Pogrzeb Jana A.P. Kaczmarka w Krakowie. Ostatnie pożegnanie laureata Oscara ma charakter państwowy
„Zawsze chciał więcej (...) taki pozostanie w naszych wspomnieniach”
Jan A.P. Kaczmarek zmarł 21 maja po długiej i ciężkiej chorobie. W sobotę 25 maja odbył się jego pogrzeb. Uroczystości rozpoczęły się około godziny 12. i miały charakter państwowy. Laureat Oscara, choć pochodził z Konina, chciał by pochowano go w Krakowie, z którym związany był przez lata. Jan A.P. Kaczmarek nie żyje. Kim był? Artysta zmarł 21 maja po długiej walce z ciężką chorobą. Przykrą informację przekazała jego żona. „Do końca był wojownikiem ufającym, że wyzdrowieje i będzie dzielił się swoją twórczością z nami… Czuwałam przy nim do końca. Zmarł otoczony miłością. Wartością, w którą wierzył najmocniej”, informowała. Jan A.P. Kaczmarek był jednym z najbardziej rozpoznawalnych na świecie polskich kompozytorów. W 2005 roku dostał Oscara za muzykę do filmu „Marzyciel”, w którym główną rolę zagrał Johnny Depp. Niepokojące informacje o złym stanie zdrowia kompozytora pojawiły się na początku 2023 roku. Wówczas Jan A.P. Kaczmarek trafił do szpitala. Zmagał się z MSA, czyli rzadkim neurologicznym schorzeniem, które nazywane jest zanikiem wieloukładowym. Miał przez to problem z codziennymi czynnościami i poruszaniem się. Czytaj też: Chora mama braci Golców nie dojechała na ich jubileusz. Ze sceny padły wzruszające słowa Jan A.P. Kaczmarek w sesji dla magazynu VIVA!, 2011 rok Jan A.P. Kaczmarek w sesji dla magazynu VIVA!, 2011 rok Pogrzeb Jana A. P. Kaczmarka Pogrzeb Jana A.P. Kaczmarka odbył się w sobotę 25 maja około godziny 12. w Krakowie i miał charakter państwowy. Najpierw rozpoczęła się msza żałobna w kościele Św. Piotra i Pawła, którą poprowadził ks. prof. Jan Machniak. O 14. nastąpi odprowadzenie zmarłego na cmentarz. Podczas mszy zabrali głos między innymi Hanna Wróblewska, minister kultury i dziedzictwa narodowego oraz Piotr Serafin, doradca Prezydenta RP Andrzeja Dudy. Kompozytor pochodził z Konina, ale chciał, by pochowano go w Krakowie, z którym od lat był związany. „Żegnamy wizjonera i progresywnego artystę”, mówił TVP Info dyrektor Narodowego Centrum Kultury oraz trwającego w Krakowie Festiwalu Muzyki Filmowej, Robert Piaskowski. „Zawsze chciał więcej, dalej, ku przyszłości i dawał kompozytorom odwagę, żeby sięgali po szczyty. A nam promotorom, organizatorom życia kultury mówił: jak to się nie da. Jeśli czegoś bardzo chcesz, to zrobisz to. I taki pozostanie w naszych wspomnieniach”, mówił. Zobacz także: Celine Dion przerwała milczenie o swoim stanie zdrowia. Jej słowa nie pozostawiają żadnych złudzeń Robert Piaskowski, pogrzeb Jana A.P. Kaczmarka, 25.05.2024, Kraków Pogrzeb Jana A.P. Kaczmarka, 25.05.2024, Kraków Pogrzeb Jana A.P. Kaczmarka, 25.05.2024, Kraków
Porzuciła pracę, by wspierać go w chorobie. Los rozłączył ich na zawsze. Historia Aleksandry Twardowskiej i Jana A.P. Kaczmarka
Jan A.P. Kaczmarek i Aleksandra Twardowska-Kaczmarek tworzyli zgrany, kochający dom. Słynny kompozytor muzyki filmowej odnalazł u boku ukochanej spokój oraz miłość. Niestety relacja tej dwójki dobiegła dziś końca... Zdobywca Oscara za ścieżkę do produkcji „Marzyciel” zmarł po długiej chorobie w wieku 71 lat. Jana A.P. Kaczmarka żegna ukochana żona. Tak rozwijało się ich uczucie, tak trwali przy sobie w ostatnich chwilach. Jan A.P. Kaczmarek i Aleksandra Twardowska-Kaczmarek - historia miłości W 1989 roku wyjechał do USA. Miał 36 lat. W Stanach zaczynał od zera, podczas gdy w kraju posiadał status kultowego muzyka. Po czasie dołączyła do niego żona Elżbieta i czwórka dzieci: Szymon, Józefina, Antonii i Anastazja. W Hollywood Jan A.P. Kaczmarek spełniał swoje artystyczne marzenia. Amerykański sen się ziścił i zaprowadził go prosto na oscarową galę. W 2005 roku w Teatrze Kodaka odebrał nagrodę za muzykę do filmu Marzyciel. Współpracował z największymi reżyserami, tworzył ścieżki do kinowych hitów. A w życiu prywatnym? Jego małżeństwo z pierwszą żoną rozpadło się w 2014 roku. Po dwóch latach ożenił się ponownie. To Aleksandra Twardowska zdobyła jego serce. Zakochani reprezentują dwa odrębne światy – ona jest absolwentką Wydziału Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, cenioną projektantką wnętrz, on – światowej sławy kompozytorem muzyki filmowej, twórcą festiwalu Transatlantyk. Ale jak podkreśla Jan Kaczmarek - „W jej projektowaniu jest wiele muzyki, tzn. poczucia formy”. Świetnie się rozumieli, wspierali, byli dla siebie bratnimi duszami. Słuchali tej samej muzyki, lubili tę samą herbatę, mieli podobny gust. Byli jedną harmonią. O swoim spotkaniu mówili – przeznaczenie. Artysta planował stworzyć instytut filmu i muzyki pod Poznaniem i szukał osoby, która pomoże mu zagospodarować przestrzeń. Tak poznał Aleksandrę. „Szukał architekta wnętrz, którego wizja spotkałaby się z jego wyobrażeniem. Przyjechałam. Błyskawicznie miałam spójną wizję całości, wydawało mi się, że koncepcja rodzi się sama, ale też z twórczego dialogu z Janem, który opowiadał o swoich potrzebach”, opowiadała Aleksandra Twardowska-Kaczmarek w rozmowie z PANI. Artysta podziękował jej za spotkanie, ale oznajmił, że nie możne jej powierzyć tej pracy. Sam w rozmowie z Beatą Biały przyznał, że zakochał się w przyszłej żonie w momencie, gdy pierwszy raz spojrzała mu w oczy. „Byłem na takim etapie życia, w którym nie szuka się kłopotów sercowych. Wiedziałem, że nie mogę się zakochać. A jednocześnie zachwyciłem się tą utalentowaną kobietą. Jej charyzmą, kompetencjami, pasją, z jaką opowiadała swoją wizję. Dla mnie to było absolutnie za dużo piękna. Przeraziłem się. Uciekłem”, relacjonował w wywiadzie dla PANI. Po trzech latach przyjaciółka zaprosiła Aleksandrę na premierę filmu City Island, do którego muzykę stworzył ceniony kompozytor. Wtedy ich znajomość rozpoczęła się raz jeszcze. Poprosił ją, by pokazała mu swoje aktualne portfolio. Imponowała mu talentem, wizjami projektów. „Chciałbym porozmawiać o projektach, czy możesz mi pokazać, co w tym czasie zrealizowałaś? – zapytał Jan, gdy zadzwonił. Potem były długie fascynujące rozmowy telefoniczne”, wspominała żona Jana A.P. Kaczmarka. Czytaj też: Mama zwycięzcy Mam Talent przerywa milczenie, hejt ją przytłacza. „Obawiam się wyjść na ulicę" Aleksandra Twardowska-Kaczmarek, Jan A.P. Kaczmarek, 2018 Aleksandra Twardowska-Kaczmarek i Jan A.P. Kaczmarek byli razem na dobre i na złe Zakochani doczekali się wspólnie dziecka, synka Jasia. „Z naszej interakcji rodzą się piękne rzeczy. Nasz syn Jaś jest owocem wzajemnej fascynacji”, opowiadał artysta Beacie Biały. Chłopiec ma dziś 8 lat. Jan Kaczmarek cieszył się, że towarzyszy dziecku na każdym etapie życia. I jak dodawał, chciał doświadczyć pewnej radości jako ojciec, która wcześniej go ominęła. Jakim ojcem był kompozytor? Wspaniałym, czułym i opiekuńczym. Często grał z juniorem w szachy, przekazywał mu życiową mądrość, uczył gotowania. „Jan jest bardzo czuły na emocje. Teraz uczy ich naszego syna Janka. Nauczyliśmy go je nazywać, co wcale nie jest częste u mężczyzn […] Jan nauczył go przegrywać i nauczył go odwagi społecznej. Jaś jest cudownie otwarty na świat i daje nam swoje światło każdego dnia”, opowiadała projektantka wnętrz w rozmowie z Beatą Biały. Aleksandra Twardowska-Kaczmarek ceniła w mężu to, jak potrafi celebrować chwile. Zawsze imponował jej inteligencją, dobrocią. Czytaj też: Poznali się zupełnie przypadkiem, bez zastanowienia jej pomógł. Zbigniew Wodecki we wspomnieniach Natalii Przybysz Jan A.P. Kaczmarek, Aleksandra Twardowska-Kaczmarek, Mastercard OFF CAMERA, 2017 rok Aleksandra Twardowska: „Choroba męża zmieniła wszystko oprócz miłości” Niedawno Jan A.P. Kaczmarek został laureatem Polskiej Nagrody Filmowej Orły 2023 za osiągnięcia życia. Statuetkę odebrała za niego ukochana. Kompozytor nie był w stanie pojawić się na gali. Laureat Oscara mierzył się z poważną chorobą, zanikiem wieloukładowym (MSA). „Ta nagroda ma dla niego najwyższą wartość. Chciałabym podziękować za dobre myśli, słowa i czyny tych z państwa, którzy nam pomogli z jego ekstremalnie ciężką chorobą. Bardzo wam dziękuję za wsparcie. Potrzebujemy go. Jestem bardzo wzruszona, ten wieczór jest dla niego”, mówiła ze sceny Aleksandra Twardowska-Kaczmarek podczas gali Orłów 2023. W rozmowie z magazynem PANI zastanawiała się, czy los testuje ich miłość… „Myślę, że spotkało nas szczęście, które rzadko się zdarza - mamy pewność. Ja miałam pewność, że to TEN mężczyzna. I że z tym mężczyzną chcę przejść przez życie, być z nim na dobre i na złe. Teraz jest złe. Choroba Jana zmieniła wszystko oprócz miłości”, tłumaczyła. Na początku 2023 roku rodzina apelowała o pomoc dla kompozytora. Córka artysty Anastazja Davis wyznała w poruszającym poście, że jej tata nie był w stanie samodzielnie się poruszać i wymagał stałej pomocy żony oraz dwóch opiekunów. „Ma zanik wieloukładowy lub MSA, na który nie ma prawdziwego leczenia ani lekarstwa. Choroba uszkadza zakończenia nerwowe, aż zawiodą płuca. To jest horror dla nas, gdy patrzymy, jak ten niesamowity człowiek toczy walkę, której nie wygra. Wszystkie próby pomocy mu w poprawie nie powiodły się, a teraz celem jest zapewnienie mu jak największego komfortu w domu”, pisała. W najtrudniejszych momentach Jan A.P. Kaczmarek mógł liczyć na wsparcie bliskich i najdroższej żony. Byli razem na dobre i na złe. Aleksandra Twardowska-Kaczmarek zawiesiła swoje zobowiązania zawodowe, by opiekować się mężem. Rodzina nie była jednak w stanie pokryć kosztów leczenia. Na początku stycznia 2023 roku ruszyła zbiórka. „Tata nie jest w stanie pracować, a jego żona musiała zawiesić swoją pracę, ponieważ jest jego głównym opiekunem, a to jest praca na pełny etat, tym bardziej że opiekuje się również ich 7-letnim synem Jasiem. […] Stworzyło to dla nich duże obciążenie finansowe. Ja, moje rodzeństwo i jego żona wykorzystaliśmy każdą możliwość i zrobiliśmy, co w naszej mocy, aby pomóc finansowo, ale potrzeby przekraczają nasze możliwości”, pisała Anastazja Davis. Sprawdź też: Ślub wzięli w tajemnicy. Małgorzata Niemirska przez pięć lat codziennie żegnała się z Markiem Walczewskim Jan A.P. Kaczmarek, Aleksandra Twardowska, inauguracja Festiwalu Transatlantyk, Łódź, 2019 Jak zachorował Jan A. P Kaczmarek? Choroba dała o sobie znać niespodziewanie w momencie, gdy Jan Kaczmarek osiadł z żoną i synkiem w Sopocie. Mieli prowadzić spokojne życie, ale wraz z diagnozą wszystko się zmieniło. „Poczułam nieprawdopodobną samotność w nowym miejscu. Do tego nastał covid i izolacja od ludzi”, opowiadała Aleksandra Twardowska. Wrócili do Krakowa, by być bliżej rodziny, przyjaciół, przestrzeni, które dają im poczucie bezpieczeństwa. „Dopiero codzienność pokazuje, jakiej skali jest to wyzwanie. Czasami jestem jego ustami i wypowiadam słowa, które mi delikatnie podpowie albo pokaże. Cieszymy się tym, że może dalej tworzyć. Bo wciąż ma nowe pomysły”, mówi Aleksandra Twardowska. Jan Kaczmarek niemal do końca życia komponuje. Mimo że choroba pozbawiła go mowy, to nie odebrała wszystkiego. Artysta był pewien, że znajdzie się lek, albo specjalista, który da mu szansę. „Od roku choroba przybrała agresywną formę. Jan jest przekonany, że znajdziemy jakiś lek, ośrodek, specjalistę – i spróbujemy, nawet jako pionierzy, zmierzyć się z rzeczą, która nie daje szans innym. Gdyby nie Jan... nie wiedziałabym, czym jest miłość”, mówiła w poruszających słowach w PANI Aleksandra Twardowska-Kaczmarek. Gdy choruje jeden członek rodziny, choruje cała rodzina. Jan Kaczmarek wzruszał się, patrząc na troskę żony. „Miłość jest jedyną drogą. Cały czas czerpiemy z tego wielkiego źródła, którym był nasz początek. Mieliśmy w sobie pewność tej decyzji i pełnej harmonii bycia ze sobą”, czytaliśmy w PANI. Jan A. P. Kaczmarek nie żyje. Komunikat O śmierci kompozytora poinformowano dziś na profilu Polskiej Fundacji Muzycznej. Komunikat napisała żona zmarłego. „Po długiej i ciężkiej chorobie zmarł mój mąż Jan A.P. Kaczmarek. Do końca był wojownikiem ufającym, że wyzdrowieje i będzie dzielił się swoją twórczością z nami… Czuwałam przy nim do końca. Zmarł otoczony miłością. Wartością, w którą wierzył najmocniej. Aleksandra Twardowska-Kaczmarek"… Źródło: Kobieta Onet, PANI Jan A.P. Kaczmarek, Aleksandra Twardowska-Kaczmarek, Gala Jubileuszowa 100-lecia Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, 2018
Jan A.P. Kaczmarek nie żyje. Kompozytor zmarł po długiej walce z ciężką chorobą
Smutną informację podała jego żona. "Czuwałam przy nim do końca"
Nie żyje uznany kompozytor i laureat Oscara, Jan A.P. Kaczmarek. Artysta zmarł po długiej walce z ciężką chorobą. Informację o śmierci artysty podała na Facebooku Polska Fundacja Muzyczna, powołując się na wiadomość od jego żony. Jan A.P. Kaczmarek nie żyje "Po długiej i ciężkiej chorobie zmarł mój mąż Jan A.P. Kaczmarek. Do końca był wojownikiem ufającym, że wyzdrowieje i będzie dzielił się swoją twórczością z nami… Czuwałam przy nim do końca. Zmarł otoczony miłością. Wartością, w którą wierzył najmocniej" — czytamy na oficjalnym profilu. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="538" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpolskafundacjamuzyczna%2Fposts%2Fpfbid031nTmWfjVvRW8N8e7ghJnJhMqdJw1DarXbt9mtEpXPTfptaW9scBfrJtkPQpQAv2Tl&show_text=true&width=500&is_preview=true" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Już od dawna mówiło się o poważnych problemach zdrowotnych Jana A.P. Kaczmarka. Pierwsze informacje pojawiły się w styczniu 2023 r. Kompozytor zmagał się z MSA, czyli zanikiem wieloukładowym — schorzeniem neurologicznym, często mylonym z chorobą Parkinsona. Rodzina założyła zbiórkę pieniędzy na specjalistyczną opiekę dla schorowanego artysty. "Mój tata nie jest w stanie samodzielnie się poruszać i wymaga pomocy żony i dwóch opiekunów przy wykonywaniu podstawowych czynności, takich jak wstawanie z łóżka czy ubieranie się. Wymaga dużo pomocy innych osób, a także sprzętu, np. wózka inwalidzkiego. Nie można go zostawić samego, ponieważ często traci przytomność z powodu wahań ciśnienia krwi" — pisała jego córka Anastasja Davis w opisie zrzutki. Całej rodzinie składamy najszczersze kondolencje. Jan A. P. Kaczmarek, Kraków, 26.09.2013 r.
Niesłychane informacje na temat zdrowia Jana A. P. Kaczmarka. Żona przerwała milczenie
Żona Jana A.P. Kaczmarka przerwała milczenie na temat stanu zdrowia męża. Artysta, który od wielu lat zmaga się z zanikiem wieloukładowym, mimo trudności zdrowotnych, nie poddaje się i planuje kolejną produkcję filmową. Kompozytor genialnych utworów filmowych jest podobno zdeterminowany, a ukochana wspiera go w pomyśle każdego dnia. ZOBACZ TEŻ: Katarzyna Skrzynecka wyznała, co myśli o zdradzie. Podzieliła się wyjątkową radą dla kobiet Jan A. P. Kaczmarek walczy z chorobą Rok temu świat obiegła informacja o nieuleczalnej chorobie, z jaką zmaga się wybitny kompozytor Jan A. P. Kaczmarek. Zanik wieloukładowy, to choroba, która sprawia, że ciało artysty odmawia posłuszeństwa. I chociaż ma on trudności z poruszaniem się, jego umysł wciąż funkcjonuje jak dawniej. "Jan nie stracił nic ze swej błyskotliwości, wciąż ma nieprawdopodobny umysł" — mówiła Aleksandra Twardowska-Kaczmarek w rozmowie z Polską Agencją Prasową. Córka artysty, Anastazja Davis utworzyła również zbiórkę na leczenie ojca, która ma pomóc w pokonaniu lub chociaż opóźnieniu choroby, z jaką się mierzy. "Mój tata nie jest w stanie poruszać się samodzielnie i wymaga pomocy swojej żony i dwóch opiekunek do wykonywania podstawowych czynności, takich jak wstawanie z łóżka czy ubieranie się. [...] Nie można go zostawić samego, ponieważ często traci przytomność z powodu wahań ciśnienia krwi. Tata nie jest już w stanie pracować, a jego żona musiała zrezygnować z pracy, ponieważ jest jego główną opiekunką, co jest pracą na pełny etat, oprócz opieki nad ich 7-letnim synem. To bardzo obciążyło ich finansowo" - pisała. Jan A. P. Kaczmarek chce zrobić kolejny film Na co dzień, Jan A. P. Kaczmarek ma problemy z mówieniem. Każdego dnia próbuje wypowiedzieć kolejne słowa, jednak to nie zwalnia jego apetytu na działania artystyczne. Wręcz przeciwnie. Umysł kompozytora wciąż doskonale funkcjonuje, a żona Kaczmarka zdradziła, jakie ma on plany na najbliższy czas. CZYTAJ TEŻ: Nie boją się przyszłości, bo mają siebie nawzajem. Mąż Ewy Bem podjął zawodowe ryzyko, a teraz takie wieści "Jan jest największym wojownikiem, jakiego można sobie wyobrazić. Chce być z nami, chce zrobić kolejny film" — przekazała Aleksandra Twardowska-Kaczmarek w materiale dla "19:30". Jego determinacja jest niesamowita. Ukochana oraz najbliżsi bardzo wspierają kompozytora każdego dnia, zarówno w walce z chorobą, jak i tej o marzenia. Aleksandra Twardowska-Kaczmarek, Jan A.P. Kaczmarek, 2018 "Choroba, która pozbawiła go wyraźnej mowy, nie odebrała mu wszystkiego. Przeciwnie, jego intelekt osładza nam codzienność. Bo nawet jak uda się wydobyć z Jana kilka zdań, są to zdanie bezcenne. Od roku choroba przybrała agresywną formę. Jan jest przekonany, że znajdziemy jakiś lek, ośrodek, specjalistę, spróbujemy, nawet jako pionierzy, zmierzyć się z rzeczą, która nie daje szans innym" — opowiadała Aleksandra Twardowska-Kaczmarek w rozmowie z magazynem "Pani". Wierzymy, że wszystko jest możliwe!
Wspaniały koncert muzyki filmowej autorstwa Jana A.P. Kaczmarka już dzisiaj!
W Filharmonii Narodowej zabrzmi nagrodzona Oscarem muzyka z filmu "Marzyciel", a także z "Całkowitego zaćmienia", "Quo vadis" i wielu innych
Dzisiaj, 4 grudnia, o godz. 19:30 Narodowe Centrum Kultury zaprasza na koncert muzyki laureata Oscara, Jana A.P. Kaczmarka. Artysta w tym roku świętuje 70. urodziny. Wśród gwiazd wieczoru śpiewaczka Iwona Sobotka oraz znakomici instrumentaliści: Gabriel Niedziela, Dominik Wania, Zbigniew Chojnacki, Piotr Maślanka. Usłyszymy też Chór Filharmonii Narodowej oraz Orkiestrę Symfoniczną Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Moniki Wolińskiej. W programie m. in. muzyka skomponowana do filmów: Marzyciel, Mój przyjaciel Hachiko, Wieczór, Całkowite zaćmienie, Niewierna, Wojna i Pokój, Quo Vadis, Magnezja. Najważniejsza nagroda filmowa "Zdobywając Oscara za muzykę do „Marzyciela” w 2005 roku Jan A.P. Kaczmarek przeszedł do historii sztuki filmowej, dołączając do znakomitego, elitarnego grona kompozytorów o polskich korzeniach, którzy zostali uhonorowani tym najbardziej prestiżowym wyróżnieniem w branży: Leopolda Stokowskiego, Bronisława Kapera i Victora Younga. Twórczość tego ostatniego Narodowe Centrum Kultury wspólnie z partnerami popularyzuje podczas Victor Young Jazz Festival, który odbywa się od kilku lat we wrześniu w Mławie. Od lat w bardzo szerokim zakresie angażujemy się w upowszechnianie dorobku muzycznego polskich twórców, ale też poszerzanie dostępu publiczności do kultury i podnoszenie kultury muzycznej. Organizujemy festiwale, np. zakończony kilka dni temu festiwal Eufonie, oraz koncerty, wydajemy płyty, wspierając zarówno uznanych artystów, jak również młodych muzyków. Jubileusz 70. urodzin Jana A.P. Kaczmarka to doskonała okazja, żeby przypomnieć jego znakomite dokonania muzyczne związane z filmem i teatrem. Trudno wyobrazić sobie te formy sztuki bez muzyki. Myślę, że w trudnym dla kompozytora czasie zmagań z chorobą fakt wspólnego spotkania znakomitych artystów i publiczności, która kocha i docenia jego dzieła, ma dla bohatera wieczoru ogromne znaczenie. Nie ulega wątpliwości, że jego dokonania zasługują na popularyzację. Serdecznie zapraszam wszystkich na poniedziałkowy koncert. Myślę, że to będzie wieczór pełen poruszających doznań", komentuje prof. Rafał Wiśniewski, dyrektor Narodowego Centrum Kultury. Siła muzyki "Mam to wielkie szczęście, ale też radość i zaszczyt współpracować z Janem A.P. Kaczmarkiem od 2012 roku. Udało nam się zrealizować wiele wspólnych fajnych muzycznych projektów. Jan zaprasza mnie do takich dużych wyzwań, jak m.in. „Rapsodia Śląska” na stulecie powstań śląskich na stadionie w Chorzowie, czy wielki koncert na rynku w Krakowie „Universa – Opera Otwarta” na 650-lecie Uniwersytetu Jagiellońskiego. Były nagrania w AbyRoad, była później moja inicjatywa płyty z twórczością dwóch polskich laureatów Oscara, czyli Bronisława Kapera i Jana A.P. Kaczmarka. Z każdym z tych wydarzeń, wiążą się naprawdę piękne, twórcze i radosne wspomnienia. Pomimo tego, że jest to mój kolejny koncert prezentujący twórczość Jana, podchodzę do wybranego repertuaru jak do nowych utworów. Czyli jeszcze raz patrzę w partyturę, na nowo staram się odkryć tę muzykę. Te dzieła za każdym razem brzmią podczas koncertów troszeczkę inaczej. W poniedziałek w Filharmonii Narodowej w Warszawie zagramy m. in. kompozycje z filmów „Marzyciel”, „Quo vadis”, „Mój przyjaciel Hachiko”, ala też filmu „Niewierna”. Jednak największym chyba wyzwaniem podczas tego koncertu będzie olbrzymia obsada wykonawcza, którą tworzą: Orkiestra Filharmonii Narodowej, Chór Filharmonii Narodowej oraz wspaniali soliści. Zawsze przy takim wyzwaniu, kiedy jest dużo do zrobienia ze wspaniałymi artystami, pojawia się jednak uśmiech i chęć pracy. Wiemy Janie - teraz zwracam się do naszego kochanego kompozytora - że nie możesz być z nami na tym koncercie. Wysyłamy Ci moc dobrych myśli. Twoja muzyka zabrzmi w Filharmonii Narodowej. Przyjdą Twoi fani, którzy będą Cię gorąco oklaskiwać i tymi słowami chciałam Cię też wesprzeć, serdecznie pozdrowić i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. Tak jak zawsze rozmawialiśmy, muzyka ma taką niezwykłą siłę sprawiania różnych rzeczy i na pewno na tym koncercie, mimo tego, że tam Ciebie nie będzie, będziemy razem", dodaje Monika Wolińska, dyrygent koncertu. Kim jest Jan A.P. Kaczmarek Wyrastał w domu, gdzie słuchano i grano muzykę. Od dzieciństwa uczył się gry na fortepianie, a swoje pierwsze kompozycje tworzył już w szkole podstawowej. Po studiach prawniczych porzucił karierę prawnika i dyplomaty na rzecz teatru. Zaczął od współpracy z Teatrem Laboratorium Jerzego Grotowskiego, a następnie związał się z Teatrem Ósmego Dnia, gdzie stworzył kameralną Orkiestrę Ósmego Dnia. Przez dziesięć lat tworzył też muzykę dla Teatru Polskiego w Poznaniu. W 1989 r. przeprowadził się na stałe do Los Angeles. W USA komponował muzykę do filmu i teatru, nagrywał płyty m.in. dla Sony Classical, Decca, Varese Sarabande, Milan i Savitor Records, koncertował. W 2004 roku założył na wzór Sundance Institute Instytut "Rozbitek" w Poznaniu, który zajmuje się organizowaniem życia kulturalnego. Jest pomysłodawcą i dyrektorem Międzynarodowego Festiwalu Filmu i Muzyki Transatlantyk, którego pierwsza edycja odbyła się w Poznaniu w 2011 r. Kaczmarek to także wirtuoz gry dwoma smyczkami na Fidoli Fischera oraz pomysłodawca i projektant instrumentu muzycznego niewkacz, którego konstrukcja została oparta na Fidoli Fischera. Kompozytor Jan A.P. Kaczmarek (ur. 1953 r.) jest autorem muzyki do ponad 70 filmów fabularnych i dokumentalnych oraz amerykańskich i polskich spektakli teatralnych, kompozycji symfonicznych związanych z ważnymi wydarzeniami (np. Kantata dla wolności, Koncert Jankiela, Otwarte okna) oraz opery napisanej z okazji obchodów 650-lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego. Został uhonorowany Oscarem (2005 r.) za muzykę do filmu Marca Fostera Marzyciel (Finding Neverland), Orłem za osiągnięcia życia (2023 r.), Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" oraz wielu innymi prestiżowymi nominacjami i wyróżnieniami. Jest członkiem Amerykańskiej, Europejskiej i Polskiej Akademii Filmowej. Partnerem wydarzenia jest Filharmonia Narodowa. Bilety do nabycia w Filharmonii Narodowej i oraz za pośrednictwem portalu Bilety24.pl
Jan A.P. Kaczmarek: „Marzenia są przyszłością zaklętą w wymiar niepewności”
Kompozytor, laureat Oscara i tegorocznej nagrody Orła w niezwykłej rozmowie
Na pytanie, o czym teraz marzy, uśmiechając się przekornie, odpowiada: „O stworzeniu Dzieła Życia, które być może już napisałem”. Ale potem dodaje: „O niespiesznym śniadaniu z ludźmi, których kocham”. Jan A.P. Kaczmarek, kompozytor, laureat Oscara i tegorocznej nagrody Orła za całokształt twórczości, w niezwykłej rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Ortonowską. Nie tylko o marzeniach. Mówi, że „marzenia są przyszłością zaklętą w wymiar niepewności”. Piękna ta definicja i niesłychanie adekwatna do jego historii i życia. Zwłaszcza teraz, gdy od kilku lat Jan A.P. Kaczmarek zmaga się z nieuleczalną chorobą. Napisałam w „niezwykłej rozmowie”, bo prócz tego, że emanuje z niej niesłychana pasja życia, odbywała się w sposób szczególny. Zwykle jestem blisko swoich rozmówców, obserwuję ich wnikliwie, w jakiś sposób próbuję „uwieść”, widzę ich reakcję na pytania, często zmieniam tor rozmowy albo drążę wątki, które wydają mi się niezwykle ciekawe. Tym razem nawet nie zobaczyłam swojego bohatera. Słowami chorego na MSA, czyli zanik wieloukładowy, kompozytora mówiła do mnie jego żona Aleksandra Twardowska-Kaczmarek. Odpowiedzi na pytania, które zadałam, spisywała później przez wiele dni, odpytując męża. W rozmowie z Beatą Biały w „Pani” powiedziała: „Czasem jestem jego ustami i wypowiadam słowa, które mi delikatnie podpowie albo pokaże”. Więc z tych słów właśnie składam sobie obraz jednego z największych światowych twórców współczesnej muzyki symfonicznej i filmowej. Oglądam wywiady z nim na YouTubie, by choć przez chwilę z nim „pobyć”. I go lepiej zrozumieć. Kiedy zadaję pytania o przeszłość, szybko orientuję się, że przeszłość już go nie interesuje. Niezwykłe koleje życia: fascynacja muzyką, dziadek skrzypek w poznańskiej filharmonii, skomponowanie muzyki do szkolnego hymnu, studia prawnicze, staż w awangardowym Teatrze Laboratorium Jerzego Grotowskiego, współpraca z Teatrem Ósmego Dnia czy gra na fidoli Fischera – zbudowało go jako artystę, ale wracać do tego już nie chce. Przyszłość to coś, co go interesuje i nakręca do działania, bo jak powiedział w „Pani”: „Czas jest luksusem, czuję to coraz bardziej. Nie wiem, ile go mam, ale chciałbym dobrze wykorzystać”. Mnie, wielbicielkę muzyki Kaczmarka, uzależnioną od soundtracku z muzyką kompozytora do „Całkowitego zaćmienia” Agnieszki Holland i „Niewiernej” Adriana Lyne’a, wzrusza, że Jan A.P. Kaczmarek wciąż tworzy, cieszy się życiem, wierzy w jutro i, jak powiedziała jego żona Aleksandra, czerpie energię z rzeczy zbudowanych. Dla miłości do Aleksandry właśnie wrócił z fabryki snów do Polski, do Krakowa. Amerykański sen spełnił, statuetka Oscara, którą dostał za muzykę do filmu „Marzyciel”, stoi teraz na wystawie poświęconej jego twórczości w krakowskim Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha. Wystawa nosi tytuł „Jan A.P. Marzyciel”. W tym słowie „Marzyciel”, zaczerpniętym z tytułu obrazu, który przyniósł mu sławę największą – w życiu nie ma przypadków, zawiera się niezwykła metafora. Wszystko, co osiągnął, wzięło się z marzeń. I Hollywood, i muzyka do wielu hollywoodzkich filmowych hitów, i płyty nagrywane dla światowych wytwórni, i utwory „Kantata o Wolności”, „Oratorium 1956” czy „Universa”, i koncerty na największych światowych scenach, i choćby festiwal Transatlantyk, który organizował przez kilka lat, by przede wszystkim stworzyć ludziom przestrzeń do dyskusji o kondycji nie tylko sztuki, ale i współczesnego świata. Uważa, że dobra rozmowa może zmienić życie i być początkiem fenomenalnej transformacji. Wszystko, co dobre zresztą bierze się z rozmowy. I emocji. Ta rozmowa z Janem A.P. Kaczmarkiem była dla mnie niezwykłą lekcją życia i warsztatu dziennikarskiej pracy. Bo czasem jedno krótkie zdanie, jedno „tak” lub „nie” niesie w sobie więcej emocji niż dziesiątki – okazuje się – niepotrzebnych słów. Poza tym zawsze jest muzyka… Jan A.P. Kaczmarek w rozmowie VIVY! Czym w ogóle są marzenia? Przyszłością zaklętą w wymiar niepewności. A Pan jest marzycielem? Byłem i jestem. Marzenie było w polskiej kulturze za mojej młodości w jakimś sensie zakazane. Trzeba było marzyć po cichu i w tajemnicy. A kiedy coś się udawało, to cieszyć się ostrożnie. To się na szczęście zmieniło. Mnie pomogła Ameryka. Jan A.P. Kaczmarek, 2006 Ameryka pozwala ludziom marzyć? A mówi się, że zabija marzenia… Stany są wielkim krajem, gdzie da się znaleźć wszystko. Jednym rosną skrzydła, bo znajdują oparcie we wspaniałych instytucjach i prywatnych mecenasach. Inni są zmiażdżeni bezwzględnością neoliberalnego kapitalizmu. Królem jest jednak rynek. Ja sam doświadczyłem na początku mojej emigracji wielu aktów przyjaźni i bezinteresownej pomocy. Podsumuję: w dziedzinach kreatywnych ciągle jest przestrzeń na rozwój i karierę, ale tu przeciętni ludzie trochę nie mają perspektyw. U szczytu kariery w Hollywood, kiedy Oscarem za „Marzyciela” spełnił Pan już część swoich marzeń, postanowił Pan stworzyć w Polsce festiwal Transatlantyk. Uczyć, inspirować i łączyć. Taka była Pana idea… Ale też kolejne marzenie… Wiele się w Ameryce nauczyłem, dużo zrozumiałem, jak ważna jest dla artysty świadomość świata. Festiwal Transatlantyk był i jest odpowiedzią na pewien głód praktycznej wiedzy, jak funkcjonuje świat. Stąd też oprócz setek projekcji, koncertów ważne były debaty, warsztaty Masterclasses. To wszystko tworzyło holistyczną atmosferę. Festiwal nazwał się też glokalnym, co oznacza lokalne działanie w globalnym kontekście i konsekwencjach. Powiedział Pan, że kompozytor to człowiek samotny z konieczności, a w Panu był głód ludzi. I że chciał spotykać Pan ludzi, którzy Pana inspirują. To też był powód? Bardziej prywatny? Na pewno. Inspiracja to święte słowo. To fascynujące, kiedy coś nas uruchamia, kiedy umysł zaczyna pracować inaczej. Kiedy człowiek natchniony tym, co przeżył, zaczyna robić wspaniałe rzeczy. Dobry festiwal ma taką moc. Ze spotkania ludzi rodzi się nowa jakość dla każdego z osobna i dla całej społeczności. [...] „Żyjemy w czasach, w których nikt nie wie, kim jest, świat się chwieje, ledwo trzyma się na nogach, na poważnie rozważamy ewakuację na Marsa”, powiedział Pan w jednym z wywiadów kilka lat temu. To jeszcze było przed pandemią i wojną. Z jakimi obawami Pan dziś przygląda się światu? Dzisiaj mamy wojnę za miedzą, kolizję mocarstw, która najpewniej zmieni porządek świata, czyli wszystko jest jeszcze mniej stabilne. Aż strach się zapuszczać w szczegóły. Czytaj też: Ruszyła kolejna zbiórka na leczenie Jana A.P. Kaczmarka: „Ciało przestaje być władne i samodzielne” Jan A.P. Kaczmarek, Oscary 2005 rok [...] O czym Pan teraz marzy? O stworzeniu Dzieła Życia, które być może już napisałem (śmiech). Ale też o wspólnym niespiesznym śniadaniu z ludźmi, których kocham albo cenię. Kiedy podróżuję, to spotkanie z ciekawymi ludźmi jest zawsze najważniejsze. Nie krajobraz czy architektura, tylko właśnie ludzie. I dla ludzi, przede wszystkim wielbicieli Pana muzyki, przygotowuje się Pan do jubileuszowego koncertu na Festiwalu Muzyki Filmowej w Krakowie… To 25 maja. A 29 kwietnia, w Pana urodziny, w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha odbyła się wystawa poświęcona Pana twórczości – „Jan A.P. Marzyciel”. Można zobaczyć na niej Pana słynną fidolę Fischera, nuty czy posłuchać muzyki, której nigdy Pan jeszcze nikomu nie pokazał... Tak, są instrumenty, pamiątki, partytury, nagrody, ekspozycja wykorzystała nowoczesne formy, między innymi ma ping, audiowizualne eseje, bogatą audiosferę i oczywiście jest statuetka Oscara. Moja żona Aleksandra ma osobisty wkład w tę wystawę. Oprawiała moje dyplomy, plakaty, pamiątki. Można zobaczyć jej rysunki z mojej pracowni i mój portret jej autorstwa, który lubię szczególnie. Wszystkich, którzy mogą wesprzeć Jana A.P. Kaczmarka oraz jego najbliższych w pokryciu niezbędnych kosztów leczenia oraz opieki, zachęcamy do wpłat bezpośrednio na konto Polskiej Fundacji Muzycznej 41 1140 1977 0000 2634 0600 1004 lub za pomocą wirtualnej puszki na stronie www.pfm.waw.pl. Sprawdź też: Los wystawił ich miłość na ciężką próbę. Historia Aleksandry Twardowskiej i Jana A.P. Kaczmarka Cała rozmowa w nowej VIVIE! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 18 maja.
Tak czuje się Jan A.P Kaczmarek. Agnieszka Holland odwiedziła go w szpitalu: „To było wzruszające”
„Choroba przybrała dramatyczny wymiar''...
Od pewnego czasu Jan A.P. Kaczmarek zmaga się z zanikiem wieloukładowym, czyli MSA. Bliscy wybitnego kompozytora uruchomili kilka zbiórek, z których zebrane środki pomogą w tak ważnej teraz opiece i terapii. „Ciało przestaje być władne, samodzielne i wymaga podłączenia różnego rodzaju urządzeń”, czytamy w sieci. Podczas rozmowy z Agnieszką Holland dowiedzieliśmy się, jak aktualnie czuje się pan Jan. Agnieszka Holland o spotkaniu z Janem A.P. Kaczmarkiem w szpitalu Dzięki współpracy tej dwójki powstało kilka pięknych filmów z muzyką nie do podrobienia. Przy okazji spotkania z reżyserką podczas Festiwalu Mastercard Off Camera w Krakowie, zapytaliśmy, czy Agnieszka Holland ma kontakt z przyjacielem. Okazało się, że właśnie wróciła ze spotkania z nim. „Odwiedziłam wczoraj Jana w szpitalu, to było bardzo wzruszające. […] Mówiłam mu miłe rzeczy, on też chciał bardzo, żebym opowiadała różne rzeczy. Gdzie byłam, dokąd jadę, co się dzieje i tak dalej. Jest spragniony kontaktu i wiadomości”, powiedziała Rafałowi Kowalskiemu z VIVY.pl. Nie zabrakło też sentymentalnych historii dotyczących miejsca, które dało kompozytorowi wiele radości. „Wspominaliśmy Bretanię, gdzie mam dom i spędzam tam dużo czasu. Jan mnie tam kilkukrotnie odwiedzał i ma tęsknotę do tych pejzaży, to tamtych czasów”, usłyszeliśmy. Zobacz też: Eleni i Fotis Tzokas są razem na dobre i na złe. Kim jest mąż znanej artystki? Agnieszka Holland wspominała też poprzednie spotkania z Janem A.P. Kaczmarkiem. Potwierdziła też, że artysta zmaga się z trudnościami podczas mówienia. „W czasie pandemii żeśmy się nie widywali, a kiedy jego choroba przybrała taki dramatyczny wymiar, to komunikowaliśmy się głównie smsami. Niedawno z kolei dostał nagrodę ORŁY za całokształt twórczości. Ja wygłaszałam laudację, była też na miejscu Ola Kaczmarek – żona Jana. I po tym Jan do mnie zadzwonił – on ma trudności z mówieniem wskutek swojej choroby – ale mi dziękował”, opowiedziała reżyserka. Agnieszka Holland o współpracy z Janem A.P Kaczmarkiej i sztucznej inteligencji Jednym z projektów, jaki połączył reżyserkę i kompozytora, była produkcja „Całkowite zaćmienie” z 1995 roku. Jak to się stało, że zaczęli wspólną pracę? „Dla Jana to był naturalny wybór, on bardzo chciał. Ja nie byłam pewna. Wydawało mi się, że jego muzyka ma zupełnie inny charakter, niż aura filmu, którą sobie wyobrażałam. A on skomponował pewnego rodzaju demo i to była wspaniałe. Puszczaliśmy sobie to w czasie zdjęć jako inspirację”, wyznała Agnieszka Holland. „Później już tylko się wzajemnie inspirowaliśmy. Zrobiliśmy razem pięć filmów i w każdym jego muzyka jest bardzo ważna”, dodała. OBEJRZYJ TEŻ: Anna Cieślak i Edward Miszczak na gali otwarcia Mastercard OFF Camera. Prezentowali się zjawiskowo! Podczas wywiadu z twórczynią zadaliśmy między innymi dwa pytania, które wygenerowała sztuczna inteligencja. O tym, że tak się stało, poinformowaliśmy reżyserkę pod koniec rozmowy. Jaka była jej reakcja? Zobacz całe nasze wideo na górze strony. Agnieszka Holland, Jan A.P. Kaczmarek, 2018, Kraków Agnieszka Holland, 2021, Gdynia
Ruszyła kolejna zbiórka na leczenie Jana A.P. Kaczmarka: „Ciało przestaje być władne i samodzielne”
Jaki jest stan kompozytora? Dziś jego urodziny
Ścieżka dźwiękowa do filmu Marzyciel to jedna z najpiękniejszych zawodowych rzeczy, która wyszła spod palców Jana A.P. Kaczmarka. Talent muzyka jest bezcenny tak samo jak zdrowie, o które toczy się teraz walka. Kompozytor kończy dziś 70 lat i jest w trudnej sytuacji życiowej. Ruszyła kolejna zbiórka na jego leczenie. Jak czuje się dziś Jan A.P. Kaczmarek? Jest w szpitalu Przez pewien czas choroba kompozytora była tajemnicą. Ścianę milczenia przerwała niedawno jego córka. Okazuje się, że Jan A. P. Kaczmarek cierpi na zanik wieloukładowy, czyli MSA. Na tę chorobę nie ma lekarstwa. „Mój tata nie jest w stanie samodzielnie się poruszać i wymaga pomocy żony i dwóch opiekunów przy wykonywaniu podstawowych czynności, takich jak wstawanie z łóżka czy ubieranie się. Choroba uszkadza zakończenia nerwowe, aż płuca zawodzą. To horror dla nas jako rodziny, patrzeć, jak ten niesamowity człowiek toczy nierówną walkę”, wyznała Anastazja Davis w opisie pierwszej zbiórki, która miała pomóc dzisiejszemu jubilatowi. Teraz kolejną zbiórkę założyła Polska Fundacja Muzyczna. Jej prezes Tomasz Kopeć mówi wprost: nie jest dobrze. "Aktualnie pan Jan przebywa w szpitalu. Po przebytym zapaleniu płuc jego stan jest trudny. Znajduje się pod opieką lekarzy, wspiera go też najbliższa rodzina", opowiedział Plejadzie. CZYTAJ TAKŻE: Jan A.P. Kaczmarek walczy o życie. Córka zabrała głos Koszty opieki nad Janem A.P. Kaczmarkiem. Zbiórka Jak dziś określa się stan zdrowia muzyka? „Sytuacja jest bardzo dynamiczna. Z każdym dniem stan pana Jana się pogarsza. Nie wiemy, co będzie jutro czy pojutrze, bo z tej choroby się nie wychodzi. Wiąże się ona z ogromnym bólem i cierpieniem, który towarzyszy zanikowi mięśni. Trudność sprawia już samo mówienie. Ciało przestaje być władne, samodzielne i wymaga podłączenia różnego rodzaju urządzeń”, powiedział pan Tomasz Kopeć. Czytaj też: Waldemar Goszcz zginął 20 lat temu. Relacja aktora z Katarzyną Chrzanowską była wyjątkowa: „Był jak rodzina” Specjalistyczny sprzęt, opieka i terapia dla wybitnego kompozytora to koszt nawet 30 tysięcy złotych miesięcznie. „Wizyty specjalistów, opiekunów, sprzętu do przemieszczania się, higieny – to kwoty niemieszczące się w budżetach rodzin, w których kogoś dotykają tego typu choroby. Rodzina Pana Jana zrobiła i robi wszystko, co w jej mocy, by zapewnić odpowiednie warunki, niezbędny sprzęt i leczenie, a także, żeby dostosować mieszkanie dla potrzeb osoby z niepełnosprawnością”, czytamy w opisie zbiórki. W imieniu Polskiej Fundacji Muzycznej, żony kompozytora, jego bliskich i swoim dziękujemy za każdą wpłatę pod tym linkiem. Przy okazji urodzin życzymy panu Janowi mnóstwa sił i nadziei.
Jan A.P. Kaczmarek został Laureatem Orła za Osiągnięcia Życia: „To dowód serca Polskiej Akademii Filmowej"
W uroczystości uczestniczyła plejada gwiazd
Dziś podczas spotkania z Nominowanymi do Polskich Nagród Filmowych 2023 zostało ogłoszone nazwisko pierwszego laureata Orłów 2023, corocznych nagród Polskiej Akademii Filmowej. Laureatem Nagrody za Osiągnięcia Życia został Jan A.P. Kaczmarek. Jan A.P. Kaczmarek - szczegóły nagrody Orły Laureat Oscara i jeden z najbardziej cenionych twórców muzyki filmowej na świecie, jest jej autorem do niemal 70 filmów fabularnych i dokumentalnych. „Wspaniały kompozytor światowego formatu, który zaczynał od muzyki do polskich filmów i po osiągnięciu światowego sukcesu, między innymi w postaci Oscara za muzykę do filmu Marzyciel, wrócił do Polski i filmu polskiego komponując wiele wybitnych kompozycji, jak choćby ostatnio do filmu Śmierć Zygielbojma. To dowód nie tylko mądrości, ale i serca Polskiej Akademii Filmowej, która wyraża uznanie dla wielkiego twórcy i przesyła gorące życzenia mnóstwa zdrowia i powrotu do pulpitu dyrygenckiego wspaniałego człowieka. Niech nasz Marzyciel, Jan A.P. Kaczmarek wraca do nas jak najszybciej, nowe filmy czekają na Niego! – mówił podczas uroczystości Dariusz Jabłoński, Prezydent Polskiej Akademii Filmowej. Laureata oklaskiwali między innymi: Katarzyna Figura, Aleksandra Konieczna i Łukasz Fabijański. W przeszłości Jan. A.P. Kaczmarek Oscara otrzymał za muzykę do filmu „Marzyciel” (2004) Marca Forstera. Jest członkiem Amerykańskiej Akademii Filmowej, Europejskiej Akademii Filmowej i Polskiej Akademii Filmowej. Nominację do Orła za Najlepszą Muzykę otrzymał za filmy: „Quo Vadis” (2001) Jerzego Kawalerowicza, „Magnezja” (2020) Macieja Bochniaka oraz „Śmierć Zygielbojma” (2021) Ryszarda Brylskiego. Światową popularność przyniosły mu kompozycje muzyki do filmów: „Aimee i Jaguar” (1999) Maxa Farberbocka, „Stracone dusze” (2000) Janusza Kamińskiego i „Niewierna” (2002) Adriana Lyne’a. Jan A.P. Kaczmarek jest również autorem muzyki do filmów Agnieszki Holland „Całkowite zaćmienie” (1995), „Plac Waszyngtona” (1997) oraz „Trzeci cud” (1999). Znacząca w wyborze życiowej drogi była dla niego współpraca z w awangardowym Teatrem Laboratorium Jerzego Grotowskiego. W roku 1977 rozpoczął pracę dla Teatru Ósmego Dnia i stworzył kameralną Orkiestrę Ósmego Dnia. Sukcesy tej grupy podczas tournée po USA doprowadziły do nagrania dla chicagowskiej, niezależnej wytwórni Flying Fish Records w 1982 roku pierwszej płyty pt. „Music for the End”. W 1989 roku zamieszkał na stałe w Los Angeles. Nagrywał płyty m. in. dla: Sony Classical, Decca oraz Varese Sarabande. W roku 2004 roku, na wzór Sundance Institute, założył w Poznaniu Instytut Rozbitek wspierający młodych artystów działających w obszarze muzyki, teatru i filmu. W swoim dorobku muzycznym ma kompozycje symfoniczne oraz muzykę do spektakli teatralnych, m.in. do „Dziadów” i „Nie-Boskiej komedii”. Wyreżyserował trzy spektakle multimedialne: „Czekając na kometę Halleya”, „Symfonia Solo” oraz „Tower of Babel”. Dla uczczenia 25. rocznicy podpisania Porozumień Sierpniowych w roku 2005 skomponował „Kantatę dla wolności”. Rok później stworzył Oratorium 1956, którego prawykonanie odbyło w dniu 50. rocznicy Powstania Poznańskiego Czerwca. Kaczmarek jest również twórcą i dyrektorem Transatlantyk Festival, którego pierwsza edycja odbyła się w Poznaniu w sierpniu 2011 roku. Orły za Osiągnięcia Życia - lista laureatów Nagroda za Osiągnięcia Życia przyznawana jest od pierwszej edycji Orłów, czyli od 1999 roku. Dotychczasowymi zwycięzcami w tej kategorii byli: Wojciech Jerzy Has (1999), Andrzej Wajda (2000), Stanisław Różewicz (2001), Tadeusz Konwicki (2002), Roman Polański (2003), Kazimierz Kutz (2004), Jerzy Kawalerowicz (2005), Jerzy Hoffman (2006), Witold Sobociński (2007), Janusz Morgenstern (2008), Jerzy Wójcik (2009), Jerzy Stefan Stawiński (2010), Tadeusz Chmielewski (2011), Janusz Majewski (2012), Danuta Szaflarska (2013), Kazimierz Karabasz (2014), Franciszek Pieczka (2015), Janusz Gajos (2016), Sylwester Chęciński (2017), Jerzy Stuhr (2018), Krzysztof Zanussi (2019), Maja Komorowska (2020), Jerzy „Duduś” Matuszkiewicz (2021) oraz Jerzy Skolimowski (2022).
Jan A.P. Kaczmarek walczy o życie. Córka kompozytora wystosowała poruszający apel
Zdobywca Oscara ma poważne problemy zdrowotne. Jan A. P. Kaczmarek zmaga się z nieuleczalną chorobą, a jego stan cały czas ulega pogorszeniu... Córka kompozytora zwróciła się z poruszającym apelem do ludzi, prosząc ich o pomoc. Anastazja założyła zbiórkę na dalsze leczenie swojego taty oraz na opiekę nad nim. Jan A. P. Kaczmarek jest nieuleczalnie chory Od wielu lat kompozytor mieszka w Stanach Zjednoczonych, gdzie zrobił karierę w Hollywood. Jan A. P. Kaczmarek stoi za stworzeniem muzyki do wielu filmów, które okazały się ogromnymi hitami. W 2005 roku otrzymał Oscara za ścieżkę do produkcji „Marzyciel”. Ostatnie lata przyniosły mu jednak pewne trudności. Dodatkowo zaczął zmagać się z poważnymi problemami zdrowotnymi... Nikt jednak nie przypuszczał, że sprawy mają się aż tak źle. Anastazja, córka kompozytora, zdecydowała się ujawnić prawdę o chorobie swojego taty, mimo że on sam bardzo długo nie chciał, by ktokolwiek wiedział o jego problemach zdrowotnych. Niestety teraz nie widziała innego wyjścia. Jan A. P. Kaczmarek cierpi na zanik wieloukładowy, czyli MSA. Na tę chorobę nie ma lekarstwa, można jedynie spowolnić przykre zmiany zachodzące w organizmie. „Mój tata nie jest w stanie samodzielnie się poruszać i wymaga pomocy żony i dwóch opiekunów przy wykonywaniu podstawowych czynności, takich jak wstawanie z łóżka czy ubieranie się. Choroba uszkadza zakończenia nerwowe, aż płuca zawodzą. To horror dla nas jako rodziny, patrzeć, jak ten niesamowity człowiek toczy nierówną walkę”, wyznała. Czytaj też: Waldemar Goszcz zginął 20 lat temu. Relacja aktora z Katarzyną Chrzanowską była wyjątkowa: „Był jak rodzina” Córka Jana A. P. Kaczmarka apeluje o pomoc dla ojca Anastazja Davis jest jedną z czwórki dzieci kompozytora z pierwszego małżeństwa. W 2016 roku Jan A. P. Kaczmarek ponownie się ożenił i wraz z drugą żoną doczekał się syna. Anastazja zdecydowała się założyć w Internecie zbiórkę na dalsze leczenie swojego taty oraz opiekę nad nim. Rodzina pragnie zapewnić mu jak największy komfort. „Tata nie jest w stanie pracować, a jego żona musiała zawiesić swoją pracę, ponieważ jest jego głównym opiekunem, a to jest praca na pełny etat, tym bardziej że opiekuje się również ich 7-letnim synem Jasiem. Stworzyło to dla nich duże obciążenie finansowe. Ja, moje rodzeństwo i jego żona wykorzystaliśmy każdą możliwość i zrobiliśmy, co w naszej mocy, aby pomóc finansowo, ale potrzeby przekraczają nasze możliwości", pisała Anastazja Davis. Załamana córka Jana A. P. Kaczmarka wyznała, że stan jej ojca cały czas się pogarsza i już niedługo będzie on potrzebował specjalistycznej i bardzo drogiej aparatury, dzięki której będzie mógł być w domu z najbliższymi. „Każda kwota pomaga, naprawdę”, apelowała Anastazja. W pomoc kompozytorowi i jego rodzinie zaangażowały się również polskie gwiazdy. W swoich mediach społecznościowych o zbiórce poinformowała m.in. Karolina Korwin-Piotrowska. Zobacz także: Wypadek zniszczył mu życie, później wpadł w uzależnienie. Oto tajemnica śmierci Michaela Hutchence'a <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="520" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid0jYh6XPJP9d6wucVVV36R3Pb933GRGgs1cUAMPLToYuMpS4yAy2zyd5u98D3Mc3xRl%26id%3D100043921579637&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Jan A.P. Kaczmarek o drodze do wielkiej kariery i życiu w Hollywood [WYWIAD]
Dziś mijają 69. urodziny polskiego kompozytora
Od 33 lat w Hollywood. Zadomowił się i zrobił karierę, o jakiej wielu jedynie śni. Za muzykę do filmu „Marzyciel” zdobył Oscara. Kompozycje z „Niewiernej” kochają fani na całym świecie. W ostatnich latach coraz częściej zaczął wracać do Polski. "Po latach emigracji korzenie, zamiast zanikać, niebezpiecznie rosną", wyznał w wywiadzie, który został opublikowany na łamach magazynu VIVA! w 2011 roku. Dziś Jan A.P. Kaczmarek świętuje swoje 69. urodziny. Z tej okazji przypominamy rozmowę, którą z kompozytorem przeprowadziła przed laty Liliana Śnieg-Czaplewska. Jan A.P. Kaczmarek o drodze do wielkiej kariery i życiu w Hollywood Liliana Śnieg-Czaplewska: Żył Pan przez lata między kontynentami, od 1989 roku mieszkał w Los Angeles. To prawda, że wraca Pan do Polski? Doszły mnie słuchy o jakimś festiwalu… Jan A.P. Kaczmarek: Otwieram w Poznaniu I Międzynarodowy Festiwal Filmu i Muzyki „Transatlantyk”. Zaczynamy 30 lipca, kończymy 6 sierpnia. Przedstawimy panoramę współczesnego kina i muzyki, a szczególne miejsce będzie miała muzyka filmowa. Jedna z nowości to konkurs kompozytorów muzyki filmowej. Część warsztatowa odbędzie się w Rozbitku koło Kwilcza, gdzie zaczął działalność mój Instytut „Rozbitek”. To miejsce odkryłem osiem lat temu. Kupiłem otoczone parkiem piękne ruiny, które odbudowuję. – Ale po co Panu ten kłopot zamiast słońca Kalifornii? W świecie chaosu wartości ktoś musi podawać rękę młodym i zdolnym. Poza tym po 20 latach emigracji korzenie, zamiast zanikać, niebezpiecznie rosną. I tak coraz częściej jestem w kraju. Nie miałem mistrza, który pomagał mi przejść przez meandry kariery. Musiałem „zbudować się sam”. Największym wyzwaniem była Ameryka. Nikt tam na mnie nie czekał, niespecjalnie szanowano mój wcześniejszy europejski dorobek. To, że wylądowałem w Los Angeles kompletnie zdominowanym przez film, w pewnym sensie wymusiło skupienie się na tej dziedzinie. Ameryka zmusiła mnie do ciężkiej pracy nad sobą. Jednocześnie nauczyła mnie szacunku dla różnorodności i energii różnych kultur. I że pragnienie sukcesu to nic złego. W Polsce socjalistycznej, którą opuściłem w 1989 roku, „kariera” była dla większości brudnym słowem. Było ciasno i królowała, dziś na szczęście martwa, dewiza: „Siedź w kącie, znajdą cię”... Instytut „Rozbitek” ma być takim otwartym miejscem dla utalentowanych ludzi z całego świata, by nie zgubili talentu. Nie będziemy konkurować z akademiami muzycznymi, uczyć kontrapunktu i harmonii. Będziemy pracować nad psychologią uprawiania zawodu, odpornością na rozczarowania, umiejętnością budowania kariery. W polskim filmie i muzyce jest wiele do zrobienia. Lepiej rzeczy się mają w biznesie. Widzę mnóstwo trzydziestoparoletnich ludzi – głównie kobiet, wykształconych, zdolnych, ambitnych – którzy trzymają ten kraj do kupy z iście amerykańską dyscypliną. – Długo zamierza Pan żyć w tym transatlantyckim szpagacie? Ciągle szukam najlepszej metody. Po 11 września 2001 roku podróże transoceaniczne przestały być przyjemnością. Marzę, by wymyślili wehikuł, który przewiezie mnie z Kalifornii do Polski w trzy godziny. Więc na razie jesień i zimę spędzam tutaj, w Los Angeles, wiosną lecę do Europy. Zgadza się, ciągnie wilka do lasu… Raz to stary słowiański bór, raz kalifornijskie sosny, sekwoje, kaktusy… – W PRL-u żył Pan pełnią życia artysty, koncertując w całej Europie z Orkiestrą Ósmego Dnia, grając na rzadkim instrumencie – fidoli Fischera. A potem, jako świeżo upieczony emigrant, w wieku 36 lat w Mieście Aniołów zaczynał Pan od nowa i omal nie poległ. Dzieci miały świadomość, jak Wam było ciężko? Tylko najstarszy syn, który miał wtedy 11 lat, czegoś się domyślał i czuł napięcie. Byliśmy z żoną bardzo zmęczeni ciągłą walką o przetrwanie, ale napięcie nie polegało na tym, że nie mieliśmy co do garnka włożyć, a raczej dotyczyło skali naszego zadłużenia. Nie chcę tu reklamować kredytów bankowych ani propagować zadłużania się, bo to często niezdrowe, ale jedynym sposobem, dzięki któremu udało mi się przetrwać ten ciężki okres – nie schodząc poniżej pewnego poziomu życia – były karty kredytowe. Od początku mieszkaliśmy na przyzwoitym poziomie, tylko psychiczna cena tego standardu była niemożliwie wysoka. – Nie dał się Pan „zdeklasować ani znokautować”, co jest udziałem polskiego inteligenta w Ameryce, jak Pan wielokrotnie mówił. Zaczyna się na ogół od zmiany zawodu. Aktorzy kelnerują, muzycy… robią, co mogą. Czasem następuje przeprowadzka do dzielnicy, gdzie strzelanina jest na porządku dziennym. Wybitny kompozytor, twórca muzyki filmowej Philip Glass kilka lat pracował jako taksówkarz. Ja w takiej sytuacji nigdy bym chyba do komponowania nie wrócił. – Brał Pan kredyty, aż długi osiągnęły kwotę stu tysięcy dolarów... Wie pani, ja byłem wtedy jeszcze klasycznym Polakiem, czyli udawałem, że nie ma problemu. Typowe dla polskiego mężczyzny. Dopiero w Ameryce nauczyłem się, że trzeba być otwartym, dzielić się emocjami, oczywiście z dorosłym partnerem. – Przecież w Ameryce na pytanie: „Co u ciebie słychać?” odpowiada się: „Cudownie, wspaniale” bez względu na to, jak jest. To taka formułka, jak „siema”. Na pytanie „Jak się masz?” nie spodziewamy się w powierzchownych związkach zwierzeń na temat chorób czy długów. Wśród przyjaciół czy w rodzinie rozmawia się o wiele bardziej otwarcie, może poprzez powszechność psychoterapii, która daje większe umiejętności w tej dziedzinie. Bywało, że na początku ta otwartość amerykańska była dla nas szokująca. – Pan też wylądował na kozetce u psychoanalityka? Nie, ale jedną z pasji mojej żony jest psychologia – jest amatorem, ale mnie pociesza, że gdyby była amatorem chirurgiem, byłoby to dla mnie bardziej niebezpieczne. Czyli jestem na kozetce, ale domowej. Nasze rozmowy są dla mnie ważnym źródłem rozumienia siebie i świata. Czytaj też: A Oscar wędruje do... Wszyscy Polacy, którzy zdobyli Nagrodę Akademii Filmowej! – Jakim cudem, dzięki czemu nie wróciliście wtedy na stare śmieci? Ratunek przyszedł w ostatniej chwili, gdy właściwie odpuściłem, zgodnie chyba z zasadą: „Każdemu to, na czym mu nie zależy”. Najpierw przyszło zamówienie na muzykę do przyzwoitego filmu telewizyjnego, potem „Całkowite zaćmienie” Agnieszki Holland... – ...Miało znaczenie, że jesteście z tego samego kraju? Polacy w Hollywood pomagają sobie? Wspólne korzenie zawsze ułatwiają porozumienie. Agnieszka jak zwykle wykazała odwagę. Była wtedy u szczytu kariery i mogła pracować, z kim chciała. Nie znam kompozytora, który łatwo odmówiłby sobie przyjemności napisania muzyki do filmu o dwóch wybitnych poetach. A jednak zaprosiła do współpracy mnie – kompozytora, który miał wprawdzie sukcesy w amerykańskim teatrze, ale bardzo skromne doświadczenia w filmie. – Od momentu, gdy dostał Pan Oscara, minęło pięć lat. Jak to było z Pana życiem „pooscarowym”? Pierwszy rok był dziwny, bo ani filmy nie szukały mnie, ani ja, zajęty innymi sprawami, nie szukałem filmów. Po roku jednak rzeczy wróciły do normy. W ciągu ostatnich pięciu lat napisałem dwa duże koncertowe utwory symfoniczne i zrobiłem muzykę do 15 filmów. – W tym między innymi do „Dzieci Ireny Sendlerowej”. Jako laureat Oscara pewnie z automatu dostaje Pan zaproszenie na coroczne ceremonie rozdania Oscarów? Był Pan w tym roku? Myli się pani, żaden laureat nie ma zaproszenia z rozdzielnika. Jako członek Amerykańskiej Akademii Filmowej co roku mam prawo brać udział w loterii i losować dwa bilety. Członków Akademii jest około sześciu tysięcy, a miejsc w Kodak Theatre – tylko dwa i pół tysiąca. – Daje Pan szansę losowi? Pójście na Oscary ma sens tylko wtedy, gdy człowiek sam, albo któryś z przyjaciół, jest nominowany. Musi być emocjonalny lub biznesowy powód, bo to długa uroczystość, wymaga wysiłku organizacyjnego. Trzeba być dwie, trzy godziny wcześniej, wpada się w tłum dwóch tysięcy limuzyn. Proces oczekiwania, security, przejście… – …ale po czerwonym dywanie… Za to po uroczystości – równie długa ewakuacja. Na swoją limuzynę, bywa, że czeka się i godzinę. Nie lubię tego sportu. Przez te wszystkie lata wybrałem się tylko dwa razy – gdy Andrzej Wajda dostawał Oscara za całokształt i kiedy ja sam byłem nominowany. W tym roku kibicowałem więc z daleka tylko filmowi „Jak zostać królem”. bardzo niezależnemu "Do szpiku kości” i „The Social Network”. Jak każdy członek Akademii Filmowej mam prawo oddać jeden głos na jeden film w każdej z nominowanych kategorii. – W 2005 roku dostał Pan Oscara za muzykę do filmu „Marzyciel” – biografi i autora „Piotrusia Pana”, w którym grała Kate Winslet, Johnny Depp, Julie Christie, Dustin Hoffman. Czy z gwiazdami można się przyjaźnić, czy też żyją w swoim hermetycznym świecie, izolując się od reszty? I czy to prawda, że Pana żona pasjonuje się astrologią i numerologią i gdy gwiazdy kina goszczą w Waszym domu, temat schodzi na gwiazdy, te… na niebie? Numerologią nie, ale astrologia pasjonuje Elżbietę od czasów, gdy w latach 80. mieszkaliśmy z dziećmi na wsi pod Poznaniem. – To jak z tymi gwiazdorskimi kolacjami u Kaczmarków? Nie dam się wciągnąć w ten wątek, bo takie opowieści zwykle kończą się prośbami o umożliwienie kontaktu, a ja uważam, że przyjaciół trzeba chronić, nie wykorzystywać. – Też tak sądzę. Ale bywa Pan na planie filmowym, bo to chyba frajda? Lubię wpaść na plan i zawsze wynikają z tego dobre rzeczy. Na planie „Niewiernej” poznałem Richarda Gere’a, który okazał się nie tylko bardzo ciepłym człowiekiem, ale też improwizującym pianistą. Dzięki temu spotkaniu stworzyliśmy wspólnie utwór, który Adrian Lyne użył w ważnej scenie. Gdy się kogoś zna, to oczywiście się go lepiej rozumie. Ekspresja aktora to taka fala, na którą kompozytor reaguje, a ja na emocję odpowiadam emocją. Muzyka ma reagować, ale i budować nastrój, to rodzaj krwi, którą pompujemy w film, emocje idą właśnie poprzez muzykę. Inspirujący okazał się też pobyt na planie filmu „Wieczór”. Proszę sobie wyobrazić w jednej produkcji Vanessę Redgrave, Meryl Streep, Toni Collette, Glenn Close, Claire Danes i Nataschę Richardson (ostatni film przed jej tragiczną śmiercią). Tyle wybitnych kobiet w jednym miejscu. Muzyka rodzi się sama... Ale nie lubię być gościem na planie dłużej niż dzień, dwa, bo trudno wytrzymać, gdy się nie ma konkretnej roboty. – Walcząc z innymi kompozytorami o muzykę do oscarowego „Marzyciela”, wykazał się Pan niezwykłym refleksem: nagrał z chórem i orkiestrą trzyminutowy utwór i wysłał twórcom filmu. Skąd Pan wiedział, że to dobry pomysł? Zadziałał instynkt, a poza tym byłem zirytowany tezą, że kompozytor z Polski na pewno napisze muzykę ciemną i przygnębiającą. Potrzebny był urok i niezbyt ciężki ton. Wahano się: ja czy nie ja, choć byłem już znany. Moja solidna kariera w Hollywood trwała dobrych 10 lat. – Pana konkurent zaproponował, że skomponuje muzykę za jednego dolara. Jak widać, nie zawsze pieniądze są istotą rzeczy. Dlatego postąpiłem wbrew zasadzie, także praktykowanej w Polsce, czyli: „Nie pokazuj, jak bardzo ci zależy”. Bo kiedy się pokazuje, a jednak się nie uda – to boli bardziej. W tym dzisiejszym nowym świecie nie wolno się wstydzić mówienia głośno: „Tak, zależy mi bardzo, tak, chcę dostać ten projekt, bo go czuję, rozumiem, wierzę”. I wtedy albo jest się nagrodzonym, jak było w moim przypadku, albo słyszy się „nie” i trzeba umieć dać sobie z tym radę. – I z wydatkami na chór i orkiestrę, a muzycy w LA są ponoć najdrożsi na świecie… Są! Oczywiście, trzeba mieć świadomość, że te wydatki mogą pójść na marne. Zanim pójdzie się na całość, trzeba być świadomym ryzyka i ceny. – Do Johna Williamsa, Ennia Morricone, Philipa Glassa i Krzysztofa Pendereckiego mówi się „Maestro”. A do Pana? (Głośny śmiech). Mnie też zdarza się słyszeć „Maestro”, ale mieszkając tyle lat w największej demokracji świata, gdzie wszyscy sobie mówią na ty, zdecydowanie wolę prostsze formy. – Jako fanka Ennia Morricone chciałabym wiedzieć, czy muzyka filmowa ma być niewidzialna, czy tak rozpoznawalna, jak w „Misji”? To, czy zauważa się muzykę w filmie, zależy od wrażliwości i natury widza. Są tacy, co nigdy nie słyszą, i tacy, co słyszą zawsze. Oczywiście, tak jak są różne gatunki filmu, tak występują różne rodzaje muzyki. Jedne grają ważną, dramatyczną rolę – to przypadek „Misji”, ale czasem film wręcz nie znosi muzyki zbyt silnej. Kompozytor wrażliwy, inteligentny wie, jaki język wybrać. Gdy wystarczą szmery i szumy, wtedy trzeba skromnie. Na tym polega dojrzałość. Nie zawsze trzeba wskakiwać na stół i tańcem przyciągać uwagę słuchaczy. – Ale muzyka do filmów „Bliss” (Rozkosz – o młodej żonie, która nie może osiągnąć orgazmu, ale udaje się pokonać ten problem) i „Niewierna” przyciąga. Jak się komponuje muzykę tak oddziałującą na zmysły? Zdarzało mi się słyszeć od fanów wyznania, że moja muzyka pomogła im w bardzo osobistych sytuacjach. Bardzo popularna jest płyta z muzyką z „Niewiernej” – ulubionego filmu głównie kobiet. Na YouTube kompilacji trzech utworów z „Niewiernej”, ze slajdami z filmu, wysłuchało ponad milion osób! Na całym świecie doświadczam mnóstwa uprzejmości, gdy wychodzi na jaw, że jestem jej kompozytorem. Otrzymuję e-maile albo wpisy na Facebooku z odległych i czasem zaskakujących miejsc – Indonezji, Brazylii, Iranu. – Żadne z Pana dzieci nie weszło na muzyczną orbitę? Niedawno zaskoczył mnie mój najstarszy syn Szymon, który został didżejem i gra bardzo ciekawą muzykę. Dla jego pokolenia to rodzaj twórczego i ważnego zajęcia. Wszystkie moje dzieci uczyły się gry na fortepianie i wszystkie w tym samym wieku – dojrzewając – kategorycznie ją porzuciły. Musiałem się z tym pogodzić. Zobacz także: Byli razem ponad pół wieku... Oto niezwykła historia Krzysztofa i Elżbiety Pendereckich – Pana rodzina jest ilustracją powiedzenia, że talenty dziedziczy się skokowo. Pan muzykalność wziął po dziadku, ojcu mamy, Kazimierzu Macińskim – szefie orkiestry, multiinstrumentaliście, dyrygencie z Konina. Dlatego niecierpliwie czekam na wnuki. Na razie żadne z moich dzieci nie odpowiada na moje zapotrzebowanie, będę musiał zastosować jakiś rodzaj szantażu. – Miałam do czynienia z wieloma artystycznymi rodzinami, na ich tle jesteście zadziwiająco normalną rodziną. I jaką trwałą. Jak się to udało? Bardzo dziękuję, ale nie wiem, jak. Rodzina zawsze była i jest dla mnie ważna. Do Stanów przyjechaliśmy z czworgiem dzieci, najmłodsza Józefina miała rok i sześć miesięcy. Dzisiaj wszyscy są już dorośli, mają swoje życie, bardzo ciekawe zresztą. – Szymon jest didżejem, Anastazja dziennikarką. Co robią Antoni i Józefina? Nastusia teraz pisze scenariusze, ostatni – do filmu Grzegorza Hajdarowicza, którego akcja dzieje się w Brazylii. Antek od niedawna pracuje w UTA – agencji, która reprezentuje aktorów, reżyserów i pisarzy (United Talent Agency). Fina chce być kucharzem pełną gębą i prowadzić własną restaurację. – Gdy Pan pracował po kilkanaście godzin na dobę, życie rodzinne spadało na barki żony? Mnóstwo było na jej barkach, ale jednocześnie zawsze była moim pierwszym krytykiem i doradcą, także w kwestiach związanych z muzyką. Jednak dzięki temu, że studio jest w domu, byłem osiągalny, nie było problemem wejść do mnie na chwilę albo ja chodziłem na lunch. To tutejsza tradycja i komfort, że kompozytor ma studio muzyczne w domu. Poza tym lubię, jak okresy żelaznej dyscypliny i intensywnej pracy, często po 12 godzin dziennie, przedzielone są okresami całkowitego wyłączenia. Uwielbiam wtedy nic nie robić i jeśli gram na fortepianie, który stoi w living roomie, to wyłącznie dla własnej przyjemności. – Co Pan widzi z okien swojej pracowni? Mieszkam w górach, daleko od Beverly Hills, więc widzę wzgórza i dużo pięknych starych drzew. Do oceanu jest 40 minut samochodem. Jak jest piękny dzień, a zwłaszcza w zimie, nawet widać ocean. Elżbieta intensywnie uprawia jogę, ja wolę długie, intensywne marsze. – Kiedy był Pan ostatnio w swoim rodzinnym Koninie, gdzie śpiewają jedną z pierwszych Pana kompozycji – szkolny hymn? Przed kilkoma miesiącami, w listopadzie ubiegłego roku odwiedziłem grób dziadka i rodziców, leżą blisko siebie. Ale mojego hymnu już nie śpiewają w moim liceum. Zarzucili go po 30 latach, tuż przed Oscarem. Był trudny do wykonania, młodzież w paru miejscach zawsze fałszowała. To cud, że wytrzymali tak długo. Mam dodatkowe powody, by pamiętać o Koninie. Jestem przecież honorowym obywatelem miasta, tu zdawałem maturę, tu działy się pierwsze ważne rzeczy. Pierwsze skomponowane utwory i pierwsze miłości. Będę więc wracał. Nadal będę trenował figurę „szpagat transatlantycki” – całkiem udana metafora. Mało tego, będę szukał w tym przyjemności. Rozmawiała: Liliana Śnieg-Czaplewska
A Oscar wędruje do... Wszyscy Polacy, którzy zdobyli Nagrodę Akademii Filmowej!
Już w nocy z niedzieli na poniedziałek po raz 90. zostaną wręczone Nagrody Akademii Filmowej. W tym roku film „Twój Vincent’’ ma szansę na statuetkę. Kto zdobędzie Oscara 2018? Wyniki krótko po ogłoszeniu znajdziecie na viva.pl. W przeszłości wielu polskich twórców otrzymało tę statuetkę! Jesteś ciekawy, kto? Sprawdź!