O mało się nie rozwiedli, są razem ponad 50 lat. Oto historia miłości Jana i Teresy Peszków
Jan i Teresa Peszkowie od ponad 55 lat tworzą zgrany duet. Poznali się jeszcze w przedszkolu. Już wtedy 6-letni Jaś wiedział, że będzie dzielił życie ze swoją koleżanką z klasy. „Podobno jako sześciolatek powiedziałem, że ze wszystkich dziewczyn w przedszkolu najbardziej odpowiada mi Teresa i z nią się ożenię”, mówił. I choć myśleli, że ich drogi rozejdą się raz na zawsze, to życie dało im drugą szansę. Jan Peszek obchodzi dziś 81. urodziny, z tej okazji przypominamy poruszającą historię miłości aktora i jego żony. [Ostatnia aktualizacja na VUŻ i Viva Historie 13.02.2025 r.] Jan Peszek i Teresa Peszek — historia miłości, początki znajomości, dzieci, ślub Jan Peszek poznał swoją żonę jeszcze w przedszkolu. Później ich drogi cały czas się przecinały. Szli razem krok w krok. Widywali się w szkole podstawowej, później w szkole średniej. Ich rodzice też się polubili i często bywali u siebie. Co ciekawe, gdy Jan Peszek miał zaledwie 6 lat, powiedział rodzicom Teresy, że zamierza wziąć z nią ślub. „Podobno jako sześciolatek powiedziałem, że ze wszystkich dziewczyn w przedszkolu najbardziej odpowiada mi Teresa i z nią się ożenię”, mówił. I tę obietnicę spełnił. Jednak w pewnym momencie ich relacja stanęła pod znakiem zapytania. Dlaczego? Ponieważ wyjechali do innych miast. Ona zaczęła studia na Politechnice w Łodzi, on natomiast wybrał szkołę teatralną w Krakowie. Przeznaczenia jednak nie byli w stanie uniknąć. Gdy oboje skończyli edukację, wiedzieli, że czeka ich wspólna przyszłość. W 1969 roku w wieku 25-lat Jan Peszek wziął ślub z Teresą. „Teresa jest moją pierwszą i ostatnią miłością”, zapewnił. „Do dziś szczęśliwie żeglujemy przez życie, a Teresa jest najwspanialszym sternikiem”, mówi. Co więcej, postanowili wówczas zamieszkać we Wrocławiu, jednak nie zostali tam długo. Ich kolejnym celem była Łódź, a następnie Poznań. W rozmowie z dziennikarzami programu Dzień Dobry TVN przyznał, że przeprowadzali się aż siedem razy. Wciąż szukali swojego miejsca na ziemi. Częste przeprowadzki wiązały się też z ofertami pracy, których szukał wówczas Jan Peszek. Wszystko uległo zmianie, gdy w 1970 roku na świat przyszedł ich pierwszy syn — Błażej. Trzy lata później małżonkowie doczekali się kolejnego dziecka – Marii. „Zawsze wiedziałem, że będę miał dzieci. Pochodzę z wielodzietnej rodziny, było nas sześcioro. Ja byłem pierworodny. Mam jeszcze cztery siostry i jednego brata. Równo po troje mieszkamy w Polsce i w Stanach. Ojciec chciał mieć siedmioro dzieci, ale stanęło na szóstce i bez zastanawiania się, bez przewidywania, dla mnie naturalnym odruchem było, że w życiu ma się dzieci”, wspominał. Teresa oddała się wówczas pracy w domu. „Ktoś z nas musiał zrezygnować z intensywnej pracy. Rodzina jest fundamentem, portem, do którego zawijam, aby odpocząć po podróży. Wszelkie sukcesy zawodowe czy fascynacje są złudne, tylko rodzina się nie zmienia. Bez tego punktu odniesienia nie osiągnąłbym pozytywnych efektów w pracy”, wyjaśniał dla Rewii. Żona artysty wychowywała dzieci, a później została jego asystentką i sekretarką. „Zajmuje się wszystkim. Cały czas mu mówię: Jasiu, co będzie, jak umrę? Ty się, chociaż naucz prać w pralce”, wyjaśniała w rozmowie dla „Dzień Dobry TVN”. „Gdy już byłem w domu, to wykonywałem takie czynności, jak np. pranie pieluch z tetry, bo nie było przecież jednorazowych. Robiłem to zgięty nad brodzikiem, w Domu Aktora, w okropnej pozycji, która rujnowała kręgosłup. I to było 40 pieluch na jednym posiedzeniu! Tak było w przypadku Błażeja. Marysi zaplatałem warkoczyki, jeden był zdecydowanie poniżej ucha, drugi zdecydowanie powyżej i ona zawsze szła do szkoły w przekonaniu, że taka jest moda, bo spieszyłem się i mówiłem: Jesteś w tej chwili najlepiej wystylizowaną kobietą i tak to noś”, wyjaśnił. Cała rodzina lubiła też wyjeżdżać na wspólne wakacje. „Oczywiście obowiązkowe były wspólne wakacje, wyjeżdżaliśmy za granicę, jak tylko się dało. I na wakacjach nigdy nie czytaliśmy dzieciom byle czego, co one do dzisiaj wspominają. Pamiętają, że gdzieś nad morzem czytałem im ustęp z „Dziadów” Mickiewicza. Nie dlatego, że się czegoś uczyłem, tylko akurat to poczytywałem i one słuchały, mimo że niczego nie rozumiały”, mówił. Co więcej, Jan Peszek nigdy też nie narzucał niczego swoim dzieciom. Akceptował ich wszystkie wybory i zawsze wspierał. „Narodziny Błażeja, a później Marii były dla mnie czymś naturalnym, nie wywołały we mnie wstrząsu. Człowiek, zostając ojcem, zupełnie nie zdaje sobie sprawy z konsekwencji. Natomiast kiedy mojemu synowi urodziła się córka, Zosia, bardzo mocno poczułem, że więzy krwi istnieją. Wnuczka stała się przedłużeniem mojego istnienie, to jest piękne i radosne”, przyznał w jednej z rozmów. „O jej urodzeniu, jak to zwykle bywa u mnie, dowiedziałem się w podróży. Kręciłem w Częstochowie film i gdy zadzwoniłem do domu, Teresa przywitała mnie: „Cześć, dziadku!”, dodawał. A jaka jest ich recepta na udany związek? „Nie mogę dać recepty na udany związek. Jesteśmy normalni. Kłócimy się, mamy momenty ciszy. Wzajemnie szanujemy to, co robimy, a co najważniejsze, mamy wzmocnienie w postaci dzieci, które są naszym zdaniem bardzo udane. Obydwoje z żoną dużo pływamy, nurkujemy. Dlatego zawsze wybieramy czyste morza. Mamy taką wyspę, na którą od lat wyjeżdżamy. Wspólne pasje są istotnym elementem w związku. Ale też posiadanie własnego terytorium. Lubię ludzi wolnych. Z domu wyniosłem nietolerancję dla ubezwłasnowolnienia”, zapewnia. W jednym z wywiadów Jan Peszek dodał: „Rodzina jest fundamentem, portem, do którego zawijam, aby odpocząć po podróży. Wszelkie sukcesy zawodowe czy fascynacje są złudne, tylko rodzina się nie zmienia”, mówił. „Nie jesteśmy wyjątkowym małżeństwem, jesteśmy długotrwałym małżeństwem”, stwierdził aktor. Co ciekawe, Teresa Peszek wyznała, że jako małżeństwo nie widują się regularnie. I być może takie przerwy od siebie zapewniają im długotrwałą i zgodną relację? „Rzadko się widujemy. Może połowę tych lat spędziliśmy razem”, dodała jego żona. CZYTAJ TEŻ: Joanna Pacuła i Roman Polański: pomógł jej rozkręcić karierę, połączył ich romans Jan Peszek, Teresa Peszek, 2011 rok Jan i Teresa Peszkowie — kryzys w związku, nałóg Jednak nie zawsze w ich życiu było kolorowo. Gdy mieszkali jeszcze we Wrocławiu, pojawił się kryzys. Jan Peszek przyjął ofertę pracy w Teatrze Narodowym w Łodzi. Na miejscu okazało się, że nie będzie grał w żadnym spektaklu. Okres bezsilności i braku realizacji marzeń odbił się na zdrowiu psychicznym aktora. Czuł, że nie jest nikomu potrzebny, a żona codziennie wychodziła do pracy. To sprawiło, że częściej zaglądał do kieliszka. „Wtedy o mało się nie rozwiedliśmy, ponieważ ja wpadłem najzwyczajniej w świecie w alkoholizm. Udało się nam przetrwać tylko dzięki niebywałej wspaniałomyślności Teresy”, przyznał. „Rzeczywistość mnie przytłoczyła. Wylądowaliśmy w Łodzi na Traktorowej w strasznym blokowisku. Wpadłem w nieciekawe towarzystwo i alkohol, coraz rzadziej pojawiałem się w domu. Byłem agresywny, nieobecny, pijący”, dodał. Jan Peszek wrócił do tego trudnego etapu w wywiadzie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA!. "Wprawdzie moja żona, inżynier po Politechnice Łódzkiej, pracowała wtedy w swoim zawodzie, ale ja spadłem na dno psychiczne i fizyczne. Z rajskiego ogródka do rynsztoka. (...) Przeżyłem dzięki żonie i paru innym osobom", podsumował. Gdy sytuacja zawodowa się poprawiła, wszystko wróciło do normy. „Nagle po czterech latach, kiedy wreszcie rozstałem się z tym teatrem, kiedy coś we mnie pękło, ale też dostałem propozycję do Teatru Jaracza, wysypał się wór propozycji. I w ciągu dwóch lat zagrałem tyle ról, ile aktor gra normalnie w ciągu dziesięciu”, mówił w „Urodzie życia”. „Dzisiaj wiem, że gdyby nie te cztery lata, nie uzyskałbym tak niebywałej siły i takiej odporności na każde niepowodzenie, nielojalność, złe rozdanie kart”. Aktor nie ukrywa też, że ma trudny charakter. „Grywam dziwaków i ekstremistów, bo bardzo ich lubię, przez nich lepiej poznaje się naturę człowieka”, mówił. Świadomość swoich wad sprawia, że artysta jeszcze bardziej szanuje żonę. Jest jej wdzięczny, że akceptuje wszystkie jego humory. „Daje mi ogromne poczucie bezpieczeństwa i bezustannie zadziwia kulturą osobistą. Jest bardzo wyrozumiała. Nie ślepo, ale potrafi być tolerancyjna i robi to z wielkim wyczuciem. Dzięki temu jest w stanie zrozumieć rzeczy czasem trudne do zrozumienia, na przykład te, które wyczyniam, uprawiając swój zawód, jak włóczęgostwo […] Potrafi rozróżnić to, co ważne, odnaleźć życiową hierarchię. Dlatego w naszym domu, a nie w teatrze szukam i znajduję prawdziwe emocje: tu mogę się naprawdę wściec, szaleć z radości, wymagać, podziwiać, kochać. Myślę, że większości rzeczy w życiu bym nie zrobił, gdyby nie Teresa”, mówił w wywiadzie dla Weranda.pl. „Moja rodzina jest tak silna i tak się kochamy, bezustannie pompując w siebie bezgraniczną akceptację, że komuś z zewnątrz jest trudno dobrze poczuć się wśród nas”, przyznała Maria Peszek w jednym z wywiadów. Dzisiaj małżonkowie mieszkają na wsi, niedaleko Krakowa. „Żona robi masło i sery z mleka od krowy sąsiadów, z okna jest widok na ogrody, pola. Z tym wszystkim nie mam poczucia, że dobrobyt mnie psuje, bo nie jest moim celem. Kategorie luksusu, komfortu istnieją dla mnie w rejestrach duchowości”, mówi. Co więcej, Jan Peszek lubi kupować rzeczy na targu staroci, bo jak sam twierdzi, trzeba otaczać się pięknymi przedmiotami, które mają duszę. „Podejrzewam, że jestem sentymentalny”, podkreśla. Jan i Teresa nieustannie się wspierają i rozumieją. Ich uczucie jest niezmienni silne, a więź nierozerwalna. Jak sami twierdzą: „To uczucie przechodzi różne etapy: od namiętności przez próbę zrozumienia, aż do akceptacji odmienności poglądów i charakterów. Czuję się spełniony jako mężczyzna i jako aktor. Chciałbym tylko, aby starczyło mi życia na poprawienie rzeczy, których nie zrobiłem dobrze w przeszłości. A boję się jedynie tego, że znów przyjdzie taki dzień jak kilkanaście lat temu. Rano wiozłem ciężko chorą żonę do szpitala, w południe straciłem pracę, wieczorem rozbiłem samochód. Ale z drugiej strony, to przecież już się wydarzyło...”, podsumował. Życzymy aktorowi i jego żonie, aby ta relacja trwała w spokoju i szczęściu już do samego końca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie powinniśmy się pobierać – mówiła Anna Polony o swoim małżeństwie z Markiem Walczewskim Jan Peszek, Teresa Peszek, 2006 rok
Jan Peszek czule o ukochanej żonie Teresie i 54 latach ich małżeństwa: „Na dobry związek trzeba zapracować”
Aktor wspomniał też o wnuczce. Dlaczego nie poszła w jego ślady?
Pięćdziesiąt cztery lata małżeństwa to wynik godny pozazdroszczenia. Szczególnie gdy związek ten jest nie tylko trwały, ale szczęśliwy i dający wiele dobrego. Wie o tym doskonale Jan Peszek, który w rozmowie z Beatą Nowicką opowiedział o ukochanej żonie. Wspomniał też o dziadkach, dzieciach i wnuczce, która zasmakowała aktorstwa. Nie chce jednak iść śladami dziadka… Jan Peszek o rodzinie. Fragment w VIVY! „Moją kotwicą jest rodzina”, powiedział aktor i do tych słów nawiązała dalej Beata Nowicka… To ładne wyznanie. Prawdziwe. Dlatego zawsze z uporem maniaka protestuję, kiedy moi koledzy czy koleżanki z teatru w najlepszej wierze mówią, że „teatr to ich rodzina”. Jaka rodzina?! Rodzinę to ja mam w domu, to jest moja żona, moje dzieci, rodzeństwo, wujostwo. To są więzy krwi. Za dobrą premierę dam sobie pociąć żyły, jestem gotów nie spać po nocach i pracować ponad siły, ale rodzina jest w domu, nie w teatrze. Mam wrażenie, że młodzi aktorzy, aktorki boją się zakładać rodziny. Boją się tej odpowiedzialności. Pan spędził z żoną Teresą ponad 50 lat! Nie ma reguły. Młodzi ludzie znający historię mojego małżeństwa pytają: „Jak to się robi?”. Przede wszystkim samo się nie robi. Na dobry związek trzeba zapracować. Nie ma nic za darmo. Jeśli człowiek nie ustali sobie priorytetów, nie będzie w stanie we własnym egoizmie zrezygnować z pewnych celów, nie poniesie kosztów, coś się w tej relacji straci. Więź i zaufanie z własnymi dziećmi buduje się latami. Po latach często człowiek stwierdza, że popełnił masę błędów i one są nieodwracalne. Nie ma na świecie żadnej teorii, która by podpowiedziała: „Rób tak, postępuj w ten sposób, a dobrze wychowasz dziecko”. Rodzicielstwo, małżeństwo to są sprawy indywidualne. Trzeba wsłuchać się w drugiego człowieka. Nie zamykać się przed nim, nie oceniać, tylko… Teresa Peszek, Jan Peszek, 2011 …próbować go zrozumieć. No właśnie. Nie istnieje panaceum na to, jak żyć. Nie ma ani takich pastylek, ani terapii. Ja zostałem wychowany w absolutnej afirmacji życia. Od dziadków poczynając, jak pamięcią sięgnę, życie było największą wartością. Dlatego nie wolno przeoczyć ani chwili. Potem zawsze jest już za późno. Człowiek żyje dla jednego życia. Dlatego szybko zrozumiałem, że obietnica „lepszego życia po” jest pewną formą szantażu, któremu ja nie uległem. I mam prawo do takiego wyboru. Tak samo jak ludzie, którzy wierzą w drugie życie, mają prawo do swojej wiary. Ja jestem po stronie „tu i teraz”, z czym wiąże się otwarcie na drugiego człowieka, empatia, bezinteresowność, a przede wszystkim jasność, którą człowiek jest wypełniony. Radość z rzeczy, z których inni nie potrafią się cieszyć, bo zamartwiają się na zapas. Lubimy cierpieć, taka polska specjalność. Nie rozumiem, co to znaczy, że życie nie ma sensu. Może jestem głupi albo ograniczony jak zwierzę, które nie ma intelektu, ma za to silny instynkt przetrwania. [...] Mając tak wyostrzoną samoświadomość, o czym Pan myśli, patrząc na swoją wnuczkę? Zosia ma już 25 lat. Jest prześliczną blondyną, wszyscy byli przekonani, że zostanie aktorką. Zapytana przez Tomka Karolaka – miała wówczas sześć lat – „Zosia, a ty kim zostaniesz?”, stanęła twardo na nogach i powiedziała: „No chyba nie widownią!”. A jednak została widownią, i to z wyboru, choć jej rodzice są aktorami. Kończy studia, jest obieżyświatem. Była w wakacje w Stanach Zjednoczonych, gdzie przez trzy miesiące pracowała jako ratownik w aquaparku. O czym myślę, patrząc na nią? Nie żałuję, że nie wybrała aktorstwa, ale myślę, że byłaby wspaniałą aktorką, zresztą zagrała w filmie hollywoodzkim, mając 11 lat, i fantastycznie spisywała się na scenie w Starym Teatrze, oczywiście przy całej nieświadomości aktorstwa. Patrzę przede wszystkim z ciekawością. Jestem obserwatorem, nie oceniam. Niczego od niej nie oczekuję. Zdumiewa mnie jej samodzielność. Jest w wieloletnim związku z pierwszym chłopakiem, zachowują się jak małżeństwo, w którym ona sprawia wrażenie osoby dominującej. Wszystko jest dla mnie nowe, bo inne. Szalenie podoba mi się jej odrębność, potrzeba stanowienia o sobie i chęć podejmowania decyzji niepopularnych wśród ludzi w ich wieku. Kiedy oboje przychodzą do nas, prowadzimy prawdziwe rozmowy oko w oko. Mnóstwa rzeczy się od nich dowiaduję. Działają na mnie konstruująco. Jestem tym zachwycony i – jakby powiedział mój katecheta – zbudowany. Przypomnijmy, że za Zosią – córką Błażeja Peszka i Katarzyny Krzanowskiej - studia na kierunku fizjoterapia a także rozpoczęcie przygody z pole dance, którego dziś jest instruktorką. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Teatrowi im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Cały wywiad z aktorem przeczytasz w nowej VIVIE!.
Jan Peszek: „Spadłem na dno psychiczne i fizyczne. Przeżyłem dzięki żonie i paru innym osobom”
Kończy dziś 80 lat, ale jako aktor i pedagog wcale nie zwalnia tempa. W rozmowie z Beatą Nowicką Jan Peszek opowiedział o swoich bogatych życiowych doświadczeniach, wzlotach i upadkach oraz trudach lat siedemdziesiątych. Przez jedną złą decyzję szybko zawaliło się wszystko, na co artysta pracował całe lata. „Przeżyłem dzięki żonie i paru innym osobom”, mówi dziś… [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ 13.02.2024 r.] Jan Peszek o dnie psychicznym, alkoholu i przewrotach losu. Fragment z VIVY! 2023 Jest! Znalazł się Pan kiedyś w sytuacji, która wydawała się pułapką bez wyjścia? Tak, raz. Kompletnie się tego nie spodziewałem i najprawdopodobniej dlatego, że się nie spodziewałem, było to dla mnie wstrząsające doświadczenie. Rzuciłem cudowne miasto, środowisko, wspaniałych ludzi i pojechałem do Łodzi. Tam mnie zaproszono, po czym skazano na czteroletnie milczenie. Nie dostałem nic do zagrania. Aktorska banicja, której nie byłem w stanie zrozumieć. Na dodatek z cudownej willowej, poniemieckiej dzielnicy we Wrocławiu, pełnej zieleni, z kortami tenisowymi i z przedszkolem w języku angielskim – co w 1975 roku było ewenementem – trafiliśmy w środek Bałut, na ulicę Traktorową, do mieszkanka w bloku, obok zsypu na śmieci. Dwójka małych dzieci, ponury okres schyłku Gierka i ja bez pracy, totalnie upokorzony. Jako aktor i jako mężczyzna. Ukształtowany w patriarchalnym systemie miałem wpisany kod myśliwego, który ma zagwarantować rodzinie zwierzynę, egzystencję. Tak było u dziadków, tak było u mnie w domu. Mama urodziła szóstkę dzieci, pracowała nad ich edukacją i czuwała nad domem – to dopiero była harówa! – a ojciec dbał o to, żeby rodzinie zagwarantować odpowiednie środki i poziom życia. Teraz, w wieku prawie 80 lat, z ciekawością obserwuję wszelkie zmiany społeczne, mając świadomość, że jestem już po drugiej stronie. Wprawdzie moja żona, inżynier po Politechnice Łódzkiej, pracowała wtedy w swoim zawodzie, ale ja spadłem na dno psychiczne i fizyczne. Z rajskiego ogródka do rynsztoka. Zobacz też: Są razem od ponad pięć lat i ciągle się zaskakują. Ewa Kasprzyk i Michał Kozerski mówią nam o dojrzałej miłości A jednak się Pan wydobył. Przeżył. Przeżyłem dzięki żonie i paru innym osobom. Nie zdążyłem się załamać, choć było bardzo dużo alkoholu. Na dodatek wyszedłem z tego z jednym zyskiem, czyli kuloodporną skórą nosorożca. Mam tak silną odporność, że żadne baty, żadne ciosy nie są w stanie mnie złamać. Kiedy po tych czterech latach zmieniłem teatr, wysypał się róg obfitości. W ciągu dwóch lat zagrałem tyle ról, ile aktor gra przez 10 lat. Największe role u najwspanialszych reżyserów, wszystkie możliwe nagrody. Nagle odkryła mnie telewizja, film. Profesor Bardini dzwonił do mojej żony: „Gdzie pani trzymała tego człowieka?!”. Z „rynsztoka” pod… rynnę obfitości. Otóż to! Z totalnego niebytu i upokorzenia do raju, gdzie były wodotryski, race i sztuczne ognie. Z każdej lodówki wypadał Peszek, który potrafił zagrać wszystko, z deską sedesową włącznie. Jako mężczyzna mogłem załatać te straszne wyrwy, jakie tamten okres we mnie spowodował. Udało mi się nie zwariować od nadmiaru kariery, która nie jest łatwa do zniesienia. Potrafi człowieka wyniszczyć w inny sposób niż skrajna depresja. Mnie się udało dzięki bliskim. Moją kotwicą jest rodzina. To ładne wyznanie. Prawdziwe. Dlatego zawsze z uporem maniaka protestuję, kiedy moi koledzy czy koleżanki z teatru w najlepszej wierze mówią, że „teatr to ich rodzina”. Jaka rodzina?! Rodzinę to ja mam w domu, to jest moja żona, moje dzieci, rodzeństwo, wujostwo. To są więzy krwi. Za dobrą premierę dam sobie pociąć żyły, jestem gotów nie spać po nocach i pracować ponad siły, ale rodzina jest w domu, nie w teatrze. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Teatrowi im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. ____ Sprawdź też: Trzeci ślub Kazimierza Marcinkiewicza tuż za rogiem! Kim jest jego przyszła żona?
Jan Peszek o domu, Janie Nowickim i przemijaniu: „W starości najgorszy jest rodzaj upokorzenia”
Z greckiej sentencji: „U kresu życia powinieneś być beztroski” największe wrażenie zrobiło na nim „bądź beztroski”, choć wcale nie czuje się „u kresu”. W rozmowie, w której zgrabnie przeplatają się wątki egzystencjalne z codziennymi, Jan Peszek opowiada Beacie Nowickiej o tym, dlaczego skazany był na aktorską banicję, testamencie babci i… gdzie jest jego raj, a gdzie diabeł. Jan Peszek o starości i sensie życia - fragment wywiadu VIVA! 2023 Jaki ma Pan widok z okna? Zależy, z którego. Z salonu, gdzie jest ściana okien, mam widok na ogród, dumę mojej żony. Rosną w nim rośliny japońskie, kilka rodzajów bambusów, niezwykłej urody klony, chojny, latem kwitną zawilce japońskie. Z kuchni widać bardzo stare smreki, a z gabinetu rozciąga się widok na długi szpaler świerków, jodeł, limb, sumaków, róż i rozmaitej niskopiennej roślinności. Mamy też dzikie wino i winogrona niedzikie. Biegają wiewiórki, słychać świergot ptaków, które przylatują do nas stadami. Nasze dwa koty dzikiego pochodzenia lubią polować na ptaki, ale szczęśliwie rzadko im się to udaje. Czytaj też: Była jego ostatnią miłością. Annę Kondratowicz i Jana Nowickiego rozdzieliła śmierć Zazdroszczę! Kiedy człowiek budzi się i widzi coś takiego, chce mu się żyć… O, tak! Kiedyś znajoma przyniosła mi ze Starego Teatru egzemplarz tekstu do nauki, stanęła w ogrodzie i zaczęła okropnie piszczeć. Przybiegłem zaniepokojony, że coś się stało, a ona piszczała, mówiąc: „Jestem w raju” (śmiech). Nagle przez furtkę weszła w zupełnie inną rzeczywistość. Ten raj to mój azyl, dzięki któremu szybko się regeneruję. „Starość nie jest dla mięczaków” – powiedział mi Jan Nowicki w ostatnim wywiadzie przed śmiercią. Zgadzam się z Jankiem, który zresztą nie był dużo starszy ode mnie. W okolicach osiemdziesiątki różnica kilku lat nie ma znaczenia. Janek był kimś aktywnym, szalenie dynamicznym, w tym jesteśmy bardzo podobni, ale w którymś momencie coś zaczęło się u niego psuć i przestało działać. W starości najgorszy jest rodzaj upokorzenia, na które składa się także ograniczona fizyczność. Wyczekiwanie na pomoc. Tego bym nie zniósł. Mój temperament, filozofia życiowa, moje poczucie godności sprawiały, że zawsze byłem samowystarczalny. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której obarczam drugiego człowieka – obojętnie, czy to ktoś bliski, czy obcy – swoimi problemami, za którymi nie nadążam. Muszę nadążać! A kiedy przestanę nadążać, zastanowię się, co z tym fantem zrobić. Mam kilka pomysłów, ale nie nadają się do publikacji, przynajmniej w Polsce. Zawsze jest wyjście z sytuacji. Znajomy, któremu pomogłem w opresji i który nie miał żadnych zdrowotnych perspektyw, napisał do mnie w liście: „Panie Janku, nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej”. Zawsze może być gorzej! To… pocieszające. Więc spokojnie cieszmy się tym, co mamy. W Warszawie, w parku Łazienkowskim, do którego lubię chodzić, tuż obok świątyni Sybilli stoi rzeźba współczesnej greckiej artystki przedstawiająca mityczny Omfalos, który według wierzeń stanowił „pępek” świata. Cała pokryta jest sentencjami siedmiu mędrców greckich. Tam wyczytałem: „U kresu życia powinieneś być beztroski”. Nie mam poczucia, że jestem „u kresu”, ale patrząc na kolegów, którzy odchodzą, mam świadomość śmierci. „Bądź beztroski” zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Po pierwsze, bo na to zasłużyłem. Po drugie, wszystko, co mnie mogło w życiu zaskoczyć, mam już za sobą. Taka jest kolej rzeczy. Więc staram się być beztroski. Czytaj też: Ewie Ziętek śpiewano na weselu: „Nie dokazuj, Ewa, nie dokazuj”. Jej małżeństwo, które miało być na wieki, nie przetrwało Zrozumiał Pan, o co w tym życiu chodzi? Moi studenci, młodzi ludzie, wiedząc, że jestem pasjonatem życia, często mnie pytają: „Jak żyć, panie profesorze?”. A ja im wtedy, pani Beato, mówię: „Fajnie!”, bo cóż sensowniejszego mogę im odpowiedzieć z perspektywy prawie 80-letniego faceta? No, fajnie! Mam świetne życie, cudownych towarzyszy w osobach żony, dzieci, ich partnerów, wnuczki i paru przyjaciół. Czuję się spełniony zawodowo. Wciąż mam infantylną nadzieję, że w dużym stopniu ode mnie zależy – oczywiście nie we wszystkim, nie jestem idiotą – jak to moje życie przebiega. Moi dziadkowie ciągle powtarzali, że życie jest fantastyczne, tylko trzeba umieć z niego korzystać. Mimo silnego katolickiego wzorca nie pielęgnowali motta „memento mori”, tylko „memento vivere”. Pamiętam, odprowadzałem kiedyś babcię Stefanię Krakowską, mamę mojej mamy, na stację kolejową w Andrychowie, jechała gdzieś pociągiem. Stałem na peronie, pociąg powoli ruszył, nagle babcia otworzyła okno, wychyliła się i krzyknęła, do dziś nie wiem dlaczego: „Janeczku, pamiętaj, życie jest piękne i krótkie jak przeciąg”. Zatrzasnęła okno i zostawiła mnie z tym testamentem. Minęło ponad 60 lat, a ja wciąż nie chcę stracić ani sekundy życia. Więc w tej dość głupawej odpowiedzi studentom: „Żyj fajnie” jest jednak sens. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Teatrowi im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. ___ Całą rozmowę z Janem Peszkiem znajdziesz w nowej VIVIE! Co jeszcze niesie ze sobą marcowy numer? Sprawdź na jego okładce! Zapraszamy do kiosków od 9 marca.
Jan Peszek szczerze o małżeństwie, alkoholizmie i ojcostwie, które go ocaliło
Ojciec Marii Peszek zachował małżeństwo i rodzinę dzięki „wspaniałomyślności żony”
Był ojcem trudnym, mało obecnym, przeżywał zawodowe porażki, pił. To, że zachował małżeństwo i rodzinę, zawdzięcza „wspaniałomyślności żony”. A jednak jako ojciec Jan Peszek sprawdza się fenomenalnie. Co opowiedział o swoim ojcostwie, dzieciach, rodzinie? Przypominamy wywiad, którego aktor udzielił Marzenie Rogalskiej na łamach „Urody Życia” 4/2015 r. Zawsze wiedziałem, że będę miał dzieci. Pochodzę z wielodzietnej rodziny, było nas sześcioro. Ja byłem pierworodny. Mam jeszcze cztery siostry i jednego brata. Równo po troje mieszkamy w Polsce i w Stanach. Ojciec chciał mieć siedmioro dzieci, ale stanęło na szóstce i bez zastanawiania się, bez przewidywania, dla mnie naturalnym odruchem było, że w życiu ma się dzieci. W domu celebrowane były święta, na co najmniej dwadzieścia kilka osób. Wrzało, pełno było pisków, krzyków. Wszystko nasycone takim kultem życia, czymś szalenie gęstym, ale i pozytywnym. Moje dzieci uwielbiałem od początku i podskórnie razem z Teresą przewidywaliśmy, że najlepszą relacją, jaka może nas związać z synem i córką, będzie status przyjaciela. Czy mogę na nich liczyć? Tak, mogę, choć życie funduje nam takie niespodzianki, że gdybym się zawiódł, nie miałbym w ogóle żadnego odruchu żalu. Natomiast na pewno mogę im bezwzględnie zaufać i one mnie. To jest niezwykła relacja, bo byłem trudnym ojcem, mało obecnym. Jan Peszek o kryzysach w swoim życiu. Jakim był ojcem? Oczywiście, gdy już byłem w domu, to wykonywałem takie czynności, jak np. pranie pieluch z tetry, bo nie było przecież jednorazowych. Robiłem to zgięty nad brodzikiem, w Domu Aktora, w okropnej pozycji, która rujnowała kręgosłup. I to było 40 pieluch na jednym posiedzeniu! Tak było w przypadku Błażeja. Marysi zaplatałem warkoczyki, jeden był zdecydowanie poniżej ucha, drugi zdecydowanie powyżej i ona zawsze szła do szkoły w przekonaniu, że taka jest moda, bo spieszyłem się i mówiłem: „Jesteś w tej chwili najlepiej wystylizowaną kobietą i tak to noś”. Oczywiście obowiązkowe były wspólne wakacje, wyjeżdżaliśmy za granicę, jak tylko się dało. I na wakacjach nigdy nie czytaliśmy dzieciom byle czego, co one do dzisiaj wspominają. Pamiętają, że gdzieś nad morzem czytałem im ustęp z „Dziadów” Mickiewicza. Nie dlatego, że się czegoś uczyłem, tylko akurat to poczytywałem i one słuchały, mimo że niczego nie rozumiały. W pobliżu bacówki, gdzieśmy leżeli w słońcu i topniejących śniegach na Wielkanoc, u naszej góralki Marii na Głodowskim Wierchu, czytałem im Szulca. Nie dlatego, żeby zaczynać od razu z wysokiego C, tylko wiedziałem, że i tak prędzej czy później zaleje ich z zewnątrz byle co, więc zdecydowałem, że od początku będą spotykać się z czymś wyższym. To zaowocowało. Czytaj także: „Nie byłem gotowy na dzieci”. Janusz Józefowicz w szczerym wyznaniu o ojcostwie Szczęśliwe lata we Wrocławiu. Jan Peszek z czteroletnim Błażejem i roczną Marysią, 1974. Jan Peszek: o uzależnieniu Ale miałem taki okres, bardzo trudny dla mnie, kiedy byłem w Teatrze Nowym w Łodzi, zaproszony przez dyrektora. I tam przez cztery lata nie zagrałem nic. Zerwałem dziewięć sielskich lat we Wrocławiu, gdzie publiczność nie chciała mnie puścić. Myślałem, że jest już potrzebny płodozmian, że ten reżyser i dyrektor otworzy przede mną fantastyczne perspektywy. Nic nie zagrałem. To były lata 1975–1979, schyłek Gierka, najgorsza komuna, Bałuty w Łodzi, ulica Traktorowa, blok 10-piętrowy, okna nad śmietnikiem. Wróciliśmy z Krzyków wrocławskich, gdzieśmy spędzali cudny rodzinny czas i kiedy Teresa stanęła w mieszkaniu i spadły pomyje, które odbiły się z daszku na okno, to po prostu nie mogłem jej utulić w płaczu. Potem moja żona wróciła do swojego zawodu, bo przecież skończyła łódzką politechnikę, a ja wciąż czekałem. Wtedy o mało się nie rozwiedliśmy, ponieważ ja wpadłem najzwyczajniej w świecie w alkoholizm. Udało się nam przetrwać tylko dzięki niebywałej wspaniałomyślności Teresy. Usiłowałem coś robić, bo gdzieś z domu dziadków i ojca wyniosłem taki porządek, dzisiaj już prawie nieistniejący, że mężczyzna poluje, a kobieta dmucha w domowe ognisko. To upokorzenie dotknęło mnie podwójnie, bo nie dość, że jako aktor byłem niepracujący, to w ogóle jako mężczyzna nie miałem zajęcia. Szczęśliwie pracowałem z krakowskim zespołem MW2 i czasami wyjeżdżałem, ciągle wierząc, że sytuacja się zmieni. Dzisiaj wiem, że gdyby nie te cztery lata, nie uzyskałbym tak niebywałej siły i takiej odporności na każde niepowodzenie, nielojalność, złe rozdanie kart. Aż tu nagle po czterech latach, kiedy wreszcie rozstałem się z tym teatrem, kiedy coś we mnie pękło, ale też dostałem propozycję do Teatru Jaracza, wysypał się wór propozycji. I w ciągu dwóch lat zagrałem tyle ról, ile aktor gra normalnie w ciągu dziesięciu. I to samych ogromnych ról, poczynając od Gonzala, który rozścielił mi dywan tzw. kariery, za którą wcale nie tęskniłem, nie dążyłem do niej. Posypały się filmy, telewizje, radia, wszystko naokoło. I tamten czas nagle... kompletnie jakby nie istniał. Ojciec Marii Peszek o ojcostwie Pomogła nam wtedy również siła prostej kobiety – babci Janeczki, która opiekowała się Marysią. Marysia nie chodziła do przedszkola, Błażej tak. Ale często kończyło się to tak, że babcia Janeczka, widząc go z okna na osiedlu, jak Błażej idzie do pobliskiego przedszkola, włócząc workiem po ziemi i odwracając się w stronę bloku, otwierała okno i krzyczała: „Błażej, wróć!”. I on pędem, jak torpeda, wracał. Babcia Janeczka z Węgrzynowic, która zajmowała się Manią bezwzględnie, dała mi wsparcie. Uwielbiała naszą rodzinę i rzeczywiście niezwykle się o nas troszczyła. Często pakowałem dzieci do malucha i wywoziłem do niej na wieś. Babcia Janeczka mówiła np. o Marysi: „Panie, ona jest mądrzejsza od człowieka!”. Albo o Błażeju, który mając pięć lat, wybił osiedlowemu koledze zęby, ponieważ ten nazwał Marysię na „k”. Kiedy matka przyszła z tym chłopcem, to babcia Janeczka powiedziała: „Wynoś mi się pani stąd, bo podły, to on podły, ale skłamnąć, nigdy nie skłamnie!”. Tak więc ona miała takie prawdy. To był ktoś, kto działał jak balsam. Poza tym ona się cudownie zajmowała dziećmi, a ja w poczuciu braku akceptacji siebie i własnej sytuacji, jakoś bałem się wtedy do nich zbliżyć… Nie mam poczucia, że myśmy mieli jakikolwiek patent na wychowanie Błażeja i Marii. Pamiętam, mieliśmy w Łodzi niezwykle mądrą panią doktor pediatrę, która, jak mówiliśmy, że jest problem i pytaliśmy, co zrobić, kładła mi rękę na kolanie i mówiła: „Panie Janie, przeczekać. Co pan pamięta z tego czasu, co tak naprawdę było najistotniejsze, co pana uformowało ”. Zobacz też: Tak wygląda mama Katarzyny Nosowskiej! Jest niezwykle stylowa Jan Peszek o wyjątkowej relacji z ojcem Mnie tak naprawdę edukował dziadek, uwielbiałem go, miałem z nim lepszy kontakt niż z ojcem. Dziadek był bogatym człowiekiem, miał ogromne sady. Kiedy miałem parę lat, brał mnie np. na zbiór czereśni. Pamiętam, jak staliśmy w rzędzie, 30 osób, a on podchodził do wszystkich i mówił: „Możecie jeść, ile chcecie, ale nie wolno wam niczego wynosić!”. Natomiast gdy podszedł do mnie, usłyszałem takie słowa: „Wejdź na czereśnię, wybierz sobie gałąź z czereśniami, które chciałbyś od razu jeść, ale nie zjedz ani jednej, dopóki nie obierzesz wszystkiego naokoło i zostawisz sobie na koniec tylko tę gałąź”. Był upał, wszyscy naokoło zajadali się czereśniami, pachniało tym pękającym miąższem, a ja po prostu twardo czekałem. Ale smak tych czereśni, kiedy już się rozsiadłem i mogłem je zjeść…Niezapomniany! Oczywiście nie miałem pojęcia, co to oznacza, a to był zalążek ćwiczenia silnej woli, tego, że możesz o wielu rzeczach decydować. Dziadek był człowiekiem niezwykłym i jak mówił mi coś takiego, to ja od razu, następnego dnia, zaczynałem się do tego stosować, on nie musiał mi tego przypominać po raz drugi. Pamiętam tylko, że jak wieczorem wracaliśmy z sadu koniem, Kaśką, to klepnął mnie po prostu w ramię i mówi: „Chodź, idziemy się wykąpać”. Poszliśmy nad rzekę, dziadek rozebrał się do naga, a ja pierwszy raz w życiu zobaczyłem męskość, bo w moim domu nie było mowy o „na golasa”. Zostałem oczywiście w gatkach, dziadek jednym ruchem mi je ściągnął, klepnął w tyłek i popchnął do wody. To były takie konkretne, edukacyjne momenty, z których ani ja sobie nie zdawałem sprawy, ani dziadek szczególnie też nie. On po prostu taki był. Jan Peszek z Marią Ojciec Marii Peszek "przeczekiwał" partnerów córki Z naszymi dziećmi też wiele razy postępowaliśmy intuicyjnie, nie odbywaliśmy jakichś seansów i pogadanek, kiedy zaczęły dojrzewać. Dorosły Błażej przed maturą poprosił mnie o rozmowę. Wyjechaliśmy za miasto i on mi opowiedział, że został przyłapany in flagranti ze swoją ówczesną dziewczyną przez jej ojca. Po prostu zwierzył się, że ona została potraktowana przez tego ojca potwornie prymitywnie i nie do zaakceptowania przez niego, a przecież nie mógł mu wybić zębów, jak temu w piaskownicy, i w związku z tym pytał mnie, co ma robić. Odbyliśmy taką męską rozmowę. Przecież nie ma nic wspanialszego, że on przyszedł do mnie, a nie do kumpla! Metoda naszej pani pediatry – „przeczekać” – świetnie się sprawdzała przy okazji narzeczonych mojej córki. Maria w wieku 17 lat pojechała na stypendium na uniwersytet na Alasce. Przed wyjazdem nosiła się bardzo romantycznie: długie włosy, biała suknia, grała Griega, Szopena, Mozarta na fortepianie. Obok stał zakochany w niej bez pamięci Paweł… Ale pojechała na ten rok. Mieszkała zresztą u mojego bardzo bliskiego kuzyna, w związku z tym miałem poczucie, że ma opiekę. To nie był jeszcze czas maili. Aliści wraca do Polski, więc wyszliśmy na Okęcie, żeby ją przywitać. Widząc ją, zapytałem żonę: „Matko, czy to jest nasza córka!”. Pamiętaliśmy ją tak, jak przed wyjazdem: długie włosy, biała suknia i ten Grieg. A tu wychodzi jakiś natapirowany rudzielec, na granicy czerwieni, w czerwonej sukni z dekoltem po pas, potwornie pewnie idzie po płycie, czerwone szpilki... Myśmy w tym czasie nie palili z Teresą od czterech lat papierosów i ja mówię: „Teresa, skocz do kiosku”. Ona nie musiała już pytać po co. Natychmiast kupiła marlboro i wypaliliśmy w poczekalni jedną paczkę po czterech latach niepalenia. To był szok. Po czym już jedziemy i oczywiście nie zamykają się nam usta, ale Maria tylko lekko dała nam sygnał między zdaniami, że przyjedzie Brian. Pomyślałem: „Brian No dobrze...” . Czytaj także: 13 lat temu zmarł Marek Walczewski. Choroba zabierała go na oczach widzów. Zapominał, kim jest... Yes, Brian, please Jestem w Warszawie, idę Świętokrzyską na próbę do Teatru Studio, w tym czasie przyjechał Brian i przypadkowo się spotkaliśmy. Drobna Maria, obok niej potężny mężczyzna z burzą włosów po pas, myślę sobie: „Widać, że Brian, ale dlaczego on jest w moim garniturze !”. I chyba musiałem spojrzeć dość wymownie, zanim się przywitałem, bo Marysia powiedziała: „On jest, jak widzisz, człowiekiem wolnym, nosi raczej flanelowe koszule, dżinsy. Nie miał nic, więc pozwoliłam mu założyć twój garnitur”. Potem spaliśmy wszyscy w pokoju w hotelu, a Brian cały się zaśmiewał. W końcu powiedział: „Bo nigdy mi się nie zdarzyło, żebym leżał w łóżku z ukochaną, a obok w łóżku leżał jej ojciec. I to się dzieje w Polsce, bez ślubu…”. Nie skomentowałem tego, ale jak ja to znosiłem? Brian przyjechał z takim świętym postanowieniem bycia w Polsce przez miesiąc… Był rok. Trochę się zasiedział. I to u nas w domu, w Krakowie. Rok! Nauczył się jednego słowa po polsku – kryniczanka (śmiech). Oczywiście potwornie je przekręcając. Wstawał i tylko pytał: „Kryniczanka ”. Odpowiadałem: „Yes, Brian, please”. I on leciał po transporter Kryniczanki, którą uwielbiał. Czy byłem zawsze łagodny Nie, potrafiłem być bardzo surowym ojcem, zwłaszcza wtedy, kiedy bałem się, czy dokonali dobrego wyboru. Dzisiaj, kiedy wychodzę na scenę z moim synem Błażejem, relacja ojciec – syn znika. Jest po prostu dwóch artystów. Zresztą gram teraz w rzeczach, które on reżyseruje, ponieważ mój syn odnalazł w sobie ten dar, talent do reżyserii, potwierdzają to wszystkie jego prace w szkole teatralnej, gdzie wykłada. Jest uwielbiany przez studentów. Ale na początku z Błażejem było tak, że nic raczej nie sugerowało tego kierunku i nigdy nie zgłaszał takich zainteresowań. Natomiast Marysia od dziecka chciała być artystką, zawsze gdzieś w sztuce – najpierw woltyżerka na białym koniu ze złotą uzdą w cyrku, potem śpiewaczka operowa i na końcu w ogóle artystka, czasami pisarka, ostatecznie aktorka, potem znowu ktoś inny – to ja zawsze przyglądałem się tym wyborom. Czytaj również: Basia i Maria przez całe życie były nierozłączne. Duet "Sióstr Winiarskich" rozdzieliła tragedia Jan Peszek o twórczości córki Jak zareagowałem na porzucenie przez Marię aktorstwa i przejście do świata muzyki? Przede wszystkim musiałem wsłuchać się we własne dziecko i zobaczyć, co ono kombinuje. Przecież nie miałem żadnej pewności, nie znałem środowiska show-biznesu, nie wiedziałem tak naprawdę, o co jej ostatecznie chodzi. Ale wiedziałem, że potrzebuje zmiany, więc po co ja będę jak idiota zadawał pytania: „Czy dobrze robisz, że idziesz w nieznane ”. Sam całe życie tak robię, więc dlaczego mam ją naprawiać To jest sfera, w której traktuję ją poważnie jako człowieka, partnera, córkę, artystkę i nie zamierzam nią sterować. Owszem, kiedy przyjechała z ostatnią płytą „Jezus Maria Peszek”, to była kompletna niespodzianka. Wcześniejsze płyty również na nas testowała, na wrażliwości Teresy i na moim guście. Odpowiadaliśmy zawsze najszczerzej, nawet jeżeli to mogło być bolesne. Ostatnia płyta zamknęła nam usta. Teresa zaczęła strasznie płakać, mówiąc mi na boku: „Nie wiedziałam, że nasza córka jest nieszczęśliwa”. Uspokajałem ją: „Tereniu, to nie jest wypowiedź nieszczęśliwego człowieka. To jest nieprawdopodobnie odważna wypowiedź”. Maria wyjechała z Krakowa ze łzami w oczach, że myśmy tej płyty nie zaakceptowali, a my nie byliśmy w stanie wyartykułować swojego lęku i w ogóle rozpoczynać dyskusji, to było tak mocne. Nie muszę mówić, jakimi jesteśmy fanami Marysi, ile razy jeździmy na jej koncerty, patrzymy, jak się rozwija i jak ma zdecydowaną, mądrą postawę, przez co oczywiście naraża się na różne reakcje. Ja np. rozumiem bardzo niepopularny pogląd, zwłaszcza w kraju katolickim, jeśli on jest dalej katolicki, który wyraża Maria na trzeciej płycie: „Nie urodzę syna (…)”. To jest tak mocny emocjonalnie temat dla mnie i dla mojej żony, że nawet o tym nie rozmawiamy. Ale wiem, że Maria ma absolutne prawo do takiej decyzji. Nawet nie zastanawiam się, jak bym ją wytłumaczył. W ogóle nie istnieje we mnie kategoria „lulania wnuków” i tak dalej. To są jakieś infantylizmy ludzi z zamierzchłej epoki. Po prostu człowiek, jeśli tylko nie krzywdzi drugiego człowieka, ma prawo do każdej decyzji. I to jest święte. Nie mam takiego poczucia, że Marię bardziej rozpieszczałem, a dla Błażeja byłem twardszy. Na pewno popełniliśmy o wiele więcej błędów wobec Błażeja, ale to jest syndrom pierwszego dziecka. Mówi się, że drugie dziecko chowa się samo. To oczywiście nie jest prawda, ale kiedy pojawia się drugie dziecko, rodzice intuicyjnie omijają rafy błędów, mają w sobie jakiś radar. CZYTAJ TAKŻE: „Nie uciekałam od tego, że jestem córką Janusza Gajosa”. Agata Gajos o relacji ze sławnym tatą Aktorska, rodzinna trupa: Maria, Błażej z żoną Kasią, która też jest aktorką. U góry głowa rodziny – Jan Jan Peszek o wyjątkowych relacjach z synem i córką Błażeja traktowałem wyjątkowo do czasu, kiedy stał się mężczyzną. Dojrzewającym człowiekiem, od którego mam prawo coś egzekwować i czegoś oczekiwać. Wcześniej miałem poczucie wyjątkowości w tym sensie, że on się urodził w bardzo drastycznych warunkach. Po prostu poród zaczął się w pociągu, w siódmym miesiącu ciąży z przodującym łożyskiem. Mój syn walczył o życie przez 10 dni, szczęśliwie przeżył, cudownie się rozwijał. Dla ojca, któremu urodził się pierworodny, było to bardzo mocne przeżycie. Gdy przeszło najgorsze, nabrałem przekonania, że trzeba teraz szczęśliwie dalej żyć i niczego sobie nie utrudniać. I to mam na myśli, mówiąc o wyjątkowości stosunku do mojego syna. A córka jest kobietą… Maria jest kobietą… To jest jakiś irracjonalny pokłon ku niej i nie sądzę, żeby Błażej był z tego powodu zazdrosny, bo wszystkie zdjęcia, zapisy, nagrania, które zaczęły się już wtedy pojawiać, świadczą tylko o jego beztrosce. To nasze wzajemne zaufanie jest czymś niezwykłym, niemniej nie mogę przedstawić metody, jak się to robi. Wydaje mi się, że przez budowanie właściwych relacji. To, że byłem absolutnie otwarty wobec dziadka i absolutnie przymknięty wobec ojca, nie skończyło się żadnym krachem, ale z całą pewnością żałuję, że nigdy pierwszy nie wyciągnąłem ręki do ojca, żeby wyjaśnić tysiące spraw. Moje dzieci są starymi końmi, po czterdziestce, a my jeździmy z nimi na wakacje. Nie często, ale raz na jakiś czas. Co dwa lata razem spędzamy święta i to nie z powodu naszych nacisków, tylko dlatego, że one się tego domagają. Ostatnio Maria zapytała mnie: „Powiedz, czy mama jest zmęczona ”. Myślę sobie, no jest zmęczona, ma 71 lat, więc ma prawo, i odpowiadam: „Wiesz, mama chodzi teraz na jakieś rekonwalescencje, rzeczywiście trochę jest zmęczona…” – „To może coś wymyślimy na święta ”. Więc proponuję: „No to jedźmy do Zięby!”. Zięba to jest taka leśniczówka u wylotu Doliny Chochołowskiej. I na to słyszę krzyk Marii: „Nie, musi być w domu! Musi być kominek, musimy być w ogrodzie, jak będzie ciepło. Nie będziemy wychodzić, zamkniemy się, tylko my sami w domu!”. Tak było przez tydzień w ostatnie Boże Narodzenie… Teraz kupiłem w końcu rozkładane leżysko, gdzie wszyscy leżymy na kupie obok kominka, ogień się pali, z komody wyjeżdża stary telewizor, pies między nami, ja podchodzę, rozdaję trunki, pytam, co podać. Podstawą naszych relacji zawsze była czułość. Dużo przytulania. Pamiętam, byli kiedyś u nas Kobuszewscy i Marysia o trzeciej w nocy przyszła w koszuli, spojrzała na stół i mówi: „O, tu się je szarlotkę, a ja muszę spać!”. Dostała szarlotkę, zjadła i tak naprawdę wyciągnęła do mnie rękę, bo jakimś szóstym zmysłem się obudziła, wyczuła, że przyjechałem, więc przyszła na kanapę, usiadła w środku, położyła mi głowę na kolanach i tak po prostu się do mnie przytuliła. Mój dorosły syn, Błażej, wciąż jest tak bardzo czuły dla Teresy i tak wyrozumiały… Wzrusza mnie, kiedy widzę, jak chce się z nami spotkać, jak bierze psa i funduje sobie spacer do naszego domu. Cała trójka po latach. Jan, Błażej i Marysia na widowni Teatru Narodowego w Warszawie, lata 90. Rozmawiała: Marzena Rogalska Tekst ukazał się w „Urodzie Życia” 4/2015
Mecwaldowski, Peszek, Doda... Gwiazdy na premierze filmu Juliusz!
Zobacz, jak prezentowały się na czerwonym dywanie!
Jedna z bardziej wyczekiwanych komedii roku właśnie miała swoją premierę. Na czerwonym dywanie pojawili się między innymi: Anna Smołowik, Wojciech Mecwaldowski, Jan Peszek, Magdalena Lamparska, Doda, Izabela Trojanowska, Urszula Dębska i inni. Juliusz to historia tytułowego nauczyciela plastyki (Wojciech Mecwaldowski). W jego zwyczajnym poukładanym życiu największych zmartwień przysparza mu ojciec (Jan Peszek), który jest artystą i nie chce zrezygnować z imprezowego stylu życia, mimo że właśnie przeszedł drugi zawał serca. Juliusz bezskutecznie stara się zmienić jego zachowanie. Jego życia zmienia się jednak całkowicie, kiedy poznaje Dorotę (Anna Smołowik) – pogodną panią weterynarz. Film w kinach już od 14 września!
„Nie jestem alkoholikiem, ale pijakiem”. Co łączy Jana Peszka z bohaterem filmu Juliusz?
Ma niesamowitą charyzmę, genialne role na koncie, profesurę i miano mistrza. Praca nakręca go jak ruletka hazardzistę. Ale ponad wszystko kocha życie. Żartuje, że razem z żoną Teresą mają… 150 lat, ale trzymają się wyśmienicie. Wciąż ma niespożytą energię, siłę i wyobraźnię. I zabawne rytuały. Nigdzie nie rusza się bez starego misia córki Marysi, macha do portretów swoich przodków i… kumpluje się ze zmarłymi. Tylko nam w szczerym wywiadzie z Beatą Nowicką opowiedział o najnowszym filmie Aleksandra Pietrzaka Juliusz. Co łączy go z bohaterem filmu? Film Juliusz w reżyserii Aleksandra Pietrzaka otwiera dialog syna z ojcem – w tej roli Pan, który właśnie przeżył drugi zawał. „Jak się nie zmienisz, to umrzesz”, mówi syn i ma na myśli ojca pijaństwo oraz frywolny seks uprawiany z licznymi kochankami. A Pana bohater odpowiada: „Jak się zmienię, to umrę”. I ta wypowiedź jest mi bezwzględnie bliska. Wiele razy grałem takich straceńców psychicznych, którzy przechodzą przez życie va banque. Mam to od dziecka – nie chcę stracić ani sekundy, ponieważ ono jest najwyższą wartością. Taka prosta filozofia wyniesiona z domów rodzinnych, od dziadków poczynając po dom rodziców, gdzie nigdy, mimo silnego katolickiego wzorca, nie obowiązywało hasło memento mori, tylko memento vivere. I dlatego jedno z najważniejszych zdań w życiu usłyszał Pan od swojej babci. Tak, Stefanii Krakowskiej, mamy mojej mamy. Odprowadzałem ją na stację kolejową w Andrychowie, jechała pociągiem, wciąż mam w głowie ten obraz: piękna, z burzą siwych włosów, zawsze wspaniale ułożonych, otworzyła okno, wychyliła się, pociąg ruszył, wiatr zaczął rozdmuchiwać tę siwą czuprynę, a ona krzyknęła z niewiadomych powodów zupełnie: „Janeczku, pamiętaj, życie jest piękne i krótkie jak przeciąg”. Zatrzasnęła okno i zniknęła. Parę dni potem umarła, zostawiła mnie z tym testamentem. Pewnie dlatego, kiedy Pana filmowy syn mówi: „Zawsze chodził swoimi drogami. Kochał życie i potrafił się nim dzielić ze wszystkimi”, miałam wrażenie, że to o Panu. O Janie Peszku. Życie dostarcza mnóstwa ciekawych motywów, przeżyć, niektóre mają czas sekundy, tylko ludzie nie umieją tego dostrzec. Przejmują się za bardzo rzeczami, które powodują coraz częstsze depresje. Lubimy cierpieć, taka polska specjalność. Mam bezwzględne poczucie chwilowości życia. Fakt, że umrzemy, to nic nowego. Chodzi tylko o to, czy świadomość śmierci nam zbyt często towarzyszy, czy rzadko. Do dziś nie wiem, dlaczego mój pięcioletni syn nagle w Łodzi, w jakimś koszmarnym bloku, siedząc o trzeciej nad ranem na sedesie, płacze i ten płacz mnie budzi. Przychodzę, a to małe dziecko pyta: „Czy muszę umrzeć?”. Natychmiast skaczę na równe nogi: co się dzieje, skąd mu takie myśli w środku nocy przyszły do głowy? Może to jest immanentna cecha człowieka, który co jakiś czas drży wobec śmierci. Pana bohater prowadzi hulaszczy tryb życia, bo przed laty umarła jego ukochana żona. Im się nie udało. Panu i żonie Teresie – tak. Jestem przypadkiem dziwnym w kontekście pewnych przyzwyczajeń środowiskowych. W przyszłym roku mija pół wieku od momentu zawarcia naszego aktu małżeńskiego. Ale nie wiem, czy to jest potrzebne. Obserwuję zarówno małżeństwo syna, jak i niemałżeństwo córki. I ten konkubinat córki trwa ćwierć wieku. Oni są szczęśliwie zakochani, nie zdradzają siebie, są wzorcem, można by powiedzieć, modelowego chrześcijańskiego małżeństwa, nie mając papieru z pieczątką i nie zamierzając mieć. Zobaczcie nasze ekskluzywne video, w którym Jan Peszek opowiada, dlaczego zdecydował się na udział w filmie. „Jeśli aktor nie ma stępionej intuicji, trzeba mu przeczytać przynajmniej pół strony scenariusza, żeby natychmiast złapać język, sformułowania(..), jaki świat mu się otwiera przez te pół strony i od razu wiem tak, wchodzę”, mówi Jan Peszek. „Mi się spodobało parę rzeczy”, zdradza. Jakich? Sprawdźcie sami, oglądając nasz film!