Staniszkis uciekła do niego w góry od swojego męża. Ich romans był jak film. "Fascynował mnie jej sposób bycia" [FRAGMENT KSIĄŻKI]
Jadwiga Staniszkis pozostaje jedną z najbardziej przenikliwych, a zarazem niejednoznacznych postaci polskiej socjologii. W rocznicę jej śmierci publikujemy poruszający fragment książki „Radykalna. Wszystkie sprzeczności Jadwigi Staniszkis”, który odsłania mniej znane, osobiste wątki z jej życia. To opowieść o relacjach, emocjach i tajemnicach, które przez lata pozostawały poza zasięgiem opinii publicznej.
„Kiedy Jadwiga powiedziała mi, że jest osobą w spektrum autyzmu, wszystko nagle nabrało sensu” – opowiada mi Aleksander Smolar, politolog i ekonomista, publicysta, działacz polityczny, były prezes zarządu Fundacji im. Stefana Batorego. W latach osiemdziesiątych byli z Jadwigą Staniszkis kochankami. Jak wspomina Smolar: Poznałem Jadwigę Staniszkis w połowie lat sześćdziesiątych na uniwersytecie. Była zjawiskową osobą, bardzo piękną, zawsze w czerwonym płaszczu. Już wtedy fascynował mnie jej sposób bycia, ale też to, że mówiła niezwykle teoretycznym, abstrakcyjnym językiem, który dla studentów był często niezrozumiały. Miała ogromną wiedzę, ale trudno jej było nawiązywać zwyczajne relacje z ludźmi. Zaangażowała się w opozycję, a nasze drogi zbiegły się po wydarzeniach marcowych – braliśmy udział w opozycyjnym seminarium, gromadzącym grono młodych asystentów. Po 8 marca 1968 roku oboje trafiliśmy do więzienia. Gdy wyszliśmy, nasze relacje stały się bliższe. Była osobą niezwykłą, niekonwencjonalną. Postanowiła do mnie kiedyś „uciec”, przyjeżdżając do mnie w góry, gdzie byłem z małą córką. Przez dwa lata byliśmy razem, aż do mojej decyzji o wyjeździe z kraju. To był dla nas trudny okres, pełen dramatycznych rozmów i listów. Warto pamiętać, że Staniszkis wywodziła się z rodziny o korzeniach prawicowych. Jej ojciec był przed wojną w ONR-ze Bolesława Piaseckiego, a jej matka była szefową kobiecego odłamu Falangi. Ten rodzinny kontekst również miał niewątpliwie wpływ na jej formację. Rozmawiała z panem o swojej rodzinie? Jadwiga nigdy nie mówiła mi wiele o rodzicach. Nie pamiętam, by wspominała o ojcu, o tym, że po wojnie kierował odbudową Szczecina czy Gdyni i że go później aresztowano. Poznałem jej matkę, siostrę i – wiadomo – córkę… Jej brata nie poznałem – wyemigrował już chyba wcześniej do Stanów Zjednoczonych. Widać, że dobrze ją pan wspomina. Pod względem intelektualnym imponowała mi swoją siłą i energią, skoncentrowaną na teoretycznych zagadnieniach ustrojowych. To dość częste u osób z zespołem Aspergera – mają zdolność do głębokiego, wręcz obsesyjnego zainteresowania pewnymi dziedzinami. Był w niej też pewien chłód, trudność w nawiązywaniu kontaktu, dystans – nawet do ludzi bliskich. W swojej autobiografii wymieniła paru przyjaciół, w tym mnie, choć przez wiele lat nie utrzymywaliśmy żadnych stosunków. To dla niej typowe. To pokazuje, jak definiowała przyjaźń. Myślę, że w istocie nie miała bli skich osób. Jaka była w relacji? Kiedy byliśmy razem, była bardzo uczuciowo zaangażowana i dramatycznie przeżywała nasze rozstanie, zwłaszcza gdy postanowiłem wyjechać z Polski. Reagowała w sposób, który wtedy trudno mi było zrozumieć – natychmiast nawiązywała nowe romanse, o których mi zaraz opowiadała, jakby chciała wzbudzić moją zazdrość. Klucza do jej zachowania dostarczyła mi dopiero ta późniejsza informacja o jej autyzmie… Inna trudna kwestia to jej zeznania z okresu śledztwa po 1968 roku – nie wsypała was, próbowała grać z tajnymi służbami, ale powiedziała dużo. Widać to też w jej teczkach, które znajdują się w IPN-ie. Po postawieniu zarzutów przez rok nie odpowiadałem na żadne pytania śledczych, przyjmując jasną, moralną postawę. Jadwiga natomiast dużo mówiła. Czytałem jej zeznania i nie były one specjalnie ładne. Myślę, że wiązało się to ze strachem – bała się, że jej ówczesny mąż, Marek, gość przecież z Partii, może próbować odebrać jej prawa rodzicielskie do małej wtedy Joasi. Po moim powrocie do Polski nasze kontakty były incydentalne, na przykład przy okazji wystąpień medialnych. Zapamiętałem dwie rzeczy z tamtego okresu: kiedy rzuciła mimochodem informację o swoim Aspergerze oraz kiedy podczas dyskusji aluzyjnie wspomniała o zeznaniach, co było dla mnie przykre. Nie wypytywałem jej o to, widząc, że to trudny temat. Ogromnie się od siebie różniliście. Pan wyjechał do Francji i tam uczył się od klasyków liberalizmu, Stanisz kis orbitowała wokół tradycji od zawsze lewicującej warszawskiej socjologii, później trafiając jednak do prawicy… Pod wpływem francuskiego środowiska skupionego wokół Raymonda Arona – w którego centrum przez wiele lat pracowałem – ewoluowałem w stronę konserwatyzmu i liberalizmu, odchodząc od marksizmu w sposób naturalny, jak całe moje pokolenie. Jadwiga natomiast pozostawała pod wpływem marksizmu, co mnie zaskakiwało. Cenię jej talent analityczny i to, że jako jedna z nielicznych wśród polskich socjologów sięgała po zachodnią literaturę na temat ustrojów totalitarnych, co dawało jej analizom wymiar porównawczy. Czasem jednak widziałem w nich pewne „wariactwa” – przerysowania, zbytnią dominację abstrakcyjnego modelowania nad kontaktem z rzeczywistością. Jej późniejsze zbliżenie do prawicy było dla mnie pewną zagadką. Częściowo można to tłumaczyć dziedzictwem rodzinnym, ale myślę, że rolę odegrało też odrzucenie przez liberalno-lewicowe środowisko, które nigdy jej w pełni nie zaakceptowało. Ona sama się na to nie skarżyła, zachowując dystans. Jej sympatia do Jarosława Kaczyńskiego mogła być wyrazem buntu wo bec tego środowiska. Tylko że ona nie poszła w końcu jakkolwiek w politykę. A pan – już tak. Mój powrót do Polski w latach dziewięćdziesiątych był dość niezwykły. Od razu trafiłem w centrum życia politycznego. Najpierw zaprosił mnie minister Skubiszewski, któremu sugerowano, bym został ambasadorem w Paryżu. Stwierdził jednak, że to niemożliwe z powodu mojego francuskiego obywatelstwa. Następnego dnia spotkałem się z Tadeuszem Mazowieckim, który zapro ponował mi stanowisko swojego doradcy. Tak więc po osiemnastu latach nieobecności znalazłem się w samym sercu polskiej polityki. To było oszałamiające doświadczenie. W kwestiach polityki zagranicznej i spraw międzynarodowych miałem szerszą perspektywę niż wielu w ówczesnym obozie władzy, którzy dopiero się uczyli. Nie dotyczyło to oczywiście specjalistów wywodzących się z czasów PRL. Późniejsze powroty postkomunistów do władzy to była w dużej mierze konsekwencja bolesnej transformacji. Jadwiga opisywała to jako „postkomunizm” – i tak też zwróciła się bardziej do prawicy. To nas rozdzieliło zupełnie, potem wpadaliśmy już na siebie rzadko. ZOBACZ TEŻ: Była jak egzotyczny ptak wśród wróbli i szpaków. Biografia Jadwigi Staniszkis ujawnia zaskakujące fakty z jej życia
Była jak egzotyczny ptak wśród wróbli i szpaków. Biografia Jadwigi Staniszkis ujawnia zaskakujące fakty z jej życia
Kojarzy ją każdy Polak, który choć trochę interesuje się polityką. Profesor Jadwiga Staniszkis często komentowała bieżące wydarzenia, nie szczędząc przy tym ostrych ocen naszym politykom, niezależnie od ich partyjnych barw. Radykalne sądy i wyraziste poglądy były jej znakiem rozpoznawczym. Podobnie jak czerwona szminka. Choć często zabierała głos, rzadko mówiła o swoim życiu prywatnym. Barwnym i bardzo skomplikowanym. Nieznane fakty ujawnia jej nowa biografia. Publikujemy jej fragment.
Była jedna z najsłynniejszych postaci powojennej Polski, ikoną socjologii. Jedni ją uwielbiali , inni wyśmiewali. Była odważna, nieszablonowa. Słynęła z wyrazistych poglądów i z ostro czerwonej szminki na ustach. Mówiła, że bez niej czuje się "jak rozebrana". Jej książki weszły do kanonu współczesnej socjologii. To ona wprowadziła do współczesnej debaty słowo postkomunizm, przenikliwie opisywała m.in. przemiany w Europie Środkowo-Wschodniej. Właśnie ukazała się nowa biografia pani profesor - „Radykalna. Wszystkie sprzeczności Jadwigi Staniszkis” , której autorem jest Krzysztof Katkowski (wyd. Otwarte, Kraków, 2026 rok) Opowiada ona o Jadwidze Staniszkis bardzo szeroko, zarówno o jej życiu prywatnym, jak przede wszystkim o jej fenomenie jako socjolożki – kobiety w zdominowanym przez mężczyzn akademickim świecie, i ważnej postaci w naszej debacie publicznej. Kochała go, ratowała z nałogu, a on nazywał ją "docenciną" Jadwiga Staniszkis żyła pełnią życia, chociaż jej związki nie były zawsze udane. Pierwszy mąż, ekonomista Marek Lewicki groził, że odbierze jej prawa rodzicielskie, gdy ona została uwieziona w marcu 1968 roku. W latach 70. głośny był jej związek z pisarzem Ireneuszem Iredyńskim, który ją bił, zdradzał, znęcał się nad nią, kazał by wymyślała sobie kary, był obsesyjnie zazdrosny. Gdy ona szukała go po knajpach, on pił na umór i nazywał ją pogardliwie "docenciną". Dopiero jej formalnie drugie małżeństwo z Michałem Korcem było udane. I choć też się rozwiedli pozostali przyjaciółmi, mieszkali razem. Jadwiga Staniszkis uchodziła za „platoniczną narzeczoną” Jarosława Kaczyńskiego. Wspominał ją jako „bardzo piękną kobietę”, z którą chodził na obiady do Hortexu. Jadwiga Staniszkis zmarła dwa lata temu, na krótko przed swoimi 82 urodzinami. Chorowała m.in. na Alzheimera. Poniżej publikujemy fragment rozmowy z książki Krzysztofa Katkowskiego „Radykalna. Wszystkie sprzeczności Jadwigi Staniszkis", z jej przyjaciółką Joanna Wojciechowicz. Poznały się jako nastolatki i ta znajomość przetrwała całe życie. Śródtytuły, podkreślenia i skróty pochodzą od redakcji. Jadwiga Staniszkis i jej chłopak, który pływał na statkach Krzysztof Katkowski: Staniszkis wspominała, że byłyście przyjaciółkami – a ona nie miała zbyt wielu przyjaciół. Pani była chyba wyjątkiem. Joanna Wojciechowicz: To był 1958 rok. To już prehistoria! Ja miałam wtedy czternaście lat, a Jadwiga szesnaście i pół. Była ode mnie starsza o dwa i pół roku. Ale ja już na nią wtedy nie mogłam się doczekać. Poznał ją mój najstarszy brat, Maciek. Pływał na statkach i spotkali się gdzieś tam, w drodze. Jadwiga płynęła na tym samym statku do Londynu jako opiekunka do dzieci. Zakochali się w sobie bez pamięci. Mój brat napisał mi o tej niezwykłej dziewczynie, która go urzekła, więc i ja byłam zafascynowana i ogromnie na nią czekałam. A kiedy wreszcie się panie spotkały? Kiedy tylko pojawiła się w naszym domu we Wrzeszczu, przy ulicy Waryńskiego. Mieszkaliśmy w dosyć dużym, przestronnym mieszkaniu. (…) Maciek przywiózł Jadwigę do domu, żeby poznała rodzinę. I to było dla mnie zauroczenie od pierwszego wejrzenia. Już wtedy miała tę bliznę. I miała też bardzo, bardzo czerwone usta, taką krwistą szminką sobie je pomalowała. A ta blizna… to było przez nieszczęśliwy wypadek. Śpieszyła się na pocztę, żeby odebrać telefon od mojego brata, i wpadła pod ciężarówkę. To był oczywiście dramat, ale dla niej to było jakby przejście w drugą stronę świata. Tak jak Alicja za zaczarowanym lustrem. Od tamtej pory zaczęła się tak malować – te bardzo wyraźne, czerwone usta. I to była pierwsza rzecz, która się człowiekowi rzucała w oczy. Zakochałam się w niej zupełnie. Od tamtego czasu, przez rok chyba, pisałyśmy do siebie listy. A jeszcze wcześniej jej rodzice zaprosili mnie na święta do Poznania, tam, gdzie mieszkała. Była wtedy w klasie maturalnej, bo do szkoły poszła wcześniej. Jej rodzice mieli podobne mieszkanie do naszego – też duże, ciemne, pełne staroświeckich mebli. A w środku była Jadwiga, taka, jak ją zapamiętałam. Wtedy już do siebie pisałyśmy, prowadziłyśmy regularną korespondencję. Dla mnie samo to, że ona mi tyle uwagi poświęcała, było fantastyczne. (…) I wiedziałam od brata, że z Jadwigą umówili się, iż jeśli cokolwiek się między nimi zepsuje, to spotkają się 13 czerwca w Szczecinie, w bramie jakiegoś domu. Chociaż zaraz, coś mi się tu miesza… musiało to być wcześniej, bo to był 1958 rok. A my teraz jesteśmy w 1959, kiedy spędzałyśmy razem wakacje. Spokojnie Jadwiga była dalej tak samo atrakcyjna, ogromnie atrakcyjna. Dalej malowała sobie usta tą charakterystyczną szminką, po której wszyscy ją poznawali. I między nią a moim bratem doszło do jakichś niedomówień. W każdym razie rok później, czyli w 1960, kiedy mój brat wrócił z kolejnego rejsu, wsiadł na swoją czeską Jawę 250 i pojechał do tego Szczecina na 13 czerwca. Ona się nie pojawiła. I to był z całą pewnością dramat dla mojego brata. Myśmy z Jadwigą dalej do siebie pisały, ale więź między nimi została zerwana. (…) Spotkałyśmy się, ale kilka lat później. Nie pamiętam dokładnie jak, wydaje mi się, że po prostu normalnie na dworcu. Ja kupowałam bilet do Gdańska, a ona odchodziła od kasy. Rozpoznałyśmy się i… było tak, jakby nic się nie zmieniło. Wiedziałam już, że zdążyła wyjść za mąż, urodziła dziecko, Joasię, która była o rok starsza od mojego syna. Znów miałyśmy wspólne dzieje i losy! Ona miała męża, którego zostawiła. Ja miałam męża, którego zostawiłam. Ona miała swoją córkę, a ja swojego syna, Michała. Umówiłyśmy się, że ja do nich przyjadę na święta Bożego Narodzenia. Jadwiga Staniszkis do Joanny: jesteś moją jedyną przyjaciółką Jadwiga jeszcze się upewniała: „Czy ty na pewno przyjedziesz? Bo ja to traktuję ogromnie poważnie. I ty jesteś moją jedyną przyjaciółką”. Przesada? Nie, tym razem nie. Bo rzeczywiście Jadwiga chyba nie miała innej takiej przyjaciółki. Miała mnóstwo znajomych, ale przyjaźni takiej jak nasza – nie. Była Nina Kraśko, też socjolożka, z tego, co pamiętam, którą matka uratowała z Holokaustu, bo wyrzuciła ją przez okno z pociągu jadącego do Oświęcimia. Ta kobieta była bardzo doświadczona przez wojnę i przez przeszłość. My też, oczywiście inaczej. Też rozstałyśmy się z naszymi pierwszymi mężami. Też doświadczyłyśmy przemocy domowej. Na przykład, Jadwiga mnie uczyła: „Nigdy nie zostawiaj kluczy w miejscu ogólnie dostępnym, przy drzwiach wejściowych, bo takimi kluczami to można zdrowo oberwać”. I wtedy się dowiedziałam, że zrobił coś takiego jej facet, z którym przez kilka lat mieszkała i była w nim absolutnie zakochana… Iredyński, podobno wybitny pisarz, ale okropny człowiek, który się nad nią znęcał. Przyjechałam wtedy na te święta ze swoim synem, Michałem. Michał miał trzynaście lat, Joasia czternaście. Te dzieciaki się natychmiast zaprzyjaźniły, bardzo! I przyjaźnią się do dzisiaj, są ze sobą bardzo związani. A w czasie tych świąt Jadwiga i ja opowiadałyśmy sobie oczywiście wszystko, co nam się przydarzyło od ostatniego spotkania. Jadwiga Staniszkis i attaché niemieckiej ambasady z bukietem róż „Jest taki dzień, bardzo ciepły, choć grudniowy…” Na tamte święta – to był rok 1977 – zaprosiła do siebie dwóch panów. W pierwszy dzień przyszedł jeden z nich – Niemiec, attaché kulturalny ambasady, Ludwig Zimmerer, znany kolekcjoner polskiej sztuki ludowej. Pamiętam, że pojawił się z ogromnym, wręcz imponującym bukietem róż. Spędził z nami niemal cały dzień, rozmawialiśmy o wszystkim, atmosfera była bardzo miła. Muszę przyznać, że zrobił na mnie świetne wrażenie, ale był żonaty. Następnego dnia zaprosiła drugiego – Jurka Strzeleckiego. Chciała, żebym obu ich poznała i powiedziała jej, który z nich, moim zdaniem, byłby dla niej lepszym partnerem. Mnie zdecydowanie bardziej podobał się ten pierwszy, attaché z różami. Wiem, że miała z nim romans, ale się wahała. Bała się, by dla Joasi nie powtórzyła się żadna dramatyczna historia. I wtedy właśnie w jej życiu pojawił się Jurek Strzelecki. Potem była opozycja? Wtedy obie byłyśmy już mocno zaangażowane. Jadwiga siedziała w opozycji i ja też. Zaczęłam działać w latach siedemdziesiątych – tak, to się zgadza, bo mój syn, Michał, też już wtedy był w to wciągnięty. Wszyscy byliśmy w opozycji. (…) Z Jadwigą byłyśmy bardzo blisko – właściwie nierozłączne. Ja mieszkałam w Gdańsku, ona w Warszawie, ale rozmawiałyśmy przez telefon prawie codziennie i spotykałyśmy się przy każdej okazji. Gdy tylko mogłam, jechałam do niej do Warszawy. Zawsze rozmawiałyśmy głównie o sprawach opozycyjnych, bo to nas wtedy najbardziej pochłaniało. I nasze dzieci się zaprzyjaźniły – ja zostałam chrzestną Joasi, która w ostatnich latach się zajmowała Jadzią, jak ta już była chora… Uważa pani, że Jadwiga była osobą wierzącą? Została pochowana w obrządku katolickim. Ona twierdziła, że jest niewierząca. I zazdrościła mi tego, że ja chodzę do kościoła – nieregularnie, ale chodzę – i nie czuję się tam zupełnie jak wyrzucona na brzeg ryba. To byli moi ludzie dookoła. Teraz to ja przestałam chodzić do kościoła, od dwóch czy trzech lat już nie chodzę, bo po prostu uważam, że to, co wyprawia ten episkopat, jest wprost niemożliwe, i nie będę tego popierać w żadnym wypadku. Mówiła o sobie, że jest osobą autystyczną. Tak, tak… Nie mam pojęcia. To znaczy, dla mnie wszystko, co ona mówiła, to była dosłownie prawda objawiona. Ale… musiały być jakieś braki. Coś tam było nie tak, ale nie wiem co. Czy to kierowało się w stronę autyzmu? Nie wiem. Nie, nie, nie była osobą autystyczną, na pewno nie. Była mądra, chwytała w lot wszystkie zagadnienia socjologiczne. Była po prostu dobrą osobą. Jadwiga kochała na przykład psy i traktowała je jak swoje dzieci. Kiedy wyjeżdżała i zostawiała psy, ja się przeprowadzałam do Mięćmierza, gdzie Jadwiga miała domek, i zostawałam ze zwierzętami – czasem ich było siedem, czasem osiem, kiedy dołączał do nich pies Tomka, artysty, który miał domek na tej samej działce. Więc miałam pod opieką siedem albo osiem psów i jeszcze ze trzy koty. Może ich było w porywach nawet więcej. Kiedy obie byłyśmy, chodziłyśmy po zakupy do Kazimierza, a wszystkie psy z nami – chodziłyśmy cztery i pół kilometra, proszę sobie wyobrazić! A politycznie? Była zaangażowana w opozycję, ja też. Ale teraz nie wiem, co się dzieje z dużą częścią ludzi – tyle do prawicy poszło… To czemu utrzymywała pani kontakt z Jadzią? Proszę pana, bo ona była zawsze lewicowa. Zawsze była lewicowa! Coś jej z tym PiS-em… odbiło. Może to był już początek tego… No, w każdym razie, na pewno to było wbrew temu wszystkiemu, co wiedzieliśmy o niej wszyscy wcześniej. Co o niej wiedzieliście? Że jest lewicowa… otwarta. Na kogokolwiek. Ale i psy miała, Łba i Bellę. A ktokolwiek przyszedł do domu, to był ważny. Ktokolwiek. Pamiętam, kiedyś mój syn coś powiedział takiego, że „Proszę pana, ale my teraz jemy obiad, może pan zaczeka” do kogoś u Jadwigi. Tak to ją wkurzyło niesamowicie! Walnęła jakimiś sztućcami o ziemię, w ogóle była strasznie zdenerwowana, że mój syn taki… no, źle wychowany po prostu, że się tak odezwał do kogoś. Dla wszystkich była serdeczna i życzliwa. Dla najbardziej obcych, takich ludzi ze wsi, to ona też była taka właśnie serdeczna i życzliwa. I tak było zawsze, że nawet wyróżniała tych biedniejszych, traktowała ich lepiej niż swoich znajomych. Pamiętam, jak Jacek Kuroń się nad nią litował, mówił, jak przykro było patrzeć na jej posiniaczoną twarz, kiedy mieszkała z Irkiem Iredyńskim i w nocy odbywała pielgrzymki po knajpach, szukając go. A kiedy już go znalazła… nierzadko dochodziło do rękoczynów. Stąd zresztą jej opowieści o kluczach, których lepiej nie trzymać na widoku – zdarzyło się bowiem, że tymi kluczami oberwała. Jej przyjaciele i jej nieprzyjaciele podobnie nie mogli zrozumieć, co ona w tym Iredyńskim widziała. Ja ją spotkałam po kilku latach przerwy, kiedy już była wolna od tej okropnej miłości i od wtedy do końca jej życia byłyśmy bardzo blisko. Wcześniej zaś, kiedy ją spotkałam, Jadwiga była jak egzotyczny ptak pośród wróbli i szpaków. Tylko że te szare ptaki mogłyby ją zadziobać…
Córka Jadwigi Staniszkis pożegnała ukochaną mamę. Złożyła wyjątkową obietnicę
"Wybierała drogę najtrudniejszą, wymagającą mądrości i odwagi"
W miniony czwartek 25.04 odbyło się ostatnie pożegnanie Jadwigi Staniszkis. We wzruszających słowach ukochaną mamę pożegnała córka Joanna. To, w jaki sposób chce uczcić jej pamięć, zdecydowanie chwyta za serce. Wspomniała o nietypowym projekcie, który zaplanowała... Pożegnanie Jadwigi Staniszkis Jadwiga Staniszkis była socjolożką, bardzo znaną zwłaszcza w kręgu politycznym. Podczas pogrzebu nie zabrakło tłumów osób, które chciały towarzyszyć jej w tej ostatniej drodze. Spoczęła w Podkowie Leśnej, a na urnie znalazły się złote ptaszki, symbolizujące nieśmiertelność. Pożegnanie kobiety było niezwykle wzruszające, nie tylko z uwagi na ogrom osób, które chciały oddać jej hołd. Niezwykłe były również słowa jej córki, Joanny. ZOBACZ TEŻ: Żyje jak księżniczka, wychodzi z cienia ojca. 12-letnia córka Andrei Bocellego wyrasta na światową gwiazdę Niesamowite słowa córki Staniszkis Wśród wielu słów pożegnania, swoją mowę wygłosiła również córka Jadwigi Staniszkis, Joanna. Jej słowa wzruszyły oraz pozostawiły pewną nadzieję, że pamięć po socjolożce będzie wiecznie żywa. Zwróciła uwagę na projekt, który planuje zrealizować w najbliższym czasie. "Mamo, mam w planie jeszcze tego lata spisywać swoje wspomnienia o tobie, przeplatane wspomnieniami twoich znajomych i przyjaciół sprzed lat. Z niektórymi z nich wasze drogi się rozeszły, ale są tu dziś, żeby cię pożegnać. Nie mogę się doczekać rozmów z nimi i wspomnień o tobie" - mówiła Joanna Staniszkis. Nic dziwnego, że plan ten wzbudził zachwyt. Jadwiga Staniszkis była powiem najczęściej cytowanym polskim socjologiem w latach 1891-1995. Gdy odeszła, miała 81 lat. "Mama mówiła, że wszystko jest możliwe i nigdy nie jest za późno na nic. Żeby zawsze być odważnym i próbować nowych rzeczy. Nauczyła mnie patrzenia na świat, widzenia piękna w świecie, sama kolekcjonowała różne drobiazgi. Miała ogromny dar widzenia piękna i wybierania pięknych rzeczy, też roślin. Wszystko jej się udawało, wszystko jej się przyjmowało, kochała zwierzęta. Nauczyła mnie jak patrzeć na świat otwartymi oczami" - mówiła córka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kevin Mglej mówi stop. Odcina się od konfliktu z byłą narzeczoną, wspomina jednak o alimentach i opiece nad synem Była nie tylko wybitnym człowiekiem, ale przede wszystkim troskliwą mamą. Jej odejście złamało serce ukochanej córce, która zrobi jednak wszystko, aby świat o niej pamiętał.
Burzliwe życie Jadwigi Staniszkis. Drugi mąż porzucił dla niej rodzinę, ona chciała odwołać ślub w dniu ceremonii
"Żona burmistrza popatrzyła na mnie ze zrozumieniem"
Prof. Jadwiga Staniszkis na powodzenie u mężczyzn nigdy nie mogła narzekać. Kariera naukowa pochłaniała większość jej czasu, jednak naukowczyni kilkukrotnie próbowała poukładać swoje sprawy osobiste. U boku ostatniego męża, Michała Korca, spędziła aż piętnaście lat. "To idealne małżeństwo na drugą połowę życia" — mówiła o nim. Nawet po rozwodzie nie zrezygnowali ze wspólnego życia. [Ostatnia aktualizacja: 26.04.2025 rok]. Dla niej porzucił rodzinę. Historia miłości Jadwigi Staniszkis i Michała Korca Życie prywatne Jadwigi Staniszkis zawsze było skomplikowane. Nim na drodze słynnej socjolożki zjawił się Michał Korzec, ta miała już za sobą jedno nieudane małżeństwo oraz przemocowy związek z Ireneuszem Iredyńskim. "Zawsze wiązałam się z mężczyznami, którzy mieli problemy ze sobą, skomplikowane życiorysy", wyznała Małgorzacie Subotić dla Rzeczpospolitej. O pierwszym mężu mówiła niewiele, owocem ich miłości jest jedyna córka Joanna. "Przeszłam przez to wszystko, po tym małżeństwie miałam znacznie większe oparcie w sobie" — powiedziała w tej samej rozmowie. Jej drugi mąż, Michał Korzec, był Polakiem żydowskiego pochodzenia, wychowanym w Holandii. Dla pięknej profesor zdecydował się na stałe zamieszkać w ojczyźnie, z której wyemigrował wraz z rodzicami w latach 50. Nie powstrzymało go nawet poukładane życie i rodzina. Uczucie było silniejsze. "Mam do niego sentyment, bo wszystko dla mnie rzucił. Pracę na uniwersytecie w Holandii, żonę i dziecko. Spakował się w dwie walizki i przyjechał do Polski. Ot tak", wyznała po latach socjolog Annie Herbich, autorce książki "Dziewczyny z 'Solidarności'". Wybranek socjolożki zadbał, by ich uroczystość ślubna miała odpowiedni rozmach. W tym wyjątkowym dniu Jadwigę Staniszkis zalała jednak lawina wątpliwości. W pewnym momencie chciała się nawet wycofać. W "Dziewczynach z 'Solidarności'" wspominała: "Poszłam do Urzędu Stanu Cywilnego, żeby wszystko odwołać. Żona burmistrza popatrzyła na mnie nawet ze zrozumieniem. Niestety, zmiękłam, kiedy zobaczyłam, że Michał wynajął już restaurację, a nawet statek, którym mieliśmy płynąć w górę Wisły. Uległam". Jadwiga Staniszkis i Michał Korzec nie byli małżeństwem idealnym Ślub odbył się zgodnie z planem, później świeżo upieczeni małżonkowie udali się na nietypową podróż poślubną. Wraz z rodzicami Michała Korca udali się do miejsc, w których ci ukrywali się podczas wojny po ucieczce z getta. Teściowie Jadwigi Staniszkis część okupacji przeżyli, ukrywając się w ziemiankach w Puszczy Knyszyńskiej koło Supraśla. "Mama Michała była osłupiała, oboje byli. Jak stąpnęła na gałązkę, która trzasnęła, aż się wzdrygnęła. Szła jak we śnie, nic nie mówiła. Nie była w stanie rozmawiać z tymi, którzy wtedy im przynosili chleb, wtedy młodzi, teraz starzy. [...] Właściwie myśmy ich w jakimś sensie do tej podróży zmusili. Z drugiej strony już w drodze powrotnej przypominali sobie i dobre strony: jakieś śpiewy, sympatie, romanse, bimbry. Ich młodość" — opowiadała socjolog w wywiadzie dla Gali z 2008 r. ZOBACZ TEŻ: Ewa Błaszczyk spełniła marzenie. Agata Duda wsparła ją w najważniejszym dniu Staniszkis i Korzec wytrwali w małżeństwie piętnaście lat. W związku z depresją męża profesor wypracowała w sobie nieodkrytą wcześniej opiekuńczość, stała się bardziej ugodowa... Nie był to związek idealny, lecz wystarczający. "To idealne małżeństwo na drugą połowę życia: nikt nie chce nikogo zmieniać, wieczorami oglądamy filmy (ja wcześnie zasypiam) w telewizorze na szafie w sypialni. I tak sobie cichutko, szczęśliwie żyjemy". Jadwiga Staniszkis, Podkowa Leśna, 2002 r. Po rozwodzie wciąż mieszkali razem. Jadwiga Staniszkis opiekowała się byłym mężem aż do jego śmierci Sielanka zakończyła się, gdy profesor usłyszała, że powinna wybaczać zdrady i przez to nie jest dobrą żoną. Jadwiga Staniszkis natychmiast zdecydowała się na rozwód. "Podjęłam taką decyzję, aby pozostać wierna dziewczynie, którą kiedyś była", deklarowała. Pomimo tego nie wyrzuciła byłego męża ze swojego domu w Podkowie Leśnej, choć tak byłoby jej łatwiej. Wiedziała jednak, że nie może zostawić schorowanego Korca na pastwę losu. "Od wielu lat opiekuję się swoim byłym mężem chorym na chorobę Alzheimera i depresję. Mimo że jestem osobą, która nie bierze na siebie win, zawsze się śmieję, że to jest kara za wszystkie moje świadome i nieświadome grzechy. Robię to także dlatego, że były mąż jest pochodzenia żydowskiego, wyemigrował z Polski jako dziecko, właściwie nigdzie nie był zakorzeniony, a później spotkał mnie, rzucił swoje życie w Holandii: żonę, pracę na uniwersytecie, i czuję się odpowiedzialna. Dla mnie głównym wewnętrznym motorem, wartością, która została mi wpojona, jest poczucie odpowiedzialności. Pewnie łatwiej byłoby go wystawić za furtkę, bo był złym mężem i dlatego się rozwiodłam, ale ważne jest dla mnie wzięcie odpowiedzialności za kogoś, kto jest znacznie słabszy, znacznie bardziej bezradny i nieszczęśliwy" — mówiła w książce Doroty Wellman "Jak być przyzwoitym człowiekiem". SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Nieugięty, prawdziwy, potrzebny. Ksiądz Adam Boniecki i 90 lat życia w służbie słowa Michał Korzec mógł liczyć na obecność byłej żony aż do swojej śmierci w 2018 r. Niedługo później profesor sama zaczęła chorować, a po czasie całkowicie wycofała się z życia publicznego. Jej córka ujawniła, że mama choruje na zaawansowaną demencję, a jej stan pogarsza się z każdym dniem. Słynna socjolog i komentatorka życia politycznego zmarła 15 kwietnia 2024 r. Jadwiga Staniszkis, Warszawa, 20.09.2010 r.
Jadwiga Staniszkis doczekała się jedynej córki. Poróżniły je poglądy polityczne, po latach stały się nierozłączne
"Tylko ja zostałam jako świadek twojego życia"
Jadwiga Staniszkis nie żyje. Jedyna córka naukowczyni w rozmowie z Polską Agencją Prasową potwierdziła najgorsze. Ostatnie lata życia jej ukochanej mamy przeminęły pod znakiem wyniszczającej choroby Alzheimera, o czym kilka miesięcy temu poinformowała media. Jednak już wcześniej dawała znaki na temat poważnego stanu zdrowia cenionej profesor... Jadwiga Staniszkis doczekała się jedynej córki. Dzieliły je poglądy polityczne Joanna Staniszkis to owoc małżeństwa profesor Jadwigi Staniszkis i Marka Lewickiego. Związek nie przetrwał próby czasu, a naukowczyni jeszcze kilka razy próbowała ułożyć sobie życie. Najgłośniejsza była jej miłość do Ireneusza Iredyńskiego, później poślubiła Michała Korca, z którym rozwiodła się po 15 latach. Jednak największym szczęściem zawsze była jej ukochana córka, która do samego końca pielęgnowała ich piękną więź. Jadwiga Staniszkis zasłynęła jako socjolożka i komentatorka życia politycznego. Przez pewien czas sympatyzowała z partią Prawa i Sprawiedliwości. Otwarcie popierała Jarosława Kaczyńskiego. Z czasem jej poglądy uległy zmianie. Po wyborach w 2015 roku podkreślała, że rozczarowała się polityką prowadzoną przez PiS. Jednak nim tak się stało, zróżnicowane poglądy polityczne podzieliły jej rodzinę. Na pewien czas osłabiły też więź z Joanną. Jadwiga Staniszkis, Warszawa, 20.09.2010 r. "Do polityki powinni iść ludzie, którzy mają taki bakcyl i się angażują. Nie przypominam sobie, żeby córka działała w jakichś organizacjach" — mówiła w TVN24, gdy w 2015 r. Joanna kandydowała do Sejmu z list Nowoczesnej. Przełom nastąpił trzy lata później. Córka profesor została wówczas Radną, zdobywając 8168 głosów. Jej mama deklarowała nawet chęć oddania swojego głosu. "Wspierała mnie i nawet przed chwilą z nią rozmawiałam. Jest dumna. Cieszy się i mówi, że to będzie ciekawe doświadczenie. A ja przecież wiem, że ten wyborczy sukces jest w dużej mierze dzięki niej. Ludzie, którym w kampanii rozdawałam ulotki, często pytali o mamę i dobrze się o niej wypowiadali" — wyznała Joanna Staniszkis w rozmowie z Patrykiem Osowskim dla Wirtualnej Polski. ZOBACZ: Jadwiga Staniszkis nie żyje. Wybitna profesor socjologii zmarła tuż przed 82. urodzinami W tym samym wywiadzie przyznała, że od kiedy znalazły się po tej samej stronie barykady, jej relacje polepszyły się. "Mama zmieniła opcję i krytykuje teraz rząd PiS, więc bardzo dobrze się dogadujemy. Wspiera mnie i po dawnych konfliktach nie ma już śladu", tłumaczyła. Joanna Staniszkis, Warszawa, 25.09.2015 r. Córka Jadwigi Staniszkis dbała o dobrobyt mamy W 2021 r. Jadwiga Staniszkis wycofała się z życia publicznego. Przez lata była częstym gościem serwisów informacyjnych, lecz problemy zdrowotne dały o sobie znać. Już wtedy jej córka napomknęła nieco, że jej mama choruje. Stało się to przy okazji publikacji wywiadu z profesor na łamach "Newsweeka", bez wcześniej autoryzacji. "Wiedzieliście, mama ma demencję, a mimo to opublikowaliście. Zysk? Chwytliwy temat z osobą, która od dawna nie udziela wywiadów — czyli potencjalnie większa sprzedaż" — oburzała się wówczas Joanna Staniszkis. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="645" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FJstaniszkis%2Fposts%2Fpfbid05Wu5ikMQMXvYiDjjqDFMBPXuc242etdsKRRvA7bWRPBqQdSLMbCyXyeHTUZgpLgAl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Profesor Staniszkis przestała wówczas udzielać jakichkolwiek wywiadów i całkowicie usunęła się w cień. Po dłuższym czasie córka przekazała bardzo smutne wieści na temat pogarszającego się stanu jej zdrowia. "Mama jest ciężko chora, cierpi na alzheimera, więc kontakt z nią jest mocno utrudniony, nie mówi. To dla mnie przykry temat" — powiedziała w wywiadzie dla Wprost, tuż po wynikach ostatnich wyborów. Zapewniła jednak dziennikarzy, że mamę z pewnością ucieszyłyby zmiany w świecie polityki, którego była w końcu tak nieodłączną częścią. Joanna Staniszkis jest bardzo aktywna w mediach społecznościowych. Na swoim Facebooku dokumentuje swoje życie i wyjazdy, publikowała również zdjęcia z mamą. Panie chętnie spędzały czas w swoim towarzystwie, spacerując czy chodząc do kawiarni. Było tak, dopóki stan zdrowia profesor gwałtownie się nie pogorszył. Z jednego z poruszających wpisów Radnej wynika, że w ostatnich latach miały już tylko siebie nawzajem... "Mama. Pamiętam pierwszy dzień w przedszkolu jak miałaś zielony kostium — a może to był czerwiec 68 jak pozwolili ci odprowadzić mnie do przedszkola w asyście i potem zamknęli. I jak po wyjściu w styczniu 69 pojechałyśmy na skute lodem jeziora mazurskie. I jak wracałyśmy autostopem ciężarówką. I dzianinowe sukienki, czarny sufit i kuchenny stół, który pomalowałam farbą olejną w kwiaty. I te przyjaciółki i faceci — wszyscy odeszli albo wyparowali i tylko ja zostałam jako świadek twojego życia. I jakoś zawsze wiedziałam, że tak to w końcu będzie wyglądać" — pisała pod ich wspólnym zdjęciem w maju 2022 r. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To była trudna miłość. Jadwiga Staniszkis u boku Ireneusza Iredyńskiego dowiedziała się, ile potrafi przetrwać 15 kwietnia br. po południu Polska Agencja Prasowa poinformowała, że Jadwiga Staniszkis nie żyje. Smutne wieści zostały potwierdzone przez jedyną córkę. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="601" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FJstaniszkis%2Fposts%2Fpfbid0M7A9LqZKFfZNFTVow3LjwDuBuXxVzVjuMUpe2de8M2sLsTEYN1ZH4MHoGYebw9C6l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="582" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FJstaniszkis%2Fposts%2Fpfbid0pXUZk61SAzCECzJ48WSxHTHhud9zFptBYeWzSXYQMTkjC5UVmqChHirxhsn3vHCdl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
To była trudna miłość. Jadwiga Staniszkis u boku Ireneusza Iredyńskiego dowiedziała się, ile potrafi przetrwać
Ich związek składał się z obsesyjnej miłości i zazdrości...
Media obiegła smutna wiadomość o śmierci Jadwigi. Staniszkis. Wybitna socjolog i analityk polityczny zmarła tuż przed 82. urodzinami. Ostra, czerwona szminka była jej znakiem rozpoznawczym. Malowała na ten kolor usta od najmłodszych lat, by odwracać uwagę od blizny, która pozostała na jej twarzy po wypadku. Jako nastolatka pędziła do ukochanego na rowerze i wpadła pod ciężarówkę. Potem malowanie stało się nawykiem, bez szminki na ustach czuła się „jak rozebrana”. Po raz pierwszy wyszła za mąż w wieku 24 lat, jej wybrankiem był ekonomista Marek Lewicki. Doczekali się córki, ale związek nie przetrwał. Jej najbardziej znanym partnerem jest Ireneusz Iredyński. To była trudna, czasem zaborcza miłość. Ta relacja nauczyła ją, ile jest w stanie przetrwać. Przypominamy ich historię... Artykuł aktualizowany 15.04.2024 r. Publikacja na VUŻ: 9.12.2024 r. Kim był Ireneusz Iredyński, partner Jadwigi Staniszkis? Profesor Jadwiga Staniszkis była jedną z najbardziej znanych polskich naukowczyń, wybitna socjolożka i komentatorka życia politycznego. W młodości słynęła z urody, była piękną blondynką, miała wielkie powodzenie u mężczyzn. Urodziła się 26 kwietnia 1942 roku w Warszawie. Odeszła na krótko przed 82. urodzinami. Jadwiga Staniszkis i Ireneusz Iredyński byli z tego samego pokolenia. On był starszy od niej o 3 lata, urodził się w 1939 roku w Stanisławowie, na terenie dzisiejszej Ukrainy. Wychowywał go ojciec i ciotki, po mamie słuch zaginął w 1943 roku, może zginęła, może uciekła. Po wojnie rodzina Iredyńskich przeniosła się do Bochni. Podobno ojciec, który podczas wojny walczył w Armii gen. Andersa, regularnie lał syna, bo uważał, że chłopak wychowany przez babki i ciotki będzie zniewieściały i słaby. To doświadczenie przemocy wpłynęło na całe życie Ireneusza Iredyńskiego. Choć dzisiaj został prawie zapomniany, w latach 60. i 70. uchodził za wielki talent. Pierwszą powieść, kryminał „Ryba płynie za mordercą”, napisał pod pseudonimem Umberto Pesco, inne znane jego książki to „Dzień oszusta”, sztuki teatralne: „Żegnaj Judaszu”, „Ołtarz wzniesiony sobie”. Pisał też piosenki, choćby przebój „Coż to za dni”, który śpiewa Alicja Majewska. Należał do pokolenia Janusza Głowackiego, Ernesta Brylla, Stanisława Grochowiaka. Nie znosiły go władze, Gomułka na dźwięk jego nazwiska walił pięścią w stół — Iredyński był buntownikiem w tym sensie, że wszystko miał gdzieś, nie uznawał żadnych reguł. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img44xU1m-536cd69.jpg" width="2120" height="1600" alt="Warszawa, 21.10.1981. Uniwersytet Warszawski, Audytorium Maximum, Sala C, godz. 16-18. N/z dr. Jadwiga Staniszkis po wykladzie w ramach sesji naukowej "Pazdziernik 1956", zorganizowanej przez Komisje Szkolenia SZSP. Po prawej: Wlodzimierz Czarzasty (organizator sesji).,Image: 431158610, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Janusz Fila / Forum" title="Jadwiga Staniszkis, 1981." /> Stanisław Lem nazywał go ironicznie „Ireneo”, pisał, że jest „Zdolnym Kurwipołciem, Jeburem Ontologicznym”. Stefan Kisielewski mówił o nim: „Przedziwny. Zabawny. Trochę bandyta, trochę wariat, duży alkoholik. Ale niesłychanie zdolny chłopak”. Miał opinie awanturnika i chuligana, był posądzony o gwałt m.in na Kalinie Jędrusik, ale nie było dowodów, sprawę umorzono. Potem prawdopodobnie wrobiono go w gwałt, wspólnie ze znanym reżyserem Edwardem Żebrowskim. Siedział w latach 60. w ciężkim więzieniu w Sztumie trzy lata. Jadwiga Staniszkis i Ireneusz Iredyński: historia miłości Z Jadwigą Staniszkis poznali się w latach 70. Tamtego dnia siedziała w znanej warszawskiej restauracji „Szanghaj” ze swoim kolegą z wydziału, Jerzym Niecikowskim. Miała na sobie czarną sukienkę, czerwone podkolanówki, buty na obcasie. Ireneusz Iredyński wpatrywał się w nią, w końcu podszedł do stolika. Znała go ze słyszenia, robił na niej ogromne wrażenie. Powiedziała władczo: „Niecikowski do domu, Pan niech siada”. Iredyński podobał się kobietom, był przystojny, inteligentny, umiał czarować. Marek Nowakowski, przyjaciel pisarza, wspominał: „Przedstawiać się kobiecie jako straszny zbir, jako brutal, cynik, a potem czułym nagle być. To teatr. To mienienie się zachowań, reakcji” (cytuję za mojaprzestrzeńkultury.pl). Oboje mieli już za sobą po jednym małżeństwie. Jadwiga Staniszkis z Markiem Lewickim, Ireneusz Iredyński z Marią Kapelińska, zwaną Maszą, aktorką teatru Kantora, absolwentką ASP. Ich związek szybko okazał się dramatyczny, przez zdrady Iredyńskiego, chociaż formalnie rozwiedli się w 1972 roku. CZYTAJ TAKŻE: Jadwiga Staniszkis doczekała się jedynej córki. Poróżniły je poglądy polityczne, po latach stały się nierozłączne Jadwiga Staniszkis i Ireneusz Iredyński: obsesyjna zazdrość Wspólne życie Jadwigi Staniszkis i Ireneusza Iredyńskiego było jednak osobliwe. Socjolożka opowiadała, że w ich domu odbywały się stale libacje, Iredyński pił na umór, przychodzili koledzy, m.in. Stanisław Grochowiak — alkoholik. W filmie „Errata do biografii” wspominała ich związek jako traumatyczny i toksyczny, mówi, że Iredyński: „pił dużo, trzeba go było przywozić, być przy nim, pamiętać, by zawsze w lodówce była ćwiartka, jak miał lęki”. Pił tylko czystą, uważał, że chociaż pije, zawsze jest trzeźwy. Ona pisała wtedy pracę doktorską, urzędowała w kuchni, bo do salonu przez te libacje nie miała wstępu. Ireneusz Iredyński lubił też upokarzać partnerkę, Gustawowi Holoubkowi przedstawił ją, mówiąc: „To jest moja pielęgniarka”. Jej nie chciało się nawet tego prostować. Pracowała w liceum pielęgniarskim — z uniwersytetu wyrzucono ją po Marcu’68 z powodów politycznych. Brała udział w protestach, siedziała 9 miesięcy. Z kolei pisarz Jarosław Abramow wspominał, jak siedząc w restauracji z Iredyńskim, zapytał go, gdzie jest Jadwiga. Usłyszał, że dostała od Iredyńskiego karę i nie wolno jej wyjść z domu. Nieoczekiwanie Ireneusz Iredyński pozwolił jednak koledze, by wezwał Jadwigę. Podobno przybiegła szczęśliwa. Jadwiga Staniszkis o życiu w toksycznym związku Powiedzieć, że był to związek toksyczny, to mało. To była obsesyjna, chora miłość. Ireneusz Iredyński miał obsesję, że jest zdradzany. Raz kazał Jadwidze przyznać się i wymierzyć sobie karę. „Iredyński wcześniej wysłał do domu kolegę, który był tak pijany, że nie mógł tam trafić, więc wymyślił historię: "[...] że pukał, że nie otworzyłam, było słychać śmiechy, męski głos i że grało radio. Mówię dla świętego spokoju: uderz mnie trzy razy smyczą. [...] On już mnie wcześniej czasami tak smyczą czy pękiem kluczy „karał", mnie nawet jakieś blizny po tym zostały, ale to była taka gra między nami…", wspominała w książce „Życie umysłowe i uczuciowe”. W rozmowie z Dziennikiem wspominała: „Uderzył mnie kilka razy. Uważał, że go zdradzam. Pamiętam, raz rąbnął mnie kluczami, aż mam bliznę, raz smyczą — też mam bliznę. Ale nie było tak, że on wracał pijany i mnie katował. Nie, ja w tym widziałam też coś ciekawego. To mi pozwoliło spojrzeć na przemoc jako na sposób komunikowania”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgMqYdpB-3f190b7.jpg" width="2000" height="1439" alt="Fot. Danuta B. Lomaczewska/East News Jerzy Krzyszton i Ireneusz Iredynski, 10.05.1965. JERZY KRZYSZTON - POLISH PROSAIST, DRAMATIST, JOURNALIST AND TRANSLATOR. Jerzy Krzyszton (1931-1982) - prozaik, dramaturg, reportazysta i tlumacz. IRENEUSZ IREDYNSKI - POLISH PROSAIST, DRAMATIST, POET, SCRIPTWRITER AND JOURNALIST. Ireneusz Iredynski (1939-1985) - prozaik, dramaturg, poeta, scenarzysta, autor tekstow piosenek oraz tworca licznych sluchowisk radiowych." title="Literaci polscy XX wieku" /> Rękoczyny? „Te dwa czy trzy, które miały miejsce, to dla mnie było i tak najmniejsze zło. Ja też nie byłam święta. Jestem trudną osobą, denerwującą dla człowieka, z którym mieszkam. Irek Iredyński po prostu z nudów i z potrzeby samodestrukcji, chęci zapicia się na śmierć, niszczył innych”, mówiła w jednej z rozmów. Uważała, że pisarz należał do pokolenia mężczyzn, którzy nie mieli w sobie potrzeby przetrwania. Wojna i komunizm ją w nich zabiły. „Ja byłam w tym wszystkim kimś w rodzaju terapeutki”, mówiła. Zdarzało się, że dzwonił do niej co wieczór, „podawał mi jakieś panie do telefonu, które do siebie zapraszał, po prostu dziwki, bo on się z nimi często nie mógł dogadać, nie znał żadnego języka, więc ja miałam z nimi negocjować... Strasznie się wtedy nawzajem dręczyliśmy" - opowiadała w książce „Życie umysłowe i uczuciowe”, (wyd. „Czerwone i Czarne”) o okresie, kiedy Iredyński był na stypendium w Berlinie Zachodnim. Jadwiga Staniszkis i Ireneusz Iredyński: rozstanie Uważała, że przetrwała trudne chwile dzięki mechanizmowi obronnemu, który sprawił, że cierpienia do niej nie docierały, była obojętna. Korzystała z dobrodziejstw autyzmu, odkryła w sobie osobę, która nie ma natychmiastowej reakcji emocjonalnej. Nie czuła się ofiarą, była zaciekawiona tą relacją, dowiedziała się, że potrafi wiele przetrwać. Wyćwiczyła w sobie do perfekcji zdolność przetrwania. „Ten związek nauczył mnie, że to jednak ja jestem górą. To był człowiek, który zapijał się na śmierć, marnował swoje zdolności, był głęboko nieszczęśliwy” (cytuję za tokfm.pl). Uważała, że był postacią tragiczną, że zapijał się z pasji do samozniszczenia. I że to nie on był winny, a morze gnojków, które zalewało ich związek. Odeszła od niego po trzech latach wspólnego życia. Któregoś dnia po prostu spakowała walizki, miała dość, poczuła ulgę. Ireneusz Iredyński w 1980 roku związał się z Teresą Polkowską i nieco ustatkował. Ale wódka sprawiła, że chorował na zwłóknienie trzustki, zmarł przedwcześnie z powodu alkoholizmu w 1985 roku, w wieku 46 lat. Profesor Jadwiga Staniszkis wyszła za mąż po raz drugi za politologa Michała Korca. Zostawił dla niej swoje życie w Holandii, dom, i żonę Chinkę. Ona w ostatnim momencie, chciała odwołać ślub, ale uległa. Pobrali się w Kazimierzu nad Wisłą. Mieszkali pod Warszawą w Podkowie Leśnej. Profesor uważała, że to idealne małżeństwo na drugą połowę życia. I choć po 15 latach jednak rozwiodła się z Michałem Korcem, mieszkali razem, a ona opiekowała się nim do jego śmierci w 2018 roku. ZOBACZ TEŻ: Jadwiga Staniszkis nie żyje. Wybitna profesor socjologii zmarła tuż przed 82. urodzinami Niestety, w ostatnich latach swojego życia sama cierpiała na bezlitosną chorobę Alzheimera. ""Nie mówi. To dla mnie przykry temat" — przyznała jej córka w rozmowie z Agnieszką Szczepańską z 2023 roku. 15 kwietnia 2024 roku Joanna Staniszkis poinformowała, że wybitna profesor nie żyje. [Tekst opublikowany na Viva Historie 17.04.2024 r.]
Jadwiga Staniszkis nie żyje. Wybitna profesor socjologii zmarła tuż przed 82. urodzinami
Wybitna socjolog i analityk polityczny prof. Jadwiga Szaniszkis zmarła tuż przed 82. urodzinami. Informację o śmierci profesor potwierdziła jej córka Joanna Staniszkis w rozmowie z Polską Agencją Prasową. Kilka miesięcy temu wyznała, że stan zdrowia jej mamy znacząco się pogorszył. Jadwiga Staniszkis nie żyje. Mierzyła się z problemami zdrowotnymi Rodzina zmarłej poinformowała, że pogrzeb zmarłej prof. Jadwigi Staniszkis odbędzie się w czwartek 25 kwietnia w kościele w Podkowie Leśnej. Jadwiga Staniszkis była jedną z najbardziej znanych polskich publicystek, socjolożek i komentatorek życia politycznego. Uhonorowana licznymi odznaczeniami w kraju m.in. za wybitne osiągnięcia w pracy naukowej oraz za zasługi na rzecz przemian demokratycznych w Polsce. Prywatnie doczekała się jedynej córki, Joanny Staniszkis. To ona potwierdziła mediom smutne wieści o śmierci ukochanej mamy. Kilka miesięcy temu wypowiedziała się też na temat zdrowia profesor, która w ostatnich latach swojego życia cierpiała na Alzheimera. "Nie mówi. To dla mnie przykry temat" — przyznała córka socjolożki w rozmowie z Agnieszką Szczepańską. Najbliższym profesor składamy głębokie kondolencje. SPRAWDŹ TEŻ: Jadwiga Staniszkis doczekała się jedynej córki. Poróżniły je poglądy polityczne, po latach stały się nierozłączne
Córka przekazała informacje na temat zdrowia Jadwigi Staniszkis
„Nie mówi. Kontakt z nią jest mocno utrudniony”
To jedna z najbardziej znanych polskich publicystek, socjolożek i komentatorka życia politycznego. Kilkukrotnie uhonorowano ją wysokimi odznaczeniami w kraju m.in. za wybitne osiągnięcia w pracy naukowej ora za zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce. W jednym z najnowszych wywiadów, córka profesor Jadwigi Staniszkis, wyznała, że mama jest ciężko chora. Co dzieje się z wybitną socjolożką? Córka Jadwigi Staniszkis o stanie zdrowia mamy Profesor Jadwiga Staniszkis zajmuje się socjologią polityki, socjologią ekonomiczną, a także socjologią organizacji. Od zawsze jasno wyrażała swoje poglądy i aktywnie działała na rzecz przemian demokratycznych w Polsce. Zawsze postępowała w zgodzie z samą sobą. Ceniona publicystka doczekała się jedynej córki. Joanna Staniszkis jest radną Warszawy i nauczycielką matematyki. Niedawno udzieliła wywiadu dla Wprost, w którym opowiedziała o sytuacji zdrowotnej swojej mamy. Jakiś czas temu wycofała się z życia publicznego. Profesor Jadwiga Staniszkis cierpi na Alzheimera. Rodzina ma z nią utrudniony kontakt. „Nie mówi. To dla mnie przykry temat”, wyznała radna Warszawy w rozmowie z Agnieszką Szczepańską. Przez pewien czas Jadwiga Staniszkis sympatyzowała z partią Prawa i Sprawiedliwości. Otwarcie popierała Jarosława Kaczyńskiego. Z czasem jej poglądy uległy zmianie. Po wyborach w 2015 roku podkreślała, że rozczarowała się polityką prowadzoną przez PiS. Czytaj też: Była niekwestionowaną gwiazdą Telewizji Polskiej. Pracę na antenie załatwił jej mąż, charyzmatyczny konferansjer Córka Jadwigi Staniszkis sądzi, że wynik wyborów parlamentarnych i zwycięstwo opozycji ucieszyłoby jej mamę. „Jeśli chodzi o jej opinię, trudno mi na to pytanie odpowiedzieć, ale myślę, że byłaby szczęśliwa, że powiał wiatr zmian. Kiedyś była trochę związana z PiS, później krytycznie ich oceniała. Często jednak mówiła, że polityka to brudna gra oparta na nieprzyjemnych rozgrywkach i chorych ambicjach ludzi. Nie chciała się w nią angażować, dlatego nie weszła do żadnej partii, zapytana o to, jak mama komentowała wynik wyborów. Ja też mam podobne obserwacje”, wyznała Joanna Staniszkis w rozmowie z Wprost. Sama zaznacza, że podczas wyborów głosowała na Dorotę Łobodę z Koalicji Obywatelskiej, która dąży do reformy edukacji. Joanna Staniszkis uczy w szkole i często przysłuchuje się oczekiwaniom młodzieży względem rządzących. „Jeżdżą za granicę i widzą, jak wygląda życie na Zachodzie, mają świadomość, że Polska cofnęła się wiele lat wstecz w wielu aspektach”, wytłumaczyła. Źródło cytatów: Fakt.pl, Jastrząb Post, Super Express Czytaj też: Katarzyna Bosacka wyznała, że po rozwodzie żyje w stresie. Sytuacja odbiła się także na jej dzieciach Jadwiga Staniszkis Joanna Staniszkis, Warszawa, 25.09.2015.