Jerzy Skolimowski i Jack Nicholson: „Przyjaźń, którą wtedy nawiązaliśmy, trwa do dziś”
Hollywoodzki aktor był podporą polskiego reżysera
Jerzy Skolimowski i Jack Nicholson poznali się w 1965 roku. Hollywoodzki aktor był wielką podporą dla polskiego reżysera na początku jego drogi zawodowej. Kupował jego obrazy, zapewnił mu rolę u Tima Burtona i... palił z nim jointy. „Przyjaźń, którą wtedy nawiązaliśmy, trwa do dziś”, mówił po latach Jerzy Skolimowski. Jak się poznali i co ich zbliżyło? Jerzy Skolimowski i Jack Nicholson – jak się poznali? Kariera Jerzego Skolimowskiego nie od początku była związana z filmem. Miał jednak pomysłowość i talent poetycki, co zostało docenione i wykorzystane, a 22-letniego wówczas mężczyznę poproszono o pomoc podczas pracy nad scenariuszami „Niewinnych czarodziejów” Andrzeja Wajdy oraz „Noża w wodzie” Romana Polańskiego. Rok 1964 przyniósł mu debiut wraz z pierwszym filmem, „Rysopisem”. Z czasem reżyser zdecydował się wyjechać z Polski, a swoje kolejne produkcje tworzył już w różnych częściach świata. Co ciekawe, sprawdzał się również doskonale w aktorstwie. Do najważniejszych ról Jerzego Skolimowskiego zalicza się te w filmach „Marsjanie atakują!” w reżyserii Tima Burtona, „Zanim zapadnie noc” Juliana Schnabela” oraz „Wschodnie obietnice” Davida Cronenberga. Nie tęsknię za Hollywood ani za Malibu, w którym mieszkałem tyle lat. To inny świat. Zawsze czułem się w nim obco. Mam tam przyjaciół ze świata filmu, ale to nigdy nie był mój dom. Znalazłem go na polskich Mazurach”, mówił w 2015 roku portalowi wPolityce.pl reżyser. Jeszcze w trakcie pobytu za granicą Jerzy Skolimowski poznał Jacka Nicholsona, z którym do dziś łączy go bliska relacja. Jeden z najsłynniejszych amerykańskich aktorów zasłynął między innymi niesamowitymi kreacjami w filmach takich jak „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Lśnienie”, „Lepiej być nie może” czy „Choć goni nas czas”. Panowie poznali się w 1965 roku podczas festiwalu w Cannes we Francji. „Polański sprowadził Jacka na pokaz "Walkowera". Spodobało mu się. Spędziliśmy razem wieczór. Paliliśmy jointy na plaży”, zdradził Jerzy Skolimowski w 2011 roku w rozmowie z Polityką. Reżyser dodał, że to właśnie z Jackiem Nicholsonem „palił swoją pierwszą trawkę w życiu”. Niebawem mężczyźni spotkali się... na kolejnym festiwalu. „W Cannes usłyszałem, że zaczyna się festiwal w Pesaro. Pojechałem na własną rękę. Trzecią klasą. Na miejscu wysiadam z moimi 10 pudłami filmu. Patrzę, a z sąsiedniego wagonu wychodzi Jack. I też ma 10 pudeł. Razem spędziliśmy tam dwa tygodnie. I zaprzyjaźniliśmy się”, opowiadał w tej samej rozmowie. W 2017 roku Jerzy Skolimowski zdradził Polskiemu Instytutowi Sztuki Filmowej: „Przyjaźń, którą wtedy nawiązaliśmy, trwa do dziś”. Czytaj też: Grażyna Błęcka-Kolska i Jan Jakub Kolski: wybaczała mu wszystko. Rozstali się po 21 latach Jerzy Skolimowski, Festiwal w Cannes, 1984 rok Jack Nicholson, 1970 rok Jack Nicholson był dla Jerzego Skolimowskiego oparciem Jerzy Skolimowski zdradził wprost, że na początku jego kariery to właśnie Jack Nicholson był dla niego oparciem i wielką podporą. To właśnie hollywoodzki aktor zapewnił mu rolę w filmie Tima Burtona, dzięki której zdobył pieniądze i mógł przeżyć kolejny rok. Co ciekawe, na planie spędził zaledwie tydzień. Pod koniec lat 70. reżyser próbował swoich sił w malarstwie, a w 1998 roku doczekał się pierwszej profesjonalnej wystawy w Los Angeles. Jack Nicholson wybrał cztery obrazy namalowane przez przyjaciela, ale nie był zbyt chętny do płacenia za nie. W końcu jednak uległ. „I Dennis Hopper kupił trzy obrazy. Za gotówkę. Szło prawie wszystko, co wieszałem na ścianach. Dzięki malarstwu odrastały mi skrzydła, które straciłem w kinie”, wyjaśnił Jerzy Skolimowski w rozmowie z Polityką. „W 1991 roku, po "Ferdydurke", byłem bardzo niezadowolony. Zrozumiałem, że stojąc za kamerą, ulegałem zbyt wielu presjom i zacząłem brudzić sobie ręce. Musiałem odsunąć się od kina, żeby znów odnaleźć w sobie artystę. Postanowiłem zająć się malowaniem, bo w ten sposób mogłem tworzyć sztukę wyłącznie dla siebie. I przyznaję: nie przypuszczałem, że aż tyle czasu będę potrzebował, by odbudować swoje relacje z filmem”, zdradził Jerzy Skolimowski podczas premiery „Czterech nocy z Anną” w rozmowie z Rzeczpospolitą. „Szkoda, że w tym nie grałem!”, miał stwierdzić Jack Nicholson po pokazie filmu w American Cinemateque w Los Angeles, po raz kolejny okazując pełne wsparcie przyjacielowi. Mimo powrotu do świata kina oraz sukcesu swojego filmu, Jerzy Skolimowski nie zdecydował się zamieszkać w Hollywood. „Przyszedł taki moment, gdy pomyślałem, że można w kinie funkcjonować na własnych warunkach. (...) Wtedy powiedziałem: "Na miłość boską, nie! Żadne Hollywood! Wolę zrobić spokojny film na Mazurach". Przy "Czterech nocach z Anną", które bynajmniej nie miały skromnego budżetu, mój francuski producent Paulo Branco dał mi pełną wolność. Podobnie jak polscy współproducenci. I tylko tak mogę pracować”, tłumaczył w rozmowie z Rzeczpospolitą. Zarówno powrót do świata kina, jak i sukces filmu nie skłoniły jednak Jerzego Skolimowskiego do zamieszkania w Hollywood. W 2010 roku wyreżyserował „Essential Killing”, w 2015 roku „11 minut”, a jego film „Io” z 2022 roku został nominowany do Oscara w kategorii najlepszy pełnometrażowy film międzynarodowy. Zobacz także: Tak kochają się Tomasz Szczepanik i Monika Paprocka-Szczepanik. Połączyła ich praca, przeszli przez trudne chwile Jack Nicholson, 1988 rok Jerzy Skolimowski, Festiwal w Cannes, 28.05.2022
Filmy psychologiczne, wobec których nie przejdziesz obojętnie
Decydując się na filmy psychologiczne, oczekujemy mocnych wrażeń i historii, które nie tylko skłonią nas do refleksji, ale także na długo pozostaną w naszej pamięci. Najlepsze tytuły z klasyki gatunku wbijają w przysłowiowy fotel za sprawą doskonale skrojonych kadrów, dialogów i muzyki. W ostatnich latach powstało wiele dobrych produkcji, które warto obejrzeć. Godne polecenia są także starsze tytuły, które już pozostawiły mocny ślad w historii kina i od nich zaczniemy. Spis treści: Lot nad kukułczym gniazdem (1975) – historia filmów psychologicznych Lśnienie (1980) – thriller psychologiczny Musimy porozmawiać o Kevinie (2011) – dramat psychologiczny Requiem dla snu (2000) – kultowy film psychologiczny Aronofskiego Czarny łabędź (2010) – dramat psychologiczny Aronofskiego z Natalie Portman i Milą Kunis Porozmawiaj z nią (2002) – kobiece kino psychologiczne Pedro Almodovara Skóra, w której żyję (2011) – dramat psychologiczny Pedro Almodovara Matki równoległe (2021) – film psychologiczny o kobietach Krótki film o zabijaniu (1987) – polskie kino psychologiczne Pręgi (2004) – film psychologiczny Magdaleny Piekorz Duchy Inisherin (2022) – nowy film psychologiczny W trójkącie (2022) – film psychologiczny Rubena Östlunda Pozostałe filmy psychologiczne, które warto obejrzeć Lot nad kukułczym gniazdem (1975) – historia filmów psychologicznych Przegląd klasyki rozpoczynamy doskonałym obrazem w reżyserii Miloša Formana z Jackiem Nicholsonem w roli głównej. „Lot nad kukułczym gniazdem” to dramat psychologiczny, którego historia rozgrywa się na oddziałach zamkniętych szpitala psychiatrycznego. Główny bohater, McMurphy, udaje chorego, aby uniknąć więzienia. Rzeczywistość jednak przerasta jego wyobrażenia, gdy okazuje się, że w szpitalu ma spędzić o wiele więcej czasu, niż przewidywał jego pierwotny plan. Film zdobył Oscara w pięciu kategoriach – za najlepszy film, najlepszą główną rolę męską i żeńską (Louise Fletcher), za reżyserię i najlepszy scenariusz adaptowany. View oEmbed on the source website Lśnienie (1980) – thriller psychologiczny Film psychologiczny Stanleya Kubricka, również z Jackiem Nicholsonem w roli głównej, przeznaczony jest dla odbiorcy o mocnych nerwach. Akcja filmu ma miejsce w pensjonacie w górach Kolorado, który został odcięty od świata w wyniku potężnej burzy śnieżnej. Okazuje się, że rodzina dozorcy nie jest w budynku sama. „Lśnienie” trzyma w nieustannym napięciu, poruszając temat zła i jego genezy na przykładzie relacji w odizolowanej od społeczeństwa rodzinie. View oEmbed on the source website Musimy porozmawiać o Kevinie (2011) – dramat psychologiczny To kolejny tytuł, który przeszedł już do klasyki filmów psychologicznych. Obraz w reżyserii Lynne Ramsay jest wstrząsającą opowieścią o pozbawionym empatii nastolatku, który manipuluje otoczeniem i nie uznaje żadnych zasad. W rolach głównych – Ezra Miller jako Kevin i Tilda Swinton, która gra jego matkę, Evę. Film zdobył statuetkę BIFA (najlepszy reżyser), a odtwórczyni głównej roli szereg innych prestiżowych nagród, m.in. Europejskiej Akademii Filmowej czy National Board of Review. View oEmbed on the source website Zobacz także: Tilda Swinton: "Lubię nie wiedzieć, co będę jutro robić" Requiem dla snu (2000) – kultowy film psychologiczny Aronofskiego W przeglądzie filmów psychologicznych nie sposób pominąć dzieł Darrena Aronofskiego. „Requiem dla snu” to psychologiczny dramat, który w hipnotyzujący sposób ukazuje pogłębiającą się spiralę uzależnień – od pigułek na odchudzanie, słodyczy lub telewizji. Scenariusz do filmu powstał na podstawie książki Huberta Selby’ego. Pozostawiająca przerażającą refleksję opowieść o nałogu zdobyła uznanie krytyków filmowych, otrzymując pierwszą nagrodę za najlepsze zdjęcia (Independent Spirit 2001) i najlepszą rolę żeńską, którą zagrała Ellen Burstyn (Złoty Satelita 2001, Independent Spirit 2001, BSFC 2000). View oEmbed on the source website Czarny łabędź (2010) – dramat psychologiczny Aronofskiego z Natalie Portman i Milą Kunis To z kolei opowieść o tym, jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić, aby realizować swoje marzenia i pasje. Główną bohaterką jest utalentowana baletnica, Nina (Natalie Portman). Dziewczyna, której ambicje są podsycane przez wymagającą matkę, zostaje wytypowana do roli księżniczki Odetty w „Jeziorze łabędzim”. Aby ją otrzymać musi okazać się lepsza od swojej konkurentki, Lily (Mila Kunis). Film w pełnym świetle i ze szczegółami opowiada o obłędzie, pożądaniu i perfekcji. Role obydwu aktorek – Natalie Portman (Oscary 2011, Złote Globy 2011) i Mili Kunis (MFF w Wenecji za najlepszy debiut) zostały nagrodzone na największych światowych festiwalach. View oEmbed on the source website Porozmawiaj z nią (2002) – kino psychologiczne Pedro Almodovara Pedro Almodovar to reżyser, który jest znany z poruszania trudnych tematów i zadawania niezręcznych pytań odnośnie natury i psychiki człowieka. Akcja filmu „Porozmawiaj z nią” toczy się dwutorowo. Z jednej strony rozgrywa się w szpitalu, w którym na jednej z sal leży Alicja (Leonor Watling). Dziewczyna zapadła w śpiączkę po wypadku samochodowym. Opiekuje się nią wrażliwy pielęgniarz, Benigno (Javier Cámara), którego los krzyżuje się z równie smutną historią dziennikarza Marco (Dario Grandinetti). Mężczyźni po raz pierwszy spotykają się w teatrze. Po raz drugi widzą się w szpitalu. Film zdobył oscarową statuetkę w 2003 za najlepszy scenariusz oryginalny, Złote Globy za najlepszy film zagraniczny oraz nagrody BAFTA. View oEmbed on the source website Skóra, w której żyję (2011) – dramat psychologiczny Pedro Almodovara To opowieść o tym, jak daleko może posunąć się chirurg plastyczny w rekonstrukcji ciała. Roberto (Antonio Banderas) jest lekarzem, który po śmierci żony przeprowadza zaawansowane medycznie eksperymenty. Testuje je na żywym organizmie, czyli kobiecie o imieniu Vera (Elena Anaya). Przetrzymywana u niego w domu pacjentka w nowej skórze czuje się dziwnie. Stawia pytania o przeszłość i relację z Roberto. Film zdobył pierwszą nagrodę na festiwalu BAFTA. View oEmbed on the source website Matki równoległe (2021) – film psychologiczny o kobietach Kolejny film w reżyserii Pedro Almodovara w poruszający sposób ukazuje relację między dwiema kobietami, które spotkały się przypadkowo na oddziale położniczym. Różnią się praktycznie wszystkim – wiekiem, dojrzałością i stylem życia. Łączy je to, że obydwie są samotnymi matkami. Janis (Penelope Cruz) – to dojrzała kobieta, która ma plan na życie. Ana (Milena Smit) – jest zagubioną młodą dziewczyną, którą przerastają nowe obowiązki. Penelope Cruz zdobyła puchar Volpi na MFF w Wenecji (2021), a cały film – wiele nominacji do najważniejszych światowych nagród. View oEmbed on the source website Zobacz także: Mentor i jego muza: Pedro Alomodovar i Penelope Cruz. Nie istnieliby bez siebie Krótki film o zabijaniu (1987) – polskie kino psychologiczne Nasze rodzime produkcje filmowe, które poruszają problem ludzkiej psychiki i emocji, określane są mianem kina moralnego niepokoju. To filmy, które obok mocnego przekazu stawiają zasadnicze pytania, natury etycznej. „Krótki film o zabijaniu” to mistrzowskie studium mordercy, który z zimną krwią zabija taksówkarza (Jan Tesarz). Jest nim 20-letni chłopak (Mirosław Baka), których przyjechał do Warszawy z małej miejscowości. W sądzie broni go świeżo upieczony adwokat (Krzysztof Globisz). Film zdobył pierwszą nagrodę na festiwalu w Cannes (1988). View oEmbed on the source website Pręgi (2004) – film psychologiczny Magdaleny Piekorz To mocna historia przemocy, która zatacza koło. Ojciec krzywdzi syna – bije go i terroryzuje, twierdząc, że chce dla niego jak najlepiej. Skrzywdzony w dzieciństwie chłopak podobnie reaguje w dorosłym życiu. Pojawia się pytanie, czy krąg przemocy uda się przerwać? Film zdobył nagrodę Złote Lwy w 2004 roku, a Jan Frycz otrzymał Orła w 2005 za najlepszą drugoplanową rolę męską. View oEmbed on the source website Duchy Inisherin (2022) – nowy film psychologiczny W „Duchach Inisherin” przenosimy się sto lat wstecz – do 1923 roku. Na jednej z irlandzkich wysp niewielka społeczność żyje w izolacji od reszty kraju. Głównymi bohaterami są dwaj przyjaciele – Colm (Brendan Gleeson) i Pádraic (Colin Farrell). Nagle jeden z nich, starszy o kilkanaście lat, zrywa przyjaźń. Czas, który do tej pory spędzał na rozmowie z Pádraicem, postanawia poświęcić na komponowanie muzyki. Film, balansując pomiędzy dramatem a komedią, doskonale pokazuje to, do czego prowadzi upór, zawziętość, samotność i lęk przed śmiercią. Reżyseria – Martin McDonagh. View oEmbed on the source website W trójkącie (2022) – film psychologiczny Rubena Östlunda To jeden z dwóch filmów Rubena Östlunda nagrodzonych Złotą Palmą na festiwalu w Cannes. Poprzedni – „The Square” zdobył główną nagrodę w 2017 roku. Obydwie produkcje opowiadają o rozdarciu pomiędzy różnymi klasami społecznymi. Dwójka głównych bohaterów filmu „W trójkącie” – Carl (Harris Dickinson) i Yaya (Charlbi Dean) wybierają się w rejs luksusowym jachtem. W wyniku ataku piratów ci, którym udało się przeżyć, stają się rozbitkami na wyspie na tych samych prawach, co załoga statku. View oEmbed on the source website Zobacz także: Złote Globy 2023 rozdane! Kto sięgnął po statuetkę? Pozostałe filmy psychologiczne, które warto obejrzeć Lista filmów psychologicznych, które rysują w pamięci głęboki ślad, jest długa. Poniżej jej niewielki wycinek (po 2010 r.) z najlepszymi tytułami w porządku chronologicznym: Nimfomanka (2013) – dramat erotyczny Larsa von Triera (w dwóch częściach), Whiplash (2014) – dramat muzyczny Damiena Chazelle'a, opisany w rankingu filmów muzycznych, Marnie. Przyjaciółka ze snów (2014) – animowany film psychologiczny produkcji japońskiej, Split (2016) – thriller psychologiczny z James McAvoy'em w roli głównej, Jestem mordercą (2016) – polski thriller psychologiczny z Arkadiuszem Jakubikiem, Nauczycielka (2016) – dramat psychologiczny produkcji czesko–słowackiej, Porwana pamięć (2017) – koreański kryminał psychologiczny, Wieża. Jasny dzień (2017) – polski thriller w reżyserii Jagody Szelc, mother! (2017) – horror psychologiczny Aronofskiego, Fuga (2018) – thriller psychologiczny Agnieszki Smoczyńskiej powstały w koprodukcji polsko–czesko–słowackiej, Joker (2019) – portret psychologiczny kultowej postaci komiksów o Gotham City, Mała mama (2021) – francuski dramat psychologiczny. Wśród powyższych tytułów znajdują się także wybitne obrazy kinowe, które łączą w sobie różne gatunki. W przypadku filmów psychologicznych najczęściej jest to dramat, czarna komedia lub thriller. Kino japońskie znane jest ze świetnych filmów animowanych o tematyce psychologicznej, przeznaczonych dla dorosłego widza. Jeśli lubisz mocne produkcje, które skłaniają do głębszej refleksji, jest duża szansa, że spodobają ci się tytuły z innych naszych zestawień, np. dotyczących filmów na faktach lub filmów biograficznych.
Przyjaciele martwią się o Jacka Nicholsona: „Fizycznie jest w porządku, ale jego umysł jest w zaniku”
Fanów Jacka Nicholsona zaniepokoiła informacja, która pojawiła się w zagranicznych mediach. Zachodnia prasa podaje, że ulubieniec widzów ma problemy zdrowotne. Co mu dolega? Przyjaciele martwią się o wybitnego aktora. Jack Nicholson – stan zdrowia Szybko zyskał uznanie krytyków i sympatię fanów. Jack Nicholson stał się jedną z najwybitniejszych postaci w historii kina. Na swoim koncie ma spektakularny dorobek artystyczny. I nie bez powodu nazywany jest specjalistą od metamorfoz. W niezwykły sposób potrafi tworzyć na ekranie kolejne złożone postaci. Chyba każdy pamięta fenomenalną rolę demonicznego Jokera. Nic dziwnego, że Jack Nicholson na swoim koncie ma kilkanaście nominacji do Oscara i trzy otrzymane statuetki. Oprócz tego jest laureatem Złotych Globów, nagrody BAFTA oraz Złotej Plamy. Ostatni raz pojawił się na ekranie w 2010 roku w komedii „Skąd wiesz?”. Jack Nicholson zakończył swoją karierę, Od tamtej pory 85-latek spędza czas w swojej rezydencji przy kultowej Mulholland Drive, grając w golfa i oglądając filmy. Czytaj też: Ta miłość to był prawdziwy rollercoaster – historia Anjelici Huston i Jacka Nicholsona Jack Nicholson, 2010 rok Jack Nicholson, 2006 Jack Nicholson ma demencję? Przyjaciele martwią się o aktora W 2021 roku fotoreporterzy uchwycili na trybunach podczas meczu koszykówki w Los Angeles. Fani wciąż mają nadzieję, że aktor jeszcze pojawi się na ekranie. Jednak media podały niepokojące informacje, dotyczące stanu jego zdrowia. Przyjaciele Jacka Nicholsona sugerują, że aktor ma mierzyć się z demencją. Od pewnego czasu nie utrzymuje z nimi kontaktu i nie wychodzi poza próg swojej rezydencji w Beverly Hills. Zagraniczne portale przekazały, że artysta może liczyć na wsparcie swoich dzieci. Cały czas są przy nim córka Lorraine i syn Ray. „Fizycznie jest w porządku, ale jego umysł jest w zaniku. To naprawdę smutne, że tak utalentowany aktor, jak Jack, odchodzi w ten sposób. Wygląda to tak, jakby nie chciał już mierzyć się z rzeczywistością”, przekazała bliska osoba z otoczenia gwiazdora w komentarzu dla Radar Online. Czytaj też: Ich małżeństwo było fikcją? Oto burzliwa historia miłości Michaela Jacksona i Lisy Marie Presley Jack Nicholson, 2019, Los Angeles
Ta miłość to był prawdziwy rollercoaster – historia Anjelici Huston i Jacka Nicholsona
Przez kilkanaście lat żyli w toksycznym związku, ale nie umieli od siebie odejść
Tego dnia, a było to jakoś jesienią 1989 roku, Jack Nicholson zaprosił Anjelicę Huston na kolację. Formalnie byli jeszcze parą, wszędzie pokazywali się razem, ale czuła, że oddalają się od siebie. Przygotował tę kolację specjalnie dla niej. Był słodki, uwodzicielski. Kiedy powiedział, że będzie miał dziecko z inną kobietą, przyjęła to spokojnie. Poradziła mu: „To chyba będziesz musiał się tą kobietą zaopiekować”. Zdobyła się jeszcze na to, żeby wyjść bez słowa, nawet się uściskali. Choć ona w głowie miała burzę i czuła, że ziemia ucieka jej spod nóg. Anjelica Huston i Jack Nicholson: historia miłości Na drugi dzień pojechała do Nicholsona i rzuciła się na niego z pięściami. „Biłam go na oślep, jak bokser, a on zasłaniał się i uchylał, miał mnóstwo siniaków”, pisze w swoim wspomnieniach. Przez tyle lat wierzyła, że ich związek wreszcie się ułoży, znosiła jego zdrady i wybryki, a wszystko po to, by na końcu dowiedzieć się, że oczekuje dziecka z inną, młodszą kobietą. „To była dziewczyna - blondynka, seksowna z pełnymi ustami i sennymi oczami, którą widziałam w klubie tanecznym w Silver Lake. Jack spędzał tam czas po meczach koszykówki. Poprzedniej zimy pojawiła się w Aspen, jako przyjaciółka jego córki Jennifer”, wspominała. To była modelka Rebecca Broussard. Nicholson miał mieć z nią dwoje dzieci – córkę Lorrain i młodszego syna Ray’a. Ale wtedy, gdy przyznawał się do tego Anjelice, sam był w szoku. Próbował wmawiać jej, że dziecko niczego między nimi nie zmieni. Nie chciał, czy nie potrafił się z nią rozstać. Byli razem 17 lat! Nicholson z żadną kobietą nie był tak długo. O żadnej nie mówił, że jest wyjątkowa. „Kocham Cię Anjelica”, szeptał jej do ucha miliony razy. Była u jego boku, gdy zagrał w swoich najwspanialszych filmach, takich jak „Chinatown”,czy „Lśnienie”. Stała przy nim gdy odbierał Oscara za „Lot na kukułczym gniazdem”. Czytaj też: Melissa Joan Hart grała Sabrinę, nastoletnią czarownicę. Jak dzisiaj wygląda jej życie? Jack Nicholson i Anjelica Huston: jak się poznali? Poznali się w 1973 roku na przyjęciu w domu Nicholsona. Mieszkał wtedy przy Mulholland Drive, zwanej w latach 70. „ulicą złych chłopców”. Mieli tam swoje domy Warren Beatty, Marlon Brando i Jack Nicholson. Hollywoodzcy uwodziciele, którzy podrywali i porzucali kolejne kobiety. Jack Nicholson nie ukrywał, że jest hedonistą, swego czasu chwalił się że miał dwa tysiące partnerek. Kiedy poznał Anjelicę, miał już za sobą trzy oficjalne związki i troje dzieci. Jego trochę bezczelny, a trochę szelmowski uśmiech rozbrajał kobiety. Po filmie „Easy Rider” stał się gwiazdą (Anjelica zakochała się w nim po raz pierwszy, kiedy zobaczyła ten film, kupiła bilety na trzy seanse z rzędu). Zawsze wiedział, że chce być aktorem, choć droga do tego była długa. Urodził się w 1937 roku w miasteczku Neptune w New Jersey. Zawsze był zdolny, dobrze się uczył. Wychował się w zakładzie fryzjerskim, który prowadziła jego matka, spędzał tam mnóstwo czasu jak dzieciak. Po latach okazało się, że był oszukiwany. Kobieta, którą uważał za matkę, była tak naprawdę jego babcią, siostra – matką. June miała 17 lat, gdy urodziła syna i oddała go na wychowanie swojej mamie Ethel. Kobiety przysięgły zachować to w tajemnicy. Dopiero w połowie lat 70. sprawę odkryli dziennikarze, którzy pisali o Nicholsonie biograficzny artykuł. To był szok, choć aktor starał się nie robić z tej sprawy sensacji. Mówił, że to i tak przeszłość, że obie kobiety już nie żyją. „Przez tyle lat wszyscy w rodzinie okłamywali go w sprawie narodzin, nic dziwnego że jest dość cyniczny”, tłumaczyła go po latach Anjelica. Długo grał w filmach, które przechodziły bez echa. Pił, imprezował, romansował. Ale „Easy rider” z 1969 roku wreszcie przyniósł mu popularność i uznanie, a następny film „Pięć łatwych utworów” z 1970 roku nominację do Oscara. Zobacz też: Catherine Deneuve: naznaczyła ją tragiczna śmierć siostry. Nigdy się z nią nie pogodziła Kim jest Anjelica Huston, długoletnia partnerka Jacka Nicholsona? Anjelica Huston była przede wszystkim córką sławnego ojca, wielkiego reżysera Johna Hustona, twórcy m.in. „Sokoła maltańskiego”. Podziwiała go i nienawidziła za to, że ją zostawił i zdradzał jej matkę. Wychowała się z bratem w Irlandii, ojciec był w ich domu gościem. Zresztą kiedy się urodziła w 1951 roku, ojca powiadomiono o tym telegramem. Kręcił wtedy w RPA „Afrykańską królową”, rzucił okiem na depeszę i schował ją do kieszeni. Aż Katherine Hepburn krzyknęła: Johny, powiedz kto? „Córka, Anjelica”, burknął i wrócił do pracy. Gdy jej matka zginęła w wypadku samochodowym, Anjelica przyjechała do Ameryki i stanęła pod drzwiami jego rezydencji. Grała małe rólki, uczyła się aktorstwa. Robiła karierę jako modelka. Chodziła na wybiegu u znanego projektanta Halstoma, który ubierał amerykańską elitę, m.in. Jackie Kennedy, Cher, Biankę Jagger. Podobała się, była oryginalna, mówiono że jest egzotyczna, ale ona nie była pewna swojej urody, pragnęła być jedną z tych roześmianych opalonych blondynek, które stale widziała w Kalifornii. Anjelica Huston i Jack Nicholson: zdradzał ją, ona mu wybaczała Na przyjęcie u Nicholsona pożyczyła wieczorową sukienkę: czarną, długą, z dużym dekoltem z tyłu. „Dobry wieczór, drogie panie. Mam na imię Jack i cieszę się, że was widzę” – powiedział z zabójczym uśmiechem, kiedy weszła do jego willi ze swoją macochą Cici. Anjelica poczuła się, jak w raju, „jak na wierzchołku świata”, zakochała się jeszcze raz, bez pamięci. Miała 22 lata, on 36, przetańczyli długie godziny, zaproponował by została na noc. Niepewna, jak zareagować spytała Cici, ale ta powiedziała tylko: „Żartujesz?! Oczywiście!”. Spędzili więc upojną noc, ale rano przebudzenie było brutalne. Nicholson zapakował Anjelicę w wieczorowej sukni do taksówki i powiedział żeby wracała do domu, bo on… spieszy się na mecz. Poczuła się okropnie. Przez następne tygodnie namawiał ją na randki i je odwoływał, przyciągał ją i odsuwał. Gdy wreszcie spytał, czy chciałaby z nimi zamieszkać, zjawiła się natychmiast. Mówił, że jest Jego kobietą, że jest jedyna, znajdował dla niej różne przezwiska, nazywał ją np. Toots. Podróżowali, chodzili na mecze koszykówki albo na boks, ostro imprezowali. To w końcu na imprezie w domu Nickolsona Roman Polański spotkał 13-letnią Samanthę Geimer. Zobacz też: Jako Stephanie Forrester podbiła serca fanów. Tak wygląda dziś życie Susan Flannery Anjelica Huston i Jack Nicholson: na każdym kroku odkrywała jego romanse Angelica chciała być z Jackiem tylko we dwoje, ale uwielbiał otaczać się przyjaciółmi i współpracownikami, miał sekretarkę, szofera, szefa kuchni i wielu innych pomocnków. „Po ojcowsku nazywał nas swoim ludem”, wspominała. Gdy chciała, żeby wyszli gdzieś we dwoje pytał: „A gdzie drużyna? Zwołaj ludzi”. Musiała pogodzić się, że jest królową, ale na jego dworze. Chciała urządzać dom, gotować, ale nikt od niej tego nie oczekiwał. To, że ją zdradza odkryła nieco później, co była właściwie dziwne, bo zdradzał ją od początku. Odwoływał randkę mówiąc, że jest zajęty, a spotykała go z atrakcyjną wokalistką popularnej wtedy grupy „Mamas and papas”. Potem zaczęła znajdować w domu damskie kosmetyki, na jednej z dziewczyn na ulicy zobaczyła swoja kurtkę. Znajdowała też biżuterię, zakładała ją i czekała, czy ktoś się zgłosi. Zdrady ją bolały, wypłakiwała się ojcu, który mówił: „To bzdura bez znaczenia kochanie. Mężczyźni to robią - to nic nie znaczy”. Którego dnia jednak nie wytrzymała i krzyknęła ojcu prosto w twarz: „Nie wiesz, jak to jest być wzgardzonym, tak się czuję! Jack nie znosił, kiedy płakała, zawsze znajdował jakieś wytłumaczenie. „Daj spokój, przecież ona jest beznadziejna. Ten seks to był z mojej strony akt miłosierdzia” – usłyszała, kiedy wyszło na jaw, że spędził noc z jej przyjaciółką. Rozpaczała, ale nie była w stanie odejść. Nie naciskała na ślub, sama mówiła o sobie, że czuła się dzieckiem rewolucji obyczajowej lat 60. i uważała sformalizowany związek za opresję. Ale potem tego żałowała. Kiedy wreszcie odważyła się zapytać, czy mogli by się pobrać, zbył ją w idiotyczny, bezczelny sposób: „Chyba śnisz?”. Anjelica Huston i Jack Nicholson: rozstanie Podobno, gdy nie byli ze sobą, rozmawiali godzinami przez telefon. Kiedy od niego odchodziła, zabiegał by znów zamieszkali razem. W 1985 roku Anjelica Huston zdobyła Oscara za film Honnor Prizzich, który wyreżyserował jej ojciec, z jej ukochanym w roli głównej. Na planie słyszała: „Ma utalentowanego ojca, utalentowanego kochanka, a sama talentu nie ma”. Oskar dodał jej pewności siebie, poczuła, że jest aktorką, a nie córką swojego ojca. Zaczęła gorzej znosić wybryki Nicholsona, ale nadal gotowa była na wiele. I może gdyby tak brutalnie nie zareagował na jej pytanie o ślub, rozstanie nie przyszło by jej do głowy. Dlaczego tyle czasu w ogóle z nim wytrzymała? Chyba naprawdę go kochała, mówiła wprost, że jest miłością jej życia. Być może miała słabość do tzw. złych chłopców. Widziała w nim swojego ojca, którego podziwiała za talent wielkość, fantazję. A zarazem znała go jako kobieciarza, widziała rozpacz matki, gdy ojciec ją zdradzał. Można powiedzieć, że przerabiała pewien wzór w dzieciństwa. „Ludzie myślą Jack the joker, Jack to przede wszystkim zabawa. Ale to uproszczona ocena. Jest emocjonalny. Życie go dotyka, porusza go i denerwuje. Jest osobą głęboką i poważną”, tłumaczyła. Kiedy poczuła, że ich związek nigdy nie będzie inny, bo Jack się nie zmieni, odeszła. Przybiła ją wiadomość, że nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. Czuła, że tkwi w beznadziei. Długo nie mogła się po tym rozstaniu podnieść. Zobacz też: Los nie oszczędzał Christiny Applegate. Walka z rakiem piersi, stwardnienie rozsiane... Perły od świni Dla niego związek z Anjelicą też był wyjątkowy. Może dlatego, że tak go dobrze rozumiała. Po latach mówił, że nie potrafił jej zostawić, ale ona zdecydowała za oboje. „Mój związek z Anjelicą był cudowny”, wspominał. Kilka miesięcy po zerwaniu Jack Nicholson kupił bransoletkę, którą Frank Sinatra podarował kiedyś miłości swojego życia, Avie Gardner. To była piękna bransoletka wysadzana brylantami i diamentami. Wysłał ją Anjelice z dedykacją: „Perły od twojej świni. Z najszczęśliwszymi życzeniami z okazji świąt – Baw się – Yr Jack”. Korzystałam z książki Anjelica Huston „Watch me. A memoir", 2014 rok, tekstów w „Vanity Fair" i „In Style".
„Czy to prawda, że pana siostra jest pana matką?", zapytał dziennikarz Jacka Nicholsona
Kim tak naprawdę byli rodzice słynnego aktora?
Trzydziestosiedmioletni Jack Nicholson był już bardzo znanym aktorem. Podczas wywiadu dla magazynu "Time" w 1974 roku dziennikarz zapytał go: „Czy to prawda, że pana siostra June jest pana matką?”. Jack Nicholson był bardzo zaskoczony. Oczywiście zaprzeczył. Jedyną osobą, która mogła potwierdzić te informacje, była jego siostra Lorraine. Matka Ethel May Nicholson i siostra June nie żyły, ojciec John, który wiele lat wcześniej popadł w alkoholizm, również zmarł. Lorraine potwierdziła rewelacje dziennikarza. Aktor nigdy jednak nie dowiedział się, dlaczego tak potoczyły się jego losy i nigdy nie dowiedział się, kto jest jego biologicznym ojcem. Na pytania dziennikarzy zawsze miał tę samą odpowiedź: „Nie obchodzi mnie to”. Czego jeszcze nie wiemy o Jacku Nicholsonie? fot. Młody Jack Nicholson, 1958 Kim był ojciec Jacka Nicholsona? W wywiadach wracał do momentu, w którym dowiedział się o swoim pochodzeniu. „Było to dość dramatyczne wydarzenie, ale nie było to dla mnie traumą. Być może dlatego, że byłem całkiem dobrze uformowany psychicznie”. Co innego mówi jednak Peter Fonda. Twierdzi, że ten twardziel płakał jak dziecko i był tak wstrząśnięty, że wiele dni nie wychodził z domu. Później Jack przyznał, że to jest cena sławy - dziennikarze grzebią w prywatnym życiu i nagle ktoś dostaje wiadomość, że siostra to nie siostra, a matka to nie matka. Autor biografii aktora „Życie Jacka” Patrick McGilligan uważa, że jego ojcem mógł być Eddie King, manager jego matki. Inne źródła mówią, że to Don Furcillo, a jeszcze inne, że June sama nie wiedziała. Podobno Furcillo przyznawał się do ojcostwa, ale trzymał się z daleka od Jacka, bo Ethel groziła mu wtrąceniem do więzienia za wykorzystanie nieletniej dziewczyny. Jack Nicholson mimo wielu próśb Dona nigdy nie zdecydował się na badania genetyczne. Życie rodzinne J. Nicolsona Dziadkowie, których przez lata uważał za swoich rodziców, John Nicholson i Ethel May Nicolson, byli fryzjerami. Ojciec/dziadek pracował w domu towarowym, matka/babcia miała swój salon kosmetyczny. Malowała też obrazy olejne. To oni zajęli się wychowaniem wnuka i wychowali go jak własnego syna. Jack 37 lat żył w przekonaniu, że starsza od niego o 17 lat June jest jego siostrą. W biografii wyznał: „To był czas, gdy wśród katolików nawet pedofil był lepiej postrzegany niż nastoletnia, samotna matka”. Otoczony uwielbiającymi go kobietami (ojciec zaczął zaglądać do kieliszka i znikał na całe miesiące, wracając do domu tylko na święta), być może dlatego miał w życiu tyle kobiet, od których oczekiwał, że też będą go uwielbiały. fot. Jack Nicholson w filmie "Lot nad kukułczym gniazdem" Klasowy klaun Po przeprowadzce do Spring Lake w stanie New Jersey uczęszczał do szkoły Manasquan High School. „Nick”, bo taką miał ksywkę wśród kolegów, w 1954 roku został wybrany „klasowym klaunem”. Koledzy do dzisiaj zastanawiają się, jak to jest możliwe, że został wielką gwiazdą: „Był klaunem, niczego nie robił na poważnie”. Może to był przejaw jego talentu? Jack tak bardzo kochał kino, że gdy koledzy po lekcjach uprawiali sport, on pracował jako pomocnik kierownika kina, ale też jako ratownik. W 1957 roku wstąpił do California Air National Guard. Podstawowe szkolenie odbywał w bazie Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych Lackland Air Force Base i został przydzielony do pracy jako strażak na lotnisku Van Nuys. W latach 1961-62 podczas kryzysu berlińskiego odbywał służbę czynną. Ale wojsko nie było jego powołaniem. Był nim film. Miał 13 lat, gdy po raz pierwszy odwiedził swoją siostrę June w Kalifornii. Cztery lata później jego noga po raz pierwszy stanęła w Hollywood, a dwa lata później już pracował w biurze Williama Hanny i Josepha Barbery w studiu MGM. Podobno dostał propozycję zostania animatorem, ale nie przyjął propozycji. Uważał, że to nie jest jego przeznaczenie. Zaczął uczyć się aktorstwa w grupie Players Ring Theatre. Zaczął grać niewielkie role na scenie i w serialach telewizyjnych. Ale jego debiut filmowy miał miejsce wcześniej w 1955 roku. Zagrał w westernie „Tales of Wells Fargo”, choć uważa się, że początkiem jego kariery jest „The Gry Baby Killer” z 1958 roku. Jednak pierwsze lata jako aktora nie przyniosły mu żadnego spektakularnego sukcesu. Nawet filmy „Niesłusznie oskarżeni” i „W poszukiwaniu zemsty”, choć zostały docenione we Francji, w Stanach Zjednoczonych nie stały się kasowymi hitami. Podłamany Nicholson postanowił rzucić aktorstwo na rzecz pisania scenariuszy (debiut „Wyspa Grzmotu”, sukces „Podróż”) i reżyserii. Czytaj też: Legenda kina i oscarowy rekordzista. Jack Nicholson obchodzi dziś urodziny! Pierwsza nominacja Ale przyszła rola w filmie „Easy Rider” w 1969 roku i wszystko się zmieniło. Rola prawnika zmagającego się z alkoholizmem przyniosła mu nominację do Oscara, nagrody BAFTA i Złotego Globu dla najlepszego aktora drugoplanowego. Film, na który wytwórnia wyłożyła 400 tysięcy dolarów, zarobił 40 milionów. Potem były kolejne role, które stawiały go na równi z Marlonem Brando i Jamesem Deanem. Złotą Palmę za rolę w filmie „Ostatnie zdanie” otrzymał w 1973 roku i kolejne nominacje. Ale na pierwszego Oscara musiał jeszcze poczekać, choć już w 1975 roku reżyser Mike Nichols na łamach New York Sunday Times zapowiadał, że Jack Nicholson będzie jedną z największych gwiazd filmowych wszech czasów. Jasnowidz? Już rok później Nicholson odbierał pierwszego Oscara za film „Lot nad kukułczym gniazdem” Milosa Formana. Potem nagrodzono go za „czułe słówka”, w 1984 roku i „Lepiej być nie może” w 1998 roku. Nominowany do nagrody był oprócz tego dziewięć razy. Nikt go nie pobił, jeśli chodzi o ilość nominacji. Grał do 2010 roku, a potem przeszedł na zasłużoną emeryturę, chociaż jej oficjalnie nie ogłosił. Dziś ma 83 lata, a jego życie jak mówił Dennisowi McDougalowi, autorowi biografii, było wielką seksualną fantazją. W 2013 roku gruchnęła wieść, że aktor ma kłopoty z pamięcią i nie jest w stanie zapamiętać kwestii. Oczywiście Nicholson zaprzeczył. Ale coś musiało być na rzeczy, skoro zrezygnował z aktorstwa. Komentował to na łamach The Sun: „Mam mózg matematyka i żadnych problemów z pamięcią”. Twierdził też, że rezygnacja z pracy jest oczywista, bo nigdy nie mówił, że będzie pracował do końca życia. „Ustawił się dobrze finansowo i korzysta z życia”, skomentował to przyjaciel aktora Peter Fonda. fot. Anjelica Huston i Jack Nicholson przybywają na rozdanie Oscarów w 1976 roku Ekstremalna nadwaga Tak dobrze korzysta z życia, że aż ważył 170 kilogramów. W 2017 roku miał zagrać w remarke’u Toni Erdmann, jednak z tego projektu nic nie wyszło. Podobno oczekiwano od niego, że schudnie. Ale Jack ani myślał. W filmie nie zagrał, za to w prasie pojawiły się jego zdjęcia, który w towarzystwie syna ogląda mecz koszykówki. Rzeczywiście… wyglądał, jakby ważył 170 kilogramów. Być może poszedł w ślady swojego przyjaciela Marlona Brando. Chciał nie tylko grać tak jak on, ale żyć tak jak on. Jak pisze Justyna Kobus na tvn24.pl: „Złośliwi twierdzą, że na pewno może dziś równać się z nim, gdy mowa o tuszy, ale podobieństw jest więcej. Nicholson świadomie wybrał styl życia idola, ale znamienne, że na początku kariery krytycy uznali go za jego następcę na ekranie. Jeszcze w początkach kariery pytany, czego najbardziej zazdrości Marlonowi, Jack odpowiadał: To, że talentu, jaki zdarza się raz na kilka pokoleń – oczywiste. Ale powiem szczerze: móc mieć na własność każdą kobietę na świecie, jaka ci się zamarzy, to dopiero jest coś. Tego zazdroszczę mu najbardziej”. I rzeczywiście, chyba jego fantazje się spełniły. Ma pięcioro dzieci z czterema różnymi kobietami i całą listę kochanek. Anjelica Huston wspomniała kiedyś, że związek z Nicholsonem był pełen zdrad i upokorzeń. On za to uważa, że była miłością jego życia i nigdy nie powinien się z nią rozstać. fot. Jack Nicholson z synem Rayem na meczu koszykówki w 2020 roku
Legenda kina i oscarowy rekordzista. Jack Nicholson obchodzi dziś urodziny!
Reżyser, producent, scenarzysta, ale przede wszystkim genialny aktor – Jack Nicholson świętuje dzisiaj urodziny! Chociaż pierwszy film, w którym zagrał, nie zadowolił krytyków, z czasem stał się jedną z najwybitniejszych postaci w historii kina. Jest mistrzem metamorfoz, i chociaż doskonale czuje się zarówno w komediach, jak i w dramatach, uwielbia filmowe wyzwania. Co wiemy o Jacku Nicholsonie? Jego życie jest równie fascynujące, co jego role. Jack Nicholson kariera Jack, a właściwie John Joseph Nicholson, urodził się 22 kwietnia 1937 roku w mieście Neptune, w stanie New Jersey. Jego przygoda z aktorstwem rozpoczęła się jeszcze w szkole podstawowej, gdy wziął udział w amatorskim musicalu. Później aktywnie uczestniczył w kółku teatralnym, a w wieku 18 lat już nie wyobrażał sobie innej ścieżki kariery. Po szkole przeniósł się do Kalifornii, gdzie udało mu się zatrudnić w wytwórni filmowej MGM. W 1956 roku wziął udział w pierwszym castingu, a następnie zaczął uczęszczać na zajęcia aktorskie. Pierwszy film, w którym zagrał – The Cry Baby Killer – okazał się porażką, podobnie jak i następne produkcje, jednak Nicholson zdołał zwrócić na siebie uwagę krytyków i twórców. Filmy Swobodny jeździec i Pięć łatwych utworów zapewniły mu pierwsze nominacje do Oscara, za pierwszoplanową i drugoplanową rolę męską, podobnie jak filmy Ostatnie zadanie i Chinatown. Jednak wymarzoną statuetkę otrzymał dopiero w 1975 roku, gdy ukazała się adaptacja amerykańskiej powieści Lot nad kukułczym gniazdem – był to przełomowy moment w jego karierze. W 1980 roku Nicholson zagrał w filmie Lśnienie w reżyserii Stanleya Kubricka. Co prawda nie otrzymał żadnego wyróżnienia za rolę Jacka Torrance’a, ale stworzona przez niego postać na stałe zapisała się w historii kina. Cztery lata później otrzymał drugiego Oscara, za rolę drugoplanową w melodramacie Czułe słówka. ZOBACZ: Sophia Loren była ubóstwiana za swoje role, ale napiętnowana przez Watykan za niemoralne życie Jack Nicholson najlepsze filmy W 1989 roku Jack Nicholson po raz kolejny zaskoczył cały świat, wcielając się w rolę demonicznego Jokera. Jego interpretacja największego przeciwnika filmowego Batmana określana jest mianem klasyki, która wpłynęła na późniejsze udane kreacje Heatha Ledgera i Joaquina Phoenixa. W 1997 roku aktor otrzymał swojego trzeciego Oscara, tym razem za główną rolę w filmie Lepiej być nie może. W latach 2000. zagrał między innymi we wzruszającym komediodramacie Schmidt, komediach Dwóch gniewnych ludzi i Lepiej późno niż później, thrillerze Infiltracja i filmie Choć goni nas czas u boku Morgana Freemana. Nicholson jest rekordzistą, jeśli chodzi o ilość nominacji do Oscara – miał szansę aż na dwanaście statuetek, z czego otrzymał trzy. Zdobył również wiele innych istotnych nagród filmowych, w tym sześć Złotych Globów, trzy nagrody BAFTA, czy Złotą Palmę na festiwalu w Cannes. Jack Nicholson życie prywatne W Hollywood ma opinię kobieciarza. Nicholson ożenił się tylko raz, z aktorką Sandrą Knight. Para powitała na świecie córkę, Jennifer, ale małżeństwo rozpadło się po sześciu latach. Potem przypisywano mu romanse z wieloma kobietami, m.in. z aktorką Susan Anspach, która urodziła mu syna Caleba. Przez 17 lat związany był z Anjelicą Houston – rozstali się, gdy media dowiedziały się o ciąży aktorki Rebeki Broussard, z którą Nicholson miał romans. Wkrótce urodziła się jego córka Lorraine. ZOBACZ: Duża różnica wieku i skandal w tle. Trudna miłość Emmanuelle Seigner i Romana Polańskiego Aktor od dzieciństwa jest zapalonym fanem sportu, a szczególnie uwielbia baseball i koszykówkę. Od lat jest wiernym fanem drużyny Los Angeles Lakers – jak mówią, w ciągu ostatnich 25 lat nie opuścił ani jednego meczu, a reżyserzy i producenci musieli brać pod uwagę harmonogram rozgrywek, aby nie zbiegały się w czasie z pracą na planie filmowym. Wciąż powracają plotki o tym, że Jack Nicholson zakończył swoją karierę, jednak on sam nigdy tego nie potwierdził. Spędza czas w swojej rezydencji przy kultowej Mulholland Drive, grając w golfa i oglądając filmy. Fani aktora wierzą, że jeszcze ich zaskoczy, a my przypominamy jego najlepsze role. Zobaczcie nasze wideo!
Betty White, Sean Connery, Morgan Freeman... Oto legendy Hollywood!
Pomimo upływu lat, wciąż zachwycają nas na ekranach
Ta przykra wiadomość zasmuciła cały świat. Legendarny Kirk Douglas odszedł 5 lutego tego roku, w wieku 103 lat. Był jednym z przedstawicieli tak zwanej Złotej Ery Hollywood – grona aktorek i aktorów, którzy od dziesięcioleci cieszą nas swoimi rolami na małych i dużych ekranach. Pomimo dostojnego wieku, ci artyści pozostają aktywni zawodowo. Wydaje się, że nie potrafią żyć bez pracy, która jest ich największą pasją. Dzięki temu, wciąż możemy podziwiać ich niezwykły talent – i mamy nadzieję, że będzie to trwało przez długi czas. Oto prawdziwe legendy kina! Kogo dodalibyście do naszej listy?
Wszystkie twarze Jokera. Oto spektakularne metamorfozy aktorów, którzy wcielili się w tę rolę
Czy Joaquin Phoenix zdobędzie Oscara 2020?
Czy Joaquin Phoenix zdobędzie Oscara 2020 za kultową rolę w filmie Joker? Już po raz 92. w nocy z 9 na 10 lutego 2020 (z niedzieli na poniedziałek) w Dolby Theatre w Hollywood odbędzie się jedna z najbardziej prestiżowych imprez w świecie kina. Nagrody co roku przyznawane są przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej. W kategorii najlepszy aktor Oscara 2020 mogą otrzymać Adam Driver, Antonio Banderas, Jonathan Pryce, Leonardo DiCaprio oraz Joaquin Phoenix. I to właśnie tego ostatniego najbardziej typuje się do tegorocznej statuetki. Na swoim koncie ma już dwie nominacje do Oscarów - za film Spacer po linie, gdzie wcielił sie w Johnny’ego Casha oraz za rolę cesarza Kommodusa w filmie Gladiator, ale żadnego Oscara. Czy tym razem uda mu się go zdobyć? Dowiemy się już w niedzielę w nocy. Tymczasem przypominamy, jak wyglądali inni aktorzy, którzy wcielali się w rolę największego wroga Batmana. Nie tylko Joaquin Phoenix jako Joker. Te wcielenia aktorskie przeszły do historii! Oscary 2020 Jacquin Phoenix jako Joker Najnowszy film o Jokerze z Joaquinem Phoenixem w roli głównej w reżyserii Todda Phillipsa, to opowieść o początkach kryminalnej działalności największego wroga Batmana. Przygody Jokera przez krytyków nazywane były najbardziej wyczekiwaną produkcją 2019 roku. Jeśli nie mieliście jeszcze okazji go zobaczyć, to na pewno powinniście to nadrobić. To jeden z najlepszych obrazów minionej jesieni, a postać Arthura Flecka, w którego w filmie wciela się genialny Joaquin Phoenix, to już postać kultowa. Nad stworzeniem tak wyrazistego wizerunku, przemyślanego w każdym niemal detalu, pracował sztab profesjonalistów. Trudno nie zauważyć, że właściwie nie było filmowego Jokera, który przeszedłby bez echa. Heath Ledger za rolę Jokera nagrodzony został Oscarem, a pewnie na podobny wynik można byłoby liczyć w przypadku Jacka Nicholsona, gdyby ktoś w 1989 roku, gdy do kin trafiał Batman Tima Burtona, traktował kino komiksowe poważnie. Filmowym Jokerem był jeszcze Jared Leto, ale niektórzy mówią wprost, że kreacja Phoenixa sprawia, że za chwilę nikt nie będzie o nim pamiętał. Kto jeszcze zagrał kultową rolę. Zobaczcie niesamowite metamorfozy!
Oscary 2017: Meryl Streep ma najwięcej nominacji. A kto dostał najwięcej statuetek w historii?
Oscary, czyli Nagrody Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej, przyznawane są od 1929 roku - to wtedy odbyło się ich pierwsze rozdanie. Tę niespełna 4 kilogramową statuetkę zdobywają najlepsi twórcy i aktorzy. Zdecydowanie jest to najbardziej prestiżowa nagroda filmowa na świecie, mimo tego, że docenione zostają praktycznie wyłącznie angielskojęzyczne filmy. Corocznie miliony ludzi śledzi przebieg gali, przemowy zwycięzców, a także stroje uczestników. Niektórym szczęśliwcom zaszczyt odbioru statuetki nie przypadł jeden raz, a ten rycerz opierający się na dwuręcznym mieczu ma na półkach swojego towarzysza. Komu wielokrotnie udało się podbić Hollywood? Zobaczcie w naszej galerii.