Poszedł w ślady swojego ojca, dziś wprost mówi o tym, co sądzi o swoim zawodzie. Nie kryje gorzkich słów
W rozmowie w podcaście „PorozmawiajMY” aktor i prowadzący „Pytania na śniadanie” – Łukasz Nowicki – zaskoczył słuchaczy deklaracją: „jestem beznadziejnym aktorem”. Mimo wieloletniej obecności w telewizji i dorobku filmowego, ostro podsumował swoje umiejętności przed kamerą i opowiedział, dlaczego nie utożsamia się z rolą tradycyjnego aktora.
Łukasz Nowicki, znany widzom z programu „Pytanie na śniadanie”, zaskoczył szczerością podczas podcastu „PorozmawiajMY”. W emocjonalnej rozmowie przyznał, że nie uważa się za dobrego aktora i określił siebie mianem „beznadziejnego”. Mimo wieloletniego doświadczenia przed kamerą, otwarcie mówi o braku wiary w swoje umiejętności i trudnych emocjach związanych z aktorstwem. Wyznanie Łukasza Nowickiego – „beznadziejny aktor” Łukasz Nowicki był gościem podcastu „PorozmawiajMY”, gdzie otwarcie mówił o swojej karierze i podejściu do aktorstwa. W trakcie rozmowy stwierdził jednoznacznie: „Jestem beznadziejnym aktorem”. Wyznanie to padło z jego ust bez cienia ironii czy dystansu. Było to szczere, gorzkie podsumowanie jego samopoczucia w zawodzie aktora. Podkreślił, że pomimo ukończenia szkoły aktorskiej i lat spędzonych na scenie czy planie filmowym, nigdy nie czuł się pełnoprawnym aktorem. Jego wypowiedź odbiła się szerokim echem wśród słuchaczy i fanów, zaskakując bezpośredniością i samokrytyką. ZOBACZ TEŻ: Nazywano ją „Marilyn Monroe polskiego sportu”. Romans królowej bieżni i charyzmatycznego aktora miał gorzki finał Skąd taka ocena własnej twórczości? Doświadczenia przed kamerą Nowicki tłumaczył, że jego niepewność i niska samoocena jako aktora wynikają z braku pewności siebie oraz odczucia, że nie potrafi „sprzedać” emocji przed kamerą. Jak sam mówił, nie czuje się dobrze na planie filmowym, nie odnajduje się w zawodowym aktorstwie, i nie lubi oglądać siebie na ekranie. W jego wypowiedzi słychać było wyraźne rozczarowanie tym, jak wyglądała jego ścieżka zawodowa w tej dziedzinie. Zwrócił uwagę, że mimo licznych prób, nie potrafił odnaleźć się w zawodzie, który wymaga całkowitego oddania i pasji – czego, jak stwierdził, sam nie posiadał w kontekście aktorstwa. Telewizja na żywo kontra plan filmowy – co wybiera Nowicki? Mimo braku satysfakcji z bycia aktorem, Łukasz Nowicki znalazł swoje miejsce w mediach – jako prowadzący popularnego programu „Pytanie na śniadanie”. W rozmowie przyznał, że dużo lepiej czuje się w formule „na żywo”, gdzie nie ma dubli, cięć i ustawiania scen. W tej formie czuje się naturalnie, może być sobą i korzystać ze swojego doświadczenia w pracy z ludźmi i słowem. Wypowiedź ta podkreśla wyraźną granicę, jaką sam stawia między sobą jako prezenterem a sobą jako aktorem. Praca na żywo daje mu swobodę, której brakowało mu na planie filmowym. CZYTAJ TEŻ: Odeszła niespodziewanie, a tu takie wieści. Legenda polskiej muzyki po latach wraca do uwielbianego hitu TVP Dziedzictwo Jana Nowickiego i własna kariera – kontrast oczekiwań Nie sposób pominąć kontekstu rodzinnego. Łukasz Nowicki jest synem wybitnego aktora Jana Nowickiego, który przez dekady był jedną z ikon polskiej sceny teatralnej i filmowej. W rozmowie pojawił się również wątek tej trudnej spuścizny – bycia dzieckiem sławnego artysty. Nowicki przyznał, że towarzyszyła mu presja dorównania ojcu, a także poczucie, że jest „przeciętnym aktorem” w cieniu wybitnego rodzica. Nie odżegnuje się od tego dziedzictwa, ale wyraźnie zaznacza, że nie był w stanie udźwignąć tych oczekiwań, a własną drogę odnalazł dopiero poza klasycznym aktorstwem. Źródło: Plejada, Podcast PorozmawiajMY
Jan Nowicki odszedł dwa lata temu. Syn wspomina go w poruszających słowach: "Nie sposób wypełnić pustki po stracie rodziców"
Mija druga rocznica śmierci wspaniałego artysty, Jana Nowickiego. Na zawsze pozostanie w sercach rodziny, przyjaciół i fanów. W poruszających słowach tatę wspomina Łukasz Nowicki. „Nie sposób wypełnić pustki po stracie rodziców”, mówi w Plejadzie. Padło wiele poruszających wyznań… Dziennikarz opowiedział o relacji, która łączyła go z tatą. Łukasz Nowicki poszedł w ślady ojca. Ku radości widzów niedawno Łukasz Nowicki powrócił do Pytania na śniadanie. Spełnia się również jako aktor. Nie ukrywa, że marzy o tym, by napisać dobry scenariusz. Na wybór artystycznej ścieżki miał wpływ jego tata. Od najmłodszych lat Łukasz Nowicki nasiąkał światem sztuki, przysłuchiwał się rozmowom rodziców z niezwykłymi osobowościami – Martą Meszaros, Zbigniewem Preisnerem, Ewą Demarczyk czy Tadeuszem Kantorem. W dorosłym życiu doświadczył zarówno pozytywnych, jak i negatywnych skutków swojej decyzji. W Krakowie do szkoły teatralnej przyjmowany był przez wujków i ciocie. Syn Jana Nowickiego postanowił więc wyjechać do Warszawy, gdzie nie patrzono na niego, jak na syna legendy. „Byli jednak tacy reżyserzy, którzy nie lubili ojca i odbijało się to na mnie rykoszetem. On był kontrowersyjną postacią. Mówił to, co myślał. Wielu osobom powiedział rzeczy, których nie chciały usłyszeć. I potem mnie się za to dostawało”, opowiadał Michałowi Misiorkowi dla Plejady. Nie ukrywa, że mierzył się z kompleksem ojca. Wkraczając do szkoły teatralnej chciał mu dorównać. Szybko zrozumiał, że tak się nie stanie. „Dość szybko uświadomiłem sobie też to, że mam inne predyspozycje od ojca – bardziej estradowo-telewizyjne. On umarłby ze strachu, gdyby miał poprowadzić imprezę lub program na żywo. Ja nie mam z tym problemów”, tłumaczył. Czytaj też: Odszedł i nagle wrócił na dawne stanowisko. Łukasz Nowicki ujawnia kulisy powrotu do "Pytania na śniadanie" Łukasz Nowicki wspomina tatę, Jana Nowickiego w drugą rocznicę śmierci aktora To, że był odbierany przez pryzmat rodziców – słynnej lekkoatletki, Barbary Sobotty i wybitnego aktora oraz reżysera wpływało na jego poczucie własnej wartości. „Musiałem uważnie obserwować rzeczywistość, by mieć pewność, że jestem w jakiejś strukturze towarzyskiej dlatego, że mnie tam chcą, a nie dlatego, że podnosi to jej prestiż”, dodawał w Plejadzie. Wraz z mijającym czasem nauczył się od tego dystansować i nie przejmować opiniami innych osób. „Na pewno nie bez znaczenia było też to, że odniosłem sukces w innym zawodzie niż ojciec. I spotkaliśmy się on w swoim świecie, ja w swoim. Na równi”, opowiadał Łukasz Nowicki. W wywiadzie aktor i prezenter podkreślił, że śmierć rodziców była dla niego ogromnym ciosem. To pustka, której nie da się wypełnić. Mama Łukasz Nowickiego odeszła nagle w wieku 63 lat. „Nie sposób wypełnić pustki po stracie rodziców. Czasem jest ona większa, czasem mniejsza, ale to dół nie do zasypania. Ja zupełnie inaczej przeżyłem śmierć matki i ojca. Gdy umarła mama, mój świat się zawalił. […] Poczułem rozpacz. Mój ojciec powiedział, że śmierć matki jest prawdziwym odcięciem pępowiny. I coś w tym jest. W jednej chwili przestałem być dzieckiem. Dojście do siebie zajęło mi pół roku”, mówi. W 2022 roku los zadał kolejny cios. Łukasz Nowicki pożegnał tatę. Wyznał, że jego relacja z ojcem była zupełnie inna niż ta, która łączyła go z mamą. Barbara Sobotta wychowywała syna samodzielnie, aktor odwiedzał go co jakiś czas. Prezenter Pytanie na śniadanie był przyzwyczajony, że taty nie było przy nim na co dzień. „Miałem już wtedy 50 lat, a ojciec był już po 80. Byłem więc przygotowany na to, że ten moment może niebawem nastąpić. Gdy nastąpił, nie byłem zaskoczony. Z ojcem miałem też inną relację niż z matką. Tak naprawdę ona wychowywała mnie sama. Ojciec pojawiał się raz na parę miesięcy. Byłem przyzwyczajony, że go raczej nie ma. Choć muszę ci przyznać, że bycie sierotą to dziwne uczucie. Towarzyszy mi od dwóch lat i cały czas uczę się z nim żyć. Niezależnie od tego, jaki masz kontakt z rodzicami, świadomość tego, że oni są, jest istotna. Gdy wiesz, że już ich nie ma, inaczej patrzysz na świat i życie”, tłumaczył w poruszających słowach w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. Czytaj też: Odbudowali swoją relację, Piotr jest jego dumą. Tak Łukasz Nowicki mówi o więzi z synem Źródło: wywiad Michała Misiorka, Plejada Aktualizacja na VIVA! Historie 9.12.2024 r.
Mówiono o niej polska Marilyn Monroe, jej serce skradł Jan Nowicki. Barbara Sobotta uważana była za miss biegaczek
"To będzie matka mojego dziecka" mówił Nowicki
Była nie tylko piękna, ale i utalentowana. Barbara Sobotta wyróżniała się urodą i sportowymi osiągnięciami. Nazywano ją polską Marilyn Monroe oraz miss biegaczek. Była jedną z najlepszych polskich lekkoatletek. Jan Nowicki miał być nią tak oczarowany, że do swojego przyjaciela miał powiedzieć "To będzie matka mojego dziecka". Jakie tajemnice skrywało życie Barbary Sobotty? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 26.05.2024 r.] Kim była Barbara Sobotta? Urodziła się w Poznaniu w 1936 roku. W latach 50. i 60. uważana była za jedną z najlepszych lekkoatletek w historii Polski. Pierwsze sukcesy zaczęła odnosić w wieku 16 lat. Wówczas jej trener miał nie chcieć wysłać ją na igrzyska, ponieważ była zbyt młoda. Wszyscy jednak twierdzili, że doskonale by sobie poradziła. Biegała na dystans 100 i 200 m. Na Igrzyskach Olimpijskich pojawiła się trzy razy. Zdobyła wówczas brązowy medal. Na swoim koncie miała również siedemnastokrotny tytuł mistrzyni Polski. ZOBACZ TEŻ: Agata Kulesza wystąpi w pierwszym polskim serialu Disney+. Nie zabraknie też innych gwiazd Prywatne życie Barbary Sobotty Była dwukrotnie zamężna. Jej wybrankami również byli olimpijczycy, Zbigniew Janiszewski oraz Piotr Sobotta. Żadne z nich nie przetrwało. Sobotta związała się na pewien czas z aktorem Janem Nowickim, przez lata uchodzącego za jednego z największych polskich amantów. O ich romansie było bardzo głośno. Poznali się w Krakowie na basenie. Wtedy Nowicki, widząc ją po raz pierwszy, miał powiedzieć do swojego przyjaciela "To będzie matka mojego dziecka". Były to niemal prorocze słowa. "Mam wyrysowany w pamięci ten dzień, jego koniec właściwie. [...] Z wody wyszła kształtna, duża kobieta. Ten miód zachodzącego słońca na jej pięknym ciele, niemłodym już... To była Barbara", wspominał ich pierwsze spotkanie Jan Nowicki w wywiadzie dla "Rzeczpospolitej". Po trzech latach relacji na świat przyszedł ich syn, Łukasz Nowicki. Tuż po jego narodzinach, Nowicki zostawił partnerkę, a ta samotnie wychowywała syna. "Dla mnie mama była po prostu mamą. Osobą, która potrafi wyczarować w kuchni cuda, która zawsze mnie przytuli, zawsze będzie mnie kochać, zawsze mi wybaczy, zawsze będzie na mnie czekać i która nie będzie mnie nigdy oceniać. Czyli kochać mnie bezinteresowni" - mówił o Sobottcie po latach syn Łukasz Nowicki w Przeglądzie Sportowym. Jan Nowicki jeszcze na chwilę przed śmiercią Sobotty w 2000 roku. Wyraził w nim smutek i przeprosił dawną partnerkę, że nie potrafił stworzyć z nią stałej relacji. "Ze smutkiem stwierdzam po czasie, jak cię zaniedbałem. (…) Nie gniewaj się tam na mnie. (…) Kochałem cię kiedyś. Do zobaczenia, dziewczyno" - pisał. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/05/forum-0429054624-456a681.jpg" width="2602" height="3543" alt="Lodz, 03.09.1962. Mityng lekkoatletyczny, n/z Barbara Sobotta (Lerczak, Janiszewska). UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx,Image: 429054624, License: Rights-managed, Restrictions: Ze zbiorów Muzeum Sportu i Turystyki., Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line:" title="mityng lekkoatletyczny w Lodzi, 1962" /> Łukasz Nowicki o mamie Barbara Sobotta samotnie wychowywała syna, który obecnie jest dziennikarzem telewizyjnym. Kiedy Łukasz był malutki, ojciec odszedł od rodziny. Nie potrafił stworzyć stałej relacji. CZYTAJ TEŻ: Odkryj wiele dróg do bycia ikoną! Jesteśmy tego warte! "Rodzice żyli ze sobą ze cztery, pięć lat, burzliwie zapewne. Szczegółów nie znam, bo nie chciałem. Pamiętam ojca w domu, pamiętam, jak mu podpieprzyłem pieniądze z portfela, który leżał na stole, bo dostałem wtedy lanie. Tak, ojca pamiętam z powodu lania. Nie pamiętam ojca przed telewizorem, w skarpetkach, z papierosem. Pamiętam, że zawsze byliśmy z mamą sami, więc musieli się rozstać, jak byłem bardzo mały", wspominał pierwsze laty życia Łukasz Nowicki w wywiadzie z dziennikarzem magazynu "Bieganie". Łukasz Nowicki z żalem wspomina mamę. Była dla niego najważniejszą osobą na świecie. To ona wpoiła mu najważniejsze wartości, wspierała i tuliła do snu. Artykuł aktualizowany na VIVA Historie 10.11.2024 r.
Nie zdążył odwdzięczyć się jej za miłość. Śmierć mamy była dla niego prawdziwym wstrząsem
"Miała 63 lata, to w ogóle nie ten czas, żeby umierać, żeby odchodzić", wspomina Łukasz Nowicki
Nikt nie jest w stanie przygotować się na śmierć bliskich, a czas nie leczy ran... Łukasz Nowicki, syn lekkoatletki Barbary Sobotty i aktorka Jana Nowickiego, w jednym z ostatnich wywiadów w poruszających słowach wspomina stratę rodziców. Dziennikarz nie ukrywa, że śmierć mamy była dla niego prawdziwym wstrząsem. Łączyła ich wyjątkowa więź. Łukasz Nowicki - wyjątkowa relacja łączyła go z mamą Wielkie uczucie spadło na nich jak grom z jasnego nieba. Jan Nowicki był wówczas cenionym aktorem. Z kolei Barbara Sobotta należała do grona najlepszych polskich lekkoatletek. Oprócz dokonań sportowych, ceniono także jej urodę - nazywano Marilyn Monroe polskiego sportu. W życiu prywatnym miała za sobą dwa zakończone małżeństwa. Jak doszło do tego, że ścieżki tych dwojga się połączyły? 28-letnia sportsmenka z powodu kontuzji musiała zakończyć karierę. Ciągnęło ją do Krakowa, do świata kultury. Była zafascynowana teatrem oraz kabaretem. W pewnym momencie przeprowadziła się do Krakowa, gdzie poznała Jana Nowickiego. Artysta dostrzegł ją w jednym z klubów sportowych w 1970 roku. "To będzie matka mojego dziecka", miał powiedzieć do swojego przyjaciela. "Mama wychodziła wtedy z basenu i ojciec zwrócił na nią uwagę. Nie wiem, czy było wtedy zachodzące słońce, czy nie, ale dla potrzeb tej historii przyjmijmy, że tak było", potwierdzał Łukasz Nowicki w rozmowie Przeglądem Sportowym. Barbarę Sobottę i Jana Nowickiego coś ich do siebie przyciągnęło – ta sama pasja, niesamowita energia. Na początku deklarowali, że nie chcą żadnych zobowiązań – nie planowali ślubu. Trzy lata później – 6 lipca 1973 roku na świecie pojawił się ich syn – Łukasz Nowicki. Jednak relacja pary nie przetrwała próby czasu. Rozstali się po kilku latach wspólnego życia. Czytaj też: Dzieci sprawiły, że przewartościował swoje życie. Zbigniew Ziobro jest kochającym ojcem dwóch chłopców Jan Nowicki, Łukasz Nowicki, Barbara Sobotta Barbara Sobotta samodzielnie wychowywała syna. Przekazała mu najwazniejsze wartości Gdy Barbara Sobotta samodzielnie wychowywała syna, Jan Nowicki rozwijał karierę. Każde z nich budowało swoje życie od nowa. Sportsmenka zarażała syna pasją do sztuki. Sam Łukasz Nowicki wspominał w wywiadach, że nie dociekał szczegółów relacji rodziców. „Rodzice żyli ze sobą ze cztery, pięć lat, burzliwie zapewne. Szczegółów nie znam, bo nie chciałem”, zwierzał się w jednym z dawnych wywiadów. "Jak Boga kocham, mam poczucie, że jako dziecko wcale nie mam specjalnego prawa do ich życia. To ich sprawa. Ale trochę tej prawdy liznąłem, coś tam o niej wiem", dodawał w Przeglądzie Sportowym. Barbara Sobotta nie zbudowała potem nowego związku. Po zakończonej karierze była historykiem sztuki, prowadziła kawiarnię przy małej scenie Teatru Starego i do końca pracowała w galerii sztuki przy Rynku Głównym. Uwielbiała gotować i robiła to wyśmienicie. Lokal przy ul. Sławkowskiej był jej spełnionym marzeniem. Łukasz Nowicki z wielką miłością i czułością wspomina mamę. „Dla mnie w słowie "mama" zawiera się najpiękniejsze, co człowieka może spotkać w życiu. Z mamą wiąże się też bezinteresowna miłość. […] Dla mnie mama była po prostu mamą. Osobą, która potrafi wyczarować w kuchni cuda, która zawsze mnie przytuli, zawsze będzie mnie kochać, zawsze mi wybaczy, zawsze będzie na mnie czekać i która nie będzie mnie nigdy oceniać. Czyli kochać mnie bezinteresownie”, opowiadał w rozmowie z Przeglądem Sportowym Dariuszowi Dobkowi w 2023 roku. Jako dziecko był świadomy jej osiągnięć sportowych, ale dorastając w Krakowie bardziej odczuwał siłę nazwiska ojca. Łukasz Nowicki wspominał, że bycie dzieckiem znanych rodziców otwierało automatycznie wiele drzwi, ale miało też minusy. „Zmierzam do tego, że rodząc się jako syn Nowickiego i Sobotty, miałem od razu wiele dróg otwartych. Spotykałem największych, którzy są dla mnie wujkami i ciociami. […] Obcowałem z pięknym językiem, dobrą literaturą, którą mieliśmy w domu, z ciekawymi ludźmi i fajnymi kierunkami wyjazdów. Dzięki temu było mi później łatwiej. Przychodząc do szkoły teatralnej, znałem ludzi tam pracujących. Byłem już obyty z tym światem. Ze sceną, na której mam grać, też, bo jako dziecko psułem tam reflektory albo kradłem rekwizyty”, mówił w rozmowie z Przeglądem Sportowym. Minusem był fakt, że notorycznie poddawano go ocenie i podważano osiągnięcia, sugerując, że wszystko zawdzięcza znajomościom. Czytaj też: Chciał spełnić marzenie o tańcu, musiał na to zarobić. "Mama pomagała mi, ale nie chciałem być jej kulą u nogi" Jan Nowicki, Barbara Sobotta Łukasz Nowicki zawsze doceniał jej ogromne poświęcenie i miłość, którą obdarzała go na każdym kroku. W wywiadach podkreśla, że nie był łatwym dzieckiem. „Nieskromnie powiem, że takim oczkiem w głowie byłem ja. I jest to powód zarówno do dumy, jak i do wyrzutów sumienia, bo jednak mama w dużej mierze poświęciła się wychowywaniu mnie. To nie były łatwe czasy, a ja nie byłem łatwym dzieckiem”, opowiadał w Przeglądzie Sportowym w 2023 roku. Po mamie odziedziczył otwartość na ludzi, odwagę, gadulstwo i umiejętność gospodarowania domowym budżetem. Uwielbiał spędzać z nią czas. Wybierali się do kina, spędzali godziny na rozmowach, dzielili wspólne zainteresowania. Ale nie zawsze wszystko układało się pomyślnie. W przeszłości Łukasz Nowicki przechodził okres buntu, który mama dzielnie znosiła. „Bo wcześniej był okres buntu, kiedy ona dzielnie znosiła to moje dojrzewanie. Dostała ode mnie w kość, a kiedy właśnie zacząłem jej oddawać, to odeszła, umarła delikatnie, znienacka, żeby nie robić kłopotu. Takie są te matki (...) Ostatnie nasze dwa lata z mamą były fenomenalne, bo ja dojrzałem, wyjechałem do Warszawy i choć nasze kontakty stały się rzadsze, to były treściwe i mądre, pełne dobrych emocji”, mówił dziennikarz w rozmowie z Twoim Stylem. Mieli wiele wspólnych planów… Ale nie zdążyli ich zrealizować. Z perspektywy czasu dziennikarz żałuje, że nie odbyli ze sobą wielu rozmów o jej przeszłości, o życiu. Wiele znaczyło dla niego to, że zdążyła zobaczyć jego debiut w Teatrze Ateneum w Warszawie. Rok przed jej śmiercią przeprowadził się do stolicy. W dwanaście ostatnich miesięcy jej życia Łukasz Nowicki przeszedł przyspieszony kurs dojrzewania. Stanął też na nogi pod względem finansowym. Łukasz Nowicki, Barbara Sobotta Łukasz Nowicki o stracie rodziców. Śmierć mamy była dla niego wstrząsającym doświadczeniem Barbara Sobotta zmarła 21 listopada 2000 roku w wieku 64 lat. Łukasz Nowicki dopiero wkraczał w dorosłe życie, miał 26 lat. Śmierć mamy była dla niego bolesnym ciosem. Nie zdążył odwdzięczyć się jej za wszystko, co dla niego zrobiła. „Śmierć matki była największym uderzeniem w moim życiu. Po pierwsze, dlatego że byłem bardzo młody, po drugie, że to było znienacka, z zaskoczenia. Mama miała 63 lata, to w ogóle nie ten czas, żeby umierać, żeby odchodzić”, wyznał w nowym wywiadzie z Andrzejem Sołtysikiem. Od śmierci Barbary Sobotty minęły 24 lata, ale przecież czas nie leczy ran. „Minęły 24 lata, ale to było coś, co mnie rozwaliło na pół roku. Dopiero co przeprowadziłem się do Warszawy, dopiero co zacząłem zarabiać pieniądze, dopiero zaczynałem się ustawiać. Mówiłem: »mama, teraz kupię ci telewizor«. Telewizor zdążyłem kupić. »Teraz kupię ci nowy piecyk gazowy«, »marzyłaś o Seszelach, zafunduję ci te Seszele«, »oddam ci te lata, które poświęciłaś mnie«, a ona skubana zrobiła mi taki numer i odeszła... To był prawdziwy wstrząs. Ojciec ładnie o tym mówił, że śmierć matki to jest prawdziwe odcięcie pępowiny. Dopiero w tym momencie przestajesz być dzieckiem. Rzeczywiście tak jest", opowiadał dzienniakrz w programie Gwiazdy Sołtysika. Po śmierci byłej partnerki Jan Nowicki napisał do niej poruszający list. "Ze smutkiem stwierdzam po czasie, jak cię zaniedbałem. Umarłaś, ale… od dziś przestałaś mieć 64 lata. Dzisiaj, mimo, a może właśnie dlatego, że cię już nie ma, uśmiechasz się tamtym uśmiechem i całujesz tamtymi ustami. Śmierć Basiu cofa nas w czasie. Ona uczy, każe kochać życie. W tym tkwi niepojęta, radosna mądrość – uśmiechu przez łzy. Nie gniewaj się tam na mnie. Raczej lituj. (…) Kochałem cię kiedyś. Do zobaczenia dziewczyno”, mogliśmy przeczytać [cytat za Plejada.pl] Aktor odszedł 22 lata później – 7 grudnia 2022 roku. Łukasz Nowicki podkreśla, że brakuje mu ojca. Zaznaczył też, że ta ojcowska miłość jest inna niż matczyna. To zupełnie inne relacje. „Tata odszedł niedawno, byłem już blisko 50-letnim facetem, więc to było zdecydowanie łatwiejsze do zaakceptowania. Mówi się, że na śmierć nigdy nie jesteśmy przygotowani, że to jest zawsze zaskoczenie, ale jednak uważam, że jeśli ktoś kończy osiemdziesiąt parę lat, to jest to przygotowanie, większa gotowość na to, co może się zdarzyć. Jak ktoś ma 63, a ty masz 26... absolutnie nie byłem na to gotowy", mówił Łukasz Nowicki w rozmowie z Andrzejem Sołtysikiem. Czytaj też: Irena Santor zamieszkała w Domu Artystów Weteranów. Decyzję o przeprowadzce musiała podjąć po przebytej operacji Jan Nowicki, Łukasz Nowicki, Viva! 9/2011
Jan Nowicki i Anna Seniuk poznali się w szkole aktorskiej. Aktor fantazjował o romansie, ona pozostawała nieugięta
Zetknęli się po raz pierwszy na korytarzu wydziału aktorskiego krakowskiej szkoły teatralnej w 1960 r. Jan Nowicki, gdy ujrzał piękną i trzy lata młodszą Annę Seniuk — aż zaniemówił z wrażenia. Cudo najpowabniejsze, jak zwykł ją określać. Ona nie była jednak zainteresowana głębszą relacją ze starszym kolegą. Na czułości pozwalali sobie jedynie w specyficznych okolicznościach... Jan Nowicki fantazjował o Annie Seniuk, lecz ona dała mu kosza "Przedmiot westchnień męskiej części naszego roku w krakowskiej szkole aktorskiej. Mój też. Może o tyle mniejszy, że kiedyś człowiek wzdychał wprawdzie często, ale — dla bezpieczeństwa — w licznych kierunkach. Niezwykły czas minionej młodości. Gdy o grzech było trudniej, a do chorób i wiecznego potępienia rozkosznie daleko" — tak Jan Nowicki pisał o dawnym zauroczeniu w książce "Mężczyzna i one". Aktor, który na krakowską uczelnię trafił po tym, jak wyrzucono go ze studiów w Łodzi, już wtedy cieszył się opinią uwodziciela. Młodsza i niezwykle tajemnicza koleżanka wywarła na nim piorunujące wrażenie. "Otaczał ją zawsze wianuszek wpatrzonych w nią chłopców. Nie było łatwo zdobyć jej uwagę, nie mówiąc o sercu. Fantazjowałem o niej", otworzył się w rozmowie z Kubą Wojewódzkim. CZYTAJ TAKŻE: Mężczyźni wariowali na jej punkcie. Ewa Sałacka długo szukała prawdziwej miłości Młodziutka aktorka wydawała mu się być inna, niż reszta dziewczyn. Jan Nowicki żywił nawet nadzieję na niezobowiązujący romans... Dlatego, choć pozostawała poza jego zasięgiem, z godną podziwu zaciekłością walczył o jej względy. Bezskutecznie, gdyż Anna Seniuk była zainteresowana kimś zupełnie innym. "Ktoś Ją tam w końcu dopadł, ale z tego, co pamiętam, żaden z kolegów. Wybranym szczęściarzem okazał się jakiś kurdupel z innej uczelni, którego z wściekłością nazywaliśmy Pomponem", opisywał w felietonie. Jan Nowicki, VIVA! 25/2020 Anna Seniuk i Jan Nowicki: na czułości pozwalali sobie jedynie na scenie Lata mijały, a szanse na romans malały z każdym dniem. Jan Nowicki wciąż starał się o względy Anny, lecz ona dosadnie dała mu do zrozumienia, że na więcej niż przyjaźń nie ma co liczyć. Na czułe gesty pozwalali sobie jedynie podczas zajęć z elementarnych zadań aktorskich, grając kochanków na jednej scenie... "Mamy mnóstwo wspólnych wspomnień" — zapewniał artysta pół wieku później. Po studiach Jan Nowicki i Anna Seniuk dołączyli do zespołu Starego Teatru — aż do angażu aktorki w warszawskim Ateneum, kiedy to opuściła Kraków na wiele lat. W 1975 r. ich ścieżki znów się skrzyżowały. Kiedy Anna dowiedziała się, że jej przyjaciel waha się nad propozycją wcielenia się w doktora Koziełło w jednym z odcinków "Czterdziestolatka", w którym wcielała się w Madzię Karwowską — wykonała do niego krótki telefon. "Powiedziała mi: "Przyjedź, dawno się nie widzieliśmy". Nie musiała dwa razy powtarzać. Pognałem pierwszym pociągiem do Warszawy, żeby zagrać w jej uroczym towarzystwie", pisał na łamach swojej książki. "Powspominaliśmy studenckie czasy, zagraliśmy czego od nas oczekiwano, przeżyliśmy rzekomy romans za całkiem niezłe pieniądze i jak przystało na rozsądną parę, każde z nas udało się w swoim kierunku. Potem spotykaliśmy się jeszcze — rzecz jasna. To tu, to tam, mówiliśmy o tym i owym, piliśmy to, na przemian z tamtym". SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Ignacy Machowski — znany aktor miał 62 lata, gdy poznał swoją trzecią żonę. Była dwudziestolatką Anna Seniuk pozostała serdeczną przyjaciółką Nowickiego do samego końca. Ich duet cieszył się tak dużą sympatią producentów, że wielokrotnie spotykali się na planie. "Po latach znowu spotkaliśmy się jako para podstarzałych amantów w serialu "Egzamin z życia", mówiła w rozmowie z serwisem Tygodnik TVP kilka lat temu. A choć aktor długo miał żałować, że dostał od niej w młodości kosza — tak głęboko wierzyli, że gdyby pozwolili sobie na romans, ich przyjaźń nie przetrwałaby próby czasy. Anna Seniuk i Jan Nowicki na planie filmu "Czterdziestolatek"
Halina Mlynkova traktowała go jak ojca. Teraz wspominała ostatnią rozmowę z Janem Nowickim
Rok temu pożegnaliśmy wybitnego polskiego aktora — Jana Nowickiego. To właśnie 7 grudnia media obiegła niezwykle smutna informacja o jego śmierci. W rocznicę odejścia artysty, Halina Mlynkova postanowiła wspomnieć, jak wyglądała jej ostatnia rozmowa z teściem. Jej wyznanie chwyta za serce. Halina Mlynkova i Jan Nowicki — relacja Halina Mlynkova i Łukasz Nowicki od 2003 do 2012 roku uchodzili za zgrane małżeństwo. Zakochani doczekali się również syna. I choć każdy wróżył im szczęśliwą przyszłość, nagle postanowili się rozstać. W tamtym czasie piosenkarka mogła liczyć na wsparcie teścia — Jana Nowickiego. Oboje niemal od samego początku doskonale się rozumieli. Artystka kilka dni temu podczas rozmowy na kanale „Kowal W Obiektywie" wspomniała wybitnego aktorka, z którym łączyła ją wyjątkowa i piękna relacja. „Zastanawiałam się, czym sobie zasłużyłam, że mówił mi takie rzeczy", wyznała. Zaś w 2020 roku Jan Nowicki w Kulisach Sławy przyznał: „Za każdym razem, kiedy do niej dzwonię, mówię: "córeczko", a ona do mnie: "tatusiu". CZYTAJ TEŻ: Syn Krzysztofa Krawczyka jest skonfliktowany z jego żoną. Ewa Krawczyk pragnie pojednania Halina Mlynkova wspomina ostatnią rozmowę z Janem Nowickim Piosenkarka w podczas wywiadu, który ukazał się na platformie YouTube, wspomniała jedną z ostatnich rozmów z Janem Nowickim. Wokalistka nie ukrywa, że to wspomnienie pozostanie w jej pamięci na zawsze. „Jeden z ostatnich telefonów, kilka miesięcy przed jego odejściem, był niesamowity. Nagle do mnie zadzwonił i to była przepiękna rozmowa. Oczywiście zostawię ją dla siebie, ale była niezwykła i zastanawiałam się potem jeszcze długo w samochodzie, bo specjalnie tam zostałam, żeby niczym nie naruszyć tego pięknego momentu, zastanawiałam się czym zasłużyłam na takie piękne emocje z jego strony i takie zwierzenia", mówiła w „Kowal w Obiektywie". Aktor odszedł 7 grudnia 2022 roku. CZYTAJ TEŻ: Nie żyje Elżbieta Sommer. Pani Chmurka odeszła w wieku 87 lat
Rok po śmierci Jana Nowickiego, żona ujawniła nietypowe szczegóły z jego życia
„Dla mnie to był najbardziej interesujący, fascynujący, skromny i najczulszy człowiek, jakiego poznałam w życiu"
Mija rok od niespodziewanej śmierci aktora Jana Nowickiego. Odszedł dokładnie tak, jak chciał. Miał 83 lata i ostatnią noc spędził w swoim ukochanym domu pod Kowalem. Jego żona, Anna Kondratowicz, wspomina męża z nostalgią, mówiąc o tym, co sprawiało mu na co dzień najwięcej przyjemności. Życie Jana Nowickiego Uważany był za wyjątkowego amanta. Miał po prostu słabość do pięknych kobiet, a sam również był bardzo przystojny. Nic dziwnego, że zawsze otoczony był wianuszkiem adoratorek. Jego życie miłosne było jednak bardzo burzliwe. Doczekał się dwójki dzieci, syna Łukasza i córki Sajany. Dopiero w podeszłym wieku zdecydował się na małżeństwo z Małgorzatą Potocką, jednak nie było ono udane. Drugie małżeństwo z Anną Kondratowicz, wieloletnią managerką, okazało się spełnieniem jego marzeń. ZOBACZ TEŻ: Córka Sylwii Grzeszczak idzie śladami mamy? Wokalistka pokazała urocze zdjęcie Anna Kondratowicz o mężu Żona aktora jakiś czas temu wspomniała, że Nowicki był zupełnie inną osobą, niż myśleli o nim inni. „Dla mnie to był najbardziej interesujący, fascynujący, skromny i najczulszy człowiek, jakiego poznałam w życiu. Uwielbiał gotować, zwłaszcza zupy. Bardzo lubił prace ogrodowe. Potem — kiedy już nie miał siły — napisał: „Uwielbiam siedzieć na tarasie, palić papierosa, sączyć białe wino i patrzeć, jak Ania pielęgnuje swoje róże”. Był wspaniałym przyjacielem. Kochał zwykłych, skromnych ludzi. Był na nich bardzo otwarty i serdeczny” - wspominała żona aktora dla Faktu. Jan Nowicki uwielbiał swoje życie i starał się, aby było ono zawsze wypełnione licznymi aktywnościami. Bardzo długo pracował jako aktor, ale spełniał się również podczas spotkań autorskich i innych wydarzeń kulturalnych. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wystąpiła w hitowym filmie Barei, grała w "Barwach szczęścia". Mirosława Krajewska-Malczewska nie żyje „Jeśli nie podróżowaliśmy, a podróżowaliśmy bardzo dużo, głównie w sprawach zawodowych męża, to uwielbiał spotkania autorskie w małych bibliotekach, w małych miejscowościach. Ostatnie spotkanie miało miejsce 26 listopada 2022 r. w Kutnie. Przez blisko pięć lat, od roku 2018 do ostatniego dnia przed śmiercią 6 grudnia 2022 r., niemal codziennie korespondował z Markiem Kondratem. Był to dziennik życia codziennego, ale też przemyślenia, refleksje, rozmowy i dyskusje o wszystkim. O śmierci, czasie, przemijaniu przyjaźni, miłości, sporcie, sztuce. Poczucie humoru, dystans do siebie, cięty język i intelekt. Do końca. Odszedł w świetnej formie intelektualnej” - wspominała Faktowi Wielu bliskich mu ludzi mówiło, że to właśnie Anna Kondratowicz sprawiła, że żył dłużej. Bardzo dbała o ukochanego. "Gdyby nie to, że tak dbała o kontakty z lekarzami i dzięki niej była przeprowadzona operacja serca, to pewnie jego życie byłoby krótsze” - mówił chrześniak aktora i burmistrz Kowala, Eugeniusz Gołembiewski dla Super Expressu. Mija rok od śmierci Jana Nowickiego Jeszcze kilka dni przed śmiercią Jan Nowicki uczestniczył w uroczystościach OSP w Kowalu. Na zdjęciach był uśmiechnięty, a towarzyszyła mu żona Anna. Według dostępnych informacji, aktor zmarł w domu, na zawał serca. W ostatnich chwilach towarzyszyła mu ukochana. Pogotowie podjęło próbę reanimacji, jednak nie przyniosła ona rezultatu. „Kiedy prowadziła go pod rękę, Jan nagle upadł. Był reanimowany. Niestety, nie udało się go uratować. Prawdopodobnie miał zawał”, podał informator „Super Expressu”. Jego ostatnim życzeniem było, by odejść w ramionach ukochanej. I tak się właśnie stało... Jan Nowicki zmarł 7 grudnia 2022 roku.
Andrzej Grabowski wspomina przyjaźń z Janem Nowickim. Żałuje jednego
„Nie narzekał na nic, był do końca szczęśliwym człowiekiem”
Przyjaźnili się przez wiele lat, byli jak rodzina. Jan Nowicki i Andrzej Grabowski doskonale się rozumieli, połączyły ich wspólne zainteresowania i pasja. Po raz pierwszy spotkali się na obozie dla uczniów szkół artystycznych. Tam narodziła się ich przyjaźń. Andrzej Grabowski do dziś nie może sobie wybaczyć jednej rzeczy. Żałuje, że nie zdążył odpowiedzieć na ostatnią wiadomość przyjaciela. Jan Nowicki i Andrzej Grabowski: to była wyjątkowa przyjaźń Obaj stworzyli wyjątkowe kreacje, które zapisały się w pamięci fanów oraz historii polskiego kina. Poznali się wiele lat temu, a dokładnie w 1968 roku na obozie dla uczniów szkół artystycznych. Andrzej Grabowski, chodził wówczas do liceum. Jego brat Mikołaj, który był wtedy po trzecim roku krakowskiej PWST zaprosił go na obóz do Giżycka. Andrzej Grabowski był zachwycony! Tam poznał starszego o 13 lat aktora, znanego już w środowisku artystycznym, Jana Nowickiego. „Jeśli nasza skala wartości jest podobna, rodzi się bliskość duszy. Myśmy z Jankiem się znali, ale między nami była różnica wieku. Przepastna, kiedy kończyłem szkołę, a on już był wielkim aktorem. Teraz ta różnica, mimo że taka sama, jest już mniejsza”, mówił w rozmowie z Galą Andrzej Grabowski. Okazało się, że łączą ich podobne zainteresowania – uwielbienie do literatury i podejście do życia. A także obojętny stosunek do pieniędzy, ale o tym wspomnimy później. Dzięki przyjacielowi Andrzej Grabowski odkrył, że także chciałby związać swoją przyszłość z aktorstwem. Czytaj też: Tomasz Kammel szczerze o chorobie taty. Lekarze dawali mu 3 miesiące życia, walczył znacznie dłużej Jan Nowicki, Andrzej Grabowski, Premiera pierwszej płyty Andrzeja Grabowskiego, 13/12/2010 rok W jednym z archiwalnych wywiadów w Gali, Jan Nowicki opowiadał o więzi z Andrzejem Grabowskim: „My czasami jesteśmy z tej samej miejscowości. Nieważne, że Andrzej jest z Alwerni, a ja z Kowala. Jesteśmy chłopaki z małych gniazd. Tacy ludzie to kundle, którzy do zastałej warszawskiej czy krakowskiej krwi wlewają pierwiastek czegoś dynamicznego, fajnego, zwyczajnego, ludycznego. Jeżeli oczywiście ktoś po drodze nie zgłupieje i nie odbije mu palma”. Ich przyjaźń była szczera, zawsze stali u swojego boku, mocno się wspierając. Nie było umowy o rywalizacji. Andrzej Grabowski zwierzył się, że wszystko, co mu się w życiu przydarzyło, wynikało z przypadku. Żaden z nich nigdy nie walczył o role, bo nie mieli żadnych marzeń. „Bo nie role są ważne, tylko to, czy jestem szczęśliwy, czy nie”, tłumaczył. A Jan Nowicki dodawał: „Kiedy on mówi, że nie miał nigdy marzeń, to jakby wyciągnął to z mojego gardła i serca. Być aktorem i mieć marzenia, to żałosne. […] Pan Bóg dał nam trochę predyspozycji, byliśmy pracowici, bo bez tego nic nie ma, i w miarę rozgarnięci, a teraz dopisaliśmy do tego filozofię”, opowiadał w archiwalnym wydaniu Gali. Zdarzały im się też ciekawe sytuacje. Kiedyś siedzieli w jednym krakowskim bistro. Rozmawiali, pili. „Andrzej się uwalił, ja też i Andrzej mówi: - Janek, ja tyle zarabiam! Może bym rozdał? Sam już kiedyś wyrzucałem pieniądze przez okno i uwielbiam takie akcje. Andrzej dał mi pieniądze, a ja zacząłem je rozdawać. I poszło: temu trzysta, temu dwieście, innemu stówę. Rozdaliśmy wszystko”, dodawał. Sprawdź też: Aktorzy, wokaliści, ludzie sportu i polityki... Ich pożegnaliśmy w ostatnich 12 miesiącach Łączyło ich wiele wspólnych wspomnień, wspólnych projektów. Gdy Andrzej Grabowski wydawał pierwszą płytę, przyjaciel napisał dla niego teksty do dwóch piosenek. Troszczyli się o swoją przyjaźń, ale nie musieli się spotykać ze sobą codziennie, kontaktować. Dzwonili do siebie, kiedy mieli ochotę i na bieżąco informowali się o życiowych zmianach. „W konsekwencji on jest świadkiem na moim ślubie, a ja na jego. Dwóch starców, którzy się popierają”, mówił Jan Nowicki. Andrzej Grabowski o ostatniej wiadomości od Jana Nowickiego. Żałuje dziś jednego Andrzej Grabowski wyznał na łamach książki „Żyć jak Wielki Szu”, że nie odpisał na wiadomość przyjaciela. Do dziś tego żałuje. Nie mógł wiedzieć, że była tą ostatnią. „Poprzedniego dnia wróciłem z Nowego Jorku. Od razu poszedłem na trzydziestolecie Polsatu, które było transmitowane. W trakcie dostałem SMS-a od Janka i Ani: „Cieszymy się, że jesteś już w Polsce, bo widzimy cię w programie na żywo”. Nie chciałem odpisywać w trakcie, bo tam wszystko kamery pokazują. Potem zapomniałem odpisać. Przyjechałem do domu, było późno, myślę: „Ach, jutro napiszę, zadzwonię do nich”. Poszedłem spać”, wyznał. Nie zdążył. Następnego dnia zadzwoniła do niego ukochana Jana Nowickiego, Anna Kondratowicz. Odebrał telefon wpół do ósmej rano. Jan Nowicki zmarł 7 grudnia 2022 roku w rodzinnych stronach. Miał 83 lata. „Ania. Jezus, co jest?” I jej rozpaczliwy głos w słuchawce, rozdzierający powietrze: „Janek umarł”. Miałem do siebie żal, że nie odpisałem mu na SMS-a, nie zadzwoniłem. Skąd mogłem wiedzieć, że to ostatnia wiadomość. Nie narzekał na nic, był do końca szczęśliwym człowiekiem, no i umarł tak, jak sobie wymyślił – w ramionach ukochanej Anusi”, dodawał na łamach książki. Sprawdź też: Żona Jana Nowickiego o jego stracie: „Chorował od lat, ale nie epatował cierpieniem” Andrzej Grabowski o ostatnim spotkaniu z przyjacielem Aktor opowiedział także o tym, jak wyglądało jego ostatnie spotkanie z przyjacielem. Andrzej Grabowski pracował wtedy w Szczecinie na planie drugiej części serialu Odwilż. Z kolei Jan Nowicki przyjechał na spotkanie autorskie. Naturalnie, wieczorem znaleźli czas na rozmowę. „Co chwilę wkładał kurtkę i wychodził na dwór na papierosa. Wychodziłem razem z nim, żeby mu towarzyszyć. Już czuł się nie najlepiej, bo pomagałem mu się ubierać. To była zielona kurtka wojskowa i podszyta krótkim kożuszkiem. "Janek, skąd masz taką kurtkę? Genialne!" – zapytałem. "Kiedyś w Czechosłowacji czy Czechach kupiłem, a kuśnierz w Krakowie mi to podszył", wspomina na łamach książki „Żyć jak Wielki Szu”. Zgodnie z wolą Jana Nowickiego, kurtka trafiła do jego przyjaciela. Jan Nowicki spoczął na cmentarzu w rodzinnym Kowalu. W ostatniej drodze towarzyszyła mu rodzina, przyjaciele i fani. Na uroczystościach pogrzebowych przemawiał jego przyjaciel. Andrzej Grabowski żegnał go w poruszających słowach. „Interesująca jest kwestia Boga w życiu i śmierci Jana Nowickiego. Już samo jego imię mówi bardzo dużo. Oznacza „Bóg jest łaskawy […] Żegnając Jana Nowickiego, modlę się, by Bóg był dla niego łaskawy”, mówił Andrzej Grabowski. Źródło cytatów z książki: Jastrząb Post, Fakt.pl, Gala Jan Nowicki, VIVA! 25/2020 rok Andrzej Grabowski, VIVA! czerwiec 2019
Żona Jana Nowickiego wspomina go w poruszającym wywiadzie: „Skromny i najczulszy człowiek, jakiego poznałam w życiu”
Wyznała, jak wyglądało ich wspólne życie
Jan Nowicki odszedł 7 grudnia 2022 roku. Wkrótce minie rok od śmierci wspaniałego artysty. Aktor cieszył się zawsze ogromną sympatią widzów. Bliscy i fani jego talentu do dziś mogą się pogodzić z jego stratą. W jednym z najwnoszych wywiadów, ukochana żona aktora, Anna Kondratowicz opowiedziała o tym, jakim człowiek był jej mąż. Zdradziła kilka faktów na temat ich wspólnego życia. Wdowa po Janie Nowickim wspomina go w poruszającym wywiadzie Był wyjątkowym artystą, wspaniałym mężem, ojcem, dziadkiem i przyjacielem. W jednym z najnowszych wywiadów, w poruszających słowach Jana Nowickiego wspomina druga żona aktora. Anna Kondratowicz w rozmowie z Agnieszką Szmidt wyznała, jak wyglądało ich wspólne życie. O wielu rzeczach fani artysty z pewnością nie mieli pojęcia. Małżonkowie spędzali sporo czasu w podróży. Gdy nie musieli nigdzie się przemieszczać, aktor odwiedzał spotkania autorskie w niewielkich bibliotekach. Poświęcał też wiele godzin na czytanie i pisanie. „Po śniadaniu obowiązkowo była lektura "Przeglądu Sportowego" i "Gazety Wyborczej". Potem przez kilka godzin pisał listy do Marka Kondrata albo krótkie opowiadania. Dużo gotowaliśmy. Prowadziliśmy dużo rozmów. W telewizji oglądał tylko sport albo programy przyrodnicze. Wieczorami była spora dawka polityki, zawsze przy celebrowaniu kolacji”, wspomina pani Anna. Jan Nowicki uwielbiał gotować, a jego specjalnością były zupy. Relaksował się w ogrodzie, a gdy nie miał już sił na prace wśród krzewów, przesiadywał na tarasie, gdzie popalał papierosa. Czytaj też: Matthew Perry w ostatnich postach wołał o pomoc? Jego zachowanie budziło niepokój fanów Jan Nowicki, Viva! 2015 Dla wszystkich sąsiadów był serdeczny i odchodził do nich z sercem na dłoni. Jan Nowicki był wielką miłością żony. Łączyło ich wyjątkowe uczucie, byli nierozłączni. „Był wspaniałym przyjacielem. Kochał zwykłych, skromnych ludzi. Był na nich bardzo otwarty i serdeczny. […] Dla mnie to był najbardziej interesujący, fascynujący, skromny i najczulszy człowiek, jakiego poznałam w życiu”, mówi o nim z czułością w Fakcie. Aktor pisał dla ukochanej wiersze, a niektóre z nich zostały wydane w jego tomiku z 2018 roku. Po śmierci ukochanego męża Anna Kondratowicz mogła liczyć na wsparcie bliskich, przyjaciół. Obok niej nie zabrakło też piesków, które wspólnie adoptowali. „Teraz są ze mną Kama i Wacław. Psy ze schroniska, które Jan osobiście wybrał. Są dla mnie jego apostołami”, opowiadała w rozmowie z Faktem wdowa po aktorze. Źródło: Fakt Sprawdź też: Sylwia Peretti doświadczyła ogromnej tragedii. Po stracie syna mąż jest jej największą opoką Jan Nowicki z żoną Anną Kondratowicz na Festiwalu Reżyserii Filmowej w Wałbrzychu
Mówienie o ojcu sprawia mu trudność. Łukasz Nowicki wspomina relacje z tatą
"Ojciec był ciekawy i egzotyczny, bo był od czasu do czasu"
W rozmowie z PAP Life Łukasz Nowicki, znany aktor teatralny i filmowy, otworzył się na temat swojego życia rodzinnego i relacji z ojcem, Janem Nowickim, który odszedł w grudniu ubiegłego roku. Rozmowa ta rzuciła światło na głębokie emocje i doświadczenia, które towarzyszą mu w kontekście rodzinnym, szczególnie związanym z ojcem. ZOBACZ TEŻ: Łukasz Nowicki i Olga Paszkowska wzięli tajemniczy ślub na Bali, chronią swoją prywatność. Od niedawna razem pracują Jan Nowicki odszedł rok temu Jan Nowicki odszedł w wieku 83 lat. Wydawałoby się, że taka sytuacja jest naturalna, ale dla Łukasza był to trudny moment. Gdy miał 26 lat stracił również mamę. "To był dla mnie koniec świata" - wyznał. Emocje związane z tym tragicznym wydarzeniem towarzyszą mu do dziś. Łukasz żałuje, że matka nie poznała swoich wnuków i że zbyt krótko była obecna w jego dorosłym życiu. Jego mama była medalistką olimpijską, miss olimpiady, a także miss mistrzostw Europy w sporcie. Łukasz Nowicki o dzieciństwie Jego rodzice nie byli razem, ojca widywał rzadko. Bardzo jednak wyczekiwał tych spotkań. Tata był dla niego prawdziwie wyczekiwaną osobą. Jan Nowicki był postacią ciekawą i egzotyczną, pojawiał się od czasu do czasu, co budziło tęsknotę i oczekiwanie u młodego chłopca. Łukasz Nowicki przyznał, że jest to dla niego temat trudny. "Często słyszę: „Ależ pan miał wspaniałego ojca. Ach, jakie on pisał książki, a jakie role, a Konstanty, a Rogożyn, a to, a tamto”. Proszę mi wierzyć, że dla dziecka nie jest ważne, czym się zajmuje ojciec. Moja córka w ogóle nie wie, co robię. Dla dziecka ważny jest tata, który jest, który kopie piłkę, pobawi się w dwa ognie, pomoże zbudować statek z papieru, po prostu będzie" - podkreślił w rozmowie z PAP. ZOBACZ TAKŻE: Halina Mlynkova o relacjach z byłymi partnerami: „Naprawdę walczyłam bardzo mocno” Dziś Łukasz Nowicki jest ojcem dwójki dzieci - dorosłego syna i pięcioletniej córki. Zastanawia się, jak zbudować swoje własne ojcostwo, będąc świadomym trudności i przewinień swoich rodziców. Podkreśla, że stara się skupiać na jakości relacji z dziećmi. "Na pewno z córką spędzam więcej czasu, chociaż bardziej stawiam na jakość, a nie ilość. Mając 50 lat wiem, co zrobić, żeby ten czas, w którym już jestem, wykorzystywać jak najpiękniej, najmądrzej i najpełniej jak się da" - mówił dla PAP.
Marta Mészáros i Jan Nowicki byli razem 30 lat. Po rozstaniu mówiła, że on nie potrafi kochać
„W sztuce jest szczery... Ale prywatnie nie”, mówiła o byłym partnerze Mészáros
Kiedy się rozstali Marta Mészáros powiedziała, że Jan Nowicki nie potrafi kochać. On przyznał w jednej z rozmów: „Nie jestem mistrzem świata w miłości. Nigdy nie byłem. Całe życie będą towarzyszyły mi przymiarki, żeby pokochać. Po prostu – ze zmiennym skutkiem – staram się być dobry”. Poznali się w latach 70., ojcem chrzestnym ich związku był Andrzej Wajda. Ona szukała aktora do filmu, Wajda polecił jej Nowickiego. Kiedy go zobaczyła, pomyślała: co za interesujący mężczyzna. On zwrócił na nią uwagę, bo jak mówił, nigdy nie widział kogoś tak brzydkiego. Powiedział to głośno: „Pani przypomina kobietę, którą uczeń nieudolnie narysował kredą na płocie. Czy to możliwe, by ktoś taki mógł przyjść na świat?”. Roześmiała się, zaskoczyła go ta reakcja. Byli osobliwą parą, jak naprawdę wyglądał ich związek, dlaczego ona chciała z nim być? [ostatnia aktualziacja na viva.pl 7.12.2024] View Burdaffi on the source website Marta Mészáros: droga do kariery w świecie filmu Kiedy się poznali, oboje byli uznanymi artystami. Marta Mészáros – to jedna z najbardziej cenionych węgierskich reżyserek. Ikona węgierskiego kina. Ale jak sama opowiadała miała za sobą trudne, dramatyczne życie. Urodziła się 19 września 1931 roku na Wegrzech. Jej rodzice, komuniści, już cztery lata później wyemigrowali do ZSRR, trafili do Kirgistanu, Stalin kusił zaproszeniem dla towarzyszy z ościennych państw, oraz szansą lepszego życia w nowym ładzie sowieckiej Rosji. Jej ojciec László Mészáros był rzeźbiarzem, który szukał natchnienia w Azji. Szybko okazało się jednak, że lepsze życie to mrzonki. Ojciec Marty trafił do łagru, gdzie zginął. Mama zmarła na tyfus.. Osieroconą Martę wychowywali przybrani rodzice, którzy po wojnie pozwolili jej wrócić do rodzinnego Budapesztu. Znalazła się tam sama, zagubiona, musiała nauczyć się od nowa życia na Wegrzech. Zobacz też: Byli nastolatkami, kiedy się w sobie zakochali. Lech i Bożena Janerkowie są razem od pół wieku Jako nastolatka wiedziała, że chce być reżyserką, ale w budapeszteńskiej szkole nie przyjmowano na reżyserię kobiet. Wróciła więc do ZSRR, do Moskwy, do Wszechzwiązkowego Państwowego Instytutu Kinematografii. „Nigdy nie zapomnę miny dziekana, początkowo chciał mnie odesłać do Budapesztu. Pamiętam jego niedowierzanie, gdy zaczęłam recytować wyuczone na pamięć tomiki poezji Aleksandra Puszkina”, wspominała. Jej pierwsza etiuda zachwyciła profesorów. Film „Adopcja” z 1975 roku dostał Złotego Niedźwiedzia na Festiwalu w Berlinie. Tak zaczęła się jej kariera. Marta Mészáros: życie prywatne, dzieci Życie osobiste nie było jednak takie wspaniałe. W 1958 roku wyszła za mąż za wybitnego reżysera Miklósa Jancsó. Wydawało się, że będą parą na całe życie. Bardzo się kochali, wspierali. Ale on po dziecięciu latach małżeństwa zakochał się w innej kobiecie. Ona postanowiła być zasadnicza, wystawiła jego walizki za drzwi. Potem trochę tego żałowała. Została sama z trójką dzieci, nie było jej łatwo. Kiedy poznała Jana Nowickiego nie myślała o kolejnym małżeństwie ani o założeniu rodziny. Mówiła: Spotkało się dwoje ludzi, których interesowało ciekawe życie: emocje, polityka, seks, sztuka. Nie baliśmy się do tego przyznać. Jan Nowicki: dorastanie, młodość aktora Jan Nowicki był od niej młodszy o osiem lat. Urodził się w miasteczku Kowal na pojezierzu Gostyńskim, gdzie po latach wybudował dom. Z dzieciństwa zapamiętał m.in.jak któregoś dnia mama nazbierała całą masę kwiatów z ogrodu. „Przyniosła je w dużym koszu i obsypała mnie całego, widać mi było tylko gębę. Po latach wydaje mi się to znacznie cenniejsze niż na przykład renault clio, który dostałem kiedyś od Marty” na imieniny”, mówił w rozmowie dla rp.pl. Był niespokojnym duchem. Uczył się w siedmiu szkołach średnich, zdał do łódzkiej Filmówki, ale wyleciał z niej. Przez rok pracował w kopalni, potem wrócił do Szkoły Teatralnej, ale do Krakowa, skończył ją w 1964 roku. Od razu widać było, że ma talent i osobowość. On sam mówił o sobie: „Gnałem jak opętany przez świat, myląc grzech z brakiem grzechu”. Jego talent szybko został doceniony, a role przeszły do historii filmu i teatru. Potrafił zagrać wszystko: karciarza, kobieciarza w popularnym filmie „Wielki szu” i niezwykłą dramatyczną rolę Stawrogina w „Biesach” Dostojewskiego w reżyserii Andrzeja Wajdy. A po drodze Józefa w poetyckim „Sanatorium pod Klepsydrą”, filmie na podstawie prozy Brunona Shulza. Zobacz też: Jan Nowicki odszedł dwa lata temu. Syn wspomina go w poruszających słowach: "Nie sposób wypełnić pustki po stracie rodziców" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgc32PoR-33e71be.jpg" width="2000" height="1418" alt="PHOTO: INPLUS/EAST NEWS DZIENNIK DLA MOICH DZIECI; DIARY FOR MY CHILDREN; NAPLO GYERMEKEIMNEK; PRODUKCJA: WEGRY - BUDAPEST JATEKFILMSTUDIO; 1984; REZYSERIA / DIRECTOR: MARTA MESZAROS; AKTORZY / ACTORS: ZSUZA CZINKOCZI; JAN NOWICKI; ILDIKO BANSAGI; ANNA POLONY" title="Kadry z INPLUS" /> Jan Nowicki miał przy tym urodę, która, jak ktoś napisał - hipnotyzowała. I ogromne powodzenie u kobiet. Gdy spotkali się z Martą, był ojcem dwójki dzieci - syna Łukasza, którego mamą była nieżyjąca już lekkoatletka Barbara Sobotta. I córkę Sajanę, ze związku z Ireną Paszyn. Żaden związek nie zakończył się małżeństwem, bo jak mówił Jan Nowicki: „Ja w ogóle nigdy z nikim nie wybierałem się w życie, bo zawsze myślałem, że ono się jeszcze nie zaczęło. Wydawało mi się, że najważniejsze role, miasta, kobiety dopiero będą, nigdy – że są. Nie potrafiłem rozsiąść się w szczęściu, jak w wygodnym fotelu”. Jan Nowicki i Marta Mészáros: jak się poznali? Historia miłości Marta Mészáros zaproponowała mu rolę w filmie „Dziewięć miesięcy”, w którym po raz pierwszy pokazano naturalistyczną scenę porodu. Nowickiemu podobno nie podobał się ten film, nie wierzył w ogóle w kobietę reżysera. Ale zagrał. Coś między nimi zaiskrzyło. „Zawsze rozstawaliśmy się pewni, że już więcej się nie spotkamy. Jednak w końcu ja przyjeżdżałam do Krakowa albo on do Budapesztu i robiliśmy filmy”, mówiła Marta Mészáros w rozmowie dla „Vivy!”. Na tej pierwszej kolacji, na której się spotkali Nowicki prowokował Martę. Mówił: „Niech pani spojrzy na swój nos, gdzie pani ma szyję, przecież pani nawet udusić nie można". Wiedział, że to co mówi jest brutalne, ale w jej oczach zamiast złości widział rozbawienie. Ona uznała, że jest cyniczny, pozer i kabotyn. Ale widziała też, że jest zdolny, oryginalny. Spodobali się sobie, świetnie wspólnie im się pracowało. Tu mieli komitywę, jak wspominał aktor uczyli się od siebie swoich światów. „To, jak dziś odbieram rzeczywistość, jest przynajmniej w połowie zasługą Márty, to ona mnie nauczyła, że Złota Palma to wielkie nic, a plastikowy pistolet kupiony dla wnuka może być najpiękniejszy na świecie” (cytuję za rp.pl). Marta w latach 70. przyjechała do Polski, zachwyciła się dodatkowo ojczyzną swojego partnera. „Zawsze mnie ciągnęło do waszego kraju. Lubiłam wasze filmy: Wajdy, Hasa, Kawalerowicza. I tę atmosferę, romantyzm Polaków, waszą zadziorność, ale też niechlujność – wszystko to było zawsze bardzo mi bliskie”. Zrobili na niej wrażenie krakowscy artyści, przyjaciel Jana - Piotr Skrzynecki (mówiła, że był to jedyny człowiek, którego Jan Nowicki naprawdę kochał, jako przyjaciel). Zawrócił jej w głowie romantyczny Kraków. Z kolei Jan Nowicki docenił „jej kolana jak u dziecka, cieniutkie rączki, delikatne i ciepłe palce, miodowe oczy”. Zobacz też: Kim była piękna Scarlett, żona znanego pisarza Adolfa Rudnickego, a potem słynnego Andrzeja Panufnika? Jan Nowicki i Marta Mészáros: 30 lat związku Byli ze sobą trzydzieści lat, Jan Nowicki z żadną kobietą nie był tak długo. Ale rzadko mieszkali razem. Prowadzili właściwie osobne życie, spotykając się i pomieszkując ze sobą. „Janek jest ostry, krytyczny, ma bardzo dobre pomysły. Jest świetnym aktorem. Więc póki jeździliśmy po świecie, póki kręciliśmy filmy, robiliśmy teatr, było znakomicie. Ale wie pan... on nie lubi mówić prawdy. W sztuce jest szczery. Tak. Gdy wyraża postać. Ale prywatnie nie. Kiedy okazało się, że trzeba żyć zwykłym, banalnym życiem, porozmawiać o codziennych sprawach, on nie umiał”, wspominała reżyserka. Ten związek, trochę na odległość obojgu im właściwie odpowiadał. Marta Mészáros była przyzwyczajona do swobody, niezależności. „Nie zamierzałam z nim tworzyć rodziny. Chciałam z nim obcować, istnieć obok niego, rozmawiać z nim, czuć tę miłość. Nie mam wyrzutów sumienia, że z mojego powodu rozpadły się wcześniejsze związki Janka”, tłumaczył w jednej z rozmów. Nauczyła się nawet języka polskiego, żeby móc z partnerem swobodniej rozmawiać. Nie była zazdrosna, uważała za naturalne, że mogły mu się podobać inne kobiety. Uważała, że taka jest cena bycia z kimś niezwykłym. Tak też mówiła francuskiej gwieździe Marinie Vlady, gdy ta przyszła do niej zapłakana, że Włodzimierz Wysocki ją zdradza. „Marina, przecież żyjesz z wariatem, z geniuszem, który jest alkoholikiem, narkomanem, poetą. I ty myślisz, że jak wyjeżdżasz do Paryża, to on siedzi w Moskwie i potulnie czeka na ciebie?” Zobacz też: Uczucie oparli na fundamentach przyjaźni, od siedmiu lat są małżeństwem. Adam Bodnar związał się z kobietą swojego życia <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgbcUOLc-c5b8edc.jpg" width="1600" height="2400" alt="Kazimierz Dolny, 5.08.2005. Wysokie temperatury filmowe Kazimierz Dolny 2005 festiwal filmowy 03-07.08.2005: n/z Jan Nowicki, Marta Meszaros.,Image: 427836385, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Rafal Maciaga / Forum" title="Wysokie temperatury filmowe Kazimierz Dolny 2005 festiwal filmowy 03-07.08.2005" /> Marta Mészáros i Jan Nowicki: dlaczego się rozstali? Przez długi czas schodzili się i rozchodzili. Jan Nowicki zbudował we wsi Krzewent obok miasta Kowal dom, w którym mieli zamieszkać. Mówiło się o ślubie, który miał wieńczyć ten długi związek, ale nic z tego nie wyszło. Aktor czekał już wtedy chyba na nową miłość. W rozmowie z 2006 roku opowiadał: „Jestem otwarty na nowe wyzwania, może świat jeszcze zawiruje”. Rozstali się w 2008 roku. Marta Mészáros spakowała walizki i jak wspominała w ulgą wyjechała z domu. Żałowała potem, że się nieelegancko rozstali. Ale sama nie szczędziła krytyki Nowickiemu mówiąc, że nie potrafi kochać (chociaż chce) ani stworzyć ciepłych relacji z ludźmi. Że jest jak podrostek. Opowiadała, że znała Jana Nowickiego sprzed laty, tego człowieka, jakim jest teraz – nie zna. Marta Meszaros mieszka w Budapeszcie, ma dziś 93 lata, swój ostatni film „Zorza polarna” zrobiła w 2017 roku. Cieszy się dziećmi i wnukami. W czasie jednego ze spotkań przed kilku laty tłumaczyła: „Nie można ciągle oglądać się za siebie. Moja historia jest skomplikowana. Pamiętam o niej, ale jestem dziś człowiekiem szczęśliwym. Mam 87 lat, robię to, co kocham, a przede mną ciągle nowe wyzwania”, mówiła przed kilku laty. Jej dzieci, dwóch synów i córka są związani z filmem. O córce powiedziała, że zaskoczyła ją zawodowo, poznała swoje dziecko od innej strony, a nie tylko „zupki i buzi, buzi”. Jan Nowicki w rozmowie z rp.pl cztery lata po ich rozstaniu powiedział o Marcie: „Ona nadal jest w moim życiu, tylko w absolutnie innej konfiguracji. Po prostu nie mogliśmy dalej żyć ze sobą. Ale wchodzenie w szczegóły... Nie, chcę tego uniknąć, to są takie bolesne banały”. Aktor w 2009 roku ożenił się z Małgorzatą Potocka, tancerką, twórczynią teatru kabaretowo-rewiowego „Sabat”, a w 2016 z Anną Kondratowicz, z którą był do końca życia. Dwa lata temu cały kraj pożegnał aktora. Jan Nowicki zmarł 7 grudnia 2022 r.
Jan i Łukasz Nowiccy: „Mogliśmy i możemy rozmawiać na wielu płaszczyznach emocji, uczuć, miłości...”
Przypominamy archiwalny wywiad VIVY! o relacji taty i syna
Jan Nowicki odszedł 7 grudnia 2022 roku. Mimo że miał 83 lata, żył pełnią życia, wspierała go w tym trzecia żona, Anna. Artystę pożegnali w poruszających postach bliscy i przyjaciele. Jedno ze wspomnień pojawiło się na profilu Łukasza Nowickiego. „Możemy nie gadać często, możemy długo się nie widzieć. Ale świadomość że gdzieś tam jesteś jest dla mnie jak grawitacja. Pionizuje, nadaje sens tej dziwnej układance jaką jest życie”. Przepraszam że cytuje sam siebie. To fragment z ostatniej strony książki Ojca „Moje Psie Myśli”. Może to nieskromne, ale tak jest łatwiej. Wczoraj utraciłem ten pion”, pisał. Ich więź była bardzo silna, wyjątkowa. Kilkanaście lat temu udzielili nam wywiadu, w którym opowiedzieli i tej niezwykłej relacji. Podkreślali, że mogli na siebie liczyć w każdej, nawet najgorszej sytuacji... Archiwalny wywiad z Janem Nowickim i Łukaszem Nowickim. Dwanaście lat temu Jan Nowicki z synem Łukaszem udzielili poruszającego wywiadu Krystynie Pytlakowskiej na łamach magazynu „VIVA!”. Przypominamy tę rozmowę. Wywiad ukazał się w 9 numerze VIVY! 2011 roku. By się pokochać i zrozumieć, obaj musieli dorosnąć. Kiedyś nie potrafili nawet ze sobą rozmawiać. Jak to się stało, że dziś pojednali się i na nowo próbują odbudować łączącą ich więź? Jan i Łukasz Nowiccy w pierwszej wspólnej rozmowie. Poruszającej i... pouczającej. Najtrudniej umówić się z nimi jednocześnie. Jeden w Kowalu lub w Płocku, gdzie reżyseruje własną sztukę „Rozmowy z Piotrem”. Drugi w Krakowie nagrywa teleturniej „Postaw na milion”. Potem ojciec w Krakowie, syn we Włoszech na nartach. Później syn w Krakowie, ojciec w Warszawie w Teatrze Sabat, w musicalu „Wielki Szu”. Zajęci od rana do nocy. Dwóch poetów pracoholików. W końcu siadamy przy jednym stole – to wielki sukces. Podobnie jak ta rozmowa, której obaj się bali. Bo niełatwo po latach powiedzieć sobie w oczy: „Kocham cię, tato”, „Kocham cię, synu”. Panie Janie, gdy dowiedział się Pan, że urodzi się Panu dziecko, podobno nie był Pan zbyt szczęśliwy? Jan: To absolutna nieprawda. Przecież ja spotykałem się z Barbarą Sobottą między innymi właśnie dlatego, że chciałem mieć dziecko. I to od pierwszej chwili, kiedy ją zobaczyłem. Wynurzyła się z basenu w popołudniowym słońcu śniada, piękna, mocna dziewczyna i ja pomyślałem, że tak właśnie sobie wyobrażam matkę mojego dziecka. Ale podobno artyści są tak egoistyczni, że nie chcą mieć dzieci, które siłą rzeczy mogą oderwać ich od pracy, skomplikować życie. Jan: Nawet facet najmniej rozgarnięty, największy hulaka musi w pewnym momencie poczuć, że przyszedł na świat po to, żeby po nim zjawił się następca. Chciałem więc mieć dziecko. Łukasz: U mnie zdarzyło się odwrotnie. Moment spotkania przyszłej matki mojego syna uruchomił we mnie wszystko, co ważne. Dopiero wtedy zacząłem dużo pracować i prowadzić hulaszczy tryb życia, bo tak naprawdę zachciało mi się żyć. Ty, tato, chciałeś zwolnić, przedłużyć gatunek, żeby tego życia nie przepić, nie przegapić. A mnie się dopiero wtedy zachciało pić (śmiech). Moje życie od poznania Halinki jakby dopiero się zaczęło. A tak na marginesie, zawsze czułem ze strony ojca ogromną miłość. Czytaj także: Ewę Błaszczyk i Andrzeja Łapickiego dzieliło 31 lat. Swój romans utrzymywali w sekrecie Jan Nowicki i lekkoatletka Barbara Sobotta z synem Łukaszem Nowickim, Kraków 1974 r. Ale w młodzieńczych wywiadach miałeś ojcu wiele do zarzucenia. Łukasz: Wycofuję się z większości zarzutów, bo dzisiaj wiem więcej, niż wiedziałem wtedy, a wtedy nie wiedziałem nic. Patrzyłem na świat oczami kolegów, obserwowałem, jak wygląda ich życie, które było w jakimś sensie normalne, nie chcę powiedzieć – sztampowe. Mama, tata, niedzielne obiady, rodzinne kolacje? Łukasz: Nooo... nasze życie takie nie było. Ja czułem się trochę uboższy od kolegów. Ale już mając osiem, dziewięć lat, wiedziałem, że mam wyjątkowych rodziców. Ojciec – znany aktor, mama – wybitna sportsmenka. Ale byłeś świadom nieobecności ojca, to matka była cały czas z Tobą? Łukasz: Tak, ale ja bardzo tę nieobecność polubiłem. Jan: He, he. Bo jak się nie ma tego, co się lubi, to się lubi, co się ma. Łukasz: Tato, na żartuj. Pamiętam taki wieczór, kiedy wróciłeś z jakiegoś wyjazdu. I dwa, trzy dni byłeś z nami w mieszkaniu przy Asnyka. Nie było to wygodne. Miałem już wszystko zorganizowane i nagle pojawił się mężczyzna, który zaczął ode mnie wymagać. Ja dość szybko nauczyłem się żyć tylko z mamą. I tego, że ojciec tylko od czasu do czasu jest. Ale uwielbiałem przychodzić do twojego „kawalerskiego” mieszkania, gdzie byłeś tylko dla mnie, i uwielbiałem nasze weekendy i ten rosół, i to mięso z rosołu, i chrzan. Zobacz też: Córka Jana Nowickiego i Ireny Paszyn nie chciała iść w ślady słynnego taty. Kim jest Sajana? Jan Nowicki gotował? Bujasz? Łukasz: Albo ojciec, albo Márta Mészáros, z którą wtedy mieszkał. Ojciec świetny rosół gotuje. Pamiętam jeszcze pomidory z mozzarellą, czosnkiem i koperkiem i nasze wychowawcze rozmowy. Był despotyczny? Łukasz: Jest zaprzeczeniem despoty. Mogliśmy i możemy rozmawiać na wielu płaszczyznach emocji, uczuć, miłości, tęsknoty, ale również praktycznych. Pamiętam, jak uczyłeś mnie wiązać krawat, ale golić się już mnie nie nauczyłeś. Dotąd nie wiem, czy trzeba golić się pod włos, czy z włosem. Jan: Z włosem, z włosem. A jak drugi raz się namydlisz, to pod włos. Kiedyś powiedział Pan, że nie był Pan dobrym ojcem... Jan: Ale pozwoli pani, pani Krystyno, że sięgnę do moich obserwacji, które wiążą się z początkiem rozmowy. Dzisiaj w cenie jest albo głośny śmiech, albo głośny lament. Włączam o drugiej w nocy telewizor w hotelu w Zamościu i widzę pokiereszowanych ludzi, trupy płyną w brudnej wodzie i to wszystko przy akompaniamencie skrzypiec i wiolonczeli. A nasza rozmowa zaczyna się dokładnie w tym samym tonie. W eleganckim ilustrowanym piśmie, które jest wiolonczelą, pani chce umieścić jakiegoś trupa płynącego środkiem brudnej rzeki. Przecież ja też miałem dzieciństwo bez ojca, który umarł. Pamiętam, że koledzy dookoła mieli nawet po dwóch ojców, ale rzeczywistość, w której ja rosłem, była dla mnie rzeczywistością zastaną. Nie zastanawiałem się, czy jest gorsza. Musiałem żyć w warunkach, które mi stworzyły okoliczności – brak ojca i bardzo często brak matki, która jeździła po świecie, żeby zarobić dla nas, dzieci, na kawałek chleba. A ja chodziłem sobie po lasach, oswajałem młode wiewiórki, rozbrajałem z kolegami bomby w Olsztynie i do głowy mi nie przychodziło, czy jestem samotny, czy nie. Łukasz: Mniej więcej o tym samym opowiadałem. Jan: No tak, ale Kryśka proponuje nam lament, bo tato wyjechał w świat, a syn się chlasta, wpada w narkotyki i popada w onanizm. Łukasz: Poza tym tak źle to nie było. Niby źle, że ojciec wyjeżdża, ale z drugiej strony jest oczekiwany, gdy pojawi się przed drzwiami z dużą torbą. Ja już sam nie wiedziałem, czy tęsknię za tatą, czy za prezentem, który jest w tej torbie. Jan: Za cholerę mnie pani nie namówi do poczucia winy. Jestem rozsądnym starszym panem… Czytaj także: Bogumił Kobiela po odejściu Cybulskiego bał się, że będzie kolejny. Zginął tragicznie w wieku 38 lat Jan Nowicki z synem Łukaszem podczas sesji zdjęciowej do autorskiej wystawy fotograficznej Krzysztofa Wellmana , 1998 r. Kokietuje Pan – nie taki rozsądny i nie taki starszy. Jan: …który musi mieć w dupie swoje błędy, bo inaczej by oszalał. Nie będę się dziś zastanawiał nad tym, czy kiedyś zmieniałem pieluchę dziecku, czy nie. Ono teraz zdobywa świat, ma swojego syna. I chociaż 15, 20 lat temu miałem świadomość, że nie byłem idealnym ojcem, to nie ma gorszej rzeczy, niż popaść z tego powodu we frustrację. A spowiedź w ilustrowanej gazecie przed dziennikarką nie przyniesie mi rozgrzeszenia. I tak nie mam takiej mocy. Niech rozgrzeszają ci, co są bez winy. Jan: Nie będę wcale o to zabiegał. Łukasz: Jako ewangelik daję ci je w tej chwili. Jan: To ty jesteś ewangelikiem? Łukasz: O proszę, jakie to efektowne... Te luki w pamięci niech ci zapełnią wspomnienia z ewangelickiego kościoła, w którym twój syn poślubił Halinę. Jan: No widzi pani, ten ewangelik już mnie rozgrzesza. Od razu sobie więc załóżmy, że się kochamy, a zastanawiać się możemy tylko nad tym, jaka jest ta nasza miłość i do czego zmierza. A nie, czy ja byłem w domu, czy nie, jak był mały. I czy zmieniałem mu pieluchy. Zresztą miał wspaniałą matkę, która go przewijała. W każdym razie nie mam żadnych wyrzutów sumienia, że się z Barbarą nie ożeniłem. Nigdy się z moimi kobietami na wspólne życie nie umawiałem, ani z Basią, ani z Martą, o czym one wiedziały. Nie chciał Pan mieć domu? Rodziny? Jan: Jak powiedział Giedroyc o sobie, chociaż miał fajną żonę: absolutnie nie byłem stworzony do szczęścia osobistego. To nie musi być patologiczne. Ja miałem trochę rzeczy do zrobienia. I mam nadal. Łukasz: Nie trzeba pytać o to, w jaki sposób był z tymi kobietami, tylko w jaki sposób odchodził. A ja pamiętam, że ojciec, odchodząc, zabrał dwa fotele i walizkę. Sprawdź też: „Wierzyłam, że nasza miłość wszystko zwycięży", mówiła Ewa Kuklińska o związku z Tomaszem Stockingerem Ale oddał Ci jeden, gdy miałeś 12 lat. Łukasz: Osiemnaście. Dwanaście. Na 18. urodziny dostałeś od ojca rapier i występ orkiestry cygańskiej. Łukasz: Odrobiłaś lekcje, ale zapomniałaś o Orderze Virtuti Militari. To prawda – Cyganie weszli do mojego domu, ale i tak najważniejsza była butelka ciepłej żytniej, którą spożyliśmy o dziewiątej rano. Ojciec Cię więc rozpijał!? Łukasz: Wypiłem mały kielonek. Ale to z matką rozmawiałeś o pierwszym seksie, a nie z ojcem. Łukasz: Mama nie miała pojęcia o moim pierwszym seksie, ani ojciec. Jan: Pamiętam jedną rozmowę o seksie. Barbara mówi: „Pogadaj z nim. Facet dorasta”. „No dobra”. Wziąłem go na bok: „Słuchaj, Łukasz…”, a on, że nie. Domyślił się, chociaż ja tylko pauzę zrobiłem. Łukasz: Ale to była najbardziej kształcąca rozmowa o seksie, jaką pamiętam. To był moment, gdy nie wiodło mi się w szkole, groziło mi wyrzucenie, a ty postanowiłeś być takim ojcem, jakim ja teraz jestem dla mojego syna – stanowczym, wymagającym. Najkoszmarniejsze trzy miesiące w naszej wspólnej biografii. Musiałem przychodzić do domu o 18, dałeś mi listę zajęć, lekcji, do których musiałem się przygotować. Przychodziłeś i mnie przepytywałeś. Okropne. Buntowałeś się, miałeś do ojca żal? Łukasz: A ty dalej swoje. Nawet jeśli miałem, to nie miałem racji. Jan: Z życiem to jak z książką – po latach odczytuje się je zupełnie inaczej. Sześć razy czytałem „Annę Kareninę”, aż doszedłem do tego, że to powieść satyryczna. To też kwestia dojrzałości. O dojrzałości też zaświadcza próba wybaczenia. A ty właśnie ją podjąłeś. Łukasz: Pamiętam jeden raz, gdy miałem do ciebie żal, tato. Wydawało mi się, że powiedziałem coś dowcipnego, a ty w programie „Sto pytań do…” komplementowałeś przewrotnie mój dowcip: „Mój syn, co zresztą sobie bardzo cenię, mówi prawdę wszystkim tak, żeby brzmiała atrakcyjnie, a niekoniecznie prawdziwie”, z taką nutką ironii. To była najkrótsza recenzja mojego żartu. Zawstydziłem się. Jan: No widzisz, minęły lata. Dzisiaj już bym tak nie powiedział. Łukasz: Ja też. Chodziło o to zdanie w książce „Jabłko od jabłoni”, gdy na pytania o rodzeństwo odpowiedziałeś, że być może masz go dużo rozsianego po świecie? Łukasz: Tak, miałem wtedy 16 lat. Jan: Dziś nie oceniłbym twojej wypowiedzi tak ostro. Dlatego, że jeśli mówimy o podobieństwach między nami, to ja dostrzegam dwa główne. Pierwsze, że lubimy zgrabne frazy i dobre określenia. Żeby nie zanudzić słuchacza. Druga rzecz, którą obserwuję u niego, to, nie daj Bóg, być konsekwentnym. W sprawach sztuki Łukasz i ja jesteśmy zakłopotani, gdy musimy kłamać, jak się nam nie podoba. Żyjemy w epoce, gdy skończył się talent, a zaczął spryt i licha popularność. Tutaj jestem bezwzględny i Łukasz ma podobną cechę. Zadam pytanie banalne, ale ważne: jak Pan uczył się kochać Łukasza? Jan: Moją edukacją, jeśli chodzi o miłość do niego, on zajął się sam. Pamiętam, jak wzięliśmy go z Basią ze szpitala do tego małego mieszkanka. Nie wolno tu było palić, ale i tak paliłem. Baśka mi wybaczała, bo lubiła ze mną rozmawiać. Jak przychodzili ludzie i próbowali zrobić Basi przyjemność, mówiąc o dziecku, mawiała: „Przestańcie mi pieprzyć, bo was wyrzucę z domu. Ja tęsknię za rozmowami, za życiem, chcę wyjść na stadion na zawody, a nie siedzieć tu cały czas i przewijać maleństwo”. Oczywiście, że dziecko się kocha, ale cały czas o nim gadać to nudne, także dla dziecka. Kiedyś zauważyłem w skrzynce na listy druk zaadresowany do Nowickiego. Myślę: może to mandat. Wyciągam, a tu widnieje adresat: Łukasz Nowicki, ma się zgłosić do szczepienia. O kurczę, myślę sobie, Łukasz Nowicki – człowiek, istnienie. A jak istnieje i jeszcze nazywa się Nowicki, to jest też moje istnienie. To jakby pierwszy sygnał: Uważaj, masz mnie kochać, uważaj, bo jestem. A potem pojawiają się nawyki, które dziecko bierze od rodziców, i wtedy wiemy już na pewno, że to nasz syn. I to wzrusza w sposób nieprawdopodobny. Ale także przeraża. A co Pana tak wzruszyło? Jan: Pamiętam, jak na czworakach, bo jeszcze nie chodził, przywlókł się do naszej małej kuchenki, pocałował szafkę, spojrzał ma mnie i zaczął się śmiać. A ja przecież, jak byłem małym chłopcem, to w moim Kowalu całowałem różne przedmioty, zarabiając w ten sposób na lody. Ludzie mówili: „Jasiu, ale buta to nie pocałujesz”, a ja, że za pięć złotych to pocałuję. To były moje dochody i myślę, że początki aktorstwa. Bo aktorstwo, proszę pani, to całowanie za grosze. Łukasz: To piękna historia o tym całowaniu. Piotrek chciał kiedyś pocałować kontakt, on zresztą w ogóle jest takim przytulakiem, całuje mamę, mnie, bardzo się tulimy do siebie. A ja uzmysłowiłem sobie teraz, że tu, w Warszawie, mamy identyczne mieszkanie jak twoje stare w Krakowie, tato. Pełne wiszących zegarów, z ogromnym kredensem, krucyfiksami. Przysięgam, że ani przez moment nie pomyślałem, by kopiować ojca. To jest właśnie to, o czym mówiłeś, że dzieci przejmują cechy i gusty od rodziców. Jan: Człowiek, który wyjdzie z domu i nie cierpi z tego powodu, jest łachudrą, a ja nigdy nie byłem łachudrą. Za to teraz mogę temu prawie 40-letniemu mężczyźnie spojrzeć w oczy i powiedzieć: Twój tata nie przesrał życia. Dużo zrobiłem, żebyś był ze mnie dumny. Siedzimy teraz ze sobą i jest nam coraz lepiej, bo zaczynamy się rozumieć. I za chwilę zrozumiesz mnie naprawdę doskonale. A najlepiej pewnie wtedy… gdy mnie już nie będzie. Łukasz: Przy tej okazji chcę ci bardzo podziękować, że pozostałeś przy swoich marzeniach, że nie przyszło ci do głowy, żeby jednak wrócić. Myślę o sobie, że gdybym ja był nieszczęśliwy, niespełniony, stałbym się okropnym ojcem. Wściekłym na cały świat. Bardzo dobrze więc, że ty miałeś i teatr, i film, a ja mam swoje podróże po świecie. Tylko moja przewaga nad tobą być może polega na tym, że mam do czego wracać i uwielbiam tę tęsknotę za Haliną i Piotrkiem. Jan: Każdy z nas zmierza do tego samego – do zrealizowania samego siebie. Cieszy mnie, że jesteś tak pracowity. I że sam pracujesz na nasze nazwisko. Bo, jak by na to nie patrzeć, jesteśmy sumą. Czytaj też: Poznali się, gdy ona była nastolatką. Po latach spotkali się ponownie, jednak on był już żonaty Musiał zostać aktorem tak jak Pan? Łukasz: Musiałem zostać artystą. Jan: Kiedyś powiedział mi Janek Frycz, który ma dużo dzieci: „Jasiu, przecież syn tak naprawdę rodzi się po to, żeby zabić ojca”. Oczywiście nie miał na myśli siekiery, ale tak to jest, gdy ojcowie czy synowie penetrują podobne rejony. Mogło być tak: tato ci rolę pomógł dostać itd. Ale Łukasz tyle osiągnął w swoim zawodzie, odniósł ogromny sukces, zwłaszcza jego głos, i to zawdzięcza sobie. Łukasz: Nigdy nie miałem ochoty zmienić nazwiska, które jest dla mnie powodem do dumy. Wiesz co? Ja po prostu lubię swoją miłość do ciebie. Nie kochając ciebie, poniósłbym niepowetowaną stratę. Jan: A co ja ci powiedziałem kiedyś? Dokładnie to samo. Łukasz: Miałem wtedy 17 czy 18 lat i kompletnie tego nie zrozumiałem. Uważałem, że to jakaś forma twojej obrony albo wyjaśniania mi rzeczywistości. Jan: Wiedziałem, co mówię, bo zauważyłem to u siebie w stosunku do swojego ojczyma. Czy ty w ogóle dziadka pamiętasz? Łukasz: No pewnie, jak mnie oszukiwał w kartach i jak trzymał mnie na rękach. Jan: Jeśli mówicie o mnie, że byłem złym ojcem, to dobrze byłoby, gdybyście zobaczyli mojego ojczyma. Wychodził po papierosy i znikał na dwa lata. A do mnie mówił: „panie Nowicki”. Jak ja go kochałem, jak się starałem, kupowałem mu modne ciuchy, które tak lubił, chociaż byłem wtedy biedny. Łukasz: Mam świadomość, jak wiele ojciec mnie nauczył. Począwszy od kupowania kwiatów dla kobiety, używania dobrej wody kolońskiej, a skończywszy na dystansie do wyświechtanych sformułowań. Jedyne, czego oczekiwałbym więcej od ciebie, to zbudowanie bliższych relacji z moim synem, bo jesteś mu w stanie dać rzeczy, których ja mu dać nie potrafię. Jan: Chciałbym być z moim wnukiem o wiele częściej, ale on cierpi na alergię i jakby mi się zaczął dusić w środku nocy, to chybabym sobie żyły podciął. Łukasz: No i wódeczki też się jeszcze z nim nie napijesz. Rok temu byliśmy z tatą w Krzewencie. O piątej rano błagałem ojca, żebyśmy już skończyli, a tata dalej był gotowy do picia, rozmowy. To wojenne pokolenie jest niezniszczalne. Kiedy ta jego niezwykłość dotarła do Ciebie? Łukasz: Bardzo szybko. Obserwowałem go z balkonu, jak idzie od nas w kierunku Plant, w kapeluszu, z szalem, w długim płaszczu. Jan: Wiecie, co powiedział? Że z balkonu lubił na mnie popatrzeć, jak dochodziłem do miejskiego szaletu. Zastanawiałem się, co on gada, przecież sracza miejskiego z balkonu nie mógł widzieć. Odpowiedział, że kogo prawda obchodzi, ważne, że z szaletem brzmi lepiej. Przy okazji tej rozmowy chciałbym cię, synku, publicznie spytać, dlaczego ty nie wiesz, gdzie mieszka twój ojciec? Łukasz: Przecież on sam nie wie, gdzie mieszka. Jan: Piękna odpowiedź, w poezję poleciał. Ależ Łukasz nie zna dokładnego adresu nawet tutaj, na Żoliborzu, gdzie mieszka Pan z żoną Małgosią Potocką. Łukasz: Trafiłem, choć nie znam numeru. Jan: Powinieneś poznać moje krakowskie mieszkanie. Ostatnio, jak tam byłem, wszedłem na krzesło i zajrzałem do pudeł leżących na szafie. Są tam jakieś papiery, listy. Łukasz: I ja miałbym je przeczytać? A może się okazać, że w tych listach jest historia jakiegoś twojego romansu czy romansu mamy. To tak, jakbym was podglądał. Wiem, że jak się urodziłem, a potem cię nie było, przez kilka lat pisałeś listy do mnie jak do dorosłego człowieka. Tylko że ja ich wtedy nie dostałem. Dopiero jak byłem już dorosły i mogłem zrozumieć, o co w tych listach chodzi. Do dziś pamiętam wzruszenie i smak żołądkowej gorzkiej, kiedy je czytałem. Kiedyś przeczyta je Piotrek, mój syn, a twój wnuk, i dowie się, co czuli jego dziadek i ojciec wtedy, kiedy nas już nie będzie. Jan: No i macie puentę na zakończenie tej rozmowy. Łukasz: Jako prezenter mam skłonność do szukania puenty, a ta jest bardzo dobra. Dzięki, tato. Jan: Myślisz, że jest za co, synu? Sprawdź też: Była żoną Stanisława Tyma, później się rozstali. Co wiemy o Annie Tym?
Traktował ją jak córkę. Jana Nowickiego i Halinę Mlynkovą łączyła wyjątkowa więź
„Dziękuję za te wszystkie lata pięknej relacji”
Darzyli się ogromnym szacunkiem. On nazywał ją „córeczką”, ona traktowała go jak ojca. Chociaż małżeństwo Haliny Mlynkovej i Łukasza Nowickiego nie przetrwało, rozstanie nie wpłynęło na relacje artystki z byłym teściem. Jan Nowicki zawsze traktował wokalistkę jak członka rodziny. Jan Nowicki i Halina Mlynkova utrzymywali bardzo dobre kontakty Przez dziewięć lat tworzyli zgrany duet. Ona wokalistka, on dziennikarz. Wspólnie doczekali się wspaniałego syna, Piotra. Dla wielu zaskoczeniem była informacja, że związek Haliny Mlynkovej i Łukasza Nowickiego nie przetrwał próby czasu. Relacja zakończyła się rozwodem w 2012 roku. Mimo to, byli małżonkowie mają ze sobą przyjacielskie relacje. Bez względu na okoliczności, zawsze będą rodziną. Syn połączył ich na zawsze. „Halina jest matką mojego syna. Co za tym idzie, jedną z najważniejszych osób, jakie spotkałem w moim życiu”, opowiadał Łukasz Nowicki. Czytaj też: Bajkowy ślub miał być początkiem ich wiecznej miłości. Kulisy rozstania Haliny Mlynkovej i Leszka Wronki owiane są tajemnicą Piotr był także oczkiem w głowie dumnego dziadka. Jan Nowicki poświęcał mu swój czas, dbał o tę relację. A o byłej synowej zawsze wypowiadał się w samych superlatywach. Utrzymywali ze sobą bardzo dobry kontakt, często do siebie dzwonili, a w wywiadach podkreślał, że jest dla niego jak córka. „Za każdym razem, kiedy do niej dzwonię, mówię: córeczko, a ona do mnie: tatusiu. [...] Chcę tylko powiedzieć dwa zdania: Halinko, dziękuję Ci bardzo, że urodziłaś pięknego wnuka, Piotrusia Nowickiego, który kiedyś, mam nadzieję, będzie płodził kolejnych Nowickich. Życzę Ci wszystkiego dobrego kochanie, córeczko”, mówił w jednym z wywiadów dla Uwaga. Kulisy sławy. Jan Nowicki, Halina Mlynkova, 8 grudnia 2009 W pewnym momencie artystka wyjechała do Pragi, gdzie próbowała budować swoje szczęście na nowo. Po zakończeniu drugiego małżeństwa z Leszkiem Wronką podjęła przemową decyzję. Już 2020 roku było pewne, że powróci z synem do Polski. "Po kilku latach mieszkania w Pradze zrozumiałam po raz kolejny, że moje serce jest w Polsce. Czesi są fantastyczni, ale mnie jest jednak bliżej do polskiego narodu”, mówiła w rozmowie z Michałem Misiorkiem. Jan Nowicki nie ukrywał swojej radości, ponieważ tęsknił za wnukiem. W końcu mógł się z nim spotykać regularnie. Piotr jest niezwykle utalentowany artystycznie - przede wszystkim muzycznie. Wybrał jednak pracę z drugiej strony kamery. "Jego pasją jest montaż internetowy i gry komputerowe. Montuje m.in. trailery do serwerów gier komputerowych, współpracuje z youtuberami. W świecie twórców internetowych jest znaną postacią, ma sporo pracy dodatkowej i fajnie sobie zarabia", mówiła artystka. Jan Nowicki również nie ukrywał dumny! Halina Mlynkova poruszająco żegnała byłego teścia Jan Nowicki odszedł 7 grudnia 2022 roku. Rodzina, przyjaciele, znajomi i wierni fani nie mogli pogodzić się z jego stratą. Śmierć artysty była ciosem dla byłej synowej. Halina Mlynkova pożegnała wtedy teścia w poruszających słowach podziękowała mu za wszystko. Wiele mu zawdzięczała. Był dla niej jak tata. Z kolei dla jej syna Piotra, był najlepszym dziadkiem, który troszczy się o jego dobro i przekazuje najważniejsze życiowe wartości. „Och Tato... Dziękuję za te wszystkie lata pięknej relacji. Dziękuję za Twoje książki, role filmowe, teatr, muzykę i słowo… Przede wszystkim dziękuję za bycie wyjątkowym, zupełnie niestandardowym Dziadkiem. Dzięki Twojemu bezkompromisowemu podejściu do życia żyłeś na własnych zasadach i to też wpajałeś wnukowi”, pisała. Czytaj też: Syn Haliny Mlynkovej i Łukasza Nowickiego bardzo przeżył rozwód rodziców. Dziś kroczy własną ścieżką Jan Nowicki, lata 90. XX wieku
Córka Jana Nowickiego i Ireny Paszyn nie chciała iść w ślady słynnego taty. Kim jest Sajana?
Jan Nowicki za życia był związany z pięcioma kobietami. Z Barbarą Sobottą doczekał się syna Łukasza, natomiast z Ireną Paszyn córki Sajany. Później na jego drodze stanęła Marta Mészáros. To właśnie z nią dzielił swoje życie przez 30 lat. Następnie związał się z Małgorzatą Potocką (ślub w 2009 roku), jednak i ta miłość nie przetrwała próby czasu. Jego ostatnią partnerką była Anna Kondratowicz. W 2016 roku zakochani stanęli na ślubnym kobiercu, a ich małżeństwo trwało do końca życia artysty. Łukasza Nowickiego, czyli syna wybitnego aktora zna cała Polska. Wziął przykład z taty i również zaczął robić karierę w telewizji. A co słychać u Sajany? Jak dzisiaj wygląda jej życie? Córka Jana Nowickiego: Kim jest Sajana? Sajana jest owocem miłości między Janem Nowickim a Ireną Paszyn. Kobieta do dzisiaj nazywana jest najbardziej tajemniczą partnerką w jego życiu. „To było tak: Świnoujście, fama, młoda Ewa Demarczyk, Skaldowie, spacery po plaży i obserwowanie, co się dzieje w tych grajdołkach. W jednym zauważyłem takie nie najlepsze nogi, ale piękną górę, białe jak śnieg zęby, podwinięty nos i to była ona. Ale nie podszedłem, bo ja nigdy, kiedy ktoś mi się podoba, nie podchodzę. Czekam. [...] Kręciłem wtedy we Wrocławiu, nomen omen, »Anatomię miłości«, grałem, ona przychodziła na plan, ale byliśmy bardziej kumplami, a potem się to rozlazło. Aż wreszcie minął jakiś czas i do Klubu Dziennikarzy weszła Kasia, bo tak się na Irenę mówiło, zupełnie inna, jakby walec ją przejechał. Już nie ta cera, ubrana była w jakieś długie szmaty, nie uśmiechała się tak często, była bardziej nobliwa. Strasznie mi się to spodobało. Gdy przechodziliśmy obok sklepu, kupiłem jej fiołki, no i poszliśmy do jej domu. A potem pojawiła się Sajanka”, wspominał początki tej relacji Jan Nowicki na łamach „Rzeczpospolitej”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Olaf Lubaszenko i Edward Linde-Lubaszenko: długo nie utrzymywali ze sobą kontaktu. Dziś są dla siebie wsparciem Jan Nowicki, Sajana, 19.01.2013 rok, Gala Gwiazdy Dobroczynności 2012 rok Jan Nowicki, Sajana, 19.01.2013 rok, Gala Gwiazdy Dobroczynnosci 2012 rok Jak dziś wygląda życie Sajany, czyli córki Jana Nowickiego? Obecnie Sajana mieszka w Niemczech. Tam założyła rodzinę, z którą czuje się najlepiej. Wiele lat temu portal wp.pl informował, że doczekała się dwójki dzieci. Jest też mniej medialna w porównaniu do Łukasza Nowickiego. Ceni sobie spokój, prywatność i bezpieczeństwo. „Bardzo ją kocham. Ale nie umiem tego uporządkować. Cieszę się, że w tym roku przyjeżdża na Wigilię z synem Pawełkiem. Właściwie to on nazywa się Zygfryd, ale na litość boską nie będę tak mówił do własnego wnuka! Niestety ani on, ani moja wnuczka Weronika, córka Sajany, nie znają polskiego”, mówił w 2012 roku Jan Nowicki w rozmowie z „Rzeczpospolitą”. Przypomnijmy, że w 2013 roku córka wybitnego aktora pojawiła się z nim na ściance. Wzbudziła wówczas wielkie zainteresowanie mediów. Jan Nowicki zmarł 7 grudnia 2022 roku. CZYTAJ TEŻ: „To był mój taki przyszywany mąż". Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat...
Żona Jana Nowickiego o jego stracie: „Chorował od lat, ale nie epatował cierpieniem”
Anna Kondratowicz opowiedziała o przyczynie śmierci aktora
Anna Kondratowicz, wdowa po Janie Nowickim udzieliła pierwszego wywiadu po stracie męża. Aktor odszedł 7 grudnia 2022 roku w wieku 83 lat. Jego żona wyznała, że ukochany od dłuższego czasu chorował, ale nigdy na nic się nie skarżył. Czerpał z życia i cieszył się każdą chwilą spędzoną z najbliższymi. „Miał mnóstwo dolegliwości, ale to był gość z fasonem, charakterem, osobowością i nie epatował swoim cierpieniem”, powiedziała Anna Kondratowicz w rozmowie z Faktem. Anna Kondratowicz o chorobie i stracie męża Trudno pogodzić się z jego stratą. Wiadomość o śmierci aktora była okrutnym ciosem dla rodziny, przyjaciół i fanów. Jan Nowicki wiódł spokojne i szczęśliwe życie u boku ukochanej żony, Anny Kondratowicz. Za miłością przeniósł się z Krakowa do Kielc. „Człowiek mieszka tam, gdzie jest jego serce, a nie gdzie stoi kościół Mariacki”, tłumaczył. Potem zamieszczali na Kujawach, w Kowalu. Małżonkowie mogli liczyć na swoje wsparcie, trwali przy sobie w najtrudniejszych momentach i cieszyli się z sukcesów. Annie Kondratowicz trudno odnaleźć się w tej rzeczywistości, bez męża. Wdowa po aktorze może liczyć na nieocenione wsparcie bliskich. Otrzymuje wiele maili i telefonów, które podnoszą ją na duchu w tym trudnym czasie. W Kowalu powstało miejsce poświęcone pamięci Jana Nowickiego. W remizie OSP znajduje się gablota z jego nagrodami, książkami i odznaczeniami, a wkrótce Kino Kameralne będzie miało nadane imię aktora. Władze Kowala planują jeszcze kilka inicjatyw, ale dla męża Anny Kondratowicz ważny był umiar. „Był skromnym człowiekiem. Nie lubił przepychu ani nadgorliwości”, mówi w rozmowie z Faktem. Czytaj też: Była jego ostatnią miłością. Annę Kondratowicz i Jana Nowickiego rozdzieliła śmierć Jan Nowicki, Viva! 2015 Przyczyna śmierci Jana Nowickiego Para planowała wydanie książki, która była już gotowa do druku. Prawdopodobnie ukaże się jeszcze w 2023 roku. Jan Nowicki i Anna Kondratowicz przygotowywali się do spotkań autorskich. Jednak na pierwszym miejscu znajdowało się zdrowie aktora, który w ostatnich latach mierzył się z wieloma dolegliwościami. W połowie grudnia miał przejść operację. Nigdy nie zwierzał się publicznie ze swoich problemów, nie dzielił się swoim cierpieniem. „Nie był zdrowym człowiekiem. Miał mnóstwo dolegliwości, ale to był gość z fasonem, charakterem, osobowością i nie epatował swoim cierpieniem. Nie cierpiał rozmawiać o chorobach, zwłaszcza publicznie. Uważał, że to jest bardzo nieeleganckie”, mówi Anna Kondratowicz w rozmowie z Agnieszką Szmidt dla Faktu. Jan Nowicki miał miażdżycę. Tego dotyczył zabieg, który miał się odbyć w połowie grudnia. Przyczyną śmierci był zator sercowo-płucny. „Nie miał żadnej operacji kardiologicznej. Serce miał w niezłej formie. Natomiast miał miażdżycę, a ten planowany na połowę grudnia zabieg miał udrożnić żyły i tętnice w prawej nodze. Lewą miał "naprawianą" w lipcu ubiegłego roku. Zmarł na zator sercowo-płucny. Niemniej jednak był to ogromny wstrząs. Palił 70 lat. Do końca. Kochał palić, kochał dobry alkohol, kochał smacznie zjeść. Był entuzjastą. Żył i – okazało się – umarł na swoich warunkach”, mówi wdowa po aktorze w rozmowie z Faktem. Źródło: Fakt. Jan Nowicki, Anna Kondratowicz, Dzień dobry TVN, 2019 rok Jan Nowicki, VIVA! 25/2020
Była jego ostatnią, wielką miłością. Annę Kondratowicz i Jana Nowickiego rozdzieliła śmierć
Aktor z czułością wypowiadał się o ukochanej żonie...
Była jego ostatnią miłością. Anna Kondratowicz i Jan Nowicki pobrali się w tajemnicy w 2016 roku. Wtedy informacja o ich ślubie była zaskoczeniem dla wszystkich. Zakochani wiedli szczęśliwe życie. Wspierali się, troszczyli o siebie i trwali u swojego boku. Ich miłość przerwała śmierć aktora... Co Jan Nowicki mówił o ukochanej, Annie Kondratowicz? Tekst aktualizowany 5.11.2023 Anna Kondratowicz i Jan Nowicki – ukochana żona była wielką miłością aktora Anna Kondratowicz i Jan Nowicki pobrali się w tajemnicy w 2016 roku. Ukochana aktora najpierw była jego menadżerką, ale z biegiem czasu połączyło ich piękne i trwałe uczucie. Zakochani nie afiszowali się ze swoją relacją i dbali o prywatność. Skupiali się na swojej relacji i szczęściu najbliższych. „Pojawiło się na moim horyzoncie miasto Namysłów. Tam spotkaliśmy świetnego gościa Julka Kruszyńskiego – burmistrza, którego poprosiłem: ‘Zrób nam tutaj ślub, o którym się nikt nie dowie’. I on wszystko zorganizował. Przyjechali poeta Muniek Staszczyk i Jacek Bławut, wspaniały reżyser. Moi przyjaciele, których kocham i podziwiam”, opowiadał aktor w jednym z wywiadów dla Pani. CZYTAJ TAKŻE: Mirosław Breguła we wspomnieniach syna: „Wolał, żebyśmy nie szli w jego ślady” Jan Nowicki, Anna Kondratowicz, Dzień dobry TVN, 2019 rok Jan Nowicki o ukochanej Annie Kondratowicz Po raz pierwszy Anna Kondratowicz i Jan Nowicki pojawili się razem na Festiwalu Reżyserii Filmowej w Wałbrzychu w czerwcu 2018 roku. Aktor nie ukrywał, że jest zakochany, a przy boku ukochanej Anny Kondratowicz odnalazł szczęście i spokój. Jak podkreślał, to jego ostatnia miłość, którą będzie trzymał za rękę, gdy „poczuje ten ostatni chłód”. W rozmowie z VIVĄ! artysta zaznaczał, że druga żona na każdym kroku go uszczęśliwia. „Tak się szczęśliwie złożyło, że najwspanialszą obecność, jaka mnie w całym życiu spotkała, mam obok siebie. Żeby to nie zabrzmiało jak z jakiejś Rodziewiczówny, ale spotkałem miłość teraz. To jest moja Ania. A jeżeli chodzi o oczekiwania? Nie. Oczekiwań nie miałem żadnych. Jeśli masz na myśli coś tak trywialnego, jak prezenty, jest to jedna z najgorszych rzeczy, jakie mogą mnie spotkać. Prezenty wpędzają mnie w stan paniki. A przede wszystkim, że na to absolutnie nie zasługuję”, opowiadał. ZOBACZ TAKŻE: Sekret Jerzego Połomskiego ujrzał światło dzienne po latach. Przyjaciółka artysty zaskakuje wyznaniem To za ukochaną aktor przeniósł się z Krakowa do Kielc. Nie żałował i gnał za głosem serca. W rozmowie z VIVĄ! Jan Nowicki podkreślał: „Wiem, że historia i wspaniała architektura mają wielką wartość. Wiem, że z Krakowa człowiek nigdy nie wyprowadza się emocjonalnie. Ale w momencie, kiedy o tym rozmawiamy, do pokoju weszła moja Ania. [...] Może zabrzmi to sentymentalnie w ustach 80-letniego starca, ale nasze miejsce jest tam, gdzie kogoś kochamy i ktoś kocha nas. Człowiek mieszka tam, gdzie jest jego serce, a nie gdzie stoi kościół Mariacki”. Jan Nowicki w VIVIE!, 2015 rok Anna Kondratowicz była dla męża największym wsparciem i otaczała go troskliwą opieką. Jan Nowicki miał problemy zdrowotne, a jego stan pogarszał się przez miażdżycę. To żona nakłaniała go do regularnych badań i nie pozwalała, by bagatelizował niepokojące objawy. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Witold Paszt miał jeszcze plany. Córka artysty zdradziła, co było przyczyną jego śmierci „Anna była bardzo ważną kobietą w życiu Jana Nowickiego. Bardzo o niego dbała i dzięki temu wydłużyła jego życie o co najmniej kilka lat. Gdyby nie to, że tak dbała o kontakty z lekarzami i dzięki niej była przeprowadzona operacja serca, to pewnie jego życie byłoby krótsze”, mówił Eugeniusz Gołembiewski, burmistrz Kowala w rozmowie z Super Expressem. Annę Kondratowicz i Jana Nowickiego rozdzieliła śmierć artysty. Aktor odszedł 7 grudnia 2022 roku w wieku 83 lat. Do końca była przy nim ukochana żona. Jan Nowicki z żoną Anną Kondratowicz na Festiwalu Reżyserii Filmowej w Wałbrzychu Jan Nowicki, 8.10.2012
Jan Nowicki przed śmiercią napisał list. Jego treść porusza
Trudno pogodzić się z jego śmiercią. Jan Nowicki, wybitny aktor, odszedł 7 grudnia. Pozostawił pogrążonych w żałobie bliskich, znajomych i fanów jego talentu. Uroczystości pożegnalne artysty odbyły się 14 grudnia. W poruszających słowach żegnali go przyjaciele. Marek Kondrat wyznał, że otrzymał od przyjaciela wyjątkowy list… Te słowa chwytają za serce. Ostatnie pożegnanie Jana Nowickiego Artysta spoczął na cmentarzu parafialnym w rodzinnym Kowalu. W ostatniej drodze Janowi Nowickiemu towarzyszyła rodzina i przyjaciele. Żegnali go Halina Mlynkova z mężem, Kuba Wojewódzki, Bartosz Opania, Maciej Stuhr i Daniel Olbrychski. „Śmierć Jana Nowickiego nie pozwala przejść obojętnie dla wielu osób. Jesteśmy tu z potrzeby serca. Obok śmierci człowieka nie można przejść obojętnie, a cóż dopiero przyjaciela”, mówił ksiądz. „Interesująca jest kwestia Boga w życiu i śmierci Jana Nowickiego. Już samo jego imię mówi bardzo dużo. Oznacza „Bóg jest łaskawy […] Żegnając Jana Nowickiego, modlę się, by Bóg był dla niego łaskawy”, przemawiał przyjaciel artysty, Andrzej Grabowski. Czytaj też: Wzruszające słowa i tłumy ludzi. Tak pożegnano Jana Nowickiego Jan Nowicki w sesji VIVY!, 2020 Przed śmiercią Jan Nowicki napisał list do przyjaciela Mowę pożegnalną wygłosił także Marek Kondrat. Na dzień przed śmiercią przyjaciela, aktor otrzymał od niego list. Jego treść została opublikowana przez Super Express. Jan Nowicki miał wyznać, że dużo odpoczywa i może liczyć na ogromne wsparcie ukochanej żony. „Bardzo dużo śpię, jestem sponiewierany rzeczywistością. Źle to znoszę, dobrze, że Anusia wszystko ogarnia. Schodzę tylko na mecze... Przystąpiliśmy do rozważań zmiany samochodu, bo ostatni zdechł. Wysyłam Ci zdjęcie z OSP w Kowalu. Możesz sobie pokpić…”, pisał [cytat za Super Expressem]. Przyjaciel żegnał Jana Nowickiego poruszającymi słowami. „Życie nie daje nam gwarancji na nic z jednym wyjątkiem. Tym wyjątkiem jest śmierć. Janek żył z tą myślą od młodości. Ze śmiercią się zmagał, pieszczotliwie nazywał ją przemijaniem, ale w życiu boksował się z nią i wychodził na ring bez ochraniaczy. Jego osobistym lekarzem był doktor Baczewski i Janek ma rację patrząc na nas, żebyśmy nie przesadzali dzisiaj z tą żałobą, bo pod tym uczuciem może kryć się pycha, że to nas nie spotka”, mówił. Sprawdź też: Córka Jana Nowickiego i Ireny Paszyn nie chciała iść w ślady słynnego taty. Kim jest Sajana? Źródło: Super Express Jan Nowicki w sesji VIVY, 2011
Wzruszające słowa i tłumy ludzi. Tak pożegnano Jana Nowickiego
„Był naszym ambasadorem, był twarzą naszego rejonu, najlepszą jego marką i chlubą”, mówił burmistrz
W środę, czyli 14 grudnia 2022 roku odbył się pogrzeb wybitnego aktora Jana Nowickiego. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się o godzinie 13:00. Po mszy świętej urna z prochami artysty została złożona na cmentarzu parafialnym w Kowalu. Przypomnijmy, że Jan Nowicki zmarł w nocy 7 grudnia. Ceniony aktor odszedł niedługo przed planowaną operacją, która mogła uratować mu życie. Dzisiaj rodzina i koledzy z branży go pożegnali. Msza święta odbyła się w kościele parafialnym św. Urszuli w Kowalu. Później żałobnicy udali się na cmentarz. Co więcej, ulubieniec widzów spoczął w rodzinnym grobowcu, który został wybudowany jeszcze za jego życia. Jak wyglądało ostatnie pożegnanie artysty? Pogrzeb Jana Nowickiego W czwartek 8 grudnia, w kościele w Kowalu odbył się różaniec w intencji zmarłego. Następnego dnia jego ciało zostało skremowane. Co więcej, aktor zażyczył sobie, aby pochować go w mundurze strażackim. Do trumny włożono różaniec i papierosy, które uwielbiał. Pogrzeb nie miał charakteru państwowego. „Nikt się do nas nie odezwał w sprawie pogrzebu państwowego. My o takie kontakty również nie zabiegamy, a to dlatego, że Jan Nowicki był człowiekiem naszym i człowiekiem skromnym, który nie czuł potrzeby wyróżniania go przez jakiekolwiek władze państwowe. Zresztą Jan Nowicki mówił, że wszelkiego rodzaju polityką się brzydzi. Jeśli się kontaktował z politykami, to tylko tyle ile musiał. Natomiast nigdy o ich względy nie zabiegał. Takim człowiekiem po prostu był”, mówił burmistrz Kowala w rozmowie z „Super Expressem”. CZYTAJ TEŻ: Tadeusz Ross szczęście odnalazł u boku piątej żony. Dzieliło ich 30 lat Relacja z pogrzebu Jana Nowickiego Przed kościołem pojawiła się żona artysty Anna Kondratowicz oraz rodzina zmarłego. Przybyli między innymi: Halina Mlynkova z mężem, Kuba Wojewódzki, Maciej Stuhr i Daniel Olbrychski. Hołd artyście złożył Bartosz Opania. Co więcej, rodzina Jana Nowickiego poprosiła, aby nie składać im kondolencji. Msza Święta rozpoczęła się o godzinie 13:00, następnie list od Rzymian odczytał Andrzej Grabowski, który prywatnie przyjaźnił się z artystą. „Śmierć Jana Nowickiego nie pozwala przejść obojętnie dla wielu osób. Jesteśmy tu z potrzeby serca. Obok śmierci człowieka nie można przejść obojętnie, a cóż dopiero przyjaciela”, mówił ksiądz. „Interesująca jest kwestia Boga w życiu i śmierci Jana Nowickiego. Już samo jego imię mówi bardzo dużo. Oznacza „Bóg jest łaskawy […] Żegnając Jana Nowickiego, modlę się, by Bóg był dla niego łaskawy”, zakończył. Podczas mszy świętej przemawiał też burmistrz, który podziękował wszystkim, którzy pojawili się na uroczystości. „Jan Nowicki był naszym ambasadorem, był twarzą naszego rejonu, najlepszą jego marką i chlubą. Dzięki niemu całe miasto stało się popularne. Przyjeżdżali do nas ludzie kultury przez największe "K". Zawsze się z nami identyfikował i zawsze chciał z nami być. Z dumą podkreślał, że pochodzi z Kowala na Kujawach. Z rodzinnego domu wyniósł wielką pracowitość. Choć był królem życia, to był też tytanem pracy. Był z nami zawsze, dla każdego mieszkańca był na wyciągnięcie ręki, spotykał się z nami na ulicach czy na rynku. Wielu z nas miało to szczęście gościć go w swoim domu. Był człowiekiem niepospolitym i mądrym. Był podziwiany i kochany przez bardzo wielu ludzi. Dzięki Ani i jej wielkiej miłości do męża mogliśmy cieszyć się życiem Jana o wiele dłużej. Jan od wielu lat przygotowywał siebie i nas wszystkich do odejścia z tego świata”, mówił. „Dom pana Jana przed Świętami Bożego Narodzenia zamieniał się w kwaterę świętego Mikołaja z prezentami. Wypełniał rolę Mikołaja. Powtarzał, że obowiązkiem każdego człowieka jest dzielenie się z innymi. Cenimy go nie tylko za role filmowe, ale za role Mikołaja, naszego Mikołaja. Powtarzał: To najlepsza rola jaką zagrałem”, dodała zaprzyjaźniona mieszkanka Kowala. „Chce pożegnać Janka od jego najbliższych z Krakowa. Kwiaciarki prosiły, by powiedzieć, jak go kochamy. Janek był uwielbiany przez ludzi. Był bardzo pobożnym człowiekiem. Zaczął pisać listy do Pana Piotra. Czytaliśmy je w Krakowie, a Piotr z nieba mu odpowiadał. Te posty dają nam siły. Janek kochał wasze miasto. Kowal to było dla niego coś najważniejszego. Zwracam się do burmistrza: to jest piękne, jak go żegnacie, jak go szanujecie. Janku, prosiłeś mnie o to... jeśli jest tak, jak mówiłeś, jesteś u swoich przyjaciół w niebie. Jest Piotr, Jurek Trela, Wojtek Przoniak. Pewnie moja Elżunia, która pewnie polewa im wódeczkę, jak grają w karty. Janek żył, jak chciał, w objęciach Ani. Przygotowywał nas wszystkich na swoją śmierć, nie pozwolił nam po sobie płakać. Chce Ci Janku powiedzieć, przygotuj nam nasze miejsce. Prześpij się trochę, a my zaraz do Ciebie przyjdziemy, ale nie tak szybko”, dodał Jerzy Federowicz. Marek Kondrat również zabrał głos. „Życie nie daje nam gwarancji na nic z jednym wyjątkiem. Tym wyjątkiem jest śmierć. Janek żył z tą myślą od młodości. Ze śmiercią się zmagał, pieszczotliwie nazywał ją przemijaniem, ale w życiu boksował się z nią i wychodził na ring bez ochraniaczy. Jego osobistym lekarzem był doktor Baczewski i Janek ma rację patrząc na nas, żebyśmy nie przesadzali dzisiaj z tą żałobą, bo pod tym uczuciem może kryć się pycha, że to nas nie spotka”, słyszeliśmy. Pasierbica Jana Nowickiego dodała: „Janku spędziłam z Tobą ostatnie 10 lat życia. Kiedy się poznaliśmy, byłam dzieckiem. A Ty, jak mówiłeś, nie lubiłeś dzieci, a jednak mnie polubiłeś. Powtarzałeś, że ojciec a ojczym to dwie różne sprawy. Nasze życie to była przyjemność, radość, miłość do mamy i do mnie. Traktowałeś mnie, jak córkę i nią się czuję. Kochamy Cię z mamą i tęsknimy. Będziemy czekać, aż odwiedzisz nas w snach”, słyszeliśmy. Następnie z głośników odtworzono wypowiedź zmarłego aktora. „Oddajemy siebie Bogu, dopiero w chwili śmierci życie człowieka zostaje spełnione. Jezus umierając uczy nas sensu życia”. Na koniec odśpiewano pieśń: "Umieraj tam, gdzie twój dom. Kowal najmilszy, nasz ogród zielony, dom rodzinny kryty strzechą...” Później żałobnicy udali się na cmentarz. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Czy Tomasz Kammel jest zakochany? Tak dziennikarz mówił o związkach Ostatnie życzenie Jana Nowickiego Pogrzeb wybitnego aktora odbył się bez obecności kamer. O to prosił aktor jeszcze z życia. „Zaczął budować grób w Kowalu na Kujawach, gdzie mieszkała jego rodzina i właściwie znajdował się tam jego dom. Zapytał mnie, czy chcę leżeć obok niego. Odparłam, że nie jestem w stanie rozmawiać o śmierci i o grobie. Zresztą ja nie umrę, tylko rozpłynę się w powietrzu. Bo ja śmierci nie uznaję, nie godzę się z nią. Dla mnie ważne jest życie. Odpowiedział, że on musi jednak uporządkować wszystkie ziemskie sprawy. No i porządkował. Chciał całą rodzinę złożyć do tego grobu. Mówił: „Trzeba umieć zakończyć życie"”, wyznała Małgorzata Potocka w rozmowie z Onetem. „Przed kilkoma laty zaprojektował rodzinny grobowiec i doprowadził do jego powstania. W grobowcu spoczęły szczątki krewnych, przodków aktora, m.in. matki, ojca i rodzeństwa, które zmarło w dzieciństwie”, opowiadał burmistrz Kowala. „Mój dziadek Stanisław Paszyński był bratem matki aktora — Marii Nowickiej, z domu Paszyńskiej. Nasze domy w Kowalu stały obok siebie, sąsiadowaliśmy przez płot. Nowicki przed kilkunastoma laty przeniósł się do oddalonej około 10 km od Kowala miejscowości Krzewent, gdzie stworzył swoje siedlisko w urokliwym miejscu nad jeziorem. W Kowalu nadal mieszka siostra aktora, Hanna i pozostała część rodziny”, dodał. Piotr Gliński, czyli minister kultury również wspomniał Jana Nowickiego. „To był taki wielki dzieciak polskiej kultury. Zawsze młodszy, niż wskazywała na to metryka. Z wdziękiem takim niebywałym, który także mężczyźni doceniali. Tą jego świeżość, przewrotność. Bardzo ciekawy aktor. Myślę, że taki niekonwencjonalny [...] z jednej strony można powiedzieć: wybitny aktor, profesjonalista, a więc i autorytet w swoim zawodzie, a z drugiej strony trochę taki na przekór”, opowiadał.
Przyjaciel Jana Nowickiego był z nim do końca. ''Reanimacja trwała ponad godzinę"
W nocy z 6 na 7 grudnia odszedł Jan Nowicki, wybitny aktor, reżyser, pisarz i felietonista. Do końca była przy nim ukochana żona, Anna Kondratowicz i jeden z jego przyjaciół, po którego zadzwoniła. „Przyjedź, Janek chyba umarł!”. Wspomnienia przyjaciela chwytają za serce. ZOBACZ TEŻ: Małgorzata Potocka o relacji z Janem Nowickim. Jej słowa chwytają za serce Jan Nowicki nie żyje Aktor odszedł nagle, w nocy 7 grudnia w swoim domu w Krzewencie. Nikt nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. Nowicki jeszcze kilka dni wcześniej wziął udział w promocji książki w rodzinnym Kowalu. Jego odejście to cios nie tylko dla rodziny i przyjaciół, ale również dla fanów świata filmu. „Wielki Szu” na zawsze pozostanie w sercach Polaków. Przyjaciel Nowickiego był z nim do końca W nocy z 6 na 7 grudnia Jan Nowicki nagle źle się poczuł i osunął się na podłogę. Natychmiastowej pomocy udzieliła mu żona, Anna Kondratowicz, która wezwała karetkę. W tym samym czasie zadzwoniła również do jego przyjaciela. W nocy zadzwonił telefon. To była żona Jana. Powiedziała do mnie „Jak możesz, to przyjedź, bo Janek chyba umarł. Pogotowie jedzie. Janek nie daje żadnych oznak życia”. Jak przyjechałem, to było już pogotowie. Reanimacja trwała chyba godzinę, może nawet więcej, ale nic to nie dało – mówi nam przyjaciel Nowickiego, Zdzisław Zasada, wiceprezes OSP w Kowalu. Nowickiego czekała operacja Nie jest tajemnicą, że Jan Nowicki miał problemy ze zdrowiem, a jednak unikał lekarzy. Na prośby żony, badał się jednak regularnie. Zdiagnozowano u niego miażdżycę, która kwalifikowała się do natychmiastowej operacji. Kolejny zabieg bardzo go stresował. Nic dziwnego, w wieku 83 lat operacja serca brzmi niezwykle poważnie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Anna Dymna ze łzami w oczach wspomina wybitnego aktora Jana Nowickiego. Jej słowa chwytają za serce Byliśmy przyjaciółmi. To zobowiązuje do tego, żebym był wsparciem dla jego rodziny – wyjaśnił Zasada, który do samego końca był przy Nowickim.
Małgorzata Potocka o relacji z Janem Nowickim. Jej słowa chwytają za serce
Śmierć Jana Nowickiego była szokiem dla wszystkich bliskich mu osób. Głos w jego sprawie zabrała również była żona, Małgorzata Potocka, która wspomina ich relację jako niezwykle piękną. Co powiedziała o byłym mężu? ZOBACZ TEŻ: Jan Nowicki i Małgorzata Potocka: wzięli ślub po 30 latach od pierwszego spotkania, ale małżeństwo nie było im pisane Nagła śmierć Jana Nowickiego Jan Nowicki odszedł nagle, 7 grudnia w nocy, w swoim domu. Według nieoficjalnych informacji, aktor miał zawał. Do końca czuwała przy nim żona, Anna Kondratowicz. Wiele osób związanych z Nowickim żegnało aktora czułymi słowami. Do ich grona dołączyła również była żona, Małgorzata Potocka, która zamieściła bardzo osobisty wpis w swoich social mediach. Ich małżeństwo przetrwało 6 lat i chociaż daleko mu było do ideału, artystka wspomina Nowickiego z ogromnym ciepłem w sercu. Małgorzata Potocka wspomina Jana Nowickiego Ich rozstaniem żyły media w całym kraju. Sam Nowicki na koniec związku, bardzo nieprzychylnie wypowiedział się o Potockiej. Przecież to komedia, ślub po siedemdziesiątce. Chciałem zrobić przyjemność mieszkańcom mojego miasteczka. Nasz ślub był równie mało znaczący, jak rozwód. Małgosia pozostanie moją sympatią - mówił. Potocka zaś przyznała, że powodem rozstania była konieczność wyboru - teatr, czy mąż. Wybrała teatr. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Małgorzata Potocka o Kalinie Jędrusik: „Ciągle szukała wielkiej miłości. W tym była nienasycona” To była piękna, romantyczna miłość. Nic złego między nami się nie wydarzyło. Moglibyśmy dalej być razem, ale w pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że muszę wybrać – albo fascynację Janem, albo fascynację moim teatrem. I kolejny raz wygrał teatr. Stwierdziliśmy, że dalej nie będzie nam po drodze. Rozwód był jedyną mądrą decyzją w tej sytuacji. Ale uważam, że pięknie się rozstaliśmy. W mojej garderobie cały czas wiszą nasze zdjęcia. Pozostały piękne wspomnienia - mówiła w rozmowie z serwisem. Artystka po śmierci Nowickiego opublikowała w swoich social mediach wzruszający wpis. Pięknymi słowami pożegnała dawnego ukochanego, który zawsze będzie zajmował w jej sercu szczególne miejsce. Byłam szczęściarą, Jan był moim Idolem, Mężem, Przyjacielem. Mogłam go Kochać, słuchać, czytać, czerpać naukę z jego mądrości, oglądać z nim świat, kąpać się w jeziorze, być z nim na scenie, podziwiać, jak elektryzuje i zachwyca swoim aktorstwem publiczność, a spotkaniami oczarowuje każdego. Byłam z nadzwyczajnym, niepowtarzalnym człowiekiem, wyjątkowym mężczyzną, wspaniałą ikoną Polskiej Kultury. Dziękuję Ci Jasieńku za ten cudowny czas, za nasze spotkanie, które nigdy się nie skończy - czytamy na Facebooku. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="750" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid0SYpryKeahfndvLVWi72eEZovtwaqjqgDTiZPBDFYyJ2S8iD1s8ppzwc1PNdWicT9l%26id%3D100035245368109&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Anna Dymna ze łzami w oczach wspomina wybitnego aktora Jana Nowickiego. Jej słowa chwytają za serce
„Trudno mi tak o nim mówić, bo znałam go prywatnie”, wyznała
W nocy z 6 na 7 grudnia zmarł Jan Nowicki. Przypomnijmy, że aktor odszedł nagle w wieku 83-lat, a jego śmierć zaskoczyła niemal wszystkich. Ulubieniec widzów przez długi czas był związany z Krakowem. Tam pracował w Starym Teatrze. Później poznał Annę Dymną, która niedawno została zaproszona do studia programu „Fakty po południu”. Opowiedziała wówczas o koledze z branży. Ze łzami w oczach dodała, że jest to dla niej bardzo trudny moment w życiu. Anna Dymna wspomina Jana Nowickiego Aktorka w „Faktach po południu” wspomniała zmarłego już Jana Nowickiego. Artystka nie była w stanie ukryć łez wzruszenia, a jej głos wyraźnie się łamał. Jak się okazuje, Anna Dymna doskonale znała kolegę z branży. Byli przyjaciółmi od 50 lat. „Ja Janka znam pół wieku. Kiedy przyszłam do Teatru Starego po studiach, to od razu się z nim zetknęłam w „Nocy Listopadowej". Nie będę mówiła o jego rolach, bo aktorem był niezwykłym, prowokującym, odważnym, mięsistym […] Był taki, że jak byłam młoda, to tak się na niego patrzyłam, bałam się go trochę, nie wiedziałam, co powie”, wyznała. CZYTAJ TEŻ: Łukasz Nowicki czule pożegnał ukochanego tatę. Te słowa wyciskają łzy Anna Dymna ze łzami w oczach mówiła o Janie Nowickim Aktorka dodała, że 83-latek był dla niej nauczycielem, który przez cały czas ją inspirował. „Nauczył mnie takiej odwagi, takiej wolności. Był silnym, prowokującym, cynicznym człowiekiem, kojarzył mi się ze zwierzęciem […] Używam tu tego słowa w jego najlepszym znaczeniu, bo Janek przede wszystkim miał w sobie nieprawdopodobną siłę i prawdę. Nawet jak sobie zaprzeczał czasem, to zawsze zaskakiwał. Trudno mi tak o nim mówić, bo znałam go prywatnie”, słyszeliśmy. Później w jej oczach pojawiły się łzy wzruszenia, a głos wyraźnie zaczął się łamać. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Celine Dion przerwała milczenie. Cała we łzach ujawniła prawdę o nieuleczalnej chorobie
Łukasz Nowicki czule pożegnał ukochanego tatę. Te słowa wyciskają łzy
„Wczoraj żegnałem się z Tatą. SAM. To był nasz czas”, podkreśla
W środę 7 grudnia media obiegła informacja o śmierci Jana Nowickiego. Wybitnego aktora żegnali przyjaciele, koledzy oraz rodzina, w tym była synowa, Halina Mlynkova. Jednak w mediach społecznościowych próżno było szukać wpisu jego ukochanego syna. Łukasz Nowicki zdecydował się opublikować słowa pożegnania dopiero dzień później. „Wczoraj utraciłem pion”, napisał. Ujawnił również szczegóły ostatniego pożegnania 83-latka. Łukasz Nowicki pożegnał ojca. Jego słowa wzruszają do łez „Wielki szu”. Niezwykła, genialna osobowość. Wszechstronny artysta i nietuzinkowy człowiek, którego nigdy nie opuszczało poczucie humoru. Jan Nowicki odszedł w nocy z 6. na 7. grudnia 2022 roku w swoim domu w Krzewencie. Miał 83 lata. Do końca czuwała przy nim ukochana żona Anna Kondratowicz, z którą małżeństwem byli przez pięć lat i o której zawsze wypowiadał się z wielką czułością. Żegnała go cała Polska. Rodzina, przyjaciele, znajomi, osoby z branży artystycznej, fani. Wśród wpisów zabrakło jednak tego autorstwa jedynego syna aktora, Łukasza. Zdecydował się on opublikować bardzo osobiste słowa pożegnania dopiero dzień później... „Możemy nie gadać często, możemy długo się nie widzieć ,Ale świadomość że gdzieś tam jesteś jest dla mnie jak grawitacja. Pionizuje, nadaje sens tej dziwnej układance jaką jest życie”. Przepraszam że cytuje sam siebie. To fragment z ostatniej strony książki Ojca „Moje Psie Myśli”. Może to nieskromne, ale tak jest łatwiej. Wczoraj utraciłem ten pion. Gdy rankiem Olga przekazała mi wiadomość o śmierci Taty, długo siedziałem na kancie łóżka w hotelu, próbując odzyskać równowagę. Tylko grawitacja trzymała mnie przy ziemi….zastygłem…..”, rozpoczął wpis Łukasz Nowicki. I podziękował wszystkim, którzy złożyli mu kondolencje i kierowali w jego stronę ciepłe myśli. „Dziękuje za setki wiadomości, kondolencji – od przyjaciół, bliskich, od tych, z którymi od lat nie mam już kontaktu. Za wsparcie, za dobre słowo, za gotowość do pomocy, gdyby zaszła taka potrzeba. Dziękuję też Tym z Was, których nie znam, a którzy za pośrednictwem mediów społecznościowych przesłali czułość i otuchę. Wybaczcie, że ślę podziękowania w tej formie. Tu i teraz. Zbiorczo. Ale nie mam siły inaczej. Wczoraj nie odpisywałem, nie odbierałem telefonów, nie oddzwaniałem. Wczoraj żegnałem się z Tatą. SAM. To był nasz czas. Dziękuję”, zakończył. Czytaj także: Jan Nowicki odchodził na rękach swojej żony. „Jan nagle upadł”. Podano przyczynę śmierci aktora Pogrzeb Jana Nowickiego – data, miejsce pochówku Już wcześniej pisaliśmy, że Jan Nowicki wyraził wolę, by jego szczątki spoczęły w miejscowości Kowal, z którą był emocjonalnie związany. „Wybudowałem grób dla całej rodziny z napisem „Rodzina Nowickich". Człowiek powinien wiedzieć, gdzie będzie miejsce jego wiecznego spoczynku. I ja wiem. To wiele porządkuje w głowie. Uspokaja”, mówił na łamach „Super expressu”. I dodawał, że do chwili swojego odejścia starannie się przygotowuje. „Powoli trzeba się zbierać z tego świata, mając jednak na uwadze to, co powinien w tej sytuacji zrobić każdy mężczyzna – posprzątać po sobie […] Trzeba coś zrobić z książkami, pomyśleć, komu, który obraz dać, żeby trafił we właściwe ręce. Przecież nie wezmę tego do grobu!”, zaznaczył. Informację o miejscu spoczynku Jana Nowickiego potwierdził we wpisie jego jedyny syn. „Uroczystości pogrzebowe odbędą się w środę 14 grudnia w Kowalu. O godz.13.00 Nabożeństwo żałobne w Kościele Parafialnym po którym nastąpi odprowadzenie do grobu rodzinnego na cmentarzu”, napisał w mediach społecznościowych Łukasz Nowicki. Bliskim Jana Nowickiego składamy wyrazy współczucia... Czytaj także: Łukasz Nowicki o relacji z ojcem: „Pamiętam czekanie na niego. Jan równał się czekanie" Jan Nowicki w sesji dla „VIVY!”, grudzień 2020
Jan Nowicki odchodził na rękach swojej żony. „Jan nagle upadł”. Podano przyczynę śmierci aktora
Tak wyglądały ostatnie chwile artysty...
Jan Nowicki zmarł 7 grudnia w nocy w swoim domu w miejscowości Krzewent. Miał 83 lata. Odejście wybitnego aktora pogrążyło w żalu nie tylko jego bliskich, ale także cały świat filmu. Co było przyczyną zgonu mężczyzny i jak wyglądały jego ostatnie chwile? Okazuje się, że towarzyszyła mu w nich ukochana żona... Jan Nowicki nie żyje Śmierć Jana Nowickiego wstrząsnęła całym światem filmowym. Mężczyzna od lat robił karierę na deskach teatralnych, a także w filmach oraz serialach. Jedną z jego najbardziej pamiętnych ról z pewnością zostanie Wielki Szu, mogliśmy aktora oglądać także w popularnych produkcjach, takich jak: Magda M., Apetyt na Miłość czy Egzamin z życia. Pochodził z miejscowości Krzewent, do której również przeprowadził się po przejściu na emeryturę. Artysta był druhem OSP w Kowalu i był także bardzo związany z lokalną społecznością. Jeszcze kilka dni przed śmiercią uczestniczył w uroczystościach OSP w Kowalu, a lokalne władze jako pierwsze poinformowały o jego śmierci. „Mam jeszcze „świeże” zdjęcia z soboty z Kowalu, gdzie Jan Nowicki był na promocji książki – 120 lat OSP Kowal. Był tam w mundurze strażackim”, zdradził portalowi Nasze Miasto radny Wojciech Nawrocki. Jan Nowicki miał 83 lata. Jeszcze za życia zadbał o miejsce swojego pochówku. Na płycie nagrobnej pięknego, rodzinnego grobowca możemy przeczytać wyjątkowy napis: „Żyć możesz wszędzie, umieraj, gdzie dom”. Czytaj też: Jan Nowicki i Małgorzata Potocka: wzięli ślub po 30 latach od pierwszego spotkania, ale małżeństwo nie było im pisane Jan Nowicki w sesji dla magazynu VIVA!, 2020 rok Jan Nowicki – przyczyny śmierci i ostatnie chwile aktora Od kilku lat aktor mieszkał w spokojnej, małej wsi, gdzie wiódł życie emeryta. Lokalny radny, który również był obecny na uroczystościach OSP, wspomniał ostatnie spotkanie z Janem Nowickim. „Jan Nowicki był dumą naszego miasta. Trudno nam uwierzyć, że już go z nami nie ma. Widzieliśmy się w sobotę. Był na promocji książki „120 lat Ochotniczej Straży Pożarnej Królewskiego Miasta Kowala na Kujawach”. Pojawił się w mundurze strażackim. Kiedy stanął przy swojej gablocie, która znajduje się w OSP, udało się zrobić kilka zdjęć z niektórymi mieszkańcami. Pan Jan po oficjalnej części został zaproszony na poczęstunek, ale niestety był tego dnia słaby, gorzej wyglądał. Jego żona powiedziała: „Jasiu, nie, jedziemy do domu” i pojechali”, opowiedział Super Expressowi Wojciech Nawrocki. Z doniesień Super Expressu dowiadujemy się również, jakie były prawdopodobne przyczyny śmierci mężczyzny... Jan Nowicki odchodził w ramionach swojej ukochanej żony, Anny Kondratowicz. Doznał zawału serca. Pogotowie, które przyjechało na miejsce podjęło próbę reanimacji, jednak bezskuteczną. „Kiedy prowadziła go pod rękę, Jan nagle upadł. Jan był reanimowany. Niestety, nie udało się go uratować. Prawdopodobnie miał zawał”, podaje informator. Najbliższym artysty składamy najszczersze kondolencje. Zobacz także: https://viva.pl/ludzie/edward-linde-lubaszenko-zegna-jana-nowickiego-janek-byl-wielkim-kibicem-moze-za-bardzo-go-poruszyly-mecze-141992-r1/ Jan Nowicki w sesji dla magazynu VIVA!, 2020 rok Jan Nowicki z żoną, Anną Kondratowicz, 2.11.2019, Warszawa
Edward Linde-Lubaszenko żegna Jana Nowickiego. "Janek był wielkim kibicem. Może za bardzo go poruszyły mecze"
Dzisiejszy dzień to ogromny cios dla bliskich Jana Nowickiego. Na śmierć nigdy nie jest się bowiem gotowym. Przyjaciele cały dzień wspominają wspaniałego aktora, w tym również Edward Linde-Lubaszenko. Panowie przyjaźnili się od lat, a odejście Nowickiego było dla Lubaszenki prawdziwą tragedią. W rozmowie z Faktem, opowiedział o wspomnieniach związanych z aktorem. ZOBACZ TEŻ: Jan Nowicki nie zostanie pochowany w Warszawie. Wybrał inne miejsce pochówku na długo przed śmiercią Edward Linde-Lubaszenko żegna starego przyjaciela 7 grudnia odszedł Jan Nowicki, wspaniały aktor, reżyser, pisarz i felietonista, ale przede wszystkim człowiek, który miał wielu przyjaciół. To się tak nagle stało, że nie mogę dojść do siebie. Janek nie chorował, był dosyć zdrowym człowiekiem – mówi w rozmowie z Faktem Edward Linde-Lubaszenko. Jeszcze kilka dni temu zaszczycił swoją obecnością premierę książki w rodzinnym Kowalu, wdziewając elegancki mundur strażacki. Nikt nie spodziewał się, że to jego ostatnie dni życia. To się tak nagle stało, że nie mogę dojść do siebie. Janek nie chorował, był dosyć zdrowym człowiekiem – mówi w rozmowie z Faktem Edward Linde-Lubaszenko. CZYTAJ TEŻ: Jan Nowicki i Małgorzata Potocka: wzięli ślub po 30 latach od pierwszego spotkania, ale małżeństwo nie było im pisane Linde-Lubaszenko o przyjaźni z Janem Nowickim Ponad 50 lat. Dokładnie tyle Edward Linde-Lubaszenko mógł nazywać Jana Nowickiego swoim przyjacielem. Niestety nie było im dane się pożegnać. Nowicki zmarł nagle, pozostawiając po sobie ogromną pustkę i smutek. Bardzo mnie ta informacja poruszyła. Nie tylko dlatego, że jestem starszy od Janka o trzy miesiące, byliśmy rówieśnikami on z listopada, ja z sierpnia, ale dlatego, że przyjaźniliśmy się w rzadko spotykany sposób. Byliśmy razem w Teatrze Starym w Krakowie, bardzo blisko związani z sukcesami teatru. Ten teatr dla nas bardzo dużo stanowił. To była taka meta artystyczna, urzeczywistnienie naszych marzeń o wspaniałym teatrze. To się tak nagle stało, że nie mogę dojść do siebie. Odchodzi kolejna osoba, Janek nie chorował, był dosyć zdrowym człowiekiem – mówił dla Faktu wyraźnie poruszony Edward Linde-Lubaszenko. Aktor nie kryje smutku. Utrata jednego z najbliższych przyjaciół to zawsze ogromny cios dla osób z nim związanych. Tak też było w tym przypadku. CZYTAJ TEŻ: To u jej boku Jan Nowicki zaznał prawdziwego szczęścia. Anna Kondratowicz była ostatnią miłością aktora Mam teraz nawał wrażeń, nawał wspomnień. Spotykaliśmy się w Spatifie w Krakowie. Przyjaźniliśmy się i nie było między nami żadnej zawiści, konkurencyjności. Chcieliśmy żyć jak najlepiej, zyskać jeden przed drugim opinię, czy się podobało. Zależało nam na wzajemnej akceptacji i ją mieliśmy. Nasza przyjaźń trwała 50 lat. Czuję się teraz tak, jakby ktoś mi ukradł kawałek duszy – mówi Edward Linde-Lubaszenko. Jan Nowicki był wielbicielem piłki nożnej Linde-Lubaszenko we wspomnieniach o zmarłym przyjacielu opowiedział o jego licznych pasjach. Jan Nowicki był wielbicielem piłki nożnej i zawsze wierni kibicował polskiej reprezentacji. Z pewnością śledził losy naszej kadry w tegorocznym mundialu w Katarze. Janek był kibicem sportowym, piłkarskim, bardzo zaangażowanym w ten sport, przyjaźnił się ze sportowcami, szczególnie Wisły Kraków. Już go ominie finał mundialu. Nie wiem, może poruszyły go mecze, w które się tak bardzo zaangażował jako kibic? Przecież takie emocje w wieku 80 lat, to już nie są żarty – mówi Edward Linde-Lubaszenko. Słowa Lubaszenki chwytają za serce. Aktor sam przyznał, że informacja o śmierci Nowickiego sprawiła, że wylał wiele łez. Prawdziwa przyjaźń jest jednak potężniejsza niż śmierć.
To ostatnie zdjęcie Jana Nowickiego. W minioną sobotę wziął udział w ważnym wydarzeniu w Kowalu
Dzisiejsza informacja o śmierci Jana Nowickiego zaskoczyła wszystkich. Aktor znany przede wszystkim z woli "Wielkiego Szu" zmarł 7 grudnia w swoim domu w Krzewencie. Jeszcze w minioną sobotę wziął udział w uroczystości w Kowalu, gdzie włożył strażacki mundur. Chociaż wspierał się laską, nic nie wskazywało, że to ostatnie chwile Nowickiego. ZOBACZ TEŻ: Jan Nowicki nie zostanie pochowany w Warszawie. Wybrał inne miejsce pochówku na długo przed śmiercią Jan Nowicki odszedł w wieku 83 lat Nowicki ostatnie lata swojego życia spędził na rodzinnych kujawach, we wsi Krzewent. To tam wybudował lata temu dom, a w samym Kowalu się urodził. Na swoje zdrowie narzekał od lat, jednak nikt nie spodziewał się, że smutna nowina nadejdzie jeszcze przed Bożym Narodzeniem. W ostatnich latach towarzyszyła mu żona, Anna Kondratowicz. Nowickiego w social mediach bardzo czule pożegnała również była synowa, Halinka Mlynkova, do której zawsze mówił córeczko. Ona zaś do niego tato. Ostatnie zdjęcie Jana Nowickiego W minioną sobotę 3 grudnia, Jan Nowicki wziął udział w promocji książki dr. Zdzisława Jana Zasada pt. "120 lat Ochotniczej Straży Pożarnej Królestwa Miasta Kowala na Kujawach". Nowicki wraz z innymi przedstawicielami Straży Pożarnej wysłuchał koncertu i chętnie rozmawiał z obecnymi. Pojawił się w odświętnym mundurze strażackim, bowiem lata temu sam wstąpił do kowalskiej Ochotniczej Straży Pożarnej. Chociaż na zdjęciach wspiera się laską, nic nie wskazywało na to, że będą to ostatnie dni jego życia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jan Nowicki i Małgorzata Potocka: wzięli ślub po 30 latach od pierwszego spotkania, ale małżeństwo nie było im pisane Komendant Miejski PSP we Włocławku bryg. Maciej Krzemkowski odebrał tę smutną wiadomość dziś, wczesnym ranem. A jeszcze w sobotę razem przeżywali wydarzenie promujące książkę o historii strażaków z jego rodzinnego miasta. W remizie została po nim potężna gablota z zawartością pamiątek z niezwykłego życia aktora – fotografie, odznaczenia, książki... – czytamy na profilu Facebook Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Toruniu.