Nie mówił, jak bardzo cierpi. Ksiądz Kaczkowski do końca miał siłę, by pocieszać innych
„Umrzeć bez klasy to umierać bez godności", mówił. Mija dziewięć lat od jego śmierci
Mówił o sobie, że żyje na pełnej petardzie – i nie były to tylko słowa. Ksiądz Jan Kaczkowski potrafił przekuwać deklaracje w czyny. Choć jego życie trwało niespełna 39 lat, a choroba pojawiła się nagle, nigdy nie zrezygnował z walki. Każdy dzień wykorzystywał do maksimum. Kim był prywatnie i co udało mu się osiągnąć? Wspominamy charyzmatycznego dyrektora Puckiego Hospicjum pw. św. Ojca Pio. Ksiądz Jan Kaczkowski zmarł dziewięć lat temu – 28 marca 2016 roku. Ksiądz Jan Kaczkowski – wspomnienie W 2022 roku na stronę „Netflix” trafił film poświęcony jego osobie. Johnny to przejmująca opowieść o miłości do drugiego człowieka oraz otaczającego nas świata. W głównego bohatera wcielił się Dawid Ogrodnik. Historia przedstawiała bioetyka, dyrektora hospicjum, doktora nauk teologicznych, a dla ludzi, którzy uwielbiali go słuchać — księdza Jana Kaczkowskiego. Sam o sobie mówił, że jest celebrytą od śmierci, bo gdy w 2012 roku dowiedział się o swojej nieuleczalnej chorobie, zaczął się temu tematowi przyglądać bliżej. Od lekarzy usłyszał wyrok — glejak. „W czterostopniowej skali wylosowałem ten czwarty. Najgorszy. Glioblastoma multiforme – glejak wielopostaciowy. Rokowanie oczywiste, krótkie i śmiertelne”, mówił. Nie miał o nic pretensji do Boga. „Umrzeć bez klasy to umierać bez godności albo z nadszarpniętą godnością”, dodawał w książce Żyć aż do końca. Tłumaczył, dlaczego często opowiada o końcu ostatecznym. „Może to moje mówienie o umieraniu z klasą jest wynikiem obawy przed zaufaniem innym, że mogą mnie akceptować także wtedy, kiedy będę mówił od rzeczy i będę całkowicie bezbronny. Jeszcze nie wyrobiłem w sobie zgody na pełne ogołocenie — wymioty, załatwianie się w pieluchę, całą tę przykrą fizjologię, nad którą mogę przestać panować, a inni będą musieli mnie w takim stanie pielęgnować. Jest we mnie lęk, że drugi człowiek się mną zbrzydzi”. SPRAWDŹ: NASZE WSPOMNIENIA. Ks. Jan Kaczkowski: „Chciałbym Cię, Panie Boże, prosić o zbawienie” Ostatnie chwile księdza Jana Kaczkowskiego Choć zmagał się z glejakiem czwartego stopnia oraz nowotworem nerki to niemal do końca ksiądz Kaczkowski organizował warsztaty dla studentów medycyny, nauczał, angażował się w pomoc hospicjom dla młodzieży oraz opiekował swoim hospicjum w Pucku. W 2012 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W najtrudniejszych chwilach nie tracił pogody ducha. „Miałbym się położyć i płakać? Powiedzieć, że wszystko skończone? Lubię obśmiewać rzeczywistość, czasem też siebie i dziwię się, że ludzie mają do siebie tak mało dystansu. Zwłaszcza lekarze, profesorowie medycyny, nadęci dziennikarze, nadęci duchowni…”, mówił Elżbiecie Pawełek w archiwalnym wywiadzie VIVY!. Niestety 15 lutego 2016 r. duchowny trafił do szpitala, a choroba uderzyła znów z podwójną siłą. Jan Kaczkowski powtarzał, że jest pogodzony ze śmiercią. „Gdzieś tli się we mnie nadzieja związana z Maryją. Skoro przez całe życie mówię do Niej: Módl się za mną grzesznym, teraz i w godzinie śmierci, to Ona wyjdzie, nie zostawi i nie zlekceważy tej prośby”, mówił w wywiadzie dla Opoka.pl. I choć fizycznie nie ma go już z nami, to ślad po tym, jak wiele zrobił na długo nie zniknie z naszej pamięci… Odszedł 28 marca 2016 roku w domu, otoczony rodziną i bliskimi. SPRAWDŹ: Ksiądz Jan Kaczkowski żył na pełnej petardzie. Kochał ludzi, inspirował, pomagał [Tekst opublikowany na Viva Historie 21.04.2024 r.]
Przy niej nauczył się miłości. Jak wyglądały początki znajomości Patryka i Żanety Galewskich?
„Błagałem ją, padłem na kolana, robiłem wszystko, co w mojej mocy, żeby zgodziła się pójść ze mną na kawę. W końcu się ugięła i powiedziała „tak”
Patryk Galewski poznał swoją przyszłą żonę, gdy był jeszcze więźniem. Początkowo ich relacja była czysto zawodowa: młoda dziennikarka postanowiła nagrać z nim materiał. Później, zainteresowany nią mężczyzna próbował swoich sił, by również i ją zainteresować swoją osobą. Niestety, pierwszą okazję zmarnował, a ich kontakt się urwał. Gdy myślał, że to koniec, los się do niego uśmiechnął: ich drogi skrzyżowały się ponownie. Przyrzekł sobie, że tej szansy już nie zmarnuje. Dziś Patryk i Żaneta są szczęśliwym małżeństwem. Jak wyglądały jednak początki tej niecodziennej relacji? Jak były więzień nauczył się miłości? Patryk Galewski w dzieciństwie nie miał wzorca szczęśliwej rodziny Patryk Galewski pochodzi z małego miasta położonego na Kaszubach, nad samym morzem. Tam wraz z rodzicami oraz siostrami spędził większość swojego życia. Jak wspomina dzieciństwo, dużo brakowało mu do perfekcyjności. „Rodzice nie mieli ślubu, żyli – jak to się wtedy mówiło – na kocią łapę. Mama trafiła na mężczyznę alkoholika. [...] To wszystko było strasznie pokręcone” możemy przeczytać w książce „Synek księdza Kaczkowskiego” autorstwa Piotra Żyłki i Patryka Galewskiego. Jak opowiadał, jego rodzice nigdy się nie dogadywali. W domu panowała bieda, a sytuacje takie jak kradzieże czy rozboje były na porządku dziennym. „Jeśli chodzi o przemoc fizyczną, byłem świadkiem raczej „jednorazowych” akcji. [...] Pamiętam też incydenty rzucania wazonem, uderzenia mamy przez tatę lub na odwrót. Przemoc, kłótnie, wyzwiska – w pewnym momencie mojego dzieciństwa stały się normą, przestały mnie dziwić. A później było tylko gorzej” mówił. Taki wzór w czasie dzieciństwa, a także obracanie się w przestępczym półświatku oraz pobyt w więzieniu, sprawiły, że Patryk Galewski nie miał żadnego przygotowania do tego, jak okazywać miłość czy jak założyć rodzinę. Resocjalizacja, a także przyjaźń z ks. Janem Kaczkowskim zmieniły jednak jego życie. Gdy w jego życiu pojawiła się kobieta, w której się zauroczył, starał się za wszelką cenę zwrócić na siebie jej uwagę. To zadanie wcale jednak nie było łatwe... Zobacz także: Uczucie oparli na fundamentach przyjaźni, od siedmiu lat są małżeństwem. Adam Bodnar związał się z kobietą swojego życia W życiu Patryka Galewskiego pojawiła się miłość: „Byłem zafascynowany jej energią” W książce biograficznej Patryk Galewski opowiedział, jak wyglądały początki jego znajomości z żoną Żanetą. Nie ukrywał, że wcale nie była to historia o miłości od pierwszego wejrzenia. O względy ukochanej walczył miesiącami. Poznali się, gdy on wciąż był więźniem. „Pierwszy raz śmignęła mi gdzieś jeszcze w okresie, kiedy do hospicjum przyjeżdżałem z więzienia w ramach odbywania kary. Żaneta pracowała wtedy w telewizji i przyjechała zrobić reportaż na temat projektu resocjalizacji, w którym brałem udział. [...] Nie mam w pamięci zbyt wielu szczegółów, ale z opowiadań Żanety wiem, że zobaczyła mnie, więźnia zmywającego naczynia, i chciała nagrać ze mną wywiad. Ja nie do końca byłem tym pomysłem zachwycony. Zgodziłem się tylko pod warunkiem, że telewizja nie pokaże mojej twarzy” wspominał. Po tym zdarzeniu ich drogi skrzyżowały się ponownie, gdy Patryk Galewski skończył już swoją odsiadkę i przechodził korytarzem hospicjum. Tam zobaczył dziennikarkę po raz kolejny. „Uczyła się, była u nas na stażu w roli opiekuna medycznego” tłumaczył. Zdecydował się do niej zagadać. Brak doświadczenia w relacjach damsko-męskich sprawił jednak, że pierwsze wrażenie wywołał... bardzo marne. „Niby miałem dwadzieścia pięć lat, ale realnie zatrzymałem się na etapie rozwoju mniej więcej siedemnastolatka. Kandydat na męża był ze mnie żaden. Spłacałem kredyty u komornika, dopiero co wyszedłem z więzienia, takie kategorie jak odpowiedzialność czy chęć stworzenia rodziny jeszcze we mnie na poważnie nie pracowały” mówił, oraz dodał szczegóły: „Kiedy zobaczyłem Żanetę, stwierdziłem, że muszę do niej podejść i się przedstawić. Poprawiłem rudą grzywę, podszedłem do niej energicznym krokiem i pewny siebie wyskoczyłem ze stylową bajerką pod tytułem: „Cześć, mała”. Od razu wiedziałem, że coś nie pykło”. Nie zamierzał jednak się poddawać i starał się podtrzymać rozmowę. Patryk Galewski z żoną, Warszawa, 20.09.2022 „Byłem zafascynowany jej energią, otwartością, poczuciem humoru, uśmiechem, błyskotliwymi żartami i ripostami. Widać było, że to jest pędzący żywioł” mówił. Przez następne tygodnie zdecydował się ją obserwować. Zapamiętał nawet jej grafik, by częściej ją widzieć. W końcu odważył się zaprosić ją na randkę do kina. „Tak się też złożyło, że akurat zbliżały się walentynki, więc wiatry nam sprzyjały i zgodziła się, żebyśmy poszli razem”. Niestety do ich spotkania nie doszło. I to z winy samego inicjatora. „Mimo wielkiego zapału i chęci, kiedy przyszedł ten czternasty lutego, to ją wystawiłem. Nie dlatego, że chciałem ją chamsko olać, tylko zwyczajnie zabrakło mi kasy, nie miałbym jak zapłacić za bilety na film i wstyd by mi było się do tego przyznać” wyznał. Po tym wydarzeniu ich kontakt się urwał. Patryk Galewski nie mógł jednak zapomnieć o młodej dziennikarce. Ich drogi nie rozeszły się jednak na zawsze. Los był na tyle łaskawy, że dał mu jeszcze jedną szansę. Tym razem jej nie zmarnował. Czytaj również: Mąż Marty Lipińskiej pełni ważne stanowisko. "Naiwni myślą, że to wielkie szczęście być żoną dyrektora" Patryk Galewski nie przepuścił drugiej szansy. O względy ukochanej błagał na kolanach Zobaczyli się ponownie na zbiórce charytatywnej. Żaneta była tam operatorką kamery telewizyjnej. Patryk Galewski wiedział, że to jego jedyna szansa. „Trochę się wstydziłem do niej podejść po tamtej sytuacji z kinem, ale w końcu zebrałem się w sobie i do niej podbiłem” mówił. Jego obiekt westchnień nie był jednak zainteresowany rozmową. Najwyraźniej nie chciała mieć z nim już więcej nic do czynienia. Mężczyzna nie odpuszczał: „Błagałem ją, padłem na kolana, robiłem wszystko, co w mojej mocy, żeby zgodziła się pójść ze mną na kawę. W końcu się ugięła i powiedziała „tak”. Ich spotkanie nie odbyło się jednak w kawiarni. Patryk Galewski postanowił zaimponować jej w niecodzienny sposób. „Zrobiłem kanapki, kawę do termosu, zabrałem ze sobą biały obrus i porcelanę – najlepszą, jaką miałem w domu – i poszedłem do tej szkoły, w której się uczyła. Tam, na schodach, rozłożyłem ten obrus i wszystko, co przyniosłem ze sobą”. Tym gestem udało mu się ją do siebie przekonać, wiedział jednak, że to nie koniec trudnej drogi, by zupełnie zdobyć jej serce. Ona była przecież młodą, piękną i inteligentną kobietą, a on dopiero co wyszedł z więzienia. Zobacz również: Zaiskrzyło między nimi od razu. Ewa Sałacka chciała Zbigniewa Wodeckiego na wyłączność Przez najbliższe miesiące dawał jej znaki, że naprawdę mu na niej zależy. Pisali do siebie SMSy, spotykali się na mieście czy chodzili razem do kościoła. W trójkę: ponieważ Żaneta była ówcześnie samotną matką, która wychowywała córeczkę Wiktorię. „Pamiętam pewną sytuację – to było około dwóch tygodni po tym, jak się pierwszy raz umówiliśmy. Gadaliśmy z Żanetą i okazało się, że Wiki się tego dnia słabiej poczuła i musiała sama zostać w domu. Kiedy to usłyszałem, zaproponowałem, że do niej przyjdę. I wyobraź sobie, że Żaneta mi zaufała, zostawiła mnie samego z własnym dzieckiem. To był dla nas wszystkich ważny krok. Wiki mnie szybko polubiła” wspominał. Dodał także, że przez pewien czas próbował zaimponować wybrance swoim talentem kulinarnym, wedle znanego powiedzenia „przez żołądek do serca”! Wkrótce zaczęli spotykać się coraz częściej, aż w końcu zdecydowali się założyć rodzinę. Dziś Patryk i Żaneta Galewscy są rodzicami trójki wspaniałych dzieci. Wciąż angażują się w dzieło zapoczątkowane przez ks. Jana Kaczkowskiego, i wspierają akcje „PaKa” oraz działają na rzecz Fundacji Kaczkowskiego, zajmującej się podtrzymywaniem pamięci o duchownym a także pomocy pacjentom onkologicznym. Na podstawie życia Patryka Galewskiego i jego relacji z duchownym powstał film „Johnny” w reżyserii Daniela Jaroszka. W główne role wcielili się Dawid Ogrodnik oraz Piotr Trojan. ŹRÓDŁO: „Synek księdza Kaczkowskiego”, Piotra Żyłka, Patryk Galewski, 2023 r. Czytaj też: Patryk Galewski wspomina pierwsze spotkanie z Dawidem Ogrodnikiem. "Wszystko przeleciało mi przed oczami" Patryk Galewski z żoną i synem Janem, Dzień Dobry TVN, Warszawa, 21.09.2022
Patryk Galewski wspomina pierwsze spotkanie z Dawidem Ogrodnikiem. "Wszystko przeleciało mi przed oczami"
Patryk Galewski był podopiecznym ks. Jana Kaczkowskiego, który zmarł w 2016 roku po wieloletnich zmaganiach z ciężką chorobą. Historię ich pięknej przyjaźni przedstawiono w filmie "Johnny", a w postać charyzmatycznego księdza wcielił się Dawid Ogrodnik. Na łamach swojej najnowszej książki kucharz wspomina pierwsze spotkanie z aktorem, oraz opowiada o tym, jaki prywatnie był jego zbawca... Patryk Galewski wspomina pierwsze spotkanie z Dawidem Ogrodnikiem Ma za sobą kryminalną przeszłość oraz kilka prób samobójczych. Doświadczył gigantycznej przemiany życiowej i duchowej, gdy na jego drodze stanął ks. Jan Kaczkowski. Na podstawie poruszającej historii Patryka Galewskiego nakręcono film "Johnny", którego premiera odbyła się w drugiej połowie 2022 roku. W rolę byłego kryminalisty wcielił się Piotr Trojan, zaś poczciwego księdza zagrał Dawid Ogrodnik. W swojej najnowszej książce "Synek księdza Kaczkowskiego" Patryk Galewski wspomina pierwsze spotkanie z aktorem grającym jego wybawiciela. Dawid Ogrodnik zaskoczył go głosem zmodulowanym tak, że do złudzenia przypominał głos księdza. "Dawid od razu poleciał do mnie głosem Jana: "Cześć, Patryk!". Żaneta siedziała koło mnie. Spojrzałem na nią, ona na mnie i na chwilę zamilkłem, bo musiałem się zastanowić, co się dzieje. To było niesamowite, jak świetnie Dawidowi udało się odwzorować sposób mówienia Johnny’ego" — powiedział Piotrowi Żyłce. CZYTAJ TAKŻE: Żona i syn okazali się dla niego zbawieniem i największą motywacją. Dzięki nim zmienił swoje życie W głowie kucharza uruchomiła się lawina wspomnień. Poczuł przytłaczającą tęsknotę, a podobnie zareagowała jego ukochana. "Przecież to był głos człowieka, z którym wiele przeżyłem, który mnie w różnych trudnych sytuacjach podnosił, przytulał. A tu nagle, po kilku latach, znowu go słyszę. Mocne to było na maksa. Wzruszyłem się, było mi smutno, nagle wszystko przeleciało mi przed oczami. Żanetę też zmiotło", dodał. Patryk Galewski ujawnia sekrety. Takim człowiekiem był ksiądz Jan Kaczkowski Niektóre sceny w filmie wywoływały oburzenie lub zniesmaczenie — jak na przykład moment, w którym Johnny w rurkę po tracheotomii wkłada pacjentowi papierosa. Patryk Galewski wyjaśnia, że takie zabiegi świetnie ukazywały to, jakim człowiekiem Johnny był prywatnie. "To się według mnie również świetnie wpisuje w "janowy" styl. On przecież potrafił z jednej strony trochę prowokować, a z drugiej — tak dostosowywać swój język, żeby dotrzeć do danej grupy, z którą miał kontakt" — czytamy na łamach książki. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Nie ukrywał swojej wiary, zmierzył się z falą hejtu. Maciej Musiał z goryczą przyznaje, że ma dość dotychczasowego wizerunku Patryk Galewski wspomniał również ks. Jana Kaczkowskiego oraz jego relacje z innymi podopiecznymi, takimi jak on. Był lubiany i szanowany przez wszystkich, wspierał i ofiarował miłość, a każdy łaknął jego uwagi. "Kiedy wchodził na salę na wykład z bioetyki, to był elokwentnym mówcą, profesjonalnym naukowcem, który dzielił się swoją wiedzą. A jak wpadał do zawodówki, do swoich kochanych "ogrów", był ich ziomkiem, który nawijał ich slangiem. Pisał na tablicy: "Jeżeli jesteś w czarnej d***e, zadzwoń". I oni dzwonili". Źródło: Plejada.pl Maciej Kraszewski, Patryk Galewski, Piotr Trojan, premiera filmu Johnny
Patryk Galewski był bandytą... Dziś jest szefem kuchni, szczęśliwym mężem oraz ojcem
Wszystko, co mu się w życiu udało osiągnąć, zawdzięcza księdzu Janowi Kaczkowskiemu
Z pozoru nic nie zapowiadało jego przemiany. Patryk Galewski miał za sobą kryminalną przeszłość. Był złodziejem, wszelkiego rodzaju używki także nie były mu obce... Los jednak sprawił, że otrzymał drugą szansę, której sam się nie spodziewał. Jego życie zmieniło się w momencie, gdy „za karę” został wysłany do Puckiego Hospicjum. Tam poznał księdza Jana Kaczkowskiego. „Poznałem Johnny’ego – tak na niego mówiliśmy – w pewnym sensie za karę. Trafiłem do hospicjum wyrokiem sądu, który zdecydował, że muszę popracować przez jakiś czas na cele społeczne. Powiem szczerze: gdyby nie ksiądz Kaczkowski, pewnie nigdy nie wyszedłbym na prostą”, pisze Patryk Galewski w swojej książce Kuchnia na pełnej petardzie. Oto poruszająca historia mężczyzny, który dostał od losu drugą szansę. [Ostatnia aktualizacja na Viva.pl: 25.12.2024 rok] Alkohol, narkotyki, próby samobójcze Nie miał łatwego dzieciństwa. Ojciec pił (Z=zapił się na śmierć w melinie). Patryk Galewski jako młody chłopak wpadł w złe towarzystwo. Były alkohol i inne używki. Na jednej ręce nosił tatuaż „CHWDP”, na drugiej „outlaw”. Miał 23 lata, gdy w 2011 roku poznał księdza Jana Kaczkowskiego. Dostrzegli się, gdy Patryk z kolegami siedział na ławce pod kościołem. Wszyscy mieli kaca, palili. Patryk chciał uniknąć spotkania, ale ksiądz go zawołał po imieniu. Znał go, bo Patryk handlował narkotykami w szkole, w której ksiądz uczył religii. Poza tym Patryk za karę trafił do hospicjum założonego przez księdza. „Wcześniej sąd skazał mnie na odpracowanie godzin społecznych w puckim hospicjum za jazdę po pijanemu na rowerze. Miałem trzy promile i jechałem dokupić alkohol, bo zabrakło na domówce. W tym czasie na swoim koncie miałem dużo więcej wyroków”, mówił wywiadzie, którego udzielił Gazecie Wyborczej. Do więzienia po raz pierwszy trafił za kradzież z włamaniem. Siedział pewnie ze dwadzieścia razy. Sam chyba nawet nie pamięta dokładnie, ile razy tam trafiał. Jego życie, jak sam mówi, to była bandyterka, wyroki, więzienie, narkotyki. Tak chciał żyć. Podobało mu się to. A może nie do końca, skoro kilka razy próbował popełnić samobójstwo. W Gazecie Wyborczej opowiadał: „Było ich kilka. Kiedyś na plaży w Sopocie podciąłem sobie żyły. Szczęście w nieszczęściu — przeciąłem tak mocno ścięgna palców jednej ręki, że nie byłem w stanie chwycić żyletki, żeby podciąć żyły w drugiej. Znalazł mnie mój ojciec, z którym pracowałem na budowie w Sopocie. Na czarno, bo ukrywałem się przed policją, ponieważ miałem odwieszone wyroki i znów miałem trafić do więzienia”. Jan i Patryk Księdza Jana Kaczkowskiego poznał w puckim hospicjum, do którego trafił wyrokiem sądu. Sąd skazał go za jazdę po pijanemu na rowerze. Patryk jechał do sklepu po alkohol, którego zabrakło na imprezie. Gdy siedział na tej ławce pod kościołem, ksiądz zapytał go, kiedy w końcu przestanie palić trawkę i przyjdzie do hospicjum. „Poczułem, że mu na mnie zależy, i że chcę tam pójść”, mówił w Wyborczej. Przyszedł. Skacowany. Nie do końca wiedział, co to jest hospicjum. Gdy pielęgniarka poprosiła go o pomoc przy jednym z pacjentów, przeżył szok. Uciekł. Wrócił po kilku dniach prosząc, by mógł zajmować się pracami technicznymi. CZYTAJ TAKŻE: Tadeusz Sznuk utrzymywał to w tajemnicy latami. To, o czym mówi, bywa niebezpieczne W książce Kuchnia na pełnej petardzie pisał: „Znacząca część mojego życia związana jest z pracą na rzecz Puckiego Hospicjum. Nie trafiłem tam przypadkowo – wyrokiem sądu miałem w tym miejscu wykonywać pracę na rzecz społeczną. Wtedy wcale nie byłem zachwycony – dziś wiem, że ta decyzja uratowała mi życie. Początki nie były proste, poszukiwałem siebie. Z biegiem czasu przemyślałem wiele kwestii, dotarło do mnie, co tak naprawdę jest w życiu ważne i jakimi wartościami powinienem się kierować. W hospicjum, dzięki pomocy wielu wspaniałych ludzi, odkryłem, że mogę być wartościowym członkiem społeczeństwa i że nic nie stoi na przeszkodzie, abym został zawodowym kucharzem. Zdobyłem doświadczenie, a część moich więziennych fantazji o gotowaniu mogła się wreszcie ziścić”. Wyjście na prostą Spotkanie z księdzem Janem Kaczkowskim i praca w hospicjum sprawiły, że poczuł, że jego życie może wyglądać inaczej. Ksiądz dostrzegł w nim też talent do gotowania. Patryk wspominał, że był smakoszem, a szczególnie kochał wołowinę. Chciał więc księdzu przygotować stek idealny. Niestety nie wiedział, jak się do tego zabrać. Ksiądz przyznał mu siedem punktów na dziesięć: „Bardzo mi zależało, aby stek wyszedł idealnie, był soczysty, aromatyczny, delikatny, z wierzchu chrupiący. Zadanie było tym trudniejsze, że w jednoosobowej komisji oceniającej moją pracę zasiadał wybitny smakosz wołowiny […] żucie przychodziło mu z trudem. […] Dziś wiem, że tę siódemkę dostałem przede wszystkim za dobre chęci, organizację pracy i ambicję”. fot. Piotr Trojan (Patryk Galewski) i Dawid Ogrodnik (ks. Jan Kaczkowski) na planie filmu "Johnny" Pora na zwykłe życie Dziś czuje się spełniony jako mąż, tata i kucharz. A wszystko dzięki księdzu, który wyciągnął do niego rękę. Zobaczył w nim nie tylko chłopaka z kryminalną przeszłością, ale człowieka, który zasłużył na drugą szansę. Podczas pracy w hospicjum, przerywanej na, jak sam mówi, chlanie i ćpanie, prowadził z księdzem rozmowy: „Dużo rozmawialiśmy w tamtym czasie. Jan często się dosiadał i pytał o najprostsze rzeczy, co lubię robić w życiu, czy jestem szczęśliwy. Nie moralizował, nie pouczał, po prostu słuchał i zwyczajnie ze mną rozmawiał. Bardzo to lubiłem. Po odpracowaniu godzin społecznych zaproponował mi staż w hospicjum i tak trafiłem do kuchni. Jan akceptował mnie bezwarunkowo, choć oczywiście jako mój przełożony miał wymagania względem mnie. Kiedy zachorował na glejaka mózgu i choroba zaczęła się rozwijać, pomagałem mu w najprostszych czynnościach, jak golenie czy ubieranie […]. Nie potrafię opisać, jak jestem mu wdzięczny za to, że dziś codziennie rano mogę uczciwie spojrzeć w lustro, na żonę, na nasze dzieci. Że mam pracę, którą kocham. Mam nadzieję, że Jan byłby ze mnie dumny”. ZOBACZ TAKŻE: Grzegorz Ciechowski był jej mentorem i pomógł w rozwoju kariery. Po jego śmierci Kasia Kowalska oddała mu hołd To dzięki księdzu Patryk po wyjściu z więzienia (pracował w hospicjum będąc na przepustkach) ukończył wieczorowe liceum i zdał maturę. „Jan z racji dużej wady wzroku przybliżył świadectwo do oczu i odparł: "no szału to tu nie ma". A potem je odłożył, mocno mnie przytulił i powiedział, że jest ze mnie bardzo dumny”. Patryk Galewski z żoną, Warszawa, 20.09.2022 Dzisiaj jest szczęśliwym mężem, ojcem trójki dzieci. Jeden z jego synów ma na imię Jan. Po księdzu. Na ekrany we wrześniu 2022 roku wszedł film „Johnny”, opowiadający historię przyjaźni Patryka i księdza Jana. W października natomiast ukazała się wspomniana już książka „Kuchnia na pełnej petardzie”. Wygląda na to, że Patryk Galewski również żyje na pełnej petardzie. Dzisiaj przyznaje, że nie jest dumny z tamtego okresu w życiu. W książce pisze: „W życiu popełniłem wiele poważnych błędów. Drogi, które obierałem, nie zawsze były właściwe, decyzje niekoniecznie przemyślane. Na efekty nie musiałem długo czekać – trafiłem do więzienia. Chcę stanowczo podkreślić: w żadnym razie nie jestem dumny z tych wszystkich złych rzeczy, przez które znalazłem się za kratkami. Jednak w pewnym sensie również ten etap sprawił, że dziś jestem tu, gdzie jestem, że mogę cieszyć się urodą życia”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Była żona Pascala Brodnickiego w żałobie. Agnieszka Mielczarek straciła kolejną bliską osobę A w wywiadzie przyznał: „Dziś żyję zupełnie inaczej i moje tatuaże, które pokazują moją historię, też są zupełnie inne. Zamiast HWDP na lewym przedramieniu mam wytatuowane cienie mojej rodziny: żony Żanety, syna Jana, Patryka juniora i córki Wiktorii. Nad nimi znajduje się wizerunek idącego drogą księdza Jana Kaczkowskiego, osoby dla mnie wyjątkowo ważnej, i jego wyciągnięta pomocna dłoń. Ten tatuaż pojedynczymi klatkami, jak w filmie, pokazuje to, co wydarzyło się w moim życiu. I ile szczęścia mnie w życiu spotkało, mimo trudnej młodości”.
Ksiądz Jan Kaczkowski żył na pełnej petardzie. Kochał ludzi, inspirował, pomagał
Kochał życie i ludzi. Ksiądz Jan Kaczkowski żył na pełnej petardzie. Duchowny, który od lat walczył z nowotworem, miał 38 lat. Zmarł w drugi dzień świąt wielkanocnych 28 marca 2016 roku. Ludzie modlili się za niego i wszyscy mieli nadzieję, że skoro tyle razy umknął chorobie, to i teraz mu się to uda. Niestety chwilę później przekazano smutną informację o jego odejściu... O swoje życie nie targował się z Panem Bogiem. Dawano mu zaledwie sześć miesięcy, a on każdy dzień traktował, jakby był cudem... Tak mówił o chorobie, życiu i śmierci. [Ostatnia aktualizacja treści 24.12.2024 r.] Ksiądz Kaczkowski: reakcja na chorobę Kiedy usłyszał, że dotknął go glejak, to był wyrok. Sześć miesięcy życia, a każdy kolejny miał być cudem. Nie targował się z Panem Bogiem, żeby je wydłużyć. Nie miał o nic pretensji, może tylko o to, że stworzył człowieka jako biologię, a nie jako anioła. Ale gdyby dobry Bóg pozwolił… To miałby dla kogo żyć – dla rodziny, hospicjum, które założył. Cierpiał na poważną wadę wzroku, czytał z bliska i jak sam przyznał, wiedział, że doczekał się przezwisk „onkocelebryta”, „skaner”, jak mówili na niego w czasach seminarium: „Z tego powodu mogłem nie zostać wyświęcony na księdza. Narada wśród księży była burzliwa. Nie wiedzieli, czy zły wzrok pozwoli mi odprawiać msze. I któryś zapytał: „A pieniądze widzi?”. Odpowiedź chórem: „Widzi!”. I gromki śmiech: „To święcić”. Tak dopuszczono mnie do kapłaństwa. Pewnie mówią też o mnie, że jestem palantem lansującym się na własnej chorobie…”, wyznał w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla magazynu VIVA!. Wymyślił na siebie określenie i... był z niego wyjątkowo dumny. „Doda Pendolino” - dlaczego właśnie tak? „Jeżdżąc często Pendolino, przemykałem się do Warsu, rzecz jasna na piwo, i kiedyś usłyszałem szepty: „O, to ten chory ksiądz z telewizji”. Czyli jestem co najmniej tak znany jak Doda”, wyjawił. Miał ogromne poczucie humoru, ale charakteryzował go też ostry język. To mocno burzyło wizerunek duchownego z różańcem w ręku, ale jemu kompletnie nie przeszkadzało. „Nie możemy przeciwstawiać księdza luzaka prawdziwej pobożności. W środku odczuwam siebie jako głęboko wierzącego”, mawiał. Zobacz: Tragedia goni tragedię. Przed śmiercią partnera Aryna Sabalenka straciła jeszcze jedną bliską osobę Ostatnie chwile księdza Kaczkowskiego Nawet w najtrudniejszych chwilach, nie tracił pogody ducha. Na jego twarzy ciągle gościł uśmiech i biła od niego radość: „Miałbym się położyć i płakać? Powiedzieć, że wszystko skończone? Lubię obśmiewać rzeczywistość, czasem też siebie i dziwię się, że ludzie mają do siebie tak mało dystansu. Zwłaszcza lekarze, profesorowie medycyny, nadęci dziennikarze, nadęci duchowni…”, mówił Elżbiecie Pawełek. Jak przyznał, wielokrotnie obserwując, jak ludzie zmagają się z nowotworami zastanawiał się, czy jego również to spotka. Nie spodziewał się jednak, że tak bardzo zaskoczy go ta informacja: „Sposób poinformowania mnie o tym urągał wszelkim standardom. Dostałem tę wiadomość w kopercie na korytarzu, bez wyjaśnienia czegokolwiek. A później dowiedziałem się, że osoba, która mnie tak potraktowała, przeżyła depresję. Z szacunku do niej zamknijmy tę sprawę”, wyznał VIVIE!. „Poczułem, jak oblewa mnie zimny pot. Przecież pracując od lat w hospicjum wiedziałem, czym jest glejak. Pokutuje w Polsce stereotyp mężczyzny, który nie płacze, ale kiedy wsiadłem do samochodu, to się popłakałem. A jak coś robię, to zawsze porządnie. W czterostopniowej skali wylosowałem ten czwarty. Najgorszy. Glioblastoma multiforme – glejak wielopostaciowy. Rokowanie oczywiste, krótkie i śmiertelne”, przyznał. Przy pierwszej diagnozie ksiądz Jan Kaczkowski usłyszał, że czeka go sześć miesięcy życia. Każdy kolejny miał być cudem, a minęło dwa i pół roku. Pisano o nim wprost: „najdłużej żyjący Polak z tak agresywną postacią raka mózgu” „To, co się dzieje w mojej głowie, nazywam cudem pełzającym. A skoro tyle miesięcy pełznę z glejakiem, to chyba pomaga mi w tym Pan Bóg. W Europie odnotowano przypadki pięcioletniego przeżycia z glejakiem, a w świecie – pojedyncze przypadki dożycia 10 lat”, mówił i wszystko zostawiał w rękach Boga. Miał świadomość tego, że medycyna jeszcze nie odnotowała przypadku całkowitego wyleczenia z glejaka, ale nie tracił nadziei. Sprawdź też: Zmagał się z własnymi demonami, niemal stracił rodzinę. Zenon Laskowik za popularność zapłacił wysoką cenę Ksiądz Jan Kaczkowski otwarcie mówił, że nie boi się śmierci: „Ale nie wiem, jak się zachowam, kiedy znajdę się na samej granicy. Cały czas proszę, żeby to przeszło w łagodny sposób. Ufam mojemu zespołowi z hospicjum, że tak przeprowadzi mnie przez ten moment, że to nie będzie straszne ani dla mnie, ani dla nich, ani dla moich najbliższych. Na początku odliczałem dni, leżąc w łóżku, chwytał mnie za gardło zwierzęcy strach. Potem pomyślałem, że warto o tym opowiedzieć w książce „Szału nie ma, jest rak”, opowiadał Elżbiecie Pawełek. Polecamy: Był u szczytu popularności i zniknął. Nie miał szczęścia w miłości. Co słychać dziś u Krzysztofa Pieczyńskiego? Jego książka od razu stała się bestsellerem. Czy to dlatego, że wszystko, nawet chorobę, obracał w żart? Mówiono o nim „odważny”, co komentował krótko: „Czy zawsze jestem odważny? Nie wiem. Ale dziki na pewno, bo kocham łamać konwenanse”. Czas, który mu pozostał wykorzystał tak intensywnie, jak tylko można było. Miał dla kogo żyć i działać - dla rodziny, hospicjum i swoich uczniów, o których mówi z miłością „moje dzieci”. Uwielbiany duchowny zmarł w poniedziałek wielkanocny 28 marca 2016, w domu, otoczony rodziną i bliskimi. Jego losy przybliża film „Johnny”, który trafił na ekrany kin we wrześniu 2022 roku. Główne role zagrali w nim Dawid Ogrodnik oraz Piotr Trojan. To obraz wyjątkowo wzruszający, osobisty i ważny. Taki, po którym wychodzi się z kina z wilgotnymi oczami. Teraz produkcja dostępna jest również na Netflix. Tekst opublikowany na Viva Historie 28.12.2024 r.
Anna Dymna przejmująco o filmie „Johnny”: „Każdy ksiądz powinien go zobaczyć...”
Aktorkę zaskoczyło, co mówił o niej ks. Jan Kaczkowski
Dawid Ogrodnik, Piotr Trojan, Maria Pakulnis, Anna Dymna… Plejada znakomitych aktorów wzięła udział w filmie o życiu księdza Jana Kaczkowskiego. „Johnny” jest właśnie prezentowany na 47. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Na chwilę przed pokazem dla publiczności udało się nam porozmawiać z przygotowującą się do seansu Anną Dymną. Aktorka uważa, że każdy duchowny powinien pójść do kina. Anna Dymna o Janie Kaczkowskim. Czy się znali? Wielu widzów czeka na pełne emocji wspomnienie ks. Jana Kaczkowskiego. W rolę jego mamy wcieliła się Anna Dymna. Co oznacza dla niej udział w tej produkcji? „Ten film jest dla mnie bardzo ważny. Jestem matką księdza Jana Kaczkowskiego, który był dla mnie wyjątkowym człowiekiem. Ja też od ponad 20 lat kontaktuje się z ludźmi chorymi, cierpiącymi, umierającymi. Tak się jakoś stało w moim życiu, chociaż dalej jestem tylko zwyczajną aktorką. Dotykam strasznie trudnych spraw. Zorientowałam się, że dla ludzi, który chorują ważne jest, żeby ich normalnie traktować”, powiedziała VIVIE.pl aktorka. Czy miała okazję poznać duchownego, który w 2016 roku zmarł przez glejaka? Okazuje się, że nie, choć ksiądz Kaczkowski ciepło wypowiadała się o pani Annie. „Ogromne wsparcie miałam w księdzu Janie, o czym nie miałam pojęcia. Dopiero cztery dni temu dowiedziałam się, że ogromnie mnie cenił. Kiedyś podobno na jakiejś konferencji powiedział, że jest „Dymną północy”. Tak mnie to wzruszyło, jak to usłyszałam…”, usłyszeliśmy… ZOBACZ TEŻ: Przed nami 47. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Jakie filmy powalczą o nagrody? Anna Dymna o filmie Johnny Przesłanie filmu Johnny. Anna Dymna o księżach Jaka lekcja płynie z filmu z Anną Dymną? „Poruszamy problem śmierci, żegnania kogoś, jak umiera; potwornego cierpienia, że jest taki temat. I zachowania przy tym godności, energii… Ale przede wszystkim to jest film o miłości. To jest opowieść o tym, że w każdym człowieku jest dobro. Każdemu można zaufać, dać mu szansę… Jak się dobro w człowieku obudzi, to można go zmienić”, wyjawiła nam przed kamerą artystka. „Opowiadamy na ekranie o tym, jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem. I o tym, że miłość znika z przestrzeni, gdzie miała być zawsze – np. w Kościele. […] Teraz czasem jest tak, że idziesz do kościółka i płakać Ci się chce. Dlatego każdy ksiądz powinien ten film zobaczyć. Bo on jest o tym, jaką niezwykłą funkcję pełnią dla ludzi, którzy wierzą”, dodała. Co jeszcze powiedziała nam Anna Dymna? Obejrzyj cały materiał. Zobacz także: Tylko w VIVIE! Dwa pokolenia aktorek. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery Dawid Ogrodnik jako Jan Kaczkowski, zdjęcia z planu
Zakończono zdjęcia do filmu Johnny o życiu ksiądza Jana Kaczkowskiego. Znamy datę premiery
Charakteryzacja Dawida Ogrodnika jest niezwykła
O tej premierze kinowej będzie głośno! Niedawno zakończono zdjęcia do filmu Johnny. Historii, która przybliży nam losy Jana Kaczkowskiego i jego podopiecznego Patryka Galewskiego. W rolę tytułowego księdza wcieli się Dawid Ogrodnik, natomiast Patryka zagra Piotr Trojan. Zobaczcie fotografie wykonane na planie. Dawid Ogrodnik jako ksiądz Kaczkowski – zdjęcia Od sierpnia tego roku trwały nagrania do filmu o losach księdza Jana Kaczkowskiego, który 28 marca 2016 roku zmarł po długiej walce z rakiem nerki i glejakiem mózgu. 38-letni duchowny świetnie sprawdzał się jako autor książek, vloger, ale i założyciel hospicjum domowego w Pucku. Bez przerwy dawał siłę innym chorym. Pomagał im uwierzyć, że warto przeżywać każdy kolejny dany przez los dzień. Ostatniego dnia na planie zdjęciowym filmu Johnny pojawili się wyjątkowi goście. Rodzina księdza Kaczkowskiego: rodzice – Helena i Ziuk Kaczkowscy oraz rodzeństwo – Magdalena Sekuła i Filip Kaczkowski. Nie zabrakło też wolontariuszy i pracowników hospicjum w Pucku oraz Fundacji im. ks. Jana Kaczkowskiego, jego przyjaciół, Jurka Owsiaka i burmistrzów Pucka oraz Sopotu, gdzie też kręcono film. Wielbiciele kina na pewno docenią pracę wszystkich twórców, ale wszystkie oczy będą zwrócone przede wszystkim na Dawida Ogrodnika. Czy w charakteryzacji przygotowanej na srebrny ekran był podobny do księdza Jana Kaczkowskiego? Sprawdźcie na zdjęciach. Zobacz: Hanna Lis we wzruszającym wpisie wspomina księdza Jana Kaczkowskiego i jego walkę z chorobą Film Johnny. Kiedy premiera? Przypomnijmy, że film Daniela Jaroszka Johnny to oparta na prawdziwych wydarzeniach historia, która wzrusza i inspiruje. Opowiedziana z perspektywy podopiecznego Jana Kaczkowskiego, Patryka Galewskiego – chłopaka, który nie miał łatwego startu w życiu. W wyniku wyroku sądu Patryk zaczyna pracę w hospicjum prowadzonym przez duchownego. Czy Jan Kaczkowski sam stanie się jego pacjentem, życie Patryka zmieni się diametralnie… „To nie jest opowieść o budowaniu hospicjum ani historia walki ze śmiertelną chorobą. Johnny to emocjonalny rollercoaster, który na przemian bawi i wzrusza, przeraża i rozczula”, mówi o projekcie reżyser, Daniel Jaroszek. „Fabuła przeprowadza nas od skrajnie mrocznych momentów, przez walkę z samym sobą i zewnętrznym światem, aż do znalezienia sensu i nadziei. Emocje będą buzować w widzach nie tylko przez cały seans, ale też wiele godzin po nim”, czytamy w informacji prasowej. Premiera filmu została zapowiedziana na jesień 2022 roku. SPRAWDŹ TEŻ: Ksiądz Jan Kaczkowski żył na pełnej petardzie. Mija pięć lat od jego śmierci... Jaki był prywatnie?
Mówił, że żyje na petardzie. Powstała książka ze wspomnieniami o ks. Janie Kaczkowskim
Ksiądz Jan Kaczkowski był niezwykłą osobą, którą pokochała cała Polska. Na rynek wychodzi kolejna biografia "coacha dobrej śmierci". „Czekam na Was, ale się nie spieszcie” to zbiór wspomnień rodziny i przyjaciół księdza. Opowieści spisane przez Izę Bartosz i Kapsydę Kobro-Okołowicz udowadniają, że takiego go nie znaliśmy. Premiera książki już 1 marca. Polecamy też: Ksiądz Kaczkowski o raku i targowaniu się z Panem Bogiem. "W czterostopniowej skali wylosowałem ten czwarty. Najgorszy" Książka ze wspomnieniami o ks. Janie Kaczkowskim Poświęcał się dla innych i rodziny, żył na pełnej petardzie i z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru opowiadał o chorobie. Jedną z osób, która podzieliła się swoimi wspomnieniami z autorkami książki jest Hanna Lis. Dla prezenterki, ksiądz Jan Kaczkowski był jedną z najważniejszych osób w jej życiu. Przyjaźnili się. Hanna Lis dwa lata temu walczyła o zdrowie ciężko chorej matki. Ksiądz Kaczkowski, w tamtym czasie, był dla niej ogromnym wsparciem, dodawał otuchy, przeprowadzał przez najgorsze, uczył na nowo oswajać się ze śmiercią. W grudniu, dziennikarka opublikowała na swoim Instagramie wzruszający wpis, w którym powróciła do dramatycznych chwil związanych ze stanem zdrowia księdza. Zobacz też: NASZE WSPOMNIENIA. Ks. Jan Kaczkowski: „Chciałbym Cię, Panie Boże, prosić o zbawienie” "Coach dobrej śmierci" Uwielbiany duchowny zmarł w poniedziałek wielkanocny 28 marca 2016, w domu, otoczony rodziną i bliskimi. Miał 38 lat. Spytany o to, czy ma jakąś gorącą prośbę do Boga, odpowiedział: Mam: „Chciałbym Cię, Panie Boże, prosić o zbawienie”. Gdy usłyszał, że dotknął go glejak, to był wyrok. Sześć miesięcy życia, a każdy kolejny miał być cudem. Ze śmiertelnym guzem żył ponad 2.5 roku. Nie targował się z Panem Bogiem, żeby je wydłużyć. Nikogo nie obwiniał, nie miał o nic pretensji, może tylko o to, że stworzył człowieka jako biologię, a nie jako anioła. Gdyby Bóg pozwolił… Miałby dla kogo żyć – dla rodziny, hospicjum i swoich ogrów, o których mówił z miłością „moje dzieci”. Kochał łamać konwenanse, wyłamywać się ze stereotypów dotyczących księży. Posiadał nieprzeciętne poczucie humoru i to właśnie ono było kluczem do ludzkich serc. Polecamy też: Ksiądz Jan Kaczkowski: „Chciałbym Cię, Panie Boże, poprosić o zbawienie”. Ważna rozmowa o powołaniu i chorobie
Hanna Lis we wzruszającym wpisie wspomina księdza Jana Kaczkowskiego i jego walkę z chorobą
Hanna Lis i ksiądz Jan Kaczkowski prywatnie przyjaźnili się. Dla prezenterki był on jedną z najważniejszych osób w życiu. Z okazji zbliżających się świąt Bożego Narodzenia gwiazda postanowiła zamieścić na Instagramie emocjonalny wpis, dotyczący uwielbianego przez ludzi duchownego. Polecamy też: NASZE WSPOMNIENIA. Ks. Jan Kaczkowski: „Chciałbym Cię, Panie Boże, prosić o zbawienie” Śmierć i choroba księdza Jana Kaczkowskiego Ksiądz Jan Kaczkowski był dla wielu osób szczególnym duchowym: nie tylko dlatego, że zasłynął jako kapłan z powołania, który pomagał umierającym odejść godnie w ostatnich chwilach życia w Puckim Hospicjum pw. św. Ojca Pio. Przede wszystkim dlatego, że był człowiekiem niezwykle dobrym, szlachetnym i nie odtrącał nikogo, kto zwrócił się do niego z prośbą o radę czy pomoc. Odszedł w marcu tego roku po długiej walce z glejakiem mózgu. Do dramatycznych chwil związanych ze stanem zdrowia księdza Jana Kaczkowskiego w najnowszym wpisie na Instagramie powróciła Hanna Lis, prywatnie jego przyjaciółka. Hanna Lis o księdzu Janie Kaczkowskim „Podzielę się z Wami Kochani tym, co mi teraz w duszy gra. Trzy dni przed Wigilią to u mnie zawsze czas „produkcji” gravad laxa i ubierania choinki. Podobnie było 21 grudnia 2 lata temu. Pamiętam, jaka byłam beztroska i szczęśliwa: za chwilę Święta, nazajutrz śniadanie u mnie w domu z najfantastyczniejszym Księdzem – Janem Kaczkowskim. Zero złych przeczuć, żadnego niepokoju. Cóż... Nie dokończywszy śniadania, pędziliśmy z Janem na SOR szpitala przy Wołoskiej. Wigilię spędziłam z Mamą na OIOM-ie modląc się, aby wróciła. I tak przez trzy długie tygodnie. Mama wróciła. Jana już nie ma. Bądźmy dla siebie dobrzy w te Święta, dajmy odczuć naszym bliskim i przyjaciołom, że są dla nas ważni, mówmy sobie nawzajem "kocham cię". Tylko to się liczy. Buziaki” Ksiądz Jan Kaczkowski o glejaku i targowaniu się z Panem Bogiem Kiedy usłyszał, że dotknął go glejak, to był wyrok. Sześć miesięcy życia, a każdy kolejny miał być cudem. Nie targował się z Panem Bogiem, żeby je wydłużyć. Ksiądz Jan Kaczkowski tak mówił o tym w niezwykle poruszający sposób dziennikarce VIVY!, Elżbiecie Pawełek (cały wywiad był opublikowany w świątecznym numerze VIVY! z grudnia 2015). – Ma Ksiądz duże poczucie humoru, do tego ostry język. Burzy wizerunek duchownego z różańcem w ręku. Ksiądz Kaczkowski: Protestuję! (tu ksiądz Kaczkowski wyciąga różaniec). Nie możemy przeciwstawiać księdza luzaka prawdziwej pobożności. W środku odczuwam siebie jako głęboko wierzącego. – Widzę uśmiech na twarzy. Skąd ta pogoda ducha? Ksiądz Kaczkowski: A miałbym się położyć i płakać? Powiedzieć, że wszystko skończone? Lubię obśmiewać rzeczywistość, czasem też siebie i dziwię się, że ludzie mają do siebie tak mało dystansu. Zwłaszcza lekarze, profesorowie medycyny, nadęci dziennikarze, nadęci duchowni… (…) – Mogę zrozumieć niechęć do lekarzy. Przeczuwał Ksiądz swoją chorobę? Ksiądz Kaczkowski: Obserwując nowotwory, zastanawiałem się, kiedy jakiś mnie trafi. Jednak sposób poinformowania mnie o tym urągał wszelkim standardom. Dostałem tę wiadomość w kopercie na korytarzu, bez wyjaśnienia czegokolwiek. A później dowiedziałem się, że osoba, która mnie tak potraktowała, przeżyła depresję. Z szacunku do niej zamknijmy tę sprawę. – W tamtym momencie poczuł Ksiądz, że ziemia usuwa Mu się spod nóg? Ksiądz Kaczkowski: To byłoby pół biedy. Poczułem, jak oblewa mnie zimny pot. Przecież pracując od lat w hospicjum, wiedziałem, czym jest glejak. Pokutuje w Polsce stereotyp mężczyzny, który nie płacze, ale kiedy wsiadłem do samochodu, to się popłakałem. A jak coś robię, to zawsze porządnie. W czterostopniowej skali wylosowałem ten czwarty. Najgorszy. Glioblastoma multiforme – glejak wielopostaciowy. Rokowanie oczywiste, krótkie i śmiertelne. – Ile Księdzu dali przy pierwszej diagnozie? Ksiądz Kaczkowski: Sześć miesięcy, każdy następny miał być cudem. – A minęło już dwa i pół roku. Jest Ksiądz najdłużej żyjącym Polakiem z tak agresywną postacią raka mózgu. Ksiądz Kaczkowski: To, co się dzieje w mojej głowie, nazywam cudem pełzającym. A skoro tyle miesięcy pełznę z glejakiem, to chyba pomaga mi w tym Pan Bóg. W Europie odnotowano przypadki pięcioletniego przeżycia z glejakiem, a w świecie – pojedyncze przypadki dożycia 10 lat. – Może więc Bóg wyciągnie z tego Księdza Kaczkowskiego? Ksiądz Kaczkowski: To już jego wola. Całkowicie z nią się zgadzam: „Błagam Cię tylko, nie odrzucaj mnie na Sądzie Ostatecznym za wszystkie moje małości, grzechy i to wszystko, co zawaliłem”. Medycyna jeszcze nie odnotowała przypadku całkowitego wyleczenia z glejaka. Polecamy też: Ksiądz Kaczkowski o raku i targowaniu się z Panem Bogiem. "W czterostopniowej skali wylosowałem ten czwarty. Najgorszy"
NASZE WSPOMNIENIA. Ks. Jan Kaczkowski: „Chciałbym Cię, Panie Boże, prosić o zbawienie”
Ksiądz Jan Kaczkowski: „Chciałbym Cię, Panie Boże, poprosić o zbawienie”. Ważna rozmowa o powołaniu i chorobie
Ksiądz Jan Kaczkowski po usłyszeniu diagnozy - rak - miał żyć jeszcze 6 miesięcy, a każdy kolejny miał być cudem. Ze śmiertelnym guzem mózgu żył ponad 2,5 roku. Nie miał pretensji do Boga. Chyba że o to, że stworzył człowieka jako biologię, a nie jako anioła. Czas, który mu pozostał wykorzystał tak intensywnie, jak tylko można było. Miał dla kogo żyć i działać - dla rodziny, hospicjum i swoich uczniów, o których mówi z miłością „moje dzieci”. Uwielbiany duchowny zmarł w poniedziałek wielkanocny 28 marca 2016, w domu, otoczony rodziną i bliskimi. W grudniu 2015 roku ksiądz Jan Kaczkowski udzielił VIVIE wywiadu, w którym w poruszający sposób, ale i z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru opowiedział o swojej chorobie, targowaniu się z Panem Bogiem i życiu na pełnej petardzie. Przedstawiamy Wam dziś fragment rozmowy z duchownym na temat wiary, pracy w hospicjum, zdradzamy, dlaczego myślał o sobie jako o "coachu dobrej śmierci". Oraz jakie miał prośby do Boga. Ksiądz Kaczkowski o swojej chorobie Glejak mózgu - śmiertelna choroba - w obliczu takiego wyroku nawet najsilniejsi się załamują. Ale nie ksiądz Jan Kaczkowski. Można powiedzieć, że walczył od urodzenia - na świat przyszedł jako wcześniak, i od najmłodszych lat zmagał się z problemami zdrowotnymi. Czy miał w sobie żal do Boga, że wystawił go na tak trudną próbę? Ksiądz Jan Kaczkowski: On nie ma z tym nic wspólnego. Jako bioetyk z wykształcenia dokładnie wiem, jak powstają nowotwory. To jest tylko pomyłka przy replikacji kodu DNA. Proszę do tego Pana Boga nie mieszać. Można mieć tylko pretensję, że stworzył nas jako biologię, a nie jako aniołów. Ale chciał, żebyśmy mieli ciało tak jak jego syn. W wywiadzie wyznał, że nie śmiałby targować się z Bogiem o życie. Ksiądz Jan Kaczkowski: W domu odmawiam wspaniałą modlitwę, która za każdym razem jest dla mnie trudna, zwłaszcza kiedy przychodzą niepomyślne wiadomości. „Całkowicie zgadzam się z panowaniem Twojej woli. Oddaję Tobie, Panie, całą wolność, rozum, wolę, wszystko, co mam i posiadam, bo Tyś mi to dał”. Wypowiedzenie tych słów w kryzysie jest niezwykle ciężkie. Trzeba się spocić duchowo i intelektualnie, ale ta ufność pozwala mi funkcjonować normalnie. Ksiądz Kaczkowski prowadził hospicjum. Co o tym mówił? W 2004 roku udało mu się założyć hospicjum pod wezwaniem Świętego Ojca Pio, które teraz jest jednym z najlepszych w Polsce. Czy prowadzenie hospicjum to ciężka praca? Ksiądz Jan Kaczkowski: Przyznaję, jest ciężka i wyczerpująca. Ale wtedy mówię sobie: „Kaczkowski, jak jesteś taki wrażliwy, to trzeba było założyć kwiaciarnię”. Wiedziałem, co wybieram. Nie mogę się teraz roztkliwiać. Pokutuje mit, że hospicjum to „one way ticket” – bilet w jedną stronę. A sporo pacjentów staje na nogi i z niego wychodzi, co nie znaczy, że całkowicie zdrowieje. W sumie pod opieką mamy ponad 100 osób korzystających z hospicjum stacjonarnego i domowego oraz opieki ambulatoryjnej. Ksiądz Kaczkowski w hospicjum pomagał umierającym. Ksiądz Jan Kaczkowski mówi o sobie, że „kocha łamać konwenanse”. Wyłamuje się ze stereotypów dotyczących duchownych i sprzeciwia się konwencjonalnemu myśleniu o hospicjach. W wywiadzie wyznaje, że woli nie myśleć o sobie jak o Charonie przewożącym dusze na drugą stronę. Ksiądz Jan Kaczkowski: Słyszałem, jak pewna pani określiła siebie coachem szczęścia. Mogę więc powiedzieć, że jestem coachem szczęścia nadprzyrodzonego i to jest moja główna rola. Czasem nazywam się też coachem dobrej śmierci. Tu odwołuję się do średniowiecznej ars moriendi, wedle której człowiek całe życie przygotowuje się na swoje odejście z tego świata. Może warto już zawczasu pomyśleć, kto miałby wtedy przy nas być. Kogo należałoby przeprosić, a kogo poprosić o wybaczenie? I wiedząc, że koniec się zbliża, powiedzieć: „No dobrze, pole wedle tej brzózki to dla ciebie, tamto pole wedle tamtej brzózki dla ciebie”. Aby nasi pseudonajbliżsi nie pożarli się do ósmego pokolenia naprzód o majątek. Ksiądz Jan Kaczkowski zawsze był aktywny. Diagnoza nie sprawiła, że zwolnił. Przy tak napiętym grafiku, jaki miał, nie zostawało mu dużo czasu na myślenie o własnym zdrowiu. Ksiądz Jan Kaczkowski: Mnie ten napełniony kalendarz napędza. Oczywiście, słyszę od swoich rodziców, że zajadę się na śmierć. Ale jak się sam nie zajadę, to zajedzie mnie wstrętny glejak. Zresztą czasem żartujemy sobie z pacjentami ze śmierci. I kiedy się śmiejemy, mówię: „Śmierć nie może być śmiertelnie smutna i straszna, bo to by nas zabiło”. Przyznają ze śmiechem: „Ma ksiądz rację”. I śmiejąc się, i żartując, umieramy wspólnie. Nie chcę uderzać w wielki dzwon, choć z każdą śmiercią naszego pacjenta jakaś część we mnie umiera. Ale rola księdza i kapelana to coś najpiękniejszego, co mi się mogło w życiu przydarzyć. Jan Kaczkowski o pracy z młodzieżą i rodzinie Czy chciał kiedyś założyć rodzinę? Ksiądz Jan Kaczkowski: Oczywiście. Mam już doświadczenia rodzinne, bo część moich uczniów z technikum mechaniczno-drzewnego mówi mi „tato”. Jeden zadzwonił ostatnio z nowiną, że zostałem dziadkiem. Powiedziałem: „Ty gałganie, nawet ślubu nie masz, jak dzieci własne wychowasz?”. Ale jestem z nich dumny. Ksiądz Jan Kaczkowski. Ksiądz sprzeciwia się nazywaniu swoich uczniów "trudną młodzieżą", ale samemu zdarzało mu się mówić o nich z czułością "bezmyślne ogry". Ksiądz Jan Kaczkowski: Tak, a kiedy się obrażali, mówiłem: „Wy nie jesteście ogry, wy jesteście ogiery”, co bardzo podbudowało ich męskie ego. Jeden zaplątał się w narkotyki, a teraz jest dealerem, tyle że samochodowym. Drugi został księdzem, jak „tata” (uśmiech). A trzeci, po odsiadkach, poszedł na studia. Pierwotnie ksiądz chciał zostać zakonnikiem, ale jezuici go nie przyjęli. W wywiadzie wyznał, że nie ma o to żalu, a oni komentują, że "taka niezależność w hierarchii diecezjalnej w zakonie zostałaby zmarnowana". Tam na pewno nie założyłby hospicjum, ani nie prowadził warsztatów z bioetyki dla studentów medycyny i prawa. W wywiadzie ksiądz wyznał, że niewielu rzeczy w swoim życiu żałuje i drugi raz poszedłby tą samą drogą. Z korektą na życie bez glejaka? Ksiądz Jan Kaczkowski: Nie, z małymi korektami moralnymi, bo jak człowiek patrzy wstecz, to widzi, że kogoś obraził, coś zawalił. Wcześniej myślałem o medycynie, ale ze słabym wzrokiem zostałbym ewentualnie dermatologiem. Chciałem też być prawnikiem. A teraz muszę się znać na prawie, żeby bronić moich ogrów przed sądem, i jestem głęboko zanurzony w medycynie. Spytany czy ma jakąś gorącą prośbę do Boga odpowiedział: Mam: „Chciałbym Cię, Panie Boże, poprosić o zbawienie”. Ksiądz Jan Kaczkowski zmarł 28 marca 2016 roku, miał 38 lat.
Ksiądz Jan Kaczkowski nie żyje. Zmarł po długiej walce z rakiem
Zmarł ksiądz Jan Kaczkowski. Miał 38 lat. Duchowny miał zdiagnozowany nowotwór nerki i glejaka mózgu. Na początku tego roku pojawiła się w mediach informacja o nawrocie choroby. Ksiądz trafił do szpitala 15 lutego. Rak dał o sobie znać i uderzył z wielką siłą. Ksiądz zyskał wielkie uznanie słynnym wywiadem o jego życiu i chorobie, który został wydany w formie książki pt. "Życie na pełnej petardzie". Organizował warsztaty dla studentów medycyny, zajmował się angażowaniem do pracy w hospicjach młodzieży oraz był założycielem hospicjum w Pucku. W 2012 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Duchowny był idolem wielu osób, nie tylko tych wierzących, zdobył też uznanie kilku gwiazd show biznesu - Karoliny Korwin Piotrowskiej czy Pauliny Młynarskiej, które wspierały go w mediach społecznościowych, gdy pojawiła się informacja, że ma nawrót choroby. Składamy kondolencje bliskim Księdza. POLECAMY: Ksiądz Kaczkowski w poruszającym wywiadzie dla "Vivy!": "W czterostopniowej skali wylosowałem ten czwarty. Najgorszy". Ksiądz Jan Kaczkowski.