Wielkie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Gwiazdy mówią jednym głosem. „Była dobrem narodowym”
Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła środowisko artystyczne w całej Polsce. Aktorka, która przez dekady zachwycała widzów na scenie i ekranie, zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. W programie „Dzień Dobry TVN” bliscy współpracownicy i przyjaciele opowiedzieli o jej niezwykłej osobowości, ogromnej pasji i wymagającym charakterze.
Śmierć Stanisławy Celińskiej wstrząsnęła polskim światem kultury. Wybitna aktorka, wokalistka i legenda sceny zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. Wzruszające wspomnienia gwiazd pokazują, jak wielki wpływ miała na kolejne pokolenia artystów. W „Dzień Dobry TVN” Lucyna Malec, Jacek Poniedziałek i Małgorzata Różniatowska opowiedzieli o jej niezwykłej charyzmie, bezkompromisowości oraz ogromnym sercu, które kryło się pod twardym charakterem. Stanisława Celińska nie żyje. Polska żegna wybitną aktorkę Informacja o śmierci Stanisławy Celińskiej wywołała ogromne emocje w świecie kultury i polskiego show-biznesu. Aktorka odeszła we wtorek, 12 maja 2026 roku, w wieku 79 lat. Dla wielu była nie tylko wielką gwiazdą teatru i filmu, ale również symbolem autentyczności, siły oraz bezkompromisowego podejścia do sztuki. W mediach społecznościowych i programach telewizyjnych pojawiają się kolejne wspomnienia osób, które miały okazję pracować z artystką. W „Dzień Dobry TVN” głos zabrali Lucyna Malec, Jacek Poniedziałek oraz Małgorzata Różniatowska. Każde z nich podkreślało, że Stanisława Celińska była osobą niezwykle wymagającą, ale jednocześnie pełną ciepła i wrażliwości. Aktorka przez lata związana była z warszawskimi teatrami. Widzowie pamiętają ją także z wielkich ról filmowych oraz charakterystycznych występów scenicznych. Jej śmierć dla wielu osób oznacza koniec pewnej epoki polskiego kina i teatru. Lucyna Malec: „Była naszym dobrem narodowym” Jedne z najbardziej poruszających słów padły z ust Lucyny Malec. Aktorka nie ukrywała emocji i podkreślała, jak wyjątkową osobą była Stanisława Celińska. – Mówiłam jej, że jest naszym dobrem narodowym. Cudowna osoba, wielka gwiazda, która nie miała w sobie nic z gwiazdorstwa. Była po prostu wspaniałą aktorką – powiedziała Lucyna Malec w „Dzień Dobry TVN”. Wspominając wspólne chwile, aktorka zdradziła także mniej znane szczegóły z życia Celińskiej. Opowiadała o jej fascynacji dużymi maszynami oraz o nietypowym prezencie od Andrzeja Wajdy. Reżyser miał podarować jej bezprzewodową wiertarkę-wkrętarkę podczas jubileuszu aktorki. Lucyna Malec wspominała również, że podczas wspólnych podróży potrafiły zatrzymywać się, by obserwować dźwigi i inne maszyny. Te historie pokazały zupełnie inne oblicze Stanisławy Celińskiej – osoby pełnej ciekawości świata i prostych fascynacji. CZYTAJ TAKŻE: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” Jacek Poniedziałek o Celińskiej: „Była kobietą pasji” Wzruszenia nie krył także Jacek Poniedziałek, który wielokrotnie współpracował ze Stanisławą Celińską. Aktor podkreślał, że była niezwykle wymagająca zarówno wobec siebie, jak i swoich partnerów scenicznych. – Skrajnie dużo wymagająca od siebie i od swoich partnerów, od reżyserów – mówił w „Dzień Dobry TVN”. Jacek Poniedziałek tłumaczył, że Celińska poszukiwała w teatrze duchowości i głębokich emocji. Jeśli nie odnajdywała ich w projekcie, traciła zainteresowanie pracą nad nim. Według aktora była „kobietą pasji”, która potrafiła reagować bardzo emocjonalnie i stanowczo. Jednocześnie podkreślił jej ogromną empatię. Przyznał, że Stanisława Celińska potrafiła doskonale rozumieć emocje drugiego człowieka. Ich relacja była szczególna również dlatego, że aktorka aż czterokrotnie wcielała się w rolę jego matki. – Ona potrafiła być bardzo ciepła, bardzo rozumieć, co się dzieje w duszy człowieka – wspominał aktor. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Rozwód, o którym milczała przez lata. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw Małgorzata Różniatowska wspomina znajomość od dzieciństwa Bardzo osobistą historią podzieliła się również Małgorzata Różniatowska. Aktorka znała Stanisławę Celińską od najmłodszych lat i nie ukrywała, że ich relacja trwała praktycznie przez całe życie. – „Rodzice zapisali mnie do szkoły muzycznej i trafiłam pod skrzydła mamy Stasi, prof. Basi Celińskiej, która uczyła mnie grać na skrzypcach. Wtedy poznałam Stasię” – wspominała w „Dzień Dobry TVN”. Jak podkreślała, już jako dziecko Stanisława Celińska była pewna swojej przyszłości. "Wiedziała, że będzie aktorką". Różniatowska opowiadała także o niezwykłych podobieństwach między nimi. – „Obie byłyśmy rude, obie piegowate. Nawet, jak się okazało stosunkowo niedawno, urodziłyśmy się tego samego dnia, czyli, 29 kwietnia” – wyznała. Ich zawodowe drogi wielokrotnie się przecinały. Jak zdradziła Małgorzata Różniatowska, kilka razy przejmowała role po Stanisławie Celińskiej. – „Trzy razy zdarzyło się to, że dostałam rolę po Stasi” – mówiła. „Skupiała na sobie uwagę wszystkich” – wspominała wzruszona. Na zakończenie dodała słowa, które najlepiej oddały ich wieloletnią relację: – „I tak całe życie dreptałam sobie, parę lat później, za Stasią”. Tak widzowie zapamiętają Stanisławę Celińską Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych polskich aktorek teatralnych i filmowych. Na ekranie zadebiutowała w 1970 roku w filmie Andrzeja Wajdy „Krajobraz po bitwie”. W pamięci widzów zapisała się między innymi jako Agnieszka z „Nocy i dni” Jerzego Antczaka. Ogromną sympatię zdobyła także dzięki rolom komediowym. Widzowie doskonale pamiętają jej występ jako Lusi w filmie „Nie ma róży bez ognia” Stanisława Barei. Do historii przeszło również wykonanie przez nią utworu „Uśmiechnij się. Jutro będzie lepiej” podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Aktorka była związana z warszawskimi teatrami i współpracowała między innymi z Krzysztofem Warlikowskim. Stanisława Celińska otwarcie mówiła również o swoich zmaganiach z chorobą alkoholową. W jednym z wywiadów dla „Dzień Dobry TVN” przyznała, że zdecydowała się publicznie opowiadać o problemie, ponieważ chciała pomagać innym osobom walczącym z uzależnieniem. Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła tysiące widzów oraz ludzi kultury. Dla wielu pozostanie symbolem talentu, odwagi i niezwykłej pasji do sztuki.
Nie tylko słynny duet artystyczny. W ich małżeństwie przez lata był jeszcze ktoś…
Krzysztof Warlikowski i Małgorzata Szczęśniak to nie tylko wybitni artyści, ale również para, której życie osobiste i zawodowe splatają się w niezwykły sposób. Ich relacja, pełna pasji i skomplikowanych emocji, przez lata była tematem wielu dyskusji w środowisku teatralnym i poza nim.
Ich związek to opowieść o miłości, sztuce i nietypowych wyborach życiowych. Krzysztof Warlikowski i Małgorzata Szczęśniak od lat tworzą nie tylko na scenie, ale i w życiu prywatnym, do pewnego czasu dzieląc je z aktorem Jackiem Poniedziałkiem. Ostatnia publikacja na FB 29.11.2025 r. Krzysztof Warlikowski i Małgorzata Szczęśniak. Początki wspólnej drogi Małgorzata Szczęśniak i Krzysztof Warlikowski poznali się podczas studiów w Krakowie. Szczęśniak ukończyła miała być psychologiem, później zdecydowała się na filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim - tam poznała kolegę z roku, Krzysztofa Warlikowskiego. Następnie on zdał na reżyserię, ona na scenografię. Były to początki jednego z najoryginalniejszych duetów artystycznych. Ich pierwsze wspólne projekty teatralne rozpoczęły się w latach 90., a od 1992 roku Szczęśniak stała się stałą scenografką w spektaklach Warlikowskiego . Ich artystyczna współpraca szybko przerodziła się w głębszą relację, która trwa do dziś. Życie w trójkącie. Relacja z Jackiem Poniedziałkiem Niebawem do życia Warlikowskiego i Szczęśniak dołączył aktor Jacek Poniedziałek. Przez blisko szesnaście lat tworzyli nietypowy związek, w którym wszyscy troje mieszkali razem. Poniedziałek wspominał: "Nigdy nie miałem go tylko dla siebie. Ona też pewnie płakała, bo musiała dzielić go ze mną". Relacja ta była pełna emocji, a Poniedziałek przyznał, że zdradzał Warlikowskiego, co doprowadziło do kryzysu i depresji reżysera. Mimo to, po latach, utrzymują bliską, przyjacielską relację. Dziś para dzieli życie między Warszawę a Palermo. W jednym z wywiadów Warlikowski przyznał: "Tak, jestem gejem, ale przede wszystkim człowiekiem. Myślę, że mój homoseksualizm staje się coraz mniej istotny w moim życiu". Ich codzienne życie, choć prywatne, przenika się z ich pracą artystyczną, co czyni ich relację wyjątkową i inspirującą. ZOBACZ TEŻ: Rozstał się z Rominą Power, szczęście znalazł u boku dużo młodszej kobiety. Nowa miłość nie zawsze była jego ukojeniem Wspólna praca artystyczna Szczęśniak i Warlikowskiego Warlikowski i Szczęśniak stworzyli razem wiele spektakli, które zdobyły uznanie zarówno w Polsce, jak i za granicą. Ich prace były prezentowane na scenach takich jak Bayerische Staatsoper, Opéra national de Paris, Royal Opera House czy Salzburger Festspiele. W 2008 roku Warlikowski założył Nowy Teatr w Warszawie, gdzie do 1 września br. będzie pełnił funkcję dyrektora artystycznego. Szczęśniak jest integralną częścią zespołu teatru, odpowiadając za scenografię i kostiumy. Teatr zamiast życia. Warlikowski rozlicza się z własną drogą. Wywiad VIVA! Przypominamy archiwalny wywiad z Krzysztofem Warlikowskim, który w 2011 roku ukazał się na łamach magazynu VIVA!. Czy jest coś nieludzkiego w byciu artystą? Teatr to stawianie sobie najtrudniejszych pytań. Czy od tego stajesz się mniej ludzki? Myślę, że tak, bo bardzo się babrasz w sprawach trudnych, wewnętrznych człowieka i stajesz się w pewnym sensie, przez to grzebanie, nadczłowiekiem. Myślę też o aktorach, bo razem to robimy, czy oni są mniej odpornymi ludźmi, ludźmi z defektem większym niż ci, którzy potrafią poprawnie żyć w jakichś normalnych życiach? Kiedyś powiedziałeś, że aktor to ktoś urodzony do nadludzkiego cierpienia… Mój rodzaj pracy powoduje, że mój teatr bardzo dużo ich kosztuje. W ogóle jestem zdania, że teatr powinien dużo kosztować ich, mnie i wszystkich, którzy go oglądają. Inaczej nie ma to sensu. Nie chcesz po prostu sprawiać przyjemności? Kiedy mówimy o teatrze, to mówimy o katharsis, o greckich pojęciach. Sprawiać przyjemność? Chyba że katharsis ma tę moc oczyszczającą, która daje przyjemność. Powiem perwersyjnie, że w tym jest dużo przyjemności, na zasadzie, że się da tę przyjemność po to, żeby ją brutalnie odebrać i osiągnąć tym jakiś inny wymiar. Może na tym polega w ogóle pułapka teatru? Zdarza Ci się widzieć jakąś rozdzierającą scenę, ktoś coś przeżywa, ktoś umiera, ale nie jesteś w stanie na to patrzeć jak na tragedię ludzką, tylko widzisz scenę, światło? Pierwszy raz śmierć zobaczyłem, kiedy miałem sześć, siedem lat. W kamienicy u sąsiadów wystawiono zwłoki, odbył się rodzaj rytuału. Mój strach mieszał się z mistycyzmem tego zdarzenia, był jakiś inny wymiar w ludziach, którzy „załatwiali” ten moment. A pierwszy moment obcowania z czymś takim, ale już bez strachu? Kiedyś, miałem chyba osiem lat, obudziłem się w środku nocy, i w podwórku, w głębi, gdzie stały garaże, szopy, był straszny harmider. Jedna z takich szop się paliła, a ja patrzyłem na spektakl ognia. Nie bałem się, ale czułem estetyczną siłę tej sceny. Ale nie pamiętam, żeby jakiekolwiek z tych przeżyć było początkiem teatru, moim zamiłowaniem do mocnych scen. Szukam momentu, w którym poczułeś, że coś po raz pierwszy tworzysz. Bardzo długo odmawiałem sobie prawa do tego, że ja mogę coś stworzyć. O! A gdzie dziecięce przekonanie, że się może wszystko? Chyba cały czas czułem się niegodny tworzenia. Nawet jak się znalazłem w teatrze, znalazłem taką formułę, że jestem tylko dochodzącym człowiekiem w teatrze, bo teatrem są aktorzy. Kiedy już byłem dość dorosły, wymyśliłem, że teatr mniej mnie interesuje, a bardziej mnie interesuje życie. I w związku z tym nie patrzyłem na tę rzeczywistość teatralną jako na coś, co ja tworzę, tylko starałem się zrozumieć siebie wobec rzeczywistości życia. I tak udało mi się łatwo wymknąć pojęciu kreacji. Nadal nie mam w sobie przekonania o własnym artyzmie, choć to się staje coraz trudniejsze, bo coś tam się zrobiło i co jakiś czas ktoś mi wytyka, że „jesteś klasyk, mistrz” i że to, i że tamto. A skąd u Ciebie takie nabożeństwo do tego artyzmu? Z tego, że zawsze patrzyłem z dołu, przez miejsce mojego urodzenia, przez Szczecin, jego peryferie, czyli Golęcino, robotniczą dzielnicę. Dziś nawet wymówienie nazwy tego miejsca jest dla mnie dużym kłopotem. Myślę, że wszystko tam się zaczęło, byłem taki uliczny chłopak, podwórkowy, nie wydawało mi się, że coś takiego mi się zdarzy w życiu. Z drugiej strony jest siła w patrzeniu z dołu. Dlatego przy każdej pracy raczej mówię więcej o tym, czego nie wiem, niż o tym, co wiem. Bycie słabym to jest moja natura, która wywołuje siłę dookoła. Lwowiacy mieli nawet na to swoje określenie i to był tak zwany styl „niby ciunia”. Oznaczał człowieka, który wygląda jak ktoś skrajnie nieporadny, zagubiony i w ten sposób wywołujący u innych chęć pomocy, uaktywniający otoczenie. Jeździsz czasami do Szczecina? Nie. Od czasu, kiedy wyjechałem na studia, byłem tam pięć razy. Miałem sny, w których wracałem i oglądałem to miejsce z innej perspektywy, bo to bardzo było barwne miejsce. Koniec miasta, jakaś wieża Bismarcka, lasy, bunkry, porty, nabrzeża Odry, statki kolosy, które 200 metrów od mojego domu przepływały Odrą… To wszystko było tajemnicą. Ale nie zainwestowałem emocji w powrót. Rozumiem, że na myśl o tym, że mogłeś tam zostać, oblewa Cię zimny pot? Tak. Ale, co dziwne, wróciłem właśnie z Krakowa i tam mnie też oblał zimny pot. Dlaczego? Mimo całej radości patrzenia na Kraków, który staje się coraz bardziej cywilizowany, wychodzi z takiego zapuszczenia 60- czy 80-letniego, to czuję – na poziomie ducha – że wtedy, kiedy tam studiowałem, w tym zapyziałym Krakowie, była szansa na coś wielkiego… A w tej chwili chyba wszyscy, którzy mieli jakieś piętno, zwiali stamtąd. Są takie miejsca, które mają limit tworzenia, i Kraków się strasznie wyczerpał. Nagle jest w nim nędza duchowa. Znalazłem tak zwany kwestionariusz Prousta, który wypełniłeś lata temu. Na pytanie o dar natury, który chciałbyś posiadać, odpowiedziałeś: „moc czarodzieja”. Nadal chciałbyś ją mieć? Chyba już nie. Czemu Ci przeszło? To brzmi jakoś naiwnie. Dzisiaj oczywiście bym tak precyzyjnie nie mógł odpowiedzieć na to pytanie. Zresztą na żadne pytanie, jak się mogłeś zorientować, nie potrafię odpowiedzieć precyzyjnie. Jesteś jedną wielką wątpliwością, która się zamienia na coraz mniejsze wątpliwości... No to jakieś proste pytanie. Czego się boisz i dlaczego boisz się o tym mówić? Do niedawna niczego się nie bałem, ostatnio w jakimś sensie wróciłem na ziemię i zacząłem się bać. Przypominam sobie siebie z tym parciem, energią, z takim buntem, nawet pewnością siebie, powiedzmy od czasu, kiedy byłem w Teatrze Rozmaitości, i widzę, że bardzo się zmieniłem. Mniej myślę, może potrafię lepiej robić teatr, ale mniej jeszcze wiem, niż wiedziałem. Myślę o własnej mocy w kategoriach przeszłości, tam ta moc była. A im dłużej żyję, tym mniej potrafię, mniej wiem, co dalej... Martwi Cię to czy cieszy, że im dłużej żyjesz, tym mniej wiesz? Nie mam do tego emocjonalnego stosunku. Jeszcze też nie wiem, do jakiego stopnia to jest tylko we mnie, a do jakiego w otaczającym mnie świecie. A zawsze uważałem, że żyję w Polsce, która mi daje wyjątkową okazję do robienia teatru, bo jest tu tyle rzeczy, których się nienawidzi, że jest co robić. Więc nie wiem, czy przypisać to swojemu wiekowi, że sam się odklejam od tego nurtu nienawiści, czy ten nurt nienawiści maleje, czy ludzie się po prostu wykruszają? Coraz trudniej jest ją wywołać. Więc ten strach jest związany z pytaniem: czy coś jest nie tak z rzeczywistością, czy ze mną, w moim teraźniejszym wieku? Jesteś moim rówieśnikiem, więc po części przeżywamy na pewno to samo. Zanika w nas gniew, nie można być gniewnym prawie 50-latkiem, bo to jest trochę żałosne. No ale co Ty, biedaku, w takiej sytuacji poczniesz? Ja mam łatwiej, tylko pytam, a Ty musisz prowokować, wciskać ludzi w teatralny fotel! Myślę, że to nie jest niemożliwe, nie będę mówił w tej chwili o sobie, ale zaskakuje mnie mnóstwo rzeczy w dzisiejszej sztuce, nie tylko teatralnej. Są filmy, spektakle, kilka książek rocznie, które każą mi wierzyć, że to jest możliwe w każdej sytuacji, w każdym wieku. Czy nieudana premiera może Cię „zabić”? Może. Miałeś takie doświadczenie? Bardzo wcześnie. Nie byłem takim typem, który potrafi strzelić od pierwszego razu, musiałem popełnić ileś tam błędów, zanim zacząłem znajdować drogę. W tej chwili jest inny problem, bo jestem już tak gdzieś wysoko odnotowywany w teatrze... Jesteś jak Małysz, nie możesz przegrać? Coś takiego. Z drugiej strony oczywiście dojrzewam tak samo, jak mój teatr dojrzewa, więc w tym sensie jestem odporny na oceny. Oczywiście gnębi mnie, jeśli coś nie zostało wyartykułowane w spektaklu, zwłaszcza po premierze mam takie okresy ciągłych wielomiesięcznych rozmów na ten temat. I nie jestem w stanie nigdy powiedzieć, co będę dalej robił, dopóki nie przeżyję tych kilku miesięcy po ostatniej premierze. Zwykle był taki cykl, że co półtora roku dawałem przedstawienie w Polsce i ten rok był potrzebny na strawienie ostatniego. „Strawienie”, „grzebanie”, „katharsis”… Co Ty właściwie robisz widzom? Po omacku się zastanawiam, gdzie jakaś nić porozumienia może się wywiązać, jak ich sprowokować, żeby odrzucili to, co wydaje się widzialne, stałe dotąd. Nie rozumiem. Staramy się jak gdyby pozbawiać ich wiedzy albo pozbawiać pewnych punktów odniesienia, które wydawały się absolutnie obowiązujące – czy to w życiu, czy w sztuce. Czyli dekonstruować człowieka, widza. Tak. Pytałeś o nieludzkość… Można powiedzieć, że tak bardzo w sobie i w widzu grzebiemy, że w jakimś sensie to już się staje taką rzeźnią, do której się przywyka. Łatwość rąbania w człowieku rzeczywistości staje się czymś nieludzko naturalnym, a to się wynosi z sali prób. Chciałbyś być mądry? Wydaje mi się, że to jest minimum. Bo w końcu teatr był dla mnie narzędziem do uzyskiwania mądrości, drogą uczenia się. I w pewnym sensie jestem specjalistą „od życia”. Żeby stworzyć te historie, które pokazujemy, międlimy dużo faktów z naszej, też prywatnej, rzeczywistości, zanim dochodzimy do czegoś, co jest przedstawieniem. Czy będąc specjalistą „od życia”, sam potrafisz żyć? Zaraz… Czym ja jestem w tym wywiadzie? Jakimś korelatem pewnych przedstawień, które się zna, w gruncie rzeczy obcuje się z jakąś moją myślą…. Ja obcuję głównie z Twoimi wątpliwościami. Bo są. Głównie. Zjawiają się, łączą nas i przenoszą sztukę na coś bardzo przekładalnego i zrozumiałego. Cała moja praca zaczęła się od momentu, kiedy zrozumiałem, że oni coś zrozumieli z tego, co ja kombinuję. „Oni”, czyli? Widownia. Więc to zaczęło się od uznania, że ja tutaj strasznie mącę, a oni rozumieją, po co ja mącę, bo to w gruncie rzeczy na tym też polega, żeby widza i siebie wyprowadzić z utrwalonych torów myślenia, od tego są te historie teatralne. Więc spotkania ze mną, czy to w ramach przedstawienia, czy w ramach wywiadu, muszą być korelatami tego, co oni znają. Muszę, mówiąc, sprostać temu, co „zadaję” przedstawieniami, a w jakimś sensie te przedstawienia stały się takimi narodowymi... Misteriami. Ale jest gdzieś Krzysztof Warlikowski, który nie jest łopoczącym sztandarem swoich przedstawień? Mhm. Możesz teraz przestać łopotać? Przed tym powstrzymuje mnie nurt nowej prasy, w którym ekshibicjonizm artystów nie ma granic, a zwłaszcza w najgorszym wykonaniu ten ekshibicjonizm wychodzi z ust aktorów. Ten nowy nurt dzielenia się sobą i opowiadanie straszliwych horrorów z własnego życia mnie odpycha. I dlatego trudno jest mi wyjść poza skórę reżysera. Moja intymność została skolekcjonowana na podstawie iluś przedstawień, bo one współgrały z moimi pytaniami o siebie. Mówiąc teatrem, coś mówiłem o sobie. A w tej chwili coraz mniej chcę tę intymność zdradzać, coraz bardziej boję się mówić o sobie, jako artyście, coraz bardziej boję się mówić o tym, co naprawdę przeżywam, i to się wiąże z coraz bardziej płytką krytyką teatralną. Nieopatrznie mówiąc coś o sobie, mógłbym wypaczyć sens tego, co robię. Bo tak miesza się dziś, dla atrakcyjności, te sfery. Jak na stronach z kulturą trwają jakieś jatki, prywatne podchody, dochodzi do zniekształceń, no to wtedy zaczyna się rzeczywiście tylko powiewać, bo właściwie nie wiadomo, na jaki grunt można wejść, żeby nie ponieść tego konsekwencji. Więc przy włączonym dyktafonie mam szansę obcować już tylko z łopoczącym Warlikowskim. Dlaczego tak Cię boli ten panujący wokół ekshibicjonizm? W gruncie rzeczy trochę też nim żyją Twoje spektakle... Taka była natura tych przedstawień, żeby jak gdyby prześwietlać ludzi i ich obnażać. Ale nie przewidziałem tego, co się stanie z kulturą masową, treścią seriali telewizyjnych, treścią kolorowych magazynów itd., czyli tym wszystkim, co znieczula, ogłupia, jest opium dla mas. I w czym ten mój bardziej radykalny sposób mówienia o człowieku utonie. Jeśli Warlikowski spojrzałby na swój ostatni rok jak na przedstawienie, to byłoby to przedstawienie o czym? Po „(A)polonii” to jest takie zbieranie się w „coś” zupełnie nowego. „Coś”, co ma związek z wiekiem. Z pierwszą katastrofą artysty, który już tak bardzo w to wszystko zainwestował, że zaczyna płacić sobą. Znalazłem się na krawędzi po tym kilkuletnim cyklu, który zakończył się „(A)polonią”… Z drugiej strony otwiera się nowa droga moja i zespołu, nadzieja zbudowania czegoś w Warszawie. Zawsze byłem wolny, zmieniałem miejsca i nigdy nie byłem dyrektorem, i właściwie nim i dziś nie jestem, mimo tytułu… Nadal po prostu zajmuję się teatrem, tym razem swoim. Co dalej? Dotąd ważne było dla mnie moje zwracanie się do Polaków z obcymi im treściami, byłem w nurcie zderzeń z Polakami. To się skończyło. Zostaje pytanie, jak siebie zrekonstruować, jak siebie odbudować, jak iść dalej? Jaki to jest moment rzeczywistości, do czego teatr jest w tej chwili najbardziej potrzebny, o czym mówić? Z drugiej strony moje „ja” jest coraz bogatsze i coraz bardziej zaczyna mi ciążyć, dziś mniej ludzie w reakcji ze mną przedstawienia wywołują, a bardziej to musi wychodzić ze mnie. Więc na czym mam się teraz oprzeć? Stare paliwo już się wypaliło. Tak, okres burzy i naporu jest w jakimś sensie zakończony. Autodestrukcja wydawała mi się sposobem na „uniesienie” teatru, że tylko płacąc sobą, będę mógł mieć tworzywo i wagę tego, co robię. Ale człowiek się w końcu konfrontuje z ograniczeniami ciała, wieku, doświadczeniami różnej natury i też refleksją prywatną: czym jest moje życie, czy ten teatr mnie pożarł... Pożarł? Mam życie, które lubię, nie wyobrażam sobie na przykład swojego życia z dziećmi. Zaczynałem w miejscu, które nie dawało mi wiele szans dojścia tam, gdzie doszedłem. Mimo wszystkich kosztów życie swoje szanuję, a jak myślę sobie o chłopcu 12-letnim, który się bał życia i który myślał: ja nie dam rady, to uważam, że dałem radę z zapasem. Tylko chwilowo czujesz się wrakiem człowieka? Tylko chwilowo nie mam pewności co do czegokolwiek. A wrakiem człowieka dużo bardziej czułem się w tym ostatnim okresie, gdzie tak dużo robiłem. W tej chwili jestem raczej w równowadze. Nie wiem, co ona oznacza dla mojej sztuki, bo można by pomyśleć: im większym wrakiem jesteś, tym... Sztuka lepsza... Lepiej wychodzi. Więc z dużą niewiadomą idę dalej. To, co było oślepieniem, jest w tej chwili otwarciem oczu. A jak robić tę sztukę z otwartymi oczami? No, wyduś to wreszcie... Mój niepokój artysty wzrasta. Czy niepokój człowieka też? Nic na ten temat... Rozmawiał PIOTR NAJSZTUB SPRAWDŹ TEŻ: Poznali się na dworcu, byli wtedy w innych związkach. Jerzy Bralczyk i Lucyna Kirwil są od ponad 40 lat razem
Czy Jacek Poniedziałek odszedł z serialu M jak Miłość z powodu coming outu? Prawdę ujawnił po latach
„Miałem kontakt z Iloną Łepkowską i pytałem, czy mój coming out zaszkodził postaci", mówił
Jacek Poniedziałek od lat zachwyca swoim talentem na deskach teatrów i szklanym ekranie. Artystę mogliśmy oglądać między innymi w takich produkcjach jak Italianin czy serialu M jak miłość, dzięki któremu zyskał ogromną sympatię telewidzów. To właśnie w słynnej telenoweli przez osiem lat wcielał się w postać Rafała Lubomskiego, byłego kochanka Marty Mostowiak. Niedawno ulubieniec publiczności wrócił pamięcią do momentu, gdy żegnał się z serialem i odpowiedział na pytanie, czy wcześniejsze dokonanie coming outu miało na to wpływ. Jacek Poniedziałek o odejściu z serialu „M jak Miłość". Czy coming out miał na to wpływ? Przypomnijmy, że Jacek Poniedziałek od 2000 do 2008 roku wcielał się w postać Rafała Lubomskiego w słynnym serialu — „M jak Miłość". Po 15 latach od odejścia z produkcji postanowił opowiedzieć o kulisach rezygnacji. W wywiadzie z dziennikarzem serwisu WP został zapytany, czy medialny coming out, którego dokonał w 2005 roku, miał wpływ na decyzję o rezygnacji z serialu. Aktor podkreślił, że nikt go nie zwolnił. Rezygnacja z dalszej pracy na planie była wyłącznie jego. „Miałem kontakt wtedy z Iloną Łepkowską i pytałem ją, czy mój coming out zaszkodził postaci, czy ona się obawia i planuje eliminację albo ograniczenie mojej postaci i zapewniała mnie, że nie. [...] Nie żałuję tego, bo nie mam temperamentu do tak długich projektów. [...] Trochę mnie też ta postać nudziła", wyznał. CZYTAJ TEŻ: Nowy program Macieja Stuhra w ogniu krytyki. Chodzi o jego tematykę Jacek Poniedziałek — coming out Osiemnaście lat temu Jacek Poniedziałek dokonał coming outu. „Mam już 40 lat. Nie będę się wygłupiał i bredził coś o idealnej kobiecie, której wciąż szukam. Jestem gejem i tyle", mówił w jednym z wywiadów. Czy ta decyzja odbiła się na jego karierze? Otóż nie. „Nie miałem żadnych problemów związanych z propozycjami aktorskimi. Może lekkie zawirowania i przyhamowanie odczułem na początku. Ze strachu, z dezorientacji tych, którzy obsadzają do ról? Może bano się, jak zareaguje widownia?", czytaliśmy na łamach magazynu VIVA!. W wywiadzie z Repliką natomiast dodał, że od tamtego czasu czuje się w pełni wolny i silniejszy. „Mnie bycie wyoutowanym daje niesamowity komfort – przychodzę do pracy nad powiedzmy, nowym filmem, poznaję nową ekipę, nowych ludzi – zaznajamiam się z nimi i często sam zaczynam żartować z własnego pedalstwa. Oni są na początku może trochę zaskoczeni, a potem gratulują mi dystansu. A ja uwielbiam robić sobie z tego jaja albo przeginać się", zwierzał się aktor. CZYTAJ RÓWNIEŻ: To ona będzie reprezentować Polskę na Eurowizji Junior 2023!. Kim jest Maja Krzyżewska?
Jacek Poniedziałek żył w upokarzającej biedzie, nikt nie chciał go znać. Był na skraju przepaści
„Lęk i niepewność zostały mi przekazane w DNA”, zadeklarował aktor
Aktor wybitny, silna, ale skomplikowana osobowość. Ma naturę hedonisty a jednocześnie wrażliwą, poranioną duszę. Tygiel skrajnych emocji. Taki właśnie jest Jacek Poniedziałek. W wywiadach nie owija w bawełnę. W 2005 roku dokonał publicznego coming outu, co było jak na tamten czas bardzo odważne i imponujące. Ale on taki już jest... Bez ogródek rozlicza się z demonami przeszłości, które sprawiły, że stoczył się na dno. „Ile ja potrzebowałem lat, ile przeżyć, ile rzeczy musiałem s*ierdolić, żeby zacząć nad sobą pracować?!”, mówił w 2021 roku Beacie Nowickiej dla VIVY!. Zmagał się z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. Ale zawalczył o siebie i obecnie jest innym człowiekiem... [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 07.01.2025 r.] Jacek Poniedziałek o swoich demonach Kilka lat temu zdobył się na szczere wyznanie. Przyznał się wówczas do dwóch uzależnień. „Piłem coraz więcej, co w naszym środowisku jest dosyć często. Nie mówię tego, aby się usprawiedliwiać. Chcę po prostu wyjaśnić ten mechanizm. To jest głód, który pojawia się po spektaklach. Które są długie, wymagające, które potrafią cię przeorać. Po tym oczekuje się pewnego rodzaju nagrody. Kończyło się to piciem i nie ukrywam, że też ćpaniem”, tłumaczył w podcaście Rozmowy w kuchni Patrycji Wanat w 2020 roku. Dziś życie aktora wygląda zupełnie inaczej. Jacek Poniedziałek był na odwyku. Swoje wspomnienia związane z uzależnieniem opisał w książce (Nie)Dziennik. Otrzymuje wiadomości z podziękowaniami od ludzi, którzy dzięki niemu nie czują się osamotnieni ze swoimi problemami. „Po latach szaleństwa wytrzeźwiałem. Jestem niepijącym alkoholikiem. To niesamowite, że znalazłem się w innym mentalnie miejscu niż byłem. Opisywanie swoich losów, oczywiście upraszczam, ale uratowało mi życie”, opowiadał Patrycji Wanat. Czytaj też: 17 lat temu Jacek Poniedziałek przyznał publicznie, że jest gejem. Ile i czy stracił na coming oucie? Podkreślał, że trafił na odwyk, gdy poczuł, że traci kontrolę. Zdarzyło się, że nie pamiętał wielu rzeczy. Nie pił codziennie, ale za każdym razem bardzo szybko i bardzo dużo, więc urywał mu się film. Wtedy zrozumiał, że stoi na skraju przepaści. „Nie dotarłem do etapu delirki, budzenia się w nocy, białych myszek, padaczki alkoholowej. Przeraziły mnie tylko urwane filmy. To, że nie wiedziałem, co robiłem przez długie godziny, a zupełnego braku kontroli nad swoim życiem nie toleruję”, opowiadał w Noizz.pl Karolinie Rogaskiej. Jacek Poniedziałek już wcześniej zwracał uwagę na to, że znajdował się w środowisku, które nie bardzo zwracało uwagę na ilość używek. „Nikt by mi tam nie zwrócił uwagi, bo musiałby usłyszeć to samo ode mnie”, tłumaczył. Same etapy trzeźwienia przypominały mu przejście przez pewien rodzaj żałoby. Na to składało się pozbycie zachowań, sposobów interakcji z ludźmi. „Wchodzi się w strefę szorstkiej realności, która w pierwszych miesiącach bez rauszu i zamroczenia, jest bardzo przykra. U mnie skończyło się depresją. Jestem na lekach i to mi pomogło, bo przez kilka tygodni odczuwałem… Nawet nie smutek, ogarnął mnie taki brak sensu...”, dodawał Karolinie Rogaskiej w Noizz w 2021 roku. Jacek Poniedziałek, aktor, Wrocław, 2003 rok Jacek Poniedziałek o uzależnieniach Nabrał pokory i zauważył, że w jego życiu w końcu następuje przełom. Jacek Poniedziałek nie pije od 15 grudnia 2019. W VIVIE! podkreślał, że wciąż nie do końca wierzy w siebie i sobie. Czy aktor bał się któregoś z nałogów bardziej? ,,To wszystko jest jeden i ten sam nałóg. Zmieniają się substancje, ale mechanizm jest zawsze ten sam", tłumaczył. Przed opuszczeniem ośrodka terapeutycznego zanotował: „Wracamy z myślą o tym, co było. Nie o tym, co jest i co będzie. Dlatego nie ma powrotu do tamtego życia. Muszę zmienić wszystko, nie jakiś modus vivendi ani modus operandi, ale wszystko”. Na pytanie Beaty Nowickiej, jak teraz się czuje, odpowiedział w 2021 roku: ,,Różnie. Zależnie od tego, co się w danym momencie dzieje. Ale o wiele lepiej, niż myślałem, idąc na odwyk, zwłaszcza w kontekście życia solo. To jest pewna trudność, zwłaszcza wieczorami. Oczywiście często przebywam z ludźmi, bo mam teraz dużo roboty. Mój kolega, rysownik satyryczny, woła: „Niech żyje pandemia!”, bo dla komentujących życie społeczno-polityczne ten czas to eldorado. Ale ja też mam sporo szczęścia. Teatr był długo przyblokowany, za to otworzył się wielki wór produkcji filmowych i telewizyjnych. Nie mam czasu myśleć o imprezach". Czytaj także: Jacek Poniedziałek żył z partnerem i jego żoną pod jednym dachem. Relację z Krzysztofem Warlikowskim zakończyła niewierność „Czy kiedykolwiek udało się komuś dokonać radykalnej zmiany w sobie? Czy da się wyciąć raka poranionych pokoleń?” - to cytat z jego książki. ,,Osobiste doświadczenia, lektury, spotkania czy obserwacje ludzi dotkniętych traumą ukształtowały mój pogląd, że dopiero, gdy upadniemy na samo dno albo gdy dostaniemy wielkie lanie od życia, przeżyjemy katastrofę i na przykład otrzemy się o śmierć, jesteśmy w stanie się zmienić. Podnieść. Zresetować naprawdę, a nie tylko w deklaracjach i słowach. Wielu z nas nie potrafi wyciągać wniosków z tego, co im się przydarza. Ile ja potrzebowałem lat, ile przeżyć, ile rzeczy musiałem s*ierdolić, żeby zacząć nad sobą pracować?! Żeby zrozumieć, że życie wymyka mi się z rąk", odpowiadał w VIVIE! w 2021 roku Jacek Poniedziałek wierzy w teorię, że nasze czyny, przeżycia, doświadczenia to też wynik zdarzeń sprzed narodzin. To także wspomnienia z dzieciństwa. „Jesteśmy wypadkową zarówno tego, czego doświadczyliśmy sami jak i tego, co przeżyli nasi przodkowie. Lęk i niepewność zostały mi przekazane w DNA. [… ] Noszę to w sobie i jednocześnie jestem pierwszym pokoleniem, które chce i może się tego pozbyć. […] Picie i ćpanie wzięło się z potrzeby zatłuczenia w sobie niepokoju. On utrudnia tworzenie relacji i bardzo przeszkadza na planie filmowym i na scenie”, mówił w 2021 roku w rozmowie z Noizz.pl. Zobacz też: Przyjaźń Jacka Poniedziałka i Redbada Klynstry zniszczyła polityka. Było jednak coś jeszcze W rozmowie z dziennikarką aktor otworzył się także na temat swojego dzieciństwa. W rodzinnym domu nie było presji, przemocy... Była „upokarzająca” bieda. Od tego wszystkiego chciał uciec. „Brak ogrzewania, prysznica, bieżącej wody, toalety. Jako dziecko, przyjmowałem to za oczywistość. Wraz z dorastaniem zacząłem to zauważać. Upadlało mnie to wiadro z nieczystościami stojące w sieni. Od tego chciałem uciec. […] Ucieczka z Krakowa, chęć bycia artystą, wzięła się z potrzeby wolności, stanowienia o sobie, odzyskania godności”, zwierzał się w Noizz.pl. W domu nie mówił też o swojej orientacji. O tym, że jest homoseksualistą bliscy dowiedzieli się, gdy był już dorosłym człowiekiem i mieszkał w Warszawie. ,,Nie mówiłem jej [mamie przyp. red. ], że jestem homoseksualistą, w pewnym momencie zaczęła się domyślać. Urodziła mnie w wieku 40 lat. Gdy miałem 20, ona miała 60, była nieszczęśliwą starszą kobietą, zajętą prozą codzienności. Trudno nam było się porozumieć, nawiązać autentyczną więź. Mówiliśmy innymi językami. Bardzo mnie kochała, ale nie umiała tego okazywać. Ale już to wszystko przepracowałem i nie chcę do tego wracać. Dała mi życie, dom, umożliwiła edukację. To najważniejsze. [...] W tej rodzinie nie rozmawiało się o sprawach intymnych. Właściwie nigdy. Dowiedziała się od mojej siostry. A potem przeczytała w gazetach. Przez jakiś czas nie dzwoniłem do niej, w końcu zrobiła to pierwsza i powiedziała coś w rodzaju: „Przecież ja ich znam. To są bardzo kulturalni ludzie, zawsze mili, czyści…” (śmiech). Takie rzeczy. Potem przez jakiś czas nie wychodziła z domu, bo wstydziła się sąsiadów i kioskarek z jej ulicy. Kochała mnie, ale wstyd był silniejszy. Jednak trochę nas to zbliżyło. Dopiero po tym wydarzeniu udało nam się przeprowadzić kilka naprawdę istotnych, osobistych rozmów", zwierzał się Beacie Nowickiej.
Jacek Poniedziałek o mamie: „Nie dała mi ciepła". Wychowała go sama, nie mieli dobrej relacji...
Choć najważniejsze są jego kreacje filmowe, teatralne i serialowe, Jacek Poniedziałek nie unika publicznych wypowiedzi o swoim życiu prywatnym. Z jego wywiadów i książki dowiedzieliśmy się o uwikłaniu w uzależnienie; o licznych perypetiach związkowych; a także o relacjach rodzinnych, które nie zawsze były łatwe. Jak na przykład ta z mamą. Artykuł aktualizowany 6.08.2024 r. Dzieciństwo, mama i tata Jacka Poniedziałka Aktor wychowywał się w skromnych warunkach i trudnych okolicznościach. Jego tata pracował jako kelner w jednym z hoteli, ale zmarł, gdy Jacek Poniedziałek miał zaledwie 4 lata. To jednak nie koniec tragedii. „A kiedy miałem 11 lat, umarł brat, potem babcia, potem drugi brat. Życie mojej rodziny naznaczone było śmiercią i strachem przed nią”, opowiadał nam kilka lat temu. Cała odpowiedzialność za wychowanie dzieci spadł na mamę. Ta pracowała w sklepie, a następnie w hucie szkła. Ale żadne z tych zajęć nie pozwalało rodzinie żyć tak, aby starczało na wszystko. Mimo dobrych intencji, relacje mama-syn nie były najlepsze. Brakowało czasu na miłość. Dorastający chłopiec dowiedział się też o niecodziennej zdradzie… „Siłą rzeczy nie dała mi ciepła, bo nie miała odrobinki przestrzeni na to w swoim dniu, w swojej duszy. Była też bardzo zaszczuta przez swoją matkę. Matka mojej mamy przespała się z moim ojcem. Jak moja mama miała być potem normalna? Ona ich nakryła. Takie rzeczy z człowiekiem zostają”, wyjawił aktor Markowi Sekielskiemu. „Wstydziłem się biedy, wstydziłem się rodziców, a właściwie mamy, bo ojca prawie nie znałem. Jak byłem dzieciakiem, mniej więcej do 13. roku życia, nie zdawałem sobie z tego sprawy, przyjmowałem to z dobrodziejstwem inwentarza. W pewnym momencie, zwłaszcza w czasie dojrzewania płciowego, kiedy hormony doszły do głosu, zacząłem rozumieć biedę i brzydotę, nieatrakcyjność mojego otoczenia”, dodawał Jacek Poniedziałek w Onecie. Brak pieniędzy rzutował na jego marzenia. „Bieda była odczuwalna na etapie szkoły średniej, a później szkoły teatralnej. Ta bieda przekładała się na bardzo radykalne ograniczenie możliwości edukacyjnych – filmów, kursów, wyjazdów, książek. W biednej rodzinie nikt takich zainteresowań nie podsycał, bo nie miał na to czasu ani głowy”, czytaliśmy. CZYTAJ TAKŻE: Dla aktorstwa poświęciła wiele. Ewa Ziętek mówi wprost, że nie była najlepszą mamą W wywiadzie dla VIVY! Jacek Poniedziałek w szczegółowy sposób opisał różne etapy życia swojej mamy. Inaczej radziła sobie z życiem, gdy dopiero wchodziła w dorosłość; inaczej musiała walczyć o każdy dzień już jako dorosła kobieta. Z kolei jako dojrzała mama aktora nie umiała nawiązać z nim autentycznej relacji. Prób było kilka… Jacek Poniedziałek o niełatwej relacji z mamą — fragment z VIVY! Poniższy fragment to część wywiadu z aktorem, który w 2021 roku przeprowadziła z nim Beata Nowicka. Kiedy opisujesz swoje biedne dzieciństwo i umęczoną, zaharowaną, zaniedbaną mamę, do głowy mi nie przyszła „bajeczna, prawie arkadyjska młodość pani Poniedziałkowej”, o której wspominasz. Była prawdziwa. Tyle że znacznie wcześniej. Mam ją udokumentowaną na starych zdjęciach. Mama urodziła się w 1927 roku, gdy skończyła się wojna, miała 18 lat. Była bardzo ładna, miała świetne nogi i wołali na nią „Paryżanka”. Zawsze wystrojona: kokarda we włosach, rękawiczki, elegancka sukienka. Siedzi albo stoi w trakcie jakiejś piknikowej sytuacji na łące czy nad stawem gdzieś pod Krakowem. Wokół niej zawsze widać kilku zapatrzonych w nią młodych mężczyzn w eleganckich jasnych marynarkach i letnich kapeluszach. Ona lekko speszona, ale niezwykle ponętna. Wie, że się podoba. Trochę się tego wstydzi, ale i z tego korzysta... Te zdjęcia sugerują, że będzie w życiu szczęśliwa... I była. Do spotkania z ojcem. Pierwszą miłością mamy był Ludwik, mężczyzna, który zawsze istniał w jej opowieściach: przystojny, elegancki pan, gładko zaczesany do tyłu, używający brylantyny, szczupły, w garniturze, kulturalny. Znam go ze zdjęć i kilku wizyt po śmierci ojca. Jej życiową klęską było porzucenie tego spokojnego, niepijącego, łagodnego mężczyzny... i związanie się z moim ojcem. On natychmiast zawładnął jej sercem, bo był piękny. Piękny niebezpiecznie. Piękno jest pociągające, ale gdy nas zbyt pochłonie, popełniamy fatalne błędy. I tak wylądowała z biseksualnym alkoholikiem, bawidamkiem, podrywaczem i kłamcą. Ojciec zdradzał ją, nigdy go nie było, przepijał pensję, szalał, bawił się i nie znosił domu. Oraz mamy, bo była jego wyrzutem sumienia. [...] Przeprowadziłeś kiedyś z mamą rozmowę o szczęściu? Nie była skora do zwierzeń. Odkąd wyniosłem się z domu, mieszkałem u mojego pierwszego partnera, potem u drugiego. Nasze rozmowy były trudne, bo każda zaczynała się od jej pretensji o zbyt długie milczenie lub nieodwiedzanie. Wiesz, jakie matki potrafią być roszczeniowe. Ale czasem udawało się pogadać. Kiedy dowiedziałem się, że mój pierwszy chłopak mnie zdradza, wróciłem do domu i strasznie się przy mamie rozpłakałem. Ile miałeś lat? Może 22...? Nawet nie tłumaczyłem, o co chodzi, ale ona to poczuła. Niezdarnie mnie przytuliła i powiedziała: „Tego kwiatu jest pół światu”. Krótka, zdawkowa chwila bliskości. Nie mówiłem jej, że jestem homoseksualistą, w pewnym momencie zaczęła się domyślać. Urodziła mnie w wieku 40 lat. Gdy miałem 20, ona miała 60, była nieszczęśliwą starszą kobietą, zajętą prozą codzienności. Trudno nam było się porozumieć, nawiązać autentyczną więź. Mówiliśmy innymi językami. Bardzo mnie kochała, ale nie umiała tego okazywać. Ale już to wszystko przepracowałem i nie chcę do tego wracać. Dała mi życie, dom, umożliwiła edukację. To najważniejsze. Zawsze mówiłeś do mamy w trzeciej osobie... Tak, mówiliśmy: „Mamo, czy może mama to albo tamto?”. Sam nie wiem, czemu ani jak to się zaczęło. Mama chyba tak samo mówiła do swojej matki... To rzeczywiście dość rzadkie. I gdy dziś się nad tym zastanawiam, dochodzę do wniosku, że właśnie język był jedną z najważniejszych przeszkód dla naszej bliskości. Powiedziałeś jej w końcu, że jesteś homoseksualistą? Nie. W tej rodzinie nie rozmawiało się o sprawach intymnych. Właściwie nigdy. Dowiedziała się od mojej siostry. A potem przeczytała w gazetach. Przez jakiś czas nie dzwoniłem do niej, w końcu zrobiła to pierwsza i powiedziała coś w rodzaju: „Przecież ja ich znam. To są bardzo kulturalni ludzie, zawsze mili, czyści...” (śmiech). Takie rzeczy. Potem przez jakiś czas nie wychodziła z domu, bo wstydziła się sąsiadów i kioskarek z jej ulicy. Kochała mnie, ale wstyd był silniejszy. Jednak trochę nas to zbliżyło. Dopiero po tym wydarzeniu udało nam się przeprowadzić kilka naprawdę istotnych, osobistych rozmów. Jacek Poniedziałek, nagranie programu „Pytanie na śniadanie”, Warszawa, 20.03.2015 rok
Jacek Poniedziałek żył z partnerem i jego żoną pod jednym dachem. Relację z Krzysztofem Warlikowskim zakończyła niewierność
W 2005 roku dokonał jednego z najgłośniejszych coming outów. Jacek Poniedziałek jest zadeklarowanym gejem i nie boi się mówić o swojej miłości do mężczyzn. "Moja homoseksualność i otwartość w tej kwestii [...] tak bardzo „towarzyszy” mojemu publicznemu funkcjonowaniu, że nie wyobrażam sobie inaczej" — wyznał kilka lat temu w wywiadzie dla Repliki. Jego najdłuższy związek trwał aż szesnaście lat — pod koniec lat 80. aktor związał się z reżyserem teatralnym, Krzysztofem Warlikowskim. Pozornie nierozłączni, zarówno w pracy jak i życiu prywatnym... Nie było to jednak uczucie wolne od skaz. Artykuł aktualizowany: 6.01.2025 r. Jacek Poniedziałek — życie po coming oucie Dwadzieścia lat temu Jacek Poniedziałek wyszedł z szafy przed całą Polską i ogłosił, że jest homoseksualny. "Mam już 40 lat. Nie będę się wygłupiał i bredził coś o idealnej kobiecie, której wciąż szukam. Jestem gejem i tyle" — padło podczas jednego z wywiadów. Jednak zgodnie z przewidywaniami — to wyznanie zupełnie nie zaszkodziło jego dalszej karierze. "Nie miałem żadnych problemów związanych z propozycjami aktorskimi. Może lekkie zawirowania i przyhamowanie odczułem na początku. Ze strachu, z dezorientacji tych, którzy obsadzają do ról? Może bano się, jak zareaguje widownia?" — przyznawał w rozmowie z VIVĄ.pl. Aktor dość regularnie pojawia się na scenie oraz małym ekranie. W wywiadzie dla magazynu Replika dodał z kolei, że publiczny coming out dał mu wolność oraz nieprawdopodobną siłę do bycia sobą. Ze swojej otwartości znany jest nie tylko fanom, ale również całemu środowisku artystycznemu. "Mnie bycie wyoutowanym daje niesamowity komfort – przychodzę do pracy nad powiedzmy, nowym filmem, poznaję nową ekipę, nowych ludzi – zaznajamiam się z nimi i często sam zaczynam żartować z własnego pedalstwa. Oni są na początku może trochę zaskoczeni, a potem gratulują mi dystansu. A ja uwielbiam robić sobie z tego jaja albo przeginać się", podkreślał. Dziś Jacek Poniedziałek czerpie z życia garściami, otwarcie mówi o swoim zamiłowaniu do przygodnego seksu oraz zakrapianych alkoholem imprez. W pewnym momencie pojawiły się też używki, przez które o mały włos nie stoczył się na dno. "Piłem coraz więcej, co w naszym środowisku jest dosyć często. Nie mówię tego, aby się usprawiedliwiać. Chcę po prostu wyjaśnić ten mechanizm. To jest głód, który pojawia się po spektaklach. Które są długie, wymagające, które potrafią cię przeorać. Po tym oczekuje się pewnego rodzaju nagrody. Kończyło się to piciem i nie ukrywam, że też ćpaniem" — tłumaczył w podcaście Rozmowy w kuchni w 2020 roku. ZOBACZ: Od sześciu lat jest w szczęśliwym związku z partnerem. Kim jest nowy prowadzący „Koła fortuny”, Błażej Stencel? Jacek Poniedziałek i Krzysztof Warlikowski — historia miłości Jednak jego droga do coming outu była bardzo długa i wyboista, okraszona strachem i poczuciem winy... "Jako nastolatek miałem dziewczynę i chciałem być heteroseksualistą. Czułem, że będę homoseksualistą, z którego wszyscy będą się śmiać, którego będą poniżać. Pierwotnie traktowałem swój homoseksualizm jako rodzaj fanaberii, wmawiałem sobie, że to przejdzie" — wyznał Jacek Poniedziałek w wywiadzie dla serwisu Onet w przeszłości. Nie przeszło mu nigdy. A jako 24-letni student krakowskiej szkoły teatralnej, poznał trzy lata starszego reżysera Krzysztofa Warlikowskiego. I właśnie to spotkanie wywróciło całe jego życie do góry nogami. Wieloletnia znajomość oraz współpraca Poniedziałka i Warlikowskiego rozpoczęła się warsztatem z Białych nocy Dostojewskiego. Był to czas, kiedy młody student powoli oswajał się ze swoją seksualnością. "Tak, jestem gejem, ale przede wszystkim człowiekiem", miał tymczasem powiedzieć reżyser w wywiadzie dla The New York Times, będąc równocześnie... mężem scenografki Małgorzaty Szczęśniak. Gdy wchodził w związek z młodszym aktorem, to małżeństwo nadal trwało. Przez blisko szesnaście lat żyli w miłosnym trójkącie, a ponoć Jacek Poniedziałek nawet pomieszkiwał przez jakiś czas u partnera i jego małżonki. Seks stanowił jeden z mocniejszych fundamentów ich relacji. "Nigdy nie miałem go tylko dla siebie. Ona też pewnie płakała, bo musiała go dzielić ze mną" — twierdził. ZOBACZ TEŻ: Calvin Klein przyłapany z 45 lat młodszym partnerem. Para dba o prywatność Jacek Poniedziałek bardzo szybko stał się jednym z czołowych aktorów teatru kochanka, a następnie przenieśli się razem do Teatru Rozmaitości. To właśnie tam powstał kontrowersyjny, homoseksualny Hamlet Szekspira, w którym Poniedziałek wystąpił nago, a na którym krytycy nie pozostawili suchej nitki. Zwracali równocześnie uwagę na dojrzałość Poniedziałka w budowaniu postaci tytułowego Hamleta. Sam Warlikowski wypowiedział się obszernie o swoim artyście w wywiadzie dla Gazety Wyborczej. "Droga Jacka do Hamleta była długa. Grał już role główne, ale często też miał do wykonania skromne zadania. Jacek nie jest aktorem, który zadomowił się w jednym zespole teatralnym, pamięta o swoich zadaniach i jest mu z tym dobrze. [...] Precyzyjnie pracuje nad każdą rolą. Od pierwszych prób "Hamleta" intensywnie przygotowywał się do roli duńskiego księcia. Szybko zaczął wynurzać się z mroku. Jego Hamlet stawał się coraz bardziej wyrazisty. Problem jednak polegał na tym, że ja starałem się jak najdłużej w tym mroku pozostać. Bałem się, że coś przegapię, stopowałem go. Nie było mi łatwo zarazić go swoją wizją. Dopiero niedawno udało nam się te dwa światy połączyć. Jacek to silna osobowość, dojrzała, ukształtowana". Z kolei Jacek Poniedziałek opisywał go w swojej książce z dozą pewnego przygnębienia: "Warlik jest mistrzem, wiadomo, robi niezaprzeczalne arcydzieła. Ale może trochę za bardzo się nimi przejmuje, żyje nimi, one go pochłaniają, zjadają go w całości z butami, a mnie razem z nim". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNJcovN-f9ba3b1.jpg" width="1600" height="2400" alt="Warszawa, 06.04.2016. Nowy Teatr Otwarcie N/z. Krzysztof Warlikowski - rezyser, zalozyciel i dyrektor artystyczny - Nowy Teatr.,Image: 429157940, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Zuczkowski / Forum" title="Krzysztof Warlikowski" /> Dlaczego Jacek Poniedziałek i Krzysztof Warlikowski rozstali się? Tworzyli udany związek przez ponad dekadę, lecz Jackowi wciąż czegoś brakowało. Poszukiwał dodatkowych wrażeń, aż w końcu niewierność wypaliła całą miłość i zaufanie, jakie do siebie mieli. "Krzysiek mi wybaczył, tylko problem polegał na tym, że kłamałem. Gdybym umiał porozmawiać szczerze… Ale nie umiałem. Wydawało mi się, że jak będę milczał lub kłamał, to mniej będę go ranił, a było odwrotnie" — mówił w wywiadzie dla Repliki. I przyznał, że dziś nie boi się skonfrontować z bolesną prawdą. Był świadomy, że krzywdzi ukochanego. "Wchodziłem właśnie w dorosłe życie, zaczynałem karierę, a gdy się rozstawaliśmy, byłem ponad 40-letnim starym koniem. Zachowywałem się nieraz jak głupek i tchórz." Kłamstwa aktora zaprzepaściły ich miłość, choć ostatecznie udało im rozejść się we względnej zgodzie — pomimo pozostawionych skaz na wspomnieniach. "To ja jego zdradzałem, a on mnie nie. Nasz związek mógłby trwać do dziś, tylko ja go skrzywdziłem, on wpadł w depresję, to zostawiło jakieś rany. Dziś, i już od lat, jesteśmy przyjaciółmi – czuli dla siebie, łagodni, lojalni, dobrzy, wyrozumiali – to jest wielka wartość. Można pozostawać w bliskiej relacji bez seksu", dodał w tej samej rozmowie. Po bolesnym rozstaniu Jacek Poniedziałek był w poważnych związkach jeszcze dwukrotnie, lecz żaden nie był w stanie dorównać stażem do jego relacji z Warlikowskim. W swojej książce "(Nie)dziennik" wspomniał o pięknym brunecie z ASP oraz chłopaku nazywanym przez siebie Pytią. Żadna z relacji nie przetrwała próby czasu — za to dziś aktor gustuje w przelotnych znajomościach. SPRAWDŹ: Przyjaciele wyznali prawdę o coming oucie Andrzeja Stękały. Damian był dla niego więcej, niż partnerem Źródło: Replika.pl, Culture.pl, RP.pl [Ostatnia publikacja treści na Viva Historie 12.06.2024 r.]
Przyjaźń Jacka Poniedziałka i Redbada Klynstry zniszczyła polityka. Było jednak coś jeszcze
"To była relacja hetero-homo gości bez uprzedzeń, ocen, rezerw, fobii"
Jeszcze kilka lat temu Redbad Klynstra-Komarnicki i Jacek Poniedziałek nazywali się przyjaciółmi. Byli dla siebie powiernikami tajemnic i wzajemnym wsparciem. A jednak poza polityką, pojawiło się również coś jeszcze, co podzieliło mężczyzn. Dziś nie chcą wspominać dawnych relacji. Czy to możliwe, że jeszcze kiedyś wrócą do tego, co było przed laty? ZOBACZ TEŻ: Nie żyje mąż Elżbiety Witek, byłej marszałek Sejmu. Stanisław Witek miał 72 lata W imię prawdziwej przyjaźni 30 lat temu Poniedziałek i Klynstra należeli do zespołu stołecznego Teatru Studio. Często występowali wspólnie na scenie. Częste angaże sprawiły, że bardzo się polubili, a ich relacje zacieśniały się z dnia na dzień. "Graliśmy razem w pięciu spektaklach Warlika. Każdy z nich był doświadczeniem wykraczającym poza schemat, zrywającym nawyki i konwenanse. Zjeździliśmy z tymi tytułami tyle festiwali, tyle miast, krajów, kontynentów..." – wspomina Jacek Poniedziałek w swojej nowej książce. Przyjaciele wspierali się w każdej materii. Nie istniały dla nich podziały, byli dla siebie jak bracia. Jak wspominał Rebad, dogadywali się bez słów. "To była relacja hetero-homo gości bez uprzedzeń, ocen, rezerw, fobii" – mówił. Powiernicy własnych tajemnic Przyjaźń Poniedziałka i Klynstry była bardzo zaawansowana, a mężczyźni traktowali się bracia. Jeden za drugim mógłby skoczyć w ogień. Znali się jak łyse konie, stawali za sobą murem i nie wyobrażali sobie nie okazać wsparcia drugiej stronie, gdy ta tego potrzebowała. Wszystko zmieniło się bardzo nagle, w obliczu katastrofy smoleńskiej, kiedy to Klynstra przyjął rolę w filmie na jej temat i został twarzą „dobrej zmiany”. Poniedziałek zupełnie nie mógł zrozumieć co kierowało jego przyjacielem, że stanął po drugiej, przeciwnej stronie barykady. "Miałem do niego żal o polityczne zaangażowanie się 'po tamtej stronie' i obronę nawet najgłupszych 'ich' pomysłów. 'Ich' destrukcyjne rządy podzieliły nas tragicznie i nieodwracalnie" - twierdził Poniedziałek. Dla Poniedziałka było to tym bardziej bolesne, że wcześniej traktował Klynstrę jako powiernika swoich największych tajemnic, wręcz terapeutę. Nie mógł zrozumieć, jak osoba, której ufał tak bardzo, nagle zmieniła zupełnie front. "Kimś zaufanym, prawie bliskim krewnym" – pisał Poniedziałek i dodał, że o wszystko mógł Klynstrę podejrzewać, ale nie o homofobię. ZOBACZ TEŻ: Zawrócił jej w głowie, oboje zostali aresztowani. Elżbieta i Stanisław Witek byli małżeństwem ponad cztery dekady Jak Poniedziałek o Klynstrze w kontekście homofobii Przyjaźń Poniedziałka i Klynstry jest już historią. Pierwszy z nich oskarżył swojego dawnego przyjaciela o homofobię. Bolało go najbardziej to, że przez lata u boku Klynstry nie czuł się w żaden sposób wykluczony. Okazało się jednak, że mogły to być tylko pozory. Poniedziałek w swojej książce grzmi, że nigdy nie wybaczy Redbadowi tego, jakie słowa skierował do osób LGBT+… Ta przyjaźń raczej nie ma już szansy na odbudowanie się.
17 lat temu Jacek Poniedziałek przyznał publicznie, że jest gejem. Ile i czy stracił na coming oucie?
Tylko nam aktor opowiedział o konsekwencjach tej decyzji. Dziś obchodzi urodziny
Był rok 2005, gdy Jacek Poniedziałek potwierdził to, o czym pisało się od pewnego czasu. „Mam już 40 lat. Nie będę się wygłupiał i bredził coś o idealnej kobiecie, której wciąż szukam. Jestem gejem i tyle”, przyznał aktor w jednym z wywiadów. W ubiegłym roku, gdy minęło 16 lat, zapytaliśmy ulubieńca widzów o to, czy decyzja o wyjściu z szafy miała dla niego jakieś nieprzyjemne konsekwencje. To w końcu ich boi się wielu wciąż niewyoutowanych aktorów i piosenkarzy… Z okazji urodzin przypominamy jego historię. Jacek Poniedziałek o coming oucie Podczas sesji zdjęciowej do VIVY! zapytaliśmy Jacka Poniedziałka o kilka spraw. Jedną z nich było potwierdzenie w 2005 roku, że nie szuka i nigdy nie będzie szukać żony. Aktor serialowy i teatralny jest bowiem homoseksualny. Jak tamten moment zmienił życie bohatera nowego numeru naszego magazynu? „Czas po coming oucie to najlepszy czas w moim życiu – po ludzku i zawodowo. Nie miałem żadnych problemów związanych z propozycjami aktorskimi . Może lekkie zawirowania i przyhamowanie odczułem na początku. Ze strachu, z dezorientacji tych, którzy obsadzają do ról? Może bano się, jak zareaguje widownia?”, przyznał VIVIE.pl Jacek Poniedziałek. CZYTAJ TEŻ: Jacek Poniedziałek o nałogach: „Zmieniają się substancje, ale mechanizm jest zawsze ten sam”. „Zrozumiałem, że jestem na skraju przepaści”, wyznaje aktor A czy aktor spotkał się z hejtem? „Jeśli chodzi o napastliwe i złe opinie na mój temat to ja tego nie czytam. Nie interesuje mnie to, więc się tym nie przejmuję. Ale chyba nie ma tego dużo, bo to nie oddziałuje na moją karierę. Mam tyle pracy, że niemal niczego nie robię na czas”, podsumował Jacek Poniedziałek przed naszą kamerą. Dodał na koniec, że coming out miał też wpływ na jego popularność. „I może jestem teraz bardziej rozpoznawalny. A czy z korzyścią dla mnie? Nie wiem, bo chyba jako gej w tym kraju wolałbym pozostać anonimowy”, przyznał VIVIE.pl. Jacek Poniedziałek o uzależnieniu od alkoholu i narkotyków. Kiedy powiedział „dość!”? 57-letni artysta ma za sobą też inne publiczne coming outy. Jeden dotyczył orientacji seksualnej, a inny tego, że przez lata nadużywał alkoholu i narkotyków. Kiedy z tym skończył? „Urywał mi się film i zrodził się we mnie lęk. Ponieważ ja wtedy nie zasypiam tylko bardzo intensywnie żyję. Tylko, że nic z tego nie pamiętałem i to trwało godzinami całymi. Budząc się na drugi dzień wpadałem w ataki paniki, że nie panuję nad swoim życiem. Żałosne i smutne. Przestraszyłem się, że w końcu coś sobie albo komuś zrobię. Pójdę do więzienia za to, czego nie zrobiłem świadomie, tylko zrobiły to alkohol albo narkotyki we mnie”, wyznał VIVIE.pl. Jacek Poniedziałek stwierdził także podczas wywiadu wideo, że „w tym kraju wszyscy piją i ćpają”. Co miał dokładnie na myśli? Sprawdź, oglądając wideo od początku do końca. Tymczasem my życzymy mu wszystkiego dobrego w życiu i na planie filmowym.
Jak czuła się Kora dwa lata przed śmiercią? Jacek Poniedziałek o ostatnim spotkaniu z artystką
„Była wycieńczona chorobą...”. Mimo to miło zaskoczyła aktora
Trzy lat temu, pod koniec lipca odeszła od nas Kora. Wokalistka przegrała walkę z rakiem jajnika. Przez dużą część życia artystka przyjaźniła się z Jackiem Poniedziałkiem. Aktor wyjawił w rozmowie z VIVĄ.pl, jak wyglądało jego ostatnie spotkanie z gwiazdą… Jacek Poniedziałek o Korze. Dwa lata przed śmiercią żartowała i miała nadzieję żyć Bohater najnowszego wydania magazynu VIVA! poznał muzykę Maanamu jako nastolatek. Śpiew Olgi Sipowicz spodobał się mu na tyle, że postanowił znaleźć jej mieszkanie i nawiązać z artystką kontakt. Wokalistka pozytywnie odebrała ten niecodzienny pomysł. Znajomość przetrwała całe lata. Najmocniej Jacek Poniedziałek zapamiętał spotkanie, które miało miejsce w 2016 roku. Co wtedy powiedziała mu chorująca na raka wokalistka? Choć nie miała dużo energii, zaskoczyła aktora, żartując sobie już od wejścia! „Ostatni raz widziałem Korę dwa lata przed jej śmiercią. To było niedaleko, w jej mieszkaniu na Bielanach. Zobaczyłem ją wtedy pierwszy raz od 2-3 lat. Widziałem, że jest już zmęczona i wycieńczona chorobą. Powiedziałem wtedy do niej: No cześć staruszko! A ona mi odpowiedziała: Młodzieniaszek się znalazł! (śmiech) I wtedy oboje ryknęliśmy śmiechem, a cały wieczór był bardzo udany”, wspominał przed kamerą VIVY.pl aktor, który powierzał gwieździe swoje sekrety. Zobacz również: Kamil Sipowicz opublikował prywatne dzienniki Kory. To zbiór odręcznych notatek artystki Jednym z nich był fakt, że Jacek Poniedziałek walczył z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Dziś aktor z dumą może mówić, że walkę wygrał. Jakim czuje się człowiekiem? „Młodzieniaszkiem nie jestem, ale gdzieś w środku czuję się osiemnastolatkiem. Mam wrażenie, że dopiero rozpoczynam życie”, wyznał nam 56-latek. „Bardzo długo uczę wszystkiego – zawodu, życia społecznego, uwagi na drugiego człowieka… Wychowywany byłem w dziczy, w szorstkim środowisku. Wiele lat zajęło mi zrozumienie, że moje słowa mogą bardzo ranić np. przez moje chojrakowanie, że wszyscy powinni być twardzi. A to z kolei wzięło się z mojego wiecznego poczucia, że jestem za delikatny. To taki kompleks homoseksualny, którego nabywa się w czasie dojrzewania”, dodał w rozmowie z VIVA.pl. A jaki był moment, w którym artysta obiecał sobie, że wyjdzie z nałogu? Dowiedz się oglądając całe nasze wideo.
Jacek Poniedziałek: „Mam swoje nawyki, dziwactwa. Za dobrze czuję się sam, w pełni wolny i niezależny”
Aktor w szczerej rozmowie o miłości i... przemijaniu
Lubię siebie takiego, jaki się urodziłem: popie*rzonego, nieuporządkowanego, nieprzewidywalnego, przewrażliwionego, ambitnego, kruchego, choć czasem niebezpiecznego. Polubienie siebie zajęło mi wiele lat. Nie chcę już się kwestionować”, podkreśla Jacek Poniedziałek. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką podzielił się przemyśleniami o miłości i... przemijaniu. Jacek Poniedziałek o miłości wywiad VIVA! [...] Miłość mogłaby Cię uratować? Widziałaś „Serce miłości” Łukasza Rondudy? Tak. Oboje z Justyną Wasilewską zagraliście rewelacyjne, wcielając się w jedną z najbardziej oryginalnych par polskiej sceny artystycznej: performera Wojtka Bąkowskiego oraz poetki i artystki Zuzanny Bartoszek. Na końcu gram scenę zatytułowaną „Odkochiwanie się”, która była parafrazą prawdziwego performance’u w wykonaniu Wojtka, jaki odbył się chyba ponad 20 lat temu w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Wojtek pokazywał widzom przedmioty kobiet, z którymi był kiedyś związany. Zapytałem go, co chciał tym działaniem przeprowadzić. Odpowiedział, że miał wtedy w całej Polsce kilka czy nawet kilkanaście rozpalonych ognisk. I podjął decyzję, żeby te wszystkie ogniska ugasić. Otóż ja też mam kilka takich rozpalonych ognisk w całej Polsce, a nawet Europie (śmiech). W moim życiu intymnym sporo się dzieje. Ale w tym momencie nie jestem gotowy na poważniejszy związek na wyłączność. Dlaczego? W „(Nie)dzienniku” piszesz: „Moje trzy prawdziwe związki sam zniszczyłem: pierwszy naiwnością, drugi niewiernością, trzeci nadmiernym, bezbronnym zaangażowaniem. I oto jestem sam jak palec w dupie losu. Zostały praca, mieszkanie, koty...”. Zabrzmi to banalnie, ale jest mi tak po prostu wygodnie. Mam swoje nawyki, dziwactwa, zwyczaje, celebry i rytuały, za dobrze czuję się w tym mieszkaniu sam, w pełni wolny i niezależny. Wprowadzenie kogoś do mojego życia byłoby w tej chwili wykalkulowanym gestem tchórzostwa. Polecamy: Jacek Poniedziałek: „Mówiliśmy innymi językami. Bardzo mnie kochała, ale nie umiała tego okazywać”. Tak aktor wspomina relację z mamą. Co jeszcze o niej opowiedział? [...] Jesteś hipochondrykiem? Byłem, jestem i będę (śmiech). Co jest paradoksem, bo przez lata konsekwentnie siebie zabijałem. Jak widzisz, do dziś palę papierosy. Jem mnóstwo antyoksydantów, staram się wysypiać, nałogowo uprawiam sport. Mam nawet osobistego trenera, bo przygotowuję się do roli i muszę być szczupły i żylasty. Od lat namiętnie pływam, co dwa–trzy dni pokonuję 40–50 kilometrów na rowerze, a gdy jest zimno i pada, zasuwam w domu 50 minut na moim orbitreku... To ciągła ucieczka przed tłuszczem, ociężałością i niedołęstwem... Brawo! Wyglądasz bardzo atrakcyjnie, dlatego byłam zaskoczona, kiedy przeczytałam: „Patrzę na swoje zdjęcia sprzed kilkunastu, nawet kilku lat i w gardle więźnie mi rozdzierający szloch rozpaczy i żalu”. Ale to nie znaczy, że on mnie paraliżuje. W pewnym wieku, kiedy patrzysz na swoje zdjęcia, choćby sprzed paru lat, widzisz, jak strasznie szybko następują zmiany. Do czterdziestki możesz być wciąż świeży, gładki, piękny i ponętny. Młody bóg. Potem zaczyna się jazda w dół: zmarszczki, wory pod oczami, sztywność kończyn, inny owal twarzy, zwiędła skóra... Strzelasz sobie selfie i widzisz, że to nie jest dobre światło, bo zmarchy na szyi i drugi podbródek, blade lico albo przebarwienia, oznaki zmęczenia pomimo przespanej nocy. I nie wstawisz tego na Instagram! W ogóle popularność tej apki i to, jak ona przyćmiła Facebooka, najlepiej pokazuje, co nas najbardziej kręci na tym świecie. To ciało i wszystko, co się z nim wiąże i kojarzy. Jego piękno, fetysze i atrybuty. I oczywiście seks. Gorzka prawda. Na szczęście nie mam Instagramu... Kto z nas ma gorzej? Kobiety czy mężczyźni? Oczywiście kobiety. Także dlatego, że bardzo wiele czasu i uwagi poświęcacie urodzie, ciuchom, kosmetykom itd. A robicie tak, bo tego oczekują od was samce. Dla miażdżącej większości mężczyzn stanowicie atrakcję, dopóki pachniecie świeżością. Ja też wolę młodych mężczyzn. Rówieśnicy fascynują mnie intelektualnie i przez ich życiową mądrość, ale seksualnie nawet ich nie zauważam. Z jednym wyjątkiem zawsze miałem młodszych partnerów... Cały wywiad z Jackiem Poniedziałkiem dostępny jest w nowym wydaniu magazynu VIVA! - w sprzedaży od 12 sierpnia Zobacz też: Jacek Poniedziałek o nałogach: „Zmieniają się substancje, ale mechanizm jest zawsze ten sam”. „Zrozumiałem, że jestem na skraju przepaści”, wyznaje aktor
Jacek Poniedziałek: „Mówiliśmy innymi językami. Bardzo mnie kochała, ale nie umiała tego okazywać”
Tak aktor wspomina relację z mamą. Co jeszcze o niej opowiedział?
Wybitny aktor. Skomplikowana osobowość. Szczery do bólu rozmówca. „Jej życiową klęską było porzucenie tego spokojnego, niepijącego mężczyzny... i związanie się z moim ojcem”, wspomina Jacek Poniedziałek, mówiąc o mamie. Nie powiedział jej nigdy, że jest homoseksualistą. Dowiedziała się sama. „Trochę nas to zbliżyło. Dopiero po tym wydarzeniu udało nam się przeprowadzić kilka naprawdę istotnych, osobistych rozmów”, tłumaczy w rozmowie z Beatą Nowicką. Jacek Poniedziałek o relacji z mamą w wywiadzie VIVY! [...] Pamiętasz, jak Jerzy Pilch mówił: „Życie składa się ze złudzenia wieczności i z przerażającej utraty tego złudzenia”? Tak... Mocno tego doświadczył na sobie. Uciekając przed śmiercią, czepiamy się młodości. Te ciągłe zderzenia: Eros i Tanatos. Przecież się nie wzięło z powietrza, tylko konkretnych ludzkich doświadczeń. Choćby mojej babci, która jako mała dziewczynka przeżyła przerażające rzeczy i potem, już jako dorosła kobieta, nie darowała żadnemu przystojnemu facetowi. Kompulsywnie rzucała się na każdego. Uciekała przed śmiercią, która ścigała ją od dzieciństwa. Twój tato zmarł, jak miałeś cztery lata. Tak. A kiedy miałem 11 lat, umarł brat, potem babcia, potem drugi brat. Życie mojej rodziny naznaczone było śmiercią i strachem przed nią. Może właśnie dlatego jestem wyznawcą Erosa... Kiedy opisujesz swoje biedne dzieciństwo i umęczoną, zaharowaną, zaniedbaną mamę, do głowy mi nie przyszła „bajeczna, prawie arkadyjska młodość pani Poniedziałkowej”, o której wspominasz. Była prawdziwa. Tyle że znacznie wcześniej. Mam ją udokumentowaną na starych zdjęciach. Mama urodziła się w 1927 roku, gdy skończyła się wojna, miała 18 lat. Była bardzo ładna, miała świetne nogi i wołali na nią „Paryżanka”. Zawsze wystrojona: kokarda we włosach, rękawiczki, elegancka sukienka. Siedzi albo stoi w trakcie jakiejś piknikowej sytuacji na łące czy nad stawem gdzieś pod Krakowem. Wokół niej zawsze widać kilku zapatrzonych w nią młodych mężczyzn w eleganckich jasnych marynarkach i letnich kapeluszach. Ona lekko speszona, ale niezwykle ponętna. Wie, że się podoba. Trochę się tego wstydzi, ale i z tego korzysta... Te zdjęcia sugerują, że będzie w życiu szczęśliwa... I była. Do spotkania z ojcem. Pierwszą miłością mamy był Ludwik, mężczyzna, który zawsze istniał w jej opowieściach: przystojny, elegancki pan, gładko zaczesany do tyłu, używający brylantyny, szczupły, w garniturze, kulturalny. Znam go ze zdjęć i kilku wizyt po śmierci ojca. Jej życiową klęską było porzucenie tego spokojnego, niepijącego, łagodnego mężczyzny... i związanie się z moim ojcem. On natychmiast zawładnął jej sercem, bo był piękny. Piękny niebezpiecznie. Piękno jest pociągające, ale gdy nas zbyt pochłonie, popełniamy fatalne błędy. I tak wylądowała z biseksualnym alkoholikiem, bawidamkiem, podrywaczem i kłamcą. Ojciec zdradzał ją, nigdy go nie było, przepijał pensję, szalał, bawił się i nie znosił domu. Oraz mamy, bo była jego wyrzutem sumienia. Zobacz też: Jacek Poniedziałek o nałogach: „Zmieniają się substancje, ale mechanizm jest zawsze ten sam” [...] Przeprowadziłeś kiedyś z mamą rozmowę o szczęściu? Nie była skora do zwierzeń. Odkąd wyniosłem się z domu, mieszkałem u mojego pierwszego partnera, potem u drugiego. Nasze rozmowy były trudne, bo każda zaczynała się od jej pretensji o zbyt długie milczenie lub nieodwiedzanie. Wiesz, jakie matki potrafią być roszczeniowe. Ale czasem udawało się pogadać. Kiedy dowiedziałem się, że mój pierwszy chłopak mnie zdradza, wróciłem do domu i strasznie się przy mamie rozpłakałem. Ile miałeś lat? Może 22...? Nawet nie tłumaczyłem, o co chodzi, ale ona to poczuła. Niezdarnie mnie przytuliła i powiedziała: „Tego kwiatu jest pół światu”. Krótka, zdawkowa chwila bliskości. Nie mówiłem jej, że jestem homoseksualistą, w pewnym momencie zaczęła się domyślać. Urodziła mnie w wieku 40 lat. Gdy miałem 20, ona miała 60, była nieszczęśliwą starszą kobietą, zajętą prozą codzienności. Trudno nam było się porozumieć, nawiązać autentyczną więź. Mówiliśmy innymi językami. Bardzo mnie kochała, ale nie umiała tego okazywać. Ale już to wszystko przepracowałem i nie chcę do tego wracać. Dała mi życie, dom, umożliwiła edukację. To najważniejsze. Zawsze mówiłeś do mamy w trzeciej osobie... Tak, mówiliśmy: „Mamo, czy może mama to albo tamto?”. Sam nie wiem, czemu ani jak to się zaczęło. Mama chyba tak samo mówiła do swojej matki... To rzeczywiście dość rzadkie. I gdy dziś się nad tym zastanawiam, dochodzę do wniosku, że właśnie język był jedną z najważniejszych przeszkód dla naszej bliskości. Powiedziałeś jej w końcu, że jesteś homoseksualistą? Nie. W tej rodzinie nie rozmawiało się o sprawach intymnych. Właściwie nigdy. Dowiedziała się od mojej siostry. A potem przeczytała w gazetach. Przez jakiś czas nie dzwoniłem do niej, w końcu zrobiła to pierwsza i powiedziała coś w rodzaju: „Przecież ja ich znam. To są bardzo kulturalni ludzie, zawsze mili, czyści...” (śmiech). Takie rzeczy. Potem przez jakiś czas nie wychodziła z domu, bo wstydziła się sąsiadów i kioskarek z jej ulicy. Kochała mnie, ale wstyd był silniejszy. Jednak trochę nas to zbliżyło. Dopiero po tym wydarzeniu udało nam się przeprowadzić kilka naprawdę istotnych, osobistych rozmów. Wywiad z Jackiem Poniedziałkiem ukaże się w nowym numerze VIVY! już 12 sierpnia
Joanna Liszowska: „Doszłam też do takiego momentu, kiedy mogę czuć się szczęśliwa, nawet kiedy nie ma mężczyzny przy moim boku”
Aktorka podkreśla, że jej życie dopiero się rozkręca
Debiutowała w spektaklu „Siedem grzechów głównych”. Dwadzieścia lat później zagrała monodram „Siedem sekund wieczności”. Joanna Liszowska przekroczyła magiczną czterdziestkę, ale mówi, że jej życie dopiero się rozkręca. Czy wierzy w magię liczb? Czy jest pogodzona z wiekiem? Jaką jest matką? I czy nie opuściło jej poczucie humoru? Sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Jak byś określiła siebie, kobietę po czterdziestce? Kobieta po czterdziestce… jak to poważnie zabrzmiało (śmiech). Jestem kobietą silną, świadomą, jednak nieustająco trochę zwariowaną. (...) Jesteś aktorką i cały czas jesteś poddawana ocenom. A one nie zawsze są pozytywne. Na konstruktywną krytykę dotyczącą mnie jako aktorki, mojej pracy na scenie, mojej roli jestem jak najbardziej otwarta. Takie opinie pozwalają mi się rozwijać i bardzo chętnie je przyjmuję. Oczywiście jest dla mnie bardzo ważne, aby widz po skończonym spektaklu wyszedł z mojego monodramu z poczuciem, że warto było spędzić ze mną te półtorej godziny w teatrze. Ale krytyka, która w gruncie rzeczy jest tylko przytykiem, opinie niepytanych o zdanie ktośków-cośków, czyli osób bez twarzy, bez nazwiska, z prywatnym kontem na Instagramie, przestają mnie zajmować. Jest taki mechanizm w człowieku, że podobno, kiedy podejdzie do ciebie dziesięć osób, dziewięć powie ci coś miłego, a jedna zrobi przytyk, to niestety w głowie pozostaną słowa tylko tej jednej osoby. Mam wrażenie, że kiedyś tak funkcjonowałam. Teraz chcę doceniać i słyszeć tę pozostałą dziewiątkę. Postanowiłam otaczać się życzliwością. A fakt, że komuś nie podobają się moje włosy, fryzura czy figura… trudno. Myślę, że z tego powodu pod koniec dnia ani życie tamtej osoby nie będzie lepsze, ani moje nie będzie gorsze. Jest przepiękne stare powiedzenie „De gustibus non disputandum est”, o gustach się nie dyskutuje. Gustów jest tyle, ile ludzi i należy je szanować. Zobacz też: Joanna Liszowska już tak nie wygląda! Aktorka zmieniła kolor włosów! Czy tego uczysz swoje dzieci? Owszem. Miłe rzeczy można powiedzieć każdemu, zawsze i wszędzie. Jeśli tylko się to poczuje. Natomiast krytykować, wytykać – najpierw trzeba się zastanowić, po co w ogóle się to robi, potem trzeba się postawić na miejscu osoby, która miałaby to usłyszeć lub przeczytać. I wtedy wszystko powinno stać się jasne. Jeśli cały czas miałabym zwracać uwagę na to, co inni o mnie myślą, nie byłabym wolna i w pełni sobą, bo cały czas żyłabym, starając się spełnić czyjeś oczekiwania. A ponieważ nie można zadowolić wszystkich, najlepiej zadowolić siebie (śmiech). Oczywiście, że nie da się na takie przytyki być całkowicie obojętnym, ale wydaje mi się, że warto pracować, aby tym małym rzeczom poświęcać jak najmniej czasu i energii. W życiu jest o wiele więcej dużo przyjemniejszych i dużo ważniejszych spraw. Jaką jesteś matką? Chyba nie mnie to oceniać. Dowiem się za kilka lat. Ale na pewno robię wszystko, co w mojej mocy, żeby dziewczyny czuły się kochane i bezpieczne. I miały pewność, że zawsze zostaną wysłuchane. Oczywiście moim marzeniem, jak chyba każdej matki, jest, żeby wyrosły na mądre, silne i wrażliwe kobiety. Wierzę, że dzięki temu będą wiedziały, co daje im prawdziwe szczęście i będą potrafiły je pielęgnować. Ty wiesz już, co daje Ci szczęście? Powiem ci, że czasem wystarczy, że otworzę oczy, zobaczę, że jest słońce, że będzie kolejny gorący dzień i już jest dobrze. Jak wiesz, od zawsze działałam na baterie słoneczne i nic się w tym względzie nie zmieniło (śmiech). Ale tak poważnie… miłość zawsze była największą wartością w życiu i tu też nic się w tym względzie nie zmieniło. A dzięki moim dwóm skarbom mogę każdego dnia przeżywać, czuć i trwać w najczystszej, najpiękniejszej, najbardziej bezwarunkowej miłości, jaką można dostać i dawać. Doszłam też do takiego momentu, kiedy mogę czuć się szczęśliwa, nawet kiedy nie ma mężczyzny przy moim boku. Chociaż, co tu kryć, dzielenie z kimś życia, kochanie, bycie kochanym jest cudowne i fantastyczne, i absolutnie możliwe w każdym wieku. Jestem tego pewna. Mówi się, że w pewnym wieku już pewnych rzeczy nie wypada. Oj tam, oj tam. Nie wypada to oceniać ludzi po okładce, zaglądać komuś do portfela, kierować się zawiścią, ranić innych. Tego nie wypada. Dlaczego z wiekiem mamy się ograniczać? Dzisiaj wiem, że najlepsze jeszcze wciąż przede mną, że teraz właśnie pojawia się coraz więcej wspaniałych możliwości, nowych dróg, które chciałabym odkryć. Czy to oznacza, że z wiekiem mamy przestać być sobą? Zgubić swój temperament? Nigdy w życiu! Czasem obserwuję sobie tę moją najpiękniejszą kobietę na świecie, za jaką uważam JLo. Dwadzieścia lat temu wystąpiła na rozdaniu nagród Grammy w słynnej wydekoltowanej sukni Versace. Wtedy postrzegałam ją jako bardzo ładną, ale bardzo niepewną siebie dziewczynę. W zeszłym roku zamykała pokaz domu mody Versace w nieco odważniejszej wersji tej kreacji sprzed lat. Na wybieg wyszła odważna, zmysłowa kobieta, w stu procentach świadoma swojej kobiecości, swojej seksualności. I wydaje mi się, że tak jak pewnie kroczyła po wybiegu, tak pewnie kroczy przez życie, osiągając cele, które sama sobie wyznacza. Taka przemiana kobiety bardzo mi się podoba. Kiedyś w wywiadzie Oprah Winfrey powiedziała, że my, kobiety, mamy nieograniczone możliwości, aby spełniać marzenia, jesteśmy just limitless. Tylko że same sobie w naszych głowach nakładamy blokady, które nie pozwalają nam poczuć się wspaniałymi. Nie bez przyczyny zapamiętałam ten fragment. Cały wywiad w nowej VIVIE! w sprzedaży od czwartku, 12 sierpnia. Zobacz również: Joanna Liszowska w odważnej kreacji na ramówce Polsatu! Co jeszcze w VIVIE! 15/2021? Mariola Bojarska-Ferenc i Ryszard Ferenc pobrali się 30 lat temu. Jaki jest ich przepis na szczęście i ogień w związku? Jacek Poniedziałek - brutalnie szczery w rozmowie o swoim upadku i odrodzeniu się, a także miłości. Teresa Skolimowska o tym, czy czas leczy rany? 12 lat po śmierci córki, wybitnej sportsmenki Kamili Skolimowskiej, jej matka stawia pytania. Kobiece historie: Supermodelki lat 60. i 70.: Veruschka, Hutton, Twiggy, Hall... Na czym polegał ich fenomen? A także, miasta miłości. Barcelona, miasto wizjonerów sztuki – Gaudiego, Picassa, Miró i raj zakochanych.
Jacek Poniedziałek szczerze o swoich doświadczeniach. Alkohol, terapia, rozstanie...
Jacek Poniedziałek nie boi się poruszać publicznie trudnych tematów. Najpierw ujawnił swoją orientację seksualną, później przyznał się do uzależnień od alkoholu i narkotyków. Teraz szczerze opowiada o rozstaniu z swoim 25-letni partnerem. Jacek Poniedziałek: alkoholizm Jacek Poniedziałek w zeszłym roku zdobył się na szokujące wyznanie. Będąc gościem podcastu Rozmowy w kuchni Patrycji Wanat przyznał się do dwóch uzależnień. „Piłem coraz więcej, co w naszym środowisku jest dosyć często. Nie mówię tego, aby się usprawiedliwiać. Chcę po prostu wyjaśnić ten mechanizm. To jest głód, który pojawia się po spektaklach. Które są długie, wymagające, które potrafią cię przeorać. Po tym oczekuje się pewnego rodzaju nagrody. Kończyło się to piciem i nie ukrywam, że też ćpaniem” - wyznał wtedy artysta. Dziś Jacek jest już wolny od używek. Nie pije od ponad roku. Był na odwyku i pozostaje pod opieką specjalistów. Na łamach Repliki wspomniał o terapii, w której bierze udział: „Dziś mam świadomość, że mogłem tego rozstania uniknąć, gdybym umiał zapanować nad swoim lękiem, który zresztą teraz „przerabiam” na terapii. Bo terapia uzależnień nie jest tylko o tym, że mam problem z piciem czy ćpaniem, dotyczy wszystkich aspektów życia”. Zobacz także: „Ciągle kac, pijany, naćpany, po imprezie”. Jacek Poniedziałek szczerze o uzależnieniach Jacek Poniedziałek rozstał się z partnerem W 2005 roku Jacek Poniedziałek w trakcie wywiadu wyznał, że jest osobą o homoseksualnej orientacji. Po prostu na łamach tabloidu ujawnił po prostu, że jest osobą o homoseksualnej orientacji. „Mam już 40 lat. Nie będę się wygłupiał i bredził coś o idealnej kobiecie, której wciąż szukam. Jestem gejem i tyle”, oznajmił w Fakcie. Po latach przyznał, że nie żałuje swojej decyzji. Zobacz także: Jacek Poniedziałek mocno o swoim coming oucie! Teraz na łamach Repliki, Jacek Poniedziałek opowiedział o swoim partnerze, który był od niego o połowę młodszy. Byli razem dwa lata. „To był piękny, intymny i namiętny związek. (...) wspaniały chłopak, miał połowę moich lat. Poznałem go w 2015 r. – miałem 50, a on 25 i już sama ta różnica stanowiła potencjalny obszar konfliktów. To naturalne, że on potrzebował nowych doświadczeń, „wyszaleć się” – a ja byłem tak potwornie zakochany, że z trudem przyjmowałem choćby rozmowy na temat innych mężczyzn. Dopadały mnie lęki, frustracje – i oczywiście to mogło go tłamsić. W końcu uwolnił się, rozstanie nastąpiło z jego inicjatywy. To był jego pierwszy dłuższy związek, trwał dwa lata” - powiedział aktor.
Jacek Poniedziałek przyznał się do uzależnienia od narkotyków i alkoholu. Co go uratowało?
Aktor zdecydował się na szokujące wyznanie
Jacek Poniedziałek znany z takich serialu jak Pod powierzchnią, Druga szansa, M jak miłość czy z licznych sztuk teatralnych przyznał się do dwóch uzależnień. Nałogiem aktora stały się narkotyki i alkohol. Na szczęście dziś to tylko wspomnienie. Artysta zawarł je w swojej najnowszej książce… Jacek Poniedziałek o książce, alkoholu i narkotykach Cieszące się coraz większą popularnością podcasty, czyli forma internetowej publikacji dźwiękowej imitująca własne radio, spodobały się też polskim gwiazdom. Wiele z nich przyjęło już zaproszenia do intymnych rozmów, które potem publikowane są w serwisach streamingowych. Podobnie zrobił Jacek Poniedziałek, który był gościem podcastu Rozmowy w kuchni Patrycji Wanat. W czasie wywiadu artysta opowiedział o swoim nowym projekcie, w którym zawarł wspomnienia związane z uzależnieniem. „Zacząłem pisać dziennik i ta książka to takie moje wyznanie. Po latach szaleństwa wytrzeźwiałem. Jestem niepijącym alkoholikiem. To niesamowite, że znalazłem się w innym mentalnie miejscu niż byłem. Opisywanie swoich losów, oczywiście upraszczam, ale uratowało mi życie”, powiedział w podcaście Jacek Poniedziałek i dodał, że premiera książki odbędzie się w kwietniu przyszłego roku. Jak to się stało, że aktor zaczął pić? To nierzadkie zjawisko w jego branży… „Piłem coraz więcej, co w naszym środowisku jest dosyć często. Nie mówię tego, aby się usprawiedliwiać. Chcę po prostu wyjaśnić ten mechanizm. To jest głód, który pojawia się po spektaklach. Które są długie, wymagające, które potrafią cię przeorać. Po tym oczekuje się pewnego rodzaju nagrody. Kończyło się to piciem i nie ukrywam, że też ćpaniem”, wyznał Patrycji Wanat artysta. Dziś Jacek Poniedziałek jest wolny od używek. Jak mu się to udało? „Uświadomiłem sobie, że po tym jest i kac, i zmęczenie. Tego było tak dużo, że zmotywowało mnie to do tego, aby z tym skończyć. Choć to niewłaściwe słowo, bo to się nigdy nie kończy. Bardziej, żeby się zatrzymać w drodze ku przepaści. […] Póki co się trzymam”, zaznaczył gwiazdor wielu seriali. Aktorowi życzymy dużo siły i czekamy na publikację, która ukaże się równo za rok.
Plejada gwiazd w najnowszym filmie Pawła Borowskiego Ja teraz kłamię
– Problem polega na tym, że w przypadku tego filmu lepiej nie zdradzać za dużo, jego istotą jest zagadka, niespodzianka, niedopowiedzenie, przewrotność – mówi o najnowszym filmie Pawła Borowskiego, autora Zero, występująca tu w roli Celii, Maja Ostaszewska. – Kiedy po raz pierwszy zobaczyliśmy plan, wszyscy byliśmy bardzo podekscytowani, bo w Polsce mało się kręci takich filmów – dodaje. Ja teraz kłamię w kinach od 28 czerwca. „Ja teraz kłamię”. Opis fabuły Aktorka Celia (Maja Ostaszewska), jej partner – reżyser Mat (Rafał Maćkowiak) oraz nastoletnia piosenkarka Yvonne (Paulina Walendziak) to trójka celebrytów, biorących udział w kontrowersyjnym telewizyjnym show Konfesjonał Gwiazd. Każde z nich wierzy, że zwycięstwo w programie, w którym muszą wyjawić publiczności swoje największe sekrety, przyniesie wielkie pieniądze oraz pomoże w realizacji najskrytszych marzeń. Dla Yvonne ma to być powrót na szczyty list przebojów, dla Celii i Mata szansa na nakręcenie wspólnego filmu. Kiedy cała trójka ponosi porażkę, sprawy zaczynają się komplikować. Związek aktorki reżysera wchodzi w niebezpieczny zakręt, kariera piosenkarki wisi na włosku. Wtedy właśnie do Mata zgłasza się prowadząca show, Kai (Agata Buzek) i oferuje mu pomoc w sfinansowaniu filmu. Ale stawia warunek – rolę, którą miała zagrać Celia, dostanie… Yvonne. Decyzja podjęta przez Mata, wywoła prawdziwy rollercoaster zdarzeń, w czasie których na jaw zaczną wychodzić wszystkie, najbardziej skrywane tajemnice bohaterów. Kto z nich kłamie? Kto mówi prawdę? Jakie są ich prawdziwe motywacje? Wielki finał telewizyjnego widowiska przyniesie odpowiedzi. (opis dystrybutora) O filmie „Ja teraz kłamię” – Cały proces (tworzenia dopracowanej warstwy wizualnej filmu) zaczął się od tego, że musiałem sobie odpowiedzieć na pytanie, jaki ten świat ma w ogóle być – opowiada o Ja teraz kłamię jego reżyser i scenarzysta Paweł Borowski. – Wiedziałem tylko tyle, że musi to być świat fikcyjny, który nie istnieje. To oczywiście nie jakaś efekciarska fanaberia, ale coś co jest bezpośrednio związane z filmem i jego treścią, od tytułu poczynając. Idąc tym tropem, mogłem pomyśleć o umowności podobnej do tego, co zrobił na przykład Lars von Trier w Dogville, ale zależało mi bardzo, żeby ten świat był namacalny, żeby stwarzał pozory świata rzeczywistego. A zarazem nigdy nim nie był, nie jest i nie będzie. To rodzaj takiego science-fiction, ale bez „science”. Sam pomysł opiera się w zasadzie na założeniu, jak by wyglądał świat w nowym millenium, wyobrażony przez kogoś żyjącego w latach 60. ubiegłego wieku. Jednocześnie akcja filmu rozgrywa się w 2008 roku czyli ponad 10 lat temu. Wiadomo więc doskonale, że to co oglądamy na ekranie nie miało miejsca. W ten sposób powstał świat, który po prostu nie istnieje. Czysta fikcja. – U mnie zawsze na początku jest „co?", a dopiero potem „jak?" – kontynuuje Borowski. – W przypadku Ja teraz kłamię tym „co?” były obserwacje dotyczące ułomności naszej ludzkiej percepcji, postrzegania świata. Tego, że często nie potrafimy lub nie chcemy widzieć pewnych rzeczy, bądź docierać do sedna, do prawdy. Idziemy po prostu na łatwiznę. Jest takie sformułowanie, zgodnie z którym lubimy szuflady, bo nam porządkują świat. (…) Chcę być jak najdalej od krytyki czy mentorskiego tonu. Staram się tylko przyglądać pewnym zjawiskom. Jednym z nich jest współczesny voyeuryzm, szeroko pojęte podglądactwo, które istnieje zarówno w skali masowej, na poziomie tabloidów, pism plotkarskich, przez telewizyjne show, a kończąc na mikroskali, kiedy po prostu kogoś poznajemy. Zwiastun filmu „Ja teraz kłamię” View oEmbed on the source website – W Ja teraz kłamię bardzo spodobało mi się to, że reżyser Paweł Borowski kreuje rzeczywistość nieistniejącą, dla aktora to perspektywa bardzo ponętna. Przez wykorzystanie metafory, a nie wprost i bezpośrednio, scenariusz dotyczy między innymi tego z czym mierzymy się dziś - kreacją, manipulacją faktami poprzez media i social media – chwali Ostaszewska. – Wciąż pojawiają się nowe pojęcia, takie jak choćby „post-prawda”, które kształtują naszą rzeczywistość. Sam tytuł filmu jest znaczący. Ja teraz kłamię to przecież paradoks kłamcy. Opowiadamy o tym, że rzeczy mogą nie być takie, jakie nam się wydają w pierwszej chwili, że wiele zależy od naszego punktu widzenia i od naszych oczekiwań. – To nie jest kryminał, ale suspens jest istotny, w związku z tym trzeba rzeczywiście bardzo uważać na to, co zdradzamy. Bawimy się tu iluzorycznością, perspektywą, widzowie sami zobaczą, jak ciekawe to gry. Cała czwórka jest uwikłana w jakąś historię, która na początku nie jest do końca czytelna. Kai, postać grana przez Agatę Buzek, pociąga za wiele sznurków. To tajemnicza, charyzmatyczna prowadząca show, a jednocześnie jego producentka. Ona wciąga pozostałych bohaterów w grę, ale czy jest pozytywna czy negatywna, okazuje się dopiero po jakimś czasie. Po drodze punkt widzenia i opinia na temat poszczególnych postaci może się zmieniać. Ci, którzy wydawali się bez skazy, niekoniecznie tacy są. Z kolei, jeśli chodzi o postaci negatywne – zaczynamy rozumieć ich motywacje – kończy Ostaszewska. Ja teraz kłamię w kinach od 28 czerwca. W filmie występują również Joanna Kulig, Jacek Poniedziałek, Robert Więckiewicz i Adam Woronowicz. Plakat filmu Ja teraz kłamię:
Jacek Poniedziałek kończy 52 lata! Tak mówił nam o trudnym dzieciństwie i dorastaniu w biedzie
Sex, drugs i Instagram. Film twórczyni „Galerianek”, „Szatan kazał tańczyć’’, już w kinach!
Już w maju będziemy mogli obejrzeć najnowszy film Katarzyny Rosłaniec, twórczyni "Galerianek" i "Bejbi blues". Sam dyrektor działu kinowego Kino Świat, Bartek Fukiet, powiedział: "Dwa poprzednie filmy Kasi przyciągnęły do kin milion ludzi i jej nowe dzieło - odważny, mocny portret młodej kobiety zagubionej we współczesnym świecie - ma szansę stać się sporym wydarzeniem". Polecamy też: Marcin Dorociński płatnym zabójcą? Ta rola w „Małżeńskich porachunkach” to przełom w jego karierze! "Szatan kazał tańczyć" opowiada o młodej dziewczynie, Karolinie (w tej roli Magdalena Berus, nagrodzona za najlepszy debiut aktorski w "Bejbi blues", a ostatnio znana z roli w "Drugiej szansie"), która spełnia się jako pisarka. Jej pierwsza powieść, współczesna wersja "Lolity" odniosła międzynarodowy sukces. Dziewczyna spędza swój czas na ostrych imprezach, jednorazowych przygodach miłosnych i podróżach po całym świecie, mimo ciężkiej choroby. Żyje szybko i intensywnie, jak wiele współczesnych młodych kobiet. Od problemów ucieka w narkotyki i alkohol. Karolina nie radzi sobie z codziennością i odczuwa "ukrytą przyjemność z umierania". Ma również kompleksy na punkcie swojego wyglądu, patrząc przez pryzmat swojej ładniejszej siostry, Matyldy (Hanna Koczewska). Rodzice dziewczyn także nie wiodą beztroskiego życia - ich matka (Danuta Stenka) cierpi z powodu upływającego czasu i przemijania. Czy świat głównej bohaterki się całkiem rozpadnie? Czy jest możliwe, że jeszcze wyjdzie na prostą? Polecamy też: Zdobywca tegorocznego Oscara wchodzi do kin! O czym opowiada „Klient"? W obrazie zobaczymy również Jacka Poniedziałka, Johna Portera i Łukasza Simlata, a także holenderskiego aktora, Tygo Gernarndta. W kinach już od 5 maja 2017 roku.