Walczyła do końca, gasła powoli. Buzek ujawniła dramatyczną prawdę o ostatnich chwilach wielkiej aktorki
Jadwiga Jankowska-Cieślak – ikona polskiego kina, żegnana przez najbliższych i wielkie nazwiska ze świata kultury. Agata Buzek, w jednym z najbardziej poruszających przemówień, dzieli się niezwykłymi wspomnieniami z ostatnich chwil życia aktorki.
W połowie miesiąca, czyli 15 kwietnia media obiegła informacja o śmierci wybitnej polskiej aktorki — Jadwigi Jankowskiej-Cieślak. Przypomnijmy, że była jedną z dwóch Polek wyróżnionych Złotą Palmą w Cannes. Miała 74 lata. W środowisku artystycznym uchodziła za ikonę, a jej śmierć głęboko poruszyła zarówno polski świat filmu, jak i jego wiernych odbiorców. Ostatnie chwile Jadwigi Jankowskiej-Cieślak Ceremonia pogrzebowa odbyła się 23 kwietnia i zgromadziła wiele znanych osobistości. Wśród obecnych byli między innymi: Ewa Błaszczyk, Maja Komorowska, Daniel Olbrychski, Grażyna Torbicka, Maja Ostaszewska oraz Agata Buzek, która wygłosiła wzruszające przemówienie pożegnalne. Agata Buzek, która pozostawała w bliskiej relacji z Jankowską-Cieślak, podzieliła się wspomnieniami z ostatnich spotkań z aktorką. Podkreśliła jej niezłomność i wolę życia mimo pogarszającego się stanu zdrowia. Aktorka powiedziała wprost: „W momencie beznadziei Jadzia jeszcze wstała, zrobiła kilka kroków, wmuszała w siebie jedzenie, by odzyskać siły. Miała w sobie tę wielką determinację, nie uznawała ciała jako przeszkody dla jej ducha, nie uznawała słabości, nie chciała im się poddać", wyznała. CZYTAJ TEŻ: Pogrzeb Jadwigi Jankowskiej-Cieślak. Tak świat filmu pożegnał wybitną aktorkę Agata Buzek w poruszających słowach wspomniała Jadwigę Jankowską-Cieślak Artystka wspominała także podróż Jankowskiej-Cieślak do Paryża ze spektaklem teatralnym – podjętą mimo ogromnego osłabienia. W przemówieniu pojawiła się też refleksja o charakterystycznej dla zmarłej "ciszy", która symbolizowała jej spokój i głęboką wewnętrzną równowagę. „Jadzia kojarzy mi się też z ciszą, zawsze miała dookoła siebie ciszę i przynosiła ze sobą ciszę. Nie nadużywała słów, jej słowa miały znaczenie. Lubiłam tę jej ciszę, tej ciszy, która nastała teraz, nie lubię", dodała. Na tym jednak nie koniec, ponieważ kilka dni przed śmiercią Jadwigi, Buzek odwiedziła przyjaciółkę w szpitalu, przynosząc jej grube szydełko i włóczkę – drobny prezent mający zająć myśli chorej. Jankowska-Cieślak, choć bardzo osłabiona, z charakterystyczną precyzją i wrażliwością oceniła, że włóczka jest zbyt gruba. „Jadzia po zrobieniu kilkunastu oczek powiedziała, że nie może robić tym szydełkiem i włóczką, bo to jest za grube. To też jest o Jadzi, jej delikatności, tym, że odrzucała wszelką toporność, ułatwienie, które nie prowadzi do celu, który sobie wyznaczyła", kontynuowała. W emocjonalnym podsumowaniu Buzek podkreśliła znaczenie bliskości i dotyku w ostatnich chwilach życia. „Nie zdążyłam jej już przynieść cieńszego szydełka i wielu innych rzeczy nie zdążyłam. Pewnie jak wielu z nas. Ale zdążyłam towarzyszyć jej w ostatnich dniach przytomności i nieprzytomności, zdążyłam zobaczyć, jak ważny jest dotyk i bliskość, a ciało, którego już nie da się uratować, bardzo go potrzebuje. Potrzebuje ulgi, pieszczoty, dobroci", zakończyła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zagrały parę w głośnym filmie, Szapołowska ujawniła sekret niezwykłej relacji. Tak pożegnała Jadwigę Jankowską-Cieślak
Pogrzeb Jadwigi Jankowskiej-Cieślak. Tak świat filmu pożegnał wybitną aktorkę
W połowie kwietnia pożegnaliśmy aktorkę Jadwigę Jankowską-Cieślak. Dziś zaś odbył się jej pogrzeb. Kogo można było zobaczyć pośród zebranych na ostatnim pożegnaniu artystki?
W środę 23 kwietnia na cmentarzu parafialnym w Józefowie pod Warszawą odbył się pogrzeb Jadwigi Jankowskiej-Cieślak. Informację o pochówku przekazała za pośrednictwem swojego profilu na Facebooku aktorka Maja Komorowska. Jak poinformowała, ceremonia rozpocznie się o godzinie 13:00. Zmarła Jadwiga Jankowska-Cieślak 15 kwietnia w mediach pojawiła się smutna wiadomość o śmierci aktorki Jadwigi Jankowskiej-Cieślak, znanej m.in. z filmu Inne spojrzenie (1982), za który odebrała jako pierwsza Polka nagrodę za pierwszoplanową rolę kobiecą na Festiwalu Filmowym w Cannes. W trakcie swojej kariery, która trwała ponad pół wieku, zagrała w ponad 40 filmach. Dla Jadwigi Jankowskiej-Cieślak najważniejsze jednak nie były nagrody, a ludzie — a szczególnie jej ukochana rodzina i przyjaciele. Przez lata wzbudziła sympatię nie tylko telewidzów i fanów teatru, ale także swoich współpracowników i przyjaciół po fachu. Czytaj także: Zagrały parę w głośnym filmie, Szapołowska ujawniła sekret niezwykłej relacji. Tak pożegnała Jadwigę Jankowską-Cieślak W tej pełnej zadumy i wzruszeń chwili, wielu bliskich sercu Jadwigi Jankowskiej-Cieślak postanowiło być przy niej – towarzyszyć jej w ostatniej drodze, z miłością, wdzięcznością i szacunkiem. Pogrzeb artystki stał się poruszającym świadectwem tego, jak głęboko zapadła w serca tych, którzy ją znali i podziwiali. Kto przyszedł ją pożegnać? Pogrzeb Jadwigi Jankowskiej-Cieślak. Tak pożegnano aktorkę Na ostatnie pożegnanie Jadwigi Jankowskiej-Cieślak, któremu nie towarzyszyła msza święta, przybyło wielu wybitnych artystów ze świata filmu i teatru. Ich obecność była wyrazem głębokiego szacunku, wdzięczności i wzruszenia – chcieli być blisko niej, towarzyszyć jej w tej ostatniej, najtrudniejszej drodze. Wśród żegnających można było dostrzec m.in. Daniela Olbrychskiego, Wojciecha Wysockiego, Krzysztofa Warlikowskiego, Małgorzatę Hajewską-Krzysztofik, Agatę Buzek, Maję Ostaszewską, Andrzeja Chyrę, Jerzego Gudejko, Grażynę Szapołowską, Ewę Błaszczyk i Jacka Poniedziałka. W tej poruszającej chwili nie zabrakło również słów – pełnych emocji, wspomnień i miłości. Kilka osób zdecydowało się przemówić do zebranych, dzieląc się swoimi refleksjami o zmarłej aktorce. Wśród nich znaleźli się m.in. Agata Buzek i Daniel Olbrychski, których słowa poruszyły serca wszystkich obecnych. Zobacz również: Daniel Olbrychski i Jadwiga Jankowska-Cieślak: duet, który rozświetlał scenę i serca. Ich ostatni wspólny spektakl był jak hołd dla przeszłości
Zagrały parę w głośnym filmie, Szapołowska ujawniła sekret niezwykłej relacji. Tak pożegnała Jadwigę Jankowską-Cieślak
"Jest mi smutno, że nie zdążyłyśmy się sobą nacieszyć"
Kiedy rano zadzwonił do niej znajomy dziennikarz i powiedział, że Jadwiga Jankowska-Cieślak nie żyje, zamilkła. Jadzia zawsze wydawała się tak pełna życia i tak to życie kochała. A teraz rozmawiamy i wspominamy. Grażyna Szapołowska miała z nią bardzo specjalne relacje. Zagrały razem trudne role lesbijek w węgierskim filmie "Inne spojrzenie" w reżyserii Karolya Makka. Wtedy jeszcze był to temat tabu. Grażyna Szapołowska o Jadwidze Jankowskiej-Cieślak w wywiadzie dla Viva.pl - Spotkałyście się pierwszy raz właśnie w tym filmie? Spotkałyśmy się na castingu do "Innego spojrzenia”. W Warszawie, a potem długi pobyt w hotelu Gelert w samym centrum Budapesztu i praca z jednym z największych reżyserów węgierskich. - Nie było chyba łatwo zagrać w filmie o lesbijkach, kiedy ten temat jeszcze wzbudzał ogromne zgorszenie Nam to nie sprawiało trudności. Delikatność reżysera oswajała nas z tym tematem, który dla nas był bezproblemowym. Karoly przypatrywał się nam i czasami prowadziliśmy z nim długie rozmowy. Jadzia przewidziała, że ta erotyczna scena będzie kręcona ostatniego dnia. Powiedziała do mnie: "Przeciez my jesteśmy aktorkami po szkole ale skoro chce nas oswajać z tym tematem to proszę bardzo". Przewidziała dosłownie rownież kolację poprzedzającą ten dzien i szepnęła do mnie: "Zaproszą nas na kolację z dobrym winem. Zobaczysz". Przewidziała, bo rozmowa miała na celu nas oswoić... - Oceniał wysoko wasz talent. Kochał nas, a przynajmniej czuło się, że lubi z nami pracować. Pamiętam, że kiedy zaczął się stan wojenny, bardzo chciałyśmy powrócić na święta do domu. Nikt nie wiedział, czy wypuszczą nas i to było duże ryzyko dla reżysera, i producenta, bo film był już zakwalifikowany na festiwal do Cannes. I tu gest Karoly był dla nas wyróżnieniem. Powiedział – jedźcie, a ja będę czekał tak długo ze skończeniem filmu, aż was wypuszczą. Obie kochałyśmy go za taką empatię. A nawet uwodziłyśmy. - Jadzia też? Jadzia się z nim droczyła. Mówiła, że musimy napić się palinki. A potem pójdziemy posłuchać cygańskiej muzyki i zatańczyć czardasza. Makk był bardzo Jadzi ciekawy, jako aktorki i jako człowieka. - Wyczuwał, że jest kimś wyjątkowym. Rywalizowałyście ze sobą, grając w tym filmie? Nie, bo myśmy się lubiły i starałyśmy się nawzajem sobie pomagać. Jadzia w pewnym momencie uświadomiła mi, co o mnie tak naprawdę myśli, gdy któregoś dnia Makk powiedział: "Grażyna, ty nie musisz grać, wystarczy, że jesteś". Jadzia spojrzała na mnie i mówi: "Tak to właśnie z tobą jest. Ty nie musisz nikogo grać. Po prostu jesteś". -Podziwiała Cię jako kobietę i jako aktorkę. I twój seksapil. Opowiadała mi, że napełniałaś ją tremą, i że trochę się Ciebie bała, bo byłaś już uznaną gwiazdą. To ona przecież była największą gwiazdą po filmie "Trzeba zabić tę miłość". A ja nie wyczuwałam w niej żadnej tremy w stosunku do mnie. Nawiązałyśmy takie bliskie, przyjacielskie relacje. Ja zresztą wyczuwałam wtedy, że poczas kręcenia filmu w Budapeszcie była bardzo samotna, z daleka od rodziny, od dzieci. Obie byłyśmy młodymi matkami i to też nas łączyło. - Musiałyście dla sztuki wszystko zostawić. A to niełatwe, gdy się ma małe dzieci? Tak. A Jadzia bardzo kochała swojego męża, Piotra Cieślaka i była od niego chyba uzależniona. Wydaje mi się, że bardzo jej zależało na jego opinii, i żeby ją doceniał jako aktorkę i pomagał w rozwijaniu skrzydeł, unosił ją jakby. A to nie było łatwe. Na pokazie specjalnym w Budapeszcie, jeszcze przed festiwalem w Cannes, na który Piotr Cieślak przyjechał (do Cannes potem już nie pojechał) wszyscy bili ogromne brawa na stojąco. A on zniknął. Potem Jadzia była smutna. Siedziała, paliła papierosy i wyczuwałam, że nie dostała od niego tej dawki aprobaty, której być może oczekiwała. - Był jej mentorem, poczuwał się do tego. Mentorem. Reżyserem. Wszystkim. Był chyba zazdrosny o jej talent. Często robił jej uwagi. Uważał, że mogła zagrać inaczej.Pamiętam nasz ostatni wspólny wyjazd do Sankt-Petersburga na zaproszenie lesbijskiej organizacji kobiet wyzwolonych. Dziewczyny zaczęły opowiadać nam, jak są prześladowane, bite i jak trudno jest być w Rosji LGBT. Bardzo nas to poruszyło. Jadzię i mnie. Byłyśmy pełne współczucia. Był z nami mój Eryk, który pokazywał nam Petersburg, dbał o nas, zapraszał na kolację. Jadzia bardzo mojego Eryka polubiła, była przy nim szczęśliwa, uśmiechnięta. Powiedziała: "Grażyna, jak to cudownie, że Eryk jest z nami. Zwariowałybyśmy bez niego". Jadzia lubiła męskie towarzystwo, ale nie chciała się z nikim związać na chwilę. Była bardzo lojalna, wierna, dbająca o dzieci, o dom. Czytaj też: Daniel Olbrychski i Jadwiga Jankowska-Cieślak: duet, który rozświetlał scenę i serca. Ich ostatni wspólny spektakl był jak hołd dla przeszłości - Powiedziała mi, że jest kobietą jednego mężczyzny. Każda z nas, nawet jeżeli ma kilku mężów czy kilkunastu kochanków, tak naprawdę jest kobietą jednego mężczyzny. Ja jestem kobietą Eryka, a reszta jest milczeniem. - Pamiętasz z tego filmu coś, co Cię w Jadzi zadziwiło? Była taka scena, kiedy przyjeżdżam w odwiedziny do niej na wieś, a ona rozrabia ciasto na chleb, wyjmuje ręce oblepione tą wilgotną mąką i przywołuje mnie. Taka zabawna scena. Powiedziałam jej, że zasługuje na Oscara, bo to była niesamowicie plastyczna i wymowna scena. Razem wymyślałysmy wiele scen. Wracając do scen miłosnych, Węgrzy przygotowali nas do nich dokładnie, w scenariuszu przetłumaczonym na polski miałyśmy nazywać siebie pieszczotliwie nazwami warzyw, bo oni tak się do siebie zwracają. Nie "koteczku" czy "pieseczku", ale: "kapustko", "marcheweczko", "moja pietruszeczko kochana". Myśmy miały to powtarzać za tekstem, co bardzo nas obie śmieszyło. Grając więc w tej scenie erotycznej, zmieniałyśmy nasz dialog, żeby nie spalić nagrania i mówiłyśmy do siebie całkiem innymi słowami: "Grażynko, a jak myślisz, co zrobisz z tymi pieniędzmi, które zarobimy?". A ja na to: "Kochana, kupię sobie poloneza". Jadzia: "To ja też kupię sobie poloneza, a nawet dwa". Namiętnie gładząc wzajemnie swoje ciała powtarzałyśmy, co zrobimy z kasą, którą zarobimy na tym filmie. Makk zaciekawiony pytał, co my mówimy, bo nie znał polskiego, a tłumacz nas chronił: "Powtarzają tekst, wszystko jest dokładnie tak jak w scenariuszu". Wiedział przecież, że potem to będzie zdubbingowane przez węgierskie aktorki dobrane do nas głosowo. To więc, co mówiłyśmy do siebie w tym kadrze, było naszą słodką tajemnicą. - Zaprzyjaźniłyście się, spotykałyście się potem, po filmie? Tak i zawsze żartowałyśmy, śmiałyśmy się, z którego hotelu rąbnęłyśmy mydełko na pamiątkę. Takie pachnące, luksusowe, białe albo bardzo kolorowe. Jadzia mówiła, że ma całą kolekcję tych mydełek, a ja stwierdziłam, że może też zacznę je zbierać. W Petersburgu podczas spacerów pamiętam, że opowiadała mi o clematisie, który pięknie rozkwitł u niej przed domem. Jadzia kochała ziemię, zieleń i kwiaty. - Naprawdę byłyście sąsiadkami? Tak, Jadzia pomogła mi zdobyć moje pierwsze mieszkanie. Gdy się dowiedziała, że tułam się z córką po wynajętych pokojach i wszystko co zarabiam idzie na wynajem, powiedziała, żebym zadzwoniła do generała Janiszewskiego, z którym jej ojciec, też wojskowy, miał bliskie relacje, i żebym mu powiedziała, że nie mam gdzie mieszkać, a on na pewno mi pomoże. I tak zrobiłam. Zadzwoniłam do niego z Łodzi z planu filmu "Tabu". Powiedziałam, że chciałabym się z generałem spotkać, powiedziałam też, kim jestem, a byłam wtedy jeszcze bardzo mało znana. I raptem, za jakiś czas, ktoś na planie mnie woła: Telefon do pani: "Tu sekretariat generała Janiszewskiego. Czy może pani być u nas jutro o godzinie dwunastej?". No i dostałam to mieszkanie w Wilanowie niedaleko Jadzi. Potem zresztą generał mnie ustawił do pionu, mówiąc, żebym się tym nie chwaliła, bo ja oczywiście podzieliłam się tą wiadomością ze znajomymi i zaczęły się anonimy i prośby o mieszkanie. - Bardzo ci pomogła. Dzięki niej mogłaś już z Kasią rozpocząć życie pod własnym dachem. Na pewno zaanonsowała Cię generałowi. Nie powiedziała mi tego, ale myślę, że tak właśnie było. - Jadzia nie lubiła wdzięczności. Ona robiła różne rzeczy z dobrego serca, a nie dlatego, żeby ktoś wiedział, że coś jej zawdzięcza. Nie lubiła mówienia o tym, co robi dobrego, ale i tak było wiadomo, że pomaga różnym ludziom. Była inteligentna i bardzo wrażliwa. Skupiała na sobie uwagę bez względu na to, co robi. Była we wszystkim prawdziwa, naturalna i jakby bolesna. Miała taką bolesną inteligencję i taką zwierzęcą szczerą naturalność. W życiu i na scenie. - Nikogo nie udawała. Czuło się, gdy kogoś lubiła. I gdy nie lubiła, także, chociaż nigdy nie raniła. Nie było w niej sztuczności. A jednocześnie wydawała mi się ogromnie opiekuńcza. Sądzę, że na Węgrzech to raczej ja byłam jej opiekunką. Dbałam o jej zdrowie, o herbatki, upominałam ją, żeby tyle nie paliła, bo ona dużo wówczas paliła i często piła alkohol. Ja zresztą też popalałam. - Pamiętasz, jak było ze Złotą Palmą? To Jadzia ją dostała za rolę w "Innym spojrzeniu". Pamiętam, jak w Cannes całą noc chodziła po hotelu, wchodziła do mnie do pokoju, wychodziła, potem znowu wchodziła. Mówię: Jadźka, połóż się spać. A ona na to, że nie, bo przecież teraz obradują. Zależało jej, żeby dostać tę nagrodę i była ciekawa, czy jej przypadnie. A mnie to było raczej obojętne. Chyba nie zdawałam sobie sprawy z wagi tego wyróżnienia. - I nie byłaś zazdrosna? Nie. Potem zresztą dowiedziałam się, że właściwie to powinnyśmy dostać dwie Złote Palmy, ale okazało się, że jest tylko jedna, taka mała broszka, pozłacana palemka. Obradowali prawie do świtu, bo się zastanawiali, która z nas powinna ją otrzymać. Uważam, że Jadzia w pełni na nią zasłużyła. Ale kiedy już wyszła na scenę i odebrała palmę i poszłyśmy na przyjęcie - kolację z naszymi węgierskimi przyjaciółmi i tłumaczem - usiadła obok mnie, pokazała tę broszkę i powiedziała: "Grażyna, dla mnie i tak nic z tego nie wyniknie". - Myślę, że chciała, żebyś się lepiej poczuła. Miała w sobie dużo empatii. Pomyślałam wtedy: Dlaczego ona nie ma tej siły, radości, żeby coś z tym zrobić, znaleźć agenta, iść dalej? Ale Jadzia nie była taka. Być może dlatego, że byłyśmy jednak ze Wschodu, a wschodnich aktorów nie dostrzegało się na rynku światowym. Ja jednak miałam to szczęście, że mnie zagarnął Marco Bellocchio i Francuzi oraz Szwedzi, którzy byli mnie ciekawi. Ale to było już nie po "Innym spojrzeniu", tylko po filmie Kieślowskiego. - Często spotykałaś się z Jadzią? Mimo, że byłyśmy sąsiadkami, to dość rzadko, bo ona była cały czas zajęta Piotrem i dziećmi, dużo wtedy grała w Teatrze Dramatycznym, a ja w Narodowym i oprócz tego grałam w filmach. Spotykałyśmy się więc na premierach filmowych, a wcześniej też, kiedy pokazywano nasz wspólny film. - Jadzia była Ci bliska? Tak, zwłaszcza w stanie wojennym, kiedy razem wracałyśmy pociągiem w grudniu do Warszawy, w tym śniegu. - Była między Wami taka przyjacielska serdeczność? Kiedy się widywałyśmy, przytulałam ją, a ona mnie, całowałyśmy się jak dobre koleżanki. Czasem wypytywała mnie o moje życie. Była ciekawa, z kim jestem, co robię. Wiedziała o moich romansach w Budapeszcie, więc była wprowadzona w temat. - Musiała Cię odbierać jako kogoś z innego świata. Takie zadziwienie Takie odważne zadziwienie. Pamiętam, jak śpiewałam z cygańską orkiestrą w hotelu Gellert i tańczyłam, Jadzia siedziała, paliła papierosa, przyglądała się i uśmiechała się tajemniczo. To było takie pogodne podpatrywanie. Kiedyś ją spytałam, czy nie zagrałybyśmy razem w teatrze na jednej scenie, to byłoby interesujące, bo ludzie pamiętają nas obie z "Innego spojrzenia". A ona skwitowała: "Przecież ty nie masz czasu. Ciągle grasz, ciągle pracujesz". - A kogo byście wtedy zagrały? Może jakiś dramat, może coś z Czechowa. W aktorstwie ludzie, którzy się lubią, wiedzą, że ich współpraca może przynieść prawdziwą wartość. Ale na co dzień nie mamy dla siebie czasu, a nasza sympatia owiana jest jakąś tajemnicą. Ale gdy ta tajemnica przestaje być tajemnicza, tylko staje się szarą rzeczywistością, to traci się ciężar tego sekretnego istnienia. Dlatego nie chciałyśmy za bardzo wejść w świat tej drugiej osoby. Sprawdź też: Żyła dla rodziny, nie dla sławy. Dzieci Jadwigi Jankowskiej-Cieślak były jej sensem życia - Wasze światy bardzo się różniły. Różniły, ale jednocześnie nigdy sobą nie onieśmielałam Jadzi. Bo ja w ogóle staram się ludzi nie onieśmielać. Natomiast nie mogłam wpraszać się do niej, wymagać, żeby opowiadała mi o życiu prywatnym. Ja się go domyślałam, ale czasem milczenie i domysły są ważniejsze niż słowo. A między nami właśnie była ta tajemnica i szacunek aktorki do aktorki. Natomiast mój Eryk bardzo Jadzię polubił, mówił, że to fantastyczna dziewczyna, a ja się cieszyłam, że ona też polubiła Eryka. Wydawało mi się, ż Jadzia uważa mnie za femme fatale, co się bawi wszystkim, a nie ma takiego głębokiego i normalnego życia. Ale później już wiedziała, że codzienność jest dla mnie równie ważna jak praca. - A jaka była jej codzienność? Pełna troski. W stosunku do roślin, zwierząt i ludzi. Opowiadała o kwiatach jak, jak o przyjaciołach, z uczuciem. jedna z naszych ostatnich rozmów dotyczyła właśnie clematisu. Jest mi smutno, że nie zdążyłyśmy się sobą nacieszyć. Lubiłam z nią rozmawiać, bo nigdy nie krzywdziła słowem, była bardzo delikatna. - I nie uzewnętrzniała swoich traumatycznych przeżyć. I ja też ich nie uzewnętrzniam. Pod tym względem byłyśmy podobne. Po moim powrocie z Budapesztu, gdzie spotkałam Karoly Makka, dał mi książkę, w której zaznaczył fragment, jak opisuje Jadzię i mnie. Przywiozłam ją od niego dla Jadzi. A kiedy zaproszono Karoly Makka do Kina Muranów na spotkanie ze mną i Jadzią po pokazie "Innego spojrzenia", okazało się, że nie przyjedzie, bo jest chory. Parę miesięcy później umarł. To był też mój ostatni bezpośredni kontakt z Jadzią. Na tym spotkaniu. I poprzez tę książkę. - Miała niedawno urodziny. Ty zawsze składałaś jej życzenia. Dzwoniłam do niej albo pisałam na Facebooku, a w tym roku je przegapiłam. I zrozumiałam, jakie to było niedopatrzenie, gdy zadzwonił dziennikarz "Super Expressu" i powiedział, że Jadzia nie żyje. Zawsze pamiętałam o jej urodzinach. I zawsze tak jest, że gdy ludzie odchodzą, żałujemy, że się nie spotkaliśmy z nimi, kiedy jeszcze mogliśmy. Świat pędzi, przestajemy mieć czas dla przyjaciół i zostaje wiele niedokończonych spotkań. A gdy idzie się gdzieś na premierę, to głównie po to, żeby zrobić sobie zdjęcie na ściance, a nie żeby porozmawiać z kimś długo niewidzianym. - Masz takie pogodne wspomnienia o Jadzi i mówisz o niej z uczuciem. Tak, bo spotykałyśmy się też całkiem prywatnie w sklepie ogrodniczym, gdzie kupowałyśmy kwiaty. Kilka razy spotkałyśmy się na rynku, kupując coś na straganie. Albo sprzedawczyni informowała mnie: A to dobrze, że pani jest, bo pani Jadzia już u nas była, kupiła to i tamto. Jadzia myślała, że jest niewidoczna, ale wszyscy ją rozpoznawali, mimo jej skromności i takiego ściszonego sposobu chodzenia. Napisała do mnie już po śmierci Jadzi jakaś pani na Facebooku: Spotykałam ją na ulicy. Była taka malutka, chudziutka, taka krucha. A ja bym dodała jeszcze, że była w sumie szczęśliwa, bo miała ten swój kawałek ogrodu. I dzieci, i wnuki, i miłość. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Sprawdź też: Poznali się w szkole teatralnej. Ich miłość trwała ponad cztery dekady. Wzruszająca opowieść o Jadwidze Jankowskiej-Cieślak i Piotrze Cieślaku
Daniel Olbrychski i Jadwiga Jankowska-Cieślak: duet, który rozświetlał scenę i serca. Ich ostatni wspólny spektakl był jak hołd dla przeszłości
„Jadzia była zjawiskiem pod każdym tego słowa znaczeniu”
Ich artystyczne drogi po raz pierwszy skrzyżowały się wiele dekad temu. Daniel Olbrychski i Jadwiga Jankowska-Cieślak stworzyli wówczas niepowtarzalny duet sceniczny, który poruszał do głębi i nie pozostawiał nikogo obojętnym. W lutym, w spektaklu „Przebłyski”, raz jeszcze spotkali się na scenie – był to ich ostatni wspólny akt, utkany z emocji, wspomnień i niezapomnianych chwil. 15 kwietnia 2025 r. świat pożegnał wybitną aktorkę. Daniel Olbrychski i Jadwiga Jankowska-Cieślak grali małżeństwo. Prywatnie wysyłał jej listy miłosne Ich pierwsze wspólne role sięgały czasów, gdy byli jeszcze młodymi artystami. W komedii Aleksandra Fredry wcielili się w parę małżeńską – współpraca ta zaiskrzyła niemal od razu. Relacja zawodowa szybko przerodziła się w głębokie uznanie, a nawet w osobisty zachwyt. Zachwycony jej kreacją w dyplomowym przedstawieniu „Matka” Witkacego, nie krył fascynacji zarówno jej osobowością, jak i talentem. "Jadzia była zjawiskiem pod każdym tego słowa znaczeniu i jako człowiek, i jako artystka. Była odkryciem Janusza Kuby Morgensterna, który obsadził jeszcze studentkę szkoły teatralnej w Warszawie w "Trzeba zabić tę miłość", a Kuba miał niesłychane oko do aktorów. W końcu to on odkrył Cybulskiego i Teresę Tuszyńską. Wypatrzył też Jadwigę Jankowską-Cieślak. Byłem olśniony i od razu chciałem ją zobaczyć w czymś więcej. Poszedłem na dyplom do szkoły teatralnej, gdzie grała w "Matce" Witkacego w reżyserii Jarockiego. Byłem tak olśniony kreacją tej dziewczyny, że napisałem do niej list miłosny. Potem cały czas chciałem z nią zagrać" — wspomina Daniel Olbrychski w rozmowie z Faktem. Artysta już w tamtym czasie był pod wielkim wrażeniem talentu Jankowskiej-Cieślak. Jej warsztat aktorski i wyjątkowa ekspresja zapadły mu w pamięć na długo, stając się inspiracją do późniejszych wspólnych projektów. Jadwiga Jankowska-Cieślak zachwyciła Cannes – ale sukces nie odciągnął jej od domu Choć polskie kino nie zawsze umiało wykorzystać jej niezwykły potencjał, Jadwiga Jankowska-Cieślak zdołała zabłysnąć na międzynarodowej scenie. Film „Inne spojrzenie”, zrealizowany na Węgrzech, przyniósł jej Złotą Palmę w Cannes i uznanie krytyki. "Spotkaliśmy się, że ja już zaczynałem swoją polityczną i zawodową emigrację we Francji i byłem gościem festiwalu w Cannes. Jadzia przyjechała tam z filmem węgierskim "Inne spojrzenie". Polskie kino nie zaproponowało tej jednej z największych aktorek świata żadnej roli wielkiej, na miarę jej niewyobrażalnego talentu. Byłem świadkiem, jak tę Złotą Palmę dostała. Nawet wtedy dyrektor festiwalu powiedział: "Rodaczka pana będzie dzisiaj laureatką. To może pan wręczy nagrodę?". Zachichotałem. Powiedziałem, że jeśli to zrobię, to Jadzia będzie czuła się jak na festiwalu w Łagowie, więc może Złotą Palmę wręczy gwiazda francuska? I tak się stało" — opowiadał aktor. Jednak nawet wtedy, w chwili triumfu, nie dała się uwieść blaskowi fleszy. Śpieszno jej było do ojczyzny: "Ona jednak w swojej niezwykłej prostolinijności chciała wracać do męża i do dzieci. To był stan wojenny. Gdyby Polka się spóźniła z oddaniem paszportu, to już by tego paszportu prawdopodobnie nigdy więcej nie dostała ". ZOBACZ TEŻ: Żyła dla rodziny, nie dla sławy. Dzieci Jadwigi Jankowskiej-Cieślak były jej sensem życia Spektakl „Przebłyski” – symboliczny powrót po latach Ich ostatnia wspólna rola była jak wzruszający epilog – świadectwo wspólnej historii, wrażliwości i artystycznego porozumienia. W „Przebłyskach” zagrali dojrzałą parę z długim bagażem doświadczeń. Spektakl poruszał tematy miłości, przemijania, pamięci – a autentyczność, z jaką oboje oddali te emocje, niosła się daleko poza scenę. Dla Olbrychskiego była to podróż sentymentalna. Praca z Jankowską-Cieślak miała dla niego wymiar niemal intymny – była powrotem do młodzieńczych fascynacji, ale i dojrzałym ukłonem wobec wspólnej przeszłości. Podkreślał, że jej obecność na scenie była czymś, czego nie da się zapomnieć. SPRAWDŹ TEŻ: Daniel Olbrychski przerywa milczenie o śmierci Jankowskiej-Cieślak. Nikt wcześniej tego nie mówił
Daniel Olbrychski przerywa milczenie o śmierci Jankowskiej-Cieślak. Nikt wcześniej tego nie mówił
Wyznanie aktora porusza do łez. Prawda łamie serce
Odeszła jedna z najwybitniejszych dam polskiego kina. Jadwiga Jankowska-Cieślak zmarła 15 kwietnia 2025 r. w wieku 74 lat, pozostawiając po sobie pustkę, której nic nie zdoła wypełnić. Jej ostatnie tygodnie upłynęły w cieniu choroby, która zaskoczyła nie tylko fanów, lecz także wielu przyjaciół z artystycznego świata. W poruszających słowach pożegnał ją Daniel Olbrychski – sceniczny partner i serdeczny przyjaciel. Jadwiga Jankowska-Cieślak: ostatnie dni pełne walki i nadziei Choć na scenie zawsze emanowała siłą i niezłomnością, w ostatnich dniach życia Jadwiga Jankowska-Cieślak toczyła cichą i nierówną walkę o zdrowie. Jak podaje "Super Express", aktorka spędziła ostatnie chwile w jednym z warszawskich szpitali. Jej stan zdrowia gwałtownie się pogorszył, a wiadomość o hospitalizacji była dla wielu wstrząsem – nigdy wcześniej publicznie nie mówiła o swoich problemach zdrowotnych. Bliscy i współpracownicy nie kryli szoku. Jadwiga zawsze była osobą niezwykle skrytą, której życiowe dramaty pozostawały za kurtyną – ukryte przed fleszami aparatów i medialnym zgiełkiem. ZOBACZ: Piekło zaczęło się w dzieciństwie. Ostatni rozdział życia Jadwigi Jankowskiej-Cieślak łamie serce Wspomnienia Daniela Olbrychskiego: „To najpiękniejszy prezent w jej artystycznym życiu” Wśród tych, którzy wiedzieli o jej stanie, był Daniel Olbrychski. Aktor miał okazję współpracować z Jankowską-Cieślak w spektaklu „Przebłyski” w Teatrze Ateneum. W rozmowie z "Faktem" wspominał: "Na próbach było widać, że jest już bardzo słaba. Wiedziałem już, że jest ciężko chora. Ale podczas wspólnej pracy czułem, że dzieje się między nami coś zupełnie niezwykłego. Jestem bardzo zadowolony, że ten spektakl powstał. Żałuję, że nie udało nam się go zagrać więcej razy". Wzruszony Olbrychski opowiadał również o ostatnich dniach aktorki. Zdradził, że mimo słabnących sił, Jankowska-Cieślak do końca marzyła o powrocie na scenę. "Jeszcze kilka dni temu, leżąc w szpitalu, Jadwiga mówiła mi, że bardzo postara się zebrać siły i zagrać zaplanowane na maj spektakle w Krakowie. Zdążyłem wtedy od niej usłyszeć także bardzo ważne słowa. Powiedziała mi, że to przedstawienie to najpiękniejszy prezent w jej artystycznym życiu" — usłyszał Olbrychski od przyjaciółki podczas odwiedzin w szpitalu. Było to ich ostatnie spotkanie. Niepowetowana strata dla kultury Jadwiga Jankowska-Cieślak to nazwisko, które zapisało się złotymi zgłoskami w historii polskiego kina i teatru. Laureatka Złotej Palmy w Cannes z 1982 roku za przejmującą rolę w filmie „Another Way” Károlya Makka, była artystką niezależną, charyzmatyczną, głęboko oddaną każdej roli. Jej obecność na scenie i ekranie była czymś więcej niż tylko aktorstwem – była aktem duchowej obecności, intymnej i prawdziwej. Odeszła, pozostawiając po sobie bogaty dorobek artystyczny i rzesze wiernych widzów, którzy przez lata towarzyszyli jej twórczej drodze. Dla środowiska artystycznego jej śmierć to cios, ale i moment refleksji nad kruchością życia oraz nieprzemijającą wartością sztuki, którą współtworzyła. SPRAWDŹ TEŻ: Poznali się w szkole teatralnej. Ich miłość trwała ponad cztery dekady. Wzruszająca opowieść o Jadwidze Jankowskiej-Cieślak i Piotrze Cieślaku
Żyła dla rodziny, nie dla sławy. Dzieci Jadwigi Jankowskiej-Cieślak były jej sensem życia
Razem z mężem zbudowała świat, w którym najważniejsze były bliskość, szacunek i rodzinne ciepło
Choć Jadwiga Jankowska-Cieślak znana jest przede wszystkim z wybitnych ról teatralnych i filmowych, to dla niej samej najważniejszą rolą pozostaje rola matki. Aktorka, która zachwyciła międzynarodową publiczność m.in. nagrodzoną w Cannes kreacją w „Innym spojrzeniu” w reżyserii Károly Makka, wielokrotnie powtarzała, że jej największym osiągnięciem nie są laury artystyczne, lecz trójka dzieci, które wychowała wspólnie z ukochanym mężem, Piotrem Cieślakiem. Jankowska-Cieślak i Cieślak byli małżeństwem niemal przez całe dorosłe życie – ich związek uchodził za jeden z najtrwalszych i harmonijnych w polskim środowisku artystycznym. Owocem tej relacji jest trójka dzieci: Zofia, Jakub i Antoni. Jadwiga Jankowska-Cieślak: macierzyństwo, dzieci Zofia przyszła na świat w 1973 roku. Mimo młodego wieku i prężnie rozwijającej się kariery Jadwiga Jankowska-Cieślak z oddaniem weszła w rolę mamy. To właśnie z Zosią chodziła na długie spacery z wózkiem, kiedy Piotr prowadził eksperymentalny teatr w Puławach. Dla aktorki, jak sama podkreślała, to rodzina była prawdziwym sensem życia. „Miałam 20 lat, gdy wychodziłam za mąż, dwa lata później pojawiła się Zosia, po siedmiu latach urodził się Jakub, a przed czterdziestką 'zafundowaliśmy' sobie trzecie dziecko – Antka, który teraz studiuje grafikę w ASP. To stadko to nasz największy dorobek. Cenniejszy niż wszystkie nagrody i zaszczyty” – mówiła aktorka o swojej rodzinie. Zofia, Jakub i Antoni Cieślak: rodzina Jadwigi Jankowskiej-Cieślak Siedem lat po narodzinach córki, w 1980 roku, na świat przyszedł Jakub. A jedenaście lat później – najmłodszy z rodzeństwa – Antoni. Choć dzieci pary dorastały w domu przepełnionym sztuką i rozmowami o teatrze, ich rodzice nigdy nie narzucali im wyborów życiowych, można się nawet pokusić o stwierdzenie, że wręcz przeciwnie. Z całej trójki to Zosia najbliżej otarła się o ścieżkę artystyczną wydeptaną przez rodziców, choć – jak zdradzała w jednym z wywiadów sama Jankowska-Cieślak – "szczęśliwie bezskutecznie". Córka próbowała swoich sił w aktorstwie, ale ostatecznie obrała inną drogę. Aktorka nigdy nie narzucała dzieciom wyboru zawodu – jak mówiła, zależało jej przede wszystkim na tym, by były szczęśliwe i żyły w zgodzie ze sobą. Jankowska-Cieślak, znana ze skromności i niezależności, sama dziergała dla dzieci swetry i szaliki. Uczyła ich prostoty i wrażliwości. Piotr Cieślak z kolei był "złotą rączką" – potrafił wszystko naprawić, gotował, dbał o dom. Ich dzieci dorastały w atmosferze szacunku, bliskości i pracowitości. Czytaj też: Piekło zaczęło się w dzieciństwie. Ostatni rozdział życia Jadwigi Jankowskiej-Cieślak łamie serce Jadwiga Jankowska-Cieślak i Piotr Cieślak: tak wychowywali dzieci „Rodzina nie przeszkadzała mi w wykonywaniu zawodu. Czasami przychodziły momenty, że prosiłam o chwilę ciszy, ale mam nadzieję, że nikogo nie terroryzowałam. Moim zdaniem, jak się chce, to można wszystko pogodzić. Zwłaszcza jeśli dostaje się wsparcie, a ja zawsze mogłam liczyć na pomoc swojej mamy i Piotra” – podkreślała Jankowska-Cieślak. Z kolei najważniejsze dla niej było to, że Piotr był nie tylko świetnym mężem, ale również oddanym ojcem. „On wszystko potrafi zrobić, jest typowym majster-klepkiem, do tego świetnym kucharzem – specjalistą od mięs. A najważniejsze – bardzo dobrym ojcem, chociaż wymagającym. Dzięki niemu dzieci wyszły na ludzi, bo ja byłam częściej pobłażliwa” – zdradziła. Czytaj też: Poznali się w szkole teatralnej. Ich miłość trwała ponad cztery dekady. Wzruszająca opowieść o Jadwidze Jankowskiej-Cieślak i Piotrze Cieślaku Jadwiga Jankowska-Cieślak: ciepły dom mimo trudności Choć oboje z Piotrem Cieślakiem byli osobami introwertycznymi i nie zawsze łatwo wyrażali emocje, wspólnie stworzyli pełen ciepła dom. Miewali swoje kryzysy, zdarzały się trudniejsze momenty, ale potrafili przetrwać wszystko – również dzięki dzieciom. „Jesteśmy razem od ponad czterdziestu lat, więc to naturalne, że zaliczyliśmy wiele górek i dołków. Na początku oczekiwania są niewiarygodnie wysokie. Oboje z Piotrem mamy niezależne natury. Potrzebujemy i dajemy sobie dość dużo wolności i przestrzeni. W tym też tkwi niebezpieczeństwo, żeby nie przekroczyć cienkiej linii i nie popaść w obojętność, ale z drugiej strony taka ciągła niepewność jest stymulująca” – mówiła aktorka, ujawniając, jak budowali związek na przestrzeni lat. Zawsze starali się spędzać czas razem jako rodzina, dbając o wspólne chwile z dziećmi, ale również o chwilę dla siebie. „Zawsze dbaliśmy o to, żeby razem z dziećmi wyjeżdżać na wakacje, i dopiero ostatnio udało się nam spędzić urlop tylko we dwoje” – podkreślała Jankowska-Cieślak. W ostatnich latach życia Piotra, kiedy aktor zmagał się z chorobą nowotworową, cała rodzina trwała przy nim do końca. Byli razem, wspierając się nawzajem. Po jego śmierci w 2015 roku Jadwiga Jankowska-Cieślak mówiła, że straciła swoją drugą połowę. „To tak, jakby człowieka przepołowić i jedną połówkę odstawić gdzieś na bok”, wyznała ze smutkiem. Jadwiga Jankowska-Cieślak zmarła w wieku 74 lat. Czytaj też: Zawsze była kobietą jednego mężczyzny. Dekadę temu straciła męża, wciąż nie uporała się ze stratą Źródła: viva.pl, encyklopediateatru.pl, kultura.onet.pl
Poznali się w szkole teatralnej. Ich miłość trwała ponad cztery dekady. Wzruszająca opowieść o Jadwidze Jankowskiej-Cieślak i Piotrze Cieślaku
Aktorka i jej mąż byli małżeństwem przez 44 lata
Byli parą zarówno na scenie życia, jak i w świecie sztuki. Jadwiga Jankowska-Cieślak – aktorka i reżyserka, pierwsza Polka uhonorowana Złotą Palmą w Cannes w 1982 roku za przełomową rolę dziennikarki-lesbijki w filmie „Inne spojrzenie”. Jej mąż, Piotr Cieślak, również reżyser, dzielił z nią życie przez 44 lata. Gdy ich dzieci dorosły i wydawało się, że nadchodzi czas spełniania wspólnych marzeń o podróżach i odkrywaniu świata, ich plany brutalnie przerwała choroba Piotra. Jadwiga Jankowska-Cieślak zmarła 15 kwietnia 2025 roku. Co połączyło tych dwoje niezwykłych ludzi? Skąd wzięła się ich wyjątkowa więź? [Ostatnia aktualizacja 15.04.2025] Jadwiga Jankowska-Cieślak i Piotr Cieślak: jak się poznali? Był rok 1969, lato. Na ulicy Miodowej w Warszawie odbywały się egzaminy do Szkoły Teatralnej. Na salę weszła młoda dziewczyna, z długimi blond włosami, apetyczna, w każdym razie dużo okrąglejsza niż później. Miała tzw. febrę, przez co wydawało się, że ma pełne, wydatne usta. Piotr Cieślak, wtedy student II roku aktorstwa, spojrzał na nią i powiedział do znajomej: „to będzie moja żona”. Jadwiga jeszcze długo nawet o tym nie myślała. „Piotr robił jakieś miny, puszczał do mnie oko. A to się dosiadł, a to zagadał”, mówiła o początkach znajomości w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”. Była skupiona na studiach, tym bardziej, że droga do nich nie była łatwa. W Warszawie czuła się, jak prowincjuszka wytykana palcami przez koleżanki w szkole. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img8x1p1I-0b46830.jpg" width="2294" height="1600" alt="1972. Kadr z filmu "Trzeba zabic te miłosc" w rezyserii Janusza Morgensterna, n/z Jadwiga Jankowska-Cieslak.,Image: 429122404, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Trzeba zabic te miłosc"" /> Jadwiga Jankowska-Cieślak: trudne dzieciństwo Jadwiga Jankowska-Cieślak urodziła się w 1951 roku, w Gdańsku. Miała trzech braci Jakuba, Jana i Jerzego (wszyscy już nie żyją). Wszystkie dzieci miały mieć imię na „J”, to był pomysł jej ojca. Miało im to zapewnić szczęście w życiu. Zresztą, tak czy inaczej z tym, co mówił ojciec w domu, się nie dyskutowało. Kazimierz Jankowski był komunistycznym generałem, służył w Ludowym Wojsku Polskim, po wojnie pracował w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Gdańsku - orzekał kary śmierci, m.in. wobec żołnierzy AK. Jadwiga i jej trzech braci wychowali się w koszarach. Po latach ojciec awansował i rodzina przeniosła się do Warszawy. Jadwiga Jankowska-Cieślak na pewnym etapie życia otworzyła się i opowiedziała, jak wyglądało jej dzieciństwo. Wspominała: „ojciec bił nas strasznie. Moich trzech braci i mnie. To było zagrożenie takie, że gdyby przekroczył granicę, to mógłby... skrzywdzić do końca”. To bicie nie zawsze było karą. Czasem ojciec chciał rozładować w ten sposób stres, pofolgować sobie, manifestował poczucie władzy. Miał wielką wiedzę, znał kilka języków, był inteligentny, dzieci uważały go za autorytet, tyle że znienawidzony. „Uderzał nie po to, żeby nas skarcić, ale po to, żeby zadać ból. Uważał, że przez ból dojdziemy do lepszej świadomości. Mama wtedy płakała, ale słowo ojca było dla niej święte, nawet po jego śmierci”, mówiła w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”. Taki dom musiał dawać ogromne poczucie zagrożenia, cała czwórka dzieci miała długo kłopoty ze sobą. Zobacz też: Nie szukała miłości. Ona znalazła ją sama. Historia Alicji Resich i Krzysztofa Jordana Jadwiga Jankowska-Cieślak: jak została aktorką? Po przeprowadzce do Warszawy, Jadwiga była przez rówieśników traktowana protekcjonalnie, jako dziewczyna z prowincji. Ktoś gorszy. Gdy na pytanie nauczycielki „do jakiej chodziłaś szkoły?”, odpowiedziała: „Matki Polki”, klasa spadła z krzeseł ze śmiechu. Teatr był dla niej odskocznią. „Mieszkaliśmy przy Koszykowej, blisko miałam do Dramatycznego, Współczesnego... Biegałam tam jak oszalała. Sama. Ogromne wrażenie robiło na mnie to, że można tak do ludzi, przy ludziach, coś udawać”, wspominała. Marzyła, żeby zdawać do szkoły teatralnej, ale słyszała, że jest brzydka, gruba, nie ma szans. A jednak dostała się za pierwszym razem. Piotr Cieślak, studiował wtedy na wydziale aktorskim. Był starszy od Jadwigi o 3 lata, pochodził z Torunia, od razu zwrócił na nią uwagę. „Chodziła ubrana w spodnie na szelkach, siadała na podłodze, czytała literaturę poważną. Typ intelektualistki. Szczególnie spodobała mi się w niej jedna cecha, którą ma do dziś. Nigdy się nie malowała. Jest po prostu naturalna, a w przypadku aktorek to rzadkość”, wspominał po latach. Razem przez życie. Historia miłości Jadwigi i Piotra Cieślaków Zamieszkali razem na Starówce, niedaleko Szkoły Teatralnej. Jadwiga była szczęśliwa, że może uciec z domu. Marzyła o tym. Choć ani jej rodzice, ani rodzice Piotra nie pomogli im nawet symbolicznie. Nie dali grosza. Oboje z Piotrem w dzień studiowali, nocami pracowali – sprzątali biura. Byli biedni, ale szczęśliwi. Jadwiga patrzyła w przyszłość „słonecznie i optymistycznie”. W 1971 roku wzięli ślub, Jadwiga Jankowska-Cieślak wspomina, że miała okropną sukienkę z żółtej krempliny. Dostała ją od mamy, założyła, żeby nie robić przykrości. W 1973 roku urodziła się córka Zosia, potem synowie: w 1980 Jakub i w 1991 roku najmłodszy, Antonii. Nauczona oszczędności dziergała na drutach swetry i szaliki, co zresztą lubi robić do dzisiaj. Mąż okazał się panem majstrem klepką, różne rzeczy potrafił zrobić w domu sam, do tego świetnie gotował. Były to czasy, kiedy się intensywnie żyło sztuką. Panowało przekonanie, że dla sztuki trzeba się poświęcić i nie zaprzątać sobie głowy takimi przyziemnymi sprawami, jak rodzina. Ale dla Jadwigi Jankowskiej-Cieślak dopiero rodzina nadawała sens życiu. Dlatego, kiedy urodziła się córka Zosia, ona chodziła z wózkiem na spacery, gdy mąż prowadził ciekawy, eksperymentalny teatr w Puławach. Zobacz też: Katarzyna Dowbor i Janusz Atlas: przemoc i nałóg zakończyły ich małżeństwo View Burdaffi on the source website Jadwiga Jankowska-Cieślak i Piotr Cieślak: miewali swoje kryzysy Nie zawsze wszystko układało się idealnie - oboje byli introwertykami, nie okazywali za szybko uczuć i emocji. Ale gdy dochodziło do konfliktów i emocje wybuchały, to z dużą siłą. Do tego dochodziły ambicje, które mieli oboje. Ich wspólne początki były burzliwe, potem zdarzały się kryzysy, odejścia, powroty. „Zakochać się jest łatwo, ale przeżyć ze sobą kilkadziesiąt lat bardzo trudno”, mówił w jednej z rozmów Piotr Cieślak. I dodawał: „Małżeństwo to rodzaj dyplomacji. Jadwiga jest przyjacielem. Można wybrać się z nią na rower, pogadać. Dużo podróżujemy, zwiedzamy. Kochamy Wenecję. Wszystkiego dorabialiśmy się wspólnie, niczego nie odziedziczyliśmy, nie dostaliśmy”. W innej rozmowie tak mówił o żonie: „W trudnych sytuacjach nie histeryzuje, nie płacze, raczej zamyka się w sobie. Inni nie zawsze potrafią ją zrozumieć, ale my przez lata nauczyliśmy się ze sobą rozmawiać, także na najtrudniejsze tematy". Jadwiga Jankowska-Cieślak: nagroda w Cannes Oboje szybko zrobili karierę. Jadwiga Jankowska-Cieślak jeszcze na studiach zagrała w filmie Janusza Morgensterna „Trzeba zabić tę miłość” o młodej, zakochanej w sobie parze, startującej w dorosłe życie. Jej bohaterka Magda stała się symbolem pokolenia początku lat 70. Była śliczną dziewczyną o inteligentnej, wrażliwej twarzy. Grała w wielu filmach i sztukach teatralnych – wielkie role. Uchodzi za jedną z najwybitniejszych polskich aktorek, stawiana jest w jednym rzędzie z legendarną Haliną Mikołajską. Wielkim sukcesem była rola w węgierskim filmie „Inne spojrzenie”, za którą otrzymała główną nagrodę na festiwalu w Cannes, w 1982 roku. Zagrała tam dziennikarkę-lesbijkę zakochaną w swojej koleżance Livii, granej przez Grażynę Szapołowską. Podobno po „Innym spojrzeniu” nagrodę chcieli jej też przyznać sami Węgrzy. Ale jeden z decydentów strasznie się oburzył: „przecież to lesbijka! Lesbijkę chcecie nagradzać?". Ktoś mu przypomniał, że to tylko rola, ale on upierał się, że przecież widział: „lesbijka i tyle”. Nie był to dobry czas do robienia karier, w Polsce był stan wojenny, Jankowska-Cieślak nie chciała wyjeżdzać za granicę, zostawiać w Polsce męża i dzieci. Propozycje przychodziły do niej na adres biura „Filmu polskiego”. Po latach dowiedziała się, że ktoś je tam darł i wyrzucał do śmieci. Jak to czasem bywa, sukces zamiast jej pomóc, na pewien czas wyhamował jej karierę, ale zagrała w hicie „300 mil do nieba” w uwielbianym przez widzów serialu „Jan Serce”. I oczywiście w teatrze. Czytaj także: Walczyła z niewiernością i nowotworem. Tak wyglądało życie Zofii Kucówny <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0ZPSZ4-df1c5ba.jpg" width="1600" height="2133" alt="Warszawa, 13.02.2012. Srebrne Jablka 2011. Jadwiga Jankowska - Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM OLYMPUS DIGITAL CAMERA,Image: 424537253, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Jadwiga Jankowska-Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak" /> Choroba przerwała ich plany Przez wiele lat małżonkowie pracowali wspólnie w warszawskim Teatrze Dramatycznym. Piotr Cieślak - uznawany i wzięty jako reżyser, prowadził ten teatr z dużymi sukcesami. Ale w 2007 roku został odwołany z funkcji dyrektora, co bardzo przeżył. Jego żona odeszła wtedy razem z nim. W wywiadach zawsze stała za nim murem. W rozmowie z „Polityką” mówiła, że mąż „miał dostać medal, a znalazł się na bruku. Bardzo ciężko pozbierać się po czymś takim. Kolejne bolesne doświadczenie. To jest rana, która będzie się goić przez wiele lat”. Podkreślała, że Piotr czuł się zdradzony przez najbliższych współpracowników. Wygryziony z posady. Czuła, że jest załamany, choć próbuje tego po sobie nie pokazywać. Ich życie weszło w ostry zakręt. Jadwiga Jankowska-Cieślak przez rok szukała pracy, chodząc od teatru do teatru. Pomogła Izabela Cywińska, która zatrudniła ją w Teatrze Ateneum. Piotr Cieślak uczył sztuki aktorskiej m.in. w Malmö, chciał nawet nauczyć się szwedzkiego. W różny sposób zapełniali sobie od nowa życie. Kupili dom w podwarszawskim Józefowie, tam stworzyli swoje nowe gniazdo. Wydawało się, że wszystko zaczyna się układać, ale nie trwało to długo... Zobacz także: Łączyła ich miłość oraz wspólne pasje. Dlaczego Martyna Wojciechowska i Leszek Czarnecki się rozstali? Piotr Cieślak: choroba i śmierć W 2013 roku Piotr Cieślak zachorował na glejaka mózgu. Chorobę późno zdiagnozowano. Na początku leczono go ortopedycznie. Niedowład stopy lekarze przypisywali chorobie kręgosłupa. Kiedy zdiagnozowano chorobę nowotworową, lekarz powiedział: „ma Pan rok”. Jadwiga Jankowska-Cieślak wspominała, że zostali tą diagnozą kompletnie zaszokowani. Mieli ruszyć w świat, mówili sobie, że zaczyna się nowy etap w ich życiu, ale choroba przekreśliła wcześniejsze plany. Wszystkie odłożone pieniądze poszły na leczenie. „Biegaliśmy do centrum onkologii, robiliśmy wszystko, żeby tego raka spowolnić. W sumie zamiast roku Piotr przeżył półtora. To była przedłużona gehenna. Dla niego i dla nas. Uczestniczenie w degradacji człowieka, fizycznej, psychicznej, intelektualnej”, mówiła Jadwiga Jankowska-Cieślak w „Wysokich obcasach”. Długo i ona, i dzieci nie tracili nadziei, że wyjdą z tego pojedynku zwycięsko. Jadwiga była przy mężu do końca, choć ostatnie dni choroby Piotr Cieślak spędził w hospicjum w Otwocku. Aktorka wspominała: „Rano jeszcze byłam u niego. Pojechałam do teatru na próbę, po powrocie dostałam telefon, że nie żyje”. Było to w 2015 roku. Dwa lata później w filmie „Dotknięcie. Portret Jadwigi Jankowskiej-Cieślak" w reżyserii Katarzyny Michałkiewicz mówiła o bólu i tęsknocie, które nie przemijają. „Zawsze było nas dwoje, czuję się tak, jakby połowę mnie odjęto”, tłumaczyła. „Nikomu tego nie życzę. To trudne do pojęcia, okropne. Nieakceptowalne. Nie wiadomo, jak potem żyć. To tak, jakby człowieka przepołowić i jedną połówkę odstawić gdzieś na bok”, wyznała w rozmowie z Krystyna Pytlakowską dla Onetu. Aktorka mówiła, że zasklepienie tej rany wydaje się jej nieprawdopodobne i że trudno sobie wyobrazić, co mogłoby w tym pomóc. I że dopiero po śmierci męża zobaczyła ich życie jako spotkanie dwóch połówek, które się odnalazły i dopasowały. Zapewnia jednak: „Miałam szczęście, że go spotkałam. I myślę, że kiedyś się jeszcze odnajdziemy. To już siedem lat, jak go nie ma. Jakoś ogarnęliśmy dom, kupiliśmy go, a Piotr się nawet nim nie nacieszył. A mieliśmy takie plany! Mój Boże, jakie my plany mieliśmy!", opowiadała Jadwiga Jankowska-Cieślak Krystynie Pytlakowskiej. Czytaj także: Aleksander Kwaśniewski ujawnił sekret udanego małżeństwa. U boku żony spędził już ponad cztery dekady <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgcVuKsm-3818c73.jpg" width="1600" height="2133" alt="Warszawa, 13.02.2012. Srebrne Jablka 2011. Jadwiga Jankowska - Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM OLYMPUS DIGITAL CAMERA,Image: 424537264, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Jadwiga Jankowska-Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak" /> Jadwiga Jankowska-Cieślak z mężem, Piotrem Cieślakiem, Srebrne Jabłka 2011, 13.02.2012, Warszawa Jadwiga Jankowska-Cieślak nie żyje 15 kwietnia 2025 roku zmarła Jadwiga Jankowska-Cieślak, miała 74 lata. Była pierwszą Polką uhonorowaną Złotą Palmą na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1982 roku za rolę w filmie "Inne spojrzenie". Informację o jej śmierci przekazała agencja aktorska Malawski, z którą artystka współpracowała. Jankowska-Cieślak była znana z głębokich i odważnych kreacji aktorskich oraz zaangażowania społecznego. Do ostatnich dni była aktywna zawodowo, występując m.in. w spektaklu "Przebłyski" u boku Daniela Olbrychskiego. Źródło: Wiadomości WP
Nie żyje Jadwiga Jankowska-Cieślak. Wybitna aktorka odeszła w wieku 74 lat
Niedawno media obiegła niezwykle smutna wiadomość. Nie żyje Jadwiga Jankowska-Cieślak. Smutne wieści potwierdziło otoczenie aktorki oraz agencja Malawski dziennikarzom Onet Kultura. Laureatka między innymi historycznej Złotej Palmy w Cannes za rolę w węgierskim filmie "Inne spojrzenie" z 1982 roku miała 74 lata. Nie żyje Jadwiga Jankowska-Cieślak Przypomnijmy, że ulubienica publiczności zasłynęła rolą lesbijki w "Innym spojrzeniu", gdzie zachwycała u boku Grażyny Szapołowskiej. Artystka na swoim koncie miała wiele nagród, w tym między innymi: Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis", czy Orła za kreację w filmie "Rysa". W ostatnich latach życia zawodowego Jadwiga Jankowska-Cieślak pozostawała niezwykle aktywna na scenie teatralnej. Współpracowała z wybitnymi twórcami, współtworząc wyjątkowe zespoły artystyczne. Do jej najbardziej docenianych ról należała kreacja w spektaklu „Elizabeth Costello”, który zyskał ogromne uznanie w plebiscycie O!Lśnienia, a także udział w nowatorskiej produkcji „Odyseja. Historia dla Hollywoodu”. Jej artystyczna relacja z Krzysztofem Warlikowskim trwała blisko trzy dekady i rozpoczęła się od roli Klitajmestry w jego interpretacji „Elektry”. CZYTAJ TEŻ: Nie spędzi Wielkanocy w Polsce. Natalia Kukulska odsłoniła kulisy rodzinnego wyjazdu Kim była Jadwiga Jankowska-Cieślak? Aktorka była również obecna na scenach w Lublinie i Warszawie. Występowała w Teatrze im. Osterwy w Lublinie, a w stolicy grała m.in. w spektaklu „Kto nas odwiedzi” w Och-Teatrze. Jednym z jej ostatnich teatralnych występów była rola w „Przebłyskach” – premierowej produkcji Agaty Dudy-Gracz, w której partnerowała Danielowi Olbrychskiemu. W życiu prywatnym tworzyła związek z Piotrem Cieślakiem – cenionym reżyserem i aktorem, zmarłym w 2015 roku. Razem podejmowali się odważnych inicjatyw teatralnych, w tym budowy nowoczesnej sceny w Puławach. W jednym z ostatnich wywiadów Jankowska-Cieślak mówiła o swojej niegasnącej pasji do zawodu. "Nie wolno narzekać, gdy dookoła jest tyle zła. Właśnie szykuję się do premiery, która przynosi mi radość i poczucie sensu [...] wracam z pracy do miejsca, w którym czuję się u siebie. Nie, nie mam prawa narzekać", mówiła. Dziedzictwo artystyczne Jadwigi Jankowskiej-Cieślak jest niezwykle bogate i inspirujące. Jej odejście to bolesna strata dla świata kultury i dla wszystkich, których poruszyła swoją twórczością. Rodzinie i najbliższym składamy najszczersze kondolencje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zagrała, choć wiedziała, że On odszedł. Dorota Segda nie przerwała spektaklu…
Zawsze była kobietą jednego mężczyzny. Dekadę temu straciła męża, wciąż nie uporała się ze stratą
„To największa krzywda, jaka mnie spotkała, i nie do naprawienia”, mówi Jadwiga Jankowska-Cieślak
Jest pogodzona z życiem. Z dorastaniem w domu naznaczonym przemocą oraz mniejszą ilością propozycji filmowych. Tylko z jednym nie może się uporać... Przeżyli jako małżeństwo 44 lata. Zgodnie. Wszystkiego dorobili się sami. Na starość chcieli odpocząć, podróżować, wyhamować. Nie było im to dane. W 2013 u ukochanego aktorki zdiagnozowano glejaka mózgu. Zmarł 1,5 roku później. Śmierć męża Piotra traktuje jako największą krzywdę, która ją spotkała. Zawsze była kobietą jednego mężczyzny. I taka pozostała. Jadwiga Jankowska-Cieślak otworzyła się w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Ostatnia publikacja na VUŻ-u 08.06.2024 r. Jadwiga Jankowska-Cieślak — wywiad VIVY! [...] Potem kiedy wychodziłaś za mąż za Piotra Cieślaka, podobno bardzo się wzruszyłaś życzeniami od ojca. Zauważyłam, że jego stosunek do mnie się zmienił. Poza tym widywaliśmy się bardzo rzadko. Myślę, że mu imponowały moje osiągnięcia zawodowe. Nawet dawał mi odczuć, że jest ze mnie dumny. Jednak zaznałam od niego wcześniej tyle złego, że nie robiło to na mnie wrażenia. Ale wybaczyłaś mu. Oczywiście, że tak. Tym bardziej że umarł tak wcześnie. Miał 54 lata, a ja 23 i od dwóch lat byłam już po studiach. Bardzo szybko weszłam do zawodu. Myślę, że to była moja ucieczka z przemocowego domu i od podporządkowanej ojcu mamy. W częściowym uwolnieniu się od tej traumy pomógł mi film Kuby Morgensterna „Trzeba zabić tę miłość”, w którym zagrałam między drugim a trzecim rokiem studiów. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgcVuKsm-0a90059.jpg" width="1600" height="2133" alt="Warszawa, 13.02.2012. Srebrne Jablka 2011. Jadwiga Jankowska - Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM OLYMPUS DIGITAL CAMERA,Image: 424537264, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Jadwiga Jankowska-Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak" /> Teraz jest często przypominany. To prawda. I bardzo mnie to cieszy, bo z każdej emisji są tantiemy. Pięć pięćdziesiąt kapie człowiekowi na konto (śmiech). Kiedyś tego nie było, ale w końcu dogoniliśmy świat i mamy honorarium za powtarzane w telewizji sztuki i filmy. Dziwi Cię to, bo jesteś osobą trochę niedzisiejszą? Nie jestem dzisiejsza, to prawda, ale też nie mam zamiaru taka być. Nie życzę sobie, żeby w moje życie ingerowano. Ono się toczy, jak się toczy, i niech tak zostanie. Czytaj też: Uciekła z domu w wieku 17 lat. Jadwiga Jankowska-Cieślak nie chciała podporządkować się ojcu Zawsze byłaś i jesteś kobietą jednego mężczyzny. To też kłóci się z obecnymi czasami. Tak właśnie jest. Mam życiowe zasady. Przede wszystkim nie szkodzić innym, szanować drugiego człowieka i tak zwany Dekalog. Chcę przejść przez życie, nikogo nie krzywdząc. Siebie również. A jeśli to życie Ci szkodzi? Przyjmuję to na klatę, cierpię i staram się z tym sobie poradzić. Miałam na myśli odejście Twojego męża. Pogodziłaś się z jego śmiercią? Za moment minie 10 lat od jego odejścia. To największa krzywda, jaka mnie spotkała, i nie do naprawienia. Nie rozglądam się, żeby znaleźć jakiegoś zastępcę. Nie wyobrażam sobie, że ktoś usiądzie przy stole na miejscu Piotra i będzie mówił, jaka jestem piękna, mądra i dobra. Nie, dziękuję bardzo. Przeżyć życie z jednym facetem to naprawdę fantastyczne. Czytałam w jakimś wywiadzie z Piotrem Cieślakiem na Twój temat, że byłaś pulchną nastolatką z długimi blond włosami. Na pierwszym roku studiów ważyłam 64 kilogramy. Potem schudłam do 54. Podobno on, gdy mnie zobaczył, od razu powiedział: „To będzie moja żona”, a ja miałam tego świadomość. Wtedy zareagowałam: „Kto to w ogóle jest i czego ode mnie chce?”. A potem okazało się, że miał rację. [...] Zobacz także: Boi się ślubu i miłości, nie chce zostać porzucona. „Nie mam wzorców. Moi rodzice rozstali się, gdy miałam dwa lata" Artykuł aktualizowany na VIVA Historie 28.12.2024 r.
Jadwiga Jankowska-Cieślak o stracie ukochanego męża: „To tak, jakby człowieka przepołowić i jedną połówkę odstawić gdzieś na bok”
Wspaniała aktorka, ceniona przez krytyków i widzów. Jadwiga Jankowska-Cieślak ma w swoim dorobku wiele fantastycznych kreacji artystycznych, za które uhonorowano ją licznymi nagrodami. Życie prywatne także przysporzyło jej wielu trosk... Aktorka nie miała łatwego dzieciństwa. Gorzko wspomina czasy szkolne, gdzie mierzyła się z nieprzychylnymi komentarzami rówieśników na swój temat. Później straciła ukochanego męża... „Nikomu tego nie życzę. To trudne do pojęcia, okropne. Nieakceptowalne”, mówiła. Śmierć Piotra Cieślaka odebrała jej chęć do grania. Jak dziś wygląda jej życie? Artykuł aktualizowany 15.02.2025 r. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jadwiga Jankowska-Cieślak — życie prywatne Jadwiga Jankowska-Cieślak przyszła na świat 15 lutego 1951 roku w Gdańsku w rodzinie Zofii i Kazimierza Jankowskich. Wspólnie z trzema braćmi dorastała w bloku należącym do wojska. Jej dzieciństwo nie było beztroskie. Przeszła trudne chwile. Ojciec pracował w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Gdańsku i Sądzie Marynarki Wojennej. Znajdował się składzie orzekającym 26 kar śmierci (wykonano około połowę), które dotyczyło członków Armii Krajowej, organizacji podziemnych lub współpracowników. Po czasie otrzymał awans na stopień pułkownika. Jadwiga Jankowska-Cieślak w wywiadach zwierzała się, że ojciec w domu przekraczał granice, trzymał wszystkich twardą ręką. Nie miał też bliskiej relacji z dziećmi. ZOBACZ: Uciekła z domu w wieku 17 lat. Jadwiga Jankowska-Cieślak nie chciała podporządkować się ojcu „Ojciec był głęboko wierzącym komunistą. Mieszkaliśmy w Gdańsku-Wrzeszczu tuż przy koszarach, w domu należącym do wojska. Ojciec bił nas strasznie. Moich trzech braci i mnie. To było zagrożenie takie, że gdyby przekroczył granicę, to mógłby... skrzywdzić do końca”, mówiła w rozmowie z Wysokimi Obcasami. Aktorka nie ukrywa, że te doświadczenia położyły się cieniem na poczuciu wartości jej i rodzeństwa. Zawsze była wobec siebie krytyczna. „Krytyczna, bo takie wychowanie zafundował mi ojciec. Trzymał nas krótko i nie pozwalał uwierzyć w siebie. A jeżeli od dziecka człowiek jest wychowywany tak, żeby znał swoje miejsce, to wpływa to na dorosłe życie”, mówi aktorka w rozmowie z Onet Kultura. Po awansie ojca rodzina aktorki przeniosła się do Warszawy. Jadwiga Jankowska-Cieślak już jako dwunastolatka zainteresowała się teatrem. Scena przyciągała ją jak magnes i nie opuszczała większości przedstawień. Swoje umiejętności aktorskie rozwijała w kołku teatralnym Jadwigi Marso. Ale był też jeszcze jeden powód, teatr przenosił ją do innego świata. Był ucieczką i pocieszeniem – pozwalał jej istnieć. To ją ratowało, ponieważ zmiana środowiska i szkoły nie wpływały na nią pozytywnie. Aktorka mierzyła się z brakiem akceptacji przez rówieśników, którzy wyśmiewali jej wykształcenie, zwracali się do niej inaczej. „Przez cały czas miałam więc poczucie, że jestem gorszego sortu i nie przystaję do ich środowiska. Tym bardziej że chodziłam do "śmietankowego" liceum, do Gottwalda, a oni wyczuwali we mnie gdańską prowincjonalność. Odrzucona więc znalazłam dla siebie świat, gdzie mogłam spokojnie przebywać”, opowiada w wywiadzie dla Onetu Krystynie Pytlakowskiej. Jadwiga Jankowska-Cieślak szybko wyfrunęła z rodzinnego gniazda. Miała 17 lat, gdy wyprowadziła się z domu. Po zdaniu matury postanowiła kontynuować ścieżkę artystyczną w państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie. Dostała się tam za pierwszym razem. „Tak, byłam już na studiach i rozpoczęłam samodzielne życie, które trwa do tej pory. Od czasu do czasu jeszcze wracałam na chwilę do domu, ale już tylko jako gość”, mówiła Krystynie Pytlakowskiej. Samodzielnie się utrzymywała i prowadziła dorosłe życie wspólnie z ukochanym, Piotrem Cieślakiem. Para wynajmowała pokój na Piwnej, który znajdował się blisko Szkoły Teatralnej. Zakochani dorabiali w spółdzielni studenckiej, sprzątali lokale i domy. Kiedy wystarczało czasu, Jadwiga Jankowska-Cieślak przepisywała teksty na maszynie dla kolegów. „Byliśmy bardzo zadowoleni, że dajemy sobie radę i jednocześnie studiujemy”, mówiła w Onecie. Aktorka debiutowała w Elektrze w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, z którym była związana przez wiele lat. Współpracowała też z Teatrem Powszechnym w Warszawie, Teatrem Ateneum, Teatrem Polskiego Radia, Rozmaitości, Polskim, Studio, „Sceną Prezentacje” i Och-Teatrem. Szybko została zauważona przez reżyserów. Na ekranie pojawiła się po raz pierwszy w dramacie telewizyjnym „Ostatni liść”. Potem Janusz Morgenstern zaproponował jej rolę w „Trzeba zabić tę miłość”. Zagrała u boku Jana Himilsbacha i była oczarowana jego niepowtarzalnością. Udział w produkcji okazał się sukcesem, a obraz otrzymał wiele nagród. Następnie aktorka pojawiła się w produkcjach: „Znikąd donikąd”, „Na smyczy”, „Polskie drogi”, „Pani Bovary to ja”, „Sam na sam”. Większość kreacji artystycznych, w które się wcielała to postaci zbuntowanych kobiet, złożonych psychologicznie, wielowymiarowych. Aktorka ma na koncie wiele nagród i wyróżnień. To ona, jako pierwsza Polka potrzymała Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes za główną rolę w produkcji „Inne spojrzenie”. Dwa razy sięgnęła po nagrodę Złotych Lwów na FPFF za filmy: „Sam na sam” i „Wezwanie”. Zdobyła też Orła za film „Rysa”. Na swoim koncie ma Brązowy Krzyż Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Jadwiga Jankowska-Cieślak o stracie męża. Jak dziś wygląda jej życie? Prywatnie aktorka związała się, z Piotrem Cieślakiem. Połączyła ich miłość do teatru. Jak podkreśla – mieli ogromne szczęście, że spotkali się w tym pogmatwanym świecie. Ukochany Jadwigi Jankowskiej-Cieślak był reżyserem, pedagogiem i dyrektorem teatrów. Zawsze mogła liczyć na jego konstruktywną ocenę. „Na mój temat miał bardzo wyrobione zdanie. Był wobec mnie wymagający. Owszem, mówił, że niektóre rzeczy mi się udały, ale nie wszystkie. Ja zresztą zawsze wiedziałam, że coś mu się nie podoba, nie pasuje”, mówiła gwiazda w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Wspólnie wychowywali dwóch synów i córkę. Wiedli szczęśliwe życie. Małżonkowie mieli plany, marzenia. Chcieli podróżować, zwiedzać, chłonąć ten świat. Nie udało im się ich zrealizować. Niestety, tę miłość przerwała śmierć. Aktor zmagał się z glejakiem mózgu, najgorszym nowotworem mózgu. Dla całej rodziny było to potworne doświadczenie. „Nikomu tego nie życzę. To trudne do pojęcia, okropne. Nieakceptowalne. Nie wiadomo, jak potem żyć. To tak, jakby człowieka przepołowić i jedną połówkę odstawić gdzieś na bok”, mówi Jadwiga Jankowska-Cieślak w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. SPRAWDŹ: Zawsze była kobietą jednego mężczyzny. Dekadę temu straciła męża, wciąż nie uporała się ze stratą Odszedł 12 września 2015 roku, półtora roku po otrzymaniu diagnozy. Strata męża odebrała jej energię do grania. Jadwiga Jankowska-Cieślak zniknęła z ekranu i zrobiła to świadomie. Jednak aktorstwo nadal pozostaje jej największą pasją. „To moja pasja, ale nie za wszelką cenę. W byle czym bym nie zagrała. Ja zresztą cały czas czytam scenariusze i wyłapuję pułapki", tłumaczy. I całkiem niedawno odwiedziła plan zdjęciowy. Gdy pojawiają się ciekawe propozycje, nie odrzuca ich. „Mam już swoje lata, czas więc myśleć o sobie z dystansem. Jeżeli nie ma zapotrzebowania na mnie jako aktorkę, to po co się wychylać?”, mówi. Dziś ma więcej czasu na czytanie książek i oddaje się dzierganiu i pielęgnowaniu roślin. Czy myśli o przemijaniu? „Godzę się z przemijaniem. […] Wszystko, co było, analizuję pod kątem tego, czy było warte. I myślę, że tak. Bilans życiowy mam więc zdecydowanie na plusie. Nic się w moim życiu nie wydarzyło takiego, żebym miała do siebie pretensje o to, że zachowałam się fair w stosunku do kogokolwiek. Z podniesionym czołem mogę powiedzieć, że moje życie było godne. I myślę, że to najważniejsze osiągnięcie”, zwierzyła się gwiazda na łamach Onetu. Źródło: Wywiad Krystyny Pytlakowskiej dla Onetu