Tak wyglądają dzieci i żona Jaśka Meli. „Marzyłem, żeby być ojcem i założyć rodzinę”
Był rok 2004, kiedy Jasiek Mela wraz z Markiem Kamińskim wyruszyli na biegun północny, a wkrótce potem na biegun południowy. W jednej chwili Mela stał się bohaterem, bo po porażeniu prądem stracił rękę i nogę. Dzisiaj Jasiek żyje jak wielu z nas. Ma rodzinę, jest motywatorem, działa charytatywnie. „Dla mnie nie ma znaczenia, że był na biegunie, tylko to, jaki jest na co dzień”, wyznała Magda, żona Jaśka Meli. Obydwoje udzielili niezwykle inspirującego wywiadu dla Krystyny Pytlakowskiej w magazynie VIVA! w styczniu 2022 roku. W sesji towarzyszyły im dzieci – Jadzia i Kazio. Myślałeś, że mając 33 lata, będziesz ojcem dwojga dzieci? Jasiek: Marzyłem, żeby być ojcem i założyć rodzinę, ale czasami tak się dzieje, że gdy czegoś pragniemy, od siebie to odpychamy, bo boimy się odpowiedzialności. A ja zawsze się bałem brania na siebie odpowiedzialności za życie innych – przecież nie ma większego obowiązku niż rodzina. Zwłaszcza w Twojej sytuacji. Najpierw musiałeś chyba pogodzić się sam ze sobą? Jasiek: To prawda, bo moje życie to taka historia science fiction, której sam bym sobie nie wymyślił. Trudno więc byłoby je zaplanować. Zwłaszcza że gdy byłem jeszcze bardzo młody, spotykałem fajnych, ale szalonych ludzi, którzy inspirowali mnie i wciągali w podróżniczą aktywność. To nie było życie normalnego nastolatka, tylko życie sportowca. I to wiele mi dało, pomogło w zmierzeniu się z moją niepełnosprawnością, w walce o poczucie własnej wartości. Jednak długo żyłem na walizkach. Kiedyś zależało mi głównie na tym, by być obywatelem świata, a nie tylko jednego miejsca. Rozumiem. Musiałeś zrzucić więzy niepełnosprawności chłopaka bez ręki i nogi, żeby móc przywyknąć do swojej odmiennej normalności. Jasiek: Tak, ale potem przekonałem się, że jeżeli mieszka się wszędzie, to nie mieszka się nigdzie. Gdy ma się milion znajomych, nie ma żadnego. Z biegiem czasu więc zmieniałem swoje myślenie, priorytety. To się chyba nazywa dorastanie. Założyłem rodzinę, ożeniłem się z Magdą i staliśmy się rodzicami. Choć kolejność była trochę inna, bo ślub wzięliśmy dopiero rok temu, a nasza córeczka ma już 20 miesięcy. Łatwiej w terminie zdobywać bieguny, niż żyć na co dzień według planu. A synek? Jasiek: Kazik to już prawie trzymiesięczny kawaler. Zobacz też: Wypadek zmienił jego życie. Dziś jest szczęśliwym mężem i ojcem. Niezwykła historia Jaśka Meli Nigdzie nie pochwaliłeś się, że urodziło Ci się drugie dziecko. Magda: Bo nikt nas o to nie pytał. Jasiek: Ale gdy jestem na różnych spotkaniach, mówię o tym, że mamy dwoje dzieci. Magda: Prowadzimy normalne życie i nie mamy tajemnic przed światem. Nasi znajomi dobrze wiedzą, jaka jest nasza codzienność i że teraz mamy już nie tylko Jadzię, ale też i Kazia. Jasiek: Tyle że nasz świat to nasi bliscy, a nie relacje na mediach społecznościowych. Nie opisujemy go na Instagramie, nie relacjonujemy naszego życia rodzinnego. [...] Jasiek, marzyłeś o rodzinie, ale odsuwałeś myśli o stałym związku? Jasiek: Żyję w pokręconym świecie – od 15. roku życia dalekie wyprawy, maraton, triathlon, zdobywanie biegunów, a założenie rodziny to pozornie zwykła rzecz. Ci mają rodzinę, tamci mają. Czasem mówię, że dla mnie tamte wyzwania były przygotowaniem do prawdziwej wyprawy, którą mam teraz. Oczywiście, że się bałem, ale nie warto o tym za długo myśleć, nie warto za bardzo kontrolować tego, co się nam przydarza, a wtedy wszystko się dobrze układa. Zobacz też: Jasiek Mela z żoną doczekali się córki i syna. Ale podróżnik jest ojcem jeszcze jednego dziecka Czyli pójść na żywioł? Jasiek: Tak. Często ludzie pytają nas o najbliższe plany, a my nie jesteśmy w stanie dać na to wyczerpującej odpowiedzi. Gdy ma się w domu dwa takie maluszki, to wiadomo, że wszystko kręci się wokół nich. I to daje nam prawdziwą radość, a nie te różne osiągnięcia. Nie przesiaduję przed kominkiem, wspominając: „Ech, kiedyś to byłem zdobywcą!”. W którymś momencie dotarło do mnie, że mam w życiu do zrobienia coś ważniejszego. To nie zdobycie kolejnego górskiego pasma, tylko nieustanne wspinanie się na szczyt, jakim jest odpowiedzialność za rodzinę. Teraz mam do tej wspinaczki dużo większą motywację. [...] Ale wróćmy do Magdy, która – jak sądzę – jest najważniejsza w Twoim życiu. Jak poprosiłeś ją, by została Twoją żoną? Magda: Jesteśmy romantyczni, więc Jasiek oświadczył mi się tam, gdzie pierwszy raz się pocałowaliśmy. W Lusowie pod Poznaniem. Nad jeziorem, na pomoście, Jasiek postanowił poprosić mnie o rękę. Jasiek: Cały mój plan niemal runął, bo okazało się, że pomost jest prywatny i dostaliśmy ochrzan. Postanowiłem więc, że podejdę do właściciela pomostu i wyjaśnię mu, o co chodzi. I wtedy nas wpuścił. Magda: A dalej już było tak, jak być powinno. Z klękaniem na kolana i ze wszystkim, co towarzyszy oświadczynom. Jasiek: Chociaż tak naprawdę bardzo się bałem. I chociaż pragnąłem, by Magda została moją żoną, to jakby z przekory wmawiałem sobie różne rzeczy, żeby te oświadczyny odwlec. Gdy moją wymówką przed samym sobą była zepsuta skrzynia biegów w samochodzie, zrozumiałem, że trzeba się po prostu odważyć. Prawda jest też taka, że jestem ojcem nie dwójki, a trójki dzieci. Najstarszy syn urodził się, jeszcze zanim poznałem Magdę. O tym też nie znajdzie pani informacji w internecie. Mam więc syna, który mieszka ze swoją mamą. Magda: A ja to zaakceptowałam. W przyszłości Twoje dzieci będą pewnie wszystkie się przyjaźnić. Jasiek: Mamy taką nadzieję. Macie też wspólne plany na przyszłość? Jasiek: Ekstremalne podróże zagrażające życiu to dla mnie przeszłość. Mamy więc plany, że jak dzieciaki trochę podrosną, pokażę im i Magdzie, jak wygląda zorza polarna. A może którzyś dziadkowie zostaną na tydzień z małymi. Kiedyś obiecałem mojej Magdzie taki wyjazd i zamierzam tej obietnicy dotrzymać. Gdy Magda była już w czwartym miesiącu ciąży, pojechaliśmy na miesiąc do argentyńskiej Patagonii, spaliśmy w namiocie, łapaliśmy stopa, zaliczyliśmy więc prawie we troje większy wyjazd. Ale to było tuż przed pandemią. Nasze życie się zmieniło. Był to zresztą czas wielu zmian, po 12 latach zakończyliśmy działanie naszej fundacji. Nie podchodzę do tego jednak jak do porażki. Przez ten czas pomogliśmy wielu osobom i jako jedyni wspieraliśmy ludzi po amputacjach. [...] Myślę, że jesteście taką parą do końca życia. Magda: Nie powiem, że czas pokaże, bo to nie czas czy przypadek scala bądź psuje, tylko wspólna praca nad sobą lub jej brak. Chcemy być parą na dobre i złe. Jasiek: A po drodze uda nam się zrealizować kilka szalonych pomysłów. Niedawno ktoś mnie zapytał, czy mam jakiś plan na to, żeby oswoić dzieci z moją niepełnosprawnością. Otóż tu nie mam żadnego planu, bo życie samo nas pokieruje. Dla Jadzi to normalne, że mama ma dwie ręce, a tata jedną. Ale kiedy pójdzie do szkoły, inne dzieci uświadomią jej, że tata jest jednoręczny. Dawniej obawiałem się być oceniany, dzisiaj traktuję to jako jedną z moich przygód. Nikt z nas nie ma żadnego racjonalnego powodu, by wstydzić się siebie. I do takiego myślenia przyzwyczaję też moje dzieci. Jasiek Mela aktywnie działa na Instagramie W social mediach Jaśka Meli można regularnie zobaczyć kadry z jego rodzinnego życia. Niepełnosprawność w żaden sposób go nie ogranicza, a chwile spędzone z żoną i dziećmi są tymi, które ceni w życiu najbardziej. Można powiedzieć, że jest teraz najszczęśliwszy na świecie. Życzymy rodzinie Meli tylko takich cudownych chwil! Sprawdź też: „Każdy ma taki świat, jaki widzą jego oczy”, mówi Jasiek Mela o odczuwaniu radości. Bywamy radośni, ale rzadko cieszymy się beztrosko. Wyniki badań
Wypadek zmienił jego życie. Dziś jest szczęśliwym mężem i ojcem. Niezwykła historia Jaśka Meli
Przeciwności losu pokazały mu, że warto żyć
Dwudziesty czwarty lipca 2002 roku. Czy gdyby nie wypadek, zapamiętałby ten dzień? Pewnie nie. A lipiec tego roku był deszczowy. Jaś Mela miał wówczas niespełna 14 lat. W wyniku nieszczęśliwego wypadku utracił rękę oraz nogę. 15 tysięcy voltów przepłynęło przez ciało młodego Jaśka Meli. Przeżył cudem – i tych cudów w jego życiu nie brakuje do tej pory. Stał się najmłodszym w historii zdobywcą dwóch biegunów, podróżował po norweskich Lofotach, wspiął się na Kilimandżaro i Elbrus, odbył samotną wyprawę do Azji. Stanął przed kolejnym wyzwaniem jakim okazał się program „Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami”. Stworzył własną fundację „Poza Horyzonty”, wspierającą niepełnosprawne osoby. Jak wiele się zmieniło w jego życiu? Wypadek zmienił wszystko. Jan Mela wygrał drugie życie Jego historia poruszyła Polskę. 24. lipca 2002 roku zmieniło się dla niego wszystko. Jan Mela miał niespełna 14 lat, gdy wszedł w trakcie ulewy do niezabezpieczonej stacji transformatorowej na placu zabaw w Malborku. Poraził go prąd. Długie leczenie, miesiące spędzone w szpitalu. Żmudna rehabilitacja. W końcu decyzja lekarzy, by zostało mu amputowane lewe podudzie i prawe przedramię. Dwa lata później wraz z Markiem Kamińskim zdobył oba bieguny. Udowodnił, że niemożliwe nie istnieje. Przypominamy tekst Katarzyny Przybyszewskiej-Ortonowskiej, który ukazał się na łamach dwutygodnika „VIVA!” w 2009 roku. O sile, determinacji i udowadnianiu sobie, że warto przekraczać różne granice... CZYTAJ TAKŻE: Beata Tyszkiewicz i Stanisław Mikulski: zakochała się w nim bez pamięci. Czekał ją srogi zawód *** Porażenie prądem nie boli. Słyszysz tylko narastające buczenie. Przed oczami migające paski, jak na ekranie popsutego telewizora. To wszystko trwa chwilę. Potem cisza. A później, jeśli przeżyjesz, nic nie jest jak wcześniej. *** Jasiek to już nie Jasiek. To Janek. A może Jan. Marek Kamiński, polarnik i podróżnik, twierdzi, że Jasiek Janem stał się, kiedy doszedł na biegun południowy. Wtedy, w ułamku sekundy, naprawdę dorósł. A było to pięć lat temu. Zdjęcia uśmiechniętego piętnastolatka z jeżem na głowie, który dokonał niemożliwego, obiegły świat. Od tamtego czasu zmienił się. Ma dłuższe włosy. Wygląda jak Harry Potter, czyli Daniel Radcliff. Dam głowę, że jego portret powieszą sobie nad łóżkiem wszystkie nastolatki. Zresztą internautki już dawno pisały: „Jasiu, jesteś śliczny. Chciałabym się z tobą spotkać. To nic, że nie masz rączki i nóżki”. Jasiek całe życie mieszkał w domu na przedmieściach Malborka, jest nawet honorowym obywatelem miasta. Po tym, jak w 2004 roku razem z Markiem Kamińskim jako najmłodszy polarnik i pierwsza osoba z niepełnosprawnością zdobył w jednym roku dwa bieguny, jego świat wywrócił się do góry nogami. Media donoszą: „Janek Mela chce zostać reżyserem”, „Janek Mela na Dachu Afryki”, „Janek Mela odwiedził w szpitalu małego Witka”, „Janek Mela gościem sympozjum na temat cierpienia”. I tak od kilku lat. W 2008 roku, 29 grudnia, w przeddzień swoich dwudziestych urodzin, założył Fundację „Poza Horyzonty”. Pomysł dojrzewał w nim od dawna, ale ostatecznie dojrzał w październiku, 5896 metrów n.p.m., na szczycie Kilimandżaro. Z dziewięciorgiem kolegów z niepełnosprawnością, na wyprawie zorganizowanej przez Fundację Anny Dymnej „Mimo Wszystko”, przez kilka dni wspinali się na najwyższy szczyt Afryki. Mówili potem, że góry przenosi nie siła ciała, lecz ducha. W przesłaniu fundacji, która ma pomagać z niepełnosprawnościami powrócić do normalnego życia, przełamywać strach i opór przed nową sytuacją, Jasiek napisał: „W życiu mamy przed sobą różne horyzonty: horyzonty wyobraźni, możliwości. Jesteśmy otoczeni barierami, choć większość z nich znajduje się tylko w naszej głowie. My chcemy pokazywać, że nie ma rzeczy niemożliwych. Samemu nie jest to łatwe, ale razem jesteśmy silniejsi. Ja dostałem od życia drugą szansę”. Jan Mela w sesji dla magazynu „VIVA!”, 2014 rok *** Jasiek zaraża uśmiechem. Tak uważa Agnieszka Pleti, działająca z Jaśkiem w fundacji. Agnieszka też zaraża uśmiechem. Mówi, że ludzie patrzą na Jaśka i zastanawiają się, jak to może być, że chłopak bez ręki i nogi jest taki szczęśliwy. Chcą się z nim spotkać, zobaczyć go, może trochę przejąć tej jego niewiarygodnej energii. Dobrze to rozumiem. W którąś deszczową sobotę, kiedy nic nie było tak, jak być powinno, zobaczyłam go w „Dzień dobry TVN” i nie mogłam oderwać wzroku od telewizora. Jasiek mówił o wyprawie na Elbrus, nowym wyzwaniu dla fundacji. Mówił też, że nie można zamykać się w sobie, bez względu na to, jak świat ci dokopał. Trzeba otworzyć głowę i serducho, mówił. Bo Jasiek nie mówi „serce”, tylko „serducho”. *** 24 lipca 2002 roku. Czy gdyby nie wypadek, zapamiętałby ten dzień? Pewnie nie. A lipiec tego roku był deszczowy. Na placu Kusocińskiego w Malborku plac zabaw, na nim huśtawki, kosz i stół do tenisa. Obok budynek transformatora. Jasiek z kolegami gra w ping-ponga. Deszcz przychodzi nagle, jakby ktoś rozpruł worek z wodą. Chłopaki rozchodzą się do domów. Jasiek mieszka obok, ale zostaje z kolegą, który ma dalej. Muszą się gdzieś skryć przed deszczem. Budynek transformatora jest otwarty. Ktoś wcześniej tam był, w środku stoją puste butelki po piwie. Janek: „Nie pamiętam, ile tam staliśmy. W pewnej chwili poczułem, że przepływa przeze mnie prąd. Ocknąłem się po jakimś czasie. Leżałem na betonowej podłodze. Nie miałem czucia w lewej nodze od kolana w dół, prawą rękę jakby mi ktoś przykleił do piersi. Nie wiem, jak to zrobiłem, ale wstałem i kulejąc, doszedłem do domu. Tata wziął mnie na ręce i zawiózł na pogotowie. Byłem w szoku. Nic mnie nie bolało”. W szpitalu lekarz długimi nożycami rozcina but i spodnie Janka. Jasiek myśli: A tak lubiłem te buty. Ból przyszedł potem. I został na wiele miesięcy. *** Anna Dymna, aktorka, z pasji prezes Fundacji „Mimo Wszystko”, Jaśka poznała cztery lata temu. Zaprosiła go do programu „Spotkajmy się”. Opowiedział tam swoją historię. Anna Dymna: „Ludzie, którzy zetknęli się z takim cierpieniem jak Jasiek, albo się załamują i idą na straty, albo robią rzeczy niewiarygodne. Czesław Miłosz, który lubił oglądać mój program, powiedział mi kiedyś, że cierpienie jest prowokacją. Uruchamia siłę, o jaką człowiek siebie nie podejrzewa. Jasiek potrafił ją w sobie odnaleźć, dlatego robi rzeczy, o których inni tylko marzą”. Jasiek: „Dużo bólu w życiu przeszedłem i wiem, że każdy ból da się wytrzymać”. Potem patrzy mi w oczy. „Może nie każdy...”. Miał siedem lat, kiedy spłonął jego rodzinny dom. Rodzice, Urszula i Bogdan Mela, ledwo wiązali koniec z końcem. Nie było na ogrzewanie. Zimą 1997 roku dogrzewali się więc farelką. Którejś nocy farelka się zapaliła. Ogień najpierw zajął szafę. Potem spłonęło wszystko. Zostało kilka nadpalonych książek. Na szczęście nikomu nic się nie stało. Ula mówiła wtedy, że skoro los tak ich doświadczył, że muszą zaczynać od nowa, nic gorszego się już nie przytrafi. Osiem miesięcy później na oczach całej rodziny utopił się siedmioletni Piotruś. Jasiek: „Były wakacje. Pojechaliśmy nad jezioro. Piotruś pływał w pontoniku. W pewnej chwili ześlizgnął się do wody. Pierwsza myśl: polecieć i go ratować. Ale nie umiałem pływać. Pobiegłem po pomoc. Tata i kilku mężczyzn skoczyło do wody. Mama, siostry i ja rzuciliśmy się na kolana modlić. Boże, krzyczeliśmy, uratuj Piotrusia! Wyłowili go. Zawieźli na pogotowie. Lekarz nie pozwolił nam wejść do sali. Potem wyszedł i powiedział, że Piotruś nie żyje”. Zastanawiał się potem wielokrotnie, dlaczego nas to spotyka. Dlaczego?! Dlaczego?! W jednym roku pożar, śmierć Piotrusia. Myślał: Co ten Bóg chce nam pokazać? Że nas nienawidzi? Te same pytania zadawał, leżąc w szpitalu po wypadku. Ale czy można pogniewać się na Boga? *** Odwlekał moment, gdy po wypadku spojrzał na siebie po raz pierwszy. Jasiek: „To byłem cały ja. Cały, niecały. Co czułem? Pustkę”. Niepełnosprawność trzeba oswoić. W szpitalu myślał: Jak mam wyjść z domu bez nogi? Jak mam w ogóle dalej żyć? Wyobrażał sobie konkretne sytuacje, kiedy tej nogi czy ręki brakuje. Ale trudniej było z głową. Nauczyć się krojenia chleba jedną ręką jest łatwo. To zdolność manualna, opanowuje się ją z czasem. Po wypadku poznaje w restauracji dziewczynę, która urodziła się bez rąk. I co mam teraz zrobić, myśli, gdy kelner przynosi jedzenie. Nakarmić ją? A ona zdejmuje buty, bierze widelec w palce jednej stopy, nóż w palce drugiej i je, jak gdyby nigdy nic. Jasiek: „Dla mnie szok. Dla niej praktyka. Jeszcze długo po wypadku w głowie tłukły się myśli: Chciałbym się wybrać na koniec świata. Ale jak? Jestem niepełnosprawny, i tak się nie uda. Panie Boże, daj mi pracę, która będzie dawała mi radość. Ale jestem niepełnosprawny i nie dostanę pracy. Fajnie by było znaleźć sobie dziewczynę, która by mnie pokochała. Ale która mnie pokocha, gdy nie mam ręki i nogi?”. Potem Jaśkowi spełniają się wszystkie te rzeczy. Ale wtedy jeszcze o tym nie wie. *** Medycyna mówi, że żyć nie powinien. 15 tysięcy voltów. Tyle przepłynęło przez ciało Jaśka. 220 voltów jest w gniazdku. I może zabić. Więc czy to cud? Sala szpitalna jest szara. Przez dwa i pół miesiąca Janek leży na sali pooperacyjnej. Czasem obok inny pacjent. Kilku z nich wywieziono potem pod białym prześcieradłem. Jasiek: „Po lekarzu widać, kto przeżyje, kto umrze. Kiedy na mnie patrzył, miał w oczach, że umrę. Pomyślałem, że skoro tak, to wszystko w rękach Boga. Ale chciałem żyć. Nie dla siebie. Dla mamy”. I taki obrazek w głowie się pojawia. Kilka lat po śmierci Piotrusia Janek ściga się z kolegami na rowerze. Jadą pod prąd, pędzą między samochodami. Nauczycielka widzi to, w dzienniczek wpisuje uwagę. Mama czyta, patrzy na Jaśka, nie opieprza, nie krzyczy, mówi cicho: „Jasiek, straciłam Piotrusia, nie przeżyję utraty drugiego syna”. Czytaj też: Wypadek zmienił życie Moniki Kuszyńskiej: „Wreszcie wyszłam z tego więzienia, które sobie stworzyłam” Więc Jasiek w szpitalu robi wszystko, by przeżyć. Nawet jak mu po kawałku odcinają rękę i nogę. Nawet gdy morfina podawana co sześć godzin działa tylko przez cztery, a kolejne dwie są nie do zniesienia, kiedy krzyczy i tak boli, że przywiązują go pasami do łóżka – walczy. Nawet gdy któregoś dnia silna zazwyczaj mama pęka, patrząc na coraz krótsze kończyny syna, i wybiega z sali, zanosząc się płaczem – on walczy. Już po amputacji w szpitalu wielokrotnie śni mu się, że ma obie nogi. Że robi coś lewą ręką, a potem nagle, zza pleców, wyciąga prawą. Myśli: A więc to sen! A potem się budzi. I jest ciężko. Jan Mela: wyprawa na bieguny odmieniła jego życie. Markowi Kamińskiemu zawdzięcza wiele Z dziennika Jaśka. 20 kwietnia 2004 roku, wtorek. „Nie jest dobrze. (...) W nocy dryf oddalił nas od bieguna o trzy kilometry. (...) Warunki są straszne. Nie od nas zależy, czy teren i pogoda będą sprzyjać. Mimo że męczymy się, idąc do przodu, dryf i tak nas cofa. Wczoraj cieszyliśmy się z przebytej drogi, a dziś walczymy o każdy kilometr”. Jasiek mówi, że tacy ludzie jak Kamiński nie zjawiają się w życiu przypadkowo. Gdy ten dowiedział się, że w Malborku jest taki Jasiek, który stracił rękę, nogę i chęć do życia, do swojej listy rzeczy do zrobienia dopisuje: „Po pierwsze: pomóc mu załatwić protezę. Po drugie: zabrać go na biegun”. Marek Kamiński: „Nie do końca wierzyłem, że dojdziemy. Ale chciałem, żeby Jasiek zaczął ćwiczyć. Chciałem, by miał w życiu cel. A biegun to cel trudny. Ludzie myślą, że to atrakcyjne miejsce. A to Ocean Arktyczny pokryty lodem, cały czas w ruchu. Dryfuje w tę i z powrotem. Lód pęka. Bywa bardzo niebezpiecznie”. Jasiek: „Nie od razu powiedziałem: tak. Po wypadku jeździłem na wózku, wożono mnie, bo jedną ręką wózka nie poprowadzisz. Byłem nieszczęśliwym człowieczkiem, ze spuszczoną głową”. Więc czy ktoś taki dojdzie na biegun? Pytał siebie tysiąc razy. Ludzie dwie ręce mają i dwie nogi, a nie dochodzą. Strach. A potem zuchwała myśl: A może jak dojdę tam, to już będzie mi łatwiej wspinać się w życiu? Trening przygotowujący do wyprawy. Czas – półtora roku. Ćwiczenia – codziennie. Biegi po lesie, ciągnięcie za sobą opon, rower, pływanie. Energia wraca z każdym dniem. Kilka miesięcy wcześniej, gdy przymierza pierwszą protezę, skacze z radości. Lekarz krzyczy: „Powoli! Dziennie tylko godzinę! O kulach!”. Jasiek w nosie ma to gadanie. Kule w kąt. Chodzi, biega wręcz, aż kikut boli jak cholera, poobcierany do krwi. Ale jest szczęśliwy. Potem jest szczęśliwy wiele razy. Kiedy samolot w Kopenhadze odrywa się, wioząc ekipę na Spitsbergen. Kiedy lądując, widzi góry i wszechobecny śnieg. Kiedy już na biegunie północnym wykończony wielodniowym marszem wie, że w tym roku jeszcze przed nim biegun południowy. Kiedy Jan Paweł II, w grudniu, tuż przed jego szesnastymi urodzinami, pisze list do najmłodszego polarnika w historii, przypominając mu słowa z jednego z najpiękniejszych kazań: „Każdy ma swoje Westerplatte. Coś takiego, czego musi bronić i za nic nie oddać. Nigdy”. Kiedy lewą ręką bierze łyżkę i kiedy zatrudnia go na budowie człowiek w Norwegii, gdzie Jasiek jedzie ze swoją ówczesną ukochaną, Kasią. Co to jest szczęście? Długo myślimy. A potem Jasiek wymienia jeszcze: słońce za szpitalnym oknem, łzy na obozie dla paraolimpijczyków, gdzie zawiózł go tata po wypadku, pierwsze pokonane schody, bal Klubu Odkrywców w Nowym Jorku, gdzie poznał nieżyjącego już dziś Steve’a Fosseta, spotykanie ciekawych ludzi, miłość... *** Agnieszka Pleti: „Jasiek jest jak guru dla ludzi. Wszyscy od niego oczekują, że będzie tryskał humorem, a on ma swoje dobre i złe dni. Czasem zamyka się w sobie, ucieka, czasem brakuje mu miłości”. Anna Dymna: „Wszystko przeżywa. Po Kilimandżaro miał smutną twarz. A Jasiek zawsze się uśmiecha. Uśmiech jest jego tarczą i bronią. Pytałam wtedy: »Jasiu, co ci jest?«. Gryzł się z myślami o fundacji. Od kilku lat chciał ją założyć, ale był za młody. Wtedy podjął decyzję. Ludzie nie zdają sobie sprawy, jaka to odpowiedzialność. On ciągle walczy o innych, a musi przecież też zawalczyć o siebie. Skończyć studia, ułożyć sobie życie. A czasu jest mało, bo ciągle jest ktoś potrzebujący. On od tej swojej misji nie będzie mógł się uwolnić. I to jest niebezpieczeństwo. Nie jest Jaśkiem Melą, chłopcem, mężczyzną, ale Jaśkiem Melą – dobrem publicznym. To nie jest łatwe. Im więcej człowiek robi dla ludzi, tym więcej od niego wymagają. Ale póki to będzie jego pasja, wierzę w niego jak w siebie”. *** Lubi wyzwania. Kiedy w 2003 roku Polskę obiegła wieść, że Jasiek Mela bez ręki i nogi idzie na biegun, w środowisku osób z niepełnosprawnościami podniosła się wrzawa. Niektórzy pisali, że takie osoby powinny siedzieć w domu, a nie latać po świecie i bieguny zdobywać. Marek Kamiński: „Myślę, że Jasiek poszedł na bieguny tylko częściowo dla siebie. Miał poczucie misji. Jego mama opowiadała mi, że kiedy obudził się po amputacji, był promienny. Powiedział: »Mamo, nie płacz, Bóg mnie ocalił, żebym zrobił w życiu coś dobrego«”. Potem wielokrotnie prosił Boga o pomoc. On jeden wie, o co prosił i co dostał. Kamiński: „Był taki przełomowy moment w naszej wyprawie na biegun południowy. Już byliśmy pewni, że nie dojdziemy. Dryf nas oddalał od celu, kończyło się jedzenie. Media były prawie pewne, że nie zdobędziemy bieguna. Siedzieliśmy wieczorem w namiocie. Smutno było. Jasiek w pewnej chwili wspomniał swoją pielgrzymkę do Lourdes. Wtedy powiedziałem: »Wiesz, musimy się mocno pomodlić, żeby nam się udało«. I tak zrobiliśmy. Następnego dnia teren się wyrównał, dryf się cofnął. To był cud”. *** Cudem jest życie. Jasiek tak mówi. Gdy rozmawiamy o przyszłości, krążymy wokół podróży. Lubi swój zwariowany świat. Ruch, szaleństwo. Jest tyle miejsc, które trzeba zobaczyć. Ale potem pojawia się myśl, że gdyby dziś miał żonę, dzieci i dom, czułby się najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Czasem zadaje sobie pytanie: czego nie będę mógł zrobić, nauczyć się? I wymienia: „Nie będę grał na gitarze. W sumie trudno z jedną ręką. Nie będę strzelał z łuku. Ale czy jest to umiejętność niezbędna do życia? Poza tym mogę wszystko”. Nie nosi protezy ręki. Długi rękaw, ale to trochę kamuflaż przed ludźmi. Żeby się nie gapili. Jasiek: „Chciałabyś, bym ci podał na przywitanie taką zimną, plastikową rękę? Może kiedyś, jak wymyślą takie, jakie miał Robocop, to kto wie... Pozostaje czekać na postęp”. Mówi się, że trzynastka to pechowa liczba. Gdy poraził go prąd, miał trzynaście lat. Jasiek: „Zawsze lubiłem trzynastkę”. „Może tobie przyniosła szczęście?”, pytam. Jasiek: „Miałem kiedyś dziwny sen. Byłem w niebie. Chmury wisiały nisko nad wielką gwiaździstą księgą. Miałem wrażenie, że za nią siedział Bóg, ale go nie widziałem. Za to słyszałem. Mówił, że jestem zapominalski, ale żebym zapamiętał liczbę 13. Zapamiętałem, choć nie wiem, co to znaczy”. Kamiński: „Pyta pani, jak go określić jednym zdaniem? Fajny facet. Chciałbym gdzieś jeszcze z nim pójść...”. Co by było, gdyby nie poraził go prąd? Kto wie? Jasiek nie lubi gdybać. Mówi: „Byłbym kim innym”. Może. Jedno wie na stówę. Gdyby nie wypadek, nie odkryłby pewnie, że warto żyć. Że życie jest tak cholernie, tak niewiarygodnie, tak niewypowiedzianie piękne. Jan Mela w sesji dla magazynu „VIVA!”, 2014 rok Pomimo obaw założył rodzinę - Jan Mela udowadnia, że nie można się poddawać „Fajnie by było znaleźć sobie dziewczynę, która by mnie pokochała. Ale która mnie pokocha, gdy nie mam ręki i nogi?” - mówił Jan Mela na łamach VIVY! w 2009, na długo przez poznaniem obecnej żony, Magdy. Dziś tworzą zgodne małżeństwo i mają dwójkę dzieci. W wywiadzie dla magazynu VIVA! wraz z Magdą opowiada o wspólnym życiu i planach na przyszłość. Janek długo marzył o założeniu rodziny, i chociaż wzbraniał się przed odpowiedzialnością, jaką jest posiadanie żony i dzieci - obecnie są jego największą dumą i radością. ZOBACZ TAKŻE: Janusza Józefowicza i jego córkę w przeszłości łączyły trudne relacje. Jak dziś wygląda życie Kamili Józefowicz? Poznanie Magdy pomogło mu w zmianie swojego spojrzenia na świat i dało kolejny zastrzyk motywacji do dążenia ku zmianom na lepsze. Obecnie ciężko uwierzyć, że kiedyś był nieszczęśliwym człowiekiem, który ze spuszczoną głową poruszał się na wózku. “Założyłem rodzinę, ożeniłem się z Magdą i staliśmy się rodzicami. Choć kolejność była trochę inna, bo ślub wzięliśmy dopiero rok temu, a nasza córeczka ma już 20 miesięcy. Łatwiej w terminie zdobywać bieguny niż żyć na co dzień według planu” - mówił Jan w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Jan Mela z żoną i dziećmi, VIVA! 1/2022 Jan Mela o zaręczynach i planach na przyszłość “Chociaż pragnąłem, by Magda została moją żoną, to jakby z przekory wmawiałem sobie różne rzeczy, żeby te oświadczyny odwlec. Gdy moją wymówką przed samym sobą była zepsuta skrzynia biegów w samochodzie, zrozumiałem, że trzeba się po prostu odważyć. Prawda jest też taka, że jestem ojcem nie dwójki, a trójki dzieci. Najstarszy syn urodził się, jeszcze zanim poznałem Magdę. O tym też nie znajdzie pani informacji w internecie. Mam więc syna, który mieszka ze swoją mamą” wspominał. Finalnie ich związek wszedł na kolejny szczebel. Nowa ukochana zaakceptowała fakt, że działacz społeczny ma dziecko z poprzedniego związku. Magda zdradziła, że Jan poprosił ją o rękę w Lusowie pod Poznaniem. To tam, na moście nad jeziorem, zakochani pocałowali się po raz pierwszy. Zakochani są szczczęśliwymi rodzicami Kazia i Jadzi. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Wygrali Azja Express, są razem 8 lat z... przerwą! Tacy są prywatnie Angelika i Łukasz Trochonowiczowie Jan Mela opowiedział wtedy również o planach na kolejne, wspólne lata. Oprócz tego jest motywatorem, działa charytatywnie. Przez dwanaście lat za sprawą fundacji, pomógł wielu osobom, wspierając ludzi po amputacjach. W trakcie pandemii był jednak zmuszony ją fundację. „Nasze życie się zmieniło. Był to zresztą czas wielu zmian, po 12 latach zakończyliśmy działanie naszej fundacji. Nie podchodzę do tego jednak jak do porażki. Przez ten czas pomogliśmy wielu osobom i jako jedyni wspieraliśmy ludzi po amputacjach”, przyznał w wywiadzie dla VIVY! w styczniu 2022 roku. Oboje z Magdą są zafascynowani długimi wyjazdami. Jan podzielił się swoimi marzeniami, aby odkrywać przed rodziną nieznane miejsca. Pokazywać im to co w przyrodzie najpiękniejsze. Dokładnie wie, gdzie udadzą się w podróż, gdy tylko dzieci podrosną. “Ekstremalne podróże zagrażające życiu to dla mnie przeszłość. Mamy więc plany, że jak dzieciaki trochę podrosną, pokażę im i Magdzie, jak wygląda zorza polarna”, mówił. Jan Mela i Magda Mela, VIVA! 1/2022
Jasiek Mela z żoną doczekali się córki i syna. Ale podróżnik jest ojcem jeszcze jednego dziecka
„Najstarszy syn urodził się, jeszcze zanim poznałem Magdę"
Choć historię wypadku i podróży na biegun północny Jaśka Meli zna niemal każdy z nas, znacznie mniej podróżnik mówił do tej pory o swoim życiu osobistym. W styczniu 2022 roku ulubieniec czytelników zrobił wyjątek i porozmawiał o prywatności z Krystyną Pytlakowską. 33-letni działacz społeczny jest dziś tatą trójki dzieci — dwóch owoców małżeństwa z żoną Magdą i synka z poprzedniego związku. Tak mówił nam w archiwalnym wywiadzie o ojcostwie. Jak go zmieniło? Jan Mela o oświadczynach, trójce dzieci i obecnej pracy – wywiad VIVY! 1/2022 Tekst pochodzi ze styczniowego wydania VIVY! — 1/2022. Cała Polska usłyszała o nim, kiedy w 2004 roku wyruszył z Markiem Kamińskim na biegun północny, a wkrótce potem na biegun południowy. Uznano go za bohatera, bo po porażeniu prądem stracił rękę i nogę. Dzisiaj Jasiek żyje jak wielu z nas. Ma rodzinę, jest motywatorem, działa charytatywnie. „Dla mnie nie ma znaczenia, że był na biegunie, tylko to, jaki jest na co dzień”, mówi Magda, żona Jaśka Meli. Obydwoje w niezwykle inspirującej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. W sesji towarzyszą im dzieci – Jadzia i Kazio. Myślałeś, że mając 33 lata, będziesz ojcem dwojga dzieci? Jasiek: Marzyłem, żeby być ojcem i założyć rodzinę, ale czasami tak się dzieje, że gdy czegoś pragniemy, od siebie to odpychamy, bo boimy się odpowiedzialności. A ja zawsze się bałem brania na siebie odpowiedzialności za życie innych – przecież nie ma większego obowiązku niż rodzina. Zwłaszcza w Twojej sytuacji. Najpierw musiałeś chyba pogodzić się sam ze sobą? Jasiek: To prawda, bo moje życie to taka historia science fiction, której sam bym sobie nie wymyślił. Trudno więc byłoby je zaplanować. Zwłaszcza że gdy byłem jeszcze bardzo młody, spotykałem fajnych, ale szalonych ludzi, którzy inspirowali mnie i wciągali w podróżniczą aktywność. To nie było życie normalnego nastolatka, tylko życie sportowca. I to wiele mi dało, pomogło w zmierzeniu się z moją niepełnosprawnością, w walce o poczucie własnej wartości. Jednak długo żyłem na walizkach. Kiedyś zależało mi głównie na tym, by być obywatelem świata, a nie tylko jednego miejsca. Rozumiem. Musiałeś zrzucić więzy niepełnosprawności chłopaka bez ręki i nogi, żeby móc przywyknąć do swojej odmiennej normalności. Jasiek: Tak, ale potem przekonałem się, że jeżeli mieszka się wszędzie, to nie mieszka się nigdzie. Gdy ma się milion znajomych, nie ma żadnego. Z biegiem czasu więc zmieniałem swoje myślenie, priorytety. To się chyba nazywa dorastanie. Założyłem rodzinę, ożeniłem się z Magdą i staliśmy się rodzicami. Choć kolejność była trochę inna, bo ślub wzięliśmy dopiero rok temu, a nasza córeczka ma już 20 miesięcy. Łatwiej w terminie zdobywać bieguny, niż żyć na co dzień według planu. A synek? Jasiek: Kazik to już prawie trzymiesięczny kawaler. Nigdzie nie pochwaliłeś się, że urodziło Ci się drugie dziecko. Magda: Bo nikt nas o to nie pytał. Jasiek: Ale gdy jestem na różnych spotkaniach, mówię o tym, że mamy dwoje dzieci. Magda: Prowadzimy normalne życie i nie mamy tajemnic przed światem. Nasi znajomi dobrze wiedzą, jaka jest nasza codzienność i że teraz mamy już nie tylko Jadzię, ale też i Kazia. Jasiek: Tyle że nasz świat to nasi bliscy, a nie relacje na mediach społecznościowych. Nie opisujemy go na Instagramie, nie relacjonujemy naszego życia rodzinnego. Nawet mało kto wie, że wziąłeś z Magdą ślub. I jak się poznaliście… Jasiek: Bo życie na medialnym świeczniku mam już raczej za sobą. Ten wywiad jest dla nas okazją do pokazania, że życie rodzinne jest równie ciekawe, co wyprawa na koniec świata. A co do nas – nie ma co tu opowiadać – spotkaliśmy się mało romantycznie, bo poznaliśmy się w fundacji, którą prowadziłem przez 12 lat. Magda: A ja szukałam pracy, więc ładnie ubrana przyszłam z moim CV w ręku na rozmowę o zatrudnieniu. Kiedyś jednak nasi przyjaciele nam przypomnieli, że już kilka lat wcześniej mieliśmy okazję się spotkać w duszpasterstwie, gdzie Jasiek miał świadectwo, ale żadne z nas tego faktu nie pamiętało. Jasiek: Po spotkaniu duszpasterskim wyszliśmy z ojcem zakonnikiem do restauracji i oboje siedzieliśmy przy tym samym stoliku. Widać to nie był ten moment. Ale nasza prawdziwa znajomość i miłość zaczęła się dopiero w pracy. Czasem żartuję, że zatrudniłem Magdę, a teraz ona zatrudnia mnie. Zresztą kiedy między nami się zaczęło rodzić coś poważniejszego, dałem jej wypowiedzenie, żebyśmy mogli nasze prywatne relacje budować na czysto. Nie bałaś się niepełnosprawności Jaśka? Magda: Nie. Przyjęłam go z dobrodziejstwem inwentarza. Ktoś nie ma ręki i nogi, komuś brakuje marzeń i wiary w siebie. Każdy z nas ma swoje ograniczenia. Szczerze mówiąc, zdarza mi się zapominać o tym, że Jasiek jest niepełnosprawny. Pamiętam, jak kiedyś zaproponowałam, żebyśmy zagrali w karty, zapominając o tym, że raczej trudno to zrobić jedną ręką. Czasem zastanawiam się, czy da sobie z czymś radę, ale życie pokazało mi, że nie ma się czego bać i że brak czegoś nie oznacza, że coś staje się niemożliwe. O, chociażby teraz Jasiek bierze na ręce naszego synka i utula go, a brak ręki zupełnie mu w tym nie przeszkadza. Jasiek, marzyłeś o rodzinie, ale odsuwałeś myśli o stałym związku? Jasiek: Żyję w pokręconym świecie – od 15. roku życia dalekie wyprawy, maraton, triathlon, zdobywanie biegunów, a założenie rodziny to pozornie zwykła rzecz. Ci mają rodzinę, tamci mają. Czasem mówię, że dla mnie tamte wyzwania były przygotowaniem do prawdziwej wyprawy, którą mam teraz. Oczywiście, że się bałem, ale nie warto o tym za długo myśleć, nie warto za bardzo kontrolować tego, co się nam przydarza, a wtedy wszystko się dobrze układa. Czyli pójść na żywioł? Jasiek: Tak. Często ludzie pytają nas o najbliższe plany, a my nie jesteśmy w stanie dać na to wyczerpującej odpowiedzi. Gdy ma się w domu dwa takie maluszki, to wiadomo, że wszystko kręci się wokół nich. I to daje nam prawdziwą radość, a nie te różne osiągnięcia. Nie przesiaduję przed kominkiem, wspominając: „Ech, kiedyś to byłem zdobywcą!”. W którymś momencie dotarło do mnie, że mam w życiu do zrobienia coś ważniejszego. To nie zdobycie kolejnego górskiego pasma, tylko nieustanne wspinanie się na szczyt, jakim jest odpowiedzialność za rodzinę. Teraz mam do tej wspinaczki dużo większą motywację. Gdy poznałeś Magdę, pomyślałeś, że to będzie kobieta Twojego życia? Jasiek: To nie tak. Kiedy człowiek już trochę pożyje i czasami się sparzy, to stara się potem z góry nie nastrajać zbyt optymistycznie. Wychodziłem więc z założenia, że lepiej myśleć, że będzie gorzej, niż że wszystko się uda. Trochę tych dziewczyn miałeś. Magda: (śmiech). Jasiek: To prawda, bo nie dążyłem do stabilizacji. Nawet nie potrafię dokładnie określić, kiedy między Magdą i mną zaczęło się tak naprawdę. Magda: Ale pierwszy pocałunek dobrze pamiętamy. Jasiek: Wiedziałem, że Magda ma w sobie to, czego mi brakuje. Jej spokój, jej sposób patrzenia na ludzi i dostrzegania w każdym czegoś dobrego. Ma zdolność przewidywania, głębszego widzenia rzeczy i ludzi. Ja nie, jestem zbyt niecierpliwy i nerwowy. Jestem sangwinikiem – szybko się zapalam i szybko przygasam. Bez kogoś, kto by ogarniał ten mój świat, dawno bym po prostu topił się w milionie różnych spraw, przedmiotów, niedokończonych planów. Jestem wizjonerem, ale beznadziejnym realizatorem. A Magda realistką? Jasiek: Tak i dzięki temu popycha mnie do przodu, widzi w moich wizjach to, co nierealne, i to, co może się udać. Ale całkiem spokojna nie jest – zakochałem się także w jej szaleństwie. I też ma swój kawałek świata. Kiedy się poznaliśmy, właśnie wróciła z podróży. Magda: Przez cztery lata przebywałam w Ameryce Południowej na misjach chrześcijańskich, gdzie pracowałam z dziećmi w slumsach. Dzieci zawsze były mi bliskie. Za to Jasiek od początku był nastawiony na tworzenie rodziny i stabilnego życia. O wiele bardziej niż ja. Później to się wyrównało. I kiedy nasze wyobrażenia o życiu spotkały się, byliśmy już gotowi, i on, i ja, na poważny związek. Pomyślałam, że nastąpił właśnie ten moment, czas na założenie rodziny. No a teraz mamy dwójkę maluszków i nasz wspólny świat. To, co mówicie, jest bardzo ciekawe, bo Jasiek przeżył tyle trudnych momentów, które mogły mieć wpływ na jego przyszłość. A jednak pokonałeś stres, traumę, żal, rozpacz i gorycz i stałeś się na tyle silny, by się temu nie poddawać. Natomiast Magda wydaje się osobą, która po prostu zawsze była raczej szczęśliwa. Magda: Dostałam od życia bardzo dużo, choć nie było ono usłane różami. Ale jestem wdzięczna za wszystkie doświadczenia. Jasiek: Przechodziliśmy oczywiście przez różne kryzysy, ale teraz, kiedy mamy siebie, czujemy się bardzo silni. Nasza rodzina zaczyna się od dużego „R”. Kiedyś utkwiło mi w głowie takie zdanie, że przez tragedie każdy człowiek przechodzi samotnie. Nawet mając przy sobie kogoś bliskiego, wędruje wąską ścieżką nad przepaścią. I że każdy musi sam zmierzyć się ze swoimi demonami. Ale te trudne doświadczenia, jeżeli przy nas jest dobry człowiek, dobry partner czy partnerka, wzmacniają nas i kształtują. Przez różne trudne doświadczenia w moim domu chyba nauczyłem się rozmawiać na trudne tematy. Kiedyś Twój ojciec się wyprowadził na kilka miesięcy, abyś mógł dojść do ładu sam ze sobą. Zarzucałeś mu, że zbyt wiele od Ciebie wymaga. Jasiek: Był taki moment, ale to już za nami. Każdy z nas ma swoje trudne momenty, każdy żył z jakimś deficytem dobra. Ale dzięki miłości, którą mamy w sobie, idziemy dalej w świat z naszym bagażem doświadczeń i emocji. Kiedyś było we mnie mnóstwo niezrozumienia, buntu i wręcz nienawiści do taty. Jak to się mówi – każdy rodzi się dzieckiem, nikt nie rodzi się ojcem czy matką. Dziś dużo lepiej to rozumiem, gdy nieraz brakuje mi cierpliwości. Jednak wspólna praca nad sobą, ale i wiara w Boga pozwoliły nam od tamtych trudnych chwil wielokrotnie powiedzieć sobie: przepraszam, że cię raniłem, a ta zmiana to dla mnie jeden z osobistych dowodów na istnienie Boga. Dziś jestem wdzięczny za to, że moja relacja z tatą rodziła się w bólach, bo teraz jesteśmy przyjaciółmi. Gdyby przez całe życie mnie głaskano i pozwalano dokonywać samemu wyborów, zapewne nie miałbym tej determinacji w walce o siebie, jaką mam teraz. Ale wróćmy do Magdy, która – jak sądzę – jest najważniejsza w Twoim życiu. Jak poprosiłeś ją, by została Twoją żoną? Magda: Jesteśmy romantyczni, więc Jasiek oświadczył mi się tam, gdzie pierwszy raz się pocałowaliśmy. W Lusowie pod Poznaniem. Nad jeziorem, na pomoście, Jasiek postanowił poprosić mnie o rękę. Jasiek: Cały mój plan niemal runął, bo okazało się, że pomost jest prywatny i dostaliśmy ochrzan. Postanowiłem więc, że podejdę do właściciela pomostu i wyjaśnię mu, o co chodzi. I wtedy nas wpuścił. Magda: A dalej już było tak, jak być powinno. Z klękaniem na kolana i ze wszystkim, co towarzyszy oświadczynom. Jasiek: Chociaż tak naprawdę bardzo się bałem. I chociaż pragnąłem, by Magda została moją żoną, to jakby z przekory wmawiałem sobie różne rzeczy, żeby te oświadczyny odwlec. Gdy moją wymówką przed samym sobą była zepsuta skrzynia biegów w samochodzie, zrozumiałem, że trzeba się po prostu odważyć. Prawda jest też taka, że jestem ojcem nie dwójki, a trójki dzieci. Najstarszy syn urodził się, jeszcze zanim poznałem Magdę. O tym też nie znajdzie pani informacji w internecie. Mam więc syna, który mieszka ze swoją mamą. Magda: A ja to zaakceptowałam. W przyszłości Twoje dzieci będą pewnie wszystkie się przyjaźnić. Jasiek: Mamy taką nadzieję. Macie też wspólne plany na przyszłość? Jasiek: Ekstremalne podróże zagrażające życiu to dla mnie przeszłość. Mamy więc plany, że jak dzieciaki trochę podrosną, pokażę im i Magdzie, jak wygląda zorza polarna. A może którzyś dziadkowie zostaną na tydzień z małymi. Kiedyś obiecałem mojej Magdzie taki wyjazd i zamierzam tej obietnicy dotrzymać. Gdy Magda była już w czwartym miesiącu ciąży, pojechaliśmy na miesiąc do argentyńskiej Patagonii, spaliśmy w namiocie, łapaliśmy stopa, zaliczyliśmy więc prawie we troje większy wyjazd. Ale to było tuż przed pandemią. Nasze życie się zmieniło. Był to zresztą czas wielu zmian, po 12 latach zakończyliśmy działanie naszej fundacji. Nie podchodzę do tego jednak jak do porażki. Przez ten czas pomogliśmy wielu osobom i jako jedyni wspieraliśmy ludzi po amputacjach. Czym więc zajmujesz się teraz? Mówisz, że często wyjeżdżasz. Jasiek: Prowadzę swoją działalność, a w ramach niej szkolenia i spotkania motywacyjne, współpracuję z biznesem i organizacjami pozarządowymi. Mogę być z rodziną, a jednocześnie robić to, co lubię, i przekuwać swoje doświadczenia w coś, co może służyć innym. Zarówno doświadczenia przełamywania trudności, jak i wyzwania górsko-sportowe. Nie jestem coachem, staram się być daleki od moralizatorstwa, tylko dzielić się doświadczeniami. I zastanawiasz się, kim byś był, gdybyś, mając 13 lat, nie wszedł do stacji transformatorowej i nie dotknął przewodu z prądem? Jasiek: Kiedyś marnowałem tylko czas, zastanawiając się, co by było gdyby. Tworzyłem alternatywne scenariusze życia. Gdybym nie uległ temu wypadkowi, może nauczyłbym się grać na skrzypcach, zostałbym wirtuozem, ale jedną ręką tego się robić nie da. Albo nie grałbym na skrzypcach, miałbym dziś 33 lata i obie ręce, ale może tydzień później wpadłbym pod samochód albo żyłbym, bojąc się sięgnąć po swoje marzenia. Ten wypadek i jego konsekwencje, a potem spotkanie z Markiem Kamińskim i nasze wyprawy na bieguny były czymś, co mnie wyrwało z poczucia bezsilności. Dzięki przykładom wspaniałych ludzi, których spotkałem, wiem dziś, że choć na część rzeczy nie mamy wpływu, to nasze podejście do życia zależy tylko od nas. Rodzice mnie nauczyli, że co by się w życiu nie działo, nie ma takiego dołka, z którego nie dałoby się wyjść. I że wszystko dzieje się po coś. Myślę więc, że gdyby zabrakło tych bardzo trudnych doświadczeń, moje życie wyglądałoby gorzej. Staram się więc być wdzięczny za wszystko, co mnie spotkało. Jestem tym, kim jestem, dzięki innym. Bo trzeba siebie lubić, akceptować takim, jakim jesteś? Jasiek: Ale do tego potrzebny jest drugi człowiek. Mój znajomy, z którym byłem na wyprawie na Kilimandżaro i który jeździ na wózku inwalidzkim, powtarzał, że każdy człowiek jest w jakiś sposób niepełnosprawny, tylko tego nie widać. Często jest to nasz brak wiary w siebie i ograniczenia, które sami sobie stwarzamy, a które są większą kulą u nogi niż proteza. Wszystko znajduje się w naszej głowie. A najgorsza niepełnosprawność to złe nastawienie do siebie i do świata. Magda utwierdza Cię w Twojej wartości? Jasiek: Bardzo ważna jest dla mnie jej ocena – kiedy robię coś głupiego, zawsze mi to powie. Nie musi mi bez przerwy przyklaskiwać. Nie mówię, że świetnie przyjmuję krytykę, ale czasem starcza mi pokory, by przyznać mojej żonie rację. Jest dla mnie światłem i inspiracją. A ja mam sporo dobrych pomysłów. Uzupełniamy się. Magda: Gdy patrzę na Jaśka, nie widzę go przez pryzmat jednej cechy, tylko poprzez ciepło, jakie od niego bije. Magda Mela, Jan Mela, Viva! 1/2022 I niezwykłość? Magda: Tak. Chociaż nie patrzyłam na niego poprzez jego inność, tylko bardziej na zwykłość i naszą codzienną relację. Dopiero z czasem zaczęło do mnie dochodzić, na ile życie Jaśka różni się od życia zwykłych ludzi. I pomyślałaś, że dobrze być żoną takiego człowieka? Magda: Dobrze być żoną człowieka, którego się kocha i który kocha mnie, z którym się nie nudzę, z którym rozmawiamy o wspólnych wartościach, z którym mogę tworzyć rodzinę i czuję się bezpiecznie. Dla mnie nie ma znaczenia, że był na biegunie, tylko to, jaki jest na co dzień. A jaki jest? Magda: Ma bogatą osobowość, niezwykłą kreatywność, przy czym jest dość porywczy. Ale na co dzień daje mi absolutne poczucie bezpieczeństwa i świadomość, że jestem w miejscu, w którym chcę się znajdować. Ja nie mam od życia jasno sprecyzowanych oczekiwań, natomiast z dużą otwartością przyjmuję to, co ono przyniesie. A życie z Jaśkiem przynosi nam tyle ciekawych zdarzeń i spotkań z ludźmi, chociaż oboje jesteśmy raczej introwertyczni i cenimy sobie nasz azyl, ale też i przestrzeń, której każde z nas potrzebuje indywidualnie. Jesteśmy i trochę spontaniczni, i trochę samotnicy. Każde z nas lubi mieć własny, prywatny obszar. I każde z Was ten obszar lubi sobie poszerzać, powiększać. Magda: Na przykład? Na przykład fakt, że Jasiek zajął się stolarstwem. Jasiek: To Magda mnie zainspirowała, bo wie, jak cenię sobie to, że mogę coś zrobić fizycznie. A zawsze lubiłem dłubać i majsterkować. Do szkoły zawodowej i kursu stolarskiego przekonała mnie właśnie Magda. Zresztą to ona chciała być „stolarką”, ale zaszła w ciążę. Ja ją z tego kursu „wygryzłem” i sam się zapisałem. Zawsze brakowało mi cierpliwości – trzy razy zaczynałem różne kierunki studiów, ale ciągle pojawiało się coś nowego, jakieś zmiany. Tytułu magistra się nigdy nie dorobiłem, ale kurs zawodowy skończyłem, po egzaminie państwowym mam dyplom stolarza. Magda: Z wykształcenia jestem historykiem, ale nigdy nie pracowałam w tym zawodzie. Próbowałam swoich sił w różnych dziedzinach. Byłam nawet przez jakiś czas piekarzem. Ale pociąg do stolarstwa mamy wspólny. Będziecie robić meble? Magda: Naszą wspólną pasją jest wyszukiwanie staroci na pchlich targach, odnawianie ich czy przerabianie. Na razie na własny użytek, a co będzie dalej – czas pokaże. Jasiek: Zresztą unikamy szczegółowego planowania życia. Magda: Jedno tylko wiedzieliśmy na pewno. Że jesteśmy gotowi, żeby mieć dzieci. Jasiek jest bardzo czułym ojcem, potrafi Jadzię rozśmieszyć, umie zadbać o to, żeby przestała płakać. Nosi na barana, podrzuca, turla, łaskocze, czyta książeczki. Jasiek: A ty zajmujesz się stroną organizacyjną. I, że tak powiem, „poważniejszymi” kłopotami. Magda: Wprowadzam inną dynamikę. Myślę, że jesteście taką parą do końca życia. Magda: Nie powiem, że czas pokaże, bo to nie czas czy przypadek scala bądź psuje, tylko wspólna praca nad sobą lub jej brak. Chcemy być parą na dobre i złe. Jasiek: A po drodze uda nam się zrealizować kilka szalonych pomysłów. Niedawno ktoś mnie zapytał, czy mam jakiś plan na to, żeby oswoić dzieci z moją niepełnosprawnością. Otóż tu nie mam żadnego planu, bo życie samo nas pokieruje. Dla Jadzi to normalne, że mama ma dwie ręce, a tata jedną. Ale kiedy pójdzie do szkoły, inne dzieci uświadomią jej, że tata jest jednoręczny. Dawniej obawiałem się być oceniany, dzisiaj traktuję to jako jedną z moich przygód. Nikt z nas nie ma żadnego racjonalnego powodu, by wstydzić się siebie. I do takiego myślenia przyzwyczaję też moje dzieci. Rozmawiała KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Magda Mela, Jan Mela, Viva! 1/2022
„Wszelkie ograniczenia są w głowie, nie w nogach”, mówił kiedyś Jan Mela. Udowadnia to od wielu lat
Co dziś słychać u najmłodszego zdobywcy dwóch biegunów?
Miał 13 lat, kiedy został ofiarą wypadku, a jego ciało przeszył prąd. Stracił wtedy rękę i nogę, ale nie siłę i wolę walki. W wieku 15 lat zdobył dwa bieguny i udowodnił, że nie ma rzeczy niemożliwych, a wszelkie ograniczenia są tylko w głowie. Odkąd uległ wypadkowi stara się pomagać innym potrzebującym. Obecnie wiedzie udane życie rodzinne. Od roku jest szczęśliwym mężem. Wraz z żoną Magdą doczekali się dwójki cudownych dzieci: Jadzi i Kazia. Mało kto jednak wie, że Jan Mela ma jeszcze jednego syna ze związku z drugą kobietą. W tym roku skończy 34 lata. Co dziś robi? Jak wygląda jego życie? Dzisiaj mija 20 lat od tragedii, która zmieniła życie młodego chłopaka. View Ediplayer on the source website Jasiek Mela - wypadek, który zmienił jego życie Padało, kiedy 13-letni wówczas Jasiek Mela wszedł do niezabezpieczonej stacji transformatorowej na placu zabaw w Malborku. Było to niemal dwadzieścia lat temu, 24 lipca 2002 roku. „Nie pamiętam, ile tam staliśmy. W pewnej chwili poczułem, że przepływa przeze mnie prąd. Ocknąłem się po jakimś czasie. Leżałem na betonowej podłodze. Nie miałem czucia w lewej nodze od kolana w dół, prawą rękę jakby mi ktoś przykleił do piersi. Nie wiem, jak to zrobiłem, ale wstałem i kulejąc, doszedłem do domu”, wspominał. „Tata wziął mnie na ręce i zawiózł na pogotowie. Byłem w szoku. Nic mnie nie bolało”, opowiadał VIVIE! o wydarzeniach tamtego dnia w rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Ortonowską w 2009 roku. Trafił do szpitala w Gdańsku. Po trzech miesiącach leczenia lekarze zdecydowali, że niezbędne są dwie amputacje – lewego podudzia i prawego przedramienia. Rehabilitacją nastolatka zajął się ojciec, chociaż nie było łatwo. „Rzucił wtedy pracę, żeby zająć się moją rehabilitacją. To było niewiarygodnie trudne, ponieważ go nie znosiłem. [...] Mobilizował mnie za pomocą dość brutalnych metod, co odbierałem jako chęć zniszczenia mnie”, opowiadał Jan Mela w wywiadzie dla magazynu VIVA!. Wkrótce los po raz kolejny go zaskoczył. ZOBACZ TEŻ: Anna Czartoryska-Niemczycka i Michał Niemczycki: nikt nie dawał im szans, ale zwyciężyła miłość Jasiek Mela w sesji dla magazynu VIVA!, 2014 rok Jan Mela - jak zdobywał dwa bieguny? Historię 13-letniego wtedy chłopca poznał Marek Kamiński, podróżnik ekstremalny. Kiedy dowiedział się, że stan psychiczny Jaśka Meli nie jest najlepszy, postanowił mu pomóc – załatwić protezę i zabrać go na biegun. „Nie do końca wierzyłem, że dojdziemy. Ale chciałem, żeby Jasiek zaczął ćwiczyć. Chciałem, by miał w życiu cel. A biegun to cel trudny”, tłumaczył Marek Kamiński w rozmowie z VIVĄ! w 2009 roku. „Nie od razu powiedziałem „tak”. Po wypadku jeździłem na wózku, wożono mnie, bo jedną ręką wózka nie poprowadzisz. Byłem nieszczęśliwym człowieczkiem, ze spuszczoną głową”, wspominał Jan Mela w tym samym wywiadzie. Miał poczucie strachu, ale pomyślał: „A może jak dojdę tam, to już będzie mi łatwiej wspinać się w życiu?”. Rozpoczął więc półtoraroczny trening przygotowujący do wyprawy. W 2004 roku osiągnął cel. Został najmłodszym w historii zdobywcą dwóch biegunów w jednym roku (miał wtedy 15 lat) i pierwszą osobą niepełnosprawną, która tego dokonała. Później wielokrotnie udowadniał, że nie ma rzeczy niemożliwych. W 2008 roku młody podróżnik wziął udział w wyprawie na Kilimandżaro (najwyższy szczyt Afryki), w 2009 roku – na Elbrus (najwyższy szczyt Kaukazu). Przebiegł też New York City Marathon. W 2013 roku powstał film „Mój biegun”, którego scenariusz oparty był na historii Jaśka Meli. W role główne wcielili się Maciej Musiał, Magdalena Walach i Bartłomiej Topa. ZOBACZ TEŻ: Sięgnęła po sok, nagle użądliła ją osa. Tak wyglądały ostatnie chwile Ewy Sałackiej Jasiek Mela w 2004 roku Jasiek Mela - czym się zajmuje teraz? W 2009 roku Jan Mela założył fundację „Poza Horyzonty”, którą celem było pomaganie osobom po amputacjach, między innymi w zakupie protez. W trakcie pandemii, po 12 latach mężczyzna był jednak zmuszony zamknąć fundację. „Nasze życie się zmieniło. Był to zresztą czas wielu zmian, po 12 latach zakończyliśmy działanie naszej fundacji. Nie podchodzę do tego jednak jak do porażki. Przez ten czas pomogliśmy wielu osobom i jako jedyni wspieraliśmy ludzi po amputacjach”, przyznał w wywiadzie dla VIVY! w styczniu tego roku. Obecnie prowadzi szkolenia i na własnym przykładzie udowadnia, że niepełnosprawność nie musi być ograniczeniem. „Prowadzę swoją działalność, a w ramach niej szkolenia i spotkania motywacyjne, współpracuję z biznesem i organizacjami pozarządowymi. Mogę być z rodziną, a jednocześnie robić to, co lubię, i przekuwać swoje doświadczenia w coś, co może służyć innym. Zarówno doświadczenia przełamywania trudności, jak i wyzwania górsko-sportowe. Nie jestem coachem, staram się być daleki od moralizatorstwa, tylko dzielić się doświadczeniami”, zdradził w rozmowie z dziennikarką Krystyną Pytlakowską na łamach VIVY!. W przeszłości był współtwórcą programu podróżniczego „Między biegunami” (Radio Kraków), zasiadał w Radzie Programowej „Radia IN”, a w 2016 roku był ambasadorem Światowych Dni Młodzieży. Jesienią 2014 roku zrobiło się o nim głośno za sprawą udziału w show „Dancing with the Stars: Taniec z gwiazdami”. W programie Kuby Wojewódzkiego wyznał kiedyś: „Brak ręki i nogi, nie ma co udawać, utrudniają codzienność. Ale powtarzam, że najgorszą amputacją byłaby amputacja głowy. Jak masz łeb na karku, to nie ma znaczenia ile masz rąk i nóg, dasz sobie radę” [cytat za onet.pl]. Na początku 2021 roku pojawił się w reportażu „Dzień Dobry TVN”, w którym wyznał, że od niedawna uczy się... stolarki. „Lubię taką fachową pracę. Zresztą bardzo przydatne jest to, żeby móc się oderwać od tak zwanej „pracy intelektualnej” i rzeczywiście zrobić coś konkretnie. Nie ma większej radości niż to, kiedy się wychodzi po zajęciach takim brudnym, w wiórach, pachnącym drewnem”, opowiadał reporterom Dzień Dobry TVN. CZYTAJ TEŻ: Etiennette Wiśniewska opublikowała romantyczne zdjęcia. Całuje na nich dziewczynę Jan Mela, 2017 rok Jan Mela jest szczęśliwym mężem i ojcem Podczas wywiadu dla VIVY! w 2009 roku Jan Mela wyznał: „fajnie by było znaleźć sobie dziewczynę, która by mnie pokochała. Ale która mnie pokocha, gdy nie mam ręki i nogi?”. Dziś już wiadomo, że taka dziewczyna się znalazła. Mało tego została jego żoną. Wspólnie z Magdą doczekali się dwójki cudownych dzieci: Jadzi i Kazia. Ich najmłodszy syn ma zaledwie pół roku. „Założyłem rodzinę, ożeniłem się z Magdą i staliśmy się rodzicami. Choć kolejność była trochę inna, bo ślub wzięliśmy dopiero rok temu, a nasza córeczka ma już 20 miesięcy. Łatwiej w terminie zdobywać bieguny niż żyć na co dzień według planu”, zwierzył się Jan Mela w wywiadzie dla VIVY w styczniu 2022 roku. Pomimo że dziś z dumą mówi o sobie mąż, to był czas kiedy obawiał się zaręczyn. „Chociaż pragnąłem, by Magda została moją żoną, to jakby z przekory wmawiałem sobie różne rzeczy, żeby te oświadczyny odwlec”, przyznał. Koniec końców do wzruszającego momentu poproszenia o rękę doszło w Lusowie pod Poznaniem. To miejsce było dla nich magiczne, pod wieloma względami. To właśnie tam, na moście nad jeziorem, zakochani pierwszy raz pocałowali się. Wielkim marzeniem Janka było też, aby zostać ojcem, jednak branie odpowiedzialności za życie innych budziło w nim spore lęki. „Marzyłem, żeby być ojcem i założyć rodzinę, ale czasami tak się dzieje, że gdy czegoś pragniemy, od siebie to odpychamy, bo boimy się odpowiedzialności. A ja zawsze się bałem brania na siebie odpowiedzialności za życie innych – przecież nie ma większego obowiązku niż rodzina”, dodał w rozmowie z dziennikarką Krystyną Pytlakowską. W 2020 roku marzenie podróżnika w końcu się ziściło i został ojcem malutkiej Jadzi. Jak przyznał na antenie radiowej Czwórki, córka „zmieniła jego życie”. „Ojcostwo mnie przerażało, bo na co dzień jestem zwykłym gościem z obniżonym poczuciem własnej wartości. Strasznie martwiłem się więc, jak odnajdę się w nowej sytuacji, a dziś widzę, że ojcostwo to coś przepięknego. Żyjemy w czasach, w których staramy się przedłużać swoją niezależność, a tymczasem dziecko nie musi być ograniczeniem”, tłumaczył w audycji „Strefa prywatna”. Pod koniec 2021 roku na świat przyszedł zaś ich synek Kazio. Co ciekawe Kaziu i Jadzia to nie jedyne dzieci Jana Meli. Zanim podróżnik poznał swoją przyszłą żonę Magdę, był w związany z inną kobietą, z którą doczekał się syna. „Prawda jest też taka, że jestem ojcem nie dwójki, a trójki dzieci. Najstarszy syn urodził się, jeszcze zanim poznałem Magdę. O tym też nie znajdzie pani informacji w internecie. Mam więc syna, który mieszka ze swoją mamą”, zdradził w wywiadzie dla VIVY! w styczniu tego roku. Nowa ukochana zaakceptowała fakt, że działacz społeczny ma dziecko z poprzedniego związku. Dziś Jankowi marzy się, aby odkrywać przed rodziną nieznane miejsca. Pokazywać im to co w przyrodzie najpiękniejsze. Dokładnie wie, gdzie udadzą się w podróż, gdy tylko dzieci podrosną. “Ekstremalne podróże zagrażające życiu to dla mnie przeszłość. Mamy więc plany, że jak dzieciaki trochę podrosną, pokażę im i Magdzie, jak wygląda zorza polarna”, podkreślił w wywiadzie z VIVĄ!. CZYTAJ TAKŻE: Kasia Sokołowska opublikowała pierwsze zdjęcie dziecka i ujawniła jego płeć. „Szczęście Magda Mela, Jan Mela, Viva! 1/2022 Magda Mela, Jan Mela, Viva! 1/2022 Jasiek Mela - wywiad magazyn VIVA! „Wolność jest super. A wszelkie ograniczenia są w głowie, nie w nogach”, mówił w poruszającej rozmowie z VIVĄ!. Mimo przeciwności losu zawsze stawia na swoim. Nigdy nie traci nadziei i może właśnie w tym tkwi jego siła. Przypominamy fragmenty wywiadu Jaśka Meli i Elżbiety Pawełek z 2014 roku. Miał trzynaście lat. Padał deszcz. Chciał schronić się w bezpiecznym miejscu. Piętnaście tysięcy wolt przepłynęło przez jego ciało. Od tamtej stał się najmłodszym w historii zdobywcą dwóch biegunów, podróżował po norweskich Lofotach, wspiął się na Kilimandżaro i Elbrus, odbył samotną wyprawę do Azji. Stanął przed kolejnym wyzwaniem jakim okazał się program „Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami”. Stworzył własną fundację „Poza Horyzonty”, wspierającą niepełnosprawne osoby. [...] Dla wielu ludzi stałeś się guru. Jak się czujesz, kiedy na spotkaniu podchodzi do Ciebie ojciec z nastoletnim synem i mówi: „Panie Jaśku, Pan powie chłopakowi, jak żyć”? Totalnie nie wiem, co wtedy powiedzieć. Ludziom się wydaje, że istnieje jedna recepta na szczęście. A czegoś takiego nie ma, bo wszystkie patenty życiowe, złote myśli mają sens tylko wtedy, jeśli dotykają czegoś, czego sami doświadczyliśmy. Łatwo jest być psychologiem dla kogoś, gorzej dla siebie. Znam wielu ludzi, którzy pozwalają się ranić, dziewczyny dające się wykorzystywać facetom w różny sposób, facetów żyjących w cieniu swoich obaw, którym powiedziałbym: „Zrób to lub tamto, a będziesz szczęśliwy”. Ale sam nie potrafię sobie poradzić ze swoimi demonami. Czasem trzeba dostać porządnego kopa od życia, żeby się czegoś nauczyć. Dostałeś tych kopów od życia chyba wystarczająco dużo? To prawda. Życie nie oszczędziło mojej rodziny: mój wypadek, wcześniej pożar domu i śmierć mojego młodszego brata Piotrusia, który utonął na moich oczach. To było dla mnie najtrudniejsze doświadczenie, bo kiedy traci się część siebie, to zawsze pozostaje reszta, można się psychicznie odbudować. Ale kiedy ktoś na zawsze odchodzi, pozostaje ogromna pustka. To były makabryczne przeżycia, ale mimo wszystko jestem Bogu wdzięczny za każde z nich, bo czuję, że to one sprawiły, że dzisiaj jestem tym, kim jestem. Bardzo mnie wzmocniły. Ale kiedy poraził Cię prąd i okazało się, że straciłeś nogę i rękę, była wściekłość i rozpacz? Był przeogromny bunt: Dlaczego mnie się to przytrafiło? Czym sobie na to zasłużyłem? Co będzie dalej? Czy w ogóle cokolwiek będzie? Nikt nas nie uczy, co zrobić, jak się człowiek staje niepełnosprawnym lub jak umiera mu bliska osoba. Stąd to takie bolesne. Jasiek Mela w sesji dla magazynu VIVA!, 2014 rok Powiedziałeś, że chciałeś ocaleć tylko ze względu na mamę, która jeszcze przed Twoim wypadkiem mówiła, że nie przeżyłaby śmierci drugiego dziecka po odejściu Piotrusia i że lista nieszczęść w rodzinie się wyczerpała. A przecież w szpitalu lekarze nie dawali Ci większych szans? Wiesz, nikt nie powie podczas obchodu, że ten przeżyje, a ten umrze i już szykujcie prześcieradła. Ale to się czuje, jak patrzą na ciebie. A kiedy patrzyli na mnie, widziałem w ich oczach śmierć. To był cud boski, że przeżyłem. Bardzo mnie poruszyło, że tata płakał podczas mojego pobytu w szpitalu. Jego płacz był dla mnie novum, bo kto jak kto, myślałem, ale ten gość zawsze wie, co zrobić. Jeżeli tata płacze, to znaczy, że naprawdę jest źle. Na początku czułem się ofiarą w tym wszystkim, kiedy przez wiele dni centymetr po centymetrze obcinano mi obumierające kończyny. Ale potem uzmysłowiłem sobie, że najcięższa robota spadła na rodziców – stali obok, czuli się winni i nie mogli nic z tym zrobić. Cisi bohaterowie? Tak, osoby, które ze mną razem niosły ten krzyż. Ale często iskrzyło między Tobą a ojcem? Bo obaj mamy niełatwe charaktery. Upór i nieustępliwość mam po tacie, za co jestem mu ogromnie wdzięczny, ale to stało się powodem konfliktów między nami. Pewnie nie dochodziłoby do nich, gdybyśmy umieli odpuścić. Zamiast jednak podkulić ogon pod siebie, zawsze musiałem mu odpyskować. Przez wiele lat w ogóle siebie nie rozumieliśmy, dopiero mój wypadek nas zbliżył, bo tata wtedy rzucił pracę, żeby zająć się moją rehabilitacją. To było niewiarygodnie trudne, ponieważ go nie znosiłem. Bo kiedy ledwo szedłeś, to tata mówił: „Idź prosto, nie wlecz nogą jak oferma!”. Mobilizował mnie za pomocą dość brutalnych metod, co odbierałem jako chęć zniszczenia mnie. To brzmi strasznie głupio, ale wtedy myślałem: Pewnie gość, który mnie nienawidzi, chce mi dokopać, dowalić i zmiażdżyć. Są różne szkoły motywacji. Można kogoś pochwalić, widząc jego starania, a można mu powiedzieć: „Jeśli się poddasz, to nigdy nic nie osiągniesz, zostaniesz cholerną kaleką!”. Nie ukrywam, że po części to dla taty poszedłem na biegun, żeby mu pokazać, że dam sobie radę. Patrząc z boku, można by powiedzieć: „Biedny chłopiec, a ojciec tyran”, ale to krótkowzroczna i powierzchowna ocena. Jestem mu wdzięczny za tę szkołę i najlepszym dowodem na to są dziś nasze bardzo dobre relacje. Możemy szczerze o wszystkim pogadać, a oprócz tego, że kocham go jako ojca, bardzo go lubię jako faceta, spoko gościa, jako kumpla i przyjaciela. A jednak wyprowadził się z domu na jakiś czas, gdy nie mogliście ze sobą wytrzymać? To było nam wtedy potrzebne i obu nam wiele uświadomiło. Poza tym sam fakt, że mój tata zgodził się wyprowadzić, co na pewno wymagało ogromnej pokory, świadczy o tym, że bierze odpowiedzialność za to, co robi. Zdałem sobie też sprawę z tego, że to nie jest mój wróg, który chce mnie zniszczyć. Zacząłem ćwiczyć z mamą, ale zobaczyłem, że nie daje sobie z tym rady, że do tego potrzebny jest silny facet, jak mój tata. Największe załamanie było, kiedy miałeś założyć protezę? Nie, wtedy to była dzika radość, choć proteza okazała się marna. Protetyk, zakładając mi ją, powiedział: „Pamiętaj, żeby chodzić delikatnie, najwyżej pół godzinki dziennie, bo noga jeszcze wrażliwa”. Ja: „Dobra, dobra”. Weszliśmy z tatą do samochodu, kula fru do bagażnika, długo była nietknięta, cały dzień zapieprzałem na nowej nodze. Poczułem się znów człowiekiem, bo wcześniej czułem się niedorajdą. Przełaziłem cały dzień, nogę do krwi obtarłem, więc potem trzy dni leżałem w łóżku. Ale miałem to gdzieś. I powiem ci, że zrobiłbym dokładnie to samo drugi raz. Ale z protezy ręki zrezygnowałeś? Nigdy nie była mi do niczego potrzebna. A nawet najlepsza proteza ręki i tak będzie gorsza od najsłabszej zdrowej ręki, za to dobra proteza nogi, na przykład do wyczynu – niestety, kosztująca nawet 100 tysięcy złotych, potrafi być lepsza od kiepskiej nogi. Jasiek Mela w sesji dla magazynu VIVA!, 2014 rok Jasiek Mela o wyprawie na biegun Po tych trudnych doświadczeniach dołożyłeś sobie jeszcze upiorną podróż na biegun. Byłeś najmłodszym uczestnikiem w historii takich wypraw, w dodatku niepełnosprawnym, któremu udało się osiągnąć cel. To wciąż niepobity rekord. Możliwe. Nie wiem. Według mojej mamy wyprawa z Markiem Kamińskim okazała się najlepszą z możliwych rehabilitacji. Już sam pomysł wyprawy na biegun przywracał nadzieję, dawał szansę zrobienia czegoś niezwykłego. Zdawałem sobie sprawę z tego, że jeśli oleję treningi, to sobie nie poradzę. A wtedy bardzo potrzebowałem pokazania sobie, zakompleksionemu chłopakowi, że jestem coś wart. Chciałem też pokazać światu, że niepełnosprawność jest w naszych głowach, a nie w nogach. Choć wyprawa była bardzo trudna. I ryzykowna, mogłeś z niej nie wrócić. Jasne, że tak. Ale czasem lepiej zaryzykować, niż wieść nudne życie. Marek Kamiński mówi, że w drodze nie można się zatrzymać, zawsze trzeba iść. Dokąd teraz idziesz? Różne doświadczenia życiowe są u mnie powiązane. Po wypadku poznałem Marka Kamińskiego, poszliśmy na biegun, zaczęliśmy być zapraszani na różne spotkania motywacyjne w gimnazjach, na uczelniach wyższych, do telewizji. Zauważyłem, że ludzie potrzebują odpowiedzi nie tylko na pytania, czy na biegunie jest zimno, co jedliśmy, ale jak sobie dać radę, jak się nie poddawać? Pytali, jak to zrobiłem, że nie mając ręki i nogi, byłem na basenie, gdzie również trenowałem przed wyprawą. Bo oni, niepełnosprawni od lat, boją się wyjść z domu z obawy przed spojrzeniami ludzi. Wtedy zaświtała mi myśl, żeby założyć fundację, która nie tylko pomagałaby osobom po amputacjach i dawała im protezy za friko, bo nie o to chodzi, ale mobilizowała ich do działania. [...] Stawiasz sobie wciąż nowe cele. Chcesz sprawdzić granice swoich możliwości? Czy może to bierze się z przymusu, bo ludzie oczekują, że Mela znów ich czymś zaskoczy? To najtrudniejsze z pytań, bo dla mnie najbardziej aktualne. Na pewno są bardzo duże oczekiwania społeczne: Wejdź wyżej, zrób więcej, jeszcze szybciej. Przyzwyczaiłem się do rzucania się na głęboką wodę, na zasadzie: biegun – OK, Kilimandżaro – też, maraton – dobra, potrenuję i przebiegnę, taniec – OK, wiem, że się nauczę, bo dam z siebie wszystko. Tylko mam taką paskudną cechę, że rzucam się na różne rzeczy, a potem to zostawiam. Nie jestem zdobywcą, nie jestem biegaczem czy tancerzem, i pewnie nim nie będę. Problem w tym, że zaczynam masę rzeczy naraz i chciałbym w końcu wybrać takie, w których mógłbym się realizować. Mam bardzo niewiele stałych rzeczy w życiu, do których należy moja rodzina i fundacja. A reszta? Mieszkam raz tu, raz tam, gdzieś pojadę. To jest fajne w pewnym momencie życia. Ale chciałbym wydorośleć, osadzić się w jednym miejscu i rozpocząć coś konsekwentnie. Następnym celem będzie dom i rodzina? Jak najbardziej. Biologia na mnie to wymusza, że coraz częściej o tym myślę. Jak widzę dzieciaki, to mi się „micha” uśmiecha od ucha do ucha. A dawniej patrzyłem z niechęcią na jakieś bachory w pociągu. Trochę mnie boli, że nie mam zawodu. Jestem mówcą, szefem fundacji, fotografem, jednak nie przełożyło się to na zawodowstwo. Mam potrzebę posiadania zawodu, żebym mógł sobie poradzić, gdybym chciał, na przykład, przeprowadzić się do Ameryki Południowej, gdzie nie będę bazował na tym, że jestem Jaśkiem Melą. [...] Wielu ludzi sądzi, że Mela nie płacze. A to absolutna nowość! Mógłbym przynieść całe siaty pełne łez. Ale kiedy patrzy się na Ciebie, widzi się radosnego faceta. Skąd ten optymizm u kogoś, komu życie zafundowało tyle cierpienia? Chyba stąd, że obok siebie mam odpowiednich ludzi: świetną dziewczynę, fajne, inteligentne siostry, mądrych rodziców. Dzięki nim łatwiej radzę sobie z trudnościami. Tragedie, które wydarzyły się w moim życiu, pociągnęły za sobą wiele dobrych rzeczy. Bez cierpienia tak by się nie stało. Gdyby nie było cierpienia w moim życiu, to albo nic bym nie miał, albo miałbym mnóstwo kasy, siedział teraz, narzekał i obgadywał wszystkich dookoła. Twoje motto na każdy dzień? Nikt za nas życia nie przeżyje. Sami musimy sobie wyznaczać cele i do nich dążyć, żeby każdego dnia poczuć się zwycięzcą. Bo jest tak, że albo pracujesz w firmie, która do końca cię nie satysfakcjonuje, albo żyjesz w kraju, który cię wkurza. Chrzanić to wszystko! Znajdź sobie coś swojego i to rób. I to wszystko. Jasiek Mela w sesji dla magazynu VIVA!, 2014 rok CZYTAJ TAKŻE: Jasiek Mela: „Nasza miłość zaczęła się dopiero w pracy. Czasem żartuję, że zatrudniłem Magdę, a teraz ona zatrudnia mnie” Magda Mela, Jan Mela, Viva! 1/2022 Magda Mela, Jan Mela, Viva! 1/2022
Jasiek Mela: „Nasza miłość zaczęła się dopiero w pracy. Czasem żartuję, że zatrudniłem Magdę, a teraz ona zatrudnia mnie”
Obecnie Jasiek Mela jest zarówno szczęśliwym mężem jak i tatą. Wraz ze swoją żoną Magdą stworzyli wspaniałą rodzinę. Warto dodać, że działa on charytatywnie a zawodowo jest motywatorem. W wywiadzie dla nas, jego żona stwierdziła: „Dla mnie nie ma znaczenia, że był na biegunie, tylko to, jaki jest na co dzień”. Przypomnijmy co młode małżeństwo powiedziało nam początkiem tego roku o swojej relacji. Jak teraz wygląda ich życie? W dalszej części artykułu przeczytacie również o tym, gdzie się poznali oraz jak wyglądały oświadczyny Jaśka Meli. View Ediplayer on the source website Nawet mało kto wie, że wziąłeś z Magdą ślub. I jak się poznaliście… Jasiek: Bo życie na medialnym świeczniku mam już raczej za sobą. Ten wywiad jest dla nas okazją do pokazania, że życie rodzinne jest równie ciekawe, co wyprawa na koniec świata. A co do nas – nie ma co tu opowiadać – spotkaliśmy się mało romantycznie, bo poznaliśmy się w fundacji, którą prowadziłem przez 12 lat. Magda: A ja szukałam pracy, więc ładnie ubrana przyszłam z moim CV w ręku na rozmowę o zatrudnieniu. Kiedyś jednak nasi przyjaciele nam przypomnieli, że już kilka lat wcześniej mieliśmy okazję się spotkać w duszpasterstwie, gdzie Jasiek miał świadectwo, ale żadne z nas tego faktu nie pamiętało. Jasiek: Po spotkaniu duszpasterskim wyszliśmy z ojcem zakonnikiem do restauracji i oboje siedzieliśmy przy tym samym stoliku. Widać to nie był ten moment. Ale nasza prawdziwa znajomość i miłość zaczęła się dopiero w pracy. Czasem żartuję, że zatrudniłem Magdę, a teraz ona zatrudnia mnie. Zresztą kiedy między nami się zaczęło rodzić coś poważniejszego, dałem jej wypowiedzenie, żebyśmy mogli nasze prywatne relacje budować na czysto. [...] Gdy poznałeś Magdę, pomyślałeś, że to będzie kobieta Twojego życia? Jasiek: To nie tak. Kiedy człowiek już trochę pożyje i czasami się sparzy, to stara się potem z góry nie nastrajać zbyt optymistycznie. Wychodziłem więc z założenia, że lepiej myśleć, że będzie gorzej, niż że wszystko się uda. Trochę tych dziewczyn miałeś. Magda: (śmiech). Jasiek: To prawda, bo nie dążyłem do stabilizacji. Nawet nie potrafię dokładnie określić, kiedy między Magdą i mną zaczęło się tak naprawdę. Magda: Ale pierwszy pocałunek dobrze pamiętamy. Jasiek: Wiedziałem, że Magda ma w sobie to, czego mi brakuje. Jej spokój, jej sposób patrzenia na ludzi i dostrzegania w każdym czegoś dobrego. Ma zdolność przewidywania, głębszego widzenia rzeczy i ludzi. Ja nie, jestem zbyt niecierpliwy i nerwowy. Jestem sangwinikiem – szybko się zapalam i szybko przygasam. Bez kogoś, kto by ogarniał ten mój świat, dawno bym po prostu topił się w milionie różnych spraw, przedmiotów, niedokończonych planów. Jestem wizjonerem, ale beznadziejnym realizatorem. Zobacz też: Hanna Lis o córkach: „Są fantastycznymi młodymi kobietami". Co dziś robią Anna i Julia? A Magda realistką? Jasiek: Tak i dzięki temu popycha mnie do przodu, widzi w moich wizjach to, co nierealne, i to, co może się udać. Ale całkiem spokojna nie jest – zakochałem się także w jej szaleństwie. I też ma swój kawałek świata. Kiedy się poznaliśmy, właśnie wróciła z podróży. Magda: Przez cztery lata przebywałam w Ameryce Południowej na misjach chrześcijańskich, gdzie pracowałam z dziećmi w slumsach. Dzieci zawsze były mi bliskie. Za to Jasiek od początku był nastawiony na tworzenie rodziny i stabilnego życia. O wiele bardziej niż ja. Później to się wyrównało. I kiedy nasze wyobrażenia o życiu spotkały się, byliśmy już gotowi, i on, i ja, na poważny związek. Pomyślałam, że nastąpił właśnie ten moment, czas na założenie rodziny. No a teraz mamy dwójkę maluszków i nasz wspólny świat. [...] Ale wróćmy do Magdy, która – jak sądzę – jest najważniejsza w Twoim życiu. Jak poprosiłeś ją, by została Twoją żoną? Magda: Jesteśmy romantyczni, więc Jasiek oświadczył mi się tam, gdzie pierwszy raz się pocałowaliśmy. W Lusowie pod Poznaniem. Nad jeziorem, na pomoście, Jasiek postanowił poprosić mnie o rękę. Jasiek: Cały mój plan niemal runął, bo okazało się, że pomost jest prywatny i dostaliśmy ochrzan. Postanowiłem więc, że podejdę do właściciela pomostu i wyjaśnię mu, o co chodzi. I wtedy nas wpuścił. Magda: A dalej już było tak, jak być powinno. Z klękaniem na kolana i ze wszystkim, co towarzyszy oświadczynom. Jasiek: Chociaż tak naprawdę bardzo się bałem. I chociaż pragnąłem, by Magda została moją żoną, to jakby z przekory wmawiałem sobie różne rzeczy, żeby te oświadczyny odwlec. Gdy moją wymówką przed samym sobą była zepsuta skrzynia biegów w samochodzie, zrozumiałem, że trzeba się po prostu odważyć. Prawda jest też taka, że jestem ojcem nie dwójki, a trójki dzieci. Najstarszy syn urodził się, jeszcze zanim poznałem Magdę. O tym też nie znajdzie pani informacji w internecie. Mam więc syna, który mieszka ze swoją mamą. Magda: A ja to zaakceptowałam. [...] Sprawdź też: Niezwykła uroda, charakterystyczny głos i wspaniałe role. Oto historia Ewy Szykulskiej Magda utwierdza Cię w Twojej wartości? Jasiek: Bardzo ważna jest dla mnie jej ocena – kiedy robię coś głupiego, zawsze mi to powie. Nie musi mi bez przerwy przyklaskiwać. Nie mówię, że świetnie przyjmuję krytykę, ale czasem starcza mi pokory, by przyznać mojej żonie rację. Jest dla mnie światłem i inspiracją. A ja mam sporo dobrych pomysłów. Uzupełniamy się. Magda: Gdy patrzę na Jaśka, nie widzę go przez pryzmat jednej cechy, tylko poprzez ciepło, jakie od niego bije. I niezwykłość? Magda: Tak. Chociaż nie patrzyłam na niego poprzez jego inność, tylko bardziej na zwykłość i naszą codzienną relację. Dopiero z czasem zaczęło do mnie dochodzić, na ile życie Jaśka różni się od życia zwykłych ludzi. I pomyślałaś, że dobrze być żoną takiego człowieka? Magda: Dobrze być żoną człowieka, którego się kocha i który kocha mnie, z którym się nie nudzę, z którym rozmawiamy o wspólnych wartościach, z którym mogę tworzyć rodzinę i czuję się bezpiecznie. Dla mnie nie ma znaczenia, że był na biegunie, tylko to, jaki jest na co dzień. _____ Zakochani rzadko dzielą się zdjęciami ze swojego prywatnego życia. Kilka miesięcy temu tylko dla VIVY! zrobili wyjątek. Zobacz efekty tej niezwykłej sesji.
Jan Mela cierpiał przez Taniec z gwiazdami: „Zauważyłem falę hejtu". Internauci pisali o brzydocie
Podróżnik nie żałuje udziału w show, ale nie chciałby tego powtórzyć
Właśnie skończył 34 lata, działa charytatywnie i skupia się na rodzinie. Jan Mela dwadzieścia lat po wypadku, w skutek którego stracił rękę i nogę, opowiedział nam o udziale w najpopularniejszym show Polsatu. W 2014 roku podróżnik wziął udział w Tańcu z gwiazdami. Jakie dziś widzi tego plusy, a jakie minusy? Jan Mela o Tańcu z gwiazdami. Przed startem programu zauważył falę hejtu Magdalena Soszyńska i Jan Mela zajęli piąte miejsce w Tańcu z gwiazdami. Jurorzy doceniali poczucie rytmu, sprawność i kreatywność podróżnika i jego programowej partnerki. Ale 34-letni tata trójki dzieci nie wystąpiłby w Polsacie drugi raz. „Kiedy człowiek siedzi przed telewizorem i widzi znanych ludzi, to myśli, że tak by tak chciał. Pewnie wydaje się, że to przynosi tylko pozytywne strony. […] A ja drugi raz bym w tak poważny medialny projekt nie wszedł”, powiedział VIVIE.pl Jasiem Mela. Dodał też, że chciał swoją obecnością na ekranie pokazać widzom, że jest taki jak oni. „Najmocniejszą motywacją, by wziąć udział w Tańcu z gwiazdami było to, by jako osoba niepełnosprawna pojawić się w show-biznesie. Może wolałbym, żeby to ktoś inny był tam zamiast mnie, ale chciałem troszeczkę zamieszać”, usłyszeliśmy przed kamerą. Nauka dana publiczności opłaciła się, ale zanim to Jan Mela przeczytał na swój temat wiele krzywdzących słów. „Po samej decyzji o starcie zauważyłem falę hejtu. Ludzi, którzy nie życzą sobie, by oglądać w telewizji niesymetrycznych, niepełnosprawnych, brzydkich ludzi – bo tak o sobie czytałem. I właśnie wtedy jakiś impuls podpowiedział mi, że to była dobra decyzja. Najważniejsze jest to, jak patrzymy na siebie wzajemnie. Trzeba zmieniać świat od siebie”, podkreślił. Zobacz też: „Wszelkie ograniczenia są w głowie, nie w nogach”, mówił kiedyś Jan Mela. Udowadnia to od wielu lat Co było trudniejsze dla Jana Meli: taniec na żywo czy realia show-biznesu? Na to pytanie także poznaliśmy odpowiedź… „To było dla mnie trudne doświadczenie. Dzielę je na taniec i na „z gwiazdami”. To pierwsze było dla mnie wyzwaniem, ale nie tylko z powodu niepełnosprawności, a także dlatego, że już w szkole zawsze podpierałem ściany na dyskotekach. Dużo trudniejsze było jednak życie na świeczniku, kontakt z paparazzi, którzy mają bardzo mieszane intencje… Także czytanie newsów na swój temat, gdzie 95% było wyssanych z palca”, podsumował bohater nowej VIVY!. Co nam jeszcze zdradził? Obejrzyj całe wideo. Czytaj także: Jasiek Mela z żoną doczekali się córki i syna. Ale podróżnik jest ojcem jeszcze jednego dziecka
„Każdy ma taki świat, jaki widzą jego oczy”, mówi Jasiek Mela o odczuwaniu radości
Bywamy radośni, ale rzadko cieszymy się beztrosko. Wyniki badań
Pomimo trwającej od ponad roku pandemii Covid-19 i jej skutków, aż 3/4 Polaków deklaruje, że odczuwa radość co najmniej raz dziennie. Jednak beztroskie rozbawienie, tak zwaną „dziecięcą radość”, odczuwamy średnio tylko cztery razy w tygodniu. Wydaje się, że radość jest ogólnie niedocenioną emocją, chociaż nie tylko w naturalny sposób buduje naszą odporność, ale przede wszystkim wpływa na to, że lepiej radzimy sobie z trudnymi sytuacjami, takimi jak długotrwały stres czy strata. O swoich sposobach na pielęgnowanie radości opowiedział Jasiek Mela, podróżnik i działacz społeczny. Tak wspiera akcję „Podziel się momentem radości”, której inicjatorem jest marka Kneipp. Akcja ma na celu budowanie naszej szczerej radości. View Ediplayer on the source website Jasiek Mela ambasadorem akcji „Podziel się momentem radości” Badanie „Radość w życiu kobiet i mężczyzn”, przeprowadzone przez IRCenter na zlecenie marki Kneipp z okazji obchodów jej 130-lecia, wskazuje, że radość nie jest obcym nam uczuciem, pomimo wielu trudności ostatnich kilkunastu miesięcy. Aż 73% Polaków deklaruje, że odczuwa radość raz lub więcej razy w ciągu dnia, ale beztroskie rozbawienie, czyli „dziecięcą radość” – średnio tylko cztery razy w tygodniu. Swoimi obserwacjami, doświadczeniami oraz sposobami na odczuwanie radości podzielili się Jasiek Mela – podróżnik, działacz społeczny i najmłodszy w historii zdobywca dwóch biegunów w jednym roku, a zarazem pierwsza osoba niepełnosprawna, która tego dokonała, oraz Ola Potykanowicz – ekspertka kampanii „Naturalnie Szczęśliwe” i psycholożka, specjalizująca się w nurcie psychologii pozytywnej. Przeprowadzili niezwykłą rozmowę z dziennikarką radiową Justyną Dżbik-Kluge i Ewą Łusiak, Marketing Managerem marki Kneipp. Zobacz: „Jasiek Mela: „Wszelkie ograniczenia są w głowie, nie w nogach” „Blisko 70% osób badanych raz lub więcej razy w ciągu dnia odczuwa prawdziwe rozbawienie, ale zdecydowanie rzadziej doświadczają oni momentów, w których śmieją się tak, że boli ich brzuch”, tłumaczy Ola Potykanowicz. „Sytuacja, w której wszyscy znaleźliśmy się tak nagle i na tak długo sprawiła, że zwróciliśmy się ku prostocie i najzwyklejszym aspektom codzienności. Stało się to jednocześnie naturalnym sposobem na przetrwanie, poradzenie sobie ze stresem i ciężarem tej rzeczywistości. Radość, często krocząca w parze z wdzięcznością pomaga w budowaniu szczęśliwego życia. To emocje, z których tworzymy naturalną tarczę, dzięki której radzimy sobie z trudami codzienności”, dodaje ekspertka. „Zarówno radość jak i wdzięczność wymagają regularnej praktyki, która, jak pokazują badania psychologiczne, nie tylko poprawia nasz dobrostan, ale realnie wpływa na nasze zdrowie fizyczne – m.in układ krwionośny i odporność. Pamiętajmy, o naszej mocy sprawczej w tej kwestii – radość i wdzięczność to naprawdę kwestia świadomego wyboru”, zapewnia psycholożka. „Każdy ma taki świat, jaki widzą jego oczy”, zauważa Jasiek Mela. „W pandemii nauczyliśmy się dostrzegać małe rzeczy. Jeśli ciągle będziemy nasze szczęście uzależniać od dużych osiągnięć i zadowalać nas będą tylko rzeczy wielkie, to na co dzień nie doświadczymy wiele radości, a to z tych właśnie cegiełek zbudowane jest nasze poczucie szczęścia”, podkreśla podróżnik i ambasador akcji „Podziel się momentami radości” organizowanej przez markę Kneipp. Zobacz: O wiosennych porządkach w domu i wewnętrznej odnowie Radość w życiu kobiet i mężczyzn - wyniki badań Jak wynika z badań, przeprowadzonych przez IRCenter na zlecenie marki Kneipp, to kobiety częściej niż mężczyźni odczuwają radość kilka razy dziennie (lub częściej). Wyniki analizy wskazują też na pewne różnice między płciami, jeśli chodzi o źródła radości. Budowanie relacji oraz dbanie o nie sprawia kobietom więcej radości niż mężczyznom – to panie częściej (67%) w porównaniu do panów (60%) doświadczają radości w gronie rodzinnym. Podobne wyniki zaobserwowano oceniając spędzanie czasu ze znajomymi i przyjaciółmi – radość z takich spotkań czerpie więcej kobiet (59%) niż mężczyzn (54%). Bliskość z drugą osobą również częściej cenią panie (65%), ale różnica nie jest duża, ponieważ dotyczy to też 63% panów. Mężczyźni za to częściej odczuwają radość z zajmowania się swoim hobby (51% do 41% u kobiet). Ponad połowa Polek deklaruje, że radość zapewnia im zabawa z dziećmi, do czego przyznaje się 41% mężczyzn. Jeśli chodzi o wskazanie tego, co ważne dla dobrego i szczęśliwego życia, statystycznie kobiety częściej wybierały ruch, nawadnianie, bycie blisko natury, zaspokajanie swoich potrzeb, cieszenie się z małych rzeczy, sprawianie sobie radości czy życie zgodnie z otaczającym ich światem. „Niech te różnice międzypłciowe będą zaproszeniem do tego byśmy się od siebie nawzajem uczyli. Kobiety, by zadbały o przestrzeń i czas na swoje pasje oraz czerpały z nich radość, a mężczyźni by bardziej zwrócili się ku rodzinie, a także bliskim i tam odnajdywali więcej radości”, zachęca psycholożka Ola Potykanowicz. Dla większości Polaków w życiu istotne są takie aspekty jak ruch (87%), przebywanie w bliskości z naturą (78%), dobre odżywianie (82%), odpowiednie nawadnianie (86%) oraz zachowanie równowagi (84%). W ostatnich latach, w poszukiwaniu szczęścia, konsekwentnie oddalaliśmy się od tego, co naturalne, dlatego przebywanie na łonie przyrody czy aktywność na świeżym powietrzu to dla nas ewentualnie dodatkowe atrakcje i przyjemności, ale nie sposób na dobre życie. Pandemia w pewien sposób narzuciła nam tak zwany „slowlife”. Zwolniliśmy tempo, pozostaliśmy tu i teraz, bez możliwości planowania i życia przyszłością, oczekiwaniem na wyjazd, wakacje, czy realizację innych celów. Jak zaznacza Ola Potykanowicz, takie oczekiwanie może być pułapką – mitycznym przekonaniem, że „jeśli spotka mnie coś wielkiego, wówczas będę szczęśliwym człowiekiem”. Te wydarzenia dają nam szczęście na krótko, ponieważ nasz mózg niezwykle szybko adaptuje się i chce więcej. Możemy na to odpowiedzieć właśnie budowaniem szczęścia poprzez radowanie się małymi rzeczami. Zobacz: Oto 10 korzyści dla zdrowia wynikających z praktykowania wdzięczności Wprowadzenie drobnych zmian, zgodnych z nauczaniem bawarskiego duszpasterza Sebastiana Kneippa – prekursora marki Kneipp – pozwala odnaleźć naturalną drogę do zdrowia, radości z życia i przeciwdziałać stresowi. Bliskość z naturą i doświadczanie radości z tej relacji wpływa na dostrzeganie otaczającego nas dobra, płynącego z darów natury. Pozwala skupić się na pozornie zwykłych momentach, na celebrowaniu chwil i na praktykowaniu wdzięczności, aby odnaleźć w sobie naturalne szczęście. Radość bowiem mamy w naturze. Marka Kneipp obchodzi w tym roku jubileusz 130-lecia, który został zorganizowany pod hasłem „130 lat momentów radości z Kneipp”. „Pandemia sprawiła, że na nowo uczymy się żyć. Nie mogąc podróżować, spotykać się z najbliższymi, czy spędzać czas w galeriach handlowych zwróciliśmy się ku naturze. W tej bliskości Polacy odnaleźli ukojenie, zdrowie i równowagę, tak ważną w dzisiejszym świecie. Marka Kneipp zachęca, aby czerpiąc z darów natury rozkwitnąć nową energią i uruchomić lawinę beztroskiej radości Polaków. Chcemy stworzyć morze dobrej energii i tym samym pokazać Polakom, że nawet w trudnych sytuacjach możemy znaleźć powody do radości”, mówi Ewa Łusiak, Marketing Managerem marki Kneipp. Niezwykłą rozmowę podróżnika Jaśka Meli i psycholożki Oli Potykanowicz, którzy podzielili się swoimi doświadczeniami, wiedzą i obserwacjami na temat radości z dziennikarką Justyną Dżbik-Kluge i Ewą Łusiak, można znaleźć w sieci – rozmowa w formie podcastu dostępna jest na kanale YouTube Kneipp Polska (TUTAJ) oraz na kanale „Świat Kneippa” na Spotify.
„Wszelkie ograniczenia są w głowie, nie w nogach”. Przypominamy wywiad VIVY! z Jaśkiem Melą