Ulubiona fryzura ikon lat 60. powraca ze wzmożoną siłą — to hit zimy 2025/26! Dowiedz się dlaczego
Minimalistyczna, ale pełna charakteru. Klasyczna i... znów na czasie! Fryzura, którą uwielbiały Jane Birkin i Brigitte Bardot powraca — pojawiła się na pokazach wiosna/lato 2026 i już podbija zimowe stylizacje. Co sprawia, że po latach znów zachwyca? I jak ją nosić dziś, by wyglądać modnie, kobieco i z nutą francuskiego szyku?
Choć trendy we fryzurach zmieniają się dynamicznie, tej zimy projektanci i styliści są zgodni: wracamy do lat 60. – ale w odświeżonej, wyjątkowo kobiecej wersji. „Birkin bangs” to miękko opadająca, lekko rozchodząca się grzywka inspirowana ikoną francuskiego stylu, Jane Birkin. To nie tylko ukłon w stronę retro, ale przede wszystkim uniwersalna i efektowna fryzura, którą pokochały współczesne fashionistki. ZOBACZ TAKŻE: Już nie wanilia – kajmakowe perfumy to zapach zimy 2025! Słodkie jak świąteczny deser Powrót do nonszalancji z francuskim akcentem Nie bez powodu mówi się, że francuski styl nigdy nie wychodzi z mody. Birkin bangs, czyli tzw. grzywka na boki w wersji soft, to kwintesencja paryskiego stylu – wygląda, jakby ułożyła się tak przypadkiem, a jednocześnie dodaje twarzy wyrafinowania i tajemniczości. Grzywka lekko opadająca na brwi, z delikatnym rozcięciem pośrodku, subtelnie podkreśla rysy twarzy i działa odmładzająco. Czym właściwie są „Birkin bangs”? Birkin bangs różnią się od klasycznej grzywki przede wszystkim długością i sposobem cięcia. Sięgają linii oczu lub rzęs, a ich końce delikatnie rozsuwają się na boki, tworząc naturalną „kurtynę”. To cięcie daje wrażenie miękkości, ruchu i lekkości – dokładnie tak, jakbyś spędziła poranek przy kawie w bistro nad Sekwaną, a nie na stylizacji w salonie. Dla kogo będzie idealna? To idealna opcja dla osób o cienkich lub średniej gęstości włosach, które chcą dodać fryzurze objętości bez radykalnych zmian. Grzywka w stylu Birkin świetnie komponuje się z dłuższym bobem, półdługimi włosami oraz cieniowanymi włosami. Co ważne – nie dominuje twarzy, lecz ją subtelnie podkreśla. CZYTAJ TEŻ: Idealna fryzura na święta 2025? Te patenty stylistów zrobią efekt „wow! Jak ją stylizować, by wyglądała lekko i zmysłowo? Klucz do sukcesu? Naturalny efekt. Do stylizacji wystarczy użyć okrągłej szczotki i suszarki – susząc grzywkę z jednej strony na drugą, stworzysz subtelne podwinięcie końcówek. Na koniec warto utrwalić całość lekkim lakierem do włosów. Chcesz wyglądać jak paryżanka? Zacznij od grzywki Zimowy sezon 2025/26 to idealny moment, by spróbować czegoś nowego. Birkin bangs to fryzura, którą możesz dostosować do swojego stylu, kształtu twarzy i trybu życia. Niezależnie od tego, czy nosisz klasycznego loba, czy bardziej swobodne fale – dodanie tej subtelnej grzywki może całkowicie odmienić Twoje spojrzenie na własny look. Zamiast radykalnych cięć, wybierz subtelne detale.
Oryginalna torebka Hermès Birkin idzie pod młotek! Czy kultowy model pobije rekordy?
Oryginalna torebka Hermès Birkin, prototyp jednego z najbardziej pożądanych luksusowych akcesoriów na świecie, zostanie zlicytowana w Sotheby’s w Paryżu już niebawem. Historia jej powstania jest równie fascynująca jak jej fenomen w świecie mody obecnie...
Narodziny kultowej torebki Hermès Birkin są związane z niezwykłym przypadkiem. W 1984 roku aktorka i piosenkarka Jane Birkin podczas lotu znalazła się obok Jeana-Louisa Dumasa, ówczesnego prezesa Hermès. Podczas rozmowy Birkin wyraziła potrzebę posiadania torebki, która byłaby „o połowę mniejsza od walizki”, mieszczącej wszystkie niezbędne rzeczy. Zachęcona przez Dumasa, narysowała swój wymarzony model na papierowej torebce na chorobę lokomocyjną na pokładzie samolotu. Szybko zrealizował jej wizję — tak narodziła się pierwsza oryginalna torebka Hermès Birkin, która z biegiem lat stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli luksusu. CZYTAJ TEŻ: Labubu – fenomen kolekcjonerskiej maskotki, która zawładnęła światem! Aktorka, świadoma rosnącej sławy torebki, w wywiadzie dla CNN w 2020 roku żartowała: „Gdy umrę... ludzie prawdopodobnie będą mówić tylko o tej torebce”. W 1994 roku przekazała oryginał na aukcję charytatywną na rzecz Association Solidarité Sida, francuskiej organizacji walczącej z AIDS. Prototyp z inicjałami „J.B” i unikalnymi detalami The Original Birkin różni się od późniejszych wersji pod wieloma względami. Ma wyjątkowy rozmiar, metalowe pierścienie, mosiężne okucia, pasek na ramię, zamek błyskawiczny oraz ćwieki na spodzie. Torebka wykonana jest z czarnej skóry i ma wymiary odpowiadające wysokości modelu Birkin 40 oraz głębokości i szerokości modelu Birkin 35. Wyjątkowym detalem jest klapa z tłoczonymi inicjałami „J.B”. Z paska na ramię zwisa dodatkowo para cążek do paznokci, a na skórze można znaleźć ślady po naklejkach, którymi Birkin ozdabiała swój egzemplarz. Światowa trasa i powrót do Nowego Jorku Po aukcji charytatywnej w 1994 roku, torebkę zakupiła w 2000 roku Catherine Benier, paryska kolekcjonerka i właścicielka sklepu vintage. Przez lata użyczała ją na prestiżowe wystawy, m.in. do Victoria & Albert Museum w Londynie. ZOBACZ TAKŻE: Najgorętszy modowy deseń tego lata? Już nie muszelki i palmy… Trend sardine core jest już dosłownie wszędzie! Przed nadchodzącą aukcją Sotheby’s wysłało ją na światowe tournée. Torebka była eksponowana w Paryżu, Hongkongu, a teraz powróciła do Nowego Jorku, gdzie będzie dostępna dla zwiedzających w Sotheby’s New York Galleries w dniach od 6 do 12 czerwca. Aukcja w Paryżu już niedługo! Kulminacyjnym momentem światowego tournée torebki będzie aukcja w Sotheby’s w Paryżu, zaplanowana na 10 lipca. To pierwszy raz od 25 lat, gdy oryginalna torebka Hermès Birkin trafi na sprzedaż! Morgane Halimi, globalna szefowa działu torebek i mody w Sotheby’s, podkreśla, że prototyp torebki Birkin może ustanowić nowe rekordy aukcyjne. Choć dom aukcyjny nie ujawnia prognozowanej ceny, zainteresowanie jest ogromne — podczas wcześniejszych pokazów torebkę podziwiały tłumy. Hermès Birkin - najbardziej pożądana torebka na świecie Od swojego powstania Hermès Birkin urosła do rangi jednego z najważniejszych i najbardziej pożądanych symboli statusu w świecie mody. Jak sama Jane Birkin zauważyła, jej imię jest dziś nierozerwalnie związane z tą luksusową torebką, która przetrwała dekady i nadal fascynuje kolekcjonerów oraz fanów mody na całym świecie. SPRAWDŹ TEŻ: Latem 2025 crop top zestawiamy z... Oto 5 niezawodnych stylizacji, które musisz wypróbować! Już wkrótce oryginalny egzemplarz tej ikony stylu trafi pod młotek w Paryżu. Czy pobije aukcyjne rekordy? O tym przekonamy się 10 lipca.
Jane Birkin i Serge Gainsbourg byli szaleńczo zakochani, kiedy podbili świat zmysłową piosenką „Je t'aime, moi non plus"
Świat obiegła wiadomość o śmierci aktorki
Byli jedną z najbarwniejszych i najbardziej skandalizujących par francuskiej bohemy XX wieku. Jane Birkin i Serge Gainsbourg poznali się w końcu lat 60. Ona była wtedy nikomu nieznaną angielską aktoreczką. On – legendą artystycznego Paryża. Mówiło się, że podniósł piosenkę do rangi sztuki. Ona dużo młodsza, ale i bardziej poukładana życiowo, była dla niego córką i matką. Wytrzymała z nim – geniuszem i alkoholikiem – 12 lat. Ale kochać go nie przestała nigdy. W minioną niedzielę francuskie media poinformowały, że Jane Birkin nie żyje. Brytyjska aktorka i piosenkarka została znaleziona martwa w swoim domu w Paryżu. Miała 76 lat. Jane Birkin i Serge Gainsbourg: katastrofa na pierwszym spotkaniu Ich pierwsze spotkanie wróżyło raczej katastrofę i wyglądało tak: Paryż, 1969 r., casting do filmu „Slogan”. Ona bez pieniędzy, przyjmuje propozycję udziału w zdjęciach próbnych z desperacji. Ma 20 lat, malutką córeczkę, za sobą rozwód i erotyczną rólkę w„Powiększeniu” Antonioniego. Nie zna słowa po francusku, i to ją przeraża. On, tak brzydki, że aż piękny, jest dwa razy starszy, dwa razy rozwiedziony, ma dwójkę dzieci, a za sobą liczne romanse z najpiękniejszymi kobietami. Jest poetą, muzykiem i autorem utworów, które śpiewała sama Juliette Greco. Sławę we Francji przyniósł mu nie tylko niewiarygodny talent, ale też arogancki, prowokacyjny sposób bycia, alkoholowe ekscesy, skandale i cynizm. No i pełen namiętności związek z Brigitte Bardot. Mają zagrać w filmie zakochaną w sobie parę. On chce, aby wystąpiła z nim Marisa Berenson, arystokratyczna i pełna klasy, a nie jakaś niewydarzona, nikomu nieznana Angielka, o której on też nigdy nie słyszał. Cóż, ona też o nim nie słyszała i uparcie mówi do niego monsieur Bourguignon (czyli pan Burgundzki, co kojarzy się tylko z wołowiną w tym stylu), bo,]jak twierdzi, to było jedyne francuskie nazwisko, jakie obiło jej się o uszy. Boi się go. Jest arogancki i niemiły. Ale i fascynujący. Kręcą scenę w łazience, on niewiarygodny brzydal, siedzi w wodzie w wielkich kolorowych majtkach, ona zaś naga, na brzegu wanny, czuje się fatalnie. Czuje jego wzrok na sobie i sądzi, że jest dla niego nieatrakcyjna. Z jednej strony, on ją przeraża i chętnie by uciekła, z drugiej – jest nim zafascynowana, jest w nim coś, co ją pociąga, przykuwa uwagę. Prosi reżysera o zorganizowanie wspólnej kolacji. Czytaj też: Ikony mody: być jak Jane Birkin, czyli jak? Jane Birkin i Serge Gainsbourg: historia miłości Reżyser ulatnia się, a oni zostają sami. Wędrują od klubu do klubu. W każdym słynny Serge jest doskonale znany. Jane prosi go do tańca. On rusza się niepewnie i depcze jej po stopach, nagle staje się nieśmiały i bezbronny. W rosyjskiej restauracji namawia orkiestrę, żeby specjalnie dla Jane zagrała coś na chodniku przed lokalem. O szóstej rano zabawa się kończy, Serge zamawia taksówkę i wiezie ją do Hiltona, gdzie dają mu pokój „ten co zwykle”. Jane znów jest przerażona i kombinuje, co by tu zrobić, by do niczego nie doszło, nie chce być dziewczyną na jedną noc. A jednocześnie udaje, że dla niej to normalne. Znika więc w łazience na długo, a kiedy wychodzi, Serge, zmożony alkoholem, śpi. Jane, zanim wróci do córeczki i pieluch, kupuje płytę, której słuchali tego wieczoru, wtyka mu ją między palce u stóp i ucieka. Po latach określi tę noc jako najbardziej romantyczną w jej życiu. Niedługo potem ruszają razem do Wenecji, gdzie zaczynają się zdjęcia do filmu i ich romans. Kilka lat później w jednym z wywiadów Jane powie, że Serge miał w sobie coś, co nie dawało spokoju. Przede wszystkim „miał twarz, której nie można zapomnieć” – tak to określiła. „Jego twarz była inna niż wszystkie, jakie w życiu widziałam. Miał niezwykłe, smutne oczy i piękne usta. Czytał mi swoje wiersze, bawił się słowami. Miał niezwykłe połączenie cech – był romantyczny i zarazem zabawny”. Jane odkrywa, że cynizm i arogancja Serge’a biorą się z nieśmiałości i kompleksów, a alkohol ma dodawać mu odwagi. Tak naprawdę jest wrażliwy, czuły i opiekuńczy. Od zdjęć w Wenecji Serge nie odstępuje Jane na krok. Jest zazdrosny. Kiedy ona ma jechać do Saint-Tropez i zagrać u boku Alaina Delona w filmie „Basen”, on panicznie się boi, że go zostawi dla przystojnego aktora. Wynajmuje więc najdroższą limuzynę i ruszają na południe razem. Z małą Kate, córką Jane. Delon okazuje się gburem. Serge wraca do Paryża. Jane nie zdąży się z nim pożegnać, biegnie za ruszającym z peronu pociągiem. Kiedy wróci do hotelu, na lustrze znajdzie narysowane czerwoną szminką serce i wyznanie „Je t’aime, je t’aime, je t’aime”. Jane też jest zakochana. Zobacz też: Zerwane zaręczyny, złamane serca i wielka, szczęśliwa miłość. Tak potoczyło się życie miłosne Andrzeja Strzeleckiego Historia piosenki „Je t’aime, moi non plus” Oboje są po przejściach. Ona, porzucona przez męża, Johna Barry’ego (oscarowego kompozytora filmowego, znanego m.in. z serii o Bondzie czy „Nocnego kowboja”), on przez samą Brigitte Bardot, za którą szalał i dla której napisał najsławniejszy francuski przebój „Je t’aime, moi non plus”. Nagrali go w duecie, ale kiedy płyta miała się ukazać, Bardot przestraszyła się skandalu. Bała się o swoją międzynarodową karierę i płyta nie ujrzała światła dziennego. BB porzuciła Serge’a i wróciła do swojego męża, playboya Gunthera Sachsa.Serge nie obawiał się niczego, a już najmniej skandalu – on to uwielbiał. Teraz zakochał się w Jane i jej zaproponował nagranie tej piosenki. Ona też się niczego nie boi, urodą przebija nawet BB, a głos ma piękny, dużo młodszy w brzmieniu, co jeszcze dodaje piosence pikanterii. „Je t’aime, moi non plus” ma dziwne słowa. Jane wyjaśnia to w jednym z wywiadów: „Jedno mówi kocham cię, a drugie nie ma odwagi tego powiedzieć więc odpowiada wymijająco – ja też nie... To cały Serge. Nieśmiały i niepewny siebie”. Piosenka wywołuje skandal. Wykonawcy nie tylko wyznają sobie miłość, ale wzdychają i jęczą, jakby w studiu nagraniowym przeżywali orgazm. Watykan protestuje. Piosenka jest zakazana we Włoszech, w Hiszpanii, Szwecji, także BBC uznaje, że jest nieprzyzwoita i odmawia jej nadawania. A Serge się cieszy, bo to najlepsza bezpłatna reklama. Piosenka staje się najbardziej znanym francuskim przebojem znanym na całym świecie i wchodzi do kanonu kultury masowej. Ale wróćmy do Jane, do roku 1969, do miłości. Serge zajmuje się Kate tak, jakby była jego córką. Zajmuje się też karierą Jane. Chce, żeby była gwiazdą, pisze dla niej piosenki. Początkowo mieszkają w hotelach, ale szukają domu dla siebie. Musi być przy rue de Verneuil, upiera się Serge, który – jak twierdzi Jane – jest wielkim snobem i tylko ten adres, w okolicy Saint-Germain-des-Prés i blisko Sekwany, odpowiada jego aspiracjom. Bo prawie każdy dom przy tej ulicy był lub jest zamieszkany przez kogoś sławnego. Pod numerem 33 mieszkała wtedy Juliette Greco z aktorem Michelem Piccolim. W końcu znajdują przy tej ulicy niski budyneczek, dawne stajnie. Wszystko musi być urządzone według gustu i upodobań Serge’a. Wnętrze musi być czarne, więc ściany zostają pokryte czarnym wojłokiem. Drogocenne przedmioty mają stać w ustalonych miejscach i nie wolno ich nawet o centymetr przesunąć. Wszystko jest odpowiednio precyzyjnie – czyli również według jego projektu – oświetlone. Niczego nie można przestawiać ani dotykać, ma być idealny porządek. Bo skoro on ma chaos w głowie, otoczenie musi być uporządkowane, by go uspokajało. Na szczęście Jane ma swój wyproszony, kolorowy, zabałaganiony pokój, do którego on nie ma wstępu. Ale to on decyduje, gdzie pójdą wieczorem, co zjedzą, to on wybiera jej sukienki na wyjścia. Jeżdżą po świecie, grają w filmach, Serge pisze dla nich muzykę i słowa do piosenek. Jane zachodzi w ciążę. W lipcu 1971 r. rodzi córkę – Charlotte. Czytaj też: Julię Pogrebińską i Johna Scotta dzieli ponad 20 lat, a łączy joga i miłość. Oto ich niezwykła historia Jane staje się ikoną Kariera Jane rozwija się tak fantastycznie, że w pewnym okresie to ona staje się ikoną Francji bardziej niż Brigitte Bardot czy Juliette Greco, mimo że nigdy do końca nie opanowała francuskiego akcentu. Ale to tylko dodaje jej wdzięku. „Anglaise du sexe féminin” (Angielka płci żeńskiej) tak śpiewa o sobie w piosence „Jane B.”. Sławą przewyższa nawet swojego półboga. „Stałem się teraz panem Birkinem”, mówi Serge. Trwają beztroskie lata 70. Zwłaszcza na początku, kiedy gospodarka kwitnie i nikt nie pamięta, co to bezrobocie. Z centrum Paryża znikają sławne halles – hale z targowiskami, w pobliżu powstaje zaprojektowane przez Renzo Piano i Richarda Rogera Muzeum Sztuki Nowoczesnej, znane dziś jako Centre Pompidou. Catherine Deneuve zostaje twarzą Chanel 5, Bunuel kręci „Dyskretny urok burżuazji”, Roman Polański pracuje nad „Lokatorem” według powieści Rolanda Topora, Andrzej Żuławski realizuje „Najważniejsze to kochać” z Romy Schneider. Dziewczyny pokazują nogi w minispódniczkach albo chowają je pod długimi, hippisowskimi spódnicami na zmianę z dżinsami-dzwonami. Pink Floyd śpiewa „Ciemną stronę księżyca”. W Paryżu umiera Jim Morrison, a w Stanach Elvis Presley. Na świecie króluje rock progresywny, jazz rock, rodzi się punk. Francuzi śpiewają piosenki o miłości; króluje Dalida, Serge Lama, Charles Aznavour. To dla Jane i Serge’a najszczęśliwszy okres, lata wspólnego, beztroskiego życia. Jak mówi Jane we własnym filmie dokumentalnym, zatytułowanym „Moje prywatne zdjęcia Serge’a”, ich życie było wówczas wieczną zabawą. Ich ulubione zajęcia: zabawa z dziećmi i z psami. Serge był troskliwym partnerem, kochającym ojcem nie tylko dla ich wspólnej córki, ale też dla córki Jane z pierwszego małżeństwa. Potrafił bawić się z dziećmi jak nikt inny, w jednym z wywiadów Jane podkreśla, że sama nigdy nie wpadłaby na pomysł takich zabaw i gier dla dzieci, jakie on spontanicznie wymyślał codziennie, i że wynikało to pewnie z tego, że sam był dużym dzieckiem. Sielanka nie trwa jednak długo. W końcu lat 70. Serge pisze piosenkę „Do broni i tak dalej” („Aux armes et caetera”), która jest przeróbką Marsylianki na wersję reggae. Tego nacjonaliści mu nie wybaczają, grożą śmiercią. Ale piosenka, dzięki głosom młodzieży, trafia i tak na pierwsze miejsca list przebojów. Gorzej jest z życiem prywatnym. Pije coraz więcej, a wtedy dopadają go demony i staje się agresywny. Jane nieraz musi uciekać w środku nocy z dziećmi do hotelu. Ile można balować, Jane jest już zmęczona. Nocne życie, włóczenie się po tych samych klubach, te same rozmowy i coraz bardziej pijany, bełkoczący Serge u jej boku. Wracają do domu rano, kiedy dziewczynki wychodzą do szkoły, a oni z trudem trzymają się na nogach. I tak od lat. On nie trzeźwieje, a ona myśli: co dalej Staje się cieniem samej siebie. Mówi mu więc o swoich lękach. On to lekceważy. Przecież ma dzieci, dom, pieniądze i jego. Więc o co chodzi. Jane Birkin i Serge Gainsbourg: on pije na umór, ona go zdradza Pod koniec lata 1980 r. Jane opuszcza Serge’a. A właściwie ucieka. Chce jak najszybciej zniknąć. Boi się, że Serge znów ją obezwładni siłą swoich słów. No i zakochuje się w Jacques’u Doillonie, młodym reżyserze filmowym, u którego grała w „Córce marnotrawnej”. Serge nie może jej tego wybaczyć: on nigdy jej nie zdradził. Ale przecież ona nie zakochałaby się w kim innym, gdyby nie ciągi alkoholowe i awantury Serge’a. Dla Serge’a odejście Jane jest dramatem i kropka. Pije na umór, i to tak, że 17-letnia wówczas Kate tak boi się, że ojczym nie da sobie rady, że sobie coś zrobi, że chce z nim zostać. Ale on bierze na siebie całą winę za rozpad związku. Przyznaje się do bicia i picia. Kupuje Jane sportowy kabriolet i płaci jej za luksusowy hotel, bo przecież nie może mieszkać „byle gdzie”… Tak naprawdę nigdy nie przestali się kochać. Ale teraz była to miłość na odległość. On do końca życia był jej aniołem stróżem. Nigdy jej nie opuścił, dbał o nią, to dla niej napisał piosenki lepsze niż kiedykolwiek. Nagrali razem jeszcze trzy albumy. Kiedy Jane urodziła córkę ze związku z Jakiem Doillonem, od razu zadeklarował, że będzie dla niej drugim ojcem i zarzucił ją prezentami. Jemu urodził się syn ze związku z modelką Caroline von Paulus, zwaną Bambou. Media rozgrywały tę „miłość po miłości” Jane i Serge’a po mistrzowsku, ulubionym chwytem było zapraszanie do studia jego, a potem jako niespodziankę – jej. Lub emitowanie jej wypowiedzi, nagranej na tę okazję. I obserwowanie jego reakcji. On był już degeneratem: pijany, nieogolony, brudny, zawsze z zapalonym papierosem w ustach, mimo że były to czasy, kiedy papieros na wizji był niedopuszczalny, ale dla półboga robi się wyjątki, a Serge był we Francji półbogiem. No więc on w studiu, niechlujny, z siwą rozczochraną czupryną, z wielodniowym zarostem, w obwisłym ubraniu, chwieje się w fotelu i wtedy – osobiście lub na ekranie – pojawia się ona – świetnie utrzymana, młodsza o lat 20, ale na oko o 50, elegancka, piękna. I mówi z matczyną troską o tym, że on dodaje jej odwagi, że kiedy ona wchodzi na scenę, to myśli o tym, co by on powiedział – jak by ocenił jej wejście, jej śpiew, jej upór w przełamywaniu codziennych nieśmiałości i lęków. Z matczyną troską i z pragnieniem córeczki, żeby tatuś ją docenił. Te dwie pozornie sprzeczne cechy ich związku widać w tych spotkaniach. Zobacz także: Nieudane związki, nowotwór, samobójcza śmierć córki. Smutne życie Jane Birkin Zawsze czeka na nią pokój Serge przestaje się chwiać w fotelu, milknie, poważnieje. I przestaje odgrywać rolę błazna i prowokatora, którą zawsze ma na użytek mediów, rolę, którą grał lepiej niż najbardziej nawet ekscentryczni dzisiejsi celebryci: nigdy nie odpowiada na żadne pytanie prowadzącego wywiad czy program telewizyjny; najpierw długo milczy, budując napięcie; potem albo coś mruknie, albo mówi zawile o czymś nie na temat. Jest absolutnie nieprzewidywalny. Przy rue de Verneuil mieszka sam, ale na Jane zawsze czeka jej pokój, w którym nie zmienia nic. W nowym domu Jane on też ma swój kąt i kiedy jest z nim już bardzo źle, przychodzi wyczerpany alkoholem, wychudzony, Jane karmi go, a kiedy nie przychodzi, sama biegnie do niego z obiadami. Pilnuje go na zmianę z Bambou, jego aktualną partnerką… Serge umiera nagle, na atak serca, w pustym domu przy rue de Verneuil 5 bis 2 marca 1991 r., w nocy. „Był naszym Baudelaire’em, Apollinaire’em. Wyniósł piosenkę do rangi sztuki” – powie o nim prezydent Mitterand. Jego wielbiciele odbywają pielgrzymki na rue de Verneuil, a mur budynku – dziś należącego do ich córki Charlotte Gainsbourg – pokryty jest graffiti przez wielbicieli jego talentu. Jane do tej pory śpiewa piosenki Serge’a. Dwa miesiące po jego śmierci, kiedy na koncercie w Casino de Paris zaśpiewała jego „Przyszedłem powiedzieć, że odchodzę”, wszyscy płakali. Kiedyś jechała taksówką w Londynie, a z radia leciało „Je t’aime, moi non plus”. Gdy powiedziała kierowcy, że to ona śpiewa, ten podskoczył z wrażenia i wyznał jej, że trójkę swoich dzieci spłodził przy tej piosence. Tak więc Jane i Serge przyczynili się zapewne do przyrostu naturalnego na całym świecie. „Wiem, że w telewizji puszczą ten przebój na wieść o mojej śmierci – jeśli jeszcze będę tematem wartym wzmianki. Fajnie wiedzieć, że ma się taką piosenkę-podpis” – powiedziała Jane Birkin w wywiadzie dla „The Sun”. Artystka zmarła 16 lipca 2023 roku w wieku 76 lat, a ludzie na całym świecie na potęgę słuchają dziś jej przeboju. TEKST: Dorota Szuszkiewicz Artykuł ukazał się w miesięczniku „Uroda Życia" 7/2016
Nie żyje Jane Birkin. To jej nazwisko przyjęła najsłynniejsza torebka Hermes
Francuskie media podały informację o śmierci Jane Birkin, jednej z najbardziej niezapomnianych aktorek, piosenkarek, modelek i ikon stylu. Birkin została znaleziona w swoim domu w Paryżu. Miała 76 lat. ZOBACZ TEŻ: Ikony mody: być jak Jane Birkin, czyli jak? Nie żyje Jane Birkin Według informacji podanych przez agencję Reutera, Birkin została znaleziona martwa w swoim domu w Paryżu. Jakiś czas temu z przyczyn zdrowotnych odwołała sporą część swoich koncertów. "Zawsze byłam wielką optymistką i zdaję sobie sprawę, że potrzebuję trochę czasu, aby znów móc być na scenie i z wami" – pisano w mediach. Kariera Jane Birkin Urodzona 14 grudnia 1946 roku w Londynie, Jane Birkin szybko zdobyła rozpoznawalność i uznanie dzięki swojemu niepowtarzalnemu talentowi i uroku. Jej kariera nabrała rozpędu w latach 60., kiedy to przeniosła się do Francji i zaczęła współpracę z reżyserem Serge'em Gainsbourgiem, który stał się również jej partnerem życiowym. Ich związek przekształcił się w legendę, a ich twórcza współpraca zaowocowała niezapomnianymi utworami muzycznymi. CZYTAJ TEŻ: Nieudane związki, nowotwór, samobójcza śmierć córki. Smutne życie Jane Birkin Jane Birkin zasłynęła szczególnie dzięki piosence "Je t'aime... moi non plus", która wywołała kontrowersje i zdobyła ogromną popularność w całej Europie. Jej charyzma, niezależność i niekonwencjonalność przyczyniły się do jej ikonicznego statusu, a jej wkład w kulturę francuską jest nieoceniony. Była także cenioną aktorką filmową. Jej niezapomniane role w takich filmach jak "Blow-Up" Michelangelo Antonioniego czy "La Piscine" Jacques'a Deraya pokazały jej wszechstronność i talent aktorski. Była również obecna w produkcjach anglojęzycznych, takich jak "Don Juan, or If Don Juan Were a Woman" Rogera Vadima czy "Evil Under the Sun" Guya Hamiltona. To na jej cześć dom mody Hermes jedną ze swoich kultowych torebek nazwał Birkin. Aby ją kupić, trzeba zapisać się na specjalną listę oczekujących. Jane Birkin była ikoną stylu i inspiracją dla wielu osób na całym świecie. Jej charakterystyczna, niedbale elegancka estetyka wpłynęła na modę i styl życia wielu kolejnych pokoleń. Niezależnie od tego, czy miała na sobie jeansy i koszulkę, czy też błyszczała na czerwonym dywanie w eleganckiej sukience, zawsze emanowała niezwykłym wdziękiem i pewnością siebie.
Jak zdobyć Birkin Hermesa, czyli najsłynniejszą torebkę świata?
Jak zdobyć Birkin Hermesa, czyli najsłynniejszą torebkę świata? W jednym z odcinków serialu Seks w wielkim mieście Samantha postanawia wreszcie spełnić swe marzenie i kupić piękną, czerwoną torbę. Wchodzi do salonu, gdzie sprzedawca z ociąganiem podaje jej upragniony model. „Kosztuje 5 tysięcy dolarów”, ostrzega. „Biorę”, odparowuje Samantha. Sprzedawca poleca jej by wpisała się na listę oczekujących. „Mam czekać pięć lat na torebkę?”, krzyczy z niedowierzaniem nasza bohaterka. „To nie torba! To Birkin!”, odpowiada burzony sprzedawca i wyrywa jej z rąk obiekt pożądania. Samanta powinna jednak wiedzieć, że warto czekać na torbę, którą posiadają Victoria Beckham, Kate Moss, Naomi Campbell, Oprah Winfrey, czy Sofia Coppola. Choćby dlatego, że to niezawodna… lokata kapitału. ZOBACZ TEŻ: Ikony mody: być jak Jane Birkin, czyli jak? View Ediplayer on the source website Torba Birkin z drugiej ręki Na początku 2016 roku czerwona torebka Birkin domu mody Hermes wykonana ze skóry krokodyla została sprzedana w prestiżowym domu akcyjnym Christie’s za kwotę 222 tysięcy dolarów. Już po paru miesiącach pojawił się jednak nowy rekord w handlu używanymi torebkami. Zajmująca się wyłącznie sprzedażą torebek „z drugiej ręki” amerykańska firma Prive Porter sprzedała anonimowemu nabywcy z Los Angeles torebkę Birkin za 298 tysięcy dolarów, czyli lekko licząc milion sto tysięcy złotych! Jak wyglądała ta rekordzistka? Pochodziła z 2008 roku i podobno nigdy nie opuściła firmowego pudełka. Uszyta została z barwionej na czerwono krokodylej skóry, a jej wykonane z białego złota zapięcie wysadzane jest obficie brylantami. Dlaczego ktoś zdecydował się za nią tyle zapłacić? Może dlatego, że kosztująca oryginalnie ponad 100 tysięcy dolarów torebka była jednym z dwóch egzemplarzy wyprodukowanych z tego gatunku skóry i tak bogato zdobionych. View Burdaffi on the source website Torby Birkin cenniejsze niż złoto Jak widać, rynek sprzedaży torebek „z drugiej ręki” rozwija się w zawrotnym tempie. W pozyskiwaniu najbardziej atrakcyjnych modeli konkurują ze sobą renomowane domy aukcyjne, takie jak Sotheby’s czy Christie’s, co jeszcze parę lat temu było po prostu nie do pomyślenia. W cenie są produkty Chanel, Louis Vuitton czy Judith Leiber. Ale żadna torebka z logo Chanel czy LV nie może równać się z popularnością produktów Hermesa! A w szczególności popytowi na model o wdzięcznej nazwie Birkin. Dlaczego właśnie on jest ta pożądany? Uważa się, że związane jest to z niespotykaną jakością, jaką zapewnia Hermes. CZYTAJ TEŻ: Zobaczcie najdroższe torebki z kolekcji Anny Lewandowskiej Każda torebka Birkin jest dziełem wysoko wykwalifikowanego kaletnika. Szyje się ją techniką opracowaną w czasach, kiedy ta paryska marka zajmowała się wyłącznie produkcją… końskich siodeł. Dlatego podobno tygodniowo powstaje tylko pięć egzemplarzy Birkin. Dodajmy, że torby wykonywane są ze skór krokodyli, kóz, cieląt lub strusi, a ich metalowe elementy wytapiane ze złota lub platyny. Srebro jest wykluczone, gdyż czernieje. A Birkin ma przetrwać wieczność. Każda torebka Birkin jest dziełem wysoko wykwalifikowanego kaletnika Torba Birkin - skąd się wzięła jej legenda? Ważna jest jednak nie tylko jakość, ale też umiejętność budowania legendy. A ta głosi, że Jean-Louis Dumas, prezes domu mody Hermes stworzył model nazwany Birkin, gdy zawartość słomkowego koszyka aktorki i piosenkarki Jane Birkin wysypała się mu na głowę w samolocie. „Nie mogłam znaleźć żadnej skórzanej torby podróżnej, która by mi się podobała”, żaliła mu się podobno zawstydzona gwiazda. Dodajmy, że Birkin nosiła nazwaną swoim nazwiskiem torbę tylko przez chwilę (była dla niej zbyt ciężka), a potem schowała ją do garderoby. Zaś w 2016 roku aktorka poprosiła Hermesa by przestał nazywać swój kultowy model jej nazwiskiem. Chciała w ten sposób zaprotestować przeciwko okrutnemu traktowaniu krokodyli, których skóry wykorzystywała paryska marka. Jak zabrać Birkin Hermesa do domu? Oficjalnie Hermes zaprzecza, że istnieją listy oczekujących na Birkin. Podobno aby ją kupić wystarczy osobista wizyta w butiku Hermesa i „nawiązanie osobistej więzi z jednym ze sprzedawców”. Tym, którzy nie mieli ochoty jej nawiązywać albo bardzo im się spieszyło, przez lata pomagał niejaki Michael Tonello. Podróżował on po całym świecie i kupował Birkin, które następnie odsprzedawał z zyskiem w Internecie. „Wchodziłem do butiku Hermesa i wybierałem apaszki, szale, bransoletki. Dopiero pod koniec, od niechcenia pytałem o Birkin. Sprzedawca przekonany, że ma do czynienia ze stałym klientem Hermesa, zawsze jakąś dla mnie znajdował”, opowiadał. Swój proceder opisał w książce Zabrać Birkin do domu. Po jej publikacji przestał być u Hermesa mile widziany. Jednak jeśli, jak twierdzi wcześniej kupił i sprzedał tysiące Birkin, o jego przyszłość możemy być całkowicie spokojni… Jennifer Lopez z torbą Birkin ze skóry krokodyla domu mody Hermes:
Modelka, aktorka, piosenkarka. Poznajcie Lou Doillon, nową ikonę mody!
Jej sławna rodzina to dar czy przekleństwo?
Córka Jane Birkin i reżysera Jacques’a Doillona, przyrodnia siostra Charlotte Gainsbourg i Kate Barry. Modelka, aktorka, piosenkarka. Dziś Lou Doillon mówi własnym głosem. i jest… ikoną stylu. Przeczytajcie tekst Beaty Nowickiej, który okazał się w magazynie Viva! Moda 2019. ZOBACZ TEŻ: Donna Karan: królowa mody i Nowego Jorku Piosenkarka Lou Doillon Jej życie od narodzin śledziła cała Francja, była w końcu częścią „cudownej rodziny” Paryża. Przez lata istniała jako „córka Jane Birkin” i „siostra Charlotte Gainsbourg” bez względu na to, co robiła. Napędzało ją wieczne niezadowolenie, krytyczny głos, który nie odpuszczał: maluj więcej, pisz więcej, śpiewaj więcej, graj więcej, pozuj więcej. I zasuwała od 15. roku życia. Została paryską It Girl, ale to wciąż było mało. Za mało, żeby wyjść z przeklętego cienia. W prezencie na 30. urodziny wydała debiutancką płytę Places. Sprzedała dwa miliony egzemplarzy i powaliła Francję na kolana. Przestała być „córką tej…” i „siostrą tamtej…”. Świat poznał piosenkarkę, która ma „tembr głosu o wyszczerbionej elegancji i jest zniewalająca”. Lou Doillon narodziła się na nowo. Chciałam być córką piekarza Dorastała w cieniu matki, która była ikoną stylu życia, miłości, i przyrodniej siostry, która u boku legendarnego ojca, Serge’a Gainsbourga, już jako mała dziewczynka stała się gwiazdą. Choć najgorzej wspomina momenty, kiedy ludzie zaczepiali ją na ulicy, żeby wyznać: „Uwielbiam twojego tatę Serge’a!”. Doprowadzało ją to do szaleństwa. Kiedy się skarżyła, jej prawdziwy ojciec, Jacques Doillon, reżyser, producent, scenarzysta i aktor, mówił z iście angielską flegmą: „Na twoim miejscu miałbym to w dupie”. Ona nie miała. Niezwykła patchworkowa rodzina była dla Lou przekleństwem i błogosławieństwem. W chwilach desperacji sama siebie nazywała „bękartem królewskiej rodziny”, w której rządzi Jane, królowa matka. „Jedni mnie dotykali i prawie płakali ze wzruszenia, bo »przecież byłam córką Jane«, a inni potrafili zatrzasnąć mi drzwi przed nosem, żebym nie myślała, że wszystko dostanę na tacy »tylko dlatego, że jestem córką Jane«. Schizofreniczny stan. Chciałam być córką piekarza zza rogu. Marzyłam tylko o tym, żeby było normalnie jak u innych”. Ale nic tam nie było normalne. Jako 10-latka wypracowała swój styl W rodzinnym klanie, pełnym silnych indywidualności, Lou też nie miała lekko. Matka śpiewała, pisała teksty piosenek, ćwiczyła role i… miała 100 innych pomysłów na minutę, Charlotte „grała”, przygotowując się do kolejnej roli, Kate rysowała i projektowała sukienki haute couture, a trzecia siostra, Lola, kręciła krótkie metraże. Ojciec Lou robił film za filmem, a Serge Gainsbourg zmarł, kiedy Lou miała dziewięć lat – był już za życia legendą. W tym szalonym domu każdy był skażony jakąś pasją. Wszystko musiało być oryginalne, indywidualne, wyjątkowe. Przy kolacji mieli ulubioną zabawę polegającą na tym, że na kartce papieru rysowali osobę, która siedziała naprzeciwko, ale… nie patrząc na kartkę! Jako pięciolatka Lou zagrała filmową córkę swojej mamy w filmie Kung-Fu Master, który nakręciła przyjaciółka Jane, Agnès Varda. Wtedy wpadła w artystyczną matnię. „W takim świecie nie myślisz o tym, że zostaniesz lekarzem, tylko że musisz być równie kreatywna jak oni”, mówiła Lou. W wieku sześciu lat zaczęła ciąć swoje ubrania, bo nie chciała wyglądać jak inne dzieci, w ten sposób sama nauczyła się szyć. Jako 10-latka wypracowała swój styl: nosiła legginsy w indiańskie wzory pod kwiecistymi sukienkami albo do T-shirtów z podobizną Patti Smith, P.J. Harvey, które podziwiała. Uwielbiała rysować, pisać i czytać. Pochłaniała wszystko, co jej wpadło w ręce, miała głód wiedzy. W domu Jane Birkin, kiedy dziecko mówiło głupoty, natychmiast pojawiało się pięć osób, żeby mu to wypomnieć, wyśmiać i poprawić. Nikt tam nikogo nie głaskał po główce i nie rozpieszczał komplementami. Kiedy zadebiutowała u ojca, już pierwszego dnia na planie zdjęciowym wybuchła awantura, bo dwa razy się pomyliła. „To był mały epizod, miałam dziewięć lat, a on przy całej ekipie wrzeszczał: »Uważasz, że to by cię zabiło, gdybyś porządnie nauczyła się tekstu?! Zejdź mi z oczu«. Asystent ojca chciał mnie odwieźć do hotelu, gdzie mieszkała ekipa, ale ojciec zaprotestował: »Dziewczynka, która nie zna swojej roli, wraca na piechotę«”. Śliczna brzydula Po matce Lou odziedziczyła ogromne oczy, zmysłowe usta, burzę włosów z niesforną grzywką i niekończące się nogi. Kiedy dostała propozycję pracy jako modelka, myślała, że to Jane będzie jej kibicować, a namawiał ją ojciec, mówiąc, że to świetny pomysł, bo zwiedzi świat i zarobi spore pieniądze małym wysiłkiem. Akurat wtedy – miała 15 lat – Lou postanowiła rzucić szkołę i wyprowadzić się z domu. Nie mieściła się w schemacie francuskiej edukacji, a w domu coraz bardziej się dusiła. Nikt nie zaprotestował. Rodzice wynajęli jej studio w tej samej dzielnicy, żeby mieć córkę na oku. CZYTAJ TEŻ: Maximilian Davis wybrany nowym dyrektorem kreatywnym Salvatore Ferragamo Sama nie była do końca przekonana, czy nadaje się na modelkę, może dlatego, gdy zaczęła pojawiać się na castingach, początkowo każdy myślał, że Lou jedynie dostarcza portfolio koleżanki. W końcu została zaangażowana do pokazu dla domu mody Missoni. „To było szaleństwo. Zupełna katastrofa, bo byłam strasznie kiepska. Missoni wysłało mnie na wybieg za Gisele Bündchen. Pomyślałam, że żartują. Cała ta sytuacja z modelingiem była jednym wielkim nieporozumieniem, ale… Jedno nieporozumienie prowadziło do następnego i kolejnego i nagle robiłam kampanie dla Vivienne Westwood, Sonii Rykiel czy Christiana Lacroix”, opowiadała z ironią w głosie. Miała 16 lat, kiedy fotograf, który robił jej pierwszą sesję dla Vogue’a, między zdjęciami powiedział: „Lou, she’s not beautiful, she’s interesting”. „Myślałam, że moje życie się skończyło”, śmiała się po latach. „Ja, która marzyłam wyłącznie o tym, żeby być piękna, nagle uświadomiłam sobie, że piękna nie jestem i nie będę. Odtąd należę do kategorii »interesująca«. Na dodatek to prawda”. Zakochane w niej media ochrzciły ją jako „jolie laide”– śliczną brzydulę. Na 30. urodziny wydała płytę „Places” i powaliła Francję na kolana. Przestała być „córką tej...” i „siostrą tamtej...” Ta śliczna brzydula indywidualność miała zapisaną w genach. Bardzo szybko została twarzą, ciałem i inspiracją dla tysięcy młodych dziewczyn. Była ich maskotką, kolorowym ptakiem, kwintesencją Paryża, ich It Girl! Podobnie jak kiedyś jej mama. Jane Birkin zawsze była ikoną mody, trendy przez nią wylansowane kilka dekad temu powracają co kilka sezonów. Lou już jako mała dziewczynka wypracowała swój unikalny styl, który łączy szyk w stylu retro, dyskretną elegancję i nonszalancję zbuntowanej dziewczyny. Lou uwielbia kupować ubrania w second-handach i własnoręcznie je przerabiać. Zgrabnie łączy kobiecą estetykę vintage z lat 70. i elegancję w rockowym wydaniu. Ona sama komentuje: „Często mówi się o moim stylu, ale mi to nic nie mówi. Jedyne, co mam do powiedzenia na ten temat, to to, że nigdy nie zastanawiałam się, czy wypada coś założyć, czy nie, czy coś do siebie pasuje, czy nie”. Po babci, aktorce Judy Campbell, Lou ma obsesję na punkcie marnowania czasu, więc wyznaczyła sobie surowe standardy i pracowała non stop. Grała w filmach, zadebiutowała dużą rolą u ojca w Zbyt (mało) miłości, tym razem tekst swojej roli miała wykuty na blachę, ale, jak powtarzała z sarkazmem: „Tato dał mi tę rolę wyłącznie dlatego, że jego aktorka nagle zrezygnowała”. Grała w serialach Gossip Girl, Les Invincibles, a pomiędzy zdjęciami leciała na pokazy albo sesje do kolejnych kampanii modowych. Była twarzą Chanel, Givenchy, Miu Miu, Mango, Vanessy Bruno, H&M, Eres, JBrand, Gap, Chloé, Maje czy Hogan by Karl Lagerfeld. Grała, rysowała, pozowała, komponowała, pisała, robiła na drutach, piekła ciastka – piecze fenomenalnie – cokolwiek nie robiła, wszyscy widzieli w niej „córkę Jane” i „siostrę Charlotte”, która próbuje iść w ślady siostry i mamy. Dojrzały ser i… Patti Smith „Do 19. roku życia miałam tylko jedno pragnienie: żeby się podobać, żeby sprawiać przyjemność, żeby być kochaną. Słowo »dojrzałość« kojarzyło mi się ze… stadium dojrzewania sera, a nie z odpowiedzialnością”, śmiała się w wywiadzie dla francuskiej prasy. Kiedy dowiedziała się, że jest w ciąży, pierwszą osobą, do której zadzwoniła, był jej tato. Powiedział: „No wreszcie, byliśmy z mamą przekonani, że urodzisz dziecko jako 15-latka, miałaś tak silny instynkt macierzyński”. Na swoje 20. urodziny Lou urodziła synka, Marlowa, ze związku z amerykańskim muzykiem Thomasem-Johnem Mitchellem. Para rozstała się rok później, ale narodziny syna zmieniły jej życie. Wreszcie miała kogoś, dla kogo była jedyna, niepowtarzalna i najważniejsza. Patrząc na swojego syna, na nowo „oglądała” swoje dzieciństwo. „Marlow przeżywa podobne rzeczy jak ja, kiedy byłam mała. Idziemy razem do kawiarni i wszyscy się na nas gapią, zanim jeszcze zdążymy usiąść. Więc gramy w taką trochę dziwną grę: udajemy, że nie widzimy, że wszyscy patrzą tylko na nas. Jemy, a ludzie robią nam zdjęcia. Wiem, że mój syn ma ochotę wstać i dać im w twarz, ale jednak tego nie robi. Ja – choć wiem, co on czuje – też tego nie komentuję. A przecież mojej popularności nie da się w ogóle porównać ze sławą mamy. Nawet do parku nie mogłyśmy razem iść, żeby nikt się na nas nie gapił. Nie mogłyśmy robić normalnych, zwykłych rzeczy, które robi się z rodzicami. A dziecko przede wszystkim chce być jak inne dzieci”. Żeby uciec spod cienia mamy i siostry, Lou szukała wzorca kobiecości na zewnątrz. Najłatwiej było znaleźć je w literaturze. Pierwsza miłość to twórczość Dorothy Parker, Sylvii Plath, Emily Dickinson. Potem odkryła „poetki mikrofonu”: Ninę Simone, Patti Smith, P.J. Harvey. Lou uważa, że one nauczyły ją żyć dla siebie. Kiedy jeden z dziennikarzy muzycznych nazwał Lou „córką Patti Smith”, czuła się wniebowzięta: „To była chyba pierwsza silna kobieta, na którą mogłam ustawić kurs swojego wewnętrznego GPS-a. Widziałam ją z 15 razy na koncertach. Kiedyś byłam z chłopakiem w japońskiej restauracji w Nowym Jorku, przy stoliku naprzeciwko siedziała tyłem starsza kobieta, a przodem młoda dziewczyna, która cały czas wychylała się i spoglądała na mnie. Pod koniec kolacji starsza kobieta odwróciła się i okazało się, że to Patti. Powiedziała: »Przepraszam, ale moja córka powiedziała, że siedzi za mną dziewczyna, która wygląda identycznie jak ja«. Wyznałam jej, że ją uwielbiam i że jest dla mnie symboliczną matką. Odpowiedziała swoim zachrypniętym głosem, że mogę ją nazywać mamą, kiedy zechcę”. Wyzwolenie To właśnie muzyka przyniosła jej wyzwolenie. Na gitarze gra, odkąd pamięta. Zawsze ma przy sobie notes Moleskine, w nim rysuje, prowadzi dziennik, notuje kawałki piosenek. Ma całe stosy tych moleskine’ów, bo pisze codziennie, żeby różne rzeczy przetrawić, odreagować. Jest dwujęzyczna, ale śpiewa i pisze wyłącznie po angielsku. Angielski – jak mówi – jest jej językiem intymnym. Zresztą większość mężczyzn, których kochała, to Anglosasi. „Od 26. do 30. roku życia nie było w moim życiu żadnego mężczyzny. Siedziałam w domu, piekłam ciastka, robiłam na drutach, czytałam i… pisałam piosenki, ale robiłam to wyłącznie dla siebie. Do głowy mi nie przyszło, że kiedykolwiek je nagram i wydam płytę. Places powstała, kiedy byłam w kompletnej dupie, nic mi nie wychodziło”. Étienne Daho, słynny francuski producent muzyczny, znajomy Jane, od niej dowiedział się, że Lou pisze piosenki. Zaintrygowało go to. Zaczepił Lou na jakiejś imprezie urodzinowej: „Słyszałem, że od dawna komponujesz do własnych tekstów?”. Nie narzucał się, po prostu przychodził do Lou posłuchać „kuchennych piosenek” – jak je nazywała – które śpiewała mu, grając na gitarze. Delikatnie podsuwał jakieś pomysły, sugerował poprawki. Po trzech latach wylądowali w studiu i nagrali Places, które z dnia na dzień stało się muzycznym wydarzeniem. Pierwsza piosenka, I.C.U., otworzyła Lou drogę do sławy. Grając przez lata w filmach czy pozując do zdjęć, Lou musiała dostosowywać się do wizji innych, muzyka dała jej wolność. Po raz pierwszy jest panią samej siebie i wszystko robi tak, jak chce. Właśnie wydaje swoją trzecią płytę, Soliloquy. „Teraz, kiedy ktoś zatrzymuje mnie na ulicy i zaczyna mówić: »Uwielbiam…«, myślę sobie: Mamę? Siostrę?… A słyszę: »Twoją muzykę« (śmiech). Boże, co za uczucie! Wreszcie przekroczyłam magiczną granicę. Czuję się jak Feniks!”.
Te naked dress są już kultowe! Zainspirujcie się nimi na Walentynki
Choć naked dress w ostatnim czasie zdobywają wielką popularność, a ich prawdziwy boom nastąpił w 2015 roku, moda na nie zaczęła się jeszcze... w ubiegłym stuleciu! Sukienki-nic to seksowne kreacje, które więcej odkrywają niż zasłaniają, a jednak zdobią ciało. Niektóre z nich są delikatne i dyskretne, inne mają dosyć frywolny charakter. Są idealne na walentynkowy wieczór! A kto pierwszy je zakładał? ZOBACZ TEŻ: Supermodelka lat 90. Kate Moss kończy 48 lat! Historia sukienki naked dress Wszystko zaczęło się już w 1917 roku, kiedy zrealizowano niemy biograficzny film fabularny pt. „Kleopatra”. W tytułową rolę wcieliła się amerykańska aktorka, Theda Bara i to właśnie ona na wielkim ekranie jako pierwsza zaprezentowała się w naked dress. Dzięki temu stała się równocześnie pierwszym symbolem seksu Hollywood! 10 lat później kolejną wyzwoloną kobietą, która odważyła się zakładać zbliżony strój podczas swoich występów scenicznych była tancerka Josephine Baker. Warto wspomnieć, że potem w przeciągu swojego życia otrzymała ponad 1500 propozycji małżeństwa, nie licząc drogich prezentów od wielbicieli... Istotnym momentem przełomowym był również występ Marlene Dietrich w 1953 roku w hotelu Sahara w Las Vegas. 52-letnia wówczas piosenkarka, ubrana w kreację kostiumografa Jeana Louisa, udowodniła, że nie tylko młodziutkie kobiety mogą wspaniale wyglądać w naked dress! Po tym moda na sukienki-nic rozpoczęła się na dobre. Widzieliśmy w nich m. in. Marilyn Monroe w „Pół żartem, pół serio”, Jane Birkin na premierze filmu „Slogan” w 1969 roku czy pięć lat później Cher na Met Gali. W latach 90. natomiast prześwitujące stylizacje rozsławiła Kate Moss. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Najgłośniejsze i najbardziej skandalizujące reklamy Calvina Kleina W dzisiejszych czasach niektóre gwiazdy decydują się na te kreacje wyłącznie przez to, że są świetnym sposobem na przyciągnięcie uwagi! Dzięki nim mogą pochwalić się zadbanym ciałem, zszokować publiczność i zapewnić sobie miejsca na pierwszych stronach gazet. W naszej galerii możecie zobaczyć, jaką transformację przeszły naked dress w przeciągu stulecia! Odważyłybyście się takie założyć?
Dziś Dzień bez Stanika. Oto gwiazdy, które obchodzą go… przez cały rok!
Jesteście ciekawi, kto wymyślił to święto?
Dziś 13 października, a więc Międzynarodowy Dzień bez Stanika. Oficjalnie został on powołany, aby zwrócić uwagę na problem walki z rakiem piersi u kobiet, którym wiele organizacji zajmuje się w sumie przez cały miesiąc. Na czerwonych dywanach całego świata pełno jest większych i mniejszych sław, które uważają staniki za całkowicie zbędne i chętnie pokazują się na zdjęciach właśnie bez nich, w przezroczystych i skąpych kreacjach. Wychodzi więc na to, że Dzień bez Stanika celebrują niezależnie od daty. CZYTAJ TEŻ: Celine Dion w trakcie pobytu w Paryżu pokazała się bez stanika! Dzień bez stanika - jak powstało święto? Dzień bez Stanika został ustanowiony w Stanach Zjednoczonych na 13 października każdego roku. Nie bez powodu wybrano właśnie ten miesiąc. Jego celem było zwrócenie uwagi na problem walki z rakiem piersi u kobiet i znacznie częstszą profilaktyką, a październik jest właśnie miesiącem raka piersi. Świętuje się go teraz na całym świecie. (W Polsce na Dzień bez Stanika mamy odrębną datę - 30. maja.) Te gwiazdy często nie noszą stanika Wśród gwiazd, które publicznie chętnie pokazują się bez stanika znajdują się takie sławy jak Beyonce, Rihanna czy Lady Gaga. Nie wspominamy już nawet o Kim Kardashian albo Belli Hadid, które częściej go nie zakładają, niż mają go na sobie. O tym, że nienoszenie biustonosza to wcale nie jest taki nowy zwyczaj, niech przekona was zdjęcie zachwycającej gwiazdy lat 60. czyli Jane Birkin. Jej ze stanikiem było równie nie po drodze jak wielu współczesnym gwiazdom. ZOBACZ WIĘCEJ: Październik to miesiąc świadomości raka piersi! Jak się w niego włączyć? Swoją drogą, jak myślicie, kto wymyślił obchodzony dziś Dzień bez Stanika? Kobieta czy mężczyzna? My mamy tej kwesto swoją teorię...
Aktorka, piosenkarka, ikona stylu. Jane Birkin kończy dziś 74 lata!
Czym zasłużyła na swą niezwykłą pozycję w świecie mody?
Aktorka, piosenkarka, towarzyszka życia wielkiego Serge’a Gainsbourga i matka uzdolnionych córek (Kate Barry, Charlotte Gainsbourg i Lou Doillon) kończy dziś 74 lata. Ta wyliczanka nie pokazuje jednak, jak wyjątkową postacią jest nasza Jubilatka. A oto parę dowodów. Urodzona w Londynie aktorka i wokalistka została gwiazdą francuskiej piosenki pomimo tego, że ani nie jest rodowitą Francuzką, ani… nie dysponuje wybitnym głosem. Ale jak nikt inny potrafi ten swój niewielki instrument wykorzystywać. Nuci, szepcze, deklamuje. Jej interpretacje nie mają sobie równych. Jest też niekwestionowaną ikoną stylu. I to od ponad pięćdziesięciu lat! Choć, jak sama przyznaje, jej związki ze światem mody bywały przelotne i przypadkowe. Magia jej nazwiska wciąż jednak działa. „Za każdym razem, gdy nie wiem, jak się ubrać wpisuję w Google to samo hasło: Jane Birkin. Właściwie nie mam własnego stylu, po prostu ją kopiuję”, tłumaczyła na przykład w wywiadach modelka Alexa Chung. Jane Birkin- Ikona od niechcenia Jeśli ktoś ucieleśnia styl swingujących lat 60., to właśnie Jane Birkin. Do legendy przeszły jej prowokujące prześwitujące sukienki, ultrakrótkie spódniczki i zawadiackie kaszkiety. Sławę młodej aktorki utrwaliło na zawsze Powiększenie Michelangelo Antonioniego z 1966 roku, w którym Birkin nosiła stroje z kolekcji Pierre’a Cardina i Courreges. Przez następne lata udało się jej stworzyć niepodrabialną mieszankę francuskiej elegancji i angielskiej dezynwoltury. I przyczynić się do powstania najsłynniejszej torebki świata. Jean-Louis Dumas, prezes domu mody Hermes stworzył model nazwany Birkin, gdy zawartość słomkowego koszyka aktorki wysypała się mu na głowę w samolocie. „Nie mogłam znaleźć żadnej skórzanej torby podróżnej, która by mi się podobała”, żaliła mu się aktorka. Dodajmy, że Birkin nosiła zadedykowaną torbę tylko przez chwilę. Wkrótce uznała, że jest zbyt ciężka… Zaś dwa lata temu aktorka poprosiła Hermesa by przestał nazywać swój kultowy model jej nazwiskiem. Chciała w ten sposób zaprotestować przeciwko okrutnemu traktowaniu krokodyli, których skóry wykorzystywała paryska marka. Jane Birkin i świat mody Choć Jane Birkin była tak inspirująca, trzymała się od świata mody z daleka. Rzadko można ją było spotkać na pokazach, bo wolała odwiedzać teatry. Jakiś czas temu na przykład można było ją zobaczyć na widowni paryskiego Odeonu, jak oklaskuje Isabelle Huppert, Agatę Buzek i Andrzeja Chyrę w spektaklu Phedre(s) w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego. Ale choć ignorowany, świat mody o niej nie zapomina. Na przykład na ostatniej okładce francuskiego Vogue'a zagościły razem właśnie Jane Birkin, Charlotte Gainsbourg i Lou Doillon. Wszystkiego najlepszego w dniu urodzin, Madame Jane Birkin! Jane Birkin ze swoim ukochanym słomkowym koszykiem. Jane Birkin i Serge Gainsbourg.
Trendy 2020. Ukochany koszyk Jane Birkin przebojem sezonu!
Ukochany koszyk Jane Birkin przebojem wiosny i lata 2020! Przedstawiać jej zbytnio nie trzeba. Aktorka, piosenkarka, towarzyszka życia wielkiego francuskiego barda Serge’a Gainsbourga i matka uzdolnionych córek (Kate Barry, Charlotte Gainsbourg i Lou Doillon). Jeśli ktoś ucieleśnia styl swingujących lat 60., to właśnie Jane Birkin. Do legendy przeszły jej prowokujące prześwitujące sukienki, ultrakrótkie spódniczki i zawadiackie kaszkiety. Sławę aktorki utrwaliło na zawsze Powiększenie w reżyserii Michelangelo Antonioniego z 1966 roku, w którym Birkin nosiła stroje z kolekcji Pierre’a Cardina i Courreges. View Ediplayer on the source website Trendy 2020: koszyk w stylu Jane Birkin to hit wiosny i lata Przez następne lata udało się jej stworzyć niepodrabialną mieszankę francuskiej elegancji i angielskiej dezynwoltury. I przyczynić się do powstania najsłynniejszej torebki świata. Jean-Louis Dumas, prezes domu mody Hermes stworzył model nazwany Birkin, gdy zawartość ukochanego wiklinowego koszyka aktorki wysypała się mu na głowę w samolocie. „Nie mogłam znaleźć żadnej skórzanej torby podróżnej, która by mi się podobała”, żaliła mu się aktorka. Ale nie luksusowy model Hermesa stał się niespodziewanie przebojem tej wiosny i lata 2020, a właśnie ów legendarny koszyk, który spadł na głowę prezesa. Jane Birkin przez lata praktycznie się z nim nie rozstawała. Jej zdaniem pasował nawet do… wieczorowej sukienki na czerwonym dywanie. Dziś podobne koszyki znajdziemy zarówno w ofercie znanych sieciówek (np. Mango), jak i małych, polskich marek takich, jak Roboty Ręczne. I jeśli mielibyśmy brać przykład z Jane Birkin, w tym sezonie możemy go nosić naprawdę przy każdej okazji! Jakie torby warto jeszcze kupić na wiosnę i lato 2020? (zobaczcie tutaj najważniejsze trendy 2020). View Burdaffi on the source website Koszyk „Ladybag Wicker Basket no.6” polskiej marki Roboty Ręczne, cena 270 zł. Koszyk marki Mango, cena 159,90 zł. Koszyk marki Mango, cena 199,90 zł.
Jane Birkin wystawia na aukcję swoje kultowe torebki!
Czy powodem są problemy finansowe gwiazdy?
Choć Jane Birkin nie zasłynęła jako ciesząca się uznaniem krytyków nagradzana aktorka, a największe sukcesy odnosiła w muzyce, jej nazwisko jest znane na całym świecie i to ze względu na... model torebki. Kultowa Birkin powstała w 1985 roku specjalnie dla artystki. Teraz pozbywa się ona części swojej kolekcji. Dlaczego? Powstanie torebki Birkin Spokojny lot samolotem w 1984 roku nie zapowiadał przełomowego momentu, jakim było powstanie jednej z najpopularniejszych torebek w historii mody. Jane Birkin w wywiadzie dla The Telegraph wspominała: „Nie pamiętam jaką torebkę miałam wtedy ze sobą. Mój mąż, Jacques Doillon, dwa dni wcześniej z premedytacją rozjechał samochodem koszyk, którego używałam jako torby. Kiedy wszystko wypadło z mojej torebki mężczyzna siedzący obok mnie powiedział: Powinnaś mieć torebkę z kieszeniami, a ja odparłam: Jeśli kiedyś Hermès zrobi torebkę z kieszeniami, to będę taką miała. On na to rzekł: Ale ja jestem Hermèsem i zrobię taką dla Ciebie”. Okazało się bowiem, że owym mężczyzną był ówczesny prezes francuskiego domu mody, Jean-Louis Dumas. Wydarzenie wywołało między nimi żywą dyskusję, podczas której artystka miała stwierdzić, że nie ma wystarczająco dużej torby, która zdołałaby w podróży pomieścić rzeczy jej oraz te 2-letniej wówczas córki, Lou. Zasugerowała, iż powinien powstać model „większy niż Kelly, ale mniejszy niż walizka Serge'a”. Już rok później pierwszy model Birkin trafił na rynek i szybko wyprzedził w popularności starszą kuzynkę - Kelly Bag. Do dziś pozostaje ulubionym dodatkiem największych gwiazd. Aukcja torebek Jane Birkin Teraz media obiegła informacja, że Jane Birkin sprzedaje kilka posiadanych przez siebie egzemplarzy. Powodem jednak nie są względy finansowe, a chęć niesienia pomocy innym. Artystka postanowiła pozbyć się dwóch modeli - Haut à Courroies (cztery razy większego od klasycznej Birkin) oraz American Garment Bag. To właśnie z tymi torbami aktorka i jej ówczesny partner Serge Gainsbourg nie rozstawali się w latach 70., podróżując między rodzinnym Londynem, a ukochanym Paryżem. Ekskluzywne akcesoria zostaną wystawione 19 lipca na aukcję Hermès Summer Collection organizowaną przez dom aukcyjny Artcurial w hotelu Hermitage w Monte Carlo w Monako. Uzyskana kwota ma być przekazana organizacji pozarządowej Doctors of the World, która zapewnia opiekę zdrowotną potrzebującym na całym świecie. Oczekiwany dochód to kilka tysięcy euro - cenę każdej z torebek szacuje się bowiem na 1,5 tysiąca do 4 tysięcy euro. Chcielibyście pozwolić sobie na taki zakup? Jane Birkin i Serge Gainsbourg w 1969 roku Jane Birkin z torbą Birkin w 2013 roku
Córka Jane Birkin, Lou Doillon, wystąpi na koncertach w Krakowie i Warszawie!
Lou Doillon – charyzmatyczna wokalistka, modelka, córka Jane Birkin, siostra Charlotte Gainsbourg, wystąpi 19 maja w krakowskim Klubie Studio, a dzień później, 20 maja, pojawi się w warszawskich Hybrydach. Artystka odwiedzi nasz kraj w ramach promocji trzeciego krążka zatytułowanego Soliloquy. Koncerty Lou Doillon w Krakowie i Warszawie Soliloquy, czyli monolog, szansa na głośne wyrażenie myśli głęboko tkwiących w człowieku. Na swoim nowym albumie Lou Doillon odsłania więcej niż kiedykolwiek. „Zapragnęłam być bardziej bezpośrednia”, wyjaśnia artystka. Soliloquy to trzeci album w dorobku Francuzki, następca świetnie przyjętych przez słuchaczy i krytykę Places oraz Lay Low. „Poświęciłam więcej uwagi produkcji. Pracowałam z czterema producentami, w tym z Cat Power. Różne osoby, studia i energie sprawiły, że materiał wydaje mi się bogatszy niż w przypadku albumu, nad którym pracuje jeden człowiek. Połączyłam ekstrema”, wyjaśnia Doillon. Choć nad Soliloquy pracowało czterech producentów, to wciąż album Lou, z jej charakterystyczną bezpośredniością i intymnością oraz ekspresyjnym i niskim głosem. Doillon przyznaje, że bardzo pomocne okazały się słowa Taylora Kirka z Timbre Timbre, który pracował z artystką nad Lay Low. „Po skończeniu pracy nad tą płytą rozmawialiśmy i powiedziałam, że album musi odzwierciedlać to, jak później muzyka wybrzmi na koncercie. Taylor odparł, że płyta to kreacja, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Podczas koncertów nieustannie ją zmieniasz. To dało mi do myślenia: przestań się tak patyczkować, liczy się to, co czujesz. Poczułam niesamowitą wolność. (…) Pomyślałam, że w takim razie popracuję z wieloma osobami i jeśli okaże się, że za bardzo oddaliłam się od samej siebie, wrócę do pierwotnej koncepcji”, opowiada artystka. Lou Doillon do pracy nad Soliloquy zaprosiła Benjamina Lebeau z dance-electro duetu The Shoes oraz Dana Levy’ego z art-popowego The Dø. Pierwszy pracował nocą w małym magazynie, natomiast Dan trzymał się dziennych godzin pracy w swoim domowym studio w domku na francuskiej wsi. W All These Nights, Flirt oraz utworze tytułowym usłyszeć można elementy trip-hopu. Last Time puszcza oko do reggae. The Joke jest bardzo soulową piosenką. „W niektórych piosenkach zaczynałam ich tworzenie z pewnym zamysłem, a potem szłam w zupełnie innym kierunku. Jestem dzieckiem lat 80., ale mnóstwo muzyki poznałam w latach 90.: Massive Attack, Les Rita Mitsuko czy The Slits. Przez pewien czas mieszkaliśmy na Karaibach, więc jedyną muzyką, do której miałam dostęp, było reggae. Do tej pory uwielbiam też Leonarda Cohena, Vana Morrisona i Nicka Drake’a. Dlaczego nie mogłam połączyć tego wszystkiego ?”, pyta artystka. Do współpracy Lou z Cat Power doszło dzięki… wiadomościom na Instagramie: „Napisałam do niej, a ona, ku mojemu zaskoczeniu, odpisała natychmiast”. Rezultatem tej wymiany wiadomości jest piękny akustyczny utwór It’s You. Tekstowo Soliloquy bywa aluzyjne, ale znaczenia zawsze są jasne. Na przykład Flirt, który opowiada o próbie nawiązania interakcji z kimś, kto nie ma ochoty angażować się w rozmowę. Brother to komentarz do współczesnych czasów. Jak przyznaje Lou: „Urodziłam się, kiedy burzyliśmy mury. Moje pierwsze wspomnienie z telewizji to upadek muru berlińskiego. Jest to bardzo dziwne, że wracamy do budowania ich ponownie, w różnych znaczeniach”. Zapytana, jak utwory z Soliloquy zabrzmią na żywo, Lou Doillon waha się: „Jestem przyzwyczajona do występowania z gitarą, ale może tym razem nie będę grała. Czy powinnam pozwolić sobie na więcej wolności ? Nie wiem. Czas pokaże”. Lou Doillon podsumowuje: „Nagrywanie albumu jest trochę jak rzucanie butelki w morze. Sztuka jest lustrem, w którym ludzie widzą własne odbicie, ale ja nie mogę przewidzieć, co zobaczą. Nie mogę się doczekać, kiedy dowiem się tego bezpośrednio od słuchaczy”. Bilety w cenie 150 złotych, dostępne w internecie na www.bilety24.pl , www.eventim.pl oraz sieci sklepów EMPIK.
„Od teraz w modzie nie istnieją już żadne zasady”. Witajcie w szalonych latach 70.!
Styl hippie, disco i punk wciąż inspirują!
Lata 70. to moda, która zachwyca! Z jednej strony nieśmiertelne dzwony, hafty, luźne tuniki, a z drugiej błyszczące, dyskotekowe kreacje i punkowe festiwalowe outfity. Współcześni projektanci nie boją się czerpać z tradycji mody lat 70. Wygodne i ciągle aktualne kroje w zestawieniu z nowymi deseniami i fakturami to połączenie znakomite. Przyjrzyj się z bliska modzie lat 70. i pokochaj tę buntowniczą dekadę. Jesteśmy pewni, że znajdziesz w niej inspiracje do odświeżenia swojej codziennej garderoby. Tło historyczne Lata 70. to era wolności. To właśnie wtedy francuski magazyn Vogue ogłosił, że „od teraz w modzie nie istnieją już żadne zasady”. Łamano więc konwencje, eksperymentowano, szukano nowych, wyrazistych i zaskakujących rozwiązań. Projektantami, którzy wywarli największy wpływ na modę lat 70. byli: Diane Von Furstenberg (stworzyła projekt sukienki kopertowej), Vivienne Westwood (związana z zespołem Sex Pistols – miała ogromny wpływ na kształtowanie się stylu punkowego), Yves Saint Laurent (kreator mody XX wieku – zaproponował kurtki z frędzlami, budrysówki, kurtki safari, kombinezony). Lata 70. moda damska Co było na topie w latach 70.? Kobiety nadal mocno inspirowały się stylem gwiazd. Jane Birkin, czyli dziewczęcość w czystej postaci, zachwycała niewymuszonym luzem: kapeluszami z dużym rondem, zwiewnymi sukienkami, potarganymi fryzurami, długimi naszyjnikami. Jane Fonda, choć dziś olśniewa wizerunkiem stylowej damy, w latach 70. chętnie występowała w minispódniczkach i wyjątkowo długich kozakach. Bianca Jagger – żona słynnego muzyka – uwodziła z kolei wieczorowymi kreacjami, do których chętnie nosiła zdobne turbany. W jej garderobie nie brakowało strojów zaprojektowanych przez dom mody Yves Saint Laurent’a. Bianca Jagger, Jane Birkin, Jane Fonda Ubrania lata 70. Jakie style dominowały w epoce? Styl hippie W latach 70. nastąpił zwrot ku naturze i trend na naturalizm w czystej postaci. Królowały kwiaty, zwierzęce motywy, skóry, pióra, frędzle i inne etniczne inspiracje typowe dla stylu boho. Dla hipisów ważna była wolność, swoboda, zabawa i miłość. Odrzucali instytucje, konwencje, nakazy i zakazy. Występowali przeciwko państwu, wojsku, wojnie, rodzinie, szkole, kościołowi. Bliskie były im idee pacyfistyczne i ekologiczne (w tym wegetarianizm). Hippisi zapoczątkowali rewolucję seksualną. Jeśli chcesz zrozumieć w pełni kim byli, jak się ubierali i w co wierzyli hipisi, obejrzyj koniecznie kultowy musical Hair – fantastyczne piosenki, barwne stroje, sceny przepełnione autentycznymi emocjami: przyjaźnią, braterstwem, oddaniem – z pewnością zrobią na Tobie duże wrażenie. Styl disco Błyszczące kombinezony, cekiny, obcisłe, metaliczne stroje, złoto, lajkra, spektakularne sukienki, czyli istna Gorączka sobotniej nocy. Ten kultowy film najlepiej oddaje to, czym dla dorastającej w latach 70. młodzieży była sobotnia impreza. Popularny klub Studio 54 sobotniego wieczoru wypełniał się młodymi buntownikami, szukającymi odskoczni od szarości dnia codziennego. Styl punk Ćwieki, agrafki, dziury w spodniach, skórzana kurtka, spodnie w paski lub kratę, poszarpany t-shirt. Fani muzyki punkowej (Sex Pistols, Ramones, Patti Smith) ubierali się bardzo teatralnie i choć w latach 70. ich styl uważany był za kontrowersyjny, dziś inspirację punkiem można dostrzec w kolekcjach największych domów mody. Największe trendy w modzie lat 70. Miniówki: w latach 60. trend na miniówki spopularyzowała modelka Twiggy, tym samym sprawiając, że 10 lat później moda na mini przechodziła swój złoty okres w historii. Wyzywające, krótkie spódniczki nie podobały się jednak wszystkim – kierownictwo college'u Świętej Hildy na Uniwersytecie w Oksfordzie określiło je jako ubiór dla prostytutek. Dzwony: ten krój spodni pokochało nie tylko pokolenie młodzieży dorastającej w latach 70. Moda na dzwony miała później swój wielki come back w latach 90. i do dziś ten fason możemy spotkać w najnowszych kolekcjach. Buty na platformach: to całkowita nowość w modzie. Wysokie, toporne platformy towarzyszyły butom męskim i damskim – niskim botkom i wysokim kozakom. Chętnie zakładano je do kombinezonów, dzwonów i miniówek. Buty na platformie były ważnym elementem imprezowego outfitu w latach 70. Sukienki maxi: uniform zdeklarowanych hipisek. W towarzystwie falban, koronek, kwiatowych deseni budziły zachwyt kobiet w każdym wieku. Chętnie sięgały po nie również artystki estradowe. Do dzisiaj kwiecista sukienka maxi to podstawa letniej garderoby każdej z nas. Podkolanówki: wpisywały się w grzeczny look dziewczynki z dobrego domu w latach 70.. Podkolanówki zestawiano z mini spódniczką i butami na platformie. Kombinezony: popularność zyskały dzięki filmom sci-fi. Po ten model szczególnie chętnie sięgali miłośnicy stylu disco – kombinezony wykonane z połyskujących, obcisłych tkanin wyglądały spektakularnie na parkiecie. Na co dzień z kolei wybierano te wykonane z dżinsu lub bawełny. Krótkie topy: bluzki lekko odsłaniające brzuch i te ledwo zakrywające biustonosz. W zestawie z seksowną miniówką lub szerokimi dzwonami zdecydowanie robiły wrażenie! Ubrania z winylu: to również zasługa wcześniej wspomnianej Mary Quant, która w latach 60. jako pierwsza wpadła na pomysł projektowania ubrań z plastiku i winylu, w latach 70. trend na ten sztuczny i mało oddychający materiał przyjął się na dobre. Paski: spodnie w paski i kratę to obowiązkowy element w szafie prawdziwego punka. Paski często towarzyszyły też dzwonom. Dżins: to właśnie w latach 70. dżins zyskał oszałamiającą popularność. Na ulicach nierzadko można było dostrzec denim total look, czyli stylizację w całości stworzoną z dżinsowych elementów. Szerokie kołnierze: męska koszula z szerokim kołnierzem i odsłoniętą klatką piersiową – to wizerunek prawdziwego macho lat 70.! Błyszczące koszule: sobotnia dyskoteka zasługiwała na odpowiednią oprawę. Błyszczące sukienki, winylowe kombinezony, cekinowe spódnice i oczywiście połyskujące koszule – każdy chciał wyglądać trendy i cool. Kapelusze z dużym rondem: filcowe kapelusze z miękkim rondem opadającym na czoło to absolutny hit mody lat 70. Wyjątkowo kobiece i zmysłowe, zakładane do sukienek maxi, kombinezonów, dzwonów za każdym razem robiły piorunujące wrażenie! Moda lat 70. zachwyca do dziś. Jeśli przyjrzysz się jej z bliska, szybko zauważysz, że wiele modnych wówczas fasonów, tak naprawdę nigdy nie zniknęło z ulic. Spodnie dzwony, kombinezony, dżins – w tym sezonie na nowo wróciły do łask. Minispódniczki, cekinowe kreacje, maxi sukienki w kwiaty, popularne w latach 70. obecnie zachwycają tak samo mocno. Lubisz wyróżniać się z tłumu? Wpleć w swoje outfity elementy stylu punk lub hippie i zobacz, jak drobna zmiana (koszula ozdobiona haftem, bransoletka z ćwiekami, buty na platformie) definiują na nowo Twój styl. Przekonaj się, że moda lat 70. jest ciągle żywa i zaczerpnij z niej inspirację do uporządkowania swojej szafy.
Przyjaciel Anji Rubik, Anthony Vaccarello pokazał w Paryżu swoją pierwszą kolekcję dla Saint Laurent
Orfeusz i Eurydyka w… kostiumach Gucci! Piękny film nakręcony przez bratanicę Sofii Coppoli!