Beata Ścibakówna i Jan Englert o swojej miłości po 30 latach. „Motyle przerodziły się w przyjaźń”
Dziś Jan Englert obchodzi urodziny — aktor, reżyser, pedagog, od lat jedna z najważniejszych postaci polskiego teatru. Z tej okazji wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wspólnie z Beatą Ścibakówną udzielili VIVIE! w 2022 roku. Opowiedzieli wtedy o miłości, która dojrzewa razem z ludźmi, o partnerstwie budowanym przez trzy dekady, o córce, pracy, przemijaniu i codzienności, w której — mimo upływu czasu — wciąż trzymają się za ręce.
W numerze VIVA! 6/2022 Beata Ścibakówna i Jan Englert świętowali podwójny jubileusz: 25-lecie magazynu i swoją 26. rocznicę ślubu. Dziś, w urodziny Jana Englerta, przypominamy tę pełną czułości, inteligencji i humoru rozmowę z Beatą Nowicką. Aktorska para opowiadała w niej o tym, jak przez lata zmieniał się ich związek, dlaczego „motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń” i co dziś jest dla nich najważniejsze. On — dawniej profesor i mistrz, dziś z autoironią mówi: „Byłem profesorem, robię za asystenta”. Ona przyznaje, że po 30 latach patrzy na męża już inaczej: spokojniej, dojrzalej, ale nie mniej czule. To rozmowa o miłości, która nie zatrzymała czasu, tylko nauczyła się z nim iść. Beata Ścibakówna i Jan Englert: wywiad dla magazynu VIVA! 6/2022 Gdy w lutym 1997 roku wystąpili na pierwszej okładce VIVY! i udzielili wspólnego wywiadu, byli rok po ślubie. Po raz drugi pojawili się na okładce, celebrując nasze 10-lecie. Na świecie była już ich córka Helenka. Dziś świętujemy razem! My 25 lat istnienia, nasi bohaterowie 26. rocznicę ślubu. Jak się zmieniał ich związek, a jak oni sami? I co znaczą słowa Jana Englerta: „Byłem profesorem, robię za asystenta” i Beaty Ścibakówny: „Teraz patrzę inaczej”? „Fatalista” i „optymistka” w pełnej refleksji, ale też momentami zabawnej rozmowie z Beatą Nowicką. Co jest trudniejsze: granie czy życie? Beata: Życie, zdecydowanie. Do roli można się przygotować, wypróbować różne warianty, pomylić się i poprawić, żeby potem na scenie czy na planie być najlepszym. W życiu człowiek musi poskładać w całość klocki, które są nowe, nieznane. Nigdy nie wie, czy one do siebie pasują. Improwizuje i na bieżąco weryfikuje, co robić dalej. Jan: Nikt z nas nie jest zbudowany z jednego kawałka. Każdy życiorys to pudełko rozrzuconych różnych puzzli, które składa się w jakąś całość albo nie. Ci, którym się składa, są szczęśliwi, pozostali – nie. Ja bym powiedział, że w miarę upływu lat i czasu życie robi się coraz trudniejsze, a granie coraz łatwiejsze, ale towarzyszy mu coraz większy strach. To jest ta sprzeczność. Im większe ma się umiejętności, im więcej człowiek wie o tym zawodzie, tym bardziej się boi. Jak ten ruski żołnierz, który powiedział dyrektorowi cyrku, że skoczy spod kopuły na główkę bez zabezpieczenia. Dyrektor na to: „To niech pan pokaże”. Żołnierz skoczył, leży plackiem, a dyrektor woła: „Panie, ja takiego numeru w życiu nie widziałem! Ile pan chce pieniędzy?”. „Nie chcę żadnych pieniędzy”. „Ale dlaczego?”. „Nie wiedziałem, że tak boli”. W młodości jest coś takiego, że skaczemy bez zabezpieczenia na główkę, nie sprawdzając, czy w basenie jest woda. Potem zbieramy doświadczenia. – Stanisław Radwan słynący z poczucia humoru powiedział mi kiedyś: „Nie wierzę ludziom, którzy od rana do wieczora stoją na straży intelektualnego koturnu i nie potrafią zabawić się w życie”. Jan: To bardzo piękny szlagwort, ale czy życie to zabawa? Życie to jest bezustanna walka! Oczywiście trzeba je też kochać. Ani Beata, ani ja nie jesteśmy… Beata: …destrukcyjni. Dla nas zawsze szklanka jest do połowy pełna. Wręcz uciekamy od ludzi, którzy narzekają. Jestem optymistką. Jan: Ja byłem zawsze entuzjastą, teraz zacząłem być sceptykiem. Beata: Sarkastycznym… Jan: Jestem dziadersem, stłamsił mnie internet. Śmietnik, w którym nie ma segregacji śmieci. We własnym koszu oddzielam plastik, papier, szkło, bio… W internecie wszystko jest wymieszane, oślizgłe. Nawet jak chcę wyjąć coś wartościowego, to i tak jest upaćkane. Zdaję sobie sprawę, że nie ma od tego ucieczki. Druk, wynalazek Gutenberga, też był rewolucją dla świata, ale zanim się z nim oswoiliśmy i stał się dobrem publicznym, minęły dwa wieki. Internet nadał światu tempo, które jest dla ludzi zabójcze. Czasami mam uczucie, że to nie ja, tylko ktoś gra mną w grze komputerowej. Beata: Ja czytam przez internet „Wyborczą”, uczę się angielskiego, w dowolnej chwili mogę sprawdzić każdą informację. Patrzę na internet mniej krytycznie, doceniam jego możliwości. – Podobnie jak ja. Może to różnica pokoleniowa? Od 20 lat jest Pan kapitanem okrętu o nazwie Teatr Narodowy, Pani rządzi w domu. Beata: Dom zawsze był na moich barkach. Tutaj większość rzeczy zależy ode mnie: remont, przeprowadzka, wymiana opon w samochodzie, ubezpieczenia, wszelkie pisma urzędowe, wizyty u lekarza, wakacje… ja to ogarniam. Mąż mówi o mnie, że jestem ministrem gospodarki, planowania, finansów, turystyki… Do męża dożywotnio należy ministerstwo kultury. Tam on rządzi. – Od początku oddał Pan żonie władzę? Jan: Na początku niczego się nie oddaje. To się odbywało stopniowo. Trochę dawałem, a trochę sama brała. Zawsze tak jest. Dobre małżeństwo opiera się na równowadze między braniem a dawaniem. Beata: Myślę, że to przyszło naturalnie. Jestem pedantką, lubię mieć wszystko pod kontrolą, zapięte na ostatni guzik. Kiedy świat wokół jest poukładany, ja czuję się uporządkowana wewnętrznie. Nie znoszę chaosu. Oczywiście czasami ta odpowiedzialność mnie przerasta, chciałabym, żeby ktoś mi pomógł. Jan: Od młodości wolałem postawić piwo sąsiadowi, żeby zreperował za mnie. Nie miałem ani takiej smykałki, ani potrzeby. Zresztą nigdy nie miałem materialnych potrzeb. Mnie w ogóle nie interesowały pieniądze, samochody… Gdyby nie kobiety, nie miałbym nic. Beata: Potwierdzam. Ja kupuję nasze samochody. Jan: Jeśli byłem kolekcjonerem, to raczej kolekcjonerem ludzi. Nawet w wyjazdach zagranicznych łapałem się na tym, że najbardziej fascynują mnie ludzie. Mało tego, uważam, że kobiety to lepszy gatunek człowieka. Mężczyzna jest w gruncie rzeczy wyciosany z kawałka drewna, czasem powstaje z tego jakaś rzeźba, czasem nie. Kobiety są dużo ciekawsze. Zobacz też: Wielki aktor i dziewczyna z prowincji. Nie dawano im szans, wytykano różnicę wieku. Dziś Beata Ścibakówna i Jan Englert są przykładem dla wielu par – Podoba mi się to wyznanie… Wciąż patrzy Pani na męża tym samym wzrokiem? Beata: Nasz związek ewoluował. My się zmienialiśmy. Zostaliśmy parą 30 lat temu. Przestałam być studentką Jana Englerta, ale to wciąż był mój profesor, rektor, potem dyrektor. Mój mistrz. Mąż zawsze był człowiekiem na piedestale, autorytetem. Patrzyłam na niego oczami zakochanej dziewczyny, ale też oczami moich koleżanek, które były zafascynowane błękitnymi, przezroczystymi oczami Jana Englerta. Oczami, które nicowały człowieka na drugą stronę. Teraz patrzę inaczej. Nie można 30 lat pozostać w stanie euforycznego zakochania. Wiele razem przeżyliśmy. Odkryliśmy siebie, te dobre i te gorsze strony. Wiemy, czego się po sobie spodziewać. Na początku wszystko było niewiadomą. „Żyłam chwilą” – parafrazując księdza Twardowskiego. Nie myślałam o tym, co będzie. Niczego nie oczekiwałam i niczego nie wymuszałam. – Trzy lata po pierwszej okładce VIVY! na świecie pojawiła się Helenka. Była dopełnieniem tej miłości? Beata: Była! Miałam 32 lata. Wiele rzeczy już przeżyłam, zapracowałam na swoje nazwisko, zwiedziłam kawał świata, miałam wspaniałego męża. Byłam szczęśliwa. To był ten moment. Dopełnienie. Nie interesowało nas, czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Wybraliśmy tylko imiona. Po narodzinach Helenki byliśmy szczęśliwi. Mąż bardzo mi pomagał. Gdy cokolwiek działo się w nocy, wstawał do córki. Helenka była moim pierwszym dzieckiem. Fantastycznie uspokajał moje niepokoje. We wszystkim, co dotyczyło naszego dziecka, miałam do niego totalne zaufanie. Wtedy odkryłam męża na nowo. Zobacz też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. „Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję”, mówi Jan Englert – Dziś Helena jest piękną, utalentowaną 22-latką. Zresztą poszła w ślady rodziców. Dostała się na prestiżową uczelnię New York University Tisch School of the Arts. Beata: Studiowała tam rok. W pandemii wróciła do Polski ostatnim samolotem i już została. Jan: Zdając na ten ekskluzywny wydział, udowodniła sobie i wszystkim dookoła, że sama potrafi. Nikt nie powie, że tatuś jej coś załatwił. Dotknęła nosem tamtego świata, zobaczyła, jak on wygląda, ale wróciła i zdała egzamin na drugi rok na Miodową. Po roku spędzonym w Stanach miała już inną perspektywę. Myślę, że zawód, który uprawiamy, zależy od tego, czego od niego chcemy. Czy frajdę daje nam samo tworzenie, przełamywanie własnych braków, czy szukanie łatwej popularności. Obu tym wyborom musi towarzyszyć drobiazg: szczęście. Najkrótsza definicja szczęścia w naszym zawodzie: znaleźć się we właściwym czasie, miejscu i towarzystwie. Tego człowiek nie wymyśli, to musi się zdarzyć. Oczywiście można temu pomóc. – Jak? Jan: Szukając. Nie czekając, aż samo przyjdzie. Każdy człowiek, przynajmniej ten inteligentny, szuka mistrza. Choćby po to, by go wyssać i wyrzucić. Tłumaczę studentom, że w tym zawodzie podglądanie to połowa sukcesu. – Myślę, że oboje jesteście dla córki mistrzami, nawet jeśli – na razie – nie przyzna tego głośno. Macie Państwo rodzicielski odruch, żeby uchronić ją przed klęskami tego zawodu? Beata: Helena jest silna. Dla niej ważny był ten rok w Nowym Jorku. Po lockdownach powiedziała: „Kocham was bardzo, ale nie mogę z wami mieszkać”. I wyprowadziła się. Nie mieszka z nami już dwa lata. Spędzamy wiele czasu razem, ale żyje samodzielnie. Jan: Wszystko, co mogliśmy, już zrobiliśmy. Z mojego punktu widzenia nie powinniśmy teraz zdewaluować tego, cośmy dali. Studiowanie w szkole teatralnej wymaga skupienia się na sobie. Jeśli chce się tworzyć w tym zawodzie, człowiek jest cały czas pod presją. Jak zaczynałem uczyć, mówiłem: „Najpierw praca, potem talent, na końcu szczęście”. A teraz mówię: „Najpierw szczęście, potem praca, a na końcu talent”. – Brutalne, ale pewnie prawdziwe. W końcu wykształcił Pan kilka aktorskich pokoleń. Helena ma szczęście? Jan: To się okaże. Jeszcze nic takiego nie zrobiła, żeby o niej mówiono. Pewnie gdyby do dziś grała w „Barwach szczęścia”, dla 40 procent elektoratu byłaby gwiazdą. Pamiętam momenty na wakacjach w Juracie, kiedy szliśmy we dwójkę i do niej biegli po autograf. Beata: Często ktoś mnie prosił, żebym zrobiła mu zdjęcia z Heleną. Jan: Popularność jest niezależna od umiejętności. To kwestia częstych wizyt w domach, a nie jakości. – Jak się żyje z mężczyzną, który… Beata: …cały czas mówi? (śmiech). – I do tego ma tak silną osobowość. Beata: Ale ja też jestem silna. Jan: Potwierdzam. Obydwoje jesteśmy spod znaku Byka. Beata jest bardziej Byk niż ja. Ja jestem byczek Fernando, wąchałbym kwiaty i to by mi wystarczyło. Beata: Mój mąż bardzo lubi przyrodę. Woli pojechać i oglądać Wielki Kanion rzeki Kolorado niż obrazy w galerii. Chyba nigdy o tym nie mówiłeś? Jan: Bo to steruje w kierunku prymitywnego oglądu świata, atawizmu zwierzęcego: kwiatki, łączka, drzewa. Ale rzeczywiście gdybym miał wybierać pomiędzy parkiem a muzeum, wybiorę przyrodę. Beata: Mąż zna się na grzybach, roślinach, ptakach. Nikt już nie ma dzisiaj takiej wiedzy! Jan: Czasami udaję, że wiem. Beata: Owszem, ale ja to od razu sprawdzam i bardzo rzadko się mylisz. A wracając do siły… Często grałam twarde, uparte kobiety. Kiedyś przy kasie w supermarkecie pani spojrzała na mnie i wykrzyknęła: „To pani?! Jak mój mąż panią nienawidzi!”. „Dlaczego?!”. „Bo pani grała w takim serialu i była okropna i zła”. „To proszę pozdrowić męża” – szybko zapłaciłam i odeszłam. Jan: Muszę powiedzieć, że jeśli moja żona coś sobie zaplanuje, to musi naprawdę nastąpić katastrofa, żeby tego nie zrealizowała. Beata: A plany mam rozległe… – Tak myślałam… Beata: W tym zawodzie niestety nie wszystko zależy ode mnie. To mnie najbardziej uwiera, ale jakoś sobie radzę. W pandemii zaczęłam dwa kolejne projekty, oba zostały wstrzymane. Poza spektaklami w teatrze nie zagrałam w żadnym filmie ani serialu, nie narzekam, opisuję moją rzeczywistość. Jan: Żona wyprodukowała przedstawienie „Oszuści”, ale pierwszy lockdown trafił się trzy dni przed premierą. Uderzenie było nie tylko od strony artystycznej, ale również finansowej, bo zaryzykowała swoje pieniądze. To przedstawienie do dziś jest grane. W pandemii po raz pierwszy w życiu zostałem zmuszony być złym kapitanem okrętu, który każe wiosłować galernikom. Zawsze miałem dużo empatii, tolerancji, a wtedy byłem dość bezwzględny, bo wiedziałem, że nie wolno odpuścić pracy zespołowej. Potwornie stresująca sytuacja. Nie mogłem pojąć, że lęk przed chorobą czy przed śmiercią może zatrzymać moje intelektualne czy artystyczne prace. Widziałem, jak tonęły wielkie teatralne okręty. Nie chciałem dopuścić do śmierci zespołu. Jestem zdania Fredry, który napisał: „Nie strach umrzeć, strach umierać”. Od początku się nie poddawałem. Nawet negatywnym myślom. Beata nie jest z mojego pokolenia, ale jak kiedyś złamała rękę o 16, o 19 w gipsie grała przedstawienie. – Wielki artysta bywa znośny czy nieznośny na wakacjach? Beata: Jest wspaniale! Uwielbiamy razem wyjeżdżać. Ja leżę na leżaku pod parasolem i czytam książkę, a mąż chodzi po grajdołach i rozmawia ze znajomymi. Gramy w tenisa, chodzimy na długie spacery. Jak Helena była mała, bawił się z dziećmi na plaży, organizował im różne atrakcje. Przez lata nie widziałam, żeby leżał na plaży. Jan: Pozycja leżąca była dla mnie destrukcyjna. Ale to mi powoli mija… Beata: Ja lubię nowe miejsca, lubię odkrywać, poznawać… Jan: …a ja lubię wracać w te same miejsca, patrzeć, jak się zmieniają. Do Juraty jeżdżę od 1981 roku. Każdego roku. To już 41 lat! Tam najlepiej odpoczywam. Ale ostatnio żona wywlokła mnie na Gran Canarię i się zachwyciłem. Teraz, kiedy ona chce jechać… Beata: …na przykład na Maderę… Jan: …protestuję: „Ale po co?! Jedźmy na te Kanary, będziemy się tam bardzo dobrze czuli”. ZOBACZ TAKŻE: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa – Jerzy Pilch pisał: „Wszystko jedno, czy ma się przed sobą 10 lat, rok czy tydzień. Zawsze ma się przed sobą wszystko”. Jan: Bardzo chciałbym, żeby to była prawda. A z nowej sztuki, którą gramy, mogę zacytować: „Gdyby to ode mnie zależało, ja bym w życiu nie umarł. To jest poniżające”. Beata: „Baron Munchausen dla dorosłych” Macieja Wojtyszki. Ja uważam, że wszystko jest przed nami. Przede mną na pewno. Jan: Wegetacja mnie przeraża, dlatego mam hasło – umrę zdrowy! Bez męki, pyk i do widzenia. Piękne. Byle jeszcze nie dzisiaj. Żeby to jeszcze potrwało. Ale trwanie ma sens wtedy, kiedy człowiek rzeczywiście ma coś do zrobienia. Beata: Wczoraj oglądałyśmy z Helą film norweski „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera z Renate Reinsve, która otrzymała za tę rolę Złotą Palmę w Cannes. Para bohaterów bardzo się kochała, ale ona od niego odeszła. Spotkali się po latach, on był ciężko chory na raka i żył przeszłością, słuchał muzyki z tamtych czasów, wspominał dawne lata. W pewnym momencie mówi do niej: „To nie jest nostalgia. To jest strach przed śmiercią. Nie mam już nic przed sobą, dlatego wracam do tego, co było”. Jan: To znaczy, że ja jeszcze nie umieram. Beata: Nie! Bo nie wracasz pamięcią do przeszłości, tylko rozwijasz to, co stworzyłeś, dalej tworzysz, odkrywasz nowe… Jan: Powtarzam się. Na pewno nasze spotkanie zmieniło mnie bardzo, co do tego nie mam wątpliwości. Bardzo często partnerstwo, miłość, udana czy nieudana, powoduje zmianę charakteru, postrzegania świata. Mimo że w gruncie rzeczy jestem fatalistą, nie wierzę, że wszystko jest do końca zapisane. Parki nie trzymają jednej nitki, tylko kilkanaście, a nawet mówią: „Tej nie bierz!”. A on wziął, idiota! Więc jakiś wybór mamy, ale ograniczony. Możemy czegoś nie zrobić, tylko że w momencie wybierania najczęściej się nad tym nie zastanawiamy. – Dziś inaczej patrzy Pan na żonę niż 25 lat temu, podczas tamtego spotkania? Jan: Wtedy, jak i teraz dałem się Beacie namówić na wywiad. Nasza relacja jest dowodem na upływ czasu. Byłem profesorem, robię za asystenta. Niewątpliwie zmieniło się masę rzeczy. Jak zaczynaliśmy, relacja między nami była relacją – nie tylko z racji wieku czy mojego stanowiska, ale wszystkiego – kompletnie inną niż w tej chwili. Jeżeli po drodze nie było katastrofy totalnej, to znaczy, że nad wszystkim panowaliśmy. Jak to się działo? Po co to analizować? Jesteśmy razem 30 lat! Było tyle etapów, tyle różnych momentów, szczególnie w dojrzewającej kobiecie i przejrzewającym mężczyźnie, czyli lekko nadgniłym jabłku, które szpaki przez te lata podziobały. Najważniejsze dziś, że jesteśmy obydwoje jadalni. Nieważne, czy jakiś robak w środku siedzi, czy nie. Dopóki jestem jadalny, w porządku. Jak zacznę być niejadalny, diabli wiedzą, co się wydarzy… Beata: Ja jestem za Pilchem, że wszystko przed nami, a na pewno bardzo wiele. Mamy mnóstwo planów: premiery, wyjazdy, spotkania, koniec remontu. Moje cele są długoterminowe. Nasze uczucie zmieniało się z nami. Motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń. Dzisiaj, idąc na spacer, nadal trzymamy się za ręce. Jesteśmy dla siebie bardziej czuli niż kiedyś. Bardziej opiekuńczy, troskliwi, to jest dobra baza, żeby trwać!
Wielki aktor i dziewczyna z prowincji. Nie dawano im szans, wytykano różnicę wieku. Dziś Beata Ścibakówna i Jan Englert są przykładem dla wielu par
Nikt nie wierzył, że im się uda. Beata Ścibakówna i Jan Englert, mimo dzielącej ich 25-letniej różnicy wieku, pokazali, że prawdziwa miłość nie zna granic. Co skrywa sekret ich związku?
Tworzą jedną z najpiękniejszych par w polskim show-biznesie. Szczęśliwi, zgodni... Jan Englert i Beata Ścibakówna są doskonałym przykładem na to, że o prawdziwą miłość trzeba walczyć do końca. Początkowo ich relacja wywołała ogromne poruszenie. Aktor był wówczas rektorem Akademii Teatralnej, a jego przyszła żona studentką. W dodatku dzieliło ich 25 lat. Nikt nie dawał szans temu uczuciu. Oni jednak udowodnili, że niesłusznie. Wspólnie doczekali się córki, która poszła w ich ślady. Co Beata Ścibakówna i Jan Englert mówili o małżeństwie i miłości? View Ediplayer on the source website Początki miłości Beaty Ścibakówny i Jana Englerta Od chwili, gdy się poznali, są niemal nierozłączni. Mało kto wierzył, że połączy ich trwała i szczęśliwa miłość. Beata Ścibakówna i Jan Englert każdego roku udowadniają, jak bardzo wszyscy się mylili. Ich uczucie pojawiło się niespodziewanie – wcześniej nic nie wskazywało, że połączy ich coś więcej. Jak Jan Englert wspomina tamte początki? „Jesteśmy małżeństwem od niemal 25 lat, a parą ponad 27. Na początku nic nie zapowiadało, że będziemy razem. Przez trzy lata uczyłem Beatę na uczelni i nie było pioruna z jasnego nieba. Przypadek sprawił, że pojechaliśmy razem do Australii zagrać Pana Tadeusza. I tak się potoczyło”, mówił aktor w wywiadzie dla Pani w 2019 roku. Jak wspomina Jan Englert, wszystko zaczęło się podczas wyjazdu studentów do Australii, gdzie wystawiali spektakl „Pan Tadeusz”. Podczas wspólnego wypoczynku nad oceanem Beata Ścibakówna weszła do wody, a chwilę później sytuacja przybrała niebezpieczny obrót – relacjonował później rektor warszawskiej Akademii Teatralnej. „Namówiłem ją, żeby skakała ze mną przez fale i nagle wpadliśmy w dół bez dna. Beata zaimponowała mi swoim opanowaniem. Cały czas, bez histerii, powtarzała: panie profesorze, niech pan mnie nie puszcza. I wtedy przyjrzałem się jej uważniej, bo przedtem miałem do czynienia z kobietami raczej impulsywnymi”, mówił. Dopiero po powrocie do Polski coraz częściej zaczął zwracać uwagę na piękną studentkę, a ona odwzajemniła to zainteresowanie. CZYTAJ TAKŻE: Beata Ścibakówna i Jan Englert: jak narodziła się ich miłość? Pewnego dnia profesor zaprosił Beatę Ścibakównę do eleganckiej kawiarni – chciał w ten sposób uniknąć niepotrzebnych podejrzeń i plotek. Aktorka była wtedy świeżo po obronie pracy magisterskiej. Od tamtej chwili wydarzenia potoczyły się błyskawicznie. Po latach Jan Englert przyznał, że nigdy nie przypuszczał, iż Beata zainteresuje go jako kobieta. Tymczasem emocje okazały się silniejsze od rozsądku. Zaskoczyła go swoim spokojem i dojrzałością, imponowała mu, a u jej boku odnalazł prawdziwe szczęście. „Otóż ja twierdzę, że udane związki są wtedy, gdy partnerzy są na podobnym etapie rozwoju psychicznego i fizycznego, niezależnie od wieku. A ja pochodzę z rodziny, która późno dojrzewa. Uważam więc, że dopiero między czterdziestką a pięćdziesiątką zaniechałem tej gonitwy, poszukiwania niezwykłych wrażeń, miotania się. Beata mnie zaskoczyła niezwykłym spokojem”, mówił Jan Englert w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2007 roku. Gdy między uznanym aktorem a młodą studentką zrodziło się uczucie, ich związek wzbudził spore kontrowersje. Dla otoczenia był niemal skandalem, choć sami zakochani nie postrzegali go w ten sposób. Beata Ścibakówna obawiała się jednak, że zostanie posądzona o chęć wykorzystania popularności partnera. Dodatkowym wyzwaniem była 25-letnia różnica wieku. Młoda aktorka spodziewała się, że reakcje ze strony rodziny mogą być dalekie od entuzjastycznych. Beata Ścibakówna i Jan Englert w VIVIE! 2022 roku Beata Ścibakówna i Jan Englert w 2007 roku: Beata Ścibakówna i Jan Englert: miłość, której nie zatrzymały uprzedzenia i przeciwności Nic nie mogło stanąć na drodze do ich szczęścia. Beata Ścibakówna wspominała potem: „Zachłysnęłam się tym, że wielki Jan Englert wybrał dziewczynę z prowincjonalnego miasteczka. I nie myślałam, co z tego wyniknie. Poszłam za nim jak w dym”. Będąc studentką, nie myślała o tym związku, jak o przygodzie czy romansie, po prostu się zakochała i cieszyła się, że mogła tego doświadczyć, mimo że wszyscy ostrzegali ją przed cieszącym się zainteresowaniem płci pięknej aktorem. Do Jana Englerta wzdychało wiele kobiet. „Kobiety mnie stworzyły. Zawsze byłem babski król, bo lepiej dogadywałem się z płcią piękną. Nawet w szkole mnie tak nazywali”, cytuje słowa Jana Englerta dziennik Fakt. Aktor miał też na koncie jedno małżeństwo. Wcześniej był żonaty z Barbarą Sołtysik, z którą doczekał się trójki pociech. „Długo dojrzewaliśmy do związku, ale w końcu zaczęliśmy nowe życie, stworzyliśmy dom. A nasze uczucie rodziło się, umacniało i stało się silnym związkiem”, mówiła Beata Ścibakówna w rozmowie z Pani w 2019 roku. Zakochanych połączyła miłość do teatru, która jest stałym elementem ich małżeństwa. Mówią wprost, że nie oddzielają życia prywatnego od pracy i często rozmawiają w domu o rolach czy teatrze. Zobacz też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. „Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję”, mówi Jan Englert Beata Ścibakówna i Jan Englert w sesji VIVY!, 2007 rok: Beata Ścibakówna i Jan Englert: sekret szczęśliwego małżeństwa, rodzina i wspólna droga przez życie W jednym z wywiadów Beata Ścibakówna wyznała, co najbardziej ceni w ukochanym. „Mądrość wieku dojrzałego zdecydowanie bardziej mnie pociąga niż niestałość młodości. Janek wie, czego chce. Czas wahań ma za sobą. Po męsku podejmuje decyzje. A poza tym wydaje mi się młodszy od wielu moich kolegów. Wiem, że mogę na niego liczyć. Każde z nas ciężko pracuje. Gdy jest się spełnionym prywatnie i zawodowo, wszystkie problemy rozwiązuje się łatwiej”, mówiła. Beata Ścibakówna i Jan Englert stanęli na ślubnym kobiercu w 1995 roku. To był jeden z najważniejszych dni w ich życiu. Aktorka nie przyjęła nazwiska męża, ponieważ zależało jej na tym, by budować swoją pozycję samodzielnie. Nigdy nie chciała ścigać się z legendą cenionego artysty. „Nie podpierałam się jego nazwiskiem, a on nigdy niczego specjalnie dla mnie nie wyreżyserował. Chciałam iść od początku swoją drogą i to się udaje”, zaznaczała. Beata Ścibakówna i Jan Englert w dniu ślubu: W 2000 roku powitali na świecie córkę, Helenę. Dziecko jest najważniejszym spoiwem ich związku. Teraz czują także ogromną dumę, ponieważ ich 24-letnia pociecha poszła w ich ślady. Szkoli swój aktorski warsztat i odnosi pierwsze sukcesy. W marcu 2023 r., szczęśliwe małżeństwo udzieliło wywiadu dla naszej redakcji. Opowiedzieli w nim o swojej córce oraz o szczegółach zdrowego małżeństwa: „Wtedy, jak i teraz dałem się Beacie namówić na wywiad. Nasza relacja jest dowodem na upływ czasu. Byłem profesorem, robię za asystenta. Niewątpliwie zmieniło się masę rzeczy. Jak zaczynaliśmy, relacja między nami była relacją – nie tylko z racji wieku czy mojego stanowiska, ale wszystkiego – kompletnie inną niż w tej chwili. Jeżeli po drodze nie było katastrofy totalnej, to znaczy, że nad wszystkim panowaliśmy. Jak to się działo? Po co to analizować? Jesteśmy razem 30 lat! Było tyle etapów, tyle różnych momentów, szczególnie w dojrzewającej kobiecie i przejrzewającym mężczyźnie, czyli lekko nadgniłym jabłku, które szpaki przez te lata podziobały. Najważniejsze dziś, że jesteśmy obydwoje jadalni. Nieważne, czy jakiś robak w środku siedzi, czy nie. Dopóki jestem jadalny, w porządku. Jak zacznę być niejadalny, diabli wiedzą, co się wydarzy…", mówił Jan Englert. „(...) Nasze uczucie zmieniało się z nami. Motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń. Dzisiaj, idąc na spacer, nadal trzymamy się za ręce. Jesteśmy dla siebie bardziej czuli niż kiedyś. Bardziej opiekuńczy, troskliwi, to jest dobra baza, żeby trwać!", dodała aktorka. ZOBACZ TAKŻE: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa W tym samym wywiadzie nie zabrakło ciepłych słów na temat córki, Heleny która ma już 24 lata: „Nie interesowało nas, czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Wybraliśmy tylko imiona. Po narodzinach Helenki byliśmy szczęśliwi. Mąż bardzo mi pomagał. Gdy cokolwiek działo się w nocy, wstawał do córki. Helenka była moim pierwszym dzieckiem. Fantastycznie uspokajał moje niepokoje. We wszystkim, co dotyczyło naszego dziecka, miałam do niego totalne zaufanie. Wtedy odkryłam męża na nowo"- wspomina aktorka. Beata Ścibakówna i Jan Englert powiedzieli również, że podczas pandemii nadrobili zaległości serialowe. Mieli także więcej czasu dla siebie. Aktorka w wywiadach podkreśla, że jest normalną żoną. „Jestem żoną normalną, ale nie idealną. W kuchni słabo sobie radzę, rzadko gotuję. Jak twierdzi moja córka, nie mam genu gotowania. (śmiech) Nie wiem, jak to możliwe, że podczas lockdownu nie umarliśmy z głodu. Ale poza tym jestem typową matką Polką. Nudy!”, zwierzała się w rozmowie z Anną Zaleską. Beata Ścibakówna i Jan Englert z córeczką, Heleną Beata Ścibakówna i Helena Englert w VIVIE!, 2022 rok: Beata Ścibakówna i Jan Englert stworzyli związek, który opiera się na tradycyjnych zasadach. „Oboje mamy mocne charaktery. Jesteśmy zodiakalnymi Bykami, on majowy, ja kwietniowa. […] On nie przejmuje się sprawami materialnymi, ale na szczęście pieniądze się go trzymają. Jest dość rozrzutny, lubi robić zakupy i uszczęśliwiać innych prezentami”, zdradziła Beata Ścibakówna magazynowi Pani w 2019 roku. Zakochani mają także określony podział ról! Niektóre rzeczy się zmieniły. „W skrócie z moją żoną sytuacja przedstawia się tak: byłem profesorem, teraz robię za asystenta. Mam w niej dyrektora – trochę z racji rozłożenia sił w związku, a trochę z lenistwa – i często oddaję jej pole do działania”, wyznał aktor w jednym z wywiadów. Małżonkowie często uprawiają sztukę kompromisu, rozumieją się, wspierają. Są po prostu jednością. „Każda para to spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Sposób funkcjonowania z biegiem czasu się zmienia”, wspominał Jan Englert. Beata Ścibakówna nie ukrywa, że małżeństwo to trudna sztuka, nad którą należy ciągle pracować, pielęgnować i rozwijać. Wraz z mężem miewali lepsze i gorsze momenty, ale zawsze udawało im się pokonywać na swojej drodze wszelkie przeszkody. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Wielki powrót mistrza – Jan Englert znowu na afiszu. „Nie mam do nikogo o to pretensji” „Wiadomo, że życie małżeńskie nie jest usłane różami, chyba że różami z kolcami. My też mieliśmy okresy lepsze i gorsze, przez 25 lat to nieuniknione. Być może nasze małżeństwo ma się dobrze, bo pracujemy razem, mamy wspólne pasje? My właściwie cały czas jesteśmy we dwoje. I w teatrze, i w domu, i na wakacjach. Mamy wspólne zainteresowania i mnóstwo tematów do rozmów”, wyznała Beata Ścibakówna na łamach Urody Życia w 2020 roku. A Jan Englert w rozmowie z Dzień Dobry TVN podkreślał: „Udane partnerstwo to jest równowaga między braniem, a dawaniem”. Zakochanym życzymy wszystkiego dobrego, przede wszystkim dużo miłości. Uroda Życia 10/2020, Fakt.pl, VIVA!, Dzień Dobry TVN, Pani Jan Englert i Beata Ścibakówna VIVA!, 2022 rok:
Gdy była dzieckiem, jej talent dostrzegł Jan Englert, potem wróżono jej wielką karierę za granicą. Dziś cała Polska kojarzy ją z jedną rolą
To miała być historia o wielkiej, międzynarodowej karierze. Joanna Trzepiecińska już jako młoda dziewczyna zachwycała talentem, a jej nazwisko coraz częściej pojawiało się w kontekście zagranicznych produkcji. Dziś jednak – choć mogła podbić Hollywood – widzowie kojarzą ją głównie z jedną rolą. Jej własne słowa rzucają nowe światło na tę decyzję.
To miała być kariera pisana wielkimi literami – zagraniczne produkcje, nazwiska światowego formatu i droga prosto do Hollywood. Joanna Trzepiecińska już na starcie została dostrzeżona przez Jana Englerta, a później okrzyknięta jedną z największych nadziei polskiego kina. Dziś większość widzów widzi w niej przede wszystkim jedną postać. Jej własne słowa pokazują, dlaczego ta historia potoczyła się zupełnie inaczej. Jan Englert odkrył talent Joanny Trzepiecińskiej Początek tej historii nie wydarzył się na planie filmowym ani w świetle reflektorów. Kluczowy moment przyszedł znacznie wcześniej – podczas konkursu recytatorskiego. To właśnie wtedy Joannę Trzepiecińską zauważył Jan Englert, o czym opowiedziała w najnowszym wywiadzie dla dziennik.pl przeprowadzonym przez Ellę Wojczak. „Na jednym z konkursów recytatorskich zobaczył mnie Jan Englert i po występie porozmawiał z moimi rodzicami, sugerując, że powinnam spróbować swoich sił w szkole teatralnej”. To spotkanie okazało się decydujące i wyznaczyło kierunek jej dalszej drogi. Co jednak istotne – nie była to decyzja podszyta ambicją czy presją. Aktorka podkreśla, że wszystko działo się naturalnie: „Poszłam na egzaminy właściwie bez wielkiej presji”. Dostała się do warszawskiej szkoły teatralnej za pierwszym razem, co tylko potwierdziło jej predyspozycje. Już wtedy miała za sobą intensywny czas rozwoju – szkołę muzyczną, konkursy i różnorodne aktywności, które budowały jej pewność siebie. W rozmowie wyraźnie zaznacza także, że pochodzenie z Tomaszowa Mazowieckiego nigdy nie było dla niej przeszkodą: „Nie, kompletnie nie miałam takiego kompleksu”. Ten fragment jej historii – dziś przywoływany w kontekście najnowszego wywiadu – pokazuje, że fundamentem jej kariery nie była pogoń za sławą, lecz konsekwentna praca i naturalna droga rozwoju. Joanna Trzepiecińska i szansa na Hollywood Po ukończeniu szkoły teatralnej jej kariera zaczęła rozwijać się bardzo dynamicznie. W latach 80. i 90. była uznawana za jedną z najbardziej obiecujących aktorek, a – jak podkreślano – „świat stoi przed nią otworem”. Zainteresowanie jej osobą szybko wykroczyło poza Polskę. Reżyserzy z Europy i Stanów Zjednoczonych chcieli z nią pracować, a ona otrzymywała propozycje ról u boku takich aktorów jak John Hurt, Rod Steiger czy Rutger Hauer. To była realna szansa na międzynarodową karierę, w tym także w Hollywood. Mimo to Joanna Trzepiecińska konsekwentnie odrzucała kolejne oferty. Jej podejście najlepiej oddają słowa: „Mam tam grać z Kempem, to wolę tutaj z Holoubkiem”. Za tym wyborem stały jednak nie tylko kwestie artystyczne. Ważnym powodem była także sytuacja prywatna. Aktorka wychowywała dwóch synów – Wiktora i Karola – i, jak sama przyznała, robiła to sama: „Moich chłopców wychowywałam sama, bo tak się potoczyły losy z ich ojcem, że nie chciał się nimi zajmować”. Decyzja o pozostaniu w Polsce była więc również wyborem matki, która postawiła na stabilność i obecność w życiu dzieci. Trzepiecińska jasno wskazywała, że to doświadczenie ukształtowało jej podejście do życia i relacji: „Teraz jestem samodzielna i czuję się silna”, podkreślała na łamach magazynu VIVA!. W efekcie szansa na Hollywood – choć realna i wielokrotnie powracająca – zeszła na dalszy plan. Najważniejsze okazały się wartości, które nie miały nic wspólnego z blaskiem światowej kariery. Zobacz też: Gwiazda hitu Polsatu samotnie wychowała synów. Dziś mówi, co naprawdę było najtrudniejsze Dlaczego aktorka wybrała teatr i Polskę Za tym wyborem stała konkretna filozofia pracy i życia. Joanna Trzepiecińska nie ukrywa, że najważniejszy był dla niej teatr – przestrzeń, w której mogła się rozwijać i pracować z twórcami, których naprawdę ceniła. „Teatr to jedyne miejsce, gdzie mam szansę pracy z wybitnymi reżyserami i wspaniałymi kolegami”, wyznała aktorka na łamach magazynu Gala. To właśnie tam znajdowała sens swojej pracy. Nie w rozgłosie, nie w popularności, ale w jakości: „Tu mogę obcować z najlepszą literaturą”. Jednocześnie bardzo jasno oceniała realia branży filmowej: „W kinie i telewizji tak naprawdę nie ma żadnych kryteriów jakości. Najważniejsze jest, by produkcja się sprzedała”. To spojrzenie tłumaczy jej konsekwencję. Nie była zainteresowana karierą opartą na popularności. Sama mówiła: „Nie nadaję się do tego, by być królową balu”. W świecie pełnym blasku i czerwonych dywanów wybrała scenę teatralną – mniej spektakularną, ale dla niej prawdziwą. Rola Alutki zdominowała wizerunek aktorki Paradoks jej kariery polega na tym, że mimo tak świadomych wyborów, konsekwencji i bogatego dorobku teatralnego oraz filmowego, dla wielu widzów Joanna Trzepiecińska wciąż pozostaje jedną postacią – Alutką z „Rodziny zastępczej”. To właśnie ta rola przyniosła jej ogromną popularność i sympatię, zapisując się na stałe w pamięci publiczności. Postać charakterystyczna, wyrazista, obecna przez lata na ekranie – nic więc dziwnego, że dla wielu stała się najważniejszym skojarzeniem z aktorką. Tym bardziej że, jak sama przyznaje, widzowie często przywiązują się do ról, które towarzyszą im najdłużej. I choć mogłoby się wydawać, że tak silne zaszufladkowanie może być ograniczające, Joanna Trzepiecińska nie traktuje tego w ten sposób: „My, aktorzy, nie mamy wpływu na to, które role zostaną z widzami najdłużej”, podkreśliła Joanna Trzepiecińska dla dziennik.pl. W jej podejściu nie ma frustracji ani potrzeby odcinania się od tej postaci. Wręcz przeciwnie – jest akceptacja i dystans, które tylko potwierdzają jej świadome podejście do zawodu: „Skojarzenie z Alutką cieszy mnie”. Jednocześnie między tymi słowami wybrzmiewa coś więcej. Aktorka subtelnie zaznacza, że jej droga zawodowa była znacznie bogatsza – obejmowała zarówno wymagające role teatralne, jak i różnorodne doświadczenia artystyczne, które nie zawsze przebijają się do masowej świadomości. To właśnie tutaj ujawnia się największy kontrast tej historii. Z jednej strony – ogromny dorobek i świadome wybory, w tym rezygnacja z międzynarodowej kariery. Z drugiej – jedna rola, która dla wielu widzów stała się symbolem całej jej twórczości. Dla samej Trzepiecińskiej nie jest to jednak powód do sprzeciwu. Raczej dowód na to, że aktorstwo żyje w pamięci widzów własnym życiem – niezależnie od planów i ambicji samego artysty. Co Joanna Trzepiecińska mówi dziś o swojej karierze Dziś, patrząc wstecz, Joanna Trzepiecińska nie zmienia narracji. Nie mówi o straconych szansach ani o tym, co mogło być. Jej wypowiedzi są spójne z tym, jaką drogę wybrała na początku. Podkreśla, że nigdy nie skupiała się na sobie w kategoriach wyglądu czy popularności: „Zupełnie nie analizowałam siebie w takich kategoriach”. Istotniejsze były wartości wyniesione z domu: „Ważniejsze było to, czy jesteśmy pracowici, czy się rozwijamy”. To właśnie ten fundament sprawił, że nie uległa presji świata, który oferował jej znacznie więcej – przynajmniej na pierwszy rzut oka. Zobacz też: Trafiła do szpitala, myślała, że to zawał. Joanna Trzepiecińska zmaga się z chorobą Kariera w Polsce zamiast światowej sławy Jej historia nie jest opowieścią o utraconej szansie. To raczej świadomy wybór drogi, która – choć mniej spektakularna – była zgodna z jej przekonaniami. Mimo propozycji z Europy i Stanów Zjednoczonych, mimo realnej szansy na międzynarodową karierę, została w Polsce. Wybrała teatr, rozwój i życie na własnych zasadach. Jak sama podsumowała: „Jestem tylko jedną z wielu aktorek, która po prostu pracuje. Co mi się miało udać, to się udało”. I być może właśnie w tym zdaniu kryje się największe zaskoczenie tej historii.
Beata Ścibakówna o byciu żoną Englerta. Małecki: „Poziom przerąbania o rozmiarach galaktycznych”
Z zewnątrz mogło się wydawać, że ma wszystko: talent, urodę i miejsce w świecie wielkiego teatru. Do tego mąż – jeden z najważniejszych ludzi polskiej sceny. Jednak w najnowszym wywiadzie Beata Ścibakówna opowiada o rzeczywistości znacznie bardziej skomplikowanej. Życie u boku Jana Englerta, wieloletniego dyrektora Teatru Narodowego, nie było ani łatwe, ani oczywiste. Jak sama przyznaje, ta rola miała dla niej „smak słodko-gorzki” – a kulisy tej historii potrafią zaskoczyć.
W najnowszym numerze magazynu „PANI” ukazał się obszerny artykuł autorstwa Beaty Biały, w którym Beata Ścibakówna wraca wspomnieniami do życia u boku Jana Englerta – jednego z najważniejszych ludzi polskiego teatru. Aktorka opowiada o tym, jak naprawdę wyglądało funkcjonowanie w środowisku teatralnym jako żona dyrektora Teatru Narodowego. Choć z zewnątrz mogło się wydawać, że taka pozycja jest przywilejem, Ścibakówna przyznaje, że była to rola pełna napięć, oczekiwań i konieczności nieustannego udowadniania własnej zawodowej niezależności. Bycie żoną dyrektora teatru? „Poziom przerąbania o rozmiarach galaktycznych” Świat teatru potrafi być bezlitosny, a prywatne relacje często splatają się w nim z zawodowymi zależnościami. Kiedy Beata Ścibakówna związała się z Janem Englertem, znalazła się w samym centrum tego świata – i jednocześnie pod nieustanną obserwacją środowiska. Jak wynika z artykułu w „PANI”, bycie żoną dyrektora teatru nie jest wcale przywilejem. Raczej trudnym testem charakteru. Aktor Teatru Narodowego Grzegorz Małecki opisuje tę sytuację wprost: „Z różnych powodów ludzie mają w życiu przerąbane. Można mieć kredyt we frankach. Można być w Warszawie kibicem Polonii. Ale bycie żoną dyrektora teatru to poziom przerąbania o rozmiarach galaktycznych”. Jego zdaniem taka rola wymaga niezwykłej odporności i ogromnej samodyscypliny. W środowisku artystycznym każdy gest czy słowo mogą zostać odczytane i ocenione. „Ile trzeba tu mieć siły charakteru, ile mocy, ile niezależności, ile wiary w samą siebie, a zarazem skromności, mądrości i uczciwości, żeby przetrwać”. Słodko-gorzka rzeczywistość u boku Jana Englerta Dla wielu osób z zewnątrz nazwisko Englert mogło wydawać się przepustką do kariery. Tymczasem dla Ścibakówny okazało się często dodatkowym ciężarem. Aktorka przyznaje, że życie u boku dyrektora teatru miało dla niej „smak słodko-gorzki”. Z jednej strony znane nazwisko otwierało drzwi szybciej. Z drugiej – każda decyzja zawodowa była natychmiast poddawana ocenie. W środowisku pojawiały się opinie, że skoro wyszła za Jana Englerta, wszystko przyjdzie jej łatwo. Tymczasem sam Englert starał się unikać sytuacji, które mogłyby zostać odebrane jako faworyzowanie żony. Jak wspomina aktorka, mówił wprost: „Nie mogę cię zatrudniać, bo powiedzą, że grasz tylko dlatego, że jesteś moją żoną”. Ta ostrożność wynikała z poczucia uczciwości, ale jednocześnie oznaczała dla niej ograniczenia zawodowe. Paradoks polegał więc na tym, że nazwisko, które dla wielu mogło być atutem, w jej przypadku często stawało się przeszkodą. Zobacz też: Profesor szkoły teatralnej i studentka. O ich romansie w latach 90. mówiła cała Polska. Dziś świętują 30. rocznicę ślubu. Co mówią o swojej miłości? „Jeśli chcę grać, muszę sama stworzyć przestrzeń” Ścibakówna nie zamierzała jednak pogodzić się z rolą aktorki funkcjonującej wyłącznie w cieniu słynnego męża. Zamiast czekać na propozycje, zdecydowała się wziąć sprawy w swoje ręce. Założyła własną firmę i zaczęła produkować spektakle. Dzięki temu mogła samodzielnie budować przestrzeń dla swojej pracy i decydować o projektach, w których uczestniczy. Jak wspomina w artykule, momentem przełomowym była rozmowa z mężem, gdy powiedziała mu o swoim pomyśle na pierwszy spektakl. „Pamiętam, jak powiedziałam Jankowi, że wyprodukuję swój pierwszy spektakl. Spojrzał i rzucił: ‘Powodzenia’”. Ten ton – jak przyznaje – nie był szczególnie wspierający. Właśnie wtedy pojawiła się w niej ogromna determinacja. „Wtedy pomyślałam: ‘Ja ci pokażę’”. Symboliczne spotkanie na scenie Jednym z najbardziej symbolicznych momentów w ich wspólnej historii był spektakl „Hamlet” w Teatrze Narodowym. To właśnie nim Jan Englert żegnał się ze sceną teatru jako jego dyrektor. Na scenie pojawiła się również Beata Ścibakówna – w roli królowej Gertrudy – oraz ich córka Helena, która zagrała Ofelię. Trzy osoby z jednej rodziny w jednym spektaklu wzbudziły oczywiście komentarze środowiska. Pojawiły się zarzuty o nepotyzm. Jednak zainteresowanie widzów okazało się ogromne. Jak wspomina aktorka: „To było szaleństwo. Fala hejtu nakręciła widzów. Przyszli zobaczyć, czy damy radę”. Spektakl szybko stał się wydarzeniem, a bilety błyskawicznie znikały z kas. Dla Ścibakówny ten moment miał jednak przede wszystkim wymiar osobisty. „Wreszcie zagrałam u męża. To było jak domknięcie długiego sporu i najpiękniejsze pożegnanie”. Czytaj też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert Między miłością a niezależnością Historia Beaty Ścibakówny pokazuje, jak skomplikowane mogą być relacje w świecie teatru. Związek z jednym z najważniejszych ludzi polskiej sceny nie oznaczał dla niej łatwiejszej drogi, lecz często konieczność udowadniania swojej niezależności. Jak wynika z rozmowy opublikowanej w najnowszym numerze magazynu „PANI”, aktorka przez lata nauczyła się funkcjonować w tej trudnej równowadze – między życiem prywatnym a zawodowymi ambicjami. Zamiast korzystać z pozycji męża, postawiła na własne decyzje i własne projekty. I to właśnie dzięki tej determinacji mogła zachować coś, co w świecie artystycznym bywa najcenniejsze – poczucie samodzielności.
Ta komedia z lat 90. to hit, który pokochały miliony kobiet. Rola Kasprzyk to złoto!
Gorzko-słodka, zabawna i boleśnie prawdziwa. „Komedia małżeńska” z Ewą Kasprzyk i Janem Englertem to film, który od 1993 roku porusza serca widzów. Opowieść o kobiecie, która przestaje żyć dla innych i zaczyna żyć dla siebie, wraca w wielkim stylu – teraz dostępna w sieci.
„Komedia małżeńska” to film, o którym trudno zapomnieć. Produkcja Romana Załuskiego z Ewą Kasprzyk i Janem Englertem w rolach głównych wraca jak bumerang. Zobacz, gdzie teraz obejrzysz ją online. „Komedia małżeńska” Fabuła, która wciąż zachwyca i trafia w punkt W świecie, w którym przez lata obowiązywała zasada: „kobieta przy garach, mężczyzna w pracy”, Maria – bohaterka „Komedii małżeńskiej” – mówi dość. Wykształcona, inteligentna, przez lata wspierająca męża i dbająca o dom, wreszcie postanawia przestać odgrywać rolę idealnej żony. Grana z błyskiem w oku przez Ewę Kasprzyk, Maria to kobieta, która dojrzewa do decyzji o zmianie – nie nagle, lecz w wyniku lat przemilczanych frustracji. W geście buntu – cichym, ale niezwykle silnym – Maria opuszcza dom. Nie z krzykiem. Nie z awanturą. Po prostu wychodzi. Bo czasem najgłośniejsze są właśnie te decyzje, które zapadają w ciszy. Z dnia na dzień rzuca wszystko i zaczyna... żyć. Dla siebie i na własnych zasadach. W końcu wyjeżdża, i właśnie wtedy życie pokazuje jej swoją najmniej gościnną stronę. Maria zostaje okradziona. Nie ma gdzie się podziać, bliscy wyjechali za granicę, a jej dotychczasowy świat... znika. Sprawdź też: Ten hit PRLu powstał przez zakład dwóch wielkich twórców. Mało kto wie, że był owocem silnego uporu Na zimnym dworcu, w miejscu, gdzie nadzieja zazwyczaj przychodzi ostatnia, spotyka Remka – ekscentrycznego mężczyznę z przeszłością wykładowcy filozofii, dziś kloszarda z klasą i niebanalnym spojrzeniem na życie. Grany przez Zdzisława Wardejna Remek staje się dla Marii kimś więcej niż przypadkowym znajomym – jest jej przewodnikiem, katalizatorem zmiany, lustrem, w którym po raz pierwszy od dawna widzi prawdziwą siebie. Dzięki tej niezwykłej znajomości Maria odzyskuje wiarę w swoje możliwości. Zaczyna pracę, zamieszkuje w luksusowym hotelu, trafia na Waldiego – dawną miłość, której płomień nigdy tak naprawdę nie zgasł. Krzysztof Kolberger w tej roli wnosi do historii nutę nostalgii i subtelnej namiętności. Maria podnosi się. Silniejsza. Inna. Gotowa na to, by wrócić – nie jako ta sama kobieta, która odeszła, ale jako kobieta, która wie, czego chce. Jej powrót do domu staje się prawdziwym trzęsieniem ziemi. Bo rodzina szybko zrozumie, że Maria to już nie tylko mama i żona. To kobieta, której nikt więcej nie zepchnie w cień. „Komedia małżeńska” to opowieść o kobiecej sile, wolności, poszukiwaniu siebie, o dojrzewaniu do decyzji, która zmienia wszystko. W filmie Ilony Łepkowskiej i Romana Załuskiego śmiech idzie w parze z refleksją – nad tym, jak łatwo w małżeństwie zgubić siebie i jak trudno potem siebie odzyskać. W nowej rzeczywistości to Wiktor musi nauczyć się życia bez Marii. Obowiązki domowe, wychowanie dzieci, zarządzanie codziennością – nagle okazuje się, że za tą „niewidzialną” kobietą stała ogromna siła i praca, którą tak wielu mężczyzn bierze za pewnik. Po latach „Komedia małżeńska” wciąż zachwyca swoją aktualnością. To lustro, w którym przeglądają się kolejne pokolenia – śmiejąc się, wzruszając, ale też zadając sobie pytanie: czy ja też czasem nie zapomniałam o sobie? Czytaj też: Te filmy to hity stulecia! Poznaliśmy prestiżowy ranking. Na szczycie klasyk, ale to numer 3 cię zadziwi Komedia małżeńska: Obsada i twórcy Za reżyserię „Komedii małżeńskiej” odpowiada Roman Załuski, znany z takich produkcji jak „Kogel-mogel” czy „Och, Karol”. Scenariusz stworzyła Ilona Łepkowska – mistrzyni polskich komedii romantycznych, której pióro widać w dialogach, pełnych trafnych spostrzeżeń i ironii. Czy trzeba dodawać coś więcej? Tego duetu nie da się pomylić z żadnym innym. Ich film to klasyk przez wielkie „K” Nie da się mówić o tym filmie bez zachwytów nad Ewą Kasprzyk. Jej Maria to postać z krwi i kości – wkurzona, zmęczona, ale pełna siły. Kasprzyk zagrała ją z ogniem, błyskiem w oku i ironią, która wywołuje salwy śmiechu nawet po setnym seansie. Jej filmowy mąż, Wiktor, to Jan Englert – perfekcyjnie oddający emocje mężczyzny zaskoczonego życiową rewolucją. Ich dialogi iskrzą. Dosłownie. W filmie pojawiają się również Ewa Dałkowska, Zdzisław Wardejn, Joanna Kurowska, Karol Strasburger, Krzysztof Kolberger czy Mikołaj Radwan. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap19930827017-699172f.jpg" width="2472" height="3840" alt="Warszawa 27.08.1993. Aktorka Ewa Kasprzyk (w roli Marii Kozłowskiej) na planie zdjęciowym filmu fabularnego pt. Komedia małżeńska" title="Warszawa 27.08.1993. Aktorka Ewa Kasprzyk (w roli Marii Kozłowskiej) na planie zdjęciowym filmu fabularnego pt. Komedia małżeńska" /> Warszawa 27.08.1993. Aktorka Ewa Kasprzyk (w roli Marii Kozłowskiej) na planie zdjęciowym filmu fabularnego pt. Komedia małżeńska Gdzie obejrzeć „Komedię małżeńską”? Jeśli jeszcze nie widziałeś „Komedii małżeńskiej” – przestań czytać i włącz Netflixa. A jeśli widziałeś – obejrzyj jeszcze raz. To jeden z tych filmów, które podnoszą na duchu i przywracają wiarę w dobre kino. Dlaczego warto obejrzeć ten film? Choć od premiery „Komedii małżeńskiej” minęły już ponad trzy dekady, film nie traci na aktualności. Tematyka relacji międzyludzkich, roli kobiety w rodzinie i potrzeby samorealizacji pozostaje wciąż żywa i ważna. Produkcja zyskała status kultowej dzięki uniwersalnemu przesłaniu, błyskotliwemu humorowi i wybitnym kreacjom aktorskim. Czytaj też: Zwykły seans zamienia się w jazdę bez trzymanki. Ten hiszpański thriller to emocjonalny nokaut
Rodzinny rozłam u Englertów. Relacja Jana i Macieja szokuje, prawda wychodzi na jaw po latach
Jan Englert, wybitny polski aktor, w wywiadzie rzeka "Bez oklasków" otwarcie przyznał, że nie utrzymuje kontaktu ze swoim młodszym bratem, reżyserem Maciejem Englertem. "Brata nie znam, on mnie też nie" – stwierdził aktor, rzucając światło na skomplikowane relacje rodzinne.
Od lat dzielą ich tylko ściany teatralnych gmachów i wspólne nazwisko. Choć obaj przeszli przez te same korytarze artystycznego świata, nigdy nie spotkali się naprawdę. Jan Englert, legenda polskiej sceny, w wywiadzie rzeka zrzuca maskę i mówi bez ogródek o swoim młodszym bracie, Macieju. "Nie znam go, on mnie też nie" – to zdanie, które zamyka pewien rozdział w rodzinnej historii, zanim zdążył się on na dobre rozpocząć. Bracia Englertowie – wspólna droga zawodowa Jan Englert i Maciej Englert są znanymi postaciami w polskim świecie teatru i filmu. Jan, urodzony w 1943 roku, zdobył uznanie jako aktor teatralny, filmowy i telewizyjny. Jego młodszy brat Maciej, urodzony w 1946 roku, to ceniony reżyser teatralny, który przez lata związany był z Teatrem Współczesnym. Choć zawodowo osiągnęli sukcesy, ich prywatne relacje są praktycznie nieistniejące. ZOBACZ TEŻ: Ten jeden moment zmienił wszystko. Beata Ścibakówna i Jan Englert: historia uczucia, któremu nikt nie wróżył szans "Nie znam go, on mnie też nie" – słowa Jana Englerta W szczerej rozmowie z Kamilą Drecką, zamieszczonej w książce "Bez oklasków", Jan Englert wypowiedział się na temat relacji z rodziną. W kontekście brata Macieja powiedział wprost: „Jeśli zapytałaby mnie pani o rodzinę Englertów, musiałbym panią rozczarować - nie mam z nimi nic wspólnego. O tych ludziach nic pani nie opowiem. Brata nie znam, on mnie też nie” Te słowa brzmią jak ostateczne odcięcie się od rodzinnych więzi i stanowią jeden z najmocniejszych fragmentów wywiadu. Maciej Englert, choć nie komentował publicznie relacji z bratem, pozostaje aktywną postacią polskiego teatru. Znany z ról reżyserskich i kierowniczych, przez lata związany z Teatrem Współczesnym, unika mediów i nie epatuje życiem prywatnym. Brak jego reakcji na słowa Jana Englerta może świadczyć o utrwalonym dystansie, jaki istnieje między braćmi. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/05/forum-0974646551-5ac4c81.jpg" width="3744" height="5616" alt="Marta Lipińska, Maciej Englert Uroczyste otwarcie Restauracji AKADEMIA B o r y s a S z y c a, 25.02.2013 , fot:,Image: 974646551, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Ania Mioduszewska / Forum" title="Marta Lipińska, Maciej Englert" /> Rodzinne relacje Jana Englerta Jan Englert nie tylko odciął się od brata, ale też zaznaczył wyraźny dystans wobec całej rodziny. W wywiadzie podkreślił, że nie ma kontaktu z bliskimi. Wypowiedź ta ukazuje trudne tło osobiste jednego z najwybitniejszych aktorów polskiej sceny i rzuca nowe światło na jego życie poza sceną. Decyzja o niekomentowaniu relacji rodzinnych sugeruje, że sytuacja jest głęboko zakorzeniona i nie do pogodzenia. CZYTAJ TEŻ: Szeptali o nim za kulisami, teraz huczy cała Polska. Został najmłodszym Hamletem w historii polskiego teatru. Tajemnice Hugo Tarresa Wyznanie Jana Englerta w książce "Bez oklasków" to nie tylko szczera spowiedź, ale i bolesna refleksja nad rodziną. Aktor nie ukrywa, że nie zna brata, z którym dzieli nazwisko i branżę. Choć obaj osiągnęli sukces, ich ścieżki życiowe i emocjonalne są całkowicie rozbieżne. Słowa "Nie znam go, on mnie też nie" pozostają wyraźnym sygnałem chłodnych relacji, które nie mają szans na poprawę. Źródło: Plejada, Pudelek
Szeptali o nim za kulisami, teraz huczy cała Polska. Został najmłodszym Hamletem w historii polskiego teatru. Tajemnice Hugo Tarresa
Zaskoczył reżyserów, oczarował publiczność. Ma zaledwie 21 lata i już zapisał się w historii. Hugo Tarres został najmłodszym odtwórcą roli Hamleta w historii polskiego teatru. Jego występ w spektaklu reżyserowanym przez Jana Englerta, z Heleną Englert i Beatą Ścibakówną w obsadzie, wywołał poruszenie w środowisku teatralnym i otwiera przed nim drzwi do wielkiej kariery. Co wiemy o młodym artyście? Kim jest Hugo Tarres? Najmłodszy Hamlet w historii polskiego teatru Ma zaledwie 21 lat, ale już zapisał się w historii polskiego teatru. Hugo Tarres, student III roku Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, jako pierwszy w tak młodym wieku wcielił się w rolę Hamleta na deskach Teatru Narodowego. Aktor pochodzi z polsko-hiszpańskiej rodziny – jego matka jest Polką, a ojciec Hiszpanem. W którym momencie aktorstwo pojawiło się w jego życiu? Okazuje się, że był to zbieg okoliczności. „Jako młody człowiek miałem bardzo uniwersalne marzenie, zostania piłkarzem, albo prezydentem. Dopóki, kiedy wracałem z boiska z kumplem, zapytałem go, co Ty chcesz właściwie robić – „wiesz co, ja chcę być aktorem”. Czemu chcesz być aktorem? „Bo w aktorstwie jest mnóstwo pieniędzy”. Pomyślałem jako nastolatek „a nie wiedziałem, że w aktorstwie są pieniądze”. Wróciłem do domu, opowiedziałem mamie o tej historii, a ona mnie od razu zapisała do kółka teatralnego w Teatrze Roma”, zwierzał się w rozmowie z DD TVN. Później Hugo Tarres uczęszczał do Ogniska Teatralnego Machulskich. Gdy nadszedł czas przygotowań do egzaminów wstępnych do szkoły teatralnej, potrzebował wsparcia w pracy nad tekstami i ich interpretacją. Pomocną dłoń wyciągnął Grzegorz Damięcki, którego Tarres nazywa swoim mistrzem. Aplikował do kilku szkół teatralnych i choć dostał się zarówno do Krakowa, jak i do Akademii Teatralnej w Warszawie postanowił pozostać w rodzinnym mieście, kierując się intuicją. Czytaj też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert Osiągnięcia Hugo Tarresa W 2024 roku zdobył także Grand Prix 44. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Zagrał Merkucja w 'Romeo i Julia' w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Muzycznym we Wrocławiu. Na szklanym ekranie zadebiutował w 2024 roku w drugim sezonie serialu „Krucjata”. Ten sam rok przyniósł mu także kinowy debiut w filmie „Piep*zyć Mickiewicza”. To był przełom w jego aktorskiej drodze."Dotarło wtedy do mnie, że choć miałem już trochę wiedzy na temat warsztatu scenicznego, nie miałem zielonego pojęcia, jak pracować z kamerą. Musiałem się szybko uczyć. Podglądałem więc Dawida Ogrodnika, który w tym filmie gra nauczyciela i ma ogromne doświadczenie filmowe. Dowiedziałem się w ten sposób bardzo dużo o tym, co robić na planie", opowiadał w wywiadzie dla Wirtualnej Polski. Rok później powrócił na wielki ekran w kontynuacji tej produkcji, wcielając się ponownie w postać Dantego w „Piep*zyć Mickiewicza 2”. Publiczność mogła go również zobaczyć w filmie „Przepiękne!”. W rozmowie z mediami dodawał, że trudno jest mu oglądać siebie na ekranie. Wciąż musi się do tego przyzwyczajać. "Jest taki moment, kiedy pierwszy raz widzi siebie na ekranie i to trudne do obserwowania. Ale na pewnym etapie edukacji przestaje się oglądać siebie i widzi postać. Musiałem się przyzwyczaić do tego", zwierzał się w rozmowie z Oscarem Netkowskim dla Dzień Dobry TVN. I dodawał: "Mówi się, że aktor jest wart tyle, co jego ostatnia rola. Jestem na początku. Kończę Akademię Teatralną. Na deskach teatralnych zrobiłem jakieś 15%. Rozumiem bardziej język kinematograficzny". Hamlet Jana Englerta: reżyserskie pożegnanie z teatrem i rola Hugo Tarresa Premiera spektaklu „Hamlet” odbyła się w kwietniu 2025 roku i stała się wydarzeniem nie tylko artystycznym, ale i symbolicznym. Dla Jana Englerta – reżysera i wieloletniego dyrektora artystycznego Teatru Narodowego – była to inscenizacja domykająca jego pracę w tej instytucji po 28 sezonach. Wybór Hugo Tarresa do głównej roli był decyzją odważną i – jak się okazało – niezwykle trafioną. Spektakl nie obył się bez kontrowersji. W roli Ofelii wystąpiła Helena Englert – córka reżysera, a Gertrudę zagrała jego żona, Beata Ścibakówna. Decyzja o obsadzeniu członków własnej rodziny wywołała poruszenie w środowisku teatralnym. Jak Hugo Tarres dostał rolę Hamleta. To nie był przypadek Rola ta była dla Tarresa pierwszym występem w Teatrze Narodowym. W rozmowie z mediami młody artysta zdradził, w jaki sposób został zaangażowany do projektu. Okazuje się, że Jan Englert dostrzegł uzdolnionego aktora podczas zajęć w szkole. Po pewnym czasie złożył mu propozycję nie do odrzucenia. "Profesor miał z nami zajęcia ze scen dialogowych. Już wtedy musiał zwrócić na mnie uwagę. Kilka miesięcy później, na rozpoczęciu roku akademickiego, podszedł do mnie i powiedział, że ma propozycję. Kiedy okazało się, że to "Hamlet", oniemiałem. Zwłaszcza że podczas uroczystości, jak co roku, wspominaliśmy aktorów i aktorki, którzy odeszli w ostatnich miesiącach. Pojawiło się tam m.in. nazwisko Jerzego Stuhra. Pomyślałem wtedy o tym, że grał Hamleta w spektaklu Andrzeja Wajdy w krakowskim Teatrze Starym, występując już jednocześnie w filmach. Nie, żebym się porównywał, raczej - poczułem wtedy powagę sytuacji", relacjonował (cytat za WP.pl). Czytaj też: Nieoczekiwanie Kinga Rusin wzięła córkę Englerta w obronę. Trafiła w czuły punkt! Obawiał się, czy udźwignie tę rolę. Ostatecznie podjął rękawicę. To młodego artysty to bardzo ważny projekt. "Myślę, że to będzie bardzo ciekawy, zaskakujący spektakl. Nie chcę za dużo zdradzać, ale wydaje mi się, że Jan Englert podszedł do tej wielkiej literatury trochę pod innym kątem, niż robiono to do tej pory. [...] Po prostu staram się być jak najlepiej przygotowany i wyciągnąć z tej pracy jak najwięcej dla siebie. Nasz Hamlet ma 21 lat, jest wulkanem energii, więc nie jest aż tak daleki ode mnie. Najcenniejsza rada, jaką dostałem od pana Jana Englerta, brzmiała: 'Nie graj Hamletem'", opowiadał w rozmowie z PAP Life. Choć to dopiero początek, wiele wskazuje na to, że Tarresa czeka spektakularna przyszłość. Aktor zachwycił wszystkich swoim talentem, naturalnością i wdziękiem. Udowodnił, że młody wiek nie stoi na przeszkodzie, by sięgnąć po największe wyzwania sceniczne. Źródło: Wp.pl Film, Kozaczek, Dzień Dobry TVN, PAP Life
Nieoczekiwanie Kinga Rusin wzięła córkę Englerta w obronę. Trafiła w czuły punkt!
Prezenterka wbiła szpilę... internautom!
W zabytkowych murach Teatru Narodowego w Warszawie odbyła się długo wyczekiwana premiera „Hamleta” w reżyserii mistrza sceny – Jana Englerta. Wieczór ten był nie tylko triumfem sztuki, ale też osobistym momentem wzruszenia dla reżysera – w roli Ofelii zadebiutowała bowiem jego córka, Helena Englert. Młoda aktorka oczarowała publiczność niezwykłą wrażliwością i sceniczną dojrzałością, zbierając owacje na stojąco. Jej kreacja poruszyła także Kingę Rusin, która nie kryła zachwytu – emocjonalnym wpisem podzieliła się z fanami w mediach społecznościowych. Premiera „Hamleta” – rodzinny projekt Englertów 12 kwietnia 2025 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie odbyła się premiera spektaklu „Hamlet” w reżyserii Jana Englerta. To wydarzenie miało szczególny charakter – było symbolicznym pożegnaniem Englerta z funkcją dyrektora artystycznego tej prestiżowej sceny. Na potrzeby tej wyjątkowej inscenizacji, reżyser obsadził w głównych rolach bliskie sobie osoby: córkę Helenę Englert jako Ofelię oraz żonę Beatę Ścibakównę jako Gertrudę. W postać Hamleta wcielił się Hugo Tarres. Obsadzenie córki i żony reżysera wywołało żywą dyskusję i oskarżenia o nepotyzm. Sama Helena Englert odniosła się do kontrowersji i przyznała, że długo unikała zawodowej współpracy z ojcem. "Córka nie chciała tej roli, długo musiałem ją prosić, żeby zagrała. Paradoksalnie ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję, bo takiego zainteresowania spektaklem nie było jeszcze w historii Teatru Narodowego" — mówił Jan Englert w ostatnim wywiadzie dla VIVY!. ZOBACZ TEŻ: Jan Englert zaskoczył osobistym wyznaniem. Nie ma złudzeń, zdradził, jak późne ojcostwo zmieniło jego życie Tym razem jednak uznała propozycję za wyjątkową okazję do wspólnej pracy przy tak ważnym projekcie. Jej kreacja Ofelii została przyjęta z uznaniem, a młoda aktorka wykazała się dużą dojrzałością sceniczną i emocjonalnym zaangażowaniem. Kinga Rusin komentuje: „To talent i profesjonalizm” Na widowni Teatru Narodowego zasiadła m.in. Kinga Rusin. Dziennikarka, znana z wyrazistych opinii, nie kryła zachwytu nad grą Heleny Englert. Jej zdaniem, młoda aktorka pokazała talent i profesjonalizm, które zasługują na największe uznanie. Rusin zaznaczyła, że dzieci znanych artystów mogą być równie zdolne jak ich rodzice i warto to dostrzegać bez uprzedzeń. "Hamlet w interpretacji Englerta w Narodowym. Brawurowo zagrana przez jego córkę Helenę Englert scena szaleństwa Ofelii na długo zostanie w mojej pamięci. Dzieci bywają, proszę Państwa, równie zdolne, co rodzice. Wiem, niektórym się to w głowie nie mieści" — napisała przejęta prezenterka na Instagramie. SPRAWDŹ: Kinga Rusin w koronce, Monika Olejnik w czerwieni. Na premierze "Hamleta" wszyscy patrzyli tylko na nie
Jan Englert ostro do dziennikarza: „Strasznie mnie pan nudzi”. Nie krył irytacji
Legendarny aktor zrugał mężczyznę na wizji
W programie „Halo tu Polsat” doszło do napiętej sytuacji. Jan Englert, promując spektakl „Hamlet” w Teatrze Narodowym, w ostrych słowach skrytykował pytania dziennikarza. Padły z jego ust stanowcze słowa: „strasznie pan mnie nudzi”. Aktor przerwał wywiad i odszedł sprzed kamer. Jan Englert gościem programu „Halo tu Polsat” Jan Englert był gościem programu „Halo tu Polsat” w związku z premierą pożegnalnego „Hamleta” w Teatrze Narodowym, która odbyła się 12 kwietnia w Warszawie. Pełnił on w tej instytucji funkcję dyrektora artystycznego przez blisko 30 lat. Spektakl budzi ogromne emocje, ponieważ angaż w nim uzyskały żona i córka aktora. Stał się więc medialnym i kulturalnym wydarzeniem sezonu. Na swojej antenie postanowiła promować go również telewizja Polsat. Jan Englert nie stawił się w studio osobiście, jednak wyemitowano rozmowę Maksa Behra z legendarnym aktorem, która odbyła się w gmachu teatru. Początkowo wszystko przebiegało dosyć gładko. „Próbuję pokazać wrażliwego młodego człowieka, właśnie z pokolenia dwudziestolatków, który wchodzi w świat całkowicie zepsuty. Notabene u Szekspira przegrywa. Ale może ci, co będą oglądali, jakieś wyciągną z tego wnioski”, określił swoją wizję reżyser widowiska. Ale później atmosfera rozmowy zaczęła z sekundy na sekundę gęstnieć. Wszystko zaczęło się od pytania, dlaczego akurat „Hamletem” Jan Englert postanowił pożegnać się z teatrem, z którym od 30 lat był mocno związany... „Proszę pana, koniec tego pytania, dostaję je od wszystkich państwa. Pytanie, dlaczego reżyser robi „Hamleta”, to jest banalne pytanie. Nie ma lepszego utworu. Koniec”, odparł wyraźnie poirytowany. Czytaj także: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. „Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję”, mówi Jan Englert Zawrzało na wizji. Tak pouczał dziennikarza Później w dosyć dosadny sposób dał do zrozumienia, że atmosfera wokół spektaklu jest dla niego męcząca. Jak się wydaje, wini za to głównie dziennikarzy i cały medialny szum. „Tworzenie zawsze jest radością. Rzeczywiście, świadomość tego, że ma się swoje lata, że się kończy jakiś okres w swoim życiu. Ale ja tutaj takich przysiadów ani klękań żadnych nie czuję specjalnych. To wy mnie namawiacie, żebym tutaj powiedział, że coś nadzwyczajnego w moim życiu się wydarzyło. Nie, nic się nie wydarzyło nadzwyczajnego”, kwitował. Po czym zaapelował, żeby przekaz sztuki, którą wyreżyserował, został zrozumiany i aby osoby, które się z nią zetknęły, wzięły go sobie do serca. „Namawiam innych do empatii, więcej deklaracji już nie złożę. Trzeba po prostu dobrze i uczciwie pracować i poprawiać siebie samego, a nie iść na skróty. Trzeba dostrzec innych ludzi. Łatwo powiedzieć, ale trudniej zrobić”, deklarował przed kamerą. Gdy prowadzący rozmowę Maks Behr dopytywał jeszcze o młode pokolenie, Jan Englert nie gryzł się już w język i nie silił się na uprzejmość. „Pana pytania są pytaniami takimi, właśnie, pokolenia trzydziestolatków. Musi być wszystko uporządkowane, tu w Wikipedii, tam w TikToku... Nie ma tak w życiu, a szczególnie artystycznym. Nie ma szuflad, nie ma półek, nie ma adresów. Trzeba szukać nowych adresów, a nie korzystać z tego, co jest do wyciągnięcia za pomocą kliknięcia. To, co pan klika, to jest tylko informacja. Informacja nabiera sensu wtedy, kiedy pan interpretuje informację”, pouczał. Czytaj także: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa Awantura na wizji – Jan Englert przerwał wywiad Na koniec zaś bez ogródek dał do zrozumienia, że rozmowa była dla niego rozczarowaniem i stratą czasu - pytania w jego odczuciu były trywialne, zaś dziennikarz nie stanął na wysokości zadania. „Strasznie pan mnie nudzi, przepraszam bardzo, ale pan jeden temat jątrzy w kółko, ja mam odpowiadać w kółko na to samo pytanie. Mówię krótko i węzłowato: mam nadzieję, że pokolenie, dla których już nie jest sensacją portal i nie mają już parcia na szkło, które zaczyna sięgać głębiej, dalej, to pokolenie ma szansę obronić się przed sztuczną inteligencją. Koniec. Jak pan lubi sztuczną inteligencję, to pan leży. Do widzenia!”, zakończył i odszedł sprzed kamery zniecierpliwiony i sfrustrowany. Po tych słowach aktor opuścił stanowisko, zostawiając dziennikarza bez możliwości dalszego zadawania pytań. Wszystko odbyło się na żywo – bez cięć, bez montażu. Internauci nie ukrywają zdziwienia: jedni stają po stronie Jana Englerta, inni uważają, że mocno przesadził... Źródło: Polsat, Plejada, Pudelek Czytaj także: Wielki powrót mistrza – Jan Englert znowu na afiszu. „Nie mam do nikogo o to pretensji”
Wielki powrót mistrza – Jan Englert znowu na afiszu. "Nie mam do nikogo o to pretensji"
Aktor zagrał wielką rolę w nowym filmie "Skrzyżowanie"
Do kin właśnie trafił piękny film „Skrzyżowanie” z Janem Englertem w roli głównej. To wielki powrót aktora po latach. "Mam nadzieję, że ten film nie zostanie zlekceważony", przyznaje artysta w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Jan Englert wrócił w wielkiej roli. Tak przygotowywał się do filmu "Skrzyżowanie". Wywiad VIVA! – Jakie to uczucie zagrać wielką rolę po latach? To zależy, co uważamy za wielką rolę, bo po drodze były dwie role u Wajdy i w „Kiler-ach 2-óch”, ale nie wiodące. Bardzo lubię kamerę i myślę, że ona mnie też. Niekoniecznie lubią mnie ci, którzy używają kamery, i nie zawsze ja ich lubię, więc wychodzimy na remis. Szczerze powiedziawszy, główną rolę zagrałem ze 30 lat temu. Nie mam do nikogo o to pretensji, bo jako człowiek, który z próżności, pychy i zarozumialstwa zdecydował się być kimś więcej niż tylko aktorem, przestałem być dyspozycyjny. A film potrzebuje aktora dyspozycyjnego, najlepiej świeżego. To zrozumiałe, że reżyserzy filmowi, z ambicją odkrycia czegoś nowego, wolą zrywać świeże jabłka z drzewa, niż sięgać po dojrzałe jabłko leżące w trawie. Mam nadzieję, że jeszcze nie gniję w tej trawie, że mam coś do powiedzenia i ktoś jeszcze potknie się o to jabłko. Przy „Skrzyżowaniu” okazało się, że z tego jabłka coś można wykroić. Tak wygląda życie, jest czas na dojrzewanie, konsumowanie i czas na gnicie. – W „Skrzyżowaniu” wcielił się Pan w rolę emerytowanego lekarza, którego spokojne życie burzy dramatyczny wypadek. Gdyby ten świetny obraz nakręcono w Ameryce, mielibyśmy Oscara? Nawet nie byłem nominowany do nagrody Orła, to co mi pani z Oscarami wyjeżdża (śmiech). Nie ma takiej szansy. To zresztą nie jest rola na nagrodę, a poza tym jakie to ma znaczenie. Człowieka w pewnym wieku i z pewnym dorobkiem denerwuje nie to, że go nie nagrodzono czy zjechano, ale zlekceważono. Mam nadzieję, że ten film nie zostanie zlekceważony. Może to nie jest pendolino, tylko podmiejski pociąg, w którym jest czas na myślenie. Stacje, na których zatrzymuje się ten pociąg, są warte obejrzenia. Jeśli ktoś się zdecyduje do niego wsiąść, to podróż może nie będzie efektowna, ale na pewno ciekawa. – Reżyserka Dominika Montean-Pańków obawiała się, czy aktor Pańskiej rangi przyjmie rolę w tym filmie. Ale Pan odnalazł w niej siebie. Gram bohatera w wieku, w którym już odchodzi się z tego świata, co rodzi pewne konsekwencje. Starzeniu się towarzyszy utrata pewności siebie, dlatego starcy tak często krzyczą, żeby się nie wydało, że nie mają racji. Dawniej zawsze miałem rację, a teraz już nie, co jest dla mnie nowością. Dlatego weryfikuję wiele ze swoich poglądów. Jeszcze jestem na boisku, jeszcze gram, ale już tylko ewentualnie jak Ronaldo w Zjednoczonych Emiratach, żeby tam dokończyć żywota. Na boisku liczy się gra zespołowa, tak samo jak w teatrze. Najlepiej być Lewandowskim, ale i on bez zespołu gola nie strzeli. A kino? Kocham kino, kamerę, ale różnica między teatrem a filmem zasadza się na jednej rzeczy. Jeśli w filmie jest rola pod tytułem „kulawy koń”, to na casting ściągamy 15 kulawych koni i wybieramy najbardziej efektownie kulejącego, a w teatrze kaleki koń nie jest interesujący. Widza interesuje zdrowy koń, który wiarygodnie kuleje. – Co trapi Tadeusza, pana bohatera? To facet z autorytetem, który ma świadomość odchodzenia. Przypadek sprawia, że zaczyna weryfikować siebie, swoje życie, swoich najbliższych i chce na koniec zrobić coś dobrego. – Naraża się tym rodzinie, która nie rozumie, że można chcieć sprzedać własny dom, żeby wesprzeć kogoś obcego. Wielką pokusą jest tylko brać. Już to mówiłem, że balans w życiu, nawet w związkach prywatnych, możliwy jest wtedy, kiedy będzie równowaga między braniem a dawaniem. Żyjemy w świecie, który głównie bierze, a tylko opowiada, że daje. Spróbujmy znaleźć frajdę w tym, że dajemy. To czasem sprawia większą przyjemność niż branie. „Skrzyżowanie” ma wymiar symboliczny. To nie tylko miejsce, gdzie dochodzi do wypadku, ale też krzyżowanie się różnych postaw ludzkich… Siłą filmu i scenariusza Dominiki Montean-Pańków jest to, że nic nie jest jednoznaczne. W „Skrzyżowaniu” każda rodzina znajdzie coś ze swojej historii. Jednym podoba się końcowa szlachetność Tadeusza, innych oburza to, co zamierza zrobić. W filmie jest narracja kina moralnego niepokoju, choć to może za dużo powiedziane. Ale styl i narzędzia użyte przez reżyserkę nie przypominają wideoklipów. Film dostał nagrodę Międzynarodowej Krytyki Młodzieżowej FIPRESCI, co było dla mnie kompletnym zaskoczeniem. Spodziewałbym się wszystkiego, ale nie tego, że doceni go młode jury do trzydziestki. Słyszałem od młodych ludzi, że obejrzeli „Skrzyżowanie” z ciekawością. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa
Beata Ścibakówna zdobyła się na piękny gest. Aktor ujawnił szczegóły w nowym wywiadzie
Do kin właśnie wszedł film „Skrzyżowanie” z Janem Englertem w roli głównej. Udział w tej niezwykłej produkcji aktor zawdzięcza swojej żonie. Beata Ścibakówna z miłości do męża zrobiłaby wszystko, a to kolejny dowód ich uczuć... Jan Englert otrzymał od żony niezwykły prezent na 80. urodziny. Wywiad VIVA! [...] – Nie podoba się Panu ten świat? Zdecydowanie nie, ale na niego się nie obrażam. Muszę w nim egzystować, chociaż nie próbuję w swoim życiu wiele zmieniać. Nie korzystam z Facebooka, nie działam w mediach społecznościowych. Jestem typowym dziadersem, do czego przyznaję się z dumą. Wyznaję od lat te same kryteria etyczne, estetyczne, co nie znaczy, że nie dostrzegam innych wartości, tylko staram się je dopasować do moich, a nie odwrotnie. To jest egoizm, egocentryzm, pycha, zarozumialstwo, jakkolwiek pani to nazwie. Mój świat jest ciągle światem pewnych zasad. – W którym trudno okazuje się uczucia? One są, tylko okazujemy je sobie w formie emotikonów. Wysyłamy serduszko, zamiast powiedzieć „kocham cię”. Pamiętam z młodości, że bardzo trudno było to wydusić z siebie, nawet jak się kochało. Teraz nawet skraca się to do „koam cię”, a wystarczy, że wyśle się trzy serducha. – Nie jest Pan wylewny, bo reżyserka mówiła, że za nic w świecie nie chciał Pan w jednej ze scen pocałować swojej ekranowej żony, granej przez Annę Romantowską. I powiedział: „Przenigdy”. Ale nie dlatego to powiedziałem, że prywatnie bym tego nie zrobił. Siła Tadeusza nie tkwi w okazjonalnych symbolach. Jednym kwiatkiem nie załatwia się niczego. Obchodzenie Dnia Kobiet jest bardzo piękne, ale tak naprawdę nic nie znaczy. I tu nie do końca zgadzamy się z żoną (śmiech). – Ale kwiaty, które czasem dostajemy, przypominają nam, że warto być kobietą. Warto na pewno być kobietą, ale nie dla kwiatów. W ogóle uważam, że kobieta jest ciekawszym tworem natury niż mężczyzna, chociażby dlatego, że od niej zależy kontynuacja gatunku. Mężczyźni są prości jak skrzynki na piwo, składają się wyłącznie z linii prostych, a nie znam ani jednej kobiety, która byłaby linią prostą. Żaden mężczyzna nie dostrzega nawet połowy szczegółów, które dostrzegają kobiety. Tego się nie da wyrównać w biologii, i całe szczęście, bo byłaby straszna nuda. – Mając tyle na głowie, ma Pan jeszcze czas dla żony? Tak się składa, że moja żona Beata Ścibakówna też jest aktorką, ale wydeptała pieniądze na ten film i w niego sama zainwestowała. „Skrzyżowanie” powstało dzięki jej staraniom i było od niej prezentem na moje 80. urodziny. Jeśli starzy ludzie domagają się dopieszczania, to muszę przyznać, że podczas kręcenia filmu czułem największy szacunek, opiekę, ciepło. Zostałem nieprawdopodobnie rozpuszczony przez ekipę filmową. Może dlatego, że byłem naprawdę chory. Na planie pojawiła się nawet karetka, ale gdybym się rozłożył, to nie skończylibyśmy tego filmu. – Po czterdziestce niektórzy już robią podsumowania. Teraz raczej po pięćdziesiątce. Czterdziestka to niebezpieczny wiek zwłaszcza dla kobiet, bo wtedy czterdziestki ruszają do ataku… – Gdyby Pan podsumował swoje życie, to co najbardziej się Panu udało? Nie wiem, co mi się udało. Jedynej rzeczy, której nie oddałbym, to mojego nauczania w Akademii Teatralnej imienia Aleksandra Zelwerowicza. Obcowanie ze studentami i przekazywanie im tego wszystkiego, czego sam się nauczyłem, pozwala wierzyć, że coś po mnie zostaje. Chyba to jest najważniejsze w moim życiu. Dzięki temu jeszcze całkiem dobrze się trzymam. Nie mogę zejść z pokładu, muszę trzymać się masztu, może już nie jako kapitan, ale też nie jako galernik. Myślę, że to, co robię, ma sens. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert
"Córka nie chciała tej roli, długo musiałem ją prosić, żeby zagrała"
„Jeszcze jestem na boisku, jeszcze gram, ale już tylko ewentualnie jak Ronaldo w Zjednoczonych Emiratach, żeby tam dokończyć żywota”, mówi Jan Englert, dyrektor artystyczny Teatru Narodowego, w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Do kin właśnie wszedł piękny film „Skrzyżowanie” z nim w roli głównej. A niebawem „Hamlet” w jego reżyserii. „Spodziewałem się, że Hamlet będzie przyjęty bardzo kontrowersyjnie. Na pewno niektórzy jeszcze wzmocnią atak, ale mnie to już nie obchodzi„ Jan Englert w wywiadzie VIVY! o "Hamlecie" i Helenie Englert w roli Ofelii: Ma Pan na koncie kilkaset ról filmowych i teatralnych. W liczbach jestem najlepszy, biorąc pod uwagę zagrane role i wyreżyserowane spektakle. No i co z tych liczb? To tylko robi wrażenie, jak się powie, że zagrało się ponad 500 różnych ról w filmie, serialach, teatrze i wyreżyserowało się 36 spektakli telewizyjnych. Wygląda, że to jakiś transatlantyk wycieczkowy nie do zatopienia. Tylko że ilość nie ma żadnego znaczenia, jakość tak. Jak pierwszy raz wziąłem się za reżyserię, to Łapicki powiedział: „No, to będziesz musiał sam siebie obsadzać”. Reżyser nie lubi mieć na planie drugiego reżysera. Ale przez lata nauczyłem się tego, że umiem być tylko aktorem, w co nie wszyscy wierzą. Jeszcze, kiedy mogę, tobym coś zagrał, ale nie za wszelką cenę. Trudno w tym wieku coś planować. Już tylko można czekać na to, że przypadkowo podjedzie rolls-royce i ktoś zapyta: „Dokąd pana podwieźć?”. Przed nami reżyserowany przez Pana „Hamlet”. Przemówi do młodej publiczności? Myślę, że przemówi. Podziały generacyjne nie mają żadnego sensu. Ani te społeczne, ani wynikające z wykształcenia czy z orientacji seksualnej. Jest tylko jeden podział – na wrażliwych i niewrażliwych. TYLKO W VIVIE!: Musiała zwolnić, zweryfikować plany. Agata Młynarska szczerze o chorobie: „Wylądowałam na długo w szpitalu i przyszedł czas na kolejny rachunek sumienia” Jaki zatem będzie Pański „Hamlet”? Nie wolno pytać ojca, jakie będzie jego dziecko, kiedy jest jeszcze w brzuchu mamusi. To będzie piękne dziecko. Udane. Powiem tak: Przede wszystkim będzie osobisty. A mówiąc już naukowo, chcę zrobić go o tym, że w gruncie rzeczy nikt nie gra czysto, bo w takim świecie dogorywam. Jest bardziej parszywy, niż myślałem. To nie znaczy, że go skreślam. Ale sztukę zawsze interesował diabeł, bo to jest złe, pokręcone działa w ukryciu. A mnie w tej chwili zło już nie interesuje. Uważam, że o wiele ciekawszy jest anioł, który wstydzi się, że jest taki zwyczajny i nieciekawy. Jego cierpienie teraz mnie fascynuje. Cierpi Pan z powodu hejtu po obsadzeniu córki w roli Ofelii? Spodziewałem się, że Hamlet będzie przyjęty bardzo kontrowersyjnie. Na pewno niektórzy jeszcze wzmocnią atak, ale mnie to już nie obchodzi. Nawet jeśli obsadzenie w spektaklu córki, która już udowodniła, że wiele potrafi, to nepotyzm, z czym się nie zgadzam, powinno się zrozumieć przy odrobinie empatii, że jeśli ktoś żegna się, odchodzi, to chce mieć przy sobie najbliższych. Cóż mogę dodać. Córka nie chciała tej roli, długo musiałem ją prosić, żeby zagrała. Paradoksalnie ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję, bo takiego zainteresowania spektaklem nie było jeszcze w historii Teatru Narodowego. Żałuję, że nie jest to mój prywatny teatr, bo zarobiłbym kupę pieniędzy. Cała obsada „Hamleta”, z wyjątkiem trzech aktorów i mojej córki, która nigdy nie była moją uczennicą, składa się wyłącznie z moich byłych studentów. Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku. TYLKO W VIVIE!: Los nie podarował jej tej relacji w prezencie. Agata Młynarska z determinacją odbudowywała relację z byłym mężem
Jan Englert zaskoczył osobistym wyznaniem. Nie ma złudzeń, zdradził, jak późne ojcostwo zmieniło jego życie
„Wymaga od obu stron olbrzymiej empatii i zrozumienia”
W jednym z najnowszych wywiadów Jan Englert otworzył się na temat późnego ojcostwa. Wspomniał także o relacji z najmłodszym dzieckiem. Gdy Helena Englert pojawiła się na świecie, aktor miał 57 lat. Jak czuje się w roli dojrzałego ojca? Nie ma złudzeń. Jan Englert o dojrzałym rodzicielstwie. Ma czwórkę dzieci, najmłodsze powitał na świecie w wieku 57 lat Wybitny aktor doczekał się czwórki pociech. Trójka – syn, Tomasz oraz bliźniaczki – Małgorzata i Katarzyna są owocem jego relacji z aktorką, Barbarą Sołtysik. Małżeństwo pary nie przetrwało próby czasu, a gdy dzieci były dorosłe, postanowili się rozwieść. Na łamach swojej biografii Jan Englert wspominał, że dopiero po wielu latach dotarło do niego, jakie błędy popełniał jako ojciec. Nie był obecnym rodzicem. W ciągu roku bywał w domu najwyżej trzy miesiące, skupiał się na pracy i karierze. „Byłem mocno zajęty w filmie, w teatrze, a potem jeździłem po świecie z przedstawieniami. Kiedy dzieci dorastały, nie uczestniczyłem w ich problemach, a pewnie wtedy byłem najbardziej potrzebny. Naprawdę nie umiem się z tego rozgrzeszyć”, opowiadał na łamach „Bez oklasków”. Najmłodszej córki Jan Englert doczekał się z drugą żoną, Beatą Ścibakówną. Gdy Helena pojawiła się na świecie miał 57 lat i był już doświadczonym rodzicem. Zauważał, że z wiekiem zmieniło się też jego podejście do wychowania. W najnowszej rozmowie z Kubą Wojewódzkim i Piotrem Kędzierskim akor wyjawił, jak postrzega dojrzałe ojcostwo. Wytłumaczył też, w jaki sposób wpłynęło ono na jego życie. Jak odbiera późne ojcostwo? „Ten kij ma dwa końce. Mieć dziecko w dojrzałym wieku? Fantastycznie! Jeżeli ja w tej chwili mam lakier i blachę w porządku, jeszcze z wami rozmawiam, to nie mam wyboru. Raz, że mam młodą żonę, a dwa — dziecko późno urodzone. (...) Nie namawiam, panowie, wszystkich, byście od razu zmieniali swoje życiorysy. Jedno jest pewne — dojrzałe ojcostwo to jest szampon plus utrwalacz”, mówił w podcaście WojewóczkiKędzierski. Czytaj też: "Jak jest się młodym, gra się rolę ojca" — Jan Englert szczerze o byciu rodzicem. Tak wyglądają jego relacje z dziećmi Beata Ścibakówna, Helena Englert, Jan Englert, Viva! 2002 Jan Engler o najmłodszej córce, Helenie. Szanuje jej zdanie Jan Englert zaznaczył też, że z uwagi na to, że czwartego dziecka doczekał w wieku 57 lat, staje przed wyzwaniem, aby córka nie postrzegała go jako dziadka. „Muszę się starać, żeby nie wyglądać w jej oczach jak dziadek (…) Nie, ona nie może mieć takiej świadomości. Jeżeli dziecko ma świadomość, że jest wnuczką, to znaczy, że przegrałeś”, odpowiedział aktor. W rozmowie z dziennikarzami Jan Englert opowiedział o relacji z córką. Minęło trochę czasu, zanim bardzo dobrze się poznali, ale jak zaznaczył, do zrozumienia pokoleń niezbędne jest zrozumienie i empatia. Niedawno miał okazję spotkać się z córką na planie głośnego serialu – Śleboda. Jan Englert wcielał się w role jej dziadka. „Tylko jeden dzień zdjęciowy z nią zagrałem, notabene jej dziadka. Ale zagraliśmy to i w trakcie tej sceny polubiliśmy się. (...) Dziecko, które ma ojca bardzo dojrzałego, żeby zaakceptowało jego światopogląd, wymaga od obu stron olbrzymiej empatii i zrozumienia”, zwierzał się. Czytaj też: Helena Englert adresuje oskarżenia o nepotyzm. Tak tłumaczy decyzję ojca! Helena buduje swoją aktorską karierę i nie zamierza wykorzystywać do tego popularności rodziców. Nic dziwnego, że dorastając w artystycznym świcie, zapragnęła być jego częścią. Liczy się z ich zdaniem, ceni artystyczne dokonania. Jan Englert dodawał, że nigdy nie narzucał jej swojego zdania i szanuje granice córki. Zależało mu na tym, by sama do niego przyszła z prośbą o radę. „Czekałem, kiedy ona do mnie z tym przyjdzie, po prostu. (...) Przyszła wtedy, kiedy już była pewna siebie. Nie domagała się ode mnie żadnego prowadzenia za rękę. Odwrotnie, była na tyle ambitna, że nie chciała, żebym ją za jakąkolwiek rękę trzymał. Dlatego ja, nie udaję, nie rozumiem zarzutu nepotyzmu”, oświadczył w podcaście WojewódzkiKędzierski. Źródło: Plejada.pl, Kozaczek, Pomponik
Helena Englert adresuje oskarżenia o nepotyzm. Tak tłumaczy decyzję ojca!
„Wiem, że za tym wyborem obsadowym leży ogromna symbolika” tłumaczy córka aktora
Jakiś czas temu wokół Jana Englerta rozpętała się prawdziwa burza. Wszystko za sprawą oskarżenia o nepotyzm, do którego miało dojść w Teatrze Narodowym. Dyrektor z ponad dwudziestoletnim stażem postanowił obsadzić w „Hamlecie”... swoją żonę Beatę Ścibakównę oraz ich 24-letnią córkę. Teraz Helena Englert odniosła się do zarzutów, które uderzają w jej rodzinę. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 19.02.2025 r.] Jan Englert obsadził swoją córkę w „Hamlecie” Pod koniec stycznia w mediach pojawiła się informacja, że Jan Englert po 22 latach na stanowisku dyrektora artystycznego Teatru Narodowego postanowił pożegnać się z posadą. Wcześniej jednak zdecydował, że w najnowszej odsłonie sztuki „Hamlet” zagrają dwie bardzo ważne dla niego osoby: Beata Ścibakówna wcielić ma się w Królową Gertrudę, a ich córka Helena Englert zagra Ofelię. Angaż dwudziestoczterolatki wywołał w internecie niemałą burzę, ponieważ młoda aktorka nigdy wcześniej nie stanęła na deskach Teatru Narodowego. Nic dziwnego, że został oskarżony przez wiele osób o nepotyzm. Teraz sama córka pary aktorskiej postanowiła zabrać głos w tej sprawie. Jak tłumaczy decyzję ojca? Zobacz także: Oskarżenia o nepotyzm, burza w sieci. Jan Englert opuszcza Teatr Narodowy Córka Englerta otwarcie przyznaje: „to jest nepotyzm” Kilka dni temu sama młoda aktorka postanowiła zabrać w tej sprawie głos. W rozmowie z Marcinem Mellerem z Eski Rock przyznała, że propozycja, by zagrała w sztuce, padła z ust jej ojca jeszcze w zeszłe wakacje. Początkowo Helena Englert odrzuciła tę ofertę, mówiąc, że „nie ma takiej możliwości”. Po dokładnej analizie sytuacji zdecydowała się jednak ją przyjąć. Dziś otwarcie adresuje zarzuty: „Wiem, że za tym wyborem obsadowym leży ogromna symbolika. [...] Oczywiście zdaję sobie sprawę, że to jest bardzo ryzykowne zagranie. Po pierwsze nigdy wcześniej, a padały takie propozycje nie tylko ze strony taty, ale różnych reżyserów, którzy chcieli pracować w Narodowym, żeby mnie zatrudnić. Ja się nigdy na to nie zgadzałam właśnie po to, żeby nie wywiązała się z tego taka małostkowa afera, jak ta która dzieje się teraz. I tak naprawdę ja nie mam kontrargumentów, no bo to jest nepotyzm, ale z drugiej strony mam być może ostatnią możliwość, żeby pracować z tatą. Przez jego ręce przewinęły się pokolenia aktorów, mam wrażenie, że prawie wszystkich oprócz mnie, bo wbrew powszechnemu przekonaniu, ja się od niego nie uczyłam przy niedzielnym stole, to nie tak wygląda” opowiadała. W dalszej części rozmowy dodała: „Mój tata jest w eleganckim wieku. Ja bym też chciała mieć możliwość czegoś się od niego nauczyć, a wydaje mi się, że zatrudnienie w spektaklu dwójki bardzo młodych aktorów i również zatrudnienie swojej córki jest bardzo symbolicznym przekazaniem pałeczki i nie musi być odczytywane jako ostatni krzyk kumoterstwa, a raczej pierwszy krzyk idącego nowego pokolenia. Takie było zamierzenie” tłumaczyła. Zgadzacie się z jej słowami? Zobacz też: Helena Englert jest córką sławnego aktora. "To nazwisko jest zapożyczone. Sama chcę i muszę na siebie zapracować"
Oskarżenia o nepotyzm, burza w sieci. Jan Englert opuszcza Teatr Narodowy
Już 12 kwietnia na deskach Teatru Wielkiego - Opery Narodowej wystawiony zostanie „Hamlet”. Zobaczymy w nim zarówno Beatę Ścibakównę (rola Królowej Gertrudy), jak i Helenę Englert (Ofelia). A z racji tego, że reżyserem sztuki i dyrektorem artystycznym tej publicznej instytucji kultury jest Jan Englert, sytuacja wywołała niemałą burzę w sieci. Jak się okazuje, już jakiś czas temu 81-letni aktor podjął decyzję o zakończeniu współpracy z teatrem. Jan Englert w centrum skandalu. Córka i żona aktora wystąpią w spektaklu w Teatrze Wielkim Od piątku 24 stycznia media żyją aferą związaną z rodziną Englertów. Wyszło bowiem na jaw, że już w kwietniu w spektaklu „Hamlet”, reżyserowanym przez legendarnego aktora, w głównych rolach kobiecych wystąpią zarówno jego żona, jak i córka. A to sprawiło, że z miejsca pojawiły się oskarżenia o nepotyzm: o ile Beata Ścibakówna z Teatrem Wielkim związana jest od 1997 roku, o tyle zaangażowanie Heleny Englert rozsierdziło opinię publiczną. Zaczęli oni w komentarzach podkreślać, że działania tego typu nie przystoją dyrektorowi państwowej instytucji. „Skrajny nepotyzm nie przystoi takiej instytucji. To jest po prostu brak wyczucia i uczciwości. Miejsce 'familijnych spektakli' jest w przestrzeni teatrów prywatnych. Cóż, pozostaje wielki niesmak”, „Teatr familijny”, grzmią internauci na profilu placówki. Z Janem Englertem skontaktowała się redakcja „Faktu” i poprosiła go o komentarz. Zostali jednak potraktowani z dystansem. „Jeśli pani chce pytać o kocioł wokół Teatru Narodowego i mojej rodziny, nie wdaję się w żadne tego rodzaju sprawy. Nie udzielam żadnych odpowiedzi i nie będę komentował”, uciął. Szybko wyszło również na jaw, że spektakl... jest pożegnaniem Jana Englerta z Teatrem Wielkim. Czytaj także: Kiedy dorastały, nie uczestniczył w ich wychowaniu. Kim są córki Jana Englerta z pierwszego małżeństwa? Jan Englert opuszcza Teatr Wielki. „Hamlet” pożegnaniem z funkcją dyrektora artystycznego Już na stronie Teatru Wielkiego - Opery Narodowej widniała adnotacja, że spektakl w oparciu o dzieło Szekspira jest podsumowaniem pracy aktora na rzecz placówki. „Jan Englert wieńczy dwadzieścia osiem sezonów swojej pracy artystycznej w Teatrze Narodowym przedstawieniem „Hamleta” – arcydramatu, z którym mierzył się już w ostatnim półwieczu parokrotnie, zarówno jako aktor i jako reżyser”, możemy przeczytać. Okazuje się, że już niemal pół roku temu 81-letni aktor podjął decyzję o zakończeniu współpracy z tą instytucją kultury i ustąpieniu za stanowiska dyrektora artystycznego. „Spektakl »Hamlet« jest pożegnaniem Jana Englerta z Teatrem Narodowym, jako że w sierpniu 2024 r. podjął on decyzję o ustąpieniu z funkcji dyrektora artystycznego tej sceny z końcem bieżącego sezonu”, ujawnili w rozmowie z serwisem Onet członkowie rady artystycznej i dyrektor teatru. Dodano, że zaangażowanie do spektaklu Beaty Ścibakówny i Heleny Englert był decyzją niezależną, nie wynikało z zewnętrznych nacisków i powołano się przy tym na wielki teatralny autorytet, Jerzego Grzegorzewskiego, który również decydował się na współpracę z własną córką. Wiadomo też, że ministra kultury ogłosiła konkurs na dyrektora Teatru Narodowego - Jan Englert nie otrzymał zaproszenia, by wziąć w nim udział, podobnie jak dotychczasowy dyrektor, Krzysztof Torończyk. Według Onetu trafić ono miało natomiast do takich osób, jak Joanna Nawrocka, Jan Klat, Michał Kotański czy Paweł Płoski. Czytaj także: Pobrali się w tajemnicy, mieli być razem do końca życia. Jan Englert przyznał, dlaczego rozstał się z pierwszą żoną
Jan Englert w ostrych słowach skrytykował młodzież i aktorów-amatorów: „Nie mam żadnej litości”
Aktor jasno dał znać, co sądzi o podejściu do życia młodych osób
Jan Englert w jednym z najnowszych wywiadów nie gryzł się w język. Aktor ostro skrytykował młode pokolenie oraz aktorów-amatorów, którzy są skorzy do roszczeniowości. Aktor bez litości wyraził swoje zdanie na temat ich podejścia do życia. Jan Englert ostro o aktorach bez szkoły Ceniony aktor w rozmowie z „Co za tydzień” poruszył temat aktorstwa w XXI wieku. Jak opowiadał, stan obecnego kina czy teatru znacznie różni się od tego, jak aktorzy przygotowywali się do zawodu w czasach jego młodości. Jak przyznał, dla wielu osób pierwszym krokiem w stronę kariery było ukończenie odpowiedniej szkoły. „Ja swoją zawodową pracę liczę od pierwszego angażu magistra, absolwenta wyższej uczelni. Wszystko, co było wcześniej, uważam, było przygodą. Nie zaliczam tego do swojego życiorysu” wyznał. Jan Englert dodał, że obecny natłok amatorów w telewizji zupełnie zmienił twarz kina i odebrał powagę elitarnemu zawodowi. „Nie było mowy o tym, żeby przebierać w rolach. Niech pani uświadomi sobie, że był taki czas, że był tylko jeden program telewizji. Że filmów się kręciło 12 w roku, że jak się ktoś nie dostał po studiach do teatru, to nie miał pracy. Więc to była bardzo elitarna grupa tych, którym się powiodło. A w tej chwili w telewizji mamy 60% amatorów, którzy grają w różnych serialikach, a paradokumenty mają większą oglądalność od teatru telewizji na przykład. I z tym trzeba się pogodzić albo protestować. Ja protestuję” zadelkarował. Zobacz także: Pobrali się w tajemnicy, mieli być razem do końca życia. Jan Englert przyznał, dlaczego rozstał się z pierwszą żoną Jan Englert ostro o młodym pokoleniu Jan Englert swoich ostrych słów nie szczędził nie tylko aktorom, ale ogólnie wielu młodym ludziom. Aktor uważa, że dzisiejsza młodzież i młodzi dorośli bardzo szybko się poddają, co wyraźnie irytuje 81-latka. „W tej chwili ja nie mam żadnej litości dla młodych ludzi, którzy nienawidzą świata, bo im się nie powiodło, ale nie zrobiły żadnego wysiłku, żeby im się powiodło” wyznał. W wywiadzie możemy przeczytać również, że aktor krytykuje lenistwo młodych osób i to, że chociaż mają dostęp do wszystkiego na wyciągnięcie ręki, nie korzystają z tych okazji. „Znaczy, uważam, że w tej chwili dzięki internetowi mają dostęp do wiedzy i do kultury wszędzie. Nawet w Puszczy Białowieskiej, w dziupli, można skontaktować się z całym światem. No więc nie mam żadnej litości dla tych, którzy narzekają, nie robiąc nic. No a oni przeważnie uważają, że mają rację. [...] to jest pułapka demokracji. Więcej jest głupich niż mądrych przecież, ale oni decydują” zakończył. Czytaj też: Beata Ścibakówna musiała udowodnić, że związała się z Englertem z miłości. Nie każdy wierzył w jej szczere intencje
Pobrali się w tajemnicy, mieli być razem do końca życia. Jan Englert przyznał, dlaczego rozstał się z pierwszą żoną
„Umówiliśmy się z żoną, że nie rozstaniemy się, dopóki dzieci nie będą dorosłe. I tak się stało”
Jan Englert od lat znany jest także jako mąż Beaty Ścibakównej. Nie jest ona jednak pierwszą żoną aktora — przed laty stanął on także na ślubnym kobiercu z Barbarą Sołtysik. O ich małżeństwie, a raczej o jego zakończeniu, było naprawdę głośno. Nie był znany jednak konkretny powód rozstania małżonków. Podobno relacja była trudna i destrukcyjna, a media rozpisywały się o tym, że Englert zostawił żonę i dzieci. Prawda była jednak zupełnie inna. Po latach aktor wyznał, jaki był prawdziwy powód rozstania. [Artykuł aktualizowany 13.08.24 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 03.01.2025 r.] Jan Englert o małżeństwie z Barbarą Sołtysik Byli razem przez 33 lata. Miała to być wielka miłość — ślub w tajemnicy, bez najbliższych, trójka dzieci. Nawet po rozstaniu, które nastąpiło gdy dzieci były już dorosłe, para pozostała w przyjaznych relacjach, chociaż w mediach aż grzmiało na temat ich domniemanych konfliktów i skandali. Byli małżonkowie jednak wiedzieli, jaka jest prawda — ich uczucie już dawno się wypaliło, a ich rozstanie wcale nie było nagłe. To była ich wspólnie podjęta i przemyślana decyzja. W jednym z wywiadów, które udzielił, aktor przyznał, że jedna z córek podziękowała mu, że tak długo udało się utrzymać ich rodzinę. „Umówiliśmy się z żoną, że nie rozstaniemy się, dopóki dzieci nie będą dorosłe. I tak się stało. Nie przeszkodziło to wszystkim mediom pisać, że „zostawił żonę z trojgiem dzieci”. Moje dzieci miały już wtedy 20 lat, więc nie były dziećmi” - mówił w rozmowie z TVN. ZOBACZ TEŻ: Żona jest największym wsparciem Pawła Zatorskiego. „Taka miłość zdarza się tylko raz” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgFUqdqs-7945a01.jpg" width="1988" height="1600" alt="1972. Kadr z filmu "Poslizg" w rezyserii Jana Lomnickiego, n/z Jan Englert, Barbara Soltysik.,Image: 429127717, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Poslizg"" /> Jan Englert o rozstaniu z Barbarą Sołtysik Jan Englert wielokrotnie opowiadał o tym, że rodzina jest dla niego najważniejsza. Podkreślał, że w życiu trzeba nauczyć się zachować balans, a wszystko najczęściej się sypie, kiedy zaczyna go brakować. Twierdzi, że w jego przypadku właśnie to zawiodło. Jako młody mężczyzna, w ciągu roku był w domu jakieś trzy miesiące. Właśnie dlatego rozsypało się jego pierwsze małżeństwo. ZOBACZ TEŻ: Tworzą zgrany duet w życiu i na scenie… Oto historia miłości Olgi Borys i Wojciecha Majchrzaka <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNgpjbx-be9b76a.jpg" width="1600" height="1605" alt="Warszawa 10.05.1977. Aktorskie ma³¿eñstwo Jan Englert i Barbara So³tysik z dzieæmi - synem Tomaszem i córkami Katarzyn¹ i Ma³gorzat¹, na placu zabaw w parku im. Stefana ¯eromskiego na ¯oliborzu. meg PAP/Miros³aw Stankiewicz" title="Jan Englert z ¿on¹ Barbar¹ So³tysik i dzieæmi" /> — podsumował w rozmowie z Marcinem Prokopem. Barbara Sołtysik o byłym mężu: „Nasze drogi się rozeszły” Chociaż Jan Englert i Barbara Sołtysik rozstali się wiele lat temu, pozostali w serdecznej relacji. Przed laty aktorka opowiedziała „Angorze” w ciepłych słowach o byłym mężu. „Kiedy byliśmy jeszcze młodzi, uważaliśmy z Jankiem, że warto żyć tylko 33 lata. I rzeczywiście, to się sprawdziło. Byliśmy razem przez taki właśnie okres. Niestety poza teatrem mieliśmy zupełnie inne zainteresowania. I inne wartości. On chciał być zawsze ceniony, a ja – lubiana. I udało się nam. Ja mam mnóstwo przyjaciół, on był świetnym rektorem Szkoły Teatralnej w Warszawie, a teraz doskonale zarządza Teatrem Narodowym. Nasze drogi się jednak rozeszły”. Obecnie była żona Englerta boryka się z problemami zdrowotnymi i przebywa w specjalistycznym ośrodku. „Dziś jej codzienność to strzępy obrazów, które rozmazują się w zakamarkach niepamięci. Przeszłość już nigdy jej nie dotknie, nawet we wspomnieniach” mogliśmy przeczytać w 2020 r. o jej stanie w „Życiu na Gorąco”. Sprawdź też: Dzieli ich 15 lat, pokonali niejeden kryzys. Tak wygląda związek Emilii Komarnickiej i Redbada Klynstry
Beata Ścibakówna musiała udowodnić, że związała się z Englertem z miłości. Nie każdy wierzył w jej szczere intencje
Beata Ścibakówna ujawniła szokującą prawdę o swojej przeszłości. Jej związek z Englertem wywołał w przeszłości masę kontrowersji — jednak niektórzy przekroczyli wyraźną granicę w wyrażaniu opinii. Aktorka masowo odbierała anonimowe listy. Nie były to jednak wiadomości od zakochanych wielbicieli... Beata Ścibakówna dostawała anonimowe wyrzuty. Nasiliły się po ślubie Jan Englert poznał Beatę Ścibakównę jako piękną studentkę. Nie sądził wówczas, że to właśnie z tą kobietą przyjdzie mu w przyszłości stanąć na ślubnym kobiercu. Małżeństwem są od niemal trzech dekad — tworzą duet jakich mało, uwielbia ich niemal każdy. Nie zawsze jednak tak było. W przeszłości młodej Ścibakównie zarzucano, że poderwała swojego wykładowcę, aby przyśpieszyć karierę oraz że rozbiła jego małżeństwo z Barbarą Sołtysik (co było oczywistą nieprawdą, ponieważ ich związek rozpoczął się już po zakończeniu poprzedniej relacji artysty). Aktorka musiała dać z siebie wszystko — koniec końców udowodniła, że do wszystkiego doszła ciężką pracą i nie polegała wyłącznie na znanym nazwisku męża. Jan Englert, Beata Ścibakówna, Viva! 6/2022 Mimo to na początku związku mierzyła się z wieloma trudnościami oraz podcinającymi skrzydła komentarzami. Część ze złorzeczących słów przeczytała w listach, które regularnie nadchodziły do ich skrzynki pocztowej. Sytuacja powtarzała się aż przez piętnaście lat. "Wielu osobom, wiele lat temu wydawało się, że związek z Janem Englertem jest dla kariery. Co było i jest nieprawdą. Nasze środowisko jest specyficzne… sama musiałam o siebie zawalczyć" — wyznała Beata Ścibakówna w rozmowie z Aleksandrą Czajkowską w cyklu Zza Kadru. CZYTAJ TAKŻE: Jan Englert odszedł od rodziny, gdy Tomasz był już dorosły. Uczył syna, że mężczyzna musi być silny i nie płakać Beata Ścibakówna szczerze o związku z Janem Englertem Aktorka ujawniła, że listy sprawiły jej wiele przykrości. W końcu nauczyła się rozpoznawać charakter pisma na kopertach — te zapiski natychmiast lądowały w koszu. Żona Jana Englerta nawet nie zaglądała do środka. Jan Englert, Beata Ścibakówna, gwiazdka ATM Grupa, 14.12.2017 rok "Od początku mojego związku z Janem Englertem przez jakieś 15 lat dostawałam anonimy. Anonimy, listy, których litery były wycinane z gazet. Teraz żałuję, że je wyrzuciłam, bo miałabym dowód i wątpliwą "pamiątkę". Otrzymywałam je nawet, jak już byliśmy małżeństwem, a na świecie była nasza córka Helena" — wspomina Beata Ścibakówna. Dzięki wsparciu męża przetrwała trudny okres i nie brała do siebie tego, co pisały o niej anonimy. Ich związek jedynie się umocnił. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Helena Englert jest córką sławnego aktora. "To nazwisko jest zapożyczone. Sama chcę i muszę na siebie zapracować" Mimo wielkiej miłości do ukochanego, artystka bardzo ceni sobie czas wyłącznie dla siebie. To również ich recepta na udaną relację. "Czasami trzeba odpocząć od siebie. Mam super ekipę dziewczyn, z którymi się często spotykam. Chodzimy razem do teatru, wyjeżdżamy na długie weekendy, celebrujemy nasze urodziny. To jest czas dla mnie, żeby odpocząć troszeczkę i zatęsknić", podsumowała. Jan Englert, Beata Ścibakówna, Viva! 6/2022 [Ostatnia publikacja na Viva Historie 27.07.2024 r.]
Był o swoją mamę zazdrosny, potencjalnych partnerów odstraszał. Do dziś Jan Englert żałuje szczególnie jednej rzeczy...
Ich relacja nie była idealna, lecz zawsze stali za sobą murem
I choć uchodzi za jednego z najwybitniejszych polskich aktorów, to w jego życiu prywatnym nie zawsze było kolorowo. Przypomnijmy, że jego relacja z mamą była pełna wzlotów i upadków. Dzisiaj artysta żałuje jednego... Oto relacja Jana Englerta z Barbarą Sutkowską. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 19.05.2024 r.] View Ediplayer on the source website Jan Englert — relacja z mamą Dzieciństwo Jana Englerta nie należało do najłatwiejszych. Był trzecim z kolei dzieckiem. Wcześniej na świat przyszły jego siostry, jednak urodziły się przed wybuchem Powstania Warszawskiego. Bliźniaczki nie przeżyły tamtego okrutnego czasu. Gdy tylko wojna dobiegła końca, cała rodzina wędrowała po Polsce. Przez pięć lat szukali swojego miejsca na ziemi. Ostatecznie wrócili do stolicy. I choć wydawało się, że już wszystko powoli się ułoży, rodzice przyszłego aktora przechodzili kryzys w związku. Koniec końców ojciec artysty wyprowadził się z mieszkania. „Przecież ty sobie sama nie dasz rady. Nie masz nawet matury″. Zapamiętałem to zdanie. Mama była z rocznika, który wojna zastała w dziewiątej klasie, dwa lata przed maturą. I żeby powiedzieć wszystko o mojej matce: kiedy rodzice się rozwiedli […] z alimentami różnie bywało […] mama, mając nas dwóch z bratem, zrobiła maturę i skończyła studia", wyznał Jan Englert. CZYTAJ TEŻ: Od kilku lat ciężko choruje, powoli wraca do przestrzeni publicznej. Céline Dion zaskoczyła fanów ostatnim wpisem Jaką mamą była Barbara Sutkowska? Jan Englert wspomina dzieciństwo Matka ulubieńca publiczności nie opuszczała synów na krok. Mimo wszystko relacja między aktorem a Barbarą Sutkowską nie była idealna. Nie nawiązali bliskiej więzi. Co więcej, artysta w jednej z rozmów przyznał, że mama do końca życia była sama i nigdy nie przestała kochać jego ojca. Gdy próbowała na nowo ułożyć sobie życie, młody wówczas Jan był o nią zazdrosny. „Jednego z jej potencjalnych mężów wygoniłem z przedpokoju, kopiąc go po łydkach. Zazdrość, mama była moją własnością. Miałem nadzieje, że uda się uratować małżeństwo rodziców. Dla dziecka to jest straszna trauma", wspominał w Dzień Dobry TVN. A jak wspomina zacisze domowe? Od zawsze najważniejsza była godność. O tym Pani Sutkowska nigdy nie zapomniała. „Pamiętam, że po filmie „Kanał” pracujący tam jako drugi reżyser Kazimierz Kutz zaprosił mnie na swoje wesele, a mama czekała na mnie na ulicy. Umówiłem się z nią, że wyjdę o dwudziestej trzeciej, ale przypomniałem sobie o pierwszej w nocy. Kiedy się pojawiłem, wciąż tam stała. W strugach deszczu", mówił Kamili Dreckiej w książce „Bez okularów". W tej samej rozmowie wspomniał również, że jego mama była bardzo ambitna. Do tego kierowała się zasadami moralnymi, była również dumna. Jan Englert często zastanawiał nad tym, dlaczego jej życie w wielu przypadkach nie układało się zgodnie z planem. Wybitny aktor wspomniał też, że Barbara Sutkowska nigdy nikogo o nic nie prosiła. Zawsze sama rozwiązywała wszystkie problemy. „Jest chyba jedyną znaną mi osobą, która wyznawane przez siebie zasady realizowała do końca życia. [...] A jednocześnie miała poczucie humoru, umiejętność bezinteresownego służenia innym i wyrozumiałość. Także babcia, jej mama, była bardzo silną osobowością", opowiadał Kamili Dreckiej. Nie mówiła również synowi, jak ma żyć i z kim powinien stanąć na ślubnym kobiercu. „Nigdy nie zabierała głosu na temat moich życiowych wyborów", kontynuował. Obecnie żałuje jednej rzeczy... Jakiej? Że w wieku 18. lat ożenił się z Barbarą Sołtysik, a następnie wyprowadził się z domu. Zostawił swoją mamę samą, przez co miał wyrzuty sumienia. Ona jednak rozumiała jego wybór, nie sprzeciwiała się... Następnie, gdy Jan Englert i Beata Ścibakówna powiedzieli sobie sakramentalne "tak", mama artysty ich wspierała. Co więcej, chodziła na sztuki teatralne i filmy z udziałem syna. Nie przepadała jednak, jak wcielał się w kobieciarza bądź cwaniaka. Często przypominała mu nawet o drobnych szczegółach, takich jak włożenie koszuli do spodni. To właśnie mama — Barbara Sutkowska ukształtowała go jako człowieka. Ulubieniec publiczności podkreśla, że to dzięki niej tak wiele osiągnął... „Ona nic nie udawała, była niezwykłą osobą, kobietą. Cały szereg zalet, które mam, to są genetyczne zalety, niewypracowane przeze mnie. Jedną z nich jest pewnego rodzaju rzetelność", słyszeliśmy w Dzień Dobry TVN. Barbara Sutkowska zmarła w 2002 roku. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Sześć lat temu otarła się o śmierć... Jak dziś wygląda życie Alżbety Lenskiej?
Kiedy dorastały, nie uczestniczył w ich wychowaniu. Kim są córki Jana Englerta z pierwszego małżeństwa?
Małgorzata i Katarzyna nie poszły w ślady ojca. Jak wyglądają ich relacje?
Jest jednym z najpopularniejszych polskich aktorów. Jan Englert ma trzy córki i syna, jednak nie ze wszystkimi dziećmi miał dobry kontakt od samego początku. Życie nie potoczyło się dla nich tak, jakby chcieli. Helena Englert poszła w ślady ojca i mamy, Beaty Ścibakówny. Pojawia się w kolejnych produkcjach i spełnia się w swojej pasji. Z pierwszego małżeństwa z Barbarą Sołtysik, aktor doczekał się trójki dzieci. Tomasz, Katarzyna i Małgorzata Englert wybrali zupełnie inną ścieżkę. W wywiadach Jan Englert zwierzał się, że nie był ojcem uczestniczącym w wychowaniu starszych pociech. One nie chowają do niego urazy. Dziś troszczy się o relacje. Kim są jego córki — Katarzyna i Małgorzata? Ostatnia publikacja na FB 9.11.2025 r. Jan Englert i Barbara Sołtysik z decyzją o rozwodzie zwlekali dla dobra dzieci Jan Englert i Barbara Sołtysik poznali się w szkole aktorskiej. Połączyła ich wielka miłość… Nic dziwnego, że szybko podjęli decyzję o ślubie. O uroczystości wiedzieli nieliczni, a para długo utrzymywała ten fakt w tajemnicy przed władzami uczelni i rodzicami. W 1970 roku na świecie pojawiło się ich pierwsze dziecko, syn Tomasz. Aktorzy bez problemu łączyli rodzicielstwo z rozwijaniem swoich karier. Zagrali razem w Kolumbach, potem przyszedł angaż w filmie Poślizg czy serialu Dom. Cieszyli się każdą chwilą spędzoną z synkiem. Trzy lata później ich rodzina znów się powiększyła. Tym razem zakochani doczekali się córek, bliźniaczek – Katarzyny i Małgorzaty. Barbara Sołtysik usunęła się w cień. Wzięła na siebie opiekę nad dziećmi i domem. Z kolei Jan Englert wpadł w wir pracy. Rzadko bywał w domu, nie uczestniczył w wychowaniu trójki pociech. Za to częściej pojawiał się na planach zdjęciowych i deskach teatrów. Szybko zyskał uznanie i uwielbienie widzów, stając się jednym z najpopularniejszych aktorów. To odbijało się na jego relacjach z najbliższymi. Barbara Sołtysik i Jan Englert zaczęli się od siebie oddalać... „Nagle zostałem najpopularniejszym aktorem w kraju. Myślałem, że dalej jestem skromny, a mnie zwyczajnie odbiło”, opowiadał. Czytaj też: Ten jeden moment zmienił wszystko. Beata Ścibakówna i Jan Englert: historia uczucia, któremu nikt nie wróżył szans <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNgpjbx-be9b76a.jpg" width="1600" height="1605" alt="Warszawa 10.05.1977. Aktorskie ma³¿eñstwo Jan Englert i Barbara So³tysik z dzieæmi - synem Tomaszem i córkami Katarzyn¹ i Ma³gorzat¹, na placu zabaw w parku im. Stefana ¯eromskiego na ¯oliborzu. meg PAP/Miros³aw Stankiewicz" title="Jan Englert z ¿on¹ Barbar¹ So³tysik i dzieæmi" /> Jan Englert, Barbara Sołtysik z dziećmi, córkami; Małgorzatą i Katarzyną oraz synem Tomaszem, Warszawa 10.05.1977. Jan Englert z dziećmi, córkami Katarzyną i Małgorzatą, Warszawa 10.05.1977. Ostatecznie małżeństwo pary nie przetrwało próby czasu. Po 33 latach wspólnego życia ich relacja przeszła do historii. W wywiadach przyznali potem, że zwlekali z rozwodem dla dobra dzieci. Umówili się, że rozstaną się dopiero wtedy, gdy Tomasz, Małgorzata i Katarzyna będą już dorośli. I tak się stało. „Taką mieliśmy umowę z pierwszą żoną, że rozwiedziemy się, kiedy dzieci będą dorosłe i samodzielne. Tak się umówiliśmy i tego dotrzymaliśmy. Przez te lata mnóstwo pracowałem i w ciągu roku byłem w domu najwyżej ze trzy miesiące”, opowiadał aktor na łamach biografii „Bez oklasków”. Po latach dzieci podziękowały rodzicom za ten gest. Dzieci nie miały żalu do Jana Englerta Sam aktor zdaje sobie sprawę z błędów, które popełnił w przeszłości jako ojciec. Nie było go przy dzieciach w momentach, w których najbardziej go potrzebowały. „Byłem mocno zajęty w filmie, w teatrze, a potem jeździłem po świecie z przedstawieniami. Kiedy dzieci dorastały, nie uczestniczyłem w ich problemach, a pewnie wtedy byłem najbardziej potrzebny. Naprawdę nie umiem się z tego rozgrzeszyć”, dodawał aktor w swojej książce. Tomasz, Małgorzata i Katarzyna nie mieli do ojca żadnych pretensji i żalu. „Nie można mieć wszystkiego naraz. Ktoś przecież musiał zarobić na rodzinę. Nie można mówić, że jak nie ma mężczyzny w domu, to jest złym ojcem. Po prostu tak się ułożyli z matką, nieprzymusowo, bo to był jej wybór”, opowiadał Tomasz Englert w rozmowie z Galą. Jan Englert związał się ze studentką szkoły teatralnej, Beatą Ścibakówną. Ten związek wzbudzał ogromne emocje. Syn aktora był młodszy jego ukochanej o dwa lata, córki o pięć. Byli dorosłymi ludźmi, którzy budowali swoje własne życie. Mimo tego, Beata Ścibakówna Englerta mierzyła się z zarzutami, że zabrała ojca dzieciom. Niewielu zdawało sobie sprawę z tego, że pierwsze małżeństwo z Barbarą Sołtysik było jedynie formalnością. Mimo że ścieżki byłych małżonków się rozeszły, zawsze mieli bardzo dobre relacje. „On chciał być zawsze ceniony, a ja – lubiana. I udało się nam. Ja mam mnóstwo przyjaciół, on był świetnym rektorem Szkoły Teatralnej w Warszawie, a teraz doskonale zarządza Teatrem Narodowym”, opowiadała potem Barbara Sołtysik. Czytaj też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. "Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję", mówi Jan Englert Jan Englert i Beata Ścibakówna, Viva! 2007 rok Jan Englert i Beata Ścibakówna z córeczką Heleną, VIVA! 2002 Jan Englert i Beata Ścibakówna pobrali się w 1998 roku i doczekali się córki Heleny. Aktor starał się nie powielać swoich błędów wychowawczych. Dla najmłodszej córki starał się być innym ojcem. Gdy pojawiła się na świecie był doświadczonym mężczyzną, który dojrzał do tej roli. „Jak jest się młodym, gra się rolę ojca, a w dojrzałym wieku ojcem po prostu się jest. Helenka nie jest w stanie niczym wyprowadzić mnie z równowagi. Potrafię jej wszystko na spokojnie wytłumaczyć. Ona nigdy nie słyszała mojego krzyku. Jako ojciec trojga dorosłych dzieci muszę szczerze przyznać, że wcześniej tego nie umiałem. To przyszło z wiekiem”, cytował jego wypowiedź fakt.pl. Czym zajmują się Katarzyna i Małgorzata Englert, córki Jana Englerta z pierwszego małżeństwa? Helena Englert jako jedyna poszła w ślady ojca. Trójka przyrodniego rodzeństwa wybrała własną drogę. Tomasz ma na swoim koncie epizod w produkcji Wielka wyspa. Zajął się własnym biznesem, potem został fotografem. Starsze córki aktora — Małgorzata i Katarzyna żyją z dala od blasku fleszy. Jak donoszą media, jedna z nich studiowała iberystykę, a druga psychologię i socjologię. Według informacji podanych przez Rewię Katarzyna mieszka w Portugalii. Niedawno odwiedziła tatę w kraju i miała okazję spędzić z nim trochę czasu. Jan Englert jest dumny ze wszystkich swoich dzieci i stara się pielęgnować relacje, które ich łączą. Robi co w jego mocy, aby miały w nim oparcie i wiedziały, że zawsze mogą na niego liczyć. Rodzina jest dla niego obecnie największą wartością i doskonale wie, że straconego czasu już nie cofnie. Źródło: Pomponik Jan Englert w sesji VIVY!, 2022
Gdy ojciec odszedł od rodziny, czuł ogromny żal. Dziś syn Jana Englerta ma 54 lata i kroczy własną ścieżką
Córka Jana Englerta jest doskonale znana telewidzom. Artystka miała okazje zachwycić w kilku filmach i serialach. Nie każdy jednak wie, że aktor ma jeszcze troje dzieci z pierwszego małżeństwa. Syn artysty dziś ma 54 lata. Jak wygląda Tomasz Englert i co o nim wiemy? [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 26.04.2024 rok] [Ostatnia publikacja na VUŻu: 21.10.2024 rok] [Ostatnia aktualizacja na Viva.pl 10.11.2024] Jan Englert: dzieci, rodzina Jan Englert ze związku z Beatą Ścibakówną doczekał się córki, Heleny, która idzie w jego ślady i szturmem podbija świat filmu. Nie każdy jednak wie, że aktor ma także syna i dwie córki z pierwszego małżeństwa z Barbarą Sołtysik. Tomasz Englert jest najstarszy z rodzeństwa. Urodził się w 1970 roku, a trzy lata po nim na świat przyszły bliźniaczki, Katarzyna i Małgorzata. Niestety ze względu na rozwijającą się karierę Jan Englert rzadko bywał wówczas w domu, co odbiło się także na jego relacjach rodzinnych. „Byłem mocno zajęty w filmie, w teatrze, a potem jeździłem po świecie z przedstawieniami. Kiedy dzieci dorastały, nie uczestniczyłem w ich problemach, a pewnie wtedy byłem najbardziej potrzebny. Naprawdę nie umiem się z tego rozgrzeszyć”, wyznał artysta w swojej biografii „Bez oklasków”. Tomasz Englert nie chowa jednak urazy do ojca. „Nie można mieć wszystkiego naraz. Ktoś przecież musiał zarobić na rodzinę. Nie można mówić, że jak nie ma mężczyzny w domu, to jest złym ojcem. Po prostu tak się ułożyli z matką, nieprzymusowo, bo to był jej wybór”, mówił przed laty w rozmowie z Galą. Ostatecznie Jan Englert odszedł od rodziny i ułożył sobie życie z inną kobietą. „Odejście ojca w pierwszym momencie mnie zabolało, choć nie byliśmy wtedy dziećmi (ja już mieszkałem na swoim). Z punktu widzenia idei miłości – a wierzę, że może ona trwać wiecznie – to przykre i jestem po stronie matki. Ale patrząc praktycznie, dzięki drugiemu małżeństwu ojciec dzisiaj się trzyma niczym w gorsecie i ktoś go motywuje", wyznał. „Chociażby to wpychanie się do zarządów korporacyjnych, chęć przewodzenia stadu. Ojciec jest bardzo terytorialny. Usiłuje zdominować każde towarzystwo. Taki mam zakodowany wzorzec. Jeśli w pobliżu są inni mężczyźni, zachowuję się konkurencyjnie. Jeśli są kobiety, natychmiast je uwodzę. Z definicji. Nie byłem taki. Bardzo się zmieniłem od czasu rozwodu. Nigdy żony nie zdradziłem, mimo że ją wielokrotnie ostrzegałem", mówił. Dodał również, że ojciec regularnie podkreślał, że mężczyzna nie powinien płakać, musi być silny i twardy. „To zaważyło w dużym stopniu na moim życiu: musiałem do czegoś dążyć, coś osiągać. I dobrze. Lepiej przejść na drogę katharsis i dojść do pozycji matki typu „opieka nad dzieckiem” plus humanizm, najbliżsi itd., niż od początku być niezdecydowanym, niesformatowanym facetem", zaznaczał Tomasz Englert. W minionym roku Jan Englert obchodził 80. urodziny, a także 45-lecie pracy reżyserskiej. Wraz z najbliższymi świętował te ważne wydarzenia w kinie Kultura. Wieczór filmowy zorganizowało Stowarzyszenie Filmowców Polskich i Studio Munka. Odbyła się projekcja materiału poświęconego jego kreacjom filmowym, a aktor zdradził również swoje najbliższe plany. Czytaj też: Zrezygnowała z mediów społecznościowych, dziś zachwyca w nowym programie. Mówi wprost, że uzależniła ją od siebie telewizja Jan Englert, Helena Englert, Beata Ścibakówna, Jubileusz urodzin Jana Englerta w Kinie Kultura, 14.05.2023 Jan Englert – syn. Jak wygląda Tomasz i co o nim wiemy? Podczas uroczystego jubileuszu Janowi Englertowi towarzyszyli wówczas najbliżsi: ukochana żona, Beata Ścibakówna, oraz córka Helena, która poszła w jego ślady. Aktorowi towarzyszył także syn Tomasz, którego nie często można zobaczyć u jego boku. Co o nim wiemy? Tomasz Englert miał 25 lat, kiedy został szefem firmy, która błyskawicznie stała się największym domem mediowym w Polsce. „Odkąd ją objąłem, w ciągu trzech lat z pozycji 12. rozwinęła się w największy dom mediowy w Polsce. A nie było wzorców, to były czasy pionierskie. Teraz obowiązuje drabinka awansu. Ja awansowałem co trzy miesiące z podwyżką o sto procent. Jeździłem dobrymi samochodami, kupowałem nieruchomości", mówił. Choć finansowo radził sobie doskonale, to brakowało mu czegoś bardzo ważnego – rodziny. „Mam 40 lat. Nie mam dzieci, a za to dużo pieniędzy. Dużo więcej, niż potrzebuję. Nie mam dla kogo ich zarabiać i na dodatek wielu rzeczy jeszcze nie przeżyłem, bo lata, kiedy wszyscy imprezowali, mnie upłynęły na pracy. Stwierdziłem, że jeśli będę tak żył dalej, umrę jako bogaty i nieszczęśliwy człowiek, który nie bardzo wiedział, po co to wszystko robi. Zrezygnowałem z pracy”, zdradził Tomasz Englert w rozmowie z Galą w 2014 roku. Niestety przez zobowiązania zawodowe jego pierwsze małżeństwo się zakończyło. Z drugą partnerką doczekał się córki Leny. Obecnie syn Jana Englerta rozwija się w fotografii artystycznej. Przed laty w na łamach magazynu Gala przyznał, że rodzice zniechęcali go do aktorstwa. „Rodzice nas do tego zniechęcali. Mówili, że to trudny i stresujący zawód. Że nie daje poczucia bezpieczeństwa, wiąże się z byciem na świeczniku i nieustannym eksponowaniem siebie. Nie wyobrażam sobie siebie jako celebryty. Pamiętam, co się działo wokół moich rodziców. Ludzie zaczepiali ich na ulicy. Początkowo znana była matka, Barbara Sołtysik, później ojciec", zwierzał się Tomasz Englert. Zobacz także: Pobrali się w tajemnicy, mieli być razem do końca życia. Jan Englert przyznał, dlaczego rozstał się z pierwszą żoną Jan Englert, Tomasz Englert, 80. urodziny Jana Englerta, 14.05.2023, Warszawa Jan Englert, Tomasz Englert, 80. urodziny Jana Englerta, 14.05.2023, Warszawa
Jan Englert odszedł od rodziny, gdy Tomasz był już dorosły. Uczył syna, że mężczyzna musi być silny i nie płakać
"Ojciec jest bardzo terytorialny. Usiłuje zdominować każde towarzystwo. Taki mam zakodowany wzorzec"
Jest owocem małżeństwa Barbary Sołtysik i Jana Englerta. Chociaż niewiele mówi się o nim publicznie, syn aktora wcale nie ma spokojnego życia. W jednym z wywiadów opowiedział o kryzysie wieku średniego i rozwodzie. Choć małżeństwo jego rodziców nie przetrwało, rozumie, dlaczego tak się stało. Co mówił o swoim dzieciństwie i relacji z rodzicami Tomasz Enlgert? ZOBACZ TEŻ: Ewę Kasprzyk i Michała Kozerskiego dzieliło wiele kilometrów. Miłość okazała się silniejsza Kim jest Tomasz Englert? Zaledwie skończył studia i zaczął robić karierę. Został właścicielem firmy, mając zaledwie 25 lat. Rozwinął jeden z największych domów mediowych w Polsce. Był również fotografem. Wybrał zawód, który pozwolił mu być wolnym. Jak sam mówi, udało mu się w życiu zdobyć tyle środków finansowych, aby nie musieć pracować. "Jezus Maria, mam 40 lat. Nie mam dzieci, a za to dużo pieniędzy, dużo więcej, niż potrzebuję. Nie mam dla kogo ich zarabiać i na dodatek wielu rzeczy jeszcze nie przeżyłem, bo lata, kiedy wszyscy imprezowali, mnie upłynęły na pracy. Stwierdziłem, że jeśli będę tak żył dalej, umrę jako bogaty i nieszczęśliwy człowiek, który nie bardzo wiedział, po co to wszystko robi. Zrezygnowałem z pracy" - mówił w wywiadzie dla Gali. Otwarcie przyznaje, że przeszedł kryzys wieku średniego. Wówczas po 13 latach odszedł również od żony. Para nie mogła mieć dzieci. Tomasz Englert o dzieciństwie Jan Englert zostawił rodzinę dla innej kobiety. Chociaż Tomasz Englert był już wtedy dorosły, odejście ojca zabolało. Rozumiał jednak zarówno jedną stronę, jak i drugą. Nie miał żalu. Myślał racjonalnie. Teraz, jako dorosła osoba po przejściach, tym bardziej wie, dlaczego sytuacja potoczyła się w ten, a nie inny sposób. "Odejście ojca w pierwszym momencie mnie zabolało, choć nie byliśmy wtedy dziećmi (ja już mieszkałem na swoim). Z punktu widzenia idei miłości – a wierzę, że może ona trwać wiecznie – to przykre i jestem po stronie matki. Ale patrząc praktycznie, dzięki drugiemu małżeństwu ojciec dzisiaj się trzyma niczym w gorsecie i ktoś go motywuje" - mówił. Tomasz Englert przyznaje, że wiele cech odziedziczył po swoim ojcu, Janie Englercie. "Chociażby to wpychanie się do zarządów korporacyjnych, chęć przewodzenia stadu. Ojciec jest bardzo terytorialny. Usiłuje zdominować każde towarzystwo. Taki mam zakodowany wzorzec. Jeśli w pobliżu są inni mężczyźni, zachowuję się konkurencyjnie. Jeśli są kobiety, natychmiast je uwodzę. Z definicji. Nie byłem taki. Bardzo się zmieniłem od czasu rozwodu. Nigdy żony nie zdradziłem, mimo że ją wielokrotnie ostrzegałem" - mówił dla Gali Tomasz Englert. CZYTAJ TEŻ: Poruszające wyznanie żony Piotra Machalicy. Tak brzmiały jego ostatnie słowa do ukochanej Tomasz Englert o relacjach z ojcem O Janie Englercie mówi, jako o duszy towarzystwa. Ojciec zawsze podkreślał synowi, że ten powinien być twardy i silny, że mężczyźni nie płaczą. Wzmacniał w nim poczucie, że okazywanie słabości nie przystoi facetom. Trzeba zacisnąć zęby i iść dalej. "To zaważyło w dużym stopniu na moim życiu: musiałem do czegoś dążyć, coś osiągać. I dobrze. Lepiej przejść na drogę katharsis i dojść do pozycji matki typu „opieka nad dzieckiem” plus humanizm, najbliżsi itd., niż od początku być niezdecydowanym, niesformatowanym facetem" - mówił Tomasz Englert. Ojciec nauczył go bycia twardzielem. Chociaż często go nie było, to właśnie te wartości były dla niego najważniejsze, aby wpoić je synowi. Tomasz podkreśla, że w sytuacjach konfliktowych działa również niczym kopia Jana Englerta. Wychodzi z domu i wraca po czasie, kiedy emocje opadną. Dopiero wtedy rozpoczyna rozmowę. Nie oznacza to, że nie ma nic ze swojej mamy, Barbary Sołtysik. Kiedy sam został ojcem, zdecydowanie przejął po niej opiekuńczość względem swojej córki Leny. W ojcu najbardziej ceni fakt, że to "solidny człowiek". Podziwia w nim chęć pracy, mimo swojego wieku. Jest dla niego inspiracją i z dumą patrzy, jak wiele osiągnął w życiu Jan Englert.
Jan Englert padł ofiarą oszustów. Teatr Narodowy wydał oświadczenie: „Nic takiego nie miało miejsca"
W ostatnich latach zwiększyła się liczba oszustw, w których wykorzystywane są wizerunki osób znanych. Często mowa o reklamach, które pojawiają się w internecie, choć ich bohaterowie, nigdy nie wyrazili na nie zgody… Niestety podobny przypadek spotkał Jana Englerta. Jan Englert – fałszywa reklama. Ostrzeżenie Aktor i dyrektor Teatru Narodowego padł kilka dni temu ofiarą oszustów. Jak czytamy w oświadczeniu wysłanym do TVN24, podjął już odpowiednie kroki prawne w tej sprawie. Co dokładnie się stało? „Zawiadamiamy, że w internecie pojawiły się treści z bezprawnym wykorzystaniem nazwiska i wizerunku Jana Englerta, dyrektora artystycznego Teatru Narodowego – FAŁSZYWY wywiad oraz reklamy", napisali przedstawiciele Teatru w swoim piśmie. Czytelnicy mieli móc przeczytać rozmowę aktora i znanego dziennikarza, w której ten pierwszy opowiadać miał o swoim zdrowiu. Tyle, że nigdy nic takiego nie miało miejsca. „Wspomniany wyżej i dotyczący spraw zdrowotnych wywiad pana Marcina Prokopa z Janem Englertem nigdy się nie odbył. Pojawiające się tam informacje – opis katastrofalnego stanu zdrowia Jana Englerta i związany z nim pobyt w szpitalu – są kłamstwem", przekazano. CZYTAJ TEŻ: Kinga Rusin w ostrych słowach o skazanych prawomocnie Wąsiku i Kamińskim W reklamie sugerowano też, że aktor jest po konsultacji z lekarzem Krzysztofem Bieleckim. Ale i to nie jest prawda. „Jan Englert nie zna doktora Krzysztofa Bieleckiego, nie spotkał się z nim, a doktor Bielecki nie polecał Janowi Englertowi ratującego życie leku na nadciśnienie. W reklamach nakłaniających odbiorców do zakupu ww. leku bezprawnie wykorzystano nazwisko i wizerunek Jana Englerta", przekazano portalowi TVN24. Gwiazdy w fałszywych reklamach Wcześniej w podobny sposób zostały oszukane Magda Gessler, Monika Olejnik, Małgorzata Socha, Agnieszka Chylińska czy Robert Makłowicz. Wizerunek kucharza miał zostać użyty bezprawnie w reklamie napoju energetycznego. Co więcej, za pomocą nowoczesnych technik, użyto też sztucznie wygenerowanego głosu pana Roberta. To spotkało się z jego jednoznacznym sprzeciwem. „Oświadczam, że nie mam z tym nic wspólnego, że wykorzystano moje zdania i mój głos bez mojej wiedzy. Jest to tym bardziej przykre, że zrobiono to w kontekście produktu, którego nie używam i raczej nie polecałbym go dla dzieci i młodzieży. To ważne”, pisał. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie tylko Filip Chajzer. Kto jeszcze pojawi się w nowej edycji Tańca z Gwiazdami?
Daniel Olbrychski i Jan Englert rywalizowali o względy tej samej kobiety! Atmosferę podgrzewał Kazimierz Kutz
„Masz ją uwieść, bo inaczej już nigdy u mnie nie zagrasz” miał powiedzieć reżyser
Jan Englert i Daniel Olbrychski w 1970 r. zagrali razem w „Soli Czarnej Ziemi”. Zaledwie dwa lata później zostali rywalami. Aktor wcielający się w Rajmunda Wrotka w filmie „Dom” wybrał się z delegacją do włoskiego Neapolu, gdzie miał reprezentować polskie filmy. Wraz z nim pojawił się tam Kazimierz Kutz. To on stoi za podstępem, który nastawił ku sobie dwóch aktorów: zdradził Janowi Englertowi, że konferencję prasową poprowadzić ma piękna Włoszka. „Masz ją uwieść, bo inaczej już nigdy u mnie nie zagrasz” miał powiedzieć reżyser. Reżyser Kazimierz Kutz stał za romansem Jana Englerta z włoską aktorką Zaledwie 29-letni Jan Englert zagrał jedną z głównych ról w filmie „Perła w koronie” w reżyserii Kazimierza Kutza. Film okazał się sukcesem nie tylko wśród polskich fanów kina, ale także i za granicą. Właśnie dlatego obsada oraz producenci tego filmu pojechali do Neapolu, gdzie mieli promować kino PRL-u. Nie byli jednak jedynymi polskimi delegatami, którzy zostali wysłani do miasta na włoskim wybrzeżu. Pojechała tam również grupa, która tworzyła „Wesele”, wśród nich reżyser Andrzej Wajda oraz Daniel Olbrychski. Reżyser „Perły w koronie” miał być nie do końca zadowolony z takiego układu: wiedział, że przy Wajdzie będzie zaledwie „dodatkiem”. Zażartował jednak, że na swoje szczęście, miał u swojego boku przystojniejszych aktorów. Zdecydował także żartobliwie rywalizować z producentami drugiego filmu. Zauważył, że Daniel Olbrychski zainteresował się jedną z włoskich aktorek. Tej okazji nie zamierzał przepuścić… Czytaj także: Był późnym ojcem, ludzie brali go za dziadka – słynny bard Przemysław Gintrowski kochał życie rodzinne Jan Englert Jan Englert zaczął zalecać się do aktorki, która wpadła w oko Danielowi Olbrychskiemu Delegacja z Polski tuż po przylocie do Włoch została przekazana pod opiekę aktorki Marii Rosarii Omaggio. To jej zadaniem było sprawić, by Polacy poczuli się w Neapolu jak w domu. Już na samym początku wpadła niejednemu aktorowi w oko. Nic w tym dziwnego — piękna aktorka była pełna wdzięku i przepięknie się uśmiechała. Jedną z osób, która zainteresowała się piękną Włoszką, był Daniel Olbrychski. Ta sytuacja nie umknęła uważnemu oku Kazimierza Kutza. Postanowił, że ze swojej „drużyny” musi wysłać konkurenta, którego zadaniem będzie zdobycie serca pięknej kobiety szybciej, niż aktor „Wesela”. Jego kandydatem został Jan Englert. Przed jedną z konferencji zwrócił jego uwagę na aktorkę, która się nimi opiekowała. „Ale jaka dziewucha! Wiesz, chłopie, jak ona wygląda? Daniel już od wczoraj robi przy niej pompki. Ona ma być twoja! Masz ją uwieść, bo inaczej już u mnie nigdy nie zagrasz” miał powiedzieć reżyser, o czym wspomniał po latach w książce „Jan Englert. Bez oklasków” autorstwa Kamili Dreckiej. Niestety młody aktor miał w kieszeni zaledwie 30 dolarów – to zdecydowanie niewystarczająco, by zdobyć serce pięknej aktorki. Z odsieczą przyszedł mu reżyser: obiecał mu, że sfinansuje ich randkę, jeśli Janowi Englertowi uda się na nią namówić Marię Omaggio. Udało mu się to zrobić w zaledwie pół godziny. Po tym czasie poszedł z powrotem do reżysera, a ten — szczęśliwy — podarował mu sto dolarów. Zobacz także: Zbigniew Hołdys jest z żoną ponad 35 lat. „To moja jedyna mądra decyzja w życiu” Jan Englert w młodości Jan Englert spędził z piękną Włoszką cały festiwal Młodzi aktorzy poszli na randkę do restauracji Paradiso. Po spędzonym razem wieczorze powrócili do hotelu, gdzie spotkali Kazimierza Kutza. Chociaż Maria Rosaria Omaggio pocałowała Jana Englerta w policzek na dobranoc, gwiazdor „Killera” miał nie być do końca zadowolony ze spędzonego czasu. Na pytanie „jak poszło?” miał odpowiedzieć, że jedyne co poszło, to… sto dolarów. Nie zamierzał jednak rezygnować i przez cały pobyt kontynuował swoje zaloty. Daniel Olbrychski miał być tym faktem bardzo zirytowany: aż do końca festiwalu nie udało mu się zwrócić na siebie uwagi włoskiej piękności, a wszędzie roiło się od plotek o jej romansie z kolegą z „Perły w koronie”. Niestety po powrocie do kraju, Jan Englert nie zagrał już ponownie w żadnym filmie reżyserowanym przez Kazimierza Kutza. Mógł być to zwykły przypadek, jednak biorąc pod uwagę zakład, który narodził się w Neapolu, może on zasugerować, że aktorowi udało mu się rozkochać w sobie Włoszki. Zobacz także: Andrzej Łapicki ożenił się z kobietą młodszą o ponad pół wieku. Jego córka wyznała: „On po prostu odrzucał starość” Daniel Olbrychski, VIVA! luty 2015 Daniel Olbrychski, Viva! 16/2019 Jan Englert, Viva! 2010 Jan Englert, Warszawa 1998. Plan zdjęciowy Kiler-ów 2-óch
Zagrali w kultowym Kilerze. Czy Janusz Rewiński i Jan Englert nadal mają ze sobą kontakt?
Janusz Rewiński i Jan Englert cieszą się niesłabnącą sympatią widzów. Zagrali w najpopularniejszych polskich produkcjach, które do dziś gromadzą przed telewizorami tysiące fanów. Mogliśmy ich podziwiać w kultowych już filmach – Kiler i Kiler-ów 2-óch. Jak wyglądają relacje aktorów poza pracą? Czy nadal mają ze sobą kontakt? Jan Englert i Janusz Rewiński zagrali w kultowym Kilerze. Jak wygląda dziś ich relacja? Kreacja Stefana Siary Siarzewskiego w Kilerze była jego najważniejszą rolą. Janusz Rewiński zyskał ogromną popularność. Widzowie mogli podziwiać aktora w produkcjach – Tygrysy Europy, Pierścień i róża czy Zmiennicy, a większość kojarzy go także z występów kabaretowych. Na swoim koncie miał także krótką przygodę z polityką. Jednak po pewnym czasie aktor wycofał się z życia publicznego i zamieszkał na wsi, gdzie odnalazł upragniony spokój. Jak podają media, osiedlił się w okolicach Mińska Mazowieckiego, gdzie zajmuje się kilkunastohektarowym gospodarstwem. Od ponad 30 lat jest mężem Iwony Biernackiej, z którą wychował dwóch synów: Jonasza i Aleksandra. I jak przekonuje w najnowszym wywiadzie, jest typem samotnika, dlatego często ucieka przed ludźmi. „Wraz z upływem czasu czuję coraz mniejszą potrzebę kontaktu z ludźmi, znajomymi i nieznajomymi. Nie szukam nowych znajomości, chyba jestem już samotnikiem. Bardzo dobrze się czuję sam. Zrobiłem to eksperymentalnie, że pojechałem na ranczo – mam tutaj konie i inne zwierzęta, mam co tutaj robić i jestem zajęty cały dzień”, mówił niedawno w rozmowie z Evą Szykowną i Piotrem Zwiefką w internetowym programie „Szykowne rozmowy”. Czytaj też: Janusz Rewiński porzucił aktorstwo i żyje na wsi. Dziś Siara z Kilera izoluje się nawet od bliskich Janusz Rewiński, Jan Englert, Plan zdjęciowy filmu Kiler-ów 2-óch, Warszawa 1998. Jan Englert o Januszu Rewińskim. Czy mają ze sobą kontakt? Są dni, gdy telefon Janusza Rewińskiego milczy, i jak sam podkreślał, wcale mu to nie przeszkadza. Być może zmieniło się to kilka dni temu, kiedy obchodził urodziny. 16 września aktor skończył 74 lata. Z pewnością bliscy, przyjaciele i znajomi ruszyli z życzeniami. Jeden z portali zapytał Jana Englerta, czy ma jeszcze kontakt z filmowym Siarą. Przypomnijmy, że na ekranie Jan Englert zagrał jego wroga, gangstera Ferdynanda Lipskiego. Od tamtej pory minęło 25 lat. Okazuje się, że aktorzy nie mają ze sobą kontaktu. „Janusz Rewiński? Widziałem go tylko na planie Kilera 25 lat temu. Nie mam z nim kontaktu, więc nie mam o czy mówić”, wytłumaczył Jan Englert w rozmowie z portalem Shownews.pl. Sprawdź też: Porzucił show-biznes, został rolnikiem. Cezary Pazura ujawnił, co się dzieje z filmowym Siarą! Janusz Rewiński, Jan Englert, Hanna Bakuła, Warszawa 1998. Plan zdjęciowy Kiler-ów 2-óch