmarnowanej minuty. Nawet kiedy dopada mnie silne zmęczenie w pracy i pozwalam sobie na małe lenistwo, to potem żałuję, że straciłam ten czas. – Nie kusi Pani, żeby powiedzieć „stop”? Może czas odpocząć? Janina Ochojska-Okońska: Kusi, ale z drugiej strony w tej intensywności życia jest coś fascynującego. Mam w sobie już na tyle dużo egoizmu, zwłaszcza teraz, żeby powiedzieć „nie”. Mówię, na przykład, że nie mogę być w poniedziałek od rana w biurze, przyjdę po południu, ponieważ mam rehabilitację. To jest taki pozytywny egoizm. Im dłużej zachowam kondycję, tym dłużej będę mogła pracować i pomagać innym. – Jest Pani twarda. Janina Ochojska-Okońska: Długo nie potrafiłam odpuścić, a teraz tego się uczę. Zdaję sobie sprawę, że z moim zdrowiem fizycznym będzie coraz gorzej. Już nie potrafię wejść na Turbacz czy tak jak dawniej zbiegać po trzy schody naraz. – Nie ogarnia Pani strach, że kiedyś usiądzie i nie wstanie, bo kręgosłup tych obciążeń już nie wytrzyma? Janina Ochojska-Okońska: Bardziej niż kręgosłup dokuczają mi teraz barki i kolano, właściwie cały czas chodzę z bólem. Myślałam, że to będzie psychicznie łatwiejsze. Odkąd coraz trudniej mi się poruszać, strasznie mnie to denerwuje. Pewnie że kiedyś nie wstanę. Chciałabym jednak się do tego przygotować, nie przeżyć załamania. Już dziś myślę, jak przeorganizować wszystko, żeby było możliwe życie na wózku. Na pewno będziemy musieli zmienić biuro, bo do tego przy Szpitalnej w Warszawie za nic w świecie na wózku nie wjadę po tych upiornych schodkach. A nikt nie będzie mnie nosił. – Chyba że zdarzy się cud? Janina Ochojska-Okońska: Cuda się zdarzają. Byłam akurat w Sudanie Południowym, kiedy beatyfikowano Ojca Świętego. Mam pewność, że On mi pomoże. Nie wiem w czym, jak i nawet nie chcę sobie tego wyobrażać. Może przestanie mnie boleć kolano, a może właśnie siądę na tym wózku, ale będę miała mieszkanie, do którego będę mogła wjechać. Też dobrze. – Panu Bogu nie stawia się żadnych warunków? Janina Ochojska-Okońska: Nie, bo On spełnia nasze życzenia, tylko coś trzeba zrobić w tym kierunku. Jeżeli ktoś czeka na cud z założonymi rękami, to można tak czekać całe życie. Rozmawiała Elżbieta Pawełek
Janina Ochojska pokonała raka. Ostatni etap walki utrudniała epidemia koronawirusa...
W kwietniu 2019 roku, pod koniec kampanii wyborczej do Parlamentu Europejskiego, Janina Ochojska dowiedziała się, że ma raka piersi. Nowotwór nie pokrzyżował jednak jej planów i 65-latka została dzięki głosom Polaków posłanką najważniejszej instytucji UE. Dziś działaczka humanitarna jest już po mastektomii oraz ostatnim etapie chemioterapii. Wczoraj w rozmowie z Agatą Młynarską, autorytet tysięcy ludzi przyznała, że ostatecznie wygrała walkę z rakiem. Janina Ochojska o zakończonej chemioterapii i rehabilitacji po raku Agata Młynarska, która od kilku tygodni przeprowadza wywiady online na swoim Instagramie, w poniedziałek gościła na czacie Janinę Ochojską. Po zakończonej rozmowie dziennikarka zamieściła w sieci poruszający wpis. „Janka Ochojska pokonała raka #agatasiekreci a nam zakręciła się łza szczęścia! Opowiedziała historię swojej walki o zdrowie i o czasie chemioterapii. Janeczko, dziękuję za to spotkanie. Przede wszystkim za dobre wieści ale też za instrukcję pomagania. Jak się okazuje sprawdzają się stare, sprawdzone sposoby. Pomoc sąsiadów, bliskich, przyjaciół. Ten krąg wsparcia, który tworzymy w życiu, bo jak się mówi - „przyjaciół poznaje się w biedzie”, napisała Agata Młynarska w internecie. Przypomnijmy, że już w grudniu Janina Ochojska pisała o tym, że wygrywa z nowotworem. Jeden z wpisów na Twitterze skierowała wtedy do Tomasza Lisa, któremu chciała dodać otuchy po przebytym udarze. „Panie Tomaszu, już mam za sobą tę część życia, koniec z chemią. Jestem wyleczona. Teraz walczę z ogromnym wyczerpaniem i zmęczeniem organizmu. Ale to też jakiś etap. Dojdę do siebie, zacznę normalnie funkcjonować. Pan też dojdzie, trzeba czasu i cierpliwości, czego życzę”, napisała 65-latka w sieci i dodała zdjęcie w tęczowej czapce. Internauci zauważyli wtedy, że rak piersi zmienił Janinę Ochojską zewnętrznie. Najważniejsze jednak, że w środku założycielka Polskiej Akcji Humanitarnej była i jest taka jak zawsze – dobra, ciepła i pełna empatii. Ostatni etap walki z rakiem przypadł w przypadku Janiny Ochojskiej na epidemię koronawirusa, która zmieniła system funkcjonowania szpitali. „Rozpoczęłam naświetlania w połowie marca i wiedziałam, że zakończą się one tuż przed świętami wielkanocnymi. Wiedziałam, że to jest mój ostatni etap intensywnego leczenia i ta myśl dodawała mi otuchy. Na szczęście byłam w centrum onkologicznym, gdzie oddział naświetlań był bardzo dobrze logistycznie przygotowany. My, pacjenci, nie mieliśmy żadnego kontaktu ze światem zewnętrznym. Nikt nie mógł nas odwiedzać, a ponadto była przypisana dla nas jedna, stała grupa pielęgniarek”, mówiła w kwietniu WP działaczka humanitarna. Trudnością może być też zorganizowanie potrzebnej rehabilitacji. „Jeszcze nie wiem, jak to zrobię, ale widzę, że na razie w pełni legalnie raczej się nie da. To jest frustrujące, bo jednocześnie boję się podjąć jakąkolwiek decyzję, przez którą później mogłyby spotkać mnie konsekwencje prawne”, dodała w rozmowie z dziennikarką Klaudią Stabach. Mamy nadzieję, że ta historia będzie mieć szczęśliwe zakończenie. Najważniejsza walka już została wygrana! Życzymy pani Janinie mnóstwo zdrowia i spokoju. View oEmbed on the source website
Janina Ochojska wygrała walkę z rakiem. Aktywistka pokazała zdjęcie po chemioterapii
W ten sposób chciała dodać otuchy Tomaszowi Lisowi
Na początku 2019 roku Janina Ochojska dowiedziała się, że ma raka piersi. Choroba nie pokrzyżowała jej planów i aktywistka oraz działaczka humanitarna z powodzeniem wystartowała do Europarlamentu. Dziś autorytet wielu osób jest już po mastektomii i chemioterapii. Walka z nowotworem zmieniła Janinę Ochojską zewnętrznie, co widać na najnowszym zdjęciu. W środku założycielka Polskiej Akcji Humanitarnej jest jednak taka jak zawsze – dobra, ciepła i pełna empatii. Tą ostatnią podzieliła się ostatnio z Tomaszem Lisem. Janina Ochojska po chemioterapii. Złożyła życzenia Tomaszowi Lisowi Janina Ochojska nigdy nie uznawała swojej choroby za temat tabu. Działaczka szybko zrozumiała, że rak piersi to dla niej powód, dla którego powinna motywować inne kobiety w podobnej sytuacji. „Po tym, jak wiele osób dało mi wsparcie, pomyślałam, że ten rak to dla mnie... coś ważnego. Dzięki temu przeżyciu mogę też pomóc kobietom, bo pierwszym przesłaniem filmiku, który wrzuciłam do sieci, było "badajcie się". Chcę też powiedzieć: Nie bójcie się”, mówiła Janina Ochojska w Twoim Stylu. Z kolei kilka dni temu działaczka wsparła dobry słowem Tomasza Lisa, który niedawno trafił do szpitala w Olsztynie. Według nieoficjalnych informacji Super Expressu dziennikarz doznał udaru. Dziś ma się lepiej, ale Janina Ochojska ma dla niego przesłanie połączone z przestrogą. „Panie Tomaszu, już mam za sobą tę część życia, koniec z chemią. Jestem wyleczona. Teraz walczę z ogromnym wyczerpaniem i zmęczeniem organizmu. Ale to też jakiś etap. Dojdę do siebie, zacznę normalnie funkcjonować. Pan też dojdzie, trzeba czasu i cierpliwości, czego życzę”, napisała 64-latka na Twitterze i dodała zdjęcie w tęczowej czapce. Poza podziękowaniami od Tomasza Lisa, komentarz pani Janiny zebrał mnóstwo ciepłych słów od internautów, którzy życzą jej spokoju i pełni sił. My także dołączamy się do grupy sympatyków aktywistki. Mamy nadzieję, że przyszły rok będzie dla niej przełomowy, jeśli chodzi o pełny powrót do zdrowia. View oEmbed on the source website
„Nieważne, że człowiek upadnie. Najważniejsze, żeby mógł się podnieść”. Janina Ochojska kończy 62 lata
Janina Ochojska kończy 62 lata. Wyznaje zasadę: „Nieważne, że człowiek upadnie. Najważniejsze, żeby mógł się podnieść. Każdy dostaje trudne momenty po to, żeby mógł poznać, czym jest szczęście. Niebo jest w nas”. Ma tak niespożytą energię, że czasem trudno za nią nadążyć. „Świetnie sobie radzi nawet w ekstremalnych warunkach”, mówią współpracownicy. Kiedy upadnie, jeszcze żartuje: „Spokojnie, mam przecież stalowy kręgosłup”. Jeździła w konwojach z pomocą dla byłej Jugosławii i do Czeczenii, bo uznała, że to jej obowiązek. Mówią, że jest w niej jakiś ogromny wewnętrzny spokój, który wspiera się na wartościach, w które sama wierzy i ceni. Założycielka i prezes Polskiej Akcji Humanitarnej. W 1993 roku została uhonorowana przez Wspólnotę Europejską w Brukseli tytułem Kobieta Europy. W 2003 r. odznaczono ją francuską Legią Honorową. Jest szczęśliwa, że może pomagać tym, którzy tego potrzebują, zwłaszcza, że doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co to znaczy potrzebować czyjejś pomocy. Janina Ochojska uważa, że ludzie bywają nieszczęśliwi, bo nie potrafią zaakceptować tego, co dzieje się w życiu. Polecamy też: Janina Ochojska jest... Tego o niej nie wiedzieliście! Janina Ochojska na misji w Sudanie Południowym Zrezygnowała z pracy naukowej, zaczęła organizować konwoje humanitarne do Bośni. Jest absolwentką astronomii, ale nie żałuje, że nie poświęciła się badaniom wszechświata. „Byłabym sfrustrowanym astronomem!”, ocenia Janina Ochojska. Wybrała pomoc ofiarom wojen, katastrof naturalnych, głodu, długotrwałego ubóstwa. Przez 20 lat z pomocą dotarła do 42 krajów. Skąd czerpie moc? Źródłem jej siły – niesamowite! - jest jej choroba! Walka z chorobą nauczyła ją wytrwałości i ukształtowała moralnie. Zdaje sobie sprawę, że jej losy potoczyłyby się inaczej, gdyby była sprawna. I wcale nie tęskni za pełnią zdrowia! Nie miała taryfy ulgowej. Musiała ciężko pracować, żeby zachować sprawność. „Uważam, że ta niepełnosprawność mnie jakoś poprowadziła. Po pierwsze musiałam zawsze o coś walczyć. Choćby o to, żeby ludzie uwierzyli, że to że jestem niepełnosprawna nie znaczy, że niepełnowartościowa. Miałam też to szczęście, że spotkałam – najpierw jako dziecko, potem nastolatka – w specjalnych ośrodkach dla niepełnosprawnych wspaniałych, ideowych ludzi. Dużo od nas wymagali, ale mi to dało siłę. Nasz „dyro” Wierusz powtarzał nam: „Macie więcej, a nie mniej. Wam dano, a nie odebrano”. Że ta nasza niepełnosprawność jest darem”, mówiła Piotrowi Najsztubowi. Janina Ochojska w Sudanie Południowym W co wierzy? Wierzy w opatrzność, której działanie widzi się, gdy człowiek patrzy wstecz i to, że poprzez swoje wolne wybory wypełniała przeznaczenie, dzięki czemu znajduje się w obecnym miejscu. Jak każdy człowiek, miała w swoim życiu chwile zwątpienia, rozterek. „Ale na szczęście mam taki charakter, że to, co złe szybko zapominam”, wyznała Janina Ochojska. Zobacz też: „Bałam się uzdrowienia!”. Janina Ochojska niezwykle szczerze o swojej chorobie w najnowszym numerze VIVY!
„Bałam się uzdrowienia!”. Janina Ochojska niezwykle szczerze o swojej chorobie w najnowszym numerze VIVY!
Janina Ochojska pomaga tysiącom ludzi w najtrudniejszych rejonach świata. Skąd czerpie moc? Źródłem jej siły – niesamowite! - jest jej choroba! Opowiada o tym w najnowszym wydaniu dwutygodnika VIVA!. Walka z chorobą nauczyła jej wytrwałości „Jestem po polio, zachorowałam gdy miałam osiem miesięcy. Rocznik 1955, wtedy jeszcze nie było u nas szczepionki”, Janina Ochojska opowiada Piotrowi Najsztubowi w VIVE! „Miałam szczęśliwe dzieciństwo, wychowywałam się wśród dzieci takich samych jak ja, więc nie miałam kompleksów. Zawsze czułam jakąś inność, lepszość…”. Nie miała taryfy ulgowej. Musiała ciężko pracować, żeby zachować sprawność: „Kiedy zaczęłam chodzić w wieku pięciu lat, miałam na nogach takie ciężkie aparaty, ortezy, do tego gorset. Uczyli mnie wspinać się na drzewa, przechodzić przez płoty, graliśmy w podchody. Byliśmy trochę jak żołnierze, obwieszeni ciężkim sprzętem. I nie traciłam nadziei, że – pomimo niepełnosprawności – coś w życiu zrobię, „kimś” będę”. Walka z chorobą nauczyła ją wytrwałości i ukształtowała moralnie. Zdaje sobie sprawę, że jej losy potoczyłyby się inaczej, gdyby była sprawna. I wcale nie tęskni za pełnią zdrowia! Janina Ochojska w najnowszej VIVIE! Janina Ochojska: Kiedyś, gdy byłam pierwszy raz w Częstochowie, weszłam do tej najważniejszej kaplicy i zobaczyłam wiszące kule. Uciekłam. Piotr Najsztub: Czemu? Janina Ochojska: Bo bałam się, że mogę być uzdrowiona. Piotr Najsztub: Ile miałaś wtedy lat? Janina Ochojska: Byłam studentką. Piotr Najsztub: Uzdrowienie odebrałoby Ci tożsamość? Janina Ochojska: Tak to czułam. Kiedy ktoś mnie pyta, czy ja się czuję nieszczęśliwa z powodu swojej niepełnosprawności, to odpowiadam: „Nie”. Uważam, że ta niepełnosprawność mnie jakoś poprowadziła. Piotr Najsztub: I stworzyła. Janina Ochojska: Tak. Po pierwsze musiałam zawsze o coś walczyć. Choćby o to, żeby ludzie uwierzyli, że to że jestem niepełnosprawna nie znaczy, że niepełnowartościowa. Miałam też to szczęście, że spotkałam – najpierw jako dziecko, potem nastolatka – w specjalnych ośrodkach dla niepełnosprawnych wspaniałych, ideowych ludzi. Dużo od nas wymagali, ale mi to dało siłę. Nasz „dyro” Wierusz powtarzał nam: „Macie więcej, a nie mniej. Wam dano, a nie odebrano”. Że ta nasza niepełnosprawność jest darem. Więcej o niezwykłym życiu Janiny Ochojskiej, kobiety, dla której nie istnieją przeszkody, w najnowszym wydaniu dwutygodnika VIVA!. Polecamy też: W najnowszej VIVIE!: Po co był im ten ślub? Katarzyna Warnke i Piotr Stramowski o tym, jak stworzyli wyjątkowy związek​
W najnowszej VIVIE! Katarzyna Warnke i Piotr Stramowski zdradzają tajemnice swojego małżeństwa. Co jeszcze w numerze?
Katarzyna Warnke i Piotr Stramowski, trzy lata temu w filmie „Spirala” zagrali młode małżeństwo w pułapce, które serwuje sobie wycieńczający rozrachunek zdrad, krzywd i rozczarowań. Na planie filmowym, w tych niekomfortowych emocjonalnych warunkach narodziła się ich wzajemna fascynacja, wybuchła namiętność, zaczęła prawdziwa miłość. Po dwóch latach wzięli ślub. Gigantyczna popularność jaką Piotrowi dała rola „Majamiego” w „Pitbullu….” Patyka Vegi i niezwykła uroda Kasi uczyniły z nich najbardziej charyzmatyczne aktorskie małżeństwo. Zobacz też: Erotyka, zmysłowość i nagość. Zobacz niepublikowane zdjęcia Katarzyny Warnke i Piotra Stramowskiego - Ludzie często mówią: wyszalej się, bo po ślubie koniec wolności. Piotr: Nieprawda! Paradoksalnie, oddając siebie, ale tak NA PRAWDĘ oddając siebie drugiej osobie, dostajemy to, czego chcieliśmy, czego pragnęliśmy, choć oczywiście troszeczkę w innej formie. Warunkiem jest natomiast obopólne zaufanie. Kasia: … zgadzam się, to podstawa. Piotr: Nie czuję się uwiązany, w ogóle nie czuję się „mężem”. Czuję się wolny. Jesteśmy razem, ale wolni zarazem. Taki paradoks. To jest super frajda. Ludzie zwykle nieświadomie myślą stereotypami. Kasia: I schematami, bo to „ułatwia” życie. Nie stawia wymagań. Największe wrażenie na Piotrku zrobił jego, zresztą bardzo fajny wieczór kawalerski. Ja nie miałam swojego wieczoru panieńskiego. - Z powodu braku sentymentalizmu? Kasia: Nie, po prostu najbliżsi mi są jednak mężczyźni. „Panieńskość” jakoś do mnie nie pasuje, chyba wolałabym mieć swój „kawalerski”. Przez chwilę był nawet taki pomysł… (śmiech). - To co się wydarzyło na Pana wieczorze kawalerskim? Kasia: Piotrek zauważył, że zostały uchylone drzwi do różnych zachowań. Piotr: Widzieliśmy to na wielu amerykańskich komediach i tragediach. Są kobiety, jest striptease, jest alkohol, kumple, szampańska zabawa i sytuacja może wymknąć się spod kontroli, coś może pójść za daleko… A gdyby poszło, to w sumie nic strasznego, przecież chłopaki trzymają sztamę. I to mnie tak przeraziło. Pomyślałem, że jak człowiek nie jest na to przygotowany, cholernie łatwo można ulec. Zresztą paru rozochoconych kumpli natychmiast zapragnęło zorganizować swój wieczór kawalerski (śmiech). Polecamy też: Kasia Warnke i Piotr Stramowski pobrali się! Gdzie? Kiedy? Znamy szczegóły ich ślubu!​ - Ale kobiet ta sytuacja też dotyczy, więc chyba daliśmy sobie na to jakieś przyzwolenie. Kasia: Tak, wiem. Jedna z koleżanek pokazywała mi niedawno zdjęcia: „Zobacz jaki głupi, nieudany wieczór panieński. Wyszłyśmy do miasta, miałyśmy zaszaleć, ale jedna z dziewczyn przyszła ze swoim facetem i wszystko zepsuła”. Ale co zepsuła? No właśnie to, że można przekroczyć granicę. Przez tego jednego mężczyznę w ich gronie, faceci w klubie już nie chcieli tych dziewczyn podrywać. Jest szansa na seks, albo jej nie ma. Taki niepożądany męski świadek sprawia, że szansa znika. Wierzę w to, że można być długo z jednym partnerem i mieć udany seks. I że taki seks może być właśnie dzięki upływającemu czasowi odkrywczy. Właśnie to, między innymi, skłoniło mnie do zawarcia małżeństwa. Ciągłe przygody w pewnym momencie stają się nudne, bo zawsze dochodzi się do tego samego punktu i za każdym razem jest to samo. Piotr: (śmiech). O tym też robią filmy, bohaterom te tańce-hulańce raczej nie wychodzą na dobre. Kasia: Jestem bardzo ciekawa, co zrobimy z Piotrem za dziesięć lat, albo nawet za dwadzieścia? Jak się starzeć, żeby wciąż być atrakcyjnymi dla siebie? Czy to możliwe? Chciałabym, żebyśmy oboje byli jak wino, po prostu coraz lepszej jakości. Wydaje mi się, że ten rok sprawił, że gładziej chodzą mechanizmy między nami i to jest bardzo przyjemne. To lubię (śmiech). Piotr: Ja też. Polecamy też: Katarzyna Warnke nie chce jechać do Hollywood. Dlaczego? Co jeszcze w nowej VIVIE! Nr 5/2017? Jarosław Kuźniar, po latach zniknął z ekranów i zaczął nowe życie. Jak mu się to udało? Nareszcie lubi siebie taką, jaką jest. Dominika Gwit znalazła miłość, gdy po morderczym odchudzaniu znów przytyła. O chorobie, nadziei, przekraczaniu ograniczeń i życiowej misji, opowiedziała nam Janina Ochojska. Poza tym: Gwiazda „Vogue’a” - Ashley Graham, która z rozmiaru XXL uczyniła swój atut. 89. edycja Oscarów przejdzie do historii. Awantura między Meryl Streep i Karlem Lagerfeldem, pomyłka „kopertowa”. W dziale podróże: Dachy Paryża. Francuzi pokazują, że każdy może żyć pięknie. W mieście, gdzie niebywale dba się o komfort życia, najwyraźniej uznano, że teraz ma on kolor zielony. W VIVA! Styl: Sesja, która powstała z miłości do mody. Supermodelka Anja Rubik wybrała się w romantyczną podróż w poszukiwaniu wiosennych trendów w biżuterii Apart. Moda w tym sezonie musi być wyrazista. W dziale uroda: wszystko na różowo vs nasycone kolory. Na głowie afro, warkocze, lub retro „pieczarka”. Zobacz też: Batman i Kobieta Kot. „Mamy namiętny związek”. Kasia Warnke i Piotr Stramowski w odważnej sesji Nowa VIVA! z Kasią Warnke i Piotrem Stramowskim na okładce od 9 marca w kioskach. Najnowszą VIVĘ! kupisz też z książką z DVD "9 życie Louisa Draxa'. Polecamy też: Katarzyna Warnke i Piotr Stramowski o miłości jak z filmu, różnicy wieku i... temperamentów