Ali Agca nie działał sam? Trop prowadzi do Watykanu, mafii i służb specjalnych. Kto tak naprawdę stał za zamachem na Jana Pawła II?
13 maja 1981 roku miał być zwyczajnym dniem audiencji generalnej w Watykanie. Plac św. Piotra wypełniły tysiące wiernych, a Jan Paweł II, jak niemal w każdą środę, przejeżdżał odkrytym papamobile pomiędzy pielgrzymami.
Nikt nie przypuszczał, że za chwilę rozegra się dramat, który na zawsze zmieni historię Kościoła katolickiego i uruchomi jedną z największych zagadek polityczno-kryminalnych XX wieku. 45 lat po zamachu, pytanie „kto naprawdę stał za Ali Agcą?” wciąż pozostaje bez odpowiedzi. Kim był Ali Agca i jak doszło do zamachu na placu św. Piotra? Tamtego popołudnia papież jechał Fiatem Campagnola, pojazdem używanym na co dzień w ogrodach watykańskich. Obok siedział jego osobisty sekretarz, ks. Stanisław Dziwisz. O godzinie 17.17 rozległy się strzały. Początkowo wielu ludzi nie zorientowało się, co się dzieje. Jak wspominał po latach kardynał Dziwisz, najpierw poderwały się gołębie, a dopiero chwilę później na białej sutannie Jana Pawła II pojawiła się krew. Papież osuwał się z sił, a jego sekretarz próbował go podtrzymać. „Od razu zrozumieliśmy, że stało się coś niedobrego. Wszystkie gołębie przestraszyły się i odleciały. Huku strzałów nikt nie potrafi najpierw zrozumieć. Na białej sutannie nie było śladów krwi. Krew pojawia się dopiero po chwili. Na biskupim pasie. Papież osunął się, tracił siły. Podtrzymywałem go i zapytałem, czy boli. Tak, powiedział, i wskazał na bolące miejsce. Kula przeleciała między autem a mną. Padły dwa strzały. Co się podziało z drugą kulą, nie wiem", wyznał. Śledczy szybko ustalili, że strzałów było więcej, niż początkowo sądzono. Jedna z kul miała później trafić w koronę figury Matki Boskiej w Fatimie. Sam Jan Paweł II przez lata był przekonany, że jego życie zostało cudownie ocalone. To właśnie dlatego kulę po zamachu umieszczono później w złotej koronie figury Maryi w Fatimie. Papież wypowiedział też słynne zdanie: „Jedna ręka wypuściła kulę, druga nią kierowała”. Sprawca został obezwładniony niemal natychmiast. Był nim 23-letni Ali Agca, Turek o charakterystycznej czarnej grzywce i oliwkowej cerze. Po oddaniu strzałów próbował uciekać, ale planowana zasłona dymna nie zadziałała. Zamachowca powstrzymała stojąca obok zakonnica Letizia Guidici, która rzuciła się na niego i przytrzymała do czasu przybycia żandarmów. Już pierwsze ustalenia pokazały, że Agca nie był przypadkowym fanatykiem. Pochodził z biednej rodziny z Anatolii, dorastał w atmosferze przemocy i bardzo wcześnie związał się z tureckimi środowiskami skrajnej prawicy. Należał do Szarych Wilków, ultraprawicowej organizacji paramilitarnej odpowiedzialnej za setki brutalnych morderstw politycznych w Turcji lat 70. Zanim trafił do Rzymu, miał już za sobą udział w zabójstwie tureckiego dziennikarza Abdiego İpekçiego oraz spektakularną ucieczkę z wojskowego więzienia. Najbardziej szokujące było jednak to, jak swobodnie poruszał się po Europie. Korzystał z fałszywych paszportów, mieszkał w luksusowych hotelach i wydawał ogromne pieniądze. Śledczy ustalili, że przebywał między innymi w Sofii, gdzie zatrzymał się w słynnym hotelu Witosza, miejscu pełnym handlarzy bronią, agentów i ludzi powiązanych z wywiadami Wschodu i Zachodu. To właśnie tam miał otrzymać nowy paszport oraz wsparcie logistyczne. CZYTAJ TEŻ: Marek Jackowski odszedł nagle, osierocił trzy córki. Żadna nie chciała iść w jego ślady Trop bułgarski, Watykan i mafia. Kto naprawdę stał za zamachem? W kolejnych miesiącach włoska prokuratura zaczęła badać tzw. trop bułgarski. W centrum śledztwa znalazł się Siergiej Antonow, oficjalnie pracownik linii Balkan Air, nieoficjalnie podejrzewany o związki z bułgarskim wywiadem. W czasie zimnej wojny teoria o zamachu inspirowanym przez Moskwę wydawała się wyjątkowo przekonująca. Jan Paweł II otwarcie wspierał Solidarność i był postrzegany jako zagrożenie dla komunistycznego bloku wschodniego. W Waszyngtonie i Rzymie pojawiały się głosy, że Kreml mógł chcieć usunąć papieża. Problem polegał na tym, że brakowało niepodważalnych dowodów. Sam Agca wielokrotnie zmieniał wersje wydarzeń. Raz oskarżał Bułgarów i KGB, innym razem irańskiego ajatollaha Chomeiniego, później wskazywał nawet na Watykan. Potrafił przedstawiać się jako mesjasz, przechodził z islamu na katolicyzm i z powrotem, a podczas procesu wygłaszał apokaliptyczne przemowy o końcu świata. Śledczy byli przekonani, że manipuluje wszystkimi wokół i celowo zaciera granicę między prawdą a fantazją. Sensację wywołały także ustalenia balistyków. Według ekspertów Agca nie zachowywał się jak profesjonalny zabójca, który chce zabić za wszelką cenę. Strzelał z tłumu ludzi i nie opróżnił magazynka. Analiza trajektorii wskazywała, że mógł celować niżej niż w głowę czy serce papieża. Pojawiły się więc hipotezy, że celem mogło być ostrzeżenie Jana Pawła II, a nie jego śmierć. Przez lata pojawiały się kolejne szokujące teorie. Jedna z nich mówiła o konflikcie wewnątrz samego Watykanu. Według tej hipotezy część kurii miała sprzeciwiać się polityce Jana Pawła II wobec komunizmu i próbować ograniczyć jego wpływy. Inni badacze wskazywali na związki mafii sycylijskiej z bankiem watykańskim oraz gigantyczne pieniądze, które mogły stać za próbą zamachu. Padały także nazwiska związane z tureckimi służbami specjalnymi i tajną strukturą Gladio działającą w krajach NATO. Mimo dziesiątek śledztw i setek analiz zagadka nigdy nie została rozwiązana. W 2000 roku sam Jan Paweł II podczas wizyty w Sofii oświadczył, że nigdy nie wierzył w tzw. trop bułgarski. Papież nigdy też publicznie nie ujawnił, o czym rozmawiał z Agcą podczas spotkania w więzieniu. Wiadomo jedynie, że rozmowa trwała około 20 minut i dotyczyła między innymi objawień fatimskich. Po 45 latach, zamach na Jana Pawła II nadal pozostaje jedną z największych niewyjaśnionych tajemnic współczesnej historii. Wokół wydarzeń z 13 maja 1981 roku wciąż krążą pytania o rolę służb specjalnych, mafii, polityków i ludzi Kościoła. Jedno jest pewne — historia Ali Agcy do dziś budzi ogromne emocje i nadal fascynuje świat. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dziś Jerzy Antkowiak kończy 91 lat. Gdyby urodził się w Paryżu, byłby drugim Diorem!
Świat mówił o romansie z papieżem. Kim była Anna Teresa Tymieniecka? „Kiedy byli razem, panował między nimi szczególny klimat”
Poznali się dzięki filozofii, ale ich relacja szybko zaczęła wykraczać poza akademickie dyskusje. Anna Teresa Tymieniecka przez 30 lat była jedną z najbliższych kobiet w życiu Karola Wojtyły. Gdy po latach ujawniono ich prywatną korespondencję, świat zaczął zadawać pytania: czy była to wyłącznie głęboka przyjaźń, czy też uczucie, o którym Watykan wolał milczeć?
Z okazji 106. rocznicy urodzin Karola Wojtyły warto przypomnieć jedną z najbardziej zagadkowych i komentowanych relacji w jego życiu — przyjaźń z Anną Teresą Tymieniecką. Filozofka i przyszły papież przez ponad trzy dekady pozostawali sobie niezwykle bliscy. Łączyły ich intelektualne fascynacje, wielogodzinne rozmowy i setki listów, które po latach stały się przedmiotem spekulacji na całym świecie. Kim była kobieta, którą Jan Paweł II dopuścił do siebie nawet w ostatnich chwilach życia? Anna Teresa Tymieniecka i Jan Paweł II: kulisy niezwykłej relacji O zmarłej 12 lat temu Annie Teresie Tymienieckiej mało kto pamięta. Jej nazwisko pojawiło się w 2016 roku, gdy BBC wyemitowało kontrowersyjny film dokumentalny Sekretne listy Jana Pawła II. Wówczas po śmierci arystokratki odnaleziono plik fotografii i listów, które udokumentowały jej relację z Karolem Wojtyłą: „Przyzwyczajeni jesteśmy do wizerunku Ojca Świętego w formalnym stroju. Tymczasem na zdjęciach widzimy mężczyznę na stoku narciarskim albo w szortach na kempingu nad jeziorem”, pisało wówczas BBC. Przypomnijmy, kim jest Anna Teresa Tymieniecka. Urodziła się w polsko-francuskiej arystokratycznej rodzinie w Marianowie. Od małego interesowała się filozofią i to właśnie tej nauce chciała poświęcić całe swoje życie. Nieustannie spędzała czas na czytaniu prac Platona, Bersgona i Kazimierza Twardowskiego. Po zakończeniu II wojny światowej zapisała się na studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po studiach wyjechała do Szwajcarii, gdzie obroniła kolejny dyplom. Kolejno wyruszyła do Belgii, by dalej się dokształcać. Długo jeździła po Europie, a w końcu trafiła do Stanów Zjednoczonych, które stały się jej miejscem na ziemi. W 1956 roku poślubiła profesora ekonomii z Uniwersytetu Stanforda, Hendrika S. Houthakkera, z którym miała troje dzieci. Karola Wojtyłę poznała w 1973 roku, gdy on był arcybiskupem Krakowa. Przyleciała do Polski, by pracować z nim nad angielską wersją jego książki, którą napisał jeszcze jako wykładowca na uniwersytecie w Lublinie. Połączyło ich zamiłowanie do filozofii oraz wspólne przeżycia - oboje doświadczyli okrucieństw II wojny światowej i nazistowskiej okupacji. Swoją znajomość postanowili kontynuować za pomocą listów i rozmów telefonicznych. Choć łączyła ich prawdziwa przyjaźń, wielu doszukiwało się czegoś więcej. Żadne z nich przez długi czas nie komentowało tych doniesień. Tymieniecka zabrała głos, gdy dziennikarz Carl Bernstein zasugerował, że ich znajomość miała podtekst romantyczny: „Nie, nigdy nie zakochałam się w kardynale. Jak mogłabym zakochać się w duchownym w średnim wieku? Jestem przecież mężatką!”, miała odpowiedzieć. W 2008 roku po śmierci swojego męża Anna Teresa Tymieniecka przekazała polskiej Bibliotece Narodowej listy, którymi wymieniała się z papieżem. Dziennikarze BBC postanowili bardzo szczegółowo się im przyjrzeć i na ich podstawie stworzyli dokument Sekrety Jana Pawła II. „Czasem było niemożliwe, żeby domyślić się, do czego kardynał się odnosił w swoich listach. Ale z moich ustaleń wynika, że na bardzo wczesnym etapie ich znajomości (prawdopodobnie wiosną 1975 roku) Anna Teresa Tymieniecka wyznała Wojtyle miłość”, pisał jeden z autorów dokumentu Edward Stourton. Poza listami co jakiś czas udawało im się spotkać: „Odbywali długie spacery, do późnych godzin nocnych prowadzili rozmowy na tematy filozoficzne i razem chodzili popływać. Faktem jest, że kiedy byli razem, panował między nimi szczególny klimat, niezmaterializowana energia erotyczna. Chyba ona rozpoczęła romantyczny związek z nim”, cytuje w swojej książce Eric Frattini Papieże i seks, słowa wykładowcy z Uniwersytetu Harvarda i obserwatora na Soborze Watykańskim II, dr George'a Hunstona Williamsa. W filmie dokumentalnym Sekrety Jana Pawła II próbuje się kreować ich relację jako tajemniczy związek, choć jak podkreśla BBC, nie ma żadnego dowodu, by „kiedykolwiek doszło do złamania celibatu”. Mimo to spekulacje o łączącym ich uczuciu stały się tematem wielu publikacji. Ich przyjaźń trwała trzydzieści lat, a zdaniem autorów materiału „była znacznie głębsza i bardziej skomplikowana” niż sądzono wcześniej. Przypomnijmy, że arystokratka nie była jedyną bliską przyjaciółką Jana Pawła II. Warto wspomnieć także o Wandzie Półtawskiej, która przez wiele lat korespondowała z Wojtyłą, także po jego wyborze na papieża. „Mężczyźnie, który nie potrafi mieć dobrych relacji przyjaźni z kobietą, nie mówię o mizoginach, którzy są chorzy - czegoś brakuje. Papież jest mężczyzną i potrzebuje także opinii kobiet. Również papież ma serce i może utrzymywać świętą i zdrową przyjaźń z kobietą”, mówił papież Franciszek. Tymieniecka była jedną z niewielu osób, które dopuszczono do łóżka papieża, gdy umierał. Czego dotyczyła ich ostatnia rozmowa? To na zawsze pozostanie tajemnicą...
Znała go lepiej niż ktokolwiek. Przez 72 lata nie zdradziła żadnej tajemnicy Karola Wojtyły
Ich relacja rozpoczęła się na szkolnej scenie, a trwała przez ponad siedem dekad. Halina Kwiatkowska i Karol Wojtyła, przyjaciele z młodości, których drogi życiowe rozeszły się, lecz ich więź pozostała silna. Aktorka i papież, mimo różnych ścieżek, nigdy nie zapomnieli o wspólnych chwilach i duchowej bliskości.
Poznali się jeszcze w czasach szkolnych, ich relacja przetrwała ponad siedem dekad. Halina Kwiatkowska i Jan Paweł II byli wówczas jak brat i siostra. Połączyły ich wspólne pasje, ale z czasem ich drogi się rozeszły. Ona została aktorką, natomiast on papieżem. Tak artystka wspominała Karola Wojtyłę. Halina Kwiatkowska i Karol Wojtyła. Przyjaźń i relacja Występowali razem na deskach szkolnego teatru w Wadowicach. Halina Kwiatkowska wcieliła się wówczas w tytułową rolę — Antygonę, zaś Karol Wojtyła wykreował postać Hajmona. Po maturze oboje rozpoczęli studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ich relacja wciąż się rozwijała, nie stracili ze sobą kontaktu. W trakcie wojny dołączyli nawet do zespołu Teatru Rapsodycznego Mieczysława Kotlarczyka. „Teatr Rapsodyczny bardzo mu pomógł mówić w sposób prosty, prawdziwy, z dobrze wyrobionym głosem i dykcją nieskazitelną. Przez ten okres, kiedy mówiliśmy do tych, siedzących w salonie widzów, nauczył się mieć wspaniały kontakt z widownią świata”, wspominała aktorka. Później Halina Kwiatkowska rozwijała się w krakowskich teatrach. Co więcej, pracowała też jako pedagog. Czasy szkolne z Karolem Wojtyłą wspominała z wielką nostalgią. „On był pogodnym kolegą, dlatego go bardzo lubili w szkole, mimo że nie pozwalał odpisywać swoich zadań, a uczył się wspaniale. Natomiast jeśli jakiś kolega nie rozumiał danego tematu, to on przychodził, siadali gdzieś w kątku i on go uczył", zwierzała się artystka. „Ale z tym wszystkim ten chłopiec był jak gdyby odrębny. Nie umiem powiedzieć na czym ta odrębność polegała", kontynuowała. CZYTAJ TEŻ: Zanim została pierwszą damą, z pasją uczyła w szkole. Tak uczniowie wspominają Agatę Dudę Halina Kwiatkowska, 2010 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6mCH2Z-24a3513.jpg" width="1303" height="2000" alt="Fot. Wojtek Laski/East News Halina Krolikiewicz-Kwiatkowska - aktorka, wieloletni wykladowca PWST w Krakowie. Kolezanka Karola Wojtyly, pozniejszego Papieza Jana Pawla II. Zdjecia zrobione podczas udzielania wywiadu Jerzemu Kisielewskiemu.) Halina Krolikiewicz-Kwiatkowska, an actress who went to university with John Paul II and was part of his student acting troupe." title="Halina Królikiewicz-Kwiatkowska" /> Halina Kwiatkowska o silnej wierze Jana Pawła II Przyszły papież nie tracił wiary i pogody ducha. Wszystkie tragedie, takie jak: śmierć mamy i brata nie złamały go. Wychowywał się z ojcem i zatracał się w książkach filozoficznych. W dodatku uczył się kolejnych języków obcych. „Ale nie to było jego główną cechą. Główną cechą Karola była niesłychana pobożność, którą wpoił w niego ojciec", mówiła Halina Kwiatkowska. Dodała również, że w czasie modlitwy w kaplicy Matki Boskiej w Wadowicach leżał na ziemi krzyżem i w pełni zawierzał swoją duszę i życie Bogu. „Z Karolem Wojtyłą, a potem Ojcem Świętym Janem Pawłem II, przyjaźniłam się przez 72 lata", podsumowała. Dziś, 18 maja przypada 105. rocznica urodzin Jana Pawła II. Zobacz także: O misji Artemis II mówi dziś cały świat. Kim jest pierwsza kobieta, która zbliży się do Księżyca? Halina Kwiatkowska, Karol Wojtyła, 1997 rok. VI pielgrzymka papieża Jana Pawła II do Polski <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLxx4IC-3ef4e8f.jpg" width="2191" height="1600" alt="Kraków, 08.06.1997. VI pielgrzymka papie¿a Jana Paw³a II do Polski. W kolegiacie w. Anny Ojciec wiêty uczestniczy³ w uroczystoci 600-lecia Wydzia³u Teologicznego Uniwersytetu Jagielloñskiego. Nz. m.in. marsza³ek Sejmu Józef Zych (siwy L), kole¿anka z lat szkolnych i studenckich Karola Wojty³y, aktorka Halina Kwiatkowska (P). meg PAP/Grzegorz Rogiñski" title="Ojciec wiêty w Krakowie" />
Rodzina Alicji Bachledy-Curuś skrywała ten sekret przez lata. „Doświadczyliśmy cudu”
Ojciec aktorki pokonał białaczkę z łaski św. Jana Pawła II
Trudno nie zauważyć, że Alicja Bachleda-Curuś należy do grona artystek wyjątkowo chroniących swoją prywatność. Przez lata skutecznie trzymała syna z dala od blasku fleszy, jednak jego niedawne pojawienie się na salonach świadczy o zmianie podejścia. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku pozostałych członków jej rodziny — dopiero po latach światło dzienne ujrzała nieznana wcześniej historia jej ojca. Tadeusz Bachleda-Curuś przed laty przeżył coś, co można nazwać prawdziwym cudem… Artykuł aktualizowany 12.05.25 r. Rodzina Alicji Bachledy-Curuś. Syn aktorki podbija zagraniczne media Przez lata Alicja Bachleda-Curuś bardzo chroniła swoje życie prywatne i chroniła najbliższych przed wpływem jej sławy na jej relacje. Dlatego pojawienie się jej syna Henry'ego Tadeusza Farrella na salonach było niemałą sensacją. 15-letni dziś chłopiec narodził się ze związku aktorki z popularnym w Hollywood aktorem irlandzkiego pochodzenia, Colinem Farrellem. To właśnie u jego boku w wieku 13 lat po raz pierwszy wystąpił przed kamerami. Z kolei szczęśliwa mama nie kryła dumy, wychwalając pociechę w mediach społecznościowych. „Co za noc! Jestem taka dumna z tego młodego mężczyzny, którym się stał (zbyt szybko!)”, pisała wówczas na swoim Instagramie. CZYTAJ TAKŻE: Jej syn nie mówi po polsku. Alicja Bachleda-Curuś wyjaśnia. Słowa aktorki wywołały ogromne emocje Przy okazji przypływu niebywałego rozgłosu, jakim obdarzono rodzinę Bachledów-Curuś, wiele uwagi poświęca się przy okazji pozostałym bliskim aktorki. Kilka lat temu ujawniono rodzinny sekret, który trzymano w tajemnicy przez ostatnich dziesięć lat. Chodzi o jej ojca, który w przeszłości zmagał się z ciężką chorobą. Ocaliły go wyłącznie głęboka wiara oraz prawdziwy cud… Ojciec Alicji Bachledy-Curuś walczył z białaczką. Doświadczył niewiarygodnego cudu Aktorka nie tylko rozwija swoją karierę filmową, odnosząc kolejne sukcesy na ekranie, ale także przywiązuje dużą wagę do wykształcenia, czym nieustannie napawa dumą swoich rodziców. Jej ojciec, Tadeusz Bachleda-Curuś, również może pochwalić się solidnym wykształceniem — w przeszłości zdobył dyplom inżyniera. Przez pewien czas mieszkał poza granicami kraju, a osiągnięcia naukowe umożliwiły mu rozwój zawodowy i znaczne dochody, które pozwoliły zgromadzić spory majątek. Niestety dla całej rodziny rok 2012 był czasem wielkiej próby — u ojca artystki wykryto zaawansowaną, nieuleczalną białaczkę. Diagnoza była druzgocąca, a stan zdrowia tak krytyczny, że lekarze nie dawali mu żadnych szans na przeżycie. Wszystko wskazywało na nieuniknione... A jednak, wbrew wszelkim prognozom, wydarzyło się coś niezwykłego — Tadeusz Bachleda-Curuś pokonał chorobę, co bliscy przypisują cudownemu wstawiennictwu św. Jana Pawła II. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Byli razem trzy lata, doczekali się synka. Jak poznali się Colin Farrell i Alicja Bachleda-Curuś? „Przechodził chemioterapię, lekarze jednak nie dawali mu szans. Nie miał szans na przeszczep. Dałem mu wtedy relikwie św. Jana Pawła II i brat wyzdrowiał. Zbliża się teraz do 80. roku życia. Nawet profesor, który prowadził brata w tym ciężkim stanie, powiedział, że to był cud. I mogę zaświadczyć publicznie, że my w rodzinie doświadczyliśmy cudu z łaski św. Jana Pawła II” — opowiadał Adam Bachleda-Curuś. Młodszy brat ojca aktorki poruszył temat w jednym z wywiadów dla portalu i.pl. Źródło: Plejada.pl Alicja Bachleda-Curuś z rodzicami, 4.08.2004 Alicja Bachleda-Curuś, Viva! 2015
Przyjaźnił się z Janem Pawłem II, Korą i hipisami. Niezwykła historia ks. Adama Bonieckiego
Ks. Adam Boniecki świętuje dziś swoje 90. urodziny
Ksiądz Adam Boniecki, przyjaciel i współpracownik Jana Pawła II, jest nie tylko wielką postacią polskiego kościoła. Jest też jednym z ostatnich przedstawicieli przedwojennych generacji, z których wyrosły takie osobowości, jak Czesław Miłosz, Marek Edelman, Władysław Bartoszewski. Należy do tzw. kościoła otwartego. Nastawionego na dialog i rozmowę z ludźmi, niezależnie od tego, jakie mają poglądy i życiowe drogi. Jest taki dokument „xABo: ksiądz Boniecki". Widać w nim, jak ludzie się do niego garną. Przychodzą nie tylko do kościoła, ale i na spotkania autorskie, każdy ze swoją opowieścią, historią, sprawą. Proszą o wsparcie, pytają o zbawienie, ktoś opowiada o śmierci żony. „Pamięta ksiądz, jak u nas był…” - zagadują. Boniecki dla każdego znajduje chociaż jedno zdanie, prawdziwe, z głębi serca. Nie zbywa ludzi, nie mówi obiegowych formułek. Czasami żartuje. Gdy ktoś prosi o przesłanie, wpisuje: „Lepiej zjeść i zwymiotować niż wyrzucić i zmarnować”. Wzrusza się gdy młoda dziewczyna mówi, że jako lekarka, Polka, chce podziękować za głos księdza. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 25.07.2024 r.] Kim jest ks. Adam Boniecki? Rodzina, dorastanie Adam Boniecki, a właściwie Fredro-Boniecki, urodził się 25 lipca 1934 roku w Pałacu w Potworowie (na Mazowszu) w znakomitej ziemiańskiej rodzinie herbu Bończa. Rodzinie skoligaconej z wielkimi polskimi rodami Tyszkiewiczów, Wielowieyskich, Morstinów, Łosiów. Jego ojciec Michał Fredro-Boniecki z okazji urodzin pierworodnego syna posadził las. Rodzice ofiarowali go również Matce Boskiej Częstochowskiej. Na znak ofiarowania nosił do siódmego roku życia ubrania w kolorach Matki Bożej: białym i niebieskim. „Na siódme urodziny dostałem czerwone”. W tamtych, przedwojennych czasach dzieci z dobrych domów nie mieszkały w jednym mieszkaniu z rodzicami. Miały swoją opiekunkę, swoje pokoje, swój rozkład dnia. Gdy podrosły, zasiadały do stołu z dorosłymi, ale musiały być cicho, bo „dzieci i ryby głosu nie mają, a „przy stole jak w kościele”. Jeździło się konno, grało w krykieta, czwórka małych Bonieckich dostawała luksusowe zabawki, na przykład ruchomą kolejkę na Kasprowy. Zobacz też: Rodzice rozstali się, gdy była małą dziewczynką. "Bardzo mi brakowało ojca", wspomina Halina Frąckowiak Ks. Adam Boniecki: czasy wojny, strata ojca To spokojne uporządkowane dzieciństwo przerywa wojna. Ona też po raz pierwszy wpisuje w życie Adama Bonieckiego silne doświadczenie utraty. Jest rok 1944, gdy do Pałacu w Potworowie wpadają Niemcy. Dzieci siedzą w pokoju rodziców, ale wiedzą o co chodzi. Gestapowcy zabierają ich ojca. Podobno ktoś doniósł, że współpracuje z AK. Michał Fredro-Boniecki wychodząc mówi: „ Do widzenia dzieci, módlcie się za mnie”. Dziesięcioletni Adam czuje, że nigdy już nie zobaczy ojca. „Nie potrafię wyjaśnić, skąd miałem taką pewność, ale to było bardzo silne”, wspomina. „Tamtego wieczoru my, dzieci i domownicy, zaczęliśmy odmawiać nowennę w intencji jego uwolnienia. Dziewięć razy dziennie przez dziewięć dni. Ostatniego dnia dostaliśmy wiadomość, że został rozstrzelany”. Zginął w masowej egzekucji, która była odwetem za zamach na szefa SS Franza Kutscherę. Grobu nigdy nie odnaleziono. Straszna to musiała być trauma, skoro dziecku długo śni się, że to ono zostało zabite. Ksiądz Boniecki czule wspomina ojca, rekonstruuje ze wspomnień jego obraz. Nigdy jednak nie obwiniał za tę niesprawiedliwą śmierć Boga. Tłumaczy z charakterystyczną dla siebie powściągliwością: „Nie On zabił mego ojca, tylko Niemcy. Jeśli gestapo kogoś zabierało, rzadko się zdarzało, by wracał. Wiedzieliśmy o tym”. Zobacz też: Od ponad 20 lat jest wdową po Grzegorzu Ciechowskim. Tak wygląda dziś życie Anny Skrobiszewskiej Ks. Adam Boniecki: życie po wojnie Wojna zabrała mu nie tylko ojca. Zmiotła też rzeczywistość, w której był zakorzeniony. Świat polskich ziemian z ich pałacami, dworami, stylem i kulturą życia. Ich losy podzielili Fredro-Bonieccy. Pałac w Potworowie został spalony, rodowy pałac w Świdnie przejęła z czasem Gromadzka Rada Narodowa, kamienica w Warszawie (na Nowym Świecie, róg Wareckiej, co za adres!) została zburzona. Rodzina przeszła tułaczkę, by osiedlić się na dłużej w podwarszawskich Chylicach. W PRL-u tzw. bezeci (byli ziemianie) stają się obywatelami drugiej kategorii, czy jakby się dzisiaj powiedziało „gorszego sortu”. Władza ludowa z satysfakcją odbiera im dobra i przywileje. Ks. Boniecki wraca do miejsc dzieciństwa z sentymentem, ale nie przesadnym. Domy bez bliskich są umarłe. Pewnie to w tamtych czasach rodzi się w nim przekonanie, że nie warto przywiązywać się do dóbr materialnych. A dom, jako miejsce nie musi być przystanią. „Tam, gdzie rozbiję swój namiot, jestem w domu. Kiedy się przeprowadzę, znów będę w domu. Te doświadczenia uważam za dobrodziejstwo. Wolność od złudzenia stałego domu na tym świecie. Na szczęście moja rodzina nigdy nie robiła dramatu z powodu utraty czegokolwiek. Mieliśmy zawsze duży dystans do rzeczy materialnych. I chyba warto się tego uczyć. W końcu umieramy i zostawiamy to wszystko. Trzeba mieć duszę koczownika. Rozstawiam namiot, jutro go zwijam, idę dalej..." Ksiądz Boniecki: kim była Grażyna Fredro-Boniecka? Relacja z mamą Nie zbiera i nie przechowuje pamiątek. Poza jedną. Małym medalem, z wyrzeźbioną Głową Chrystusa w cierniowej koronie, kopią Guida Reniego. „Wiem, że był dla mamy ważny. Zawsze trzymała go na szafce przy łóżku. Podarowała mi go na święcenia kapłańskie. Chciałbym, żeby to pudełeczko włożono mi do trumny. Tylko to”. Pytany od kogo uczył się co w życiu ważne odpowiada, że właśnie od mamy. Wiedział, że po śmierci męża „cierpiała straszliwie, ale nigdy nie straciła wiary”. To ona wzięła na siebie utrzymanie i stworzenie domu czwórce dzieci. Przez kilka lat pracowała robiąc lalki, a dzieci jej w tym pomagały. Robili jedynie korpusy, ręce i nogi. Mama je wycinała z materiału , a potem wszyscy nabijali je trocinami i zszywali. Często cała rodzina pracowała do później nocy, choć dzieciom chciało się spać. „Do dzisiaj nie znoszę zapachu trocin”, wspomina Boniecki. Z pewnością Grażyna Fredro-Boniecka, hrabianka z domu Łoś nie była wychowywana do takich trudów życia. Ale znosiła je bez użalania się nad sobą, „a jeśli ona nie narzekała, to dzieci też nie”. Po latach ksiądz Boniecki powie, że od mamy nauczył się, nie tylko dzielności, ale też „że bierze się pracę jaka jest i wykonuje najlepiej, jak to możliwe”. Nauczyła go też, żeby z małych rzeczy nie należy robić wielkich spraw. Będzie to powtarzał wiele razy, m.in wtedy gdy dostanie od swoich przełożonych nakaz milczenia. „Nie róbmy wielkich spraw z małych przykrości” (choć w dokumencie o sobie komentując nałożoną na niego karę powie: „ żenujące”). Zobacz też: Porównywano ją do Ewy Bem i Urszuli Dudziak. Dlaczego Lora Szafran nie zrobiła kariery, na jaką zasługiwała? Ks. Adam Boniecki w zakonie Marianów. Praca w "Tygodniku Powszechnym" W wieku 18 lat wstępuje do zakonu Marianów. Nie jest to oczywiście łatwa decyzja dla rodzinny, odbywają się więc jakieś wielkie narady z udziałem wielu krewnych., Ale ostatecznie decyzja jest na tak. Z Marianami Boniecki przeżywa kolejną tułaczkę. Na początku lat 50. komuniści wyrzucają zakonników z ich warszawskiej siedziby na Bielanach. Sprowadzeni robotnicy ładują na samochody cały dobytek - Marianie nie chcą wyjechać dobrowolnie. W końcu podjeżdżają autobusy z napisem „wycieczka”. Zakonnicy nie wiedzą gdzie jadą i jaki będzie finał tej podróży. Śpiewają „Pod Twoją obronę”. Ostatecznie lądują w Gierzwałdzie. Kościół nie ma wówczas łatwego życia, w zakonie jest obawa o przetrwanie wspólnoty, strach przez prowokatorami. Boniecki idzie na studia (nauki społeczne) na Katolicki Uniwersytet Lubelski, dzięki poznanym tam ludziom wyjeżdża do Krakowa, gdzie spędzi prawie całe życie. Karol Wojtyła poleca go do pracy w „Tygodniku Powszechnym” - piśmie katolickim, ale i wolnościowym, popularyzującym idee posoborowego, nowoczesnego kościoła. Boniecki zaczyna tam od odpisywania na listy czytelników, z biegiem czasu staje się jednym z najbardziej znaczących autorów i redaktorów. Przyjaźnił się z hipisami Ale wtedy, gdy dopiero zaczyna swoją pracę nie ma nawet własnego kąta. W końcu wynajmuje pokój u Anny i Jerzego Turowiczów. Kraków w drugiej połowie lat 60. musiał być fascynujący. Złoty czas przeżywa Teatr Stary, gdzie reżyseruje m.in. Swinarski, rozkwita „Piwnica pod baranami” , silne jest środowisko literackie, z młodziutkim Mrożkiem na czele. U Turowiczów kwitnie życie rodzinne i towarzyskie. Ale Boniecki ma też swoich gości - przede wszystkim studentów, przychodzą też hipisi z Korą na czele. Czasem pogadać, a czasem po prostu chcą posiedzieć. Boniecki pada ze zmęczenia, ale czuje że został posłany i do hipisów. Duszpasterstwo akademickie, które prowadził to musiało być coś! Wędrowne obozy, ogniska, rozmowy o najważniejszych sprawach, do których dołączał często ks. prof. Józef Tischner. O Wojtyle ks. Boniecki mówi, że ośmielał i onieśmielał, budził respekt. Zawsze cenił pracę z młodzieżą, umiał do niej mówić, sprawić by młodzi ludzie „poczuli się jego znajomymi”. Kiedyś ks. Boniecki wybrał się do arcybiskupa zmartwiony, że na kolejny obóz nie ma pieniędzy, a studenci są za biedni, by płacić. Wojtyła podszedł do sekretarzyka, wyjął schowane tam koperty z pieniędzmi za posługi kapłańskie i „tak wyrzucał je przed mną na stół mówiąc: Bierz. Tylko nie mów o tym kurii! Z czasem połączyła ich przyjaźń, nie zawsze łatwa, ale na całe życie. Zobacz też: Młodzi ludzie traktowali go jak Boga. Skąd się wzięła legenda Edwarda Stachury? Ks. Adam Boniecki: postać wywołująca skrajne emocje Nie wszyscy go lubią, dla wielu polskich katolików jest postacią więcej niż kontrowersyjną. Często idzie pod prąd. Kiedy przez Polskę przetaczała się dyskusja o obecności krzyża w miejscach publicznych mówił : „Nie wierzę, że obwieszenie kraju krzyżami powstrzyma laicyzację. Nic to nie znaczy, że krzyż tam wisi – że Sejm jest teraz taki chrześcijański? Stuknijcie się w głowę. Czasem by się chciało go zasłonić i powiedzieć: Panie Jezu, nie patrz”. On sam podkreśla, że nie jest żołnierzem kościoła, tylko członkiem wspólnoty, A kościół nie jest muzeum figur woskowych, tylko żywym organizmem. I że jego nauka zmienia się w miarę poznawania człowieka. Ks. Jacek Prusak cieszy się, że dzięki Bonieckiemu w polskim kościele jest „mniej cementu, a więcej fermentu”. Ale nie wszyscy są do tego przekonani. Od ponad 10 lat ks. Boniecki ma nałożoną karę - nakaz milczenia, co w praktyce oznacza, że nie może wypowiadać się w mediach (poza Tygodnikiem Powszechnym, w którym pisze od lat). Skąd wziął się ten nakaz? Oficjalnie powodów nie podano. Ale wiadomo, że pretekstem była sprawa Nergala, czyli Adama Darskiego, wokalisty grupy Behemot. Dzisiaj trochę zapomnianego, a w 2011 roku będącego u szczytu popularności. Nergal, wówczas juror jednego z telewizyjnych show, na koncercie „darł Biblie i rzucał nią w tłum”. Sprawa wywołała oburzenie, powszechnie domagano się potępienia satanisty. Ksiądz Boniecki skrytykował podarcie Biblii, ale zlekceważył satanistyczne występy Nergala, nazywając go szatanem jasełkowym. „Nikt nie słyszał - tłumaczył, by diabeł pojawiał się przy dymie i przy akompaniamencie heavy metalu. Diabeł wchodzi zupełnie innymi drzwiami”. Przestrzegał też, by kościół nie zaczął egzorcyzmować show-biznesu. Oliwy do ognia dolało jeszcze wspólne zdjęcie „dwóch Adamów”. Sprawie nie pomogły krytyczne wypowiedzi księdza o kościele (m.in. że przestał czynić pokój i nie jest już autorytetem moralnym). Nakaz milczenia niby zdjęto w 2017 roku, ale potem przywrócono, głosu księdza Bonieckiego niemal nie słychać, wydaje się na obrzeżu polskiego kościoła. Ks. Adam Boniecki: „Nie wierzę w Boga, który mówi: zapłacisz mi za to” Na pytanie Anny Goc, autorki znakomitej książki „Boniecki. Rozmowy o życiu", jak zaakceptować człowieka, który jest obok, odpowiada: „To się udaje chyba wtedy, gdy jest miłość. Kiedy towarzyszem wędrówki przez życie jest ktoś, kogo wybrałem i przez kogo zostałem wybrany. Przyjmuję go – i on mnie – do swojej strefy bezpieczeństwa (…)”. Zastanawiałeś się kiedyś, czy potrafiłbyś z kimś dzielić życie? „Mogłoby być trudno. Chyba zbyt długo jestem nastawiony na niedzielenie go z nikim. Pytany jakiego kościoła pragnąłby Adam Boniecki, odpowiada, że to kościół który jest przedłużeniem obecności Chrystusa na ziemi. „Od ludzi Kościoła – czy duchownych, czy świeckich – oczekuje się miłości. Najbardziej bolesne w dzisiejszym Kościele jest to, że nie odpowiadamy na tę potrzebę. Nie tylko nie jadamy z grzesznikami, ale też ich osądzamy. A ludzie wciąż przychodzą, chcą być wysłuchani, zrozumiani” . W filmie „xABo: ksiądz Boniecki” tłumaczy w jakiego Boga nie wierzy, układając tę wypowiedź w osobistą litanię: „Nie wierzę w Boga, który zapala czerwone światło, gdy człowiek się cieszy/ Nie wierzę w Boga, który mówi: zapłacisz mi za to/ Nie wierzę w Boga, który wymaga, aby człowiek wierzący przestał być ludzki”…. Pisząc tekst wykorzystałam książkę Anny Goc „Boniecki. Rozmowy o życiu”, pochodzi z niej większość cytatów, wydawnictwo Znak, 2018; oraz dokument „xABo: ksiądz Boniecki, reż. Aleksandra Potoczek, 2020, Gutek Film. Można go zobaczyć na VOD.pl (skrót „xABo" to podpis Bonieckiego w „Tygodniku Powszechnym").
Najlepsze filmy o Janie Pawle II – co warto obejrzeć?
7 tytułów, które przybliżają postać papieża Polaka
Większość filmów, jakie powstały o Janie Pawle II, to dokumenty – relacje z jego licznych wystąpień i pielgrzymek. Jako że papież Polak był postacią wyjątkowo medialną, zachowało się wiele materiałów archiwalnych, które stanowią bazę nie tylko do jednej, ale do wielu historii. Każda ukazuje nieco inną perspektywę – skupiając się na wydarzeniach politycznych, historii Kościoła lub życiu prywatnym Karola Wojtyły. Spis treści: Miejsce 7: Z dalekiego kraju (1981) – kontekst historyczny życia przyszłego papieża Miejsce 6: Jan Paweł II (2005) – film biograficzny z Jonem Voightem w roli głównej Miejsce 5: Świadectwo (2008) – Jan Paweł II oczami kardynała Dziwisza Miejsce 4: Pielgrzym (1979) – dokument o pierwszej pielgrzymce Jana Pawła II do Polski Miejsce 3: Jan Paweł II. Szukałem Was... (2011) – podsumowanie pontyfikatu Miejsce 2: Karol. Człowiek, który został papieżem (2005) – film o Janie Pawle II z polską obsadą Miejsce 1: Karol. Papież, który pozostał człowiekiem (2006) – życie Jana Pawła II od konklawe do śmierci Pozostałe filmy o papieżu – uzupełnienie rankingu Miejsce 7: Z dalekiego kraju (1981) – kontekst historyczny życia przyszłego papieża „Z dalekiego kraju” to film biograficzny w reżyserii Krzysztofa Zanussiego, opowiadający historię Karola Wojtyły (Cezary Morawski) od 1926 do 1980 r. Opowieść rozpoczyna droga krzyżowa w Kalwarii Zebrzydowskiej. Uczestniczy w niej przyszły papież, nie mając jeszcze świadomości tego, co czeka go w przyszłości. Kiedy w 1939 r. wybucha II wojna światowa, Karol ukrywa się w domu kardynała Sapiehy (Maurice Denham). Jak się później okazuje czas jego młodości, wojna i to, co nastąpiło po niej, miało niebagatelny wpływ na jego ścieżkę duchową. Szczególną rolę odegrali ludzie, których spotkał na swojej drodze. Film powstał w koprodukcji polsko-brytyjsko-włoskiej. W 1981 r. zdobył Nagrodę Katolickiego Biura Filmowego na MFF w Wenecji – wyróżnienie specjalne za reżyserię. Ocena na Filmwebie: 6,2. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Jan Paweł II (2005) – film biograficzny z Jonem Voightem w roli głównej Film rozpoczyna zamach na Jana Pawła II (Jon Voight) w 1981 r. Akcja ma miejsce na placu św. Piotra w Rzymie. Kiedy papież jest przewożony karetką, widzimy migawki z jego życia sprzed pontyfikatu. Jednak główna opowieść dotyczy późniejszych czasów, w których przeplatają się stałe elementy, takie jak pielgrzymki, rozmowy z młodzieżą czy Matką Teresą z Kalkuty. Punktem w życiorysie Jana Pawła II jest spotkanie i przebaczenie zamachowcy. Opowieść kończy długotrwała choroba i śmierć papieża 2 kwietnia 2005 r. Film „Jan Paweł II” w reżyserii Johna Kenta Harrisona otrzymał nominację do Orłów w 2007 r. w kategorii najlepszy dźwięk oraz do nagrody Emmy – dla Jona Voighta. Ocena na Filmwebie: 6,2. View oEmbed on the source website Miejsce 5: Świadectwo (2008) – Jan Paweł II oczami kardynała Dziwisza „Świadectwo” to fabularyzowany dokument Pawła Pitery na podstawie książki Stanisława Dziwisza. W filmie kardynał opowiada wiele nieznanych faktów z życia papieża – zarówno z czasów pontyfikatu, jak i z lat wcześniejszych. Stanisław Dziwisz i Karol Wojtyła po raz pierwszy spotkali się na studiach w Seminarium Duchownym w Krakowie, gdzie wykładał przyszły papież. Kiedy został wybrany na głowę Kościoła, Dziwisz został jego osobistym sekretarzem. Towarzyszył mu prawie 40 lat, aż do śmierci. Film, podobnie jak książka, ma charakter rozmowy – wywiadu z kardynałem Dziwiszem. W filmie narratorem jest Michael York, w książce pytania zadaje włoski dziennikarz, Gian Franco Svidercoschi – watykanista o polskich korzeniach. Ocena na Filmwebie: 6,3. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Pielgrzym (1979) – dokument o pierwszej pielgrzymce Jana Pawła II do Polski Film „Pielgrzym” zrealizowany przez Andrzeja Trzosa–Rastawieckiego jest pierwszym dokumentem kinowym o papieżu Polaku. Ważne jest to, że powstał w czasach PRL, w których media pełniły funkcję polityczną, będąc narzędziem w rękach partii. Produkcja została jednak sfinansowana z pieniędzy kościelnych, co gwarantowało niezależność od państwa. „Pielgrzym” relacjonuje krok po kroku każdy dzień z pierwszego po konklawe pobytu papieża w Polsce. Pielgrzymka trwała od 2 do 10 czerwca 1979. Przyświecało jej hasło ze średniowiecznego hymnu, Gaude Mater Polonia, co znaczy „Raduj się, matko Polsko”. To właśnie wtedy, na placu Zwycięstwa (obecnie plac Józefa Piłsudskiego) w Warszawie, padły historyczne słowa: Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi! W 1981 r. film zdobył Nagrodę Don Kichota za „niezwykle sugestywny sposób wskazujący szczególne wartości humanistyczne służące odrodzeniu moralnemu narodu polskiego”. Ocena na Filmwebie: 6,4. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Jan Paweł II. Szukałem Was... (2011) – podsumowanie pontyfikatu „Jan Paweł II. Szukałem Was...” – to pełnometrażowy film dokumentalny, zrealizowany przez Jarosława Szmidta i Mariusza Wituskiego już po śmierci papieża Polaka. Obraz przedstawia najważniejsze punkty pontyfikatu na podstawie materiałów z Watykanu i Polski. Kluczową rolę w filmie odgrywają wypowiedzi nie tylko hierarchów kościelnych, ale także przedstawicieli innych religii, ludzi kultury, nauki, polityki, w tym Lecha Wałęsy. Narratorem opowieści o papieżu jest Krzysztof Ziemiec. Obraz uzupełnia muzyka skomponowana przez Michała Lorenca, która otrzymała status złotej płyty. Ocena na Filmwebie: 6,7 View oEmbed on the source website Miejsce 2: Karol. Człowiek, który został papieżem (2005) – film o Janie Pawle II z polską obsadą To pierwszy film fabularny o papieżu Janie Pawle II, w którym główną rolę odgrywa polski aktor, Piotr Adamczyk. Opowieść rozpoczyna wybuch II wojny światowej. Przyszły papież jest wtedy studentem Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Nie bierze czynnego udziału w wojnie. Zamiast tego zajmuje się ochroną duchowego i kulturowego dziedzictwa. W powojennych czasach ksiądz, a następnie biskup Wojtyła, jawnie występuje przeciwko partii komunistycznej. Jest pod nieustanną obserwacją SB, jednak nie ulega władzy, dając cały czas przykład głębokiej wiary. Film kończy konklawe w 1978 r., na którym zostaje wybrany na papieża. Podstawą do scenariusza, autorstwa Giacomo Battiato (odpowiedzialny również za reżyserię) była książka Giana Franca Svidercoschiego pt. „Historia Karola”. W filmie obok Piotra Adamczyka wystąpili: Małgorzata Bela, Raoul Bova, Patrycja Soliman, Hristo Shopov i Lech Mackiewicz. Film „Karol. Człowiek, który został papieżem” został uwzględniony także w naszym zestawieniu filmów o świętych. Proces kanonizacyjny Jana Pawła II zakończył się w kwietniu 2014 r., za pontyfikatu papieża Franciszka. Ocena na Filmwebie: 6,9. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Karol. Papież, który pozostał człowiekiem (2006) – życie Jana Pawła II od konklawe do śmierci Zwycięzcą rankingu jest kontynuacja filmu w reżyserii Giacoma Battiato, ponownie z Piotrem Adamczykiem w roli głównej. Opowieść rozpoczyna czuwanie tłumu wiernych na placu św. Piotra w Rzymie tuż przed śmiercią papieża. Następnie przenosimy się w przeszłość, poznając najważniejsze wydarzenia z pontyfikatu Jana Pawła II. Film opowiada o licznych podróżach papieża, zamachu na jego życie, przebaczeniu i reakcji na wojnę. W tle opowieści o człowieku rozgrywają się najważniejsze wydarzenia historii przełomu wieków, takie jak wojna w Iraku czy ataki na World Trade Center. Poznajemy także sylwetki ludzi ważnych dla Jana Pawła II, takich jak: ks. Stanisław Dziwisz (Dariusz Kwaśnik) – osobisty sekretarz papieża, Hanna Tuszyńska (Małgorzata Bela) – przyjaciółka z lat studenckich, ks. Jerzy Popiełuszko (Fabrice Scott), Matka Teresa z Kalkuty (Adriana Asti). Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy o papieżu – uzupełnienie rankingu Wśród licznych produkcji o Janie Pawle II warto obejrzeć także następujące tytuły: Jan Paweł II – człowiek, który zmienił świat (2003) – kanadyjski film dokumentalny o całym życiu papieża, zarówno przed, jak i po konklawe. Reżyseria: Terence McKenna, Jan Paweł II: Nie lękajcie się (2005) – pełna fabularna biografia papieża w reżyserii: Jeffa Blecknera. W roli głównej wystąpił Thomas Kretschmann, Apartament (2015) – polski dokument ukazujący prywatne życie papieża. Reżyseria: Maciej Czajkowski i Przemysław Häuser, Wojtyła. Śledztwo (2020) – hiszpański film dokumentalny o tym, kim naprawdę był Jan Paweł II. Reżyseria: José María Zavala.
Zmarła Wanda Półtawska, wieloletnia powierniczka i przyjaciółka Jana Pawła II
Lekarka w listopadzie skończyłaby 102 lata
W wieku 101 lat w Krakowie zmarła Wanda Półtawska, przyjaciółka Jana Pawła II. Informacja o jej śmierci została potwierdzona przez Instytut Pamięci Narodowej. Powierniczka papieża była lekarką psychiatrii, naukowo związana była także z tematyką filozofii ochrony życia nienarodzonego. Była także profesorką Papieskiej Akademii Teologicznej. W młodości przeżyła więzienie w niemieckim obozie koncentracyjnym dla kobiet w Ravensbrück. Wieloletnia przyjaciółka papieża Jana Pawła II nie żyje Informacja o śmierci Wandy Półtawska pojawiła się w mediach rankiem 25 listopada 2023 r. Chociaż pierwsze komplikacje zdrowotne wykryto u niej w latach 60. ubiegłego wieku, lekarka psychiatrii dożyła niemal 102 lat. W 1962 r. zdiagnozowano u niej nowotwór złośliwy. Jej przyjaciel, Karol Wojtyła, zdecydował się powierzyć jej zdrowie Ojcu Pio. „Wielebny Ojcze, proszę cię o modlitwę za pewną matkę czterech dziewczynek, mieszkającą w Krakowie, w Polsce (w czasie wojny pięć lat spędziła w obozie koncentracyjnym w Niemczech); jej zdrowie i również jej życie jest teraz zagrożone”. Miesiąc później ówczesny biskup wysłał kolejny list, w którym informuje, że kobieta nagle wyzdrowiała. Chociaż początkowo Wanda Półtawska sądziła, że źle ją zdiagnozowano, stąd nagłe polepszenie jej stanu, po osobistym spotkaniu ojca Pio zmieniła zdanie. „To właśnie on przyczynił się do tych pięciu procent tam, wtedy — na oddziale onkologii!” wspominała po latach. Wyjątkowa relacja z Janem Pawłem II Wanda Półtawska poznała Jana Pawła II gdy ten był jeszcze księdzem i używał swojego pierwszego imienia, Karol Wojtyła. Spotkali się po raz pierwszy w Kościele Mariackim w Krakowie, gdy ta przyszła wyspowiadać się do świątyni. Ich przyjaźń przetrwała wiele lat. Gdy osobiste spotkania nie były możliwe, używali korespondencji listowej. Gdy Karol Wojtyła został wybrany na papieża, to właśnie swojej przyjaciółce z Polski zlecił zajęcie się jego prywatnymi dokumentami. Z czasem jej rola przybrała na wartości. Gdy w 1983 r. utworzona została Papieska Rada Rodziny, Wanda Półtawska została jej członkinią. W 1994 r. otrzymała także miano członka Papieskiej Akademii Życia, organizacji zajmującej się badaniami dotyczącymi obrony życia. Lekarka wyrażała często swoje poglądy przeciwko aborcji, metodzie in-vitro oraz eutanazji. „Macie i musicie planować świętość, działanie, ale nie życie, bo nie macie władzy, żeby dać życie. Każde dziecko jest bowiem dziełem Boga, a nie człowieka” mówiła na spotkaniu w jednej z biskupich kurii. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="497" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid02itjK6jzeN89gm3CU9M7zWaE33hr8Mf8ofSPMKY7wMTSPnwQ1sZcHUMacGYG8PuQgl%26id%3D100063641975513&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Wanda Półtawska nie żyje, 17.02.2009
Bracia Sekielscy zdradzili kolejne szczegóły dotyczące filmu o Janie Pawle II. Są pewni jednego
Z ust dziennikarzy padły też przeprosiny
Od kilku lat bracia Sekielscy tworzą filmy na najważniejsze tematy dotyczące polskiego społeczeństwa. Wszystko to dzięki datkom, które Tomaszowi i Markowi Sekielskim wpłacają obserwujących ich poczynania internauci. Wkrótce do sieci trafi produkcja ujawniająca kulisy pracy Jana Pawła II. Jan Paweł II oczami braci Sekielskich. Kiedy premiera? Osiemnaście lat po śmierci Papieża Polaka bracia Sekielscy znają już datę premiery filmu, który ma ujawnić niechlubne kulisy jego życia i pracy. Twórcy zaczęli jednak od przeprosin, bo film już dawno miał ukazać się w serwisie YouTube. „Przepraszamy za opóźnienie. Nic nas nie tłumaczy. Mamy nadzieję, że film spełni Wasze oczekiwania”, pisali niedawno. „Praca nad tym filmem była i jest wyjątkowo trudna. Nie wszystko dało się zaplanować, wiele spraw nie zależało od nas”, mówili z kolei Onetowi i zapewnili, że w roku 2024 premiera odbędzie się na pewno. CZYTAJ TAKŻE: Po rozstaniu z mężem buduje swoje życie na nowo. Katarzyna Bosacka ruszyła z nowym programem Dowody na co konkretnie zobaczymy na ekranie? „Karol Wojtyła jeszcze jako metropolita krakowski wiedział o przypadkach pedofilii wśród podległych mu księży, a swoimi działaniami chronił seksualnych drapieżców, zamiast dbać o ich ofiary”, pisał Tomasz Sekielski w Newsweeku. Dodawał, że wiele dowodów zebrał jeden z holenderskich dziennikarzy. „W świetle zebranych przez niego materiałów nie da się już dłużej bronić tezy, że papież Jan Paweł II był nieświadomy problemu przestępstw seksualnych popełnianych przez duchownych na dzieciach albo że traktował te sprawy jedynie w kategoriach prowokacji wymierzonych przez komunistyczną bezpiekę w Kościół”, czytaliśmy. „Korzenie zła” – o czym jest film Braci Sekielskich? Na kilka dni przed wyborami parlamentarnymi w sieci ukazał się inny film braci Sekielskich. Mowa o „Korzeniach zła”, który dotyczy afery SKOK-ów. „Ten film pokazuje przerażający obraz bezradności państwa. To, co Jarosław Kaczyński nazywa "układem", ma się dobrze, bez względu na to, czy rządzi PiS, PO, czy SLD”, mówił Tomasz Sekielski Onetowi. Widzowie określają w komentarzach produkcję jako przerażającą, odważną i bardzo potrzebną. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Magdalena Boczarska i Mateusz Banasiuk na premierze filmu Różyczka 2. Aktor nie mógł oderwać wzroku od ukochanej! View oEmbed on the source website
Grażyna Torbicka zachowawczo o aferze związanej z Janem Pawłem II. „To nie jest odpowiedź na 3 sekundy"
„To jest bardzo poważny temat. Temat, który na pewno musi być wyjaśniony", mówiła
Klasa, ikona, wdzięk i wyrozumiałość. Takimi słowami można opisać Grażynę Torbicką, która od wielu lat zachwyca na ekranach telewizorów. Dlatego też redaktorka jednego z serwisów postanowiła zapytać prezenterkę o ostatnią aferę związaną z Janem Pawłem II. Ulubienica publiczności bez zastanowienia odpowiedziała na wszystkie pytania. Rozwiała wówczas wszelkie wątpliwości. Jakie jest jej stanowisko w tej sprawie? View Ediplayer on the source website Grażyna Torbicka zachowawczo o aferze związanej z Janem Pawłem II W ostatnim czasie wiele znanych osób zareagowało na głośny dokument Franciszkańska 3, który mogliśmy obejrzeć na antenie TVN24. Materiał miał ukazać prawdziwe oblicze Jana Pawła II. Nie każdy jednak zgadza się z wszystkimi słowami, które zostały tam wypowiedziane. W jednej z ostatnich rozmów Grażyna Torbicka również opowiedziała o tym, co sądzi o materiale. Grażyna Torbicka w ostatnim wywiadzie z portalem JastrząPost wyraziła swoje stanowisko dotyczące dokumentu o Janie Pawle II. „To nie jest odpowiedź na 3 sekundy. To jest bardzo poważny temat. Temat, który na pewno musi być wyjaśniony, ale jedyne, co mogę powiedzieć, to to, że historyczna rola Jana Pawła II dla Polski jest bezsprzeczna. Właściwie trudno sobie dzisiaj wyobrazić, jak potoczyłaby się ta współczesna historia Polski, czy nastąpiłby taki przełom, jaki nastąpił w związku z faktem, że Jan Paweł II został papieżem i przyjechał do Polski jako papież. Czy to wszystko, co później się wydarzyło, miałoby miejsce, czy my mielibyśmy taką siłę", mówiła. CZYTAJ TEŻ: Dorota Chotecka rozwiała wszystkie wątpliwości. Opowiedziała, jak wyglądają relacje między jej mężem a Cezarym Pazurą Grażyna Torbicka o problemach Kościoła Ikona polskiej telewizji dodała również, że tę sprawę trzeba nagłaśniać. Nie można jej chować pod dywan. „A cała sfera związana z problemem, z jakim Jan Paweł II i kościół od wielu lat się boryka, jest absolutnie sprawą, którą powinniśmy nagłaśniać, o której powinniśmy mówić i o której powinniśmy dyskutować. To bez wątpienia", podsumowała w rozmowie z tym samym serwisem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kinga Rusin tak naprawdę nie jest jedynaczką. Kim jest przyrodni brat gwiazdy telewizji?
Monika Miller opowiedziała o spotkaniu z Janem Pawłem II. Jak je wspomina?
W jednym z najnowszych wywiadów Monika Miller opowiedziała o spotkaniu z Janem Pawłem II. Wnuczka Leszka Millera odniosła się do szeroko komentowanego reportażu Franciszkańska 3. Co zdradziła? Monika Miller o spotkaniu z Janem Pawłem II Nie milkną echa po emisji głośnego dokumentu, który opowiada o nadużyciach duchownych oraz rzekomym tuszowaniu przez papieża, Jana Pawła II pedofilii w Kościele. Produkcja wywołała ogromne kontrowersje i rozpoczęła szeroką dyskusję na ten temat w przestrzeni medialnej. Głos zabierają kolejne osoby, w tym ci, którzy mieli okazję poznać papieża. Monika Miller była gościem programu Onet Rano. W rozmowie z Odetą Moro, aktorka i wokalistka również wypowiedziała się w sprawie, która od wielu dni dzieli polskie społeczeństwo. Podkreśliła, że temat jest bardzo skomplikowany, dlatego nie chce niczego jednoznacznie oceniać. Czytaj też: Joanna Racewicz dosadnie o aferze wokół Jana Pawła II Okazuje się, że wnuczka Leszka Millera uczestniczyła w spotkaniu z Janem Pawłem II. „Identyfikuję się z "pokoleniem Jana Pawła II", tym bardziej że go poznałam. Muszę się identyfikować, skoro pamiętam to, byłam tam i zapadło mi to w pamięć”, podkreślała w rozmowie z Onetem. Monika Miller miała wtedy zaledwie siedem lat i nie pamięta wielu szczegółów z tamtego dnia. Jednak jedno ze wspomnień jest wyraźne. Dziewczynka uciekła przed papieżem i ukryła się w szafie. „Dziadek mnie tam zabrał. (...) Szczerze mówiąc, nie pamiętam tego aż tak bardzo. Wiem tylko, że się obraziłam w pewnym momencie, schowałam się w szafie i wszyscy mnie szukali. Nawet nie wiedziałam, kto to jest, kompletnie nic nie rozumiałam”, dodawała w Onet Rano. Sprawdź też: Maciej Musiał zabrał głos w sprawie Jana Pawła II. Aktor ma jasne stanowisko Leszek Miller, Monika Miller, VIVA!7/2020
Joanna Racewicz dosadnie o aferze wokół Jana Pawła II
Kontrowersyjne opinie na temat ostatniego filmu dokumentalnego o Janie Pawle II nie cichną. Głos w tej sprawie zabrała również dziennikarka, Joanna Racewicz. Odniosła się do tego, w jaki sposób Polacy zareagowali na informacje przedstawione w dokumencie, dotyczące tuszowania pedofilii w kościele przez samego papieża. Co powiedziała? ZOBACZ TEŻ: Joanna Racewicz przeszła ogromną metamorfozę. Tak prezenterka zmieniała się z biegiem lat Spór na temat filmu dokumentalnego o Janie Pawle II Kilka dni temu światło dzienne ujrzał najnowszy dokument „Franciszkańska 3”, w którym skupiono się na tuszowaniu pedofilii w kościele. Według materiału papież Jan Paweł II miał w tym spory udział, co wywołało ogromną dyskusję w Polsce. Głos w tej sprawie zabrało wiele osób publicznych. Teraz wypowiedziała się również dziennikarka Joanna Racewicz sugerując, aby Polacy „otworzyli głowy”. Co powiedziała? Joanna Racewicz na temat dokumentu o Janie Pawle II Dziennikarka w ostrych słowach wypowiedziała się na temat reakcji Polaków po emisji dokumentu „Franciszkańska 3”. W obszernym wpisie na Instagramie napisała: Trudno dłużej milczeć. Bo znów jest polsko-polska wojna. Przepaść. Kto z nami, kto przeciwko nam. Bronić pomnika! Tylko czerń i biel. Kto sprawiedliwy, kto występny. Kto obrońca, kto zdrajca i sprzedawczyk. Idzie o świętość, niezłomność i bezgrzeszność. Idzie o zasługi, charyzmę i wielkie dzieło. O niezaprzeczalną polityczną wielkość. Ale przede wszystkim o dzieci żelaznej kurtyny, o ofiary pedofilii z pokolenia: "Dzieci i ryby..." Pierwsi chrześcijanie kreślili znak ryby na piasku, dotykani przez księży mają tatuaż w duszach. Dla jednych i drugich "coming out" oznaczał wyrok. Śmierć w paszczy lwa albo na społecznym stosie. Długo musieli milczeć. Świętości nie da się zadekretować. Nikt nie jest wyłącznie dobry, światły, nieomylny. Wywieszanie portretów na ulicach, uchwały, słowa, zaklęcia, strzeliste filipiki ani homilie w tv niczego nie zmienią, nie unieważnią. Przeciwnie. Nie ma lepszego sposobu na puste kościoły niż wpisanie JPII do pierwszej zwrotki wojennej pieśni. Akcja wywołuje reakcję. To z fizyki. Kurs podstawowy. Polityka robiona na grobach czy choćby na jednym, za to watykańskim, ociera się o cyniczną grę. Znam to aż za dobrze. Pod postem Racewicz pojawiło się mnóstwo komentarzy, zarówno popierających, jak i krytykujących jej postawę. Ona jednak brnęła dalej. Przecież tak naprawdę idzie o prawdę, nie atak. Schowajcie bagnety, działa i ciężkie armaty. Otwórzcie głowy, archiwa, dokumenty. Serca. Pozwólcie na pytania. Na uczciwość. Spokój. "Tylko prawda nas wyzwoli" — powtarzał ten, kogo bronicie. Minister Czarnek dodaje: "Prawda obroni się sama". Może więc jej na to pozwolić? PS.: I jeszcze jedno — jak można bronić Kard. Wojtyłę i jednocześnie atakować mamę chłopca, który nie wytrzymał szczujni i nagonki? Gdzie sumienie? Przyzwoitość? Nawet w obliczu śmierci brakuje zwykłej ludzkiej empatii. Przecież wiele/wielu z was ma dzieci. A gdyby… Opamiętajcie się w nienawiści. Bo wreszcie jakieś "Auschwitz spadnie nam z nieba". Dziękuję. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Joanna Racewicz dwa razy straciła dziecko. „Umarło we mnie” Racewicz wydała się wyraźnie oburzona postawą Polaków, którzy niekiedy ślepo wierzą w to, co było im wpajane przez lata, nie znając wszystkich faktów. To właśnie dlatego odniosła się do słów, że prawda sama się obroni. Dokument „Franciszkańska 3” zdecydowanie podzielił Polaków, zwłaszcza tych mocno wierzących. Czy będą kolejne reakcje osób publicznych?
Maciej Musiał zabrał głos w sprawie Jana Pawła II. Aktor ma jasne stanowisko
„Człowiek, który miał głębokie poszanowanie dla wszystkich religii”
Maciej Musiał postanowił zabrać głos w medialnej dyskusji na temat Jana Pawła II, jaka rozpętała się po emisji materiału TVN „Franciszkańska 3”. Na swoim instagramowym profilu aktor opublikował długi wpis dotyczący Karola Wojtyły. Nie krył w nim swoich emocji, podkreślił także wszystkie zasługi papieża. Maciej Musiał włączył się w dyskusję na temat Jana Pawła II Znany i lubiany aktor to kolejna z gwiazd, która włączyła się w medialną dyskusję, którą rozpoczęła emisja materiału Marcina Gutkowskiego z TVN24 „Franciszkańska 3”. Dokument ujawniał nieznaną dotąd twarz papieża Jana Pawła II, który miał nie tylko zdawać sobie sprawę z nadużyć seksualnych księży, ale także je ukrywać. Dziennikarzowi udało się dotrzeć do oficjalnych kościelnych dokumentów, które potwierdzały działania i zaniedbanie Karola Wojtyły. W temacie wypowiedzieli się już m.in. Ida Nowakowska, Robert Biedroń czy Natalia Siwiec. Teraz w dyskusję włączył się także Maciej Musiał. Czytaj też: Wanda Kwietniewska gorzko o wyrzuceniu z Lombardu. Manager zrobił to, gdy leżała w szpitalu Maciej Musiał w sesji dla magazynu VIVA!, 2018 rok Maciej Musiał o zasługach Jana Pawła II Aktor zamieścił długi wpis na swoim instagramowym profilu. Opisał w nim zasługi i osiągnięcia Jana Pawła II oraz podkreślił, jak wiele się mu zawdzięcza. „Na zdjęciu jest człowiek, który pomógł zakończyć Zimną Wojnę. Na całym świecie prowadził antykomunistyczną retorykę. Przyjaciel Ronalda Reagana. Przyjaciel Ryszarda Kuklińskiego, który jemu i CIA przekazał plany uderzeń atomowych Związku Radzieckiego. Potężny dyplomata działający w imieniu Polski i wpływający na światową politykę dla jej dobra i pokoju. Publicznie próbowano go zresztą za to zamordować. Michail Gorbaczow ostatni przywódca związku radzieckiego, który Związek Radziecki rozwiązał mawiał, że to dzięki JP2 zakończenie Zimnej Wojny było możliwe”, napisał Maciej Musiał. „Na zdjęciu jest człowiek który miał głębokie poszanowanie dla wszystkich religii, jako pierwszy papież modlił się pod ściana płaczu czy w meczecie. Organizował spotkania liderów wszystkich religii w Asyżu, na których modlono się o pokój na świecie. Na koniec dwa cytaty redaktora Gazety Wyborczej Adama Michnika, pod którymi się podpisuje. „Jan Paweł II to jedna z najwybitniejszych postaci życia publicznego w polskiej historii XX w.”. “Jedno wiem na sto procent, ja nie wierzę w to, choćbyś ze mnie pasy darła, że papież świadomie krył zbrodniarzy. A on nie żyje i nie może się bronić”, czytamy na Instagramie Macieja Musiała. Zobacz także: Eugeniusz Priwieziencew po sukcesie w ''Złotopolskich" ciężko zachorował Maciej Musiał na planie Dzień Dobry TVN, 30.05.2021, Warszawa
Paulina Młynarska ostro komentuje dokument o Janie Pawle II
"Chronił i osłaniał najgorszy rodzaj zwyrodnialców"
Na Instagramie Pauliny Młynarskiej pojawił się wpis, który wywołał sporo emocji. Wszystko to z uwagi na krytykę dokumentu o Janie Pawle II przez dziennikarkę, która nie szczędziła gorzkich słów na temat papieża. Wpis rozniósł się szerokim echem w mediach, a różnice w poglądach dało się wyczuć w komentarzach. O co dokładnie chodzi? ZOBACZ TEŻ: Paulina Młynarska: „Znam multum osób o znanych twarzach, które pracują fizycznie, aby mieć na chleb” Kontrowersyjny dokument o Janie Pawle II TVN24 kilka dni temu wyemitowała dokument o nazwie Franciszkańska 3. Opierał się on w całości na działalności Karola Wojtyły w latach 60. W materiale pokazano nieprawidłowe działania papieża i tuszowanie spraw kościoła katolickiego. Chodzi głównie o ofiary księży pedofili i innych przestępstwach popełnianych przez duchownych. Według twórców materiału Jan Paweł II miał duży wkład w ukrywanie i tuszowanie skandalicznych zachowań kapłanów. Paulina Młynarska, debata „Kobiety mówią dość!”, Warszawa, 18.01.2017 rok Paulina Młynarska reaguje na dokument o Janie Pawle II W swoich social mediach dziennikarka zamieściła obszerny wpis na temat dokumentu i działalności samego Jana Pawła II. W mocnych słowach Młynarska odniosła się do działań papieża Polaka, jednocześnie podkreślając, że jego postać nigdy nie była jej szczególnie bliska. CZYTAJ TEŻ: Córka Pauliny Młynarskiej jest aktywistką, wzięła ślub z kobietą i zamieszkała za granicą. Jakie relacje łączą ją z mamą? Nigdy nie fascynowała mnie postać JP2. Nie potrafiłam zrozumieć co jest porywającego w jego przekazie, nie rozczulały mnie jego wygłupy. Nie przeżywałam w związku z jego osobą żadnych osobistych emocji – zaczęła swój wpis. W swoim wpisie Młynarska krok po kroku odniosła się do tego, w jaki sposób kościół działał w przeszłości i działa do teraz, negując zachowania księży na każdym szczeblu, również najwyższym, papieskim. Do czasu kiedy zdałam sobie sprawę , że jego obsesja dotycząca seksu i prezerwatyw to także odradzanie używania ich, gdy szalał HIV, a nie było jeszcze żadnych leków. Potem uświadomiłam sobie, że w Irlandii kościół prowadzi domy pracy niewolniczej dla „upadłych kobiet” i siłą odbiera im dzieci. To mi wystarczyło, żeby szefa tej instytucji uznać za osobę, która raczej nie zasługuje na uwielbienie jakim się cieszy. Były lata 80-te. O pedofilii jeszcze się nie mówiło – kontynuowała. O tuszowaniu pedofilii w kościele przez Jana Pawła II mówiło się od dawna. Młynarska również potwierdziła, że nie jest zdziwiona ujawnionymi informacjami, bo sama również spodziewała się takiego obrotu spraw. Kiedy zaczęły pojawiać się informacje na ten temat, a było to jeszcze za jego pontyfikatu, stało się dla mnie jasne, że on wie. JP2 nie był głupi! Nie zdziwiło mnie, że nie tylko wiedział, ale też przenosił przestępców seksualnych z parafii na parafię. Chronił i osłaniał najgorszy rodzaj zwyrodnialców. Tak się to robi w kk, proste – zauważyła. Paulina Młynarska gorzko o kościele katolickim Dziennikarka znana z mocnych wypowiedzi i konkretnego zdania opisała, że współczuje wierzącym, którzy poznali prawdę o Janie Pawle II. Nie była jednak oszczędna w słowach, opisując, że prawda w oczy kole. Współczuję ludziom, którzy dopiero dziś mierzą się ze straszną prawdą o „świętym” JP2. Jednak sądzę, że i oni wiedzieli, tylko nie chcieli się z tym pogodzić. Teraz, kiedy opadła maska, jest praca do wykonania – kontynuowała, dodając: Trzeba nauczyć się widzieć i otaczać opieką najsłabszych, najbardziej bezbronnych, zamiast chronić urojoną wielkość. To narodowy narcyzm zasilał kult JP2 , zagłuszając zdrowy odruch ochrony najmłodszych i najsłabszych. O nich trzeba myśleć. O ich krzywdzie, zniszczonym życiu, tragedii. I o tym co zrobić, żeby kk przestał móc ukrywać i chronić przestępców.
Polak, który zmienił bieg historii... Mija kolejna rocznica urodzin Jana Pawła II
Karol Wojtyła przyszedł na świat 18 maja 1920 roku w Wadowicach. Nikt nie spodziewał się, że w tym małym miasteczku położonym na południu Polski urodzi się człowiek, który zmieni oblicze historii. Jego odejście pogrążyło w żałobie cały świat... Dziś mija kolejna rocznica urodzin Jana Pawła II. Dla wielu Papież-Polak to do dziś symbol prawdziwej wiary i bezgranicznego dobra. Jan Paweł II - wspomnienie Był osobą o wielkim poczuciu humoru, które z przyjemnością wykorzystywał. „Nie wiem, nie czytałem jeszcze dzisiejszej prasy”, odpowiadał na pytania o swój stan zdrowia. Kiedy podczas podróży samolotem zaproponowano mu koniak, miał pewnego razu odpowiedzieć ze śmiechem: „Szef za blisko!”. Miał też świetny kontakt z młodzieżą, a jako kardynał zjeżdżał w seminarium... po poręczy! Nie jest również tajemnicą, że nawet jako papież uwielbiał sporty zimowe, a górskie wyprawy były jego żywiołem. ZOBACZ: To było konklawe, które zmieniło świat! Tak Karol Wojtyła został wybrany na papieża Mija 17. rocznica śmierci Jana Pawła II Rocznica śmierci Jana Pawła II. Ostatnie chwile Ojca Świętego Po raz ostatni Jan Paweł II pokazał się publicznie 30 marca 2005 roku. Wówczas stanął w oknie Pałacu Apostolskiego w porze środowej audiencji generalnej i pozdrowił wiernych w milczeniu. W ostatnich chwilach życia towarzyszyli mu jego sekretarze, arcybiskup Stanisław Ryłko, kardynał Marian Jaworski, ksiądz Tadeusz Styczeń, trzy polskie siostry sercanki, które pracowały w apartamencie oraz jego osobisty lekarz, doktor Renato Buzzonetti. Pierwszego kwietnia był już w ciężkim stanie. Wieczorem Watykan ogłosił, że papież ma bardzo wysoką gorączkę. Chwilę później na placu św. Piotra zaczęli gromadzić się ludzie. Rozpoczęły się modlitwy, które trwały bez przerwy dzień i noc. Tego samego dnia rzecznik Watykanu Joaquin Navarro-Valls podał do publicznej informacji, że Jan Paweł II jest w bardzo ciężkim stanie, ale póki co jest przytomny. Wieczorem jego stan stan znów się pogorszył. SPRAWDŹ TEŻ: Królowa Elżbieta II nie powstrzymała łez na mszy za księcia Filipa. Fani drżą o jej zdrowie Drugiego kwietnia papież zaczął tracić przytomność. Około godziny 15 miał słabym głosem powiedzieć: „Pozwólcie mi iść do domu Ojca...”. Osobisty lekarz papieski Renato Buzzonetti stwierdził śmierć Jana Pawła II o godzinie 21:37 czasu miejscowego. W tym momencie myśli i oczy wszystkich wiernych były skierowane do nieba... Za co pokochał go cały świat i jak wyglądała jego droga? Zobaczcie nasze video, które przypominamy w 102. rocznicę urodzin. Ostatnia pielgrzymka do Polski Jana Pawla II, sierpień 2002, Kraków
To było konklawe, które zmieniło świat! Tak Karol Wojtyła został wybrany na papieża
Odkrywamy tajemnice wyboru Polaka na papieża
43 lata temu Karol Wojtyła został papieżem. Jak doszło do tego, że został wybrany? Po nagłej śmierci Jana Pawła I niemal wszyscy w Watykanie przekonani byli, że jego następcą zostanie arcybiskup Genui, Giuseppe Siri. Wybór padł jednak na Karola Wojtyłę. Był pierwszym od 455 lat papieżem spoza Włoch. Został też najmłodszym papieżem od wyboru Piusa IX w 1846 roku. Jak to się stało, że Polak został papieżem? Odkrywamy tajemnice konklawe. Jak Karol Wojtyła został Papieżem? Albino Luciani miał 66 lat, gdy został wybrany na papieża. Co ciekawe, początkowo nie chciał przyjąć wyboru. Dopiero po powtórnym głosowaniu, gdy znów został wybrany, nie mógł odmówić: „Niech Pan Bóg Wam wybaczy to, co uczyniliście”, żartował, przyjmując podwójne imię Jan Paweł I. Szybko podbił serca wiernych swoją pracowitością, zaangażowaniem i energią. Niestety zmarł po 33 dniach pełnienia swojej posługi. Śmierć Jana Pawła I zszokowała cały świat. Wokół niej narosło wiele mitów, ale do dziś najbardziej interesuje wszystkich fakt jak to się stało, że Karol Wojtyła został papieżem. Podobno po śmierci Jana Pawła I zdecydowanym faworytem był 72-letni arcybiskup Genui, Giuseppe Siri i 57-letni arcybiskup Florencji Giovanni Benelli. Co ciekawe mówi się, że kardynał Karol Wojtyła początkowo w ogóle nie był brany pod uwagę. Więcej mówiło się o kardynale Stefanie Wyszyńskim. Jego kandydatura pojawiała się już w poprzednich konklawe. Zwrócono uwagę na to, że tylko Polska ma rosnącą liczbę powołań duchownych, co miało działać na jego korzyść, choć sam kardynał Wyszyński podobno wiązał to ze sprawą sprzeciwu kościoła wobec komunizmu. Przeciwko jego kandydaturze działała jednak metryka (w 1978 roku kardynał Wyszyński miał 77 lat) oraz niezbyt dobra znajomość języków. Kardynałowie pozostawali w szoku po nagłej śmierci Jana Pawła I który zmarł w wieku 66 lat na atak serca, więc tym razem planowali wybrać młodszego kandydata, który mógłby zapewnić kościołowi długi pontyfikat. Zobacz: Polak, który zmienił bieg historii... Mija szesnasta rocznica śmierci Jana Pawła II W konklawe w 1978 roku wzięło udział 111 elektorów. Pierwsze cztery głosowania były starciem Siriego i Benelliego, ale żaden z nich nie miał przeważającej liczby głosów. W kolejnych głosowaniach 16 października, sporo głosów otrzymali włoscy kardynałowie - Poletti i Colombo. Zaczęto więc rozglądać się za kandydatami spoza Włoch. Arcybiskup Wiednia, kardynał Franz Konig miał być podobno pierwszym, który zasugerował kardynała Karola Wojtyłę. 16 października, po piątym głosowaniu, kardynał Siri zrezygnował z ubiegania się o tron Piotrowy i... poparł krakowskiego biskupa. Przed ósmym, decydującym głosowaniem prymas Wyszyński miał spotkać się z Wojtyłą i powiedzieć mu: „Jeśli wybiorą, proszę nie odmawiać. Musisz wpro­wadzić Kościół w trzecie tysiąclecie”. Niektóre źródła podają, że to on zaproponował, by Karol Wojtyła przyjął imię Jana Pawła II. Podczas ostatniego głosowania, Karol Wojtyła według nieoficjalnych informacji miał otrzymać 99 głosów, co było bezkompromisowym „zwycięstwem”. Zgodził się z wyborem Kolegium Kardynalskiego i przybrał imię Jana Pawła II. Pierwsze słowa jakie skierował do wiernych brzmiały: „Najwybitniejsi kardynałowie powołali nowego biskupa Rzymu. Powołali go z dalekiego kraju, z dalekiego, ale jednocześnie jakże bliskiego poprzez komunię w chrześcijańskiej wierze i tradycji (...) Nie wiem, czy będę umiał dobrze wysłowić się w waszym... naszym języku włoskim. Gdybym się pomylił, to mnie poprawcie”.
43 lata temu Karol Wojtyła został papieżem. Jak wyglądała jego droga do świętości?
Był pierwszym od 455 lat papieżem spoza Włoch
Modlił się żarliwie przez całe życie. Już jako młody chłopak. Koledzy mówili mu: „Będziesz księdzem”. Odpowiadał: „Nie jestem godny”. Miał 38 lat, gdy został biskupem, i 58, gdy został papieżem. Jednym z najbardziej uwielbianych i niezwykłych w historii świata. View Ediplayer on the source website Karol Wojtyła: ostatnie tygodnie życia Był silny. Włosi nazywali go „Bożym atletą”. Ekipa niemieckiej telewizji wspominała, że podczas męczącej podróży do Afryki 20 lat temu papież, widząc ich wyczerpanie, potrząsnął ich za ramiona i zapytał: „Co z wami, chłopcy, żyjecie jeszcze?”. Wiele lat później sytuacja się odwróciła. To inni pytali: „A papież jeszcze żyje?”. Widzieli, jak cierpi, jak się nie poddaje. Jak pogrąża się w smutku. „Zwróciłem mu uwagę: »Wasza Świątobliwość, trzeba się uśmiechnąć, bo ludzie tego potrzebują«. A on: »Mam kłamać?«”. Mógł powiedzieć »pas«, ale wolał walczyć”, wspomina jeden z księży z bliskiego otoczenia papieża. „Jestem stary i przygnieciony ciężarem lat, ale serce mam młode”, Jan Paweł II mówił na spotkaniach z młodzieżą. Do końca nie rezygnował z pielgrzymowania po świecie, chociaż poruszał się już tylko na wózku, z samolotu wysiadał za pomocą specjalnej windy. Świat z przerażeniem oglądał postępy choroby: słabnący głos, trzęsące się ręce i głowę – efekt choroby Parkinsona. Pojawiały się sugestie, że powinien ustąpić. Odpowiadał: „Chrystus mnie powołał. Będzie wiedział, kiedy mnie odwołać”. Przed Wielkanocą 2005 roku wydarzenia toczą się lawinowo. W Wielką Środę, 23 marca, papież pojawia się na chwilę w oknie Pałacu Apostolskiego. Po twarzy spływają mu łzy. W prasie pojawiają się komentarze, że „wycieńczonym ciałem i milczeniem Ojciec Święty pisze być może najpiękniejszą ze swoich encyklik”. W Wielki Piątek nie odprawia już drogi krzyżowej w Koloseum, skulony przed telewizorem śledzi uroczystość. „Widzieliśmy to, czego nie było w telewizji. Tę rurkę w tchawicy, jak ciężko oddycha, jak walczy. To była jego droga krzyżowa. Jego krzyż”, mówią współpracownicy. Kilka dni później, 27 marca, ostatni raz staje w oknie swojego apartamentu. Jest zmieniony chorobą, trudno rozpoznać w nim dawnego papieża. Chce przemówić do tłumu zgromadzonego na placu św. Piotra, ale nie może. „Koło południa ksiądz Dziwisz poprosił, żebym przyszedł do pokoju Ojca Świętego. Pojawił się też kardynał Ratzinger. Pomodliliśmy się razem. Rozpoznawał nas jeszcze, był świadom, że idzie do Boga”, wspomina ksiądz Paweł Ptasznik, przez ostatnie 10 lat sekretarz papieski. Papież nie chciał jechać do szpitala. Doktor Renato Buzzonetti powie potem: „Gasł powoli, w bólu i cierpieniu, które znosił z wielką godnością. Momentami przypominał mi obraz Chrystusa na krzyżu”. Oficjalną przyczyną zgonu były infekcja i niewydolność sercowo-naczyniowa. Wcześniej Ojciec Święty przebywał w klinice Gemelli dziewięć razy, sześć razy był operowany. Mówił o niej: „drugi Watykan”. Jeszcze dziś nie ustają spekulacje, że mógłby nadal żyć, gdyby nie zamach, który mocno nadszarpnął jego zdrowie. „Wtedy byłem przy nim bardzo blisko. Usłyszałem dwa strzały i zobaczyłem, jak upadł na ziemię”, wspomina Arturo Mari, osobisty fotograf papieża. „Nie wiem, jak zrobiłem zdjęcia, bo wówczas runął cały mój świat. Potem nastała cisza, wszyscy zaczęli się modlić”. Mari nie zapomni gestu przebaczenia, jaki wykonał papież wobec Alego Agcy: „Ojciec Święty wszedł do celi mordercy z wyciągniętymi rękami. Agca nie wiedział, co zrobić. Papież podszedł do niego, przytulił go, położył jego głowę na swoim sercu. Wtedy uświadomiłem sobie, że mam do czynienia ze świętym. Wiele razy byłem świadkiem wielkich wydarzeń z jego udziałem. Kochał każdego bez względu na wiarę i kolor skóry”. W Asyżu, gdzie zebrał przedstawicieli wszystkich religii świata, w tym Indian i afrykańskich animistów, na wspólnej modlitwie o pokój, niektórzy pytali: „Ojcze Święty, to do którego Boga będziemy się modlić?”. Odpowiadał: „Nie będziemy się modlić do jednego Boga, tylko będziemy się modlić razem”. Dzień z życia Jana Pawła II Kiedy w jego sypialni na trzecim piętrze apartamentów papieskich zapalało się światło, była 5.30. Gdy kładł się spać, dochodziła północ. „Rozpoczynał dzień od medytacji, mszy świętej, dziękczynienia, czytania duchowego”, wylicza kardynał Stanisław Dziwisz, nazywany „cieniem papieża” – to on trzymał go za rękę w chwili śmierci. „Papież uważał, że najważniejszą sprawą jest to, by się modlił – za świat, za Kościół, aby wciąż miał ręce podniesione do Boga. Jak Mojżesz”. Niektórzy dopatrywali się w tym mistycyzmu, choć kardynał Dziwisz zaprzecza, aby Wojtyła był mistykiem. Jednak modlitwa towarzyszyła mu w najprostszych zajęciach. Każdego przybywającego na audiencję papież „omadlał” i żegnając go, powierzał Bożej Opatrzności. Czynił to tak dyskretnie, że tylko wtajemniczeni o tym wiedzieli. Liczba audiencji wzrosła nieprawdopodobnie – do 500 rocznie! To był nadludzki wysiłek. Ojciec Święty nigdy jednak nie zaniedbywał kontaktów z ludźmi. Dla wielu był ostatnią deską ratunku, tak jak dla Franceski Mambro, terrorystki skazanej z mężem na dożywocie. „Wasza Świątobliwość, dla nas życie już nie ma sensu”, napisała. Odpisał: „Nie jesteście sami, będę się za was modlił”. Przestała myśleć o samobójstwie. Mimo rozlicznych zajęć sam przygotowywał swoje homilie, dokładnie czytał każdy dokument, zanim go podpisał. Był tytanem pracy. „Czasami było mi wstyd, jak widziałem, że on tak haruje, a ja tylko fotografuję”, mówi Arturo Mari. „Ale nawet w chwilach największego zmęczenia zachowywał poczucie humoru”. Podczas Kongresu Eucharystycznego we Wrocławiu nie wytrzymał i kichnął. „Okazuje się, że nawet kichnięcie może mieć sens ekumeniczny”, powiedział, budząc wesołość obecnych w Hali Ludowej. Niektórzy się zastanawiali, jak odnajdzie się w watykańskich apartamentach zajmowanych dotąd przez papieży z włoskiej arystokracji. Na ścianach dzieła mistrzów: Michał Anioł, Botticelli, Rafael. Papież wkroczył zamaszyście na salony, popatrzył i po góralsku rzucił do współpracowników: „No to chodźcie, może nie zginiemy w tej chałupie!”. Spojrzał na Dziwisza i westchnął: „Oj, Stasiu, to już koniec z nartami!”. „Karol Wojtyła wprowadził nowy zastrzyk energii, postanowił nie być więźniem Watykanu”, pisała potem prasa. Nie ukrywał swojego zamiłowania do sportu. Już na początku pontyfikatu zlecił odnowę zaniedbanego kortu tenisowego w letniej rezydencji Castel Gandolfo. Gdy rozpoczął budowę basenu, krytykowano, że to rozrzutność. Odpowiedział żartem, że jego pogrzeb i następne konklawe kosztowałyby więcej. Nie bał się mówić, że „świętość polega na zdolności dawania siebie innym i na cieszeniu się życiem”. „Byłem świadkiem pięciu pontyfikatów”, mówi Arturo Mari. „Poprzedni papieże niemal w ogóle nie opuszczali Rzymu. Z każdym nowym zmieniał się Watykan, ale najwięcej zmian zaczęło się, gdy nastał Jan Paweł II”. Nie chciał korzystać z sedia gestatoria, lektyki papieskiej. „Ależ bez sedia gestatoria Ojciec Święty nie będzie widziany! Może jakieś podium?”, naciskano. „Na podium nie wejdę, nie jestem mistrzem olimpijskim”, papież trwał przy swoim. Nazajutrz po wyborze, wbrew protokołowi, odwiedził w klinice Gemelli ciężko chorego kardynała Andrzeja Marię Deskura. „Doglądanie chorych to uczynek miłosierdzia”, powiedział. Przekraczał wszystkie granice. Na codzienne msze zapraszał duchownych i świeckich do swojej prywatnej kaplicy. Na początku pontyfikatu była to tak wielka nowość, że matka przełożona jednego z żeńskich zakonów w Rzymie po telefonicznym zaproszeniu uznała to za żart. Trzeba było aż wysłać posłańca, aby wszystko potwierdził. „Nieraz nadmiar cnót u jednej osoby prowadzi do szaleństwa”, przyznaje były rzecznik Watykanu Joaquín Navarro-Valls, psychiatra. „Ale u Jana Pawła II istniała wspaniała równowaga między wszystkimi jego cnotami. W ciągu 21 lat spędzonych u jego boku zrozumiałem, że obcuję ze świętym człowiekiem. Nie miałem wątpliwości”. Na pierwszej audiencji u Jana Pawła II najwięcej było Polaków, wielu miało łzy w oczach. „Nie płakać, ale modlić się”, powiedział wtedy wzruszony. A na koniec dodał: „Przyjeżdżajcie! Nie zostawiajcie mnie!”. Jan Paweł II: rodzina, dzieciństwo, młodość Jedno z ważniejszych zdjęć – Pierwsza Komunia Święta, 25 maja 1929 roku. Karol ubrany na biało, w dziewczęcych bucikach, bo w sklepach zabrakło obuwia dla chłopców! Smutek w oczach – miesiąc wcześniej umarła mu mama, Emilia z Kaczorowskich. Od tej pory dom jest na głowie seniora Karola Wojtyły, którego skromna emerytura wojskowa nie wystarcza na wszystko. Pierze więc, sprząta, szyje i zajmuje się kuchnią. Ale na obiady chodzi z Lolkiem, jak nazywają jego syna, do jadłodajni Alojzego Banasia. Trzy lata później kolejny cios. Umiera Mundek, ukochany starszy brat Karola, zapowiadający się na świetnego lekarza. Karol wspomina, jak z Mundkiem grał w piłkę, jak brat uczył go stać na bramce, robiąc z niego słupek, o czym zaświadczały liczne siniaki na całym ciele. I jak wędrowali po górach. Lolek był świetnym bramkarzem i doskonałym uczniem. Antoni Bohdanowicz często odrabiał z nim lekcje w kuchni u Wojtyłów. Przez niedomknięte drzwi zobaczył ołtarzyk w sąsiednim pokoju i kolegę żarliwie modlącego się na klęczniku. „Lolek, ty chyba pójdziesz na księdza!”, powiedział. A on na to: „Nie jestem godny”. Zawsze mierzył wysoko ponad przeciętność, również jego wiara była wyjątkowa. Jerzy Kluger, syn żydowskiego lekarza z Wadowic, szanował głęboką religijność Wojtyły. Przyjaźnili się, mieszkali po sąsiedzku. Kiedyś wpadł do kościoła, aby obwieścić rozmodlonemu koledze radosną nowinę, że dostali się do gimnazjum. Jakaś parafianka, widząc Żyda w takim miejscu, chciała go przegonić. Na to oburzony Karol Wojtyła: „Tak nie wolno! Wszyscy jesteśmy dziećmi tego samego Boga”. Głęboką religijność zawdzięczał ojcu, z którym co rano śpiewał godzinki. Juliusz Kydryński, brat słynnego Lucjana, przyjaciel Karola z krakowskiej polonistyki, ilekroć wyobrażał sobie, jak może wyglądać święty, widział seniora Wojtyłę, człowieka pogodnego, o nienagannych manierach. „Kiedy przenieśli się do Krakowa, panował u nich tak wielki niedostatek, że ojciec z braku pieniędzy na szewca sam naprawiał buty synowi”, napisał Kydryński we wspomnieniach. „18 lutego 1941 roku nagła śmierć zabrała Karolowi ojca. Nie zapomnę tej nocy, czuwania przy zwłokach. Sądzę, że to był w jego życiu przełom, który sprawił, że został księdzem”. Jeszcze na polonistyce wydawało się, że miłość do ołtarza i teatru ze sobą walczyły – Lolek stał się czołowym aktorem Teatru Rapsodycznego. Potajemnie w domach wystawiali Króla-Ducha, Beniowskiego, Pana Tadeusza, poezje Norwida i Wyspiańskiego. „Ale wtedy za to szło się do Oświęcimia. To był akt największej odwagi”, ocenia Halina Królikiewicz-Kwiatkowska, koleżanka z teatru. Nie chcieli więc uwierzyć, że w 1942 roku Karol postanowił poświęcić się służbie Bogu. Jan Paweł II: droga do świętości Swój marsz ku świętości Wojtyła zaczął jeszcze w Niegowici, gdzie został wikarym. Parafianie zapamiętali, jak brnął do nich w śniegu po pas w lichym palcie, jak leżał rozciągnięty na posadzce przed ołtarzem. Był jak święty Franciszek – kiedy chodził z kolędą, zawsze to, co dostawał od bogatszych, zaraz dawał biednym. Sam nie miał nic. Patrząc na niego, można było pomyśleć, że jest żebrakiem albo kloszardem. „Ale to ubóstwo było programowe, wynikało z całkowitego oddania się służbie Bogu i ludziom”, mówi kardynał Stanisław Ryłko. „Karol nie miał nigdy oszczędności w banku, własność nic dla niego nie znaczyła, może z wyjątkiem ekwipunku narciarskiego i turystycznego, który dostał od przyjaciół”. W 1958 roku, w wieku zaledwie 38 lat, został biskupem. Dowiedział się o tym... na spływie kajakowym z młodzieżą. Nazywali go „wujkiem”, a on ich swoją „rodzinką”. Razem odmawiali różaniec, codziennie też była msza święta. Czasem za ołtarz służyło dno odwróconego do góry kajaka, a skrzyżowane wiosła za krzyż. „To było dość niebezpieczne, bo ktoś ze wsi mógł zobaczyć. Ale Wojtyła się tym nie przejmował. Wyprzedzał swoją epokę, choć to był szok w całej krakowskiej diecezji”, mówi jeden z księży. W niektórych sprawach wydawało się jednak, że jest nienowoczesny. Na przykład nigdy nie nauczył się prowadzić samochodu. Ale tylko dlatego, że wolał czas w drodze spędzać na pracy. W chevrolecie, który dostał w spadku po kardynale Sapiesze, miał zamontowany stolik z lampką do czytania. Kiedy rodacy z Ameryki dali mu w prezencie nowoczesnego forda, zaraz zamienił go na skromniejszy samochód. Twierdził, że nie wypada kłuć ludzi bogactwem, gdy ludzie w Polsce klepią biedę. „W pierwszą podróż do Rzymu jechał z pożyczoną walizką, bo własna mu się rozpadła. Wiózł ze sobą dwie pajdy czarnego chleba ze skwarkami ze słoniny w środku”, wspomina Halina Królikiewicz-Kwiatkowska. Każdy ma swoją drogę do świętości. On miał własną. Kardynał Dziwisz zapamiętał, że kiedy Wojtyła przechodził korytarzem kurii, zawsze zatrzymywał się przed krucyfiksem, aby go ucałować. Podczas wizyty w Sandomierzu w pewnym momencie Wojtyła zauważył chleb na bruku. Uklęknął, ucałował go i położył ptakom na trawie. „Człowiek nierzadko żyje tak, jakby Boga nie było, a nawet stawia siebie samego na Jego miejscu”, często powtarzał. Cierpiał, gdy cierpieli inni. Tak było w Rio de Janeiro w dzielnicy nędzy. Pod koniec mszy nieoczekiwanie zdjął pierścień ofiarowany mu przez Pawła VI. Dał go nędzarzom, by mogli zbudować szkołę. Często porównywano go do Gandhiego – obaj chcieli zwalczać zło bez używania przemocy. Ale kiedy w Europie pytano, czy beatyfikacja papieża nie jest za szybko, w Indiach zawsze traktowano go jak świętego. „Na dnie swojej nędzy Polska dostała króla, i to takiego, o jakim nie śniła”, napisał Czesław Miłosz o Janie Pawle II. „W tamtej rzeczywistości byliśmy tak strasznie stłamszeni, mieliśmy głowy spuszczone aż do stóp. A on, gdy wybrali go na papieża, sprawił, że mogliśmy je z dumą podnieść”, dodaje Halina Królikiewicz-Kwiatkowska. Dla wielu był jak prorok, który mówił ludziom, co muszą zmienić w swoim życiu. Ale gdyby wszyscy go słuchali, to byliby w niebie. On już tam jest!
Sinead O'Connor podarła zdjęcie papieża na wizji. „Niczego nie żałuję”
W najnowszym wywiadzie opowiedziała, co wtedy czuła
To miał być kolejny pełny rozrywki odcinek programu Saturday Night Live. Jest trzeci października 1992 roku a na scenie przed kamerą zjawia się uwielbiana przez publiczność Sinead O’Connor. Według scenariusza piosenkarka miała zaśpiewać jeden z coverów ze swojej najnowszej płyty Am I Not Your Girl?. Zamiast tego wykonała bez podkładu piosenkę War Boba Marleya ze słowami zmienionymi tak, by nikt nie miał wątpliwości, że śpiewa o ofiarach molestowania w kościele. Chwilę później artystka wyjmuje zza pleców zdjęcie Jana Pawła II i rwie je na pół. „Walczcie z prawdziwym wrogiem”, mówi wprost do mikrofonu. Publiczność zamiera, nie słychać braw… Co irlandzka wokalistka chciała zamanifestować? Zobacz też: Wielkie zmiany u Sinead O’Connor. Zmieniła nazwisko, przeszła na islam i... nosi hidżab! Sinead O'Conor podarła zdjęcie papieża na wizji Ani ekipa Saturday Night Live, ani publiczność w studiu, ani miliony przed telewizorami… W 1992 roku nikt nie rozumiał, dlaczego Sinead O’Connor przedarła nagle na wizji zdjęcie Jana Pawła II. Uwielbiany na całym świecie papież był ikoną walki o pokój, zjednoczenie i miłość. Jeden gest artystki sprawił, że wycofała się ona na chwilę z koncertowania. Gdy z kolei wróciła, słuchacze nie darzyli jej już taką sympatią jak wcześniej… W wywiadzie przeprowadzonym przez Wysokie Obcasy, Sinead O’Connor odpowiedziała na pytanie, czy była zdziwiona, że po jej manifeście, w studiu SNL zapadła kompletna cisza i dłuższa chwila konsternacji. „Ani trochę. Każdy, kogo znałam, był w szoku”, powiedziała artystka i dodała, że jej pomysł miał zwrócić uwagę na fakt, że Watykan i Jan Paweł II tuszują według niej sprawy pedofilów z Irlandii. „Mało kto wtedy wierzył, że księża molestują dzieci, a polski papież zamiata to wszystko pod dywan. Nie mieściło się nam w głowie, że coś takiego było w ogóle możliwe. Wiedziałam, że zaszokuję ludzi”, przyznała 54-latka. Dziennikarka Joanna Wróżyńska przypomniała także, że gestem irlandzkiej wokalistki była zdziwiona nawet sama Madonna – która znana była z wielu innych kontrowersji. „Serio? Nawet tego nie zauważyłam. Pierwsze słyszę. Nie miałam o tym pojęcia”, odpowiedziała w rozmowie telefonicznej Sinead O’Connor. Siedem lat po występie w Saturday Night Live, w kwietniu 1999 roku, artystka została wyświęcona przez radykalnego i nieuznawanego przez Kościół biskupa Michaela Coksa. Wszystko po ty, by w 2013 roku – na jej prośbę - zostać ekskomunikowaną przez Ojca Świętego Benedykta XVI. Dziś gwiazda identyfikuje się z islamem – przyjęła nawet nowe imię, Shudada Davitt. Sinead O'Conor w mocnym wywiadzie dla „New York Times” W najnowszym wywiadzie dla dziennika „New York Times” O'Conor wróciła do sprawy podarcia zdjęcia na wizji, a do tego wyjawiła szokującą historię na temat Prince'a. Nie żałuję tego, co zrobiłam. To było cudowne. Ale jednocześnie było to traumatyczne doświadczenie. Wszyscy zaczęli mnie traktować jak stukniętą su*ę, skomentowała w rozmowie z „New York Timesem” piosenkarka, odwołując się do incydentu z podarciem zdjęcia papieża. Jak to odbiło się na jej karierze? Okazuje się, że skierowało ją na właściwe tory. O'Conor chciała zostać niezależną, punkową artystką, a w owym czasie stała się wielką gwiazdą pop, głównie za sprawą piosenki "Nothing compares 2 U", czego szczerze nienawidziła. Porównywała ten czas do bycia w więzieniu. „Czuję, że zdobycie pierwszego miejsca zepsuło moją karierę. Dzięki temu, że podarłam to zdjęcie, powróciłam na właściwe tory”, wyznała dziennikarce w najnowszym wywiadzie. Prince oprawcą kobiet? Podczas tej samej rozmowy artystka zwierzyła się z czegoś, co z pewnością zaszokowało fanów Prince'a. Opowiedziała, co działo się pewnej nocy, gdy pojawiła się w domu gwiazdora, który notabene jest autorem słów do jej najpopularniejszego utworu "Nothing compares 2 U". Po tym jak Prince zaprosił ją do swojej hollywoodzkiej posiadłości po sukcesie ich przeboju, zamiast gratulacji i świętowania, młodą artystkę spotkały z jego strony m.in. pouczenia i uwagi na temat tego, że za dużo przeklina. Następnie próbował zmusić ją do zjedzenia zupy i bić się z nią poduszkami, gdzie wcześniej pod poszewkę jednej z nich ukrył ciężki przedmiot. O'Connor w pośpiechu uciekła. Nie miała żadnego transportu, ani też butów. Biegła wzdłuż autostradą, podczas gdy Prince gonił ją samochodem. „Musisz być szalony, aby zostać muzykiem. Ale jest różnica pomiędzy ekscentrycznością a byciem brutalnym oprawcą kobiet” - podsumowała zachowanie Prince'a w wywiadzie. Całe zajście piosenkarka dokładnie opisała w swojej najnowszej książce „Rememberings”, która będzie miała swoją premierę 1 czerwca. Zobacz też: „Zniekształcona czaszka i zaburzenia genetyczne”. Żona Prince'a zdradziła tajemnicę ich zmarłego synka!
Ali Agca dopuścił się zamachu na papieża Jana Pawła II. Jak potoczyły się jego losy?
Ali Agca 13 maja 1981 roku dokonał zamachu na papieża Jana Pawła II. Karol Wojtyła w ciężkim stanie wylądował w szpitalu, lekarze uratowali mu życie. Ali odsiedział wyrok i rozpoczął nowe życie. Dostał nawet propozycję udziału w popularnym show. Zamachowiec Mehmet Ali Agca Mehmet Ali Agca od najmłodszych lat był związany z działalnością przestępczą. Był członkiem ulicznego gangu i przemytnikiem. Następnie został przeszkolony w Syrii w technikach terrorystycznych. Po powrocie do kraju wstąpił do organizacji przestępczej Szare Wilki. Prawicowa bojówka terrorystyczna, której członkiem stał się Ali wzięła udział w obaleniu rządu i w 1980 roku doprowadziła do wprowadzenia w Turcji władzy wojskowej. To właśnie na zlecenie Szarych Wilków Agca dopuścił się pierwszego zabójstwa. W 1979 roku zabił Abdi Ipekci, wydawcę lewicowej gazety Milliyet. Skazano go na dożywocie, jednak mężczyzna uciekł z więzenia. Zobacz także: Zamach na księcia Harry'ego i Meghan Markle! Trwa śledztwo w sprawie tajemniczej przesyłki… Jan Paweł II rozmawia z zamachowcem w więzieniu Ali Agca: zamach na Jana Pawła II 13 maja 1981 roku Ali Aga dokonał zamachu na papieża Jana Pawła II. Oddał dwa strzały w stronę przejeżdżającego papamobile. Wojtyła błogosławił wiernych kiedy kule przeszły przez jego rękę i brzuch. Strzały zraniły nie tylko Jana Pawła II, ale także dwie przypadkowe kobiety. Ali Agca został obezwładniony przez zakonnicę, a następnie przejęty przez karabinierów. Karol Wojtyła został przewieziony do kliniki Gemelli. Lekarzom udało się uratować życie papieża. „Modlę się za brata, który zadał mi cios, i szczerze mu przebaczam” - brzmiały słowa Jana Pawła II tuż po zamachu. Przyczyn zamachu nigdy nie ustalono. Ali wiele razy zmieniał swoje zeznania. Po incydencie kiedy wykrzykiwał w sądzie, że jest Jezusem Chrystusem, został uznany za niepoczytalnego. Zamachowiec został skazany na dożywocie. Zobacz także: „Nigdy nie ukrywał, że lubił bić ludzi”. Szokujące wspomnienia znajomych Stefana W. Ali Agca, 2010 Nowe życie byłego zamachowca Po rekonwalescencji Jan Paweł II postanowił spotkać się z Alim w więzieniu. Agca w wywiadzie dla Daily Mail wyznał, że ta rozmowa zmieniła jego życie: „To było przeznaczenie. To, że przeżył, to było przeznaczenie. Jestem bardzo szczęśliwy, że nie umarł. Papież stał się dla mnie niczym brat, a to, co powiedział mi w więzieniu, było wyjątkowe. Kiedy zmarł, czułem, jakby opuścił mnie ktoś z najbliższej rodziny lub najlepszy przyjaciel” - powiedział. Papież wybaczył Agcy i zawnioskował o ułaskawienie. W 2000 roku prezydent Włoch Carlo Azeglio Ciampi podpisał akt ułaskawienia zamachowca. Aliego ekstradowano do Turcji. Tam spędził w więzieniu jeszcze 10 lat. Po wyjściu pracował jako sprzedawca samochodów. Głównym źródłem utrzymania Aliego są opłaty licencyjne ze sprzedaży książęk. W wywiadzie dla Daily Mail wyznał jak obecnie wygląda jego życie: „Niemal codziennie myślę o tym, że strzelałem do papieża. Może nie każdego dnia, ale bardzo często. Jestem teraz dobrym człowiekiem, staram się żyć właściwie. Gdy dopuściłem się zamachu, miałem jedynie 23 lata. Byłem młodym ignorantem” - powiedział. Agca kocha zwierzęta i zajmuje się dokarmianiem bezdomnych psów i kotów. W 2014 roku Ali udał się do Włoch. Odwiedził miejsce, w którym dokonał zamachu: „Mam zakaz wjazdu, ale przedarłem się przez lasy w Serbii, przekroczyłem granicę z Węgrami i dotarłem do Włoch. Udałem się na plac św. Piotra dokładnie 27 grudnia o godz. 17.20, w rocznicę odwiedzin Jana Pawła II w mojej celi. Miałem ze sobą bukiet róż. Niektórzy mnie rozpoznali, ale nie miałem przez to żadnych problemów. Policjanci byli dla mnie bardzo mili” - wyznał Agcy. W tej samej rozmowie były zamachowiec przyznał, że planuje realizacje filmu lub dokumentu o zamachu, którego dokonał i ma nadzieję, że Hollywood będzie zainteresowane jego propozycją.
„Zrozumiałem, że papież będzie moją ofiarą”. Mija 40. rocznica zamachu na Jana Pawła II
Te wydarzenia wstrząsnęły całym światem...
Wydarzenia z 13 maja 1981 roku wstrząsnęły nie tylko Polakami, ale i całym światem. Podczas audiencji generalnej na placu Świętego Piotra padły strzały. Papież Jan Paweł II został ciężko ranny. A wraz z nim dwie przypadkowe Amerykanki. Zamach na Jana Pawła II w 1981 roku Strzelał 23-letni Turek Mehmet Ali Agca. Strzelał by zabić. Była godzina 17:19. Na placu Świętego Piotra zgromadziły się tłumy, by uczestniczyć w audiencji generalnej. Jan Paweł II przemierzał plac w odkrytym białym jeepie. Nagle rozległ się strzał, a Jan Paweł II przewrócił się. Na jego sutannie pojawiła się krwawa plama. Natychmiast został przewieziony do szpitala Gemelli, jego operacja trwała sześć godzin. Okazało się, że Ojciec Święty ma rozległe rany jamy brzusznej i ręki. Na placu Świętego Piotra ludzie płakali i modlili się. Ali Agca - wywiad Włoski sąd skazał zamachowca na dożywotnie więzienie. Jednak przychylił się do prośby Jana Pawła II i zmienił wyrok. Agca, po odsiedzeniu różnych wyroków w tureckim więzieniu wyszedł na wolność w 2010 roku. Do dzisiaj nie wiadomo kto był zleceniodawcą zamachu, i czy w ogóle taki był. Mnożą się teorie spiskowe. A sam Agca wiele razy zmieniał zeznania. Polski dziennikarz Jacek Tacik namówił zamachowca i zabójcę redaktora naczelnego lewicowej gazety Milliyet Abdiego Ipekciego na rozmowę. Wywiad znalazł się w książce Zamach. Jan Paweł II - 13 maja 1981. Spisek. Śledztwo. Spowiedź. Ali Agca wspominał dzień, kiedy strzelał do papieża. „Trzy kule były przeznaczone dla papieża. Jedna dla mnie. Pistolet miałem ukryty w wewnętrznej kieszeni kurtki. Jan Paweł II stał w białym jeepie, odwrócony do mnie tyłem. Pozdrawiał wiernych z placu Świętego Piotra. Nie mogłem oddać strzału w plecy. Tak postępują ludzie bez honoru. Czekałem na odpowiedni moment. Samochód oddalał się. Myślałem, że już nie będę miał okazji strzelić. Ruszyłem zrezygnowany z miejsca, przeciskałem się przez tłum. Próbowałem wydostać się z placu Świętego Piotra. Może tak miało być? Żadnego zamachu i krwi? Zamierzałem wrzucić broń do Tybru, zaczekać na pociąg do Zurychu i rozpocząć nowe życie w Szwajcarii. Zdążyłem przejść zaledwie 60 metrów, kiedy usłyszałem wrzawę i okrzyki. Zatrzymałem się. Papież robił drugie okrążenie. Trzymał na rękach dziewczynkę. Pocałował ją w czoło i oddał rodzicom. Złapałem za pistolet. Odezwał się we mnie głos: „Musisz strzelać. Strzelaj!” (...) Pociągnąłem za spust. Raz, drugi i... za trzecim już się nie udało. Browning, który miał być niezawodny, przestał działać. Zaciął się. Spanikowałem. Skierowałem lufę w swoją stronę. Nic!” Zamachowiec przyznaje, że 13 maja po zamachu na papieża miał popełnić samobójstwo. „13 maja 1981 roku miał być moim ostatnim dniem na ziemi i pierwszym w raju”. Zapytany dlaczego chciał zabić papieża odpowiedział: „Nie chodziło o zabójstwo dla samego zabójstwa. Mogłem wyjść na ulicę i zastrzelić sto osób. Tylko po co? Gra toczyła się o miejsce w historii. Wziąłem na celownik Kurta Waldheima, sekretarza ONZ, Elżbietę II, królową Wielkiej Brytanii, Hirohito, cesarza Japonii, i papieża. Jeszcze wtedy nie wiedziałem, że jestem narzędziem w rękach Boga. Byłem w Rzymie trzy razy w kwietniu 1981 roku. Stałem w tłumie na placu Świętego Piotra i obserwowałem Jana Pawła II. Zrozumiałem, że będzie moją ofiarą. Zanotowałem na kartce cztery terminy: 13, 17, 20 i 24 maja. Bóg zdecydował, że do zamachu doszło 13 maja”. Dwa lata później, 27 grudnia 1983 roku, Jan Paweł II spotkał się z zamachowcem we włoskim więzieniu. Odbyli wtedy 25 minutową rozmowę, w której papież powiedział Agcy, że mu wybacza.
Pogrzeb Jana Pawła II naznaczyły dwa zagadkowe momenty. O jednym nie mówiło się prawie wcale
Szesnaście lat temu świat obiegła smutna wiadomość o śmierci papieża-Polaka. Zmagający się z postępującą chorobą Parkinsona Jan Paweł II zmarł w Rzymie 2 kwietnia 2005 roku o 21:37. Pogrzeb 84-letniego Ojca Świętego miał miejsce sześć dni później. I to właśnie podczas tej uroczystości, którą transmitował cały świat, wydarzyły się dwie niezwykłe rzeczy. View Ediplayer on the source website Zamykająca się księga na trumnie z ciałem Jana Pawła II Pierwszy fakt był odnotowany przez wszystkich wiernych, którzy oglądali transmisję z mszy świętej odbywającej się 8 kwietnia 2005 roku na Placu Św. Piotra w Rzymie. W pewnym momencie wiatr przybrał na sile tak bardzo, że zaczął przewracać kartki ewangeliarza leżącego na trumnie wykonanej z cyprysowych desek. W końcu księga sama się zamknęła, co wielu wiernych uznało za znak. Obserwatorzy pożegnania Jana Pawła II twierdzili, że moment ten symbolizował obecność Ducha Świętego, o którym papież wielokrotnie mówił podczas swojego pontyfikatu. Moment zamknięcia się ewangeliarza uwieczniły kamery. View oEmbed on the source website Drugi tajemniczy znak podczas pogrzebu papieża Polaka – gołąb w Meksyku Ojca Świętego 16 lat temu żegnała większość świata. Pogrzeb relacjonowany był przez kilkadziesiąt kanałów telewizyjnych, a część wiernych zdecydowała się oglądać go w świątyniach oraz miejscach ważnych dla pielgrzymów. Jednym z nich była meksykańska Bazylika Matki Bożej z Guadalupe. To właśnie w Meksyku papież-Polak był aż pięć razy. Chwilę przed rozpoczęciem transmisji z mszy pogrzebowej z Placu Świętego Piotra przez ulice meksykańskiego miasta przeprowadzono procesję, na czele której prowadzono papamobile – dokładnie ten sam pojazd, którym Jan Paweł II przemieszczał się między wiernymi podczas odwiedzin Meksyku. Ostatecznie papa mobile ustawiono na czas oglądania relacji z pogrzebu w drzwiach wspomnianej Bazyliki. Jak przypomina serwis Deon, wierni przecierali oczy ze zdumienia, gdy w pewnej chwili, na fotelu w papamobile usiadł biały gołąb. Moment ten wydarzył się dokładnie wtedy, gdy w Rzymie księga zamykała się tylko dzięki sile wiatru... Przypadek czy kolejny znak? Każdy z wiernych interpretuje to zdarzenie na swój sposób. Mimo 16 minionych lat historia wciąż jest jednak pamiętana przez meksykańskich chrześcijan. Czytaj też: To było konklawe, które zmieniło świat! Tak Karol Wojtyła został wybrany na papieża
Halina Kwiatkowska nie żyje. Aktorka przyjaźniła się z Karolem Wojtyłą
W piątek, 13 listopada zmarła zasłużona polska aktorka, pedagog, pisarka oraz podróżniczka. Znana z filmów Andrzeja Wajdy czy też Wojciecha Jerzego Hasa, Halina Kwiatkowska odeszła w wieku 99 lat. W czasach szkolnych przyjaźniła się z Karolem Wojtyłą. Smutną informację przekazał dzisiaj Związek Artystów Scen Polskich. Halina Kwiatkowska nie żyje. Aktorka miała 99 lat "Z wielkim żalem zawiadamiamy, że dziś w nocy w Konstancinie odeszła Halina Kwiatkowska, wspaniała krakowska aktorka, pedagog, pisarka i podróżniczka, zasłużony członek ZASP", poinformował w piątek, 13 listopada Związek Artystów Scen Polskich. Zasłużona aktorka odeszła w wieku 99 lat. Za swoje zasługi została odznaczona w 2007 roku Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. "Będzie nam jej bardzo brakowało", napisano na stronie facebookowej ZASP. Z wielkim żalem zawiadamiamy, że dziś w nocy w Konstancinie odeszła Halina Kwiatkowska, wspaniała krakowska aktorka,... Opublikowany przez Związek Artystów Scen Polskich Piątek, 13 listopada 2020 Halina Kwiatkowska: aktorka, pedagog, pisarka i podróżniczka. Przyjaźniła się z Karolem Wojtyłą Urodziła się 25 kwietnia 1921 roku w Bochni. W latach szkolnych oraz studenckich przyjaźniła się Karolem Wojtyłą, z którym występowała wspólnie na deskach szkolnego teatru w Wadowicach, a także konspiracyjnego Teatru Rapsodycznego w Krakowie. Studiowali razem polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. U boku przyszłego papieża zagrała w takich sztukach, jak Śluby Panieńskie, Balladyna czy też Antygona. Swój debiut aktorski na profesjonalnej scenie zaliczyła w 1941 roku. Wystąpiła wtedy w sztuce Król Duch, wystawionej w krakowskim Teatrze Rapsodycznym, założonym w trakcie II wojny światowej przez Mieczysława Kotlarczyka. Po wojnie Halina Kwiatkowska grała na scenach teatrów krakowskich, współpracując z Jerzym Jarockim i Konradem Swinarskim. W 1958 roku zadebiutowała na dużym ekranie w filmie Popiół i diament, w reżyserii Andrzeja Wajdy. Współpracowała także z Wojciechem Jerzym Hasem, pod okiem którego zagrała w ekranizacji Lalki. Aktorka występowała także w produkcjach telewizyjnych. W 2004 roku zagrała w filmie o swoim przyjacielu ze szkolnych lat - Karol. Człowiek, który został papieżem. Halina Kwiatkowska była także autorką książek wspomnieniowych. Wydała m.in. Porachunki z pamięcią, Wielki Kolega, Boyowym szlakiem, czyli a to ci kabaret czy też Nie ma takiej świętej. Aktorka przez wiele lat wykładała na krakowskiej PWST (obecnie: Akademia Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego).
Ujawniono raport Watykanu w sprawie Theodore'a McCarricka. „Trzęsienie ziemi dla Kościoła”
Jan Paweł II wiedział o przypadkach pedofilii w Kościele?
Wydalanie ze stanu duchownego, dwuletnie śledztwo i podejrzenie, że hierarchowie, na czele z papieżem, tuszowali przypadki molestowania, których dopuszczał się Theodore McCarrick. Watykan opublikował właśnie wstrząsający raport, z którego wynika, że o działalności kardynała z USA było wiadomo od dawna. O zarzutach wiedział również Jan Paweł II. Sprawa Theodore'a McCarricka. Opublikowano raport Watykanu ze śledztwa We wtorek 10 listopada po południ Watykan ujawnił raport, dotyczący kardynała Theodore'a McCarricka. „Publikujemy raport z bólem z powodu ran, jakie sprawa ta wywołała u ofiar, ich rodzin, w Kościele w Stanach Zjednoczonych, w Kościele powszechnym”, mówił w trakcie konferencji watykański sekretarz stanu kardynał Pietro Parolin. W 2018 roku wszczęto śledztwo w sprawie amerykańskiego duchownego. Został wówczas oskarżony o wielokrotne przypadki molestowania seksualnego i pedofilii. W głównej mierze szczegółowo prześledzono czy hierarchowie kościelni wiedzieli o czynach, których dopuszczał się jeden z najbardziej wpływowych hierarchów Kościoła w USA. Badano również czy próbowali ukrywać przestępstwa, których się dopuszczał i czy je lekceważyli. Dokument został sporządzony przez Sekretariat Stanu na polecenie papieża Franciszka. Wyniki nie pozostawiają złudzeń. Zgodnie z ustaleniami, decyzje podjęte przez trzech papieży, w tym Jana Pawła II, były niewłaściwe. Polak mianował McCarricka arcybiskupem Waszyngtonu w 2000 roku, zaś rok później kardynałem. „Watykan ujawnił serię instytucjonalnych niepowodzeń, które doprowadziły do ​​wielokrotnego promowania byłego kardynała Theodore'a McCarricka, pomimo plotek o jego rzekomym niewłaściwym postępowaniu seksualnym z młodymi mężczyznami już w latach 90. Watykan ogłosił, że - jak podaje PAP - ukarany przez papieża Franciszka za pedofilię były kardynał Theodore McCarrick w liście do sekretarza Jana Pawła II biskupa Stanisława Dziwisza w 2000 r. zapewniał o swej niewinności i odrzucał zarzuty”, czytamy w serwisie Wirtualnej Polski. Jan Paweł II wiedział o zarzutach formułowanych pod adresem Theodore'a McCarricka. Uwierzył jego zaprzeczeniom To pytanie padało w ostatnich latach wielokrotnie. Zwłaszcza po tym, jak amerykański duchowny został zdegradowany przez papieża Franciszka i wydalony ze stanu duchownego za pedofilię. Według raportu sporządzonego na polecenie głowy Kościoła, do Jana Pawła II dotarły takie informacje. Miało to miejsce w 1999 roku. Wówczas nuncjatura apostolska w Waszyngtonie została ostrzeżona przez ówczesnego arcybiskupa Nowego Jorku kardynała Johna Josepha O’Connora, że planowana nominacja McCarricka na metropolitę stolicy USA, może wywołać „poważny skandal”. Chodziło o krążące wtedy głosy o zachowaniu hierarchy wobec młodych mężczyzn i nadużyciach, których miał się wielokrotnie dopuszczać. Jan Paweł II zwrócił się z prośbą do nuncjusza w USA o sprawdzenie zarzutów. Jednak w trakcie dochodzenia nie udało się zdobyć twardych dowodów. Dlaczego? To pytanie pozostaje póki co bez odpowiedzi. Kwestia jest tym bardziej zaskakująca, że według informacji opublikowanych przez media, pierwsze plotki dotyczące skandalicznych czynów Theodore'a McCarricka pojawiły się już w latach 80. XX wieku! Mimo że dochodzenie nie dało jednoznacznej odpowiedzi w tej kwestii, papież zdecydował o wycofaniu kandydatury McCarricka. Zmienił jednak zdanie, gdy 6 sierpnia 2000 roku „McCarrick na wiadomość o wątpliwościach, co do jego kandydatury na metropolitę Waszyngtonu, napisał list do bpa Stanisława Dziwisza. To w nim zapewnił o swej niewinności i o tym, że „nigdy nie utrzymywał stosunków seksualnych z żadną osobą”, czytamy w komunikacie PAP. Jan Paweł II zapoznał się z treścią listu i dał wiarę słowom amerykańskiego hierarchy. Miał również przyjąć, że zarzuty formułowane pod jego adresem są bezpodstawne. „To wtedy, jak wynika z watykańskiego raportu, polski papież zalecił, by nazwisko McCarricka przywrócono na listę kandydatów na metropolitę najważniejszej archidiecezji w USA, na którą został potem wybrany”, czytamy na WP.pl. Amerykańska agencja AP zauważa, że w raporcie „lwią częścią winy obarczono zmarłego świętego Jana Pawła II. W podsumowaniu raportu czytamy, że Jan Paweł II naiwnie uwierzył odręcznym zapewnieniom McCarricka”, podano. „Raport stwierdza, że jego wiara w zaprzeczenia McCarricka prawdopodobnie była motywowana doświadczeniem z Polski, gdzie komunistyczne władze rozsiewały oskarżenia wobec biskupów, by podkopać pozycję Kościoła”, podkreśla Reuters. W raporcie poinformowano również, że papież Benedykt XVI poprosił McCarricka o rezygnację w 2005 roku. Zrobił to po „ponownym pojawieniu się oskarżeń o nękanie i znęcanie się nad dorosłymi”. „W czasie nominacji McCarricka i częściowo z powodu ograniczonego charakteru poprzednich dochodzeń, Stolica Apostolska nigdy nie otrzymała skargi bezpośrednio od ofiary, bez względu na to, czy była to osoba dorosła czy nieletnia”, czytamy w raporcie (za Natemat.pl). Kim jest Theodore McCarrick? Został mianowany przez Jana Pawła II kardynałem Theodore Edgar McCarrick przyszedł na świat w Nowym Jorku w 1930 r. w Nowym Jorku. W wieku trzech lat stracił ojca. Do seminarium duchownego w mieście swojego urodzenia wstąpił na początku lat 50-tych. Miało to miejsce po tym, jak przyjaciel rodziny zapłacił mu za roczną naukę w Szwajcarii. Święcenia kapłańskie przyjął w 1958 r. W trakcie posługi kapłańskiej uzyskał stopień doktora, piastował również stanowisko rektora Katolickiego Uniwersytetu Portoryko w latach 1965-1969. „Kilka lat później został biskupem pomocniczym Nowego Jorku, potem biskupem w stanie New Jersey. W 2000 r. Jan Paweł II mianował McCarricka arcybiskupem Waszyngtonu, a rok później kardynałem. McCarrick przeszedł pięć lat później, w zwyczajowym wieku biskupów (75 lat), na emeryturę”, przypomina Wirtualna Polska. Theodore McCarrick dopuszczał się pedofilii. Został wydalony ze stanu duchownego Mimo że dopiero dwa lata temu po raz pierwszy publicznie wyszło na jaw, że amerykański duchowny miał dopuszczać się przypadków molestowania seksualnego i pedofilii, hierarchowie kościelni mieli otrzymywać takie sygnały już o wiele wcześniej. W 2018 roku nagłośniono sprawę z lat 70. XX wieku (!). W tym czasie Theodore McCarrick był księdzem w Archidiecezji Nowego Jorku. Postępowanie kościelne, które zostało wszczęte, potwierdziło oskarżenia. Sprawę przekazano do Watykanu, podjęto również decyzję, że duchowny nie będzie sprawował służby publicznej. Z biegiem czasu na jaw zaczęły wychodzić nowe fakty, dotyczące molestowania. Szczegółowo zaczęto prześwietlać diecezje, w których posługę pełnił kontrowersyjny duchowny. Efekt był druzgocący. Ujawniono m.in. że Theodore McCarrick dopuścił się napaści seksualnej w konfesjonale. Rozpętało to burzliwą dyskusję w szerokich kręgach Kościoła. Zaczęto zadawać pytania, jak to możliwe, że przez tyle lat nie wykryto czynów, których dopuszczał się hierarcha kościelny. Spekulowano, że stali za tym inni wysoko postawieni duchowni, którzy tuszowali pedofilię. Ostatecznie proces w Watykanie zakończył się w lutym 2019 roku. Kongregacja Nauki i Wiary wydała wówczas dekret, w którym Theodore'a McCarricka uznano winnym czynów wobec nieletnich i dorosłych wraz z okolicznością „wykorzystywania władzy”. Papież Franciszek wydalił byłego kardynała ze stanu kapłaństwa. Oznacza to, że jest on uważany za osobę świecką i nie może pełnić żadnych funkcji związanych z posługą kapłańską. A co z oskarżeniami cywilnymi? Niektóre zarzuty co prawda skierowano do odpowiednich organów ścigania, jednak Theodore'a McCarricka nie zatrzymano i nie usłyszał on żadnych oskarżeń. Watykan opublikował raport, z którego wynika, że Jan Paweł II wiedział o zarzutach formułowanych pod adresem amerykańskiego duchownego: Theodore McCarrick od niemal dwóch lat nie może pełnić żadnych funkcji związanych z posługą kapłańską:
Najbliższy współpracownik Jana Pawła II. Jakie tajemnice skrywa Stanisław Dziwisz?
O wywiadzie Piotra Kraśki z arcybiskupem mówi cała Polska
Czy zrobił wystarczająco dużo, by rozliczyć problem pedofilii w Kościele? Czy przyczynił się do jej tuszowania? Czy Jan Paweł II, którego był najbliższym współpracownikiem, wiedział o tym, czego dopuszczali się duchowni? To pytania, które zadaje sobie wielu widzów wywiadu przeprowadzonego przez Piotra Kraśkę z Stanisławem Dziwiszem w „Faktach po faktach” na antenie TVN24. Postać arcybiskupa od dekad fascynuje nie tylko hierarchów kościelnych, lecz także społeczeństwo. Kim jest naprawdę? I jak wyglądała jego relacja z Karolem Wojtyłą? Wywiad Piotra Kraśki ze Stanisławem Dziwiszem. Czy arcybiskup wiedział o aktach pedofilii w Kościele? Ta rozmowa wstrząsnęła opinią publiczną w Polsce. Piotr Kraśko z niezwykłym opanowaniem zadawał Stanisławowi Dziwiszowi, arcybiskupowi seniorowi archidiecezji krakowskiej, kolejne pytania, powiązane z przypadkami pedofilii w Kościele. Odpowiedzi, które uzyskiwał, mocno zaskakiwały i wprawiały w konsternację. Duchowny przyznał, że nie widział głośnych filmów braci Sekielskich, więc trudno mu się na ten temat wypowiadać. Zaprzeczył także, by w 2012 roku otrzymał od księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego dokumenty, szczegółowo opisujące, jak 48-letni obecnie Janusz Szymik przez pięć lat był molestowany seksualnie przez ówczesnego proboszcza parafii w Międzybrodziu Bialskim, księdza Jana Wodniaka. Twierdził, że nie przypomina sobie rozmowy z nim i w jego przekonaniu nie miała ona w ogóle miejsca. Utrzymywał także, że w ogóle nie słyszał o sprawie ojca Marciala Maciela Degollado, którą w Watykanie zajęto się w 1998 roku, jeszcze za czasu pontyfikatu Jana Pawła II. Dotyczyła skandalu pedofilskiego w założonym przez duchownego Legionie Chrystusa. „3 księży i 71 seminarzystów z Legionu Chrystusa dopuściło się czynów pedofilskich na co najmniej 175 ofiarach – to są ustalenia wewnętrznego dochodzenia tego bardzo wpływowego zgromadzenia w Kościele rzymskokatolickim. Ponadto przeszło 30 proc. sprawców to ofiary założyciela Legionu – ks. Marciala Maciela Degollado. Jeszcze 1999 r. w Kongregacji Nauki Wiary w Watykanie ruszyło dochodzenie w sprawie księdza, jednak zostało ono zawieszone w tym samym roku”, przypomina Natemat. Arcybiskup Dziwisz wydawał się mocno zdziwiony całą sprawą, podkreślił, że dochodzenia „na pewno nie mógł wstrzymać papież”. Ostatecznie natomiast dodał, że „papież spowodował rozeznanie tej sprawy i potem ustanowił również delegatów, którzy mieli zbadać tę sprawę na miejscu”. Dlaczego więc dochodzenie nie zostało doprowadzone do końca? W odczuciu krakowskiego arcybiskupa, winna mogła być temu urzędnicza opieszałość. Na pytanie o stosunek Jana Pawła II do całej sprawy odpowiedział, że „sam nie mógł wszystkiego robić, bo od tego są urzędy watykańskie”. To, co wprawiło widzów w osłupienie, to słowa dotyczące działalności ojca Degollado, bohatera m.in. książki włoskiej dziennikarki Franki Giansoldati o wymownym tytule: „Demon w Watykanie. Legioniści Chrystusa i sprawa Maciela”. Arcybiskup Stanisław Dziwisz stwierdził, że... pierwszy raz o niej słyszy. Warto nadmienić, że wywiad z Piotrem Kraśką odbył się na zaproszenie duchownego, w jego pałacu. Stanisław Dziwisz i Jan Paweł II - historia relacji. Jak się poznali Urodzony 27 kwietnia 1939 roku w Rabie Wyżnej Stanisław Dziwisz spotkał po raz pierwszy Karola Wojtyłę, gdy miał 18 lat. Rozpoczynał wtedy studia w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Był rok 1957. Nie podejrzewał wówczas, że przez niemal 4 dekady będzie jego najbliższym współpracownikiem... „Nie był jeszcze wtedy biskupem. Na moim roczniku w seminarium wykładał wstęp do filozofii. I ja, i moi koledzy byliśmy w Niego zapatrzeni. Podziwialiśmy Jego wielkie przygotowanie intelektualne. Kulturę. Z drugiej strony bezpośredniość w kontaktach ze studentami. Uderzała nas też Jego wielka prostota bycia. On przecież nic nie miał. Jedne buty i płaszcz, z podpinką, którą na zimę zakładał, na lato odpinał. Żył w wielkiej skromności i ubóstwie. Zadziwiała jego pobożność. W czasie przerw zawsze chodził do kaplicy. Obserwowałem, jak był zanurzony w modlitwie. Miał zawsze długie, bujne, włosy. Widzę ten obrazek jak dziś: Podpiera głowę, a te długie włosy spadają mu na ręce podczas modlitwy. To uderzało. Pociągało. Młodzież dlatego tak szła za nim, lgnęła do niego”, wspominał w rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Ortonowską dla VIVY! w 2008 roku. To właśnie od Karola Wojtyły otrzymał zarówno święcenia diakonatu, jak i prezbiteratu. W 1966 został kapelanem i sekretarzem arcybiskupa metropolity krakowskiego. Twierdzi, że było to dla niego zupełnie niespodziewane. „Arcybiskup Karol Wojtyła jednego wieczoru, gdy już byłem poza parafią, zawołał mnie i mówi: „Przyjdź do mnie”. Nie zrozumiałem o co chodzi. Czyżbym miał przyjść do niego, jako kapelan? Pytam więc: „Od kiedy?”. A on mówi: „Od dziś”. Odpowiedziałem: „Przyjdę jutro”. I tak się zaczęło”, relacjonował. Jan Paweł II i Stanisław Dziwisz, Watykan, 27 września 2003 roku Stanisław Dziwisz w Watykanie – napisał 27 tomów dzienników Nie zmieniło się to również, gdy Polak w 1978 został papieżem. Drugiego dnia pontyfikatu zaproponował mu stanowisko osobistego sekretarza, mimo wyraźnych oporów Stanisława Dziwisza. „Wyszliśmy na taras w Watykanie. I wtedy powiedziałem: „Ojcze święty, nie mam doświadczenia rzymskiego, praktyki rzymskiej. Może ja wrócę do kraju. Będę szczęśliwy, że mogłem tyle lat pracować z księdzem kardynałem”. Podsunąłem mu nawet kogoś, kto miał większe doświadczenie, będąc dłużej w Rzymie, studiując w Rzymie. Ale Ojciec Święty się na to nie zgodził. Spojrzał na mnie i powiedział: „Zostaniesz tu”. I tak się zaczęło. Z lękiem ogromnym zabrałem się za pracę”, zawierzył się Katarzynie Przybyszewskiej-Ortonowskiej. I dodał, że strach wynikał z ogromu obowiązków, jakie miał wykonywać w związku z piastowaną funkcją. „Ludzie nie uświadamiają sobie, jak funkcjonują instytucje stolicy apostolskiej. Tyle dokumentów. Przychodzą dwa razy dziennie w wielkich tekach. To wszystko szło przez sekretarzy. Ale Papież musi być we wszystkim zorientowany, więc trzeba było przeczytać, przedstawić Mu, niczego nie zapomnieć. Zacząłem pracować i wchodzić w to wszystko”. Zdradził również, że Karol Wojtyła w Watykanie czuł się jak... ryba w wodzie. „On się tak zachowywał, ludzie to mówili, jakby tu zawsze był. Jego przygotowanie intelektualne, kulturalne, językowe sprawiało, że był człowiekiem wolnym. Niczego się nie obawiał, nie stresował się. Miał dystans do wszystkich rzeczy, co mu ogromnie pomagało mieć obiektywną wizję świata”, podkreślał. Stanisław Dziwisz towarzyszył Ojcu Świętemu w każdej pielgrzymce, ważnym i zupełnie zwyczajnym momencie życia. Prowadził również dzienniki - osobisty zapis dokumentujący to, co działo się w Watykanie. „Pisałem od pierwszego do ostatniego dnia pontyfikatu. Regularnie. Jedną stronę na dzień. Tych zapisków jest dwadzieścia siedem tomów. Krótko po śmierci Ojca Świętego zwróciły się do mnie różne wydawnictwa. Pierwsze, z Paryża, ale potem i z Polski, i usilnie prosili, bym zgodził się opublikować te notatki. W całości. Myślałem o tym, ale przynajmniej dzisiaj, to jest po prostu niemożliwe. Musiałbym je bardzo opracować”, podkreślał. Wydanie ich wymaga jednak odpowiedniej interpretacji. A tej może dokonać jedynie on. „To jest zapis dokumentalny. Dziś widzę niepowtarzalny. Żaden inny człowiek, żadna inna instytucja nie miała możliwości prowadzenia takich zapisków. Tam jest wszystko. Od pierwszych godzin porannych pierwszego dnia pontyfikatu, do godzin ostatnich. Tam zapisałem i prywatne, i publiczne życie Ojca Świętego. Wszystko jest odnotowane. Ale żeby to odczytać, potrzebna jest interpretacja. I taką interpretację mogę zrobić tylko ja”, zaznaczył. Karol Wojtyła prywatnie oczami Stanisława Dziwisza Jaki Karol Wojtyła był prywatnie? Ze słów arcybiskupa wynika, że niezwykle ciepły, ale i stanowczy. Urodzony lider z nietuzinkową, silną osobowością. Z biegiem lat, mimo kolejnych doświadczeń, także tych przykrych, pozostawał sobą. „Nie stał się wyjątkowy jako papież. On taki był. Kiedy zamieszkał w Watykanie nic nie zmienił ze swego życia i postępowania”, podkreślił arcybiskup. „Nigdy mi nie mówił, co mam robić. Nigdy nie rozkazywał. Jakoś tak się układało, że po prostu szło się razem. Byłem najbliżej Ojca Świętego fizycznie i... może emocjonalnie. Wiele spraw z czasu pontyfikatu zostało we mnie. Tkwi głęboko. Są takie, o których nawet dziś nie mogę opowiadać. Może kiedyś przyjdzie moment, że będę umiał. Teraz jeszcze brak mi dystansu”, deklarował 12 lat temu. Papież zawsze miał do Stanisława Dziwisza ogromny szacunek. Oficjalnie zwracał się do niego „Ksiądz Stanisław” albo „Ksiądz Stasiu”. „Ale bezpośrednio mówił: „Stasiu”. Tak po imieniu. Zawsze był stosunek synowski. Nie partnerski. Synowski. Gdy ktoś mówi o mnie: „Przyjaciel Papieża”, protestuję. Nigdy sobie nie pozwalam, by sądzić, że byłem przyjacielem Papieża”, wyjaśniał. On natomiast zawsze zwracał się do Jana Pawła II „Ojcze Święty”. „Byłem najbliżej fizycznie i ... może emocjonalnie. Byłem z Nim wszędzie i zawsze. W życiu codziennym, podczas pracy, podczas mszy, modlitwy”, wspominał. Ich relacja trwała niemal 50 lat. Bliska współpraca - aż 39. Niemal dwa pokolenia. To Stanisław Dziwisz trzymał papieża za rękę w chwili śmierci. On strzegł jego tajemnic, był powiernikiem i sługą. Znał wszystkie sekrety Watykanu. Czy kiedykolwiek zdecyduje się je ujawnić, publikując swoje intymne zapiski? „Musiałbym mieć na to dwadzieścia siedem lat... (uśmiech). A na pewno bardzo dużo czasu, żeby stronę po stronie opracować. Jak przyjdzie mi natchnienie, zrobię to. Tam jest dużo tajemnic. Ale czy ludzi interesowałoby, co pisał ksiądz Stanisław?”, zastanawiał się. Być może kiedyś poznamy odpowiedź na to palące pytanie... Jan Paweł II i Stanisław Dziwisz w trakcie pielgrzymi do Chorwacji, czerwiec 2003 Stanisław Dziwisz po śmierci Jana Pawła II wrócił do Krakowa W 2005 roku, gdy na papieża wybrano Josepha Ratzingera, otrzymał zgodę i błogosławieństwo, by wrócić do ukochanego Krakowa. Tam zamieszkał przy słynnej Franciszkańskiej 3 – miejscu szczególnym z uwagi na najsłynniejsza okno w Polsce, jakie się w nim znajduje. Obecnie stoi w nim portret Jana Pawła II. W jednym z pokoi kurii Stanisław Dziwisz zgromadził wszystkie pamiątki po papieżu. Ile ich jest? Nie sposób zliczyć. W końcu arcybiskup służył Karolowi Wojtyle w Watykanie przez 27 lat aż do śmierci 2 kwietnia 2005 roku. Nigdy nie rozmawiali o odchodzeniu. Dlaczego? „Papież wiedział swoje, ja wiedziałem swoje. Szkoda czasu było, by na takie tematy wchodzić. Ja się nie troszczyłem o siebie”, ujawnił Stanisław Dziwisz. Gdy wrócił do Krakowa, miał poczucie, że wraca do domu. Do ludzi, których doskonale zna – jeśli nie wszystkich, to w znakomitej większości. „Może nie znam najmłodszych roczników, ale starsi... Studiowałem z nimi, pracowałem. Przecież przyjeżdżałem na wakacje. Wracałem do Krakowa już jednak w innym charakterze. I tego się bałem, czy sobie poradzę. Diecezja wielka, ważna, z tradycjami, z wielkimi poprzednikami. Nigdy w Watykanie nie czułem się jak na emigracji. Ja się czułem jak na służbie. Zawsze wiedziałem, że skończy się służba, wracam. Tutaj, w Krakowie, kontynuuję moje powołanie. Powołanie biskupa, jak umiem, realizuję. Zawsze patrzę w przód, nigdy nie oglądam się wstecz. Jak są większe problemy, mówię: „Ojcze Święty pomagaj mi”, zwierzał się Katarzynie Przybyszewskiej-Ortonowskiej. Ujawnił, że rozmawia z Ojcem Świętym jak na modlitwie. Jan Paweł II zawsze mu pomaga, podobnie jak innym ludziom. „On żyje w ludziach, w pamięci, w sercu. Widzę to każdego dnia. Ta miłość, którą czują do Niego, odbija się na mnie. Odbierają mnie jako tego, który był blisko Papieża. Zawsze odnosiłem się z wielką miłością do Polaków. Kiedy przyjeżdżali do Rzymu, ułatwiałem im spotkania z Papieżem i inne sprawy. Zwłaszcza wtedy, gdy z wielkim zaparciem odmawiali sobie różnych rzeczy, żeby tylko przyjechać do Rzymu i zobaczyć naszego Ojca Świętego. Wtedy starałem się wszystko robić, by na te ich pragnienia odpowiedzieć. Myślę, że teraz odwzajemniają mi się życzliwością”, stwierdzał. Często wychodzi spacerować po Krakowie. Regularnie jest zaczepiany przez przechodniów. „Podchodzą, chcą się przywitać, zrobić zdjęcie, zagadują. Wszyscy. Nie tylko Polacy. Czasem trudno przejść przez Rynek, bo zaczepiają. Całują w rękę. Nie po to, by pocałować w rękę Stanisława Dziwisza, ale mówią: „To ta ręka, która w ostatniej chwili trzymała rękę Papieża”. Ja ich rozumiem. Rzeczywiście, w ostatniej chwili, gdy odchodził, trzymałem Go za rękę”, wspominał. Podkreślał, że służba Ojcu Świętemu była dla niego wielką łaską i przywilejem. Jej podporządkował całkowicie swoje życie... „Tylu księży jest na świecie, a to mnie było dane w ich imieniu być z Papieżem. Służyć mu i być często pośrednikiem. Za to dziękuję Panu Bogu, że mogłem tyle lat żyć z człowiekiem świętym. Patrzeć na świętość codziennie”.
Nie żyje ksiądz Jacek Pietruszka. Zmarł po długiej walce z chorobą
Ksiądz Jacek Pietruszka nie żyje. Kapłan zmarł po wycieńczającej walce z chorobą. Miał 52 lata. Był dyrektorem Muzeum Domu Rodzinnego Jana Pawła II w Wadowicach. Ksiądz Jacek Pietruszka nie żyje Ukochany kapłan tysięcy wiernych zmarł dzisiaj o godzinie 1:51. Wiadomość nad ranem przekazali przedstawiciele Archidiecezji Krakowskiej. „Odszedł do Domu Ojca we Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, 2 listopada, o godz. 1.51. Odpoczywaj w pokoju wiecznym. Amen. Dziękuję za Waszą modlitwę”, poinformował ks. Ryszard Gacek, moderator lokalnego oddziału Ruchu Światło-Życie. Wiadomo, że ksiądz Jacek Pietruszka od dłuższego czasu zmagał się ze śmiertelną chorobą. Odszedł w wieku 52 lat. Ksiądz Jacek Pietruszka nie żyje. Przyczyny śmierci W piątek 1 listopada w mediach społecznościowych pojawiły się prośby o wsparcie dla zmagającego się z chorobą księdza. „Bardzo Was proszę o modlitwę za ks. Jacka Pietruszkę, ciężko chorego. Oazowicz, wiele lat prowadził Rekolekcje Oazowe i był także Moderatorem Oaz na parafiach. Potrzeba modlitwy o wypełnienie woli Bożej. Prośmy o wstawiennictwo Sługę Bożego Ks. Franciszka Blachnickiego. Bardzo Was o to proszę. I dziękuję”, napisał na Facebooku ks. Ryszard Gacek, związany z Ruchem Światło-Życie Archidiecezji Krakowskiej Także Muzeum Domu Rodzinnego Jana Pawła II w Wadowicach, którego był dyrektorem, prosiło wiernych o modlitwę. „Drodzy Przyjaciele! Zwracamy się do was z gorącą prośbą o modlitwę za naszego Dyrektora ks.dra Jacka Pietruszkę. Prośmy szczególnie za wstawiennictwem naszego Patrona o łaskę zdrowia i siły do walki z chorobą”, pisano. Mimo tych poruszających apeli ksiądz Jacek Pietruszka zmarł w nocy o godzinie 1:51, o czym poinformowała dzisiaj nad ranem Archidiecezja Krakowska. Kim był ksiądz Jacek Pietruszka? Był absolwentem Politechniki Krakowskiej i międzyuczelnianych studiów podyplomowych w zakresie muzealnictwa. Posługę kapłańską sprawował od 1991 roku, gdy przyjął święcenia. Przez kilka lat był związany m.in. z parafią katedralną na Wawelu. Od października 2013 roku był związany z Muzeum Jana Pawła II w Wadowicach. Na początku sprawował w nim funkcję zastępcy dyrektora, zaś od 2015 roku objął stanowisko dyrektora placówki
13 października odbędzie się XIX Dzień Papieski. Poznaj szczegóły wydarzenia
W tym roku będzie miało szczególny wymiar
Pod hasłem „Wstańcie, chodźmy!” w niedzielę 13 października 2019 r. przeżywać będziemy XIX Dzień Papieski. Wspomnieniami wrócimy do pamiętnego dnia wyboru kardynała Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. Również 40 rocznica I pielgrzymki Papieża Polaka do Ojczyzny, zachęca nas do refleksji nad przesłaniem, które nam wtedy pozostawił. Był to początek odnowy moralnej człowieka, narodu i Europy. XIX Dzień Papieski - „Wstańcie, chodźmy!” XIX Dzień Papieski przeżyjemy w łączności z obecnym następcą świętego Piotra - papieżem Franciszkiem. W całej Polsce i w środowiskach polonijnych odbędzie się szereg wydarzeń: Msze Święte, konferencje, koncerty, festyny rodzinne, a także zbiórka na fundusz stypendialny prowadzony przed Fundację „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Hasło tegorocznego Dnia Papieskiego - „Wstańcie, chodźmy!” - stanowią słowa Jezusa, zapisane w Ewangelii św. Marka. Jest to także tytuł książki św. Jana Pawła II z 2004 r. Papież wspomnieniami wracał w niej do posługi biskupiej w archidiecezji krakowskiej i rozważa tajemnicę powołania. Dzień Papieski organizowany jest od 2000 r. przez Fundację „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Organizację, która wspiera zdolną młodzież z niezamożnych rodzin, z małych miejscowości, w realizacji ich edukacyjnych aspiracji od szkoły średniej do ukończenia studiów. Sam Ojciec Święty powiedział o tej idei: „Rzeczywiście jest to dzieło, które należy wspierać, dla dobra całego narodu”. Programem stypendialnym objęto do tej pory kilkanaście tysięcy uczniów i studentów z całej Polski. Stypendyści oprócz pomocy materialnej, uczestniczą w programie formacyjnym opartym o nauczanie św. Jana Pawła II. W wakacje młodzi ludzie uczestniczą w obozach integracyjnych, które odbywają się w dużych miastach akademickich. To wszystko jest możliwe dzięki wsparciu tysięcy darczyńców, m.in. w czasie zbiórki prowadzonej podczas Dnia Papieskiego. Nie omijajmy zatem obojętnie wolontariuszy, którzy w okolicach 13 października będą kwestowali na rzecz programu stypendialnego „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Każda podarowana „złotówka” będzie świadectwem naszej hojności i ofiarności. Przyniesie to radość wielu młodym ludziom i ich rodzinom ____ Darowiznę na fundusz stypendialny można przekazać korzystając z danych do przelewu: Bank PEKAO S.A. XIII O/Warszawa 75 1240 2034 1111 0000 0306 8582 Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia” Skwer Ks. Kard. Stefana Wyszyńskiego 6 01-015 Warszawa