Po raz pierwszy zobaczyli się... na własnym ślubie! Prawdziwa historia tej niespotykanej miłości doczeka się ekranizacji
Poznali się w więzieniu i tam też się w sobie zakochali. Niesamowita historia Wiesławy Pajdak i Jerzego Śmiechowskiego do dziś wzrusza do łez, a na warsztat wziął ją ceniony polski reżyser - Maciej Sobieszczański. Poznaj historię ich miłości oraz szczegóły filmu „Przez Ścianę”.
W tę historię wprost trudno uwierzyć. To było uczucie, jakich mało. Wiesława Pajdak i Jerzy Śmiechowski poznali się w chwili, w której mieli przysięgać sobie... miłość po grób. Porozumiewali się tylko za pomocą palców. A teraz to, co ich łączyło, zostanie pokazane na ekranie. Poznaj szczegóły! Film „Przez Ścianę” – oparta na faktach historia o prawdziwej miłości Maciej Sobieszczański, reżyser filmu „Przez Ścianę” udowadnia, że przysłowie „życie pisze najlepsze scenariusze” jest wciąż aktualne. Fabuła jego najnowszej produkcji to opowieści o miłości - dającej nadzieję i silniejszej niż jakiekolwiek przeciwności losu. I choć trudno w to uwierzyć, wydarzyła się ona naprawdę. Poznajcie niezwykłą historię Wiesławy Pajdak i Jerzego Śmiechowskiego. W roku 1947 do aresztu na Rakowieckiej w Warszawie trafia Wiesława Pajdak, 24-letnia studentka medycyny, pod zarzutem działalności w podziemiu antykomunistycznym. Z tych samych powodów, w sąsiedniej celi, po kilku dniach znajdzie się 26-letni Jerzy Śmiechowski. Po niedługim czasie rozpoczną rozmowę, nie wiedząc, że będzie ona początkiem wyjątkowej relacji. Miłość Wiesławy Pajdak i Jerzego Śmiechowskiego To właśnie Śmiechowski jako pierwszy odezwał się do sąsiadki. Posługiwali się alfabetem Morse’a, którego on podstawy znał z harcerstwa, ona natomiast nauczyła się go dopiero w celi. Początki ich rozmów były nieśmiałe, wymagały także ogromnej ostrożności. Skupiali się na faktach, pytając się wzajemnie, za co trafili do więzienia czy ile osób znajduje się w ich celach. Z czasem zaczęli się otwierać i wymieniać swoimi doświadczeniami, pasjami i marzeniami. Był to sposób na przywrócenie choćby pozornej normalności w tym tragicznym miejscu, który naturalnie, przemienił się w prawdziwe uczucie. „W więzieniu człowiek jest bardzo samotny”, wspomina słowa Pajdak reżyser filmu „Przez Ścianę”. Ich historia pełna była zwrotów akcji: on skazany był na śmierć, ona natomiast do więzienia trafiała jeszcze kilkukrotnie. Wiesława i Jerzy zobaczyli się dopiero po 6 latach od pierwszej konwersacji… i to na własnym ślubie, mającym miejsce w dokładnie tym samym więzieniu, w którym się poznali. Ostatecznie obojgu udało się odzyskać wolność, dzięki której stworzyli szczęśliwe małżeństwo trwające 55 lat. Historię ich niespotykanej miłości opisały Angelika Kuźniak i Ewelina Karpacz-Oboładze w książce „Krótka historia o długiej miłości”, wydanej w 2018 roku przez wydawnictwo Znak. Twórcy, obsada i szczegóły filmu „Przez Ścianę” Reżyserem „Przez Ścianę” jest Maciej Sobieszczański, twórca „Zgody” i filmu „Brat”, nominowanego w konkursie głównym na tegorocznym festiwalu filmowym w Gdyni. To reżyser o niezwykłej wrażliwości, tworzący niezależne kino humanistyczne, zwrócone ku człowiekowi i jego miejscu w świecie. Autorką zdjęć jest ceniona polska operatorka – Jolanta Dylewska, nagrodzona Orłem za film Agnieszki Holland „W ciemności”. W celu podkreślenia historycznego charakteru, zdjęcia wykonano w czarno-białej estetyce. Jak wskazuje reżyser: „Kontrastowy, czarno-biały obraz ma zapewnić odpowiednią czystość opowiadania. Wynieść je na poziom przypowieści. Ciemność, w której bohaterka jest przetrzymywana sprawia, że po pewnym czasie każde światło staje się boleśnie ostre”. Film produkowany jest przez Wytwórnię Filmów Dokumentalnych i Fabularnych, a zdjęcia odbywały się od lata 2024 roku i zakończyły w lutym roku bieżącego. Obecnie trwają nad nim prace w postprodukcji, a premiera pozostaje nieznana. Jednakże już teraz wiemy, że film może być jednym z najpiękniejszych obrazów miłosnych w historii polskiej kinematografii. W romantyczny duet wcieliły się gorące nazwiska branży filmowej. Rola Wiesławy przypadła Marii Dębskiej, która rozgłos zyskała za sprawą biograficznego „Bo we mnie jest seks”, opowiadającego o życiu Kaliny Jędrusik. Natomiast w rolę Jerzego, wcielił się Jakub Gierszał, ceniony za swoją amancką aparycję i wysokie ambicje. W mniejszych rolach towarzyszą im, m.in. Agnieszka Grochowska i Arkadiusz Jakubik.
Przez lata nie mieli kontaktu. Jakuba Gierszała i jego ojca ponownie połączyło jedno spotkanie
"Nagle pojawiła się wspólna przestrzeń do rozmowy"
Kontakt z ojcem stracił, kiedy był nastolatkiem. Po rozstaniu rodziców wrócił z mamą do Polski, ojciec został w Niemczech. Dopiero po latach ich relacja się odnosiła, a oni na nowo mogli sobie zaufać. Jakub Gierszał o trudnej relacji z ojcem nie mówił często. Dorastanie bez ojca było dla niego wyzwaniem, a brak męskiego autorytetu z pewnością nie pomógł w poznawaniu dorosłego życia. Jak wygląda teraz ich relacja? Czy żałują straconych lat? A może cieszą się tym, co mają teraz? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 25.11.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 20.03.2025] Jakub Gierszał i Marek Gierszał: trudne relacje Miał 11 lat, kiedy rodzice się rozstali, a on wraz z mamą wrócił do rodzinnego kraju. Przed odległość, kontakt z ojcem miał bardzo ograniczony. Nie było im dane często się widywać, a tym samym budować relacji, przez co nie były one też najlepsze. Przełomowy okazał się moment, kiedy Jakub Gierszał wybierał swoją drogę zawodową. Potrzebował wówczas wsparcia doświadczonej osoby i zwrócił się do swojego ojca Marka, który jest nie tylko aktorem, ale również reżyserem. "Przez całe lata byliśmy daleko i dopiero kiedy zdecydowałem się zdawać do szkoły teatralnej, znowu nawiązaliśmy ze sobą bliższy kontakt. Nagle pojawiła się wspólna przestrzeń do rozmowy. Ale to nie było tak, że ja obserwowałem artystyczną drogę ojca i chciałem pójść w jego ślady, on długo był dla mnie odległą osobą" - mówił Jakub Gierszał w wywiadzie dla Twojego Stylu. Jedno spotkanie sprawiło, że mogli na nowo rozpocząć drogę budowania relacji syn-ojciec. Obojgu zależało. Wspólna pasja sprawiła, że poczuli więź. "Mówił, że zawód aktora pociąga za sobą wiele niepewności. Aktorstwo to był mój pomysł. Kiedy przyjechałem do ojca do Berlina i powiedziałem, że zdaję do szkoły teatralnej w Krakowie, nie krył zdziwienia. Mama zresztą też" - przyznał w rozmowie z "Vivą!". Wspólna praca Przyszedł również moment, kiedy ojciec zaproponował synowi wspólną pracę. To była spontaniczna decyzja, która okazała się strzałem w dziesiątkę. Jakub Gierszał wspomina ten moment bardzo podniośle. "Ojciec zadzwonił do mnie przed premierą i był podłamany. Powiedział, że stracił głównego aktora. Teatr zaproponował mu, żeby sam zagrał, ale musiałby pogodzić granie z reżyserowaniem. Wtedy powiedziałem, że mu pomogę. Zostałem jego asystentem. To był przypadek, ale spodobało mi się" - opowiadał "Życiu na gorąco" CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wychował się w Niemczech, zaskoczył rodziców swoimi planami: „Tata nie krył zdziwienia. Mama zresztą też” Jakub Gierszał o relacji z ojcem Nikt nie mówił, że odbudowywanie więzi jest łatwe, ale jest możliwe. Jakub Gierszał dał ojcu drugą szansę i oboje świetnie odnaleźli się w tej relacji. Młody aktor mówi, że po Marku Gierszale z pewnością odziedziczył ciekawość świata i chęć poszukiwania. Nieustannie wypatruje nowych horyzontów. "Bywam do swojego ojca w kontrze. Na wielu płaszczyznach chcę być jak on, a w niektórych inny. Figura ojca zwłaszcza dla mężczyzny jest czymś niesamowitym. Ojciec jest kimś niedoścignionym, kogo chce się zwalczyć, a jednocześnie do tego wzoru się dąży. Na pewno chciałbym mieć te cechy, które mój ojciec odziedziczył po swoim: honorowość, otwartość, szlachetność wobec ludzi, uczciwość w relacjach. Mężczyźni z mojej rodziny są trochę jak dzieci, nie kombinują, nie manipulują, są prostolinijni. Ja też chcę taki być" - mówił dla Elle. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Jak widać i w tym przypadku, drogi ojca i syna się połączyły, mimo trudnej przeszłości. Czy było warto? Z pewnością!
Jakub Gierszał o szkole teatralnej: „Mało mnie nie wyrzucili". Wszystko zmieniła w nim rozmowa z Janem Peszkiem
„Na zajęciach czułem się rozczarowany”...
Ma 35 lat i niemal od początku swojej pracy jest okrzyknięty jednym z najzdolniejszych aktorów swojego pokolenia. Jakub Gierszał opowiedział VIVIE! o trudnych początkach swojej obecności w zawodzie. Długo nie wiedział bowiem, czy idzie w dobrą stronę. Gdy przyjechał do Krakowa na studia, nie wszystko szło zgodnie z jego planem… Pytała Beata Nowicka. Fragment wywiadu z Jakubem Gierszałem. Aktor o szkole teatralnej i Janie Peszku Urodziłeś się w Krakowie. Twoi rodzice wyjechali do Hamburga, gdy miałeś kilka miesięcy. Jako 11-latek wróciłeś z mamą do Polski i zamieszkaliście w Toruniu. W krakowskiej szkole teatralnej studiował Twój ojciec. Więc ten Kraków to nie był przypadek. Chciałem wrócić do Krakowa. Wydawało mi się, że to jest miejsce, w którym będę mógł się odnaleźć. Ta decyzja była uwalniająca. Pierwszy raz w życiu poczułem się panem swojego losu. Daleko od domu można było robić, co się chce. Czytaj również: Katarzyna Miller już po ślubie! Nam zdradziła kulisy uroczystości Rozrabiałeś? Trochę tak. Fajnie było wydostać się z Torunia i ruszyć na spotkanie z przygodą. To była forma buntu. Koledzy w szkole byli świetni, ale na zajęciach czułem się rozczarowany. Zderzyłem się z systemem, który był skostniały. Na pierwszym roku o mało mnie nie wyrzucili, bo przestałem chodzić na zajęcia. Trochę wracałem, znowu znikałem. Byłem niekonsekwentny, nie bardzo wiedziałem, co powinienem zrobić. Chciałem grać w filmach, zbierać doświadczenia, wierzyłem, że właśnie tego potrzebuję, żeby rozwinąć się jako aktor. Jan Peszek, opiekun Twojego roku, powiedział mi, że studenci często go pytają: „Panie profesorze, jak żyć?”. A on odpowiada: „Fajnie”. W szkole aktorskiej nasuwają się pytania, które dotyczą w dużej mierze fundamentalnych wyborów, poszukiwania siebie. Więc ja też zadawałem takie pytania, ale odpowiedzi nie zawsze przychodziły. Zależało mi, żeby myśleć niezależnie, bo wychowano mnie w duchu, żeby nie iść za tłumem, ale w tych poszukiwaniach czułem się samotny. Pamiętam spotkanie w cztery oczy z Janem Peszkiem. Odwiedziłem go w Starym Teatrze, usiedliśmy i on mi powiedział, że są takie momenty w życiu, kiedy trzeba podjąć decyzję, w którą stronę się idzie. Zostaję w szkole czy odchodzę? Trzeba się z tą decyzją zmierzyć i wziąć za nią odpowiedzialność. To była przełomowa rozmowa. Następnego dnia zacząłem z kolegami próby, zrobiliśmy etiudę na egzamin, zaliczyłem sesję, a w wakacje pojechałem do Warszawy na casting do filmu „Wszystko, co kocham” Jacka Borcucha. I tak zaczęła się Twoja prawdziwa przygoda. Myślisz, że młody człowiek potrzebuje mentora? Tak. Do pewnego wieku ważne jest, żeby mieć obok siebie kogoś takiego. Taką osobą był dziadek, bywa ojciec, w szkole teatralnej Janek Peszek, a potem Jacek Borcuch, który zaangażował mnie do mojego pierwszego filmu. Jakub Gierszał, Festiwal w Gdyni, 2023 wrzesień Czytaj też: Oliwia Bieniuk: „Aktorstwo to moja pasja i, mam nadzieję, mój przyszły zawód” Cały wywiad z Jakubem Gierszałem przeczytasz w nowej VIVIE!. Numer już od dziś jest dostępny we wszystkich punktach sprzedaży w Polsce. Kto jeszcze pojawił się w październikowej odsłonie naszego magazynu? Sprawdź na okładce!
Wychował się w Niemczech, zaskoczył rodziców swoimi planami: „Tata nie krył zdziwienia. Mama zresztą też”
Jakub Gierszał opowiedział nam o rodzicach i powrocie do Polski
Intrygujący, niepokorny. Lubi chodzić niewydeptanymi szlakami. Urodził się w Krakowie, wychował w Hamburgu. Zamiast marzyć, woli sięgać po nowe. Każda rola to jego wewnętrzna ucieczka. Jakub Gierszał opowiada Beacie Nowickiej o poszukiwaniu własnej tożsamości, rodzicach i najnowszych filmach… Jakub Gierszał o mamie, tacie i kontakcie z nim Twój tato, aktor i reżyser, przelewał na Ciebie własne ambicje? Nigdy. Raczej mówił, że zawód aktora pociąga za sobą wiele niepewności. Aktorstwo to był mój pomysł. Kiedy przyjechałem do ojca do Berlina i powiedziałem, że zdaję do szkoły teatralnej w Krakowie, nie krył zdziwienia. Mama zresztą też. Młodzi podświadomie często próbują coś rodzicom udowodnić, ale wtedy nie zastanawiałem się nad tym. Od tamtej pory przeprowadziłeś z ojcem jakąś ważną rozmowę? Tak, kilka. To w ogóle jest problem, że często nie potrafimy rozmawiać z rodzicami, a oni z nami. Czekamy do kryzysowego momentu, kiedy kipi i wybucha, ale wtedy są krzyki i awantury, a nie rozmowa. Z ojcem potrafimy rozmawiać. To jest dobre. […] Urodziłeś się w Krakowie. Twoi rodzice wyjechali do Hamburga, gdy miałeś kilka miesięcy. Jako 11-latek wróciłeś z mamą do Polski i zamieszkaliście w Toruniu. W krakowskiej szkole teatralnej studiował Twój ojciec. Więc ten Kraków to nie był przypadek. Chciałem wrócić do Krakowa. Wydawało mi się, że to jest miejsce, w którym będę mógł się odnaleźć. Ta decyzja była uwalniająca. Pierwszy raz w życiu poczułem się panem swojego losu. Daleko od domu można było robić, co się chce. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pierwszy mąż Joanny Scheuring-Wielgus był znanym gitarzystą. Ich miłość przerwała tragedia Rozrabiałeś? Trochę tak. Fajnie było wydostać się z Torunia i ruszyć na spotkanie z przygodą. To była forma buntu. Koledzy w szkole byli świetni, ale na zajęciach czułem się rozczarowany. Zderzyłem się z systemem, który był skostniały. Na pierwszym roku o mało mnie nie wyrzucili, bo przestałem chodzić na zajęcia. Trochę wracałem, znowu znikałem. Byłem niekonsekwentny, nie bardzo wiedziałem, co powinienem zrobić. Chciałem grać w filmach, zbierać doświadczenia, wierzyłem, że właśnie tego potrzebuję, żeby rozwinąć się jako aktor. Kulisy sesji i wideo z Kubą Gierszałem opublikowaliśmy na górze strony. "Największa satysfakcja, jaka jest, to jak ktoś pozytywnie reaguje na film, na przeżycie związane z filmem. Mówi, że jakoś go to otworzyło; coś mu to dało; zainspirowało do rozmowy z kimś bliskim. To niezwykłe nieść emocje dla ludzi, którzy dalej coś z tym robią", mówił nam artysta o swoim zawodzie... Serdecznie zachęcamy do obejrzenia. Zaś całą rozmowę z aktorem przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!. Także tam czekają na Was wywiady z Oliwią Bieniuk, Katarzyną Miller czy Dorotą Gawryluk. Już od jutra we wszystkich punktach sprzedaży. CZYTAJ TEŻ: Oliwia Bieniuk: „Aktorstwo to moja pasja i, mam nadzieję, mój przyszły zawód” Marek Gierszał, premiera serialu „Mój agent”, Warszawa, 12.12.2022 rok
Historia oparta na faktach? Oto wszystko, co musicie wiedzieć o Sali Samobójców
Film Sala Samobójców Jana Komasy w 2011 roku podbił polskie kino. Niedawno ukazała się kontynuacja produkcji - Sala Samobójców. Hejter, któremu już wielu wróży nominację do Oscara. Produkcja wzbudziła emocje nie tylko ze względu na sławę reżysera, który jak widać po wybitnym Bożym Ciele nie osiadł na laurach, ale także za sprawą odwołań do pierwszej części filmu. Ci sami bohaterowie, pierwszoplanowa postać wiodąca życia między rzeczywistością a światem wirtualnym… Jak powstał film Sala Samobójców? Od czego Jan Komasa zaczął pisanie scenariusza i dlaczego mówi się, że to film oparty na faktach? Oto wszystko, co powinniście wiedzieć o filmie Sala Samobójców. Sala Samobójców 2011 - o czym jest film? Dominik ma wszystko, o czym marzy nastolatek - bogatych rodziców, sympatię rówieśników, powodzenie u dziewczyn. Za kilka miesięcy czeka go matura. Jeden filmik z jego udziałem trafia do sieci i Dominik traci grunt pod nogami. W szkole zaczyna być wytykany palcami, w domu zaniedbują go rodzice. Coraz bardziej izoluje się od świata rzeczywistego, przechodząc do życia w sieci. W jednej z gier internetowych poznaje tajemniczą Sylwię i od tamtej pory spędza przed komputerem całe dnie. Film Sala Samobójców mógł wyglądać jednak kompletnie inaczej. Jan Komasa, reżyser produkcji, miał wiele pomysłów i historii, które mogły trafić na wielki ekran: „Jedna opowiadała o chłopcu, który nie chce podejść do matury. Druga o chłopaku zamkniętym w pokoju i rozmawiającym ze znajdującymi się tam przedmiotami, które ożywają. (...). Inspirowały mnie informacje napływające z Japonii, gdzie ludzie latami nie wychodzą z mieszkania, pogrążając się w depresji. Chciałem też zrobić film o grze komputerowej. Od lat jestem graczem, lubię to. Gry są bardzo inspirujące. Poza tym, jest to najtańsza i najpowszechniejsza forma rozrywki. Grać można np. przez 200 godzin, a film ogląda się 2 godziny i odkłada go na półkę. Gry komputerowe są bardzo poważną konkurencją dla filmu. Reżyserzy walczą o czas i uwagę widza. Żeby wygrać, film musi być doświadczeniem bardzo intensywnym. Widz powinien wchodzić w nowy, fascynujący świat, tak jak to się dzieje w przypadku gier komputerowych”, mówił przed laty Jan Komasa w rozmowie z Beatą Zatońską dla TVP Tygodnik. Dziś mówi się wprost, że Sala samobójców (2011) to pierwszy polski film, pokazujący siłę internetu i tak dosadnie prezentujący niebezpieczeństwa, które się w nim kryją. Niewielu jednak wie, że produkcja w pewien sposób oparta została na prawdziwej historii. W 2009 roku w Wysokich Obcasach ukazał się artykuł Joanny Szczepkowskiej Please, please, please. Dziennikarka rozmawiała z Anną Malarowską, matką Magdy - dziewczyny chorej na depresję: „Ten tekst mnie uderzył. Była w nim niemoc rodzica, który zderza się z nieznanym. Skontaktowałem się z Anną Malarowską i dałem jej scenariusz do przeczytania. Spodziewałem się tego, co mi powiedziała, że stworzyłem rodziców, którzy są potworami. Zapytała, czy uważam ją za potwora. A ona jest cudowną osobą. Opowiedziała mi, że chciała pomóc córce, ale jej się nie udało. Magda, tak jak Dominik, miała wszystko. Piękny dom, szkołę w Cambridge. Skończyła świetne liceum w Warszawie. Zrozumiałem, że mój film musi opowiadać o tym, że każdemu może się trafić niesamowita, zła sytuacja, której się nie spodziewa. W życiu Dominika spirala zła rozkręca się przypadkowo. Virginia Woolf powiedziała, że to co nas zabija, to nie wojny, wypadki, ani starzenie się. Zabijają nas drobiazgi, to jak ktoś do nas mówi, jak na nas patrzy. Do tragedii prowadzą drobne rzeczy. Los niezauważalnie zastawia pułapki. Dominik i jego rodzice utknęli w jednej z takich pułapek”, wyjawił Jan Komasa Beacie Zatońskiej. Sala Samobójców aktorzy, obsada Film Sala Samobójców cieszył się ogromną popularnością, ale sporo produkcji zawdzięcza nie tylko sam reżyser, ale i wcielający się w główną rolę Jakub Gierszał. Dla aktora było to nie lada wyzwanie. Choć już wcześniej ujawnił swój talent w filmie Wszystko, co kocham Jacka Borcucha, to prawdziwą siłą napędową dla jego kariery była właśnie rola Dominika. Szybko posypały się kolejne propozycje filmowe, a dziś otwarcie mówi się, że dla Kuby Gierszała nie ma rzeczy niemożliwych. A jak został Dominikiem w Sali Samobójców? Kuba Gierszał był jednym z pierwszych aktorów, którzy pojawili się na castingu, i jak przyznał sam reżyser, jego osoba szybko zapadła mu w pamięć: „Potem obejrzałem jeszcze 400 lub 500 młodych aktorów. Jakub utkwił mi jednak w pamięci. Jako reżyser jestem bardzo nieufny i nie mogłem uwierzyć, że idealnego aktora znalazłem na początku poszukiwań. W Jakubie jest współczesność i młodość, jakiej nie dostrzegłem w żadnym innym polskim aktorze”, wyznał Komasa. Wraz z aktorem młodego pokolenia na wielkim ekranie w Sali Samobójców zobaczyliśmy: Romę Gąsiorowską (Sylwia), Agatę Kuleszę (Beata Santorska), Krzysztofa Pieczyńskiego (Andrzej Santorski), Bartosza Gelnera (Aleksander Lubomirski), Danutę Borsuk (Nadia, gosposia Santorskich), Aleksandrę Hamkało (Karolina Zimmer) czy Kingę Preis (psychiatra Karolina). Na uwagę zasługuje więc nie tylko postać Dominika. Warto wspomnieć też o Sylwii (w tej roli Roma Gąsiorowska) - która co ciekawe - dostała imię po poetce Sylvii Plath. Ciekawostką jest też to, że na stronach Facebooka, które w filmie przegląda Dominik, zamiast prawdziwych komentarzy były właśnie fragmenty wierszy Plath: „Tą poetką była zafascynowana Magda Malarowska, o której już wspomniałem. Bywa, że filmowa Sylwia używa słów Magdy. Dużo jest w filmie różnych poukrywanych znaczeń i cytatów, nawet z Goethego”, mówił Jan Komasa. Sala Samobójców Roma Gąsiorowska Rola Romy Gąsiorowskiej - Sylwia - była o tyle zaskakująca, że aktorka wcieliła się w wirtualną postać: „Przez większą część filmu widzimy głównie twarz Sylwii. To niełatwe grać samą twarzą. Pokazywanie procesów, które zachodzą w mojej bohaterce, jej emocji, nie było proste - to skomplikowana, ciekawa postać, a bardzo chcieliśmy żeby była prawdziwa i wiarygodna. To, co się z nią dzieje na zewnątrz, jest podszyte zupełnie innymi intencjami, które ona ukrywa, a jednak w niej głęboko są i musiały być także głęboko we mnie.”, wyznała w rozmowie z Onet Film. Na uwagę zasługuje także stworzona prze grafików postać - Roma w jednym z wywiadów przyznała, że reżyser myślał o tym, by Sylwia miała czerwone włosy, ale sama aktorka chciała, by jej bohaterka miała różowe: „stwierdziliśmy, że skoro grają oczy, to fajnie byłoby wymyślić makijaż, który będzie odzwierciedlał emocje postaci. Do tego dochodzą tatuaże i chociażby kolczyk w wardze, którą przebiłam na potrzeby filmu”, wyznała Roma Gąsiorowska. Aktorka przyznała także, że dopiero przy pracy nad filmem kupiła laptopa i bardziej zaczęła przyglądać się społeczności świata wirutalnego. Co ciekawe, reżyser w jednym z wywiadów zdradził także, że bardzo szybko zostały obsadzone także role rodziców Dominika. Janowi Komasie bardzo zależało na tym, by matkę chłopaka zagrała Agata Kulesza: „Ona ma w sobie mnóstwo energii. Dostała trudną rolę, osoby, która popada w skrajne nastroje, jest skoncentrowana na sobie i bywa hipokrytką. Wierzymy jej jednak, że kocha syna i chce mu pomóc”, mówił. Równie szybko w roli ojca Dominika obsadzono Krzysztofa Pieczyńskiego. Warto wspomnieć także o Bartoszu Gelnerze. W Sali samobójców wystąpił w pierwszej w historii polskiego kina scenie namiętnego pocałunku dwóch mężczyzn. Scena szybko stała się źródłem plotek na temat orientacji aktora, ale odegranie jej miało także swoje plusy - nazwisko aktora coraz częściej pojawiło się w większych produkcjach. Sam Gelner w rozmowie z Anną Luboń dla Elle zbył plotki o swojej orientacji prostym zdaniem: „W „Sali samobójców” mój bohater wcale nie był gejem, całowanie się z kolegą było prowokacją”. Jak mówił przed laty Jan Komasa, Sala Samobójców to film o miłości, strachu, cierpieniu i samotności: „Nie chciałem robić filmu moralizującego, wartościować, pokazywać, kto jest dobry, a kto zły. Rodzice Dominika chcą pomóc synowi, ale nie wiedzą jak. Są nieporadni, szukają pomocy u psychiatrów. Zrobiliśmy solidny reaserch, rozmawialiśmy z psychiatrami i psychologami. Trafiliśmy na ludzi, którzy nie owijali w bawełnę. Opowiadali np. o tym, że prowadzili terapię studenta, który na długo zamknął się w pokoju i za nic nie chciał wyjść. Psychoterapeuta stał na progu ciemnego pokoju i próbował nawiązać z nim kontakt”, powiedział w jednym z wywiadów. W marcu 2020 roku premierę miał kolejny film Jana Komasy, tym razem odwołujący się do wydarzeń sprzed lat. Sala samobójców. Hejter to jak zapewniają dystrybutorzy, „prawdziwy obraz świata znajdującego się w fazie dynamicznych przemian społecznych, ekonomicznych i technologicznych – w erze dominacji mediów społecznościowych, post-prawdy i wirtualnej rzeczywistości, będących źródłem potężnych i nieznanych dotąd zagrożeń”. O czym jest film Sala Samobójców. Hejter? Jego bohaterem jest Tomek, student prawa na Uniwersytecie Warszawskim. Chłopak zostaje wydalony z uczelni po tym jak popełnia plagiat. Młody student postanawia jednak nie informować o tym utrzymujących go dobroczyńców, rodziców jego przyjaciółki z dzieciństwa, w której od dawna się podkochuje. Wkrótce jednak oszustwo wychodzi na jaw i chłopak nie może już liczyć na pomoc finansową zaprzyjaźnionej rodziny. Produkcja szybko zyskała grono fanów, a krytycy filmowi piszą wróżą produkcji nominację do Oscara!
Kulig, Kot i... Oto 6 polskich aktorów, którzy podbijają świat!
Ich talentem zachwycają się najwięksi twórcy kina!
Grają u boku Brada Pitta, Leonardo DiCaprio czy Roberta Pattinsona. Polscy aktorzy robią oszałamiające kariery za granicą i po pochwałach nie osiadają na laurach. Spekuluje się, że w najbliższym czasie część z nich dołączy już na stałe do grona gwiazd Hollywood. Czy tak będzie? Nam pozostaje tylko bacznie obserwować ich kariery, bo branża filmowa pełna jest niespodzianek. Przypominamy gorące nazwiska, o których jest teraz głośno. Myślicie, że uplasują się oni obok Poli Negri?
To już oficjalne! Powstanie kontynuacja filmu Sala Samobójców
Powstanie kontynuacja filmu Sala samobójców w reżyserii Jana Komasy. Sequel będzie nosił tytuł Hejter. Sala samobójców i nie będzie związany z filmem z 2011 roku, w którym główną rolę zagrał Jakub Gierszał. Nowa produkcja będzie opowiadała zupełnie nową historię. Informację tę ujawnił Edward Miszczak podczas konferencji Grupy TVN podczas festiwalu filmowego w Gdyni. O czym będzie „Hejter. Sala samobójców”? Film będzie poruszał problem manipulacji i mediach społecznościowych i ich wpływu na życie młodych osób. „Będzie to cyber-thriller, współczesna wersja opowieści o miłości Romea i Julii, ale jednocześnie uniwersalna historia o potędze miłości, która przeradza się w hejt. Jan Komasa chce pokazać, że granica pomiędzy miłością i nienawiścią jest bardzo cienka, a wszystkie chwyty są dozwolone. Wszyscy wiemy, jak mocne są media społecznościowe i co można w nich przeżyć”, powiedział Edward Miszczak w Gdyni. Główną rolę w Hejter. Sala samobójców zagra Maciej Musiałowski znany z serialu Druga szansa oraz udziału w programie Ameryka Express. Na ekranie partnerować mu będzie Vanessa Aleksander (Wojenne dziewczyny, Belle Epoque). Zdjęcia do filmu ruszą już niebawem, ale na premierę przyjdzie nam jeszcze poczekać. Czy osiągnie sukces na miarę Sali samobójców? Film z 2011 roku zdobył wiele nagród filmowych, w tym Orły oraz Srebrne i Złote Lwy.
Jakub Gierszał nominowany do Orłów 2018. Ma szansę na statuetkę?
Orły 2018 już niebawem. Czy Jakub Gierszał zdobędzie statuetkę?
Gala Orły 2018 już 26 marca 2018 roku. Właśnie poznaliśmy nominowanych. O statuetkę w kategorii najlepsza główna rola męska powalczy m.in. Jakub Gierszał za rolę w filmie Najlepszy. Czy to właśnie on zdobędzie Orła 2018 w tej kategorii? View Ediplayer on the source website Gala Orły 2018: nominowani Orły 2018 już niebawem! Gala rozdania dorocznych nagród Polskiej Akademii Filmowej, czyli tzw. polskie Oscary, już 26 marca 2018 roku. W tym roku Orły obchodzą okrągłą rocznicę powstania! Wśród nominowanych do Orłów 2018 w kategorii najlepsza główna rola męska znalazł się Jakub Gierszał Najlepszy. Aktor podbił serca polskich widzów niemal dziesięć lat temu. Potrafi się wcielić w zagubionego chłopca, zbuntowanego nastolatka i walczącego z nałogiem narkomana. Jakub Gierszał - kim jest najgorętszy towar eksportowy Polski? Orły 2018: Jakub Gierszał Najlepszy W wieku 22 lat zagrał Dominika Santorskiego w Sali Samobójców. Nie był to jednak jego debiut na wielkim ekranie. Już wtedy Jakub Gierszał miał na koncie dwie spore role - Wszystko, co kocham oraz Milion dolarów. Mimo to rola wrażliwego nastolatka uzależnionego od internetu otworzyła mu drzwi do kariery. To ta rola przyniosła mu także nominację do Orła 2012 w kategorii Najlepsza główna rola męska. Teraz za rolę polskiego sportowca, Jerzego Górskiego, w filmie Najlepszy znów został nominowany. Jak poradził sobie na planie filmu? „Nie dość, że trzeba było dużo biegać, to musiałem nauczyć się pływać. Byłem w stanie przepłynąć parę basenów żabką, ale kraulem już musiałem się nauczyć. To było trudne, frustrujące. Łykałem tę wodę w basenie i myślałem sobie: Dobra, wychodzę, wrócę jutro. Ale wtedy wyświetlałem sobie Jurka. I pływałem dalej”, mówił Gierszał w rozmowie z Romanem Praszyńskim. Jakub Gierszał Najlepszy Jakub Gierszał w filmie Najlepszy wciela się w Jerzego Górskiego, człowieka o niezwykłym życiorysie, który „miał nie żyć, a został mistrzem świata”. Był uzależniony od narkotyków przez 14 lat, ale postanowił odmienić swoje życie i po niezwykle trudnej terapii odwykowej oraz morderczych treningach w 1990 roku wziął udział w prestiżowych triathlonowych zawodach na dystansie Double Ironman w Stanach Zjednoczonych. Panowie razem zagrali na planie filmu Najlepszy. „Jest między nami pewnego rodzaju porozumienie. To niesamowity gość. Otwarty i doświadczony przez życie, ma nieprawdopodobne zrozumienie dla drugiego człowieka. Powiedział, że gdy mnie spotkał, poczuł emocje jak do młodszego brata”, mówił o współpracy z Jerzym Górskim Jakub Gierszał. Aktorskie wcielenie Jakuba Gierszała podbiło serca widzów. Teraz aktor został nominowany do polskich Oscarów, czyli do Orłów 2018 w kategorii najlepsza główna rola męska. Czy zdobędzie statuetkę? Dowiemy się podczas Gali Orły 2018 już 26 marca 2018 roku!
Genialni Andrzej Chyra i Jakub Gierszał w Pomiędzy słowami
Zobaczcie zwiastun najnowszego filmu Urszuli Antoniak!
16 lutego 2018 roku do polskich kin trafi najnowszy film Urszuli Antoniak z Andrzejem Chyrą i Jakubem Gierszałem Pomiędzy słowami. Film polskiej reżyserki już został nagrodzony podczas Warszawskiego Festiwalu Filmowego oraz otrzymał Złotego Lwa i nagrodę specjalną podczas Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. O czym jest film Pomiędzy słowami? Pomiędzy słowami o czym jest film Uli Antoniak? Pomiędzy słowami to film o historii młodego prawnika Michaela (Jakub Gierszał w tej roli), który miesza w Berlinie. Pewnego dnia spotyka swojego ojca (w tej roli Andrzej Chyra), który próbuje naprawić ich wspólną relację. Jego przyjazd do Polski sprawia, że 28-letni Michael rozpoczyna poszukiwania własnej tożsamości. Przeszkodą są jednak nie duchy wywołane z przeszłości, ale świadomość, że od lat udawał Niemca, był kimś, kim tak naprawdę nie jest. Czy uda mu się odnaleźć samego siebie? Pomiędzy słowami to czwarty, chyba najbardziej osobisty film Antoniak. Reżyserka od ponad 20 lat mieszka w Holandii. Teraz bez ideologii czy politycznych deklaracji pokazuje jeden z najbardziej palących problemów współczesnego świata. Nie jest to jednak opowieść o imigracji. To opowieść o człowieku, który poszukuje samego siebie. Czy jego działania odniosą sukces? Zdjęcia do filmu Pomiędzy słowami powstały w Berlinie, Warszawie i Łodzi. Ich autorem jest Lennert Hillege. Za scenariusz i reżyserię odpowiada Urszula Antoniak. Scenografię przygotowały Miren Oller i Katarzyna Jędrzejczyk, a kostiumy - Paulina Sieniarska. W rolach głównych wielkie polskie talenty - Andrzej Chyra i Jakub Gierszał. Tego, co najważniejsze w filmie nie znajdziemy jednak w dialogach, ale tak jak sugeruje tytuł, między słowami. Gesty, spojrzenia - tam dzieje się najwięcej. Zobaczcie zwiastun Pomiędzy słowami!
Jerzy Górski, bohater „Najlepszego” o filmie: „Nie chciałem tego oglądać” EKSKLUZYWNY WYWIAD VIDEO
Film „Najlepszy” z Jakubem Gierszałem w roli Jerzego Górskiego święci tryumfy w polskich kinach. Historia byłego narkomana, który został po przezwyciężeniu nałogu triathlonistą i zwyciężył w prestiżowych zawodach Ironman poruszyła miliony. Jak całą produkcję ocenia ten, który był inspiracją do jej powstania? Czy w jego opinii Jakub Gierszał sprostał roli, którą musiał odegrać? I co w jego życiu zmieniła premiera filmu, który podbił serca jurorów i widzów na tegorocznym festiwalu w Gdyni? Zobacz też: Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” o wychodzeniu z nałogu: „Narkoman działa na zasadzie dwóch stanów: albo jest nagrzany, albo jest na głodzie” EKSKLUZYWNE VIDEO Zobacz też: Jakub Gierszał w filmie „Najlepszy” wcielił się w Jerzego Górskiego: „Kuba jest jak młodszy brat, wiedziałem, że da radę” EKSKLUZYWNE VIDEO Jerzy Górski o filmie „Najlepszy” i Jakubie Gierszale Konrad Szczęsny: Jak to jest być człowiekiem, którego historia poruszyła, zachęciła i zainspirowała do tego, aby nakręcić film i napisać książkę? Takich życiorysów w Polsce nie ma tak znowu dużo. Jerzy Górski: Są tysiące takich ludzi jak ja, nie jestem wyjątkowy, jestem o tym przekonany. Tylko coś musi spowodować, żeby zechciano ich pokazać. Mi akurat ciągle mówili, że moje życie to jest scenariusz na film. Gdy to słyszałem, uśmiechałem się i mówiłem: to róbcie. To jest jedna kwestia. A druga? Ja tego wszystkiego nie robiłem dla filmu, dla scenariusza. Robiłem to dla siebie, bo w tamtym okresie moje życie polegało na tym, że realizowałem postawione sobie cele i spełniałem marzenia, do których dążyłem poprzez realizację tych celów. Ale jednak to właśnie ta historia zainspirowała do stworzenia filmu. Bywał pan na planie? Duży problem z tym wszystkim mieli chyba producenci, bo parę razy byłem na planie. Jeśli mam być szczery, jak to wszystko odbieram, to przeszkadzało mi, że w głowie wciąż zadawałem sobie pytanie: czy to tak było? Czy ten kolor pasuje? Zacząłem sobie przypominać rzeczy, które dawno, dawno zapomniałem i one były głęboko w mojej świadomości. Później kolejny raz pojechałem i… I? Nie rozumiałem scenariusza. Trzykrotnie podejmowałem próbę przeczytania go i trzykrotnie go odstawiałem, jednak za trzecim razem przeczytałem najwięcej. W końcu zdałem sobie sprawę, że to nie ma znaczenia. To jest coś, co ludzie chcą zrobić, wkładają swoje doświadczenie, czas, pasję ,a mają problem, bo przyjeżdża facet i on żyje (śmiech). A więc oni coś grali, ja tam gdzieś stałem… Pewnie zadawali sobie pytanie: Czy będzie się mieszał czy nie…. No właśnie. I powiedziałem do siebie: Górski, spieprzaj stąd, to nie jest twoja bajka. Oni wiedzą, to jest ich zawodów, oni muszą jakąś empatią skonstruować historię. Tym, czego nie rozumiałem w tym scenariuszu, były obrazy. Aktorzy musieli wykreować w jakiś sposób sytuacje, które były w scenariuszu: odczuć, że chcą być tacy, jak scenariusz mówi i chcą zrobić to najlepiej jak potrafią. To, co zobaczył Pan na planie różniło się od tego, jak Pan to sobie wyobrażał? Ja film sobie wyobrażałem w ten sposób i to ciągle powtarzam: przyjeżdżam, klaps trzydziesty czy setny, nakręcili, poszło, następny, skleili, wypuścili. To zupełnie tak nie działa! Praca na planie zmieniła mój stosunek do tego. Mam duży szacunek dla tego zawodu. Udawanie czy w pewnym sensie udawanie, wczucie się w bohatera czy bohaterkę, którą mam grać, to wielka sztuka. I teraz doświadczenie, wyobraźnia, empatia i jeszcze wiele innych rzeczy decyduje o tym, w jaki ja sposób zagram na przykład w komediach, w jaki ja sposób dramat zagram, jak zagram Górskiego, jak zagram Kotańskiego (w filmie gra go Janusz Gajos), więc oni musieli to sobie wyobrazić na podstawie własnych obserwacji czy własnej jakiejś tam ścieżki, która wybrali. Dawał im Pan jakieś wskazówki? Tylko szczątkowo rozmawiałem z Jurkiem numer dwa o filozofii życia, z Kotańskim, czyli z panem Januszem Gajosem chwilę żeśmy zamienili dwa zdania, gdzieś tam po drodze z kimś podzieliłem się jakąś refleksją i się wycofałem z tego. Nie chciałem tego oglądać. Powiedziałem, że chciałbym być w tym wolny i oni też zrobią to, co będą uważali za słuszne i pewnie zrobią to najlepiej jak potrafią. Taka jest moja ocena. Jakub Gierszał nazwał pana mistrzem. Spotkali się panowie nie tylko na planie, lecz także prywatnie. Czy miał Pan wyobrażenia odnośnie do tej roli? Czy Jakub Gierszał temu sprostał jako aktor? Oczywiście, myśmy mieli kilkakrotnie spotkanie, ale nie rozmawialiśmy, że to jest różowe, to jest białe, to jest tak zrobione, to inaczej. Mówiłem zawsze o swojej postawie, o filozofii swojego życia, a potem już jego umiejętności, doświadczenie i wizja reżysera kierowały tym wszystkim. A jeżeli chodzi o samego Kubę Gierszała w roli Jerzego Górskiego? Powiem tak: świetnie zagrał. Jestem cholernie dumny z jego roli i sposobu, w jaki to pokazał – to jest pierwsza sprawa. Druga rzecz, o której już wspominałem: ja nie chciałem ingerować w to, bo to by zakłóciło moją relację z nim i ich relacje między sobą. Oni mieli wyobrazić sobie Jurka czy on miał sobie wyobrazić Jurka czy inne postacie, które tam grały. Wszyscy zagrali bardzo dobrze. A jeżeli chodzi o Kubę… Od razu poczułem do niego sympatię. Kiedy ścisnęliśmy się, mówię: kurcze, tak jak młodszy brat. Ja nigdy brata nie miałem, a więc mówię: fajny chłopak, da radę. Tak to bym określił. Dawał mu Pan jakieś wskazówki? Na planie starałem się nie wtrącać, stałem gdzieś z boku, obserwowałem. Nie wiem, jak to ująć, ale wyobrażam sobie to tak, że on musiał się zamykać i dotykać mnie, wyobrażając sobie, co ja mogłem przeżywać, a więc to było cholernie trudne zadanie. Bo to nie były radosne momenty, to były cholernie trudne sceny na początku, a potem wcale nie były łatwiejsze. Łukasz [Palkowski, reżyser – przyp.red.] musiał sobie mniej więcej wyobrazić na podstawie scenariusza i później gry Jurka, w jaki sposób on ma zagrać i czy to pasuje do koncepcji czy nie. A więc nastąpiła konfrontacja dwóch światów: jego umiejętność wczucia się, jak co mogłem czuć w danej sytuacji, czy to zagra dobrze czy źle. Mnie już przy tym nie było, bo ja nie chciałem stać z boku i oceniać ich działań. On jest z samym sobą, jest kamera, jest odczucie, jest jego empatia i on musi to grać. Mam wielki szacun dla tych ludzi, którzy grają. Wszyscy zagrali świetnie. Film zdobył 4 nagrody, jeśli chodzi o festiwal w Gdyni, w tym nagrodę publiczności. To jest ogromne wyróżnienie. To znak, że ta historia porusza ludzi i że to jet dla nich ważne. Mówienie historii o walce o siebie, o swoje życie jest istotne. Dla mnie, dla człowieka, który nie funkcjonuje w branży filmowej, to jest największa nagroda. Tu nie chodzi o pomnik czy danie statuetki, to nie jest takie ważne w środowisku filmowym. Ale tak naprawdę nie fachowcy ocenili to, a inni ludzie, którzy do mnie podchodzili, mówili mi o swoich problemach i wspólnie ryczeliśmy, pojawiała się nadzieja na dalsze plany. Zadawali pytania: „A czy ja panie Jurku jestem na dobrej drodze, bo ja miałem to czy tamto?”. Żadna statuetka, żaden Oscar nie da tego, jak ludzie reagują. To znaczy, że ta historia została dobrze przedstawiona i oni dobrze zagrali. A ja jestem ciągle taki sam. I myślę, że to jest największa wartość. I jestem dumny z tego i to mi też dodaje siły w takim normalnym życiu. A czy myśli pan, że ten film zmieni jakoś pana życie? Bo z jednej strony pana działalność skupiona jest na co dzień wokół sportu, trithlonu i promowania tej idei. A nagle okazuje się, że ta historia jest w całej Polsce oglądana, dyskutowana i może się zdarzyć, że ktoś podejdzie i poprosi o autograf i o zdjęcie. Oczywiście mogę sobie zrobić zdjęcie, dać autograf, ale nie czuję się żadnym bohaterem. Po prostu zrobiłem to, bo miałem taką potrzebę na tamten czas. Jeżeli ludzie odbierają to tak, jak choćby w Gdyni, to… To jak się Pan z tym czuje? Jak ja się czuję? Mam nadzieję, że za kilka miesięcy to gdzieś tam ucichnie, ja po prostu będę dalej robił swoje. Nie muszę gwiazdorzyć, więc teraz się denerwuję, gdy ktoś mówi: „No, teraz celebryta…”, odpowiadam: „Ja ci powiem, co ja o tym myślę. Jak chcesz się spotkać z celebrytą, to musisz zapłacić, a ja ci powiem z kim i za jakie pieniądze. A jak chcesz się spotkać z Jurkiem to się spotykamy i gadamy”. Nie jestem ani gwiazdorem, ani celebrytą. Ale jest jedna bardzo ważna rzecz, która z tego wynika. Jaka? Cholerna odpowiedzialność. Teraz będę strasznie oceniany, to jest bomba, która wychodzi na zewnątrz i która w założeniu ma pomagać ludziom. A więc ludzie na każdym kroku będą mnie oceniać. Ja nigdy się nie wstydziłem tego, kim byłem. Ale nigdy to nie było podane w tak krótkim czasie i tak bardzo mocno. 8 listopada do sprzedaży trafiła książka „Najlepszy” Łukasza Grassa, opowiadająca o życiu Jerzego Górskiego. Z kolei 9 dni później, 17 listopada do kin wszedł film o tym samym tytule w reżyserii Łukasza Palkowskiego, reżysera „Bogów”, z Jakubem Gierszałem w roli Jerzego Górskiego. Zobacz także: Uzależnienie od narkotyków i papierosów, próby samobójcze i... błyskotliwa kariera! Kim jest Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” z Jakubem Gierszałem w roli głównej?
Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” o wychodzeniu z nałogu: „Narkoman działa na zasadzie dwóch stanów: albo jest nagrzany, albo jest na głodzie” EKSKLUZYWNE VIDEO
„Najlepszy” Łukasza Palkowskiego z Jakubem Gierszałem w roli Jerzego Górskiego, byłego narkomana i triathlonisty, był zdecydowanym zwycięzcą tegorocznego festiwalu w Gdyni. W ekskluzywnym wywiadzie sportowiec opowiedział nam, jak wyglądała jego walka z nałogiem w ośrodku Monaru, za co podziwiał Marka Kotańskiego i jak zmieniło się jego życie, gdy zerwał z narkotykami. Zobacz też: Jerzy Górski, bohater „Najlepszego” o filmie: „Nie chciałem tego oglądać” EKSKLUZYWNY WYWIAD VIDEO Zobacz też: Jakub Gierszał w filmie „Najlepszy” wcielił się w Jerzego Górskiego: „Kuba jest jak młodszy brat, wiedziałem, że da radę” EKSKLUZYWNE VIDEO Jerzy Górski o wychodzeniu z nałogu, narkomanii i filozofii życia To zamieszanie, które obecnie jest wokół Pana w związku z filmem „Najlepszy”, może być niezwykle motywujące. Jerzy Górski: Nawet przy słabościach, które posiadam, to mi dodaje dodatkowej siły. Bo wiem, że dla innych ludzi jestem tą siłą, jestem nadzieją. A ja też jestem słaby, po prostu. Tak jak każdy z nas. Nie ma ludzi silnych, jeśli ktoś mówi, że jest silny, to jest to nieprawda. Jeśli ktoś mówi, że nie ma problemów – absolutna nieprawda. Każdy z nas ma problemy, nie trzeba być narkomanem, żeby mieć problemy. Nie trzeba upaść na takie dno, na jakie ja upadłem. Po prostu każdy ma swój dołek i każdy ma swój szczyt. I tak lecimy przez całe życie. Prawo wyboru należy do nas. Nieraz trzeba wiele złych decyzji podjąć, żeby w jakimś tam czasie podjąć tę dobrą. Jak się ma problemy, trzeba przekroczyć pewne granice. Jeżeli się nie przekroczy, to się będzie żyło w tych problemach. Taka jest moja filozofia i to jest… po prostu dla ludzi. Ja to mam w głowie i w sercu. Musiałem pokonać wiele trudności, żeby dotrzeć do swojego celu. I tyle. Jak wyglądała ta droga? Dwie osoby mnie zainspirowały w życiu: Marek Kotański mówiący o wolności i Antoni Niemczak zainspirował mnie do sportu. Powiedział, że muszę mieć najtrudniejsze rzeczy przed sobą, muszę walczyć i moje życie chyba na tym polega. Ciągle gdzieś mam jakieś trudności, które muszę pokonywać. W tym wszystkim jest coś takiego fantastycznego. Co? Na mojej drodze spotkałem wielu fantastycznych ludzi, którzy od samego początku, gdy podałem im rękę i powiedziałem: „Cześć, nazywam się Jerzy Górski, byłem narkomanem, jestem po pobycie w Monarze”, nie odrzucili mnie, pomogli. W tej chwili jest łańcuch fantastycznych ludzi, moich przyjaciół i tych, z którymi znamy się od niedawna i oni pracują na rzecz książki czy filmu. W książce padają z Pana ust słowa, które często powtarzał Marek Kotański: że najtrudniejsze jest to życie codzienne, które następuje po wyjściu z ośrodka. Nasuwa mi się pytanie: czy po takich przejściach trudno jest być wolnym człowiekiem? W ośrodkach Monaru w tamtym czasie, kiedy ja się leczyłem, przebywało się w nim dwa lata. Była pewna hierarchia: pierwszy etap to ten, w którym musisz cały czas pracować, chodzisz w specjalnym drelichu, siedzisz na podłodze i właściwie całe twoje życie to praca. Z każdym tygodniem człowiek jest silniejszy: wiadomo, że po odtruciu jest się najsłabszym. Natomiast po tym pierwszym okresie mamy nominację, mniej więcej po trzech miesiącach można było wystąpić do społeczności o ocenę, jak mnie widzą, bo chciałbym być na drugim etapie. Czyli lekarz ośrodka to grupa ludzi, z którą się leczymy. Tu nie ma lekarza, który przychodzi i jest odprawa i zaleca leczenie. Leczenie jest takie: źle pracujesz. Znowu masz problemy. Co się wtedy dzieje? Dostajesz „zastrzyk”, musisz ciężej pracować, musisz się czemuś oddać i czegoś się nauczyć. I wtedy zaczyna się ten proces farmakologiczny, w sensie psychicznego oddziaływania: po co ja tu jestem? Czy pokonam siebie? A później? W tym ostatnim etapie jest się monarowcem, który ma swój plan. On już jest mniej oceniany przez społeczność, choć nadal obowiązują go te same zasady, co wszystkich. Jakie to zasady? One powstały na podstawie leczenia ludzi, którzy byli obecni w placówce wcześniej. Mają odniesienie do życia, do konkretnych przypadków, gdy ktoś coś źle lub dobrze zrobił. Dzięki temu była możliwa ochrona podopiecznych przed sytuacjami trudnymi. Jakimi? Nie możemy dopuścić do lenistwa i do sytuacji, w której zacznie się myślenie o nałogu. Narkoman działa na zasadzie dwóch stanów: albo jest nagrzany, albo jest na głodzie. Nic innego nie wchodzi w grę. Teraz, żeby pomóc, trzeba zniszczyć te stare zachowania, budując nowe poprzez wiele zasad. Tworzymy siebie od nowa pod kontrolą. I kiedy jesteśmy w programie monarowca na tym ostatnim etapie, mamy wyjść z inicjatywą i powiedzieć, czego chcemy. Ma to być plan działania, program, który przez ostatni rok się realizuje. Od czasu do czasu jest on omawiany. Co to daje? To forma ochrony. Wiadomo, nie palę, nie piję, nie ćpam – wiele zasad tam obowiązuje. Minęły dwa lata. Wychodzę. Mogę palić, mogę pić – mogę różne rzeczy robić. I wtedy… Wtedy zależy, co zrobiliśmy z sobą i czego chcemy. I tu się naprawdę zaczyna prawdziwe leczenie. Bo ja jestem sam ze sobą. Owszem, mogę zadzwonić do wychowawcy, pojechać do ośrodka – wiele osób tak robiło, chcieli utrzymywać kontakt, żeby mieć tę dodatkową siłę. Podzielić się informacjami, że tu mam problem, tam mam problem. Wtedy przyjaciele z grupy podpowiadali, proponowali rozwiązania. Wtedy było łatwiej, bo wyrzucałem swoje problemy. Ale… … najtrudniejsze jest życie na co dzień. Było, jest i zawsze będzie. Czym więcej zasad wprowadzimy na „nie” w trakcie leczenia, tym dłuższy czas może minąć, nim będziemy wyrzucać te zasady, na przykład zaczniemy palić. Były takie osoby: w moich czasach w ośrodku się nie paliło. Oni kończyli leczenie, wychodzili za drzwi i palili. Nikt nie miał do nich pretensji. To była ich decyzja. A ja wiem, że z natury tak jest: na początku widzimy, że wszystko jest białe lub czarne. Ale w pewnym momencie życia pojawia się jeszcze inny kolor – szarość. Już jako dziecko nie bał się pan ryzyka, wyzwań: czy to związanych ze sportem, czy z życiem codziennym. Lubił pan też silne bodźce. To może i ocalić, i zgubić. I to mnie zgubiło, i później też wyrwało z tego wszystkiego. Bo czy ja się zmieniłem? Nie, ja jestem ciągle taki sam. Tylko że teraz mam inną świadomość, inne wartości. To, że je przyjąłem, zaczęło tworzyć nowego mnie. Ale z natury ja cały czas jestem taki sam: jak nie mam przed sobą czegoś większego, to się źle czuję. A jak mam coś przed sobą, to nawet jeśli mam bardzo ciężko to dążę do tego, żeby w jakiś sposób to osiągnąć, pokonać. Kiedy rozmawiamy to kolejny raz sobie uzmysławiam, że ja się naprawdę w ogóle nie zmieniłem. To znaczy? Nie biorę narkotyków, mam pewne zasady. Wiem, gdzie są moje słabe punkty, a więc staram się, żeby to była moja silna strona. Ale w normalnym życiu mam naprawdę różne słabości. Też muszę czasami walczyć bardzo mocno: może nie o to czy brać czy pić, bo to mnie w ogóle nie rusza. Ale w takim normalny sensie, o jakim mówił Kotan. Najtrudniejsze jest zwykłe życie i pytania: Czy to jestem ja? Czy chcę, patrząc na tych ludzi, rozmawiając z nimi, widząc różne rzeczy, kim ja tak naprawdę chciałbym być? A Pan kim chciał być? Kiedy Niemczak podniósł ręce do góry po zwycięstwie i zobaczyłem jego zdjęcie w tej pozie w gazecie, to powiedziałem „ja też chcę być taki sam”, to nie bardzo mi wierzono. A ja miałem cel i go zrealizowałem. Cały czas jestem w rozwoju czegoś, co nadaje mi sens życia. Zobacz także: Uzależnienie od narkotyków i papierosów, próby samobójcze i... błyskotliwa kariera! Kim jest Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” z Jakubem Gierszałem w roli głównej? Czy często młodzi ludzie proszą pana o radę, na przykład pytają, jak żyć? Po przeżyciu tego, co Pan przeżył, jest się w pewnym sensie mentorem w oczach innych ludzi. Powiem szczerze, że nie wiem. Co ja mogę dać młodym ludziom? Nie mam recepty na to, jak oni mają żyć. Mogę tylko mówić o swoim życiu, kolejnym marzeniu, dążeniu do celu. Warto mieć marzenia! I tak młodzi ludzie doświadczą pewnych rzeczy. Jeśli mam sposób na siebie, jeżeli się realizuję, to nawet jeśli będę w grupie i przegram z grupą: przyćpam, popiję, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że to, co robię najlepiej, w co jestem zaangażowany, a pod wpływem innych osób na przykład przyćpam, to może nie kupię tego. Bo moja psychika jest w innym miejscu, ona czegoś innego chce. W Pana przypadku tak nie było. Tak, ja szukałem. Wszyscy młodzi ludzie szukają. To normalna, naturalna rzecz. Czym więcej dotkną różnych rzeczy, tym będą bogatsi. Gdy się ma 15 lat, jest się najmądrzejszym na świecie, wie się wszystko. Wtedy mogą odpowiedzieć: „Dziadek, spadaj, czego Ty chcesz ode mnie?!”. Ja nic nie chcę. To, co mogę powiedzieć, to: szukaj swojego sposobu na życie. Na pewno jest Pan czasem pytany o zdanie w jakichś ważnych społecznych kwestiach. Dzwonią czasem do mnie i pytają na przykład o dopalacze. A ja nie wiem, co to jest. I pytają, dlaczego ci młodzi ludzie biorą. Biorą, bo ja też brałem, bo nie miałem swojej ścieżki. Nie wykształciłem się, nie doszedłem do takiego etapu, na którym lubiłem siebie. Dotykamy jeszcze innych spraw, które mają znaczenie: rodzinnych, przyjacielskich. To wszystko gdzieś działa. Im więcej da się doświadczeń młodemu człowiekowi, tym mu łatwiej będzie znaleźć swoją ścieżkę. Tak to wygląda, tak to widzę z moją córką. To, o czym rozmawiamy, to trochę filozofia, ale wydaje mi się, że na ludzi działa wszystko, co robimy. Zastanawiam się, jaki jest pana stosunek do liberalizacji podejścia do narkotyków wśród młodych ludzi. Często wciągają kreskę, żeby mieć większą wytrzymałość, lepsze wyniki w pracy. Jest to szczególnie popularne wśród ludzi, którzy funkcjonują na wysokich obrotach. Mówią, że jedno zażycie, wciągnięcie lub zapalenie czegoś nie jest ćpaniem. A nie znam osoby, u której to skończyło się na jednym razie. To trudna kwestia. Wiem jedno: jak się raz weźmie, jest duże prawdopodobieństwo, że się w to wpadnie, prędzej lub później. Jeżeli ten raz lub dwa wziąłem, powstaje pytanie: na ile mam tę drugą stronę, to, o czym rozmawialiśmy przed chwilą. Jeżeli ona jest silniejsza, dojdę do wniosku: nie, ja nie chcę tego robić. Doświadczyłem tego. Mówi się: a, napierdzielamy od rana do wieczora, dobrze byłoby wziąć jakiś speed, żeby przeżyć. Gdy mam jakieś spotkania, nazwijmy to, motywacyjne, to mówię, że można bez tego żyć, że można mieć kopa zupełnie inaczej. Świat jest dzisiaj naprawdę tak ułożony, że tempo jest cholerne. Obojętnie kim jesteśmy, pytanie jest jedno: czy ja mam coś swojego? Dlaczego teraz coraz więcej ludzi w wieku 30., 40 czy 50. lat zaczyna uprawiać triathlon i biegać? Ich to zaczyna nakręcać, jest tym speedem i nie muszą tej kreski brać. Jest duże prawdopodobieństwo, że nie będą już tego próbowali. Sprowadza się to do jednego: ciągle trzeba mieć pomysł na siebie. Mi się to kojarzy ze sportem, ale tu nie chodzi tylko o sport. Tu chodzi o pasję. Ona może być różna: jeśli mi nie przeszkadza tylko mnie wzmacnia, to rób to i nie zwracaj uwagi na nic, co jest naokoło. Bo daje ona nam siłę, żeby powiedzieć: ja tego nie chcę. Zabrzmi to banalnie, ale idąc tym tropem, sięganie po narkotyki, jak i inne używki to wynik poczucia pustki, bezsensu oraz chęć doznań ekstremalnych. Na początku podpowiadają nam rodzice, szkoła może nas inspirować, koledzy. Jeżeli tego nie ma, jeśli jest pustka, a do tego łatwość kupienia tego… Za moich czasów my wszyscy byliśmy przestępcami. To nie było tak jak dzisiaj, że w Internecie można było to zdobyć. Musieliśmy albo fałszować receptę, albo okradać apteki. Więc to były takie radykalne działania. Cały czas była o to walka. A dzisiaj? No właśnie, jak to wygląda dzisiaj? Kontaktują się z panem rodzice dzieci, które ćpają? Dzwoni na przykład do mnie rodzic, który jest nauczycielem i mówi, że jego dziecko bierze od trzech lat, przerwało leczenie. A on jest nauczycielem i ma dobrą radę dla innych, a w domu ma problem. Jest gotowy na wszystko, żeby dziecku pomóc. Pytanie tylko, czy dziecko jest gotowe. Co zrobić, żeby spróbować go sprowokować? To są cholernie trudne sprawy. Każdy przypadek jest czymś spowodowany: próbą, ciekawością, towarzystwem, łatwością dostępu. Ale nie wolno narzucać dzieciom niczego, trzeba umiejętnie podpowiadać, kierować. To, co mówię, to jest banał, ale to jest cholernie trudne. Dla rodziców też. Jak Pan po przejściu tej drogi patrzy na takie wartości, jak miłość, zaufanie, dom, rodzina? Bo tak ekstremalne doznania zmieniają każdą sferę życia. Pewnie, że tak. Jednak od razu chcę zaznaczyć, że moja żona i córka nie znają mnie z tej starszej strony. Oczywiście wiedzą, nigdy nie robiłem z tego tajemnicy, ale one nie chcą uczestniczyć w tym wszystkim. Dlatego, szanując ich decyzję, nie chciałbym o tym mówić. Ogólnie odpowiem tak: bardzo ważne, ale i najtrudniejsze jest wychowywanie dzieci, bycie w związku, zaspokajanie swoich różnych potrzeb. Na ile my jesteśmy jedną drużyną, na tyle mamy siłę i pokonujemy różne rzeczy, różne bariery. Nie byłbym tym człowiekiem, którym jestem, gdybym tamtego nie przeżył. Być może byłbym sportowcem, bo do tego mnie zawsze ciągnęło. Ale nie mam pewności. I nie chcę się nad tym zastanawiać. Dzisiaj jestem jaki jestem, robię swoje i jestem szczęśliwy. Czytając o tym, czego dokonał pan w 1990 w Alabamie, zdobywając tytuł Iron Man, pomyślałem, że to niezwykle stymulujące, gdy ma się tak jasno wytyczony cel. Tak, to niewątpliwie stymulujące. Ja w tym biegu w pewnym momencie nie byłem w stanie nawet schodzić z górki, bo miałem tak załatwione nogi. I dlaczego ja tego dokonałem? Głowa mnie tam zaprowadziła. Nie umiem tego wytłumaczyć. Wygrała wolność, bo to był bieg do wolności. Tak samo gdy pierwszy raz pobiegłem w ośrodku: wymiotowałem krwią, organizm nie wytrzymywał fizycznie, bo był wycieńczony po odwyku, ale później było coraz lepiej. Przy Double Iron Man byłem totalnie uspokojony. Siedziałem w samochodzie, wszyscy ze sraczką biegali i mnie szukali, a ja wiedziałem, że mam robić swoje. Wyszedłem, skoczyłem do wody i nie oglądałem się na nikogo. W biegu popełniłem błąd, bo za szybko przebiegłem pierwsze 50 kilometrów, potem za szybko zbiegałem, choć wcześniej zbiegania nie trenowałem, miałem złe buty i jeszcze różne inne rzeczy. Żeby być silnym, trzeba zobaczyć, gdzie jest się słabym. To wtedy daje nam siłę. Ale w głowie musi być też cel i pasja, bo to one prowadzą do przodu. To, co przeszedłem jako ćpun w tym moim pierwszym złym życiu, potem wszystkie trudności, które miałem w życiu, były niczym w porównaniu do tamtego. To też mi pomagało. Nie myślałem w ten sposób, ale moja psychika, głowa miała tyle złych doświadczeń, że kolejna, inna walka, była już czymś lepszym. Chcę być na mecie, bo to moje marzenie. Ja walczyłem o większą wolność. A wcześniej, gdy byłem uzależniony, walczyłem o wolność, której nie miałem. Walka ta dała mi jednak siłę do tej ważniejszej, drugiej walki. Wydaje mi się i mam takie wrażenie, że dla pana im trudniej, tym lepiej. Gdy na przykład mówił pan, że będzie sportowcem jak Niemczak, wszyscy patrzyli na pana jak na wariata i mówili… … popier*olony narkoman. A jednak pan tego dokonał. Bo robiłem swoje. Nadal pan to robi? Tak, muszę biegać. Choćby przez chwilę. A jak nie mogę biegać, to chodzę. No właśnie, bo ma pan problemy z sercem. Tak, gdy je wykryto, umówiłem się z lekarzami. Powiedziałem: „Ale jak to? To ja już nic nie mogę?”. Odpowiedzieli: „Nie, po prostu nie możesz biegać na zawodach, nie możesz sobie już wyznaczać takich celów”. Zapytałem: „Co mogę? Nie wyobrażajcie sobie, że ja siądę teraz z pilotem i powiem „o Jezu, jaki jestem chory!”. Po kilku rozmowach powiedzieli mi: „Ty wszystko rób, tylko slow”. Zatem wszystko robię slow (śmiech). Chodzę na marszobiegi, pływam, uczę pływać. Kontroluję tętno, jak jest 120, z biegu przechodzę do marszu. To jest moje, robię to dla siebie, to dodaje mi sił, to element kontroli nad sobą. Jak Pan wstaje rano i patrzy w lustro, to myśli Pan sobie: Jerzy, dajesz sobie radę z tym życiem. Pewnie! Lustro to oczywiście przenośnia, ale popatrzę i powiem: Siemanko, idziemy na basen. Kurde, znowu się nie chciało wstać, ale tam są ludzie, odpowiedzialność (śmiech). Trudno mi wstać o 4.30. To jest to, czego się nauczyłem: mógłbym spojrzeć w lustro i powiedzieć: „spieprzaj, idę spać”. Zamiast tego mówię: No ciężko, ciężko, stary, ale bierz dupę w troki i na basen! Później, jak się wejdzie do wody, jest już łatwiej. Ale ja usypiam z tą świadomości i wstaję z tą świadomością: Ok, w porządku. Pasja. Kładę się spać i wstaję z pasją. Tak to działa. Trudno jest polubić siebie? Najtrudniej. Ale różnica między praktykiem i teoretykiem jest taka, że praktyk powie Ci: to będzie cię napieprzało całe życie, to nie będzie proste, łatwe i przyjemne, ale Ty musisz wygrać z tym bólem. Pewne rzeczy trzeba robić schematycznie, nie na zasadzie zrywu, usprawiedliwiania się i szukania wymówek. Nie mogę nie zapytać o osobę, która tego Pana nauczyła. Kim był dla Pana Marek Kotański? Mentorem, przyjacielem, autorytetem? Wszystko po trochu. Ja byłem, jeśli mogę tak powiedzieć, zakochany w nim. W sensie nie fizycznym, ale ja na niego patrzyłem, chciałem go dotknąć, chciałem z nim chwilę porozmawiać. Jeśli coś powiedziałem źle, on mnie zaraz prostował. Myśmy wspaniałe rzeczy zrobili razem! Bieg z Wrocławia do Warszawy, jego charyzma i osobowość sprawiły, że wziął mnie na największą wojnę na świecie, czyli wolność. Dążyliśmy ciągle do wolności, on nam to powtarzał. Był dla mnie wszystkim w tamtym czasie. A po kilku latach patrzyłem na niego jak na normalnego człowieka. Tak też wielu ludzi patrzy teraz na Pana. Wyszedłem z Monaru kilkadziesiąt lat temu, być może ludzie odbierają mnie tak, jak ja Marka na początku, ale z czasem zobaczą, że ja też mam różne problemy. Rozumiem go inaczej w tej chwili, ale mój stosunek do niego się nie zmienił. Zawsze będę o nim mówił. On mnie zainspirował do wolności. Kiedy siedziałem i pisałem do siebie listy w areszcie na pryczy: „Jestem narkomanem, siedzę tu i tu, chciałbym pojechać do ośrodka”, to komu ja zaufałem? Marek mi to wszystko podpowiedział. „Halo, chodź tu chłopie do mnie, czekam na Ciebie”. Czytając o Marku Kotańskim widzę, że on był z jednej strony ostry i bardzo konkretny, a z drugiej był człowiekiem, który zawsze pomagał tym, których wszyscy skreślili. Tak, on dawał siebie innym. To było jego hasło. Ja tym hasłem też jestem. Nie mówię o tym głośno. Ale są tacy, którzy mnie nie lubią. Dlaczego? Bo mówię im wprost, kim są. Mówię tak, jak czuję, nie owijam nigdy w bawełnę. Ja też się wkurzam, jak dostaję informację zwrotną, że coś jest nie tak. Wkurzam się, ale mówię: mają rację. To mi poszerza świadomość, mówię: „dzięki”. To jest fajne. Kończąc… Co jest najważniejsze w życiu według Jerzego Górskiego? Mieć jak najwięcej wolności. Nie ważne kim jesteśmy i co robimy. Bo wtedy jesteśmy szczęśliwi. Mamy tego szczęścia mało na co dzień, więc go szukajmy. Szukajmy swojej ścieżki. To nie przychodzi łatwo i od razu. Z jednego nałogu wejdź w drugi nałóg. Szukaj. To jest najtrudniejsze. I jeszcze: Jeżeli coś nas wkurza i zaczyna nam przeszkadzać: „Halo, zastanów się, czy to jest ci potrzebne?”. Proste, nie? 8 listopada do sprzedaży trafiła książka „Najlepszy” Łukasza Grassa, opowiadająca o życiu Jerzego Górskiego. Z kolei 9 dni później, 17 listopada do kin wszedł film o tym samym tytule w reżyserii Łukasza Palkowskiego, reżysera „Bogów”, z Jakubem Gierszałem w roli Jerzego Górskiego. Zobacz też: Kto inspiruje Jakuba Gierszała? Czy pójdzie w ślady swojego idola? EKSKLUZYWNE VIDEO
Jakub Gierszał w filmie „Najlepszy” wcielił się w Jerzego Górskiego: „Kuba jest jak młodszy brat, wiedziałem, że da radę” EKSKLUZYWNE VIDEO
Jakub Gierszał w nowym filmie Łukasza Palkowskiego „Najlepszy” wciela się w Jerzego Górskiego, człowieka o niezwykłym życiorysie, który „miał nie żyć, a został mistrzem świata”. Był uzależniony od narkotyków przez 14 lat, ale postanowił odmienić swoje życie i po niezwykle trudnej terapii odwykowej oraz morderczych treningach w 1990 roku wziął udział w prestiżowych triathlonowych zawodach na dystansie Double Ironman w Stanach Zjednoczonych. Zobacz też: Jerzy Górski, bohater „Najlepszego” o filmie: „Nie chciałem tego oglądać” EKSKLUZYWNY WYWIAD VIDEO Zobacz też: Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” o wychodzeniu z nałogu: „Narkoman działa na zasadzie dwóch stanów: albo jest nagrzany, albo jest na głodzie” EKSKLUZYWNE VIDEO Sportowca i młodego aktora połączyła na planie filmowym niezwykła więź. Jerzy Górski powiedział, że Jakub stał się dla niego jak młodszy brat, którego nigdy nie miał, a także, że był bardzo zadowolony dumny z jego gry. Jak układał się ich współpraca? Zobacz w naszym wideo! Jakub Gierszał o roli Jerzego Górskiego w VIVIE! – Zagrał pan narkomana, który wychodzi z nałogu i zostaje mistrzem świata w triathlonie. Co on na to? Zaakceptował mnie w tej roli. Teraz dawaliśmy wspólny wywiad i mówił, że jest zadowolony z tego, co wyszło. W pewnym momencie oglądania filmu przestał myśleć, że to historia o nim, i zaczął podążać za bohaterem. Na tym mi właśnie zależało, żeby widz dał się wciągnąć. – Jaką macie relację z Jerzym Górskim? Jest między nami pewnego rodzaju porozumienie. To niesamowity gość. Otwarty i doświadczony przez życie, ma nieprawdopodobne zrozumienie dla drugiego człowieka. Powiedział, że gdy mnie spotkał, poczuł emocje jak do młodszego brata. –O! A pan w nim widzi starszego brata? To trudne, bo cały czas musiałem pamiętać, że to facet, którego historię muszę odtworzyć. Więc potrzebowałem dystansu. Ale też czułem, że z nim jako z człowiekiem porozumiałem się bardzo głęboko. Czasem mówił, że nie musimy dużo rozmawiać, bo ja pewne rzeczy czuję i wiem. – Czyli przez ten przypadek los was zetknął? Dzięki mojemu zawodowi mogę spotykać wyjątkowych ludzi. Gdyby nie ten film, nie poznałbym Jerzego. – Co za paradoks, że człowiek, który był na dnie, jest mentorem dla znanego i cenionego aktora? To prawda, każdy może się od niego wiele nauczyć i nie dotyczy to tylko mnie. W filmie są wstrząsające materiały archiwalne, na których Jurek mówi, że jest żywym przykładem, że daje radę. Chce pokazać: „Skoro ja mogę, ty też możesz”. Zobacz także: Uzależnienie od narkotyków i papierosów, próby samobójcze i... błyskotliwa kariera! Kim jest Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” z Jakubem Gierszałem w roli głównej?
„Miał nie żyć, a został mistrzem świata…”. Zobacz genialnego Jakuba Gierszała w nowym filmie Łukasza Palkowskiego. Już dziś premiera „Najlepszego”!
17 listopada odbędzie się premiera filmu „Najlepszy”, w którym Jakub Gierszał wciela się w sportowego mistrza. Zobacz zwiastun!
Jakub Gierszał w nowym filmie Łukasza Palkowskiego „Najlepszy” wciela się w Jerzego Górskiego, człowieka, który „miał nie żyć, a został mistrzem świata”. Zapowiada się kolejne, genialne aktorskie wcielenie młodego aktora. Tuż obok Gierszała m.in. Magda Cielecka, Janusz Gajos i Tomasz Kot. Zobaczcie zwiastun! Polecamy: Historia polskiego sportowca zainspirowała Łukasza Palkowskiego do stworzenia nowego filmu. O czym opowiada „Najlepszy”? Nowy film Łukasza Palkowskiego „To jest dziesiąty zgon w tym roku, a ty jesteś następny, rozumiesz?”, takie słowa słyszy Jerzy Górski (w tej roli Jakub Gierszał). Ci, którzy znają historię tego sportowca, nie dziwią się, słysząc taki wyrok już w zwiastunie filmu. Górski przez niemal czternaście lat zmagał się z uzależnieniem od narkotyków. W pewnym momencie ważył zaledwie 48 kg! Nikt nie wierzył, że jest w stanie jeszcze bić światowe rekordy. On jednak na przekór wszystkim ukończył „bieg śmierci”. W filmie „Najlepszy” zobaczymy także m.in. Magdalenę Cielecką (matka Górskiego), Janusza Gajosa (w roli Marka Kotańskiego, twórcy Monaru), czy Arkadiusza Jakubika (trenera głównego bohatera), a także Tomasza Kota, Artura Żmijewskiego, Annę Próchniak, Mateusza Kościukiewicza czy Adama Woronowicza. Za kamerą genialny reżyser, Łukasz Palkowski. Lubi przekładać wzruszające i prawdziwe historie wybitnych ludzi. Tak było choćby w przypadku obrazu Zbigniewa Religii w filmie „Bogowie”. Jak poszło mu tym razem? Zanim pójdziesz do kina, zwiastun filmu „Najlepszy”! Polecamy: Nie umiał kraść, więc został filmowcem. Twórca "Belfra" Łukasz Palkowski o swojej drodze do kariery
Uzależnienie od narkotyków i papierosów, próby samobójcze i... błyskotliwa kariera! Kim jest Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” z Jakubem Gierszałem w roli głównej?
Monarowiec, były narkoman, triathlonista, mąż i ojciec – Jerzy Górski to człowiek o wielu twarzach. Do księgarni trafia właśnie książka „Najlepszy”, zaś za chwilę w kinach premierę będzie miał film o tym samym tytule z Jakubem Gierszałem w roli głównej. Kim jest człowiek, który zainspirował reżysera „Bogów”, dokonał w swoim życiu volty i na przekór wszystkim udowodnił, że odbicie się od dna i spełnienie największego marzenia zależy jedynie od ciężkiej pracy, uporu i konsekwencji? Zobacz też: Jerzy Górski, bohater „Najlepszego” o filmie: „Nie chciałem tego oglądać” EKSKLUZYWNY WYWIAD VIDEO Zobacz też: Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” o wychodzeniu z nałogu: „Narkoman działa na zasadzie dwóch stanów: albo jest nagrzany, albo jest na głodzie” EKSKLUZYWNE VIDEO Kim jest Jerzy Górski, bohater książki „Najlepszy” Łukasza Grassa? Ma 63 lata, ale doświadczeniem życiowym mógłbym obdzielić co najmniej kilka osób. Urodził się w 1954 roku, narkotyki zaczął brać już w wieku nastoletnim – nałóg towarzyszył mu przez czternaście lat. Gdy trafił do wrocławskiego Monaru i poznał Marka Kotańskiego, zaczął długą pracę nad sobą, ale – jak podkreślał jego mentor – najważniejsze zaczynało się poza murami ośrodka, w którym leczono osoby uzależnione. Jednak on dokonał czegoś z pozoru niemożliwego: po spektakularnym upadku wspiął się na sam szczyt i w 1990 roku wziął udział w prestiżowych triathlonowych zawodach na dystansie Double Ironman w Alabamie w 1990 roku, obejmujących osiem kilometrów pływania, trzysta sześćdziesiąt kilometrów jazdy rowerem i osiemdziesiąt cztery kilometry biegu. Na metę dotarł jako pierwszy. „Piekło na Ziemi. Jerzy Górski Mistrzem Świata”, pisano po tym oszałamiającym sukcesie w polskiej prasie. Polecamy: Historia polskiego sportowca zainspirowała Łukasza Palkowskiego do stworzenia nowego filmu. O czym opowiada „Najlepszy”? Jerzy Górski o sobie w książce „Najlepszy” „Wciąż pędzę. Wciąż wyznaczam sobie nowe cele. Minęło ponad trzydzieści lat od momentu, kiedy stanąłem przed drzwiami Monaru i wyruszyłem na wojnę z okrutnym wrogiem. Dziś mogę powiedzieć, że najtrudniejsze nie jest wcale leczenie, ale funkcjonowanie w codziennym, zwyczajnym życiu, kiedy wszystko zależy tylko od ciebie [...] Wiem jedno – siła jest wtedy, kiedy ma się swoją pasję i ciągle robi coś fantastycznego, swojego, własnego i można się tym podzielić z innymi. I nawet kiedy jest nam źle i przychodzi zwątpienie, to właśnie te chwile są naszym zabezpieczeniem, sprowadzają nas na ziemię i przypominają, że cały czas trzeba być czujnym”, podkreśla w książce „Najlepszy” Łukasza Grassa. Zobacz też: Jakub Gierszał w filmie „Najlepszy” wcielił się w Jerzego Górskiego: „Kuba jest jak młodszy brat, wiedziałem, że da radę” EKSKLUZYWNE VIDEO Polecamy też: Nie umiał kraść, więc został filmowcem. Twórca "Belfra" Łukasz Palkowski o swojej drodze do kariery Jerzy Górski o walce z nałogiem, próbach samobójczych i papierosach Wszystko zaczęło się latem 1983 roku, w trakcie kolejnego z niezliczonych pobytów w areszcie. „Po dwunastu latach ćpania, kiedy mój organizm uodpornił się na potężne dawki narkotyku do tego stopnia, że dla chwili przyjemności musiałem ładować w żyłę aż dwadzieścia centymetrów heroiny dziennie, chciałem z tym skończyć. Tylko nieliczni heroiniści przeżywali dłużej niż dwa lata nieustannego ćpania tak dużych dawek narkotyku. Oczywiście nie na jeden raz, bo tego nie przeżyłby nikt”, wspomina Jerzy Górski. Dodaje również, że był to moment, w którym odczuł, że „jeśli nie przestanie zabijać się na raty, przyjdzie moment, w którym jeden strzał raz na zawsze przerwie zabawę w śmierć i życie”. Ważył pięćdziesiąt kilogramów, miał zapadnięte policzki i wystające kości, ciało naznaczone licznymi bliznami i szramami, m.in. od cięć nożem i żyletką. Jednak nie tylko nałóg był temu winny – Jerzy Górski podejmował liczne próby samobójcze. „Paliłem prawie sto papierosów dziennie. Piłem i ćpałem takie świństwa, jakich świat nie widział”, podkreśla sportowiec. Zobacz też: Jakub Gierszał dosłownie „Najlepszy” w nowym filmie Palkowskiego! Mamy zwiastun Jerzy Górski o relacjach z matką i wstrzyknięciu czekolady w płuca Świadkiem zmagań syna z nałogiem była matka przyszłego triathlonisty. „Za każdym razem, kiedy dygotałem w narkotycznym głodzie, okrywała mnie kocem i powtarzała z troską: „Jureczku, lepiej pić. Nie bierz narkotyków. Lepiej pić...”, mawiała. Jej podejście wynikało z polityki ówczesnej władzy, która nie potępiała rozpijania narodu. Gdy przebywał w więzieniu, matka spełniała każdą jego prośbę (głównie dlatego, że po odejściu od nich ojca on odgrywał rolę głowy rodziny), dotyczącą zaopatrywania syna w pożądane produkty. Raz poprosił ją, by dostarczyła mu... czekoladę. Ta z pozoru niewinnie rozpoczynająca się historia miała jednak makabryczne zakończenie. „Zacząłem podgrzewać czekoladę, która bardzo szybko przemieniła się w lepką maź. Chwyciłem za strzykawkę i jednym pociągnięciem nabrałem gorący płyn do pojemnika z podziałką. Błyskawicznym ruchem wbiłem igłę między szóste i siódme żebro, dociskając jednocześnie tłok. Poczułem przeszywający ból i rozlewającą się w ciele czekoladę. W jednej chwili zacząłem się dusić. Ból był nie do zniesienia. Poczułem się tak, jakby ktoś powoli wlewał mi gorącą smołę do wnętrza organizmu. Dusiłem się. Nie mogłem nabrać nawet płytkiego oddechu. Upadłem. Zacząłem machać rękami, jakbym chciał nagarnąć powietrza do ust. Próbowałem coś krzyczeć, ale powoli traciłem świadomość. Jak przez mgłę widziałem Brodę [współwięźnia - przyp.red.], który przerażony zaczął biegać po celi, walić w drzwi i wołać strażników”, wspomina w książce Jerzy Górski. Jego towarzysz zaczął rozpaczliwie wołać o pomoc. W tym czasie przyszły sportowiec popadał w stan omdlenia i walczył o życie. „Przed oczami przewijał mi się film z życia. Ktoś cofał taśmę, a ja widziałem wszystkie okrponości, które doprowadziły mnie do tego miejsca. Słyszałem nakładające się na siebie słowa, jakby niesione echem, z którymi kojarzyło się tylko zło: dolargan, kodeina, morfina, kokaina, heroina, wódka, papierosy, szpital psychiatryczny, wieszanie się, podcinanie żył, okradanie aptek, więzienie, milicyjny areszt, przypadkowy seks, ból, kłamstwa, przemoc, dzieciństwo, rodzina, pustka... Umierałem”. Cytowane fragmenty pochodzą z książki „Najlepszy” Łukasza Grassa, która swoją premierę będzie miała 8 listopada. Z kolei 9 dni później, 17 listopada do kin wejdzie film o tym samym tytule w reżyserii Łukasza Palkowskiego, reżysera „Bogów”, z Jakubem Gierszałem w roli Jerzego Górskiego. Zobacz też: Kto inspiruje Jakuba Gierszała? Czy pójdzie w ślady swojego idola? EKSKLUZYWNE VIDEO
Zły Polak i dobry Niemiec, czyli film „Zgoda’’ z Jakubem Gierszałem już w kinach! VIDEO
Jakub Gierszał podbija polski rynek filmowy! Tym razem zobaczymy go w nowym filmie „Zgoda”, czyli poruszającej historii miłosnej, rozgrywająca się w trudnych czasach schyłku II Wojny Światowej. Opowieść o dwóch młodych mężczyznach (Jakub Gierszał – „Sala samobójców”, „Wszystko co kocham” i Julian Świeżewski – „Wołyń”) zakochanych w jednej dziewczynie. W tę wcieliła się Zofia Wichłacz. Film Macieja Sobieszczańskiego „Zgoda” został nagrodzony na 69. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno w sekcji First Look dla najlepszego projektu w fazie postprodukcji oraz zbiera świetne recenzje! Jest rok 1945. Właśnie kończy się wojna. W Świętochłowicach na Śląsku organy bezpieczeństwa tworzą obóz pracy dla Niemców, Ślązaków i Polaków. Pod pretekstem ukarania zdrajców narodu polskiego, UB dokonuje czystek wśród „niechętnych komunistycznej władzy”. Do pracy w obozie zgłasza się młody chłopak Franek (Julian Świeżewski). Próbuje ocalić Annę (Zofia Wichłacz), w której jest zakochany. Nie wie, że wśród osadzonych nalazł się Erwin (Jakub Gierszał), Niemiec, jego przyjaciel sprzed wojny, który od dawna skrycie kocha się w dziewczynie… Franek dołącza do komunistów, naiwnie licząc, że uda mu się oszukać system. Już pierwsze dni pracy w obozie odzierają go ze złudzeń. Z czasem przekonuje się, że aby ocalić swoją ukochaną, będzie musiał poświęcić wszystko... Przeczytaj też: Jak wspomina dzieciństwo spędzone w Niemczech? Co myśli o uchodźcach? Tylko w VIVIE! MODZIE Jakub Gierszał, jakiego nie znacie!
Zobacz, kto się pojawił na Festiwalu Filmów Fabularnych 2017 w Gdyni!
Gierszał, Cielecka, Dębski, Woźniak-Starak...
W trakcie Festiwalu Filmów Fabularnych 2017 w Gdyni, co rusz na czerwonym dywanie pojawiały się kolejne gwiazdy. Wśród nich znaleźli się m. in. Aleksandra Domańska, Jakub Gierszał, Dawid Ogrodnik czy Magdalena Cielecka, a także Marta Kaczyńska i Piotr Woźniak-Starak z żoną, Agnieszką Woźniak-Starak. 21 września 2017 roku odbyła się konferencja filmu „Najlepszy” Łukasza Palkowskiego. To jedna z najbardziej oczekiwanych produkcji głównego konkursu Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Co ciekawe, miejsca na jej seansie skończyły się zaledwie kilka minut po uruchomieniu rezerwacji. A kto jeszcze pojawił na jednej z najpopularniejszych imprez filmowych w Polsce? Zobaczcie w naszej galerii!
Świadome kino kobiet i genialne wcielenia Jakuba Gierszała, czyli Festiwal Filmowy w Gdyni 2017 czas zacząć! Jakie obrazy ubiegają się o słynne Złote Lwy?
Jak wspomina dzieciństwo spędzone w Niemczech? Co myśli o uchodźcach? Tylko w VIVIE! MODZIE Jakub Gierszał, jakiego nie znacie!
Jak to jest być „Najlepszym’’? Odpowiada Jakub Gierszał! EKSKLUZYWNE VIDEO
„To on uosabiał wszystko, co najważniejsze w tym zawodzie”... Kogo podziwia Jakub Gierszał?
Zaledwie 29-letni Jakub Gierszał na ekranie zadebiutował w 2009 roku, wcielając się w postać Kazika w filmie „Wszystko co kocham”. Od tego momentu zagrał już w ponad 15 produkcjach, a jego kariera rozwija się jak burza! W listopadzie tego roku na ekrany kin wchodzi film „Najlepszy”, w którym zagra postać polskiego sportowca, Jerzego Górskiego. Tylko w rozmowie z Romanem Praszyńskim w najnowszej VIVIE! MODZIE aktor zdradził, ile umiejętności i morderczego wysiłku wymagała od niego ta rola. Polecamy też: Historia polskiego sportowca zainspirowała Łukasza Palkowskiego do stworzenia nowego filmu. O czym opowiada „Najlepszy”? Zobacz też: Uzależnienie od narkotyków i papierosów, próby samobójcze i... błyskotliwa kariera! Kim jest Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” z Jakubem Gierszałem w roli głównej? - Dostał Pan w kość? - Oj, tak. Jeszcze tak nie dostałem w mojej zawodowej przygodzie. Nie dość, że trzeba było dużo biegać, to musiałem nauczyć się pływać. Byłem w stanie przepłynąć parę basenów żabką, ale kraulem już musiałem się nauczyć. To było trudne, frustrujące. Łykałem tę wodę w basenie i myślałem sobie: Dobra, wychodzę, wrócę jutro. Ale wtedy wyświetlałem sobie Jurka. I pływałem dalej. - Złapał Pan kondycję? - Tak. Choć prawdziwego triatlonu nie zrobię za nic w świecie. Na szczęście nie musiałem biegać na długich dystansach. Za to było wiele dubli, na których musiałem biegać o wiele szybciej, niż to się dzieje na zawodach. Bywało ciężko. Zobacz też: Jakub Gierszał w filmie „Najlepszy” wcielił się w Jerzego Górskiego: „Kuba jest jak młodszy brat, wiedziałem, że da radę” EKSKLUZYWNE VIDEO Więcej tylko w najnowszym numerze magazynu VIVA! MODA. A tymczasem zapraszamy do obejrzenia naszego wideo, w którym Jakub Gierszał szczerze odpowiada na trzy ważne pytania...
Historia polskiego sportowca zainspirowała Łukasza Palkowskiego do stworzenia nowego filmu. O czym opowiada „Najlepszy”?
Łukasz Palkowski to jeden z najpopularniejszych polskich reżyserów ostatnich lat. To właśnie on stoi za sukcesem spektakularnego filmu "Bogowie" z Tomaszem Kotem oraz serialu kryminalnego "Belfer". Teraz 41-letniego realizatora zainspirował życiorys jednego z polskich sportowców, który 27 lat temu zachwycił cały świat... Polecamy też: Nie umiał kraść, więc został filmowcem. Twórca "Belfra" Łukasz Palkowski o swojej drodze do kariery Nowy film Łukasza Palkowskiego Już w listopadzie tego roku do polskich kin wejdzie film pt. "Najlepszy". W przeciągu blisko 2-godzinnego seansu poznamy historię Jerzego Górskiego, który w 1990 roku w Alabamie ukończył tzw. bieg śmierci oraz ustanowił rekord świata w triathlonowych mistrzostwach świata, zdobywając tytuł mistrza na dystansie Double Ironman (8 km pływania, 360 km jazdy na rowerze i 84 km biegu) z czasem 24h:47min:46sek. Uprzednio przez czternaście lat był uzależniony od heroiny. Stracił także jedną z kobiet swojego życia. Aby osiągnąć sukces, sportowiec musiał wiele poświęcić, a także wykazać się niezwykłą zawziętością. Nie poddał się i dokonał rzeczy niemożliwych, pokazując, że nie należy tracić wiary w swoje możliwości. W głównego bohatera wcieli się zdolny aktor młodego pokolenia, Jakub Gierszał, znany m. in. z filmów "Sala samobójców", "Wszystko co kocham", czy "Pokot". W wywiadzie dotyczącym najnowszego dzieła Palkowskiego powiedział: "Ta rola była szczególnie wymagająca, bo musiałem się dla niej zmienić fizycznie, a treningi uczą dyscypliny. Mam nadzieję, że ta determinacja, aby wymagać od siebie więcej, pozostanie we mnie i będzie trwałą zmianą w moim życiu. Bohater, którego gram, udowodnił, że dosłownie wszystko jest w naszej głowie. Wszystko zależy od nas. (...) Absolutnie też w to wierzę, bo nie raz, podczas pracy na planie, przekonałem się, że jest to prawdą. Mam nadzieję, że już zawsze będę tak patrzył na świat". Polecamy też: Jak powstawał "Pokot"? Mamy ekskluzywne zdjęcia z planu filmu - zdobywcy berlińskiego Niedźwiedzia U jego boku zobaczymy plejadę polskich gwiazd, m. in. Tomasza Kota (w roli dyrektora klubu sportowego), a także Artura Żmijewskiego, Magdalenę Cielecką, Mateusza Kościukiewicza oraz Janusza Gajosa, który zagra polskiego psychologa i terapeutę, Marka Kotańskiego. W trenera Jerzego wcieli się natomiast Arkadiusz Jakubik, który zdradził: "Mój bohater staje się najbliższym przyjacielem, wręcz mentorem Jurka. To on wyciąga do niego rękę, daje mu pracę, zaczyna uczyć go pływania, potem zostaje jego trenerem. Dostrzega w tym młodym chłopaku jakąś tajemnicę, jakiś niebywały upór, hart ducha, który pozwala Jurkowi Górskiemu, żeby wyjść uzależnienia przez sport i zostać mistrzem świata w najtrudniejszej chyba dyscyplinie na świecie, jaką jest Podwójny Ironman". Niezwykła historia zdolnego, ale praktycznie nieznanego dziś polskiego sportowca w kinach już od 17 listopada. "Ta rola była szczególnie wymagająca, bo musiałem się dla niej zmienić fizycznie, a treningi uczą dyscypliny. Mam nadzieję, że ta determinacja, aby wymagać od siebie więcej, pozostanie we mnie i będzie trwałą zmianą w moim życiu. Bohater, którego gram, dokonał rzeczy niemożliwych. Udowodnił, że dosłownie wszystko jest w naszej głowie. Wszystko zależy od nas. Od naszej wiary w to, czy nam się uda, czy nie. Absolutnie też w to wierzę, bo nie raz, podczas pracy na planie, przekonałem się, że jest to prawdą. Mam nadzieję, że już zawsze będę tak patrzył na świat" Czytaj więcej na http://film.interia.pl/wiadomosci/news-najlepszy-wymagajaca-rola-gierszala,nId,2416863#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox "Ta rola była szczególnie wymagająca, bo musiałem się dla niej zmienić fizycznie, a treningi uczą dyscypliny. Mam nadzieję, że ta determinacja, aby wymagać od siebie więcej, pozostanie we mnie i będzie trwałą zmianą w moim życiu. Bohater, którego gram, dokonał rzeczy niemożliwych. Udowodnił, że dosłownie wszystko jest w naszej głowie. Wszystko zależy od nas. Od naszej wiary w to, czy nam się uda, czy nie. Absolutnie też w to wierzę, bo nie raz, podczas pracy na planie, przekonałem się, że jest to prawdą. Mam nadzieję, że już zawsze będę tak patrzył na świat" Czytaj więcej na http://film.interia.pl/wiadomosci/news-najlepszy-wymagajaca-rola-gierszala,nId,2416863#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox
O losie emigranta, rolach w światowych produkcjach i braku konta na Facebooku. Jakub Gierszał, jakiego nie znacie!
„Nie mogłem w to do końca uwierzyć’’, powiedział Jakub Gierszał w rozmowie z magazynem Elle o tegorocznym wyróżnieniu. Na początku roku aktor znalazł się, jako jedyny Polak, na liście „Variety’’ 10 najlepiej zapowiadających się europejskich aktorów, reżyserów i producentów. Czy ten rok będzie należał do niego? Wszystko na to wskazuje. Przeczytaj też: Jakub Gierszał doceniony przez amerykański magazyn! Aktor znalazł się w gronie najciekawszych europejskich artystów Do kin weszły niedawno dwa filmy z jego udziałem: „PolandJa’’ Cypriana Olenckiego oraz „Pokot’’ Agnieszki Holland. Jednak 28-latek dał poznać się polskiej publiczności kilka lat temu — „Sala samobójców’’, która trafiła do kin w marcu 2011 roku, od razu zdobyła uznanie milionów Polaków. Film, opowiadający o chłopaku z problemami emocjonalnymi, został nie tylko doceniony przez krytyków, ale przede wszystkim przez młode pokolenie — które może identyfikować się z problemami głównego bohatera. Świat się o niego upomniał Wyróżnienie „Variety’’ świadczy o tym, że Gierszał jest obserwowany przez zachodnich twórców kina. Jednak na jego aktorski temperament składa się nie tylko słowiańska dusza, ale również niemiecka precyzja. Kiedy Jakub miał kilka miesięcy, rodzice podjęli decyzję o wyprowadzce z Polski. Zamieszkali w Niemczech, w Hamburgu. Po jedenastu latach wrócili do swojego kraju, a dokładniej do Torunia, rodzinnego miasta jego matki. „W Niemczech jako emigrant musiałem dostosować się do obcego społeczeństwa, a z kolei wracając do Polski, byłem już przystosowany do życia tam’’, wyznał Gierszał. Musiał odnaleźć się w nowej sytuacji. W rozmowie przyznał, że czuł się wyobcowany, jednak to doświadczenie mu teraz pomaga. „Potrafię się zasymilować, dogadać, przyjąć świat, do którego wchodzę ’’, mówi otwarcie. Gierszał ma już na swoim koncie role w zagranicznych produkcjach. W 2016 roku na duże ekrany trafił amerykański film „Morris from America’’, na którego planie wszystko było dopięte na ostatni guzik. „Wszystko było wcześniej dopięte tak, że na planie realizowało się określone sceny, dialogi, ujęcia. Dzięki temu kończyliśmy zazwyczaj kwadrans przed czasem ’’, przyznał 28-latek. „Pokot” — powrót do szkoły Na planie najnowszego filmu Agnieszki Holland Gierszał spotkał swoją dziekan z Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, Agnieszkę Mandat, która w „Pokocie’’ wcieliła się w postać Janiny Duszejko. „W jednej scenie tłumacze Duszejko, że jeżeli coś jest tak i tak, to w gruncie rzeczy jest odwrotnie. Agnieszka powiedziała wtedy: „No patrz, do czego to doszło. Teraz to ty mnie uczysz!’’, śmieje się Gierszał. Facebook? To nie dla mnie! Nigdy nie miał konta w najpopularniejszym serwisie społecznościowym. Nie założył go dlatego, że tak bardzo chce chronić swoją prywatność. „Nie odpowiada mi sama idea pokazywania w internecie siebie i swojego życia oraz podglądania cudzego’’, kwituje 28-latek. Nie tylko jego podejście do mediów społecznościowych jest inne. Gierszał nie gra w popularnych serialach, reklamach i najprawdopodobniej nie zobaczymy go również w żadnym reality show, którego bohaterami są gwiazdy. Na portalach plotkarskim jest rzadkim gościem. Jeżeli już o nim piszą, to wyłącznie w kontekście zagranicznych propozycji. Jest inny, co działa tylko na jego korzyść. Jak sam twierdzi: „Artystyczna dusza chłonie jak gąbka’’, a to najlepiej widać po jego rolach. Zobacz też: Jak powstawał "Pokot"? Mamy ekskluzywne zdjęcia z planu filmu - zdobywcy berlińskiego Niedźwiedzia
Jakub Gierszał doceniony przez amerykański magazyn! Aktor znalazł się w gronie najciekawszych europejskich artystów
Kolejny sukces polskich aktorów! Po Zofii Wichłacz, która została uznana za jedną z najciekawszych aktorek młodego pokolenia, przyszła pora na Jakuba Gierszała. Amerykański magazyn „Variety” umieścił 28-latka pośród 10 europejskich artystów, na których warto zwrócić uwagę w 2017 roku. Za co został doceniony Jakub Gierszał? Redaktorzy magazynu „Variety” docenili polskiego aktora za występ w debiucie Agnieszki Smoczyńskiej „Córki dancingu”, który właśnie jest wyświetlany w amerykańskich kinach (co jest wielkim sukcesem!), a także za doceniony podczas festiwalu Sundance obraz „Morris from America”. Jakub Gierszał znalazł się w zestawieniu również dzięki roli w filmie „Pokot” Agnieszki Holland oraz za „Pomiędzy słowami” Urszuli Antoniak, które wciąż czekają na premierę. To niejedyny polski akcent w tym zestawieniu. Doceniony został również słoweński reżyser, który od lat tworzy w Polsce, Mitja Okorn. Znany jest głównie za sprawą filmów „Listy do M.”, „Planeta Singli” i serialu „39 i pół”. Pozostali laureaci To trzecia edycja rankingu, w którym redaktorzy magazynu „Variety” wybierają dziesięciu najzdolnieszych artystów ze Starego Kontynentu. Oprócz Gierszała i Okorna, w zestawieniu znaleźli się niemiecki reżyser Edward Berger, niemiecka aktorka Liv Lisa Fries, holenderska aktorka Sylvia Hoeks, niemiecki producent Janine Jackowski, włoski reżyser Gabriele Mainetti, niemiecki aktor Jonas Nay, belgijski reżyser Robin Pront i węgierska aktorka Reka Tenki. Zwycięzcy zostali zaproszeni na specajalne przyjęcie, które odbędzie się podczas 67. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, który potrwa od 9 do 18 lutego. O tym, że warto znaleźć się w tym zestawieniu, przekonał się zeszłoroczny laureat, Tomasz Wasilewski, który w zeszłym roku otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia za scenariusz filmu „Zjednoczone Stany Miłości”. Dorobek Jakuba Gierszała Jakub Gierszał zadebiutował w 2009 roku w filmie Jacka Borcucha „Wszystko, co kocham”. Popularność przyniosła mu rola Dominika Santorskiego w głośnym filmie Jana Komasy, „Sala samobójców”. Fani aktora mogli podziwiać go też w produkcjach takich jak „Yuma”, „Nieulotne”, „Hiszpance” czy „Córkach dancingu”. Niebawem Jakuba Gierszała zobaczymy w najnowszym filmie Agnieszki Holland, „Pokot”, oraz w najnowszej produkcji Łukasza Palkowskiego, „Podwójny Ironman”. Polecamy też: Zofia Wichłacz uznana za jedną z najlepszych aktorek młodego pokolenia w Europie! Zobacz, czym na to zasłużyła