Na ten film przez wiele lat czekali wszyscy. Mimo to rodziny uciekają z kin, inni zakrywają oczy
Danny Boyle i Alex Garland ponownie łączą siły, by stworzyć kontynuację kultowych filmów „28 dni później” i „28 tygodni później”. „28 lat później” zapowiada się jako pierwsza część nowej trylogii, a Cillian Murphy, gwiazda pierwszego filmu, tym razem wystąpi w roli producenta wykonawczego.
Twórcy kultowego „28 dni później” – Danny Boyle i Alex Garland – wracają z kolejną odsłoną apokaliptycznej opowieści. „28 lat później” to pierwszy film nowej trylogii, której współproducentem będzie Cillian Murphy, gwiazda oryginalnej części. Powrót do świata „28 dni później” – co już wiemy? Film „28 lat później” to długo wyczekiwana kontynuacja horrorów „28 dni później” i „28 tygodni później”. Twórcy oryginalnej produkcji – reżyser Danny Boyle i scenarzysta Alex Garland – ponownie łączą siły, aby rozwinąć historię postapokaliptycznego świata opanowanego przez wirus wściekłości. Projekt ma być nie tylko kolejnym rozdziałem, ale początkiem zupełnie nowej trylogii. To oznacza, że „28 lat później” otworzy nowe możliwości narracyjne i rozwinie znaną już koncepcję w nieoczekiwanym kierunku. Twórcy zdradzają szczegóły fabuły i produkcji W programie „Dzień Dobry TVN” Danny Boyle i Alex Garland zdradzili pierwsze szczegóły nadchodzącej produkcji. Nie tylko potwierdzili rozpoczęcie prac nad filmem, ale także zaznaczyli, że „28 lat później” będzie mieć własny charakter, odrębny od poprzednich części, mimo zachowania ciągłości narracyjnej. Film pozostanie wierny stylistyce oryginału, jednocześnie wprowadzając nowe elementy, które mają przyciągnąć zarówno dawnych fanów, jak i nową publiczność. ZOBACZ TEŻ: Krystyna Podleska zniknęła z Polski. Po 27 latach małżeństwa rozwiodła się w tajemnicy Cillian Murphy jako producent wykonawczy Choć Cillian Murphy, odtwórca głównej roli w „28 dni później”, nie powróci na ekran, jego obecność w projekcie będzie bardzo znacząca. Aktor przyjął bowiem rolę producenta wykonawczego filmu „28 lat później”. Jego zaangażowanie potwierdza, jak ważna dla niego była ta produkcja i jak dużą wartość niesie powrót do tej historii. Murphy już wcześniej wyrażał chęć współpracy z Dannym Boylem i Alexem Garlandem przy kontynuacji. Teraz jego rola wykracza poza aktorstwo, co może mieć realny wpływ na ostateczny kształt filmu. Nowa trylogia – plany na przyszłość serii „28 lat później” to zaledwie początek. Film będzie stanowić pierwszą część nowej trylogii, co otwiera przed twórcami ogromne możliwości rozwoju historii i postaci. Danny Boyle i Alex Garland zapowiadają, że każdy z trzech filmów będzie mieć odrębny ton i tematykę, ale wspólnie stworzą spójną całość. Nowa trylogia ma szansę ożywić gatunek filmów postapokaliptycznych i wprowadzić świeże spojrzenie na znane już motywy zagłady i przetrwania. CZYTAJ TEŻ: Robert Downey Jr. powraca, ale nie jako Iron Man! Fani podzieleni: geniusz czy desperacja? Premiera „28 lat później” – kiedy możemy się jej spodziewać? Na ten moment dokładna data premiery „28 lat później” nie została jeszcze ujawniona. Twórcy skupiają się obecnie na wstępnej fazie produkcji i dopracowywaniu scenariusza. Jednak biorąc pod uwagę entuzjazm zespołu i zaangażowanie Cilliana Murphy’ego, można się spodziewać, że prace nabiorą tempa już w najbliższych miesiącach. Źródło: Dzień Dobry TVN
Fenomen Draculi i nowy "Nosferatu" – Jak wampir z Transylwanii wciąż rządzi kulturą?
Nowa wersja "Nosferatu" nie pozwala o sobie zapomnieć
Wampir. Słowiański wąpierz. Istota o nadprzyrodzonych zdolnościach, nieśmiertelna, okrutna, żywiąca się krwią. Jak napisał Aleksander Dumas: „Dokądkolwiek pójdziemy, będzie szedł za nami”. Z ludowych podań i historycznych przekazów wampir trafił na łamy powieści, by szybko zadomowić się w kinie, zawładnąć masową wyobraźnią i budzić skrajne emocje. Niektórych do dzisiaj fascynuje, innych brzydzi. Jedni go uwielbiają, dyskutują o nim, oglądają filmy, czytają książki, inni boją się i unikają jak ognia. I mimo tego, że nie istnieje, już dawno wszedł do mainstreamu i zamierza tam pozostać. Przecież zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie chciał od nowa opowiedzieć jego mroczną historię. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 23.02.2025 r.] Kim jest Dracula? Geneza legendarnego wampira Najsłynniejszy wampir świata narodził się w głowie Brama Stokera. W 1897 irlandzki pisarz wydał powieść „Dracula” i tym samym przyczynił się do rozpowszechnienia wizerunku pijącego krew okrutnego hrabiego. Wzorowany na postaci żyjącego w XV wieku Włada Palownika Dracula nie był jednak pierwszym wampirem w literaturze. Pisemne wzmianki o demonicznych istotach pijących krew pochodzą już z XI wieku, ale w ludowych przekazach te nieśmiertelne istoty siejące grozę pojawiały się już nawet w IV wieku. Rozkwit powieści z wampirami w rolach głównych przypadł na XIX stulecie. Na stronie whosome.pl czytam: „Wampiry świetnie wpisywały się w czas swojego rozkwitu, czyli XIX wiek. Spełniały wszystkie romantyczne standardy, żyjąc w zmurszałych zamczyskach i prezentując średniowieczną mądrość oraz dworską etykietę. Mimo to były potworne. Nie tylko przez sam fakt mordowania ludzi, ale także swoją seksualną rozwiązłość, która towarzyszy im w literaturze niemal od zawsze”. Już w 1819 roku brytyjski lekarz i pisarz John Polidori zakochany w lordzie Byronie i zafascynowany jego niedokończonym opowiadaniem napisał „The Vampyre. A Tale”. Stworzył postać lorda Ruthvena, przystojnego wampira, kuszącego kobiety osobistym urokiem, dla którego liczyły się tylko własna przyjemność i przetrwanie. A że najbardziej lubił krew młodych dziewcząt… zabił nawet swoją nowo poślubioną żonę, wysysając z niej krew podczas nocy poślubnej. Kolejna była wampirzyca zakochana w kobiecie. W 1872 roku powieść pod tytułem „Carmilla” irlandzkiego pisarza Josepha Sheridana Le Fanu publikowana była w odcinkach w literackim magazynie „The Dark Blue”. Choć więc w literaturze Dracula na pewno nie był pierwszy, to stał się nieśmiertelny. W popkulturze jego mit opowiadany wciąż na nowo jest z pewnością najważniejszy, choć i inne potwory cieszą się sporą popularnością. Zobacz też: To była rewolucja w komedii romantycznej lat 90. Teraz Bridget Jones powraca– dojrzalsza, silniejsza i gotowa na nowy rozdział Friedrich Murnau i jego "Dracula" – narodziny Nosferatu „Jego twarz była bardzo blada, a jego usta, choć były cienkie, wydawały się zakrzywione w okrutnym uśmiechu. Miał długi, cienki nos, jak u orła, i bardzo ciemne wąsy, które wygięły się na końcach”, opisywał Draculę Bram Stoker. Jednak ten opis nie odpowiada postaci z pierwszej ekranizacji z 1922 roku. Prawdopodobnie reżyser Friedrich Murnau ze względu na kłopoty z prawami autorskimi zmienił imię głównego bohatera na Nosferatu oraz jego wygląd. Mimo to jego film „Nosferatu – symfonia grozy” wywołał duże poruszenie. Wdowa po Stokerze złożyła pozew, w którym zażądała zaprzestania wyświetlania filmu. Sąd przychylił się do jej żądania i zdecydował, że wszystkie kopie muszą zostać zniszczone. Na szczęście kilka udało się zachować i do dzisiaj możemy oglądać Draculę – Nosferatu jako upiorną zgarbioną postać ze szponami, łysą głową, spiczastymi odstającymi uszami, dwoma wystającymi zębami, wychodzącą z trumny i spalającą się w promieniach słonecznych. Podobnie widział go 57 lat później Werner Herzog, który w „Nosferatu wampir” w roli demonicznego hrabiego obsadził Klausa Kinskiego. Robert Eggers, reżyser najnowszej wersji opowieści o słynnym wampirze – „Nosferatu”, aż do amerykańskiej premiery 25 grudnia 2024 roku (w Polsce 21 lutego 2025 roku) ukrywał wizerunek potwora. Wiadomo było jedynie, że Nosferatu miał szpony i wampirze zęby, a odtwarzający go Bill Skarsgård codziennie spędzał kilka godzin na charakteryzacji. Bardziej ludzki, przynajmniej z wyglądu, był Dracula w wykonaniu Béli Lugosiego z 1931 roku – elegancki, w smokingu, z czarną peleryną z czerwonym podbiciem (w takiej pochowano go w 1954 roku na życzenie syna i żony). W „Draculi” w reżyserii Francisa Forda Coppoli hrabiego zagrał Gary Oldman, który mówił, że warto było przyjąć tę rolę tylko po to, żeby móc wypowiedzieć słynną kwestię: „Przemierzyłem oceany czasu, by cię odnaleźć”. W ciągu 103 lat pojawiło się wiele filmów poświęconych transylwańskiemu władcy, który sieje grozę w zachodniej Europie, w zależności od wersji, najczęściej w Anglii lub Niemczech. A co z Transylwanią? Czytaj także: Ta kultowa animacja Disneya zachwyca do dziś, a mało kto wie, że Polak dostał za nią Oscara <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/EX6G37-fb7430f.jpg" width="8985" height="7002" alt="EX6G37 Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (translated as Nosferatu: A Symphony of Horror; or simply Nosferatu) is a 1922 German Expressionist horror film. It was an unauthorized adaptation of Bram Stoker's Dracula, with names and other details changed because" title="Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (translated as Nosferatu: A Symphony of Horror; or simply Nosferatu) is a 1922 German Expressionist horror film. It was an unauthorized adaptation of Bram Stoker's Dracula, with names and other details changed because" /> Zamek Bran, Wład Tepes i powstanie postaci Draculi Turyści sądzą, że rumuński zamek Bran zbudowany na 60-metrowej skale był siedzibą Włada III Tepesa zwanego Draculą, którego losy posłużyły Stokerowi do stworzenia swojego wampira. Jednak w zachowanych dokumentach nie ma żadnej informacji na ten temat. Badacze podejrzewają, że na tym zamku mógł być jedynie więziony. Wiadomo bowiem, że trafił do niewoli tureckiej oraz że Turcy okupowali zamek. Właściwą siedzibą Włada Tepesa był zamek Poenari, z którego do dzisiaj zachowały się jedynie ruiny. Tak czy inaczej to Bran jest najczęściej odwiedzanym obiektem historycznym w Transylwanii, choć próżno tam doszukiwać się powiązań z Draculą. Co najwyżej można kupić pamiątki z jego wizerunkiem, w sali kinowej zobaczyć film albo zwiedzić komnatę, w której znajdują się narzędzia tortur. A co oznacza przydomek Tepes i dlaczego Dracula nazywa się Dracula? Znawczyni historii Rumunii Halina Mirska-Lasota w Polskim Radiu tłumaczyła pochodzenie imienia, które Stoker nadał bohaterowi swojej powieści: „Wład Tepes był synem Włada Diabła (rum. Dracul), stąd przydomek Dracula (rum. Syn Diabła). Różne są wersje pochodzenia przydomku. Według jednej z nich ojciec Draculi miał być równie zły jak diabeł. Wedle innej Dracul to zniekształcone Dracu, czyli smok. Za tą wersją przemawia członkostwo Włada Diabła w Zakonie Smoka, który został powołany do obrony chrześcijaństwa przed Turkami”. Jest też inny przydomek, Tepes, oznaczający Palownik. Zawdzięcza go zwyczajowi okrutnego rozprawiania się z wrogami. Istnieje XV-wieczny niemiecki drzeworyt przedstawiający Włada siedzącego przy zastawionym stole. Przed nim leżą pozbawione głów ciała, a za nimi widnieje las pali z wbitymi na nich ciałami ludzi. Podobno pewnego razu Wład Palownik zaprosił żebraków na ucztę. Gdy zasiedli przy suto zastawionych stołach, zamknął wrota do zamku i podpalił go. Był to sygnał dla wszystkich mieszkańców jego włości, że żebracy nie będą tolerowani. Maciej Müller w „Tygodniku Powszechnym” tłumaczył: „Kiedy do Rumunii dotarły twory popkulturowe na podstawie książki Brama Stokera, Rumuni byli zażenowani tym, co zrobiono z ich średniowiecznego władcy, rycerza walczącego z Turkami o wolność. To tak, jakby ktoś napisał powieść, w której Tadeusz Kościuszko wstaje z grobu i poluje na ludzi w XIX-wiecznej Warszawie”. Powieściowy Dracula powstał z połączenia różnych legend i postaci, a o jego okrucieństwie krążyły legendy. Wojciech Duch na historia.org.pl pisał: „Połączył historyczne relacje o okrucieństwie Włada z folklorem wschodnioeuropejskich wampirów, istot żywiących się krwią żywych. To połączenie faktu i folkloru zaowocowało powieścią, która nie tylko odzwierciedla lęki i niepokoje czasów Stokera, ale również przetrwała próbę czasu jako kluczowe dzieło literatury grozy”. Zobacz też: Wielki sukces Jacka Komana. Wybitny aktor zagrał w nominowanym do ośmiu Oscarów filmie „Konklawe” Wampiry w popkulturze: Od „Zmierzchu” po nowy „Nosferatu” – powrót strachu, krwi i mroku Wampiry rozpanoszyły się w popkulturze na dobre. Na ekranach, na teatralnych scenach (aktualnie w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie można oglądać balet do muzyki Wojciecha Kilara, z choreografią Krzysztofa Pastora), w książkach. Pisarze podchodzą do tematu i poważnie, i z dużym poczuciem humoru. Miłośnicy książek Terry’ego Pratchetta w powieści „Carpe jugulum” z serii „Świat Dysku” mogą więc trafić na wampira i dowiedzieć się: „Istnieją dziesiątki sposobów pozbycia się wampira, nie licząc nawet kołka wbitego w serce, który działa też na zwyczajnych ludzi, więc jeśli pozostaną jakieś kołki w zapasie, to się nie zmarnują”. Andrzej Sapkowski w „Wieży jaskółki” pisał: „Najwięcej pożytecznych rzeczy pobrał z kazionnych zapasów wampir Regis, który po ciemku widzi lepiej niż za dnia. Regis dodatkowo obniżył obronność lyrijskiej armii o grubego myszatego muła, którego wywiódł z zagrody tak sprytnie, że ni jeden zwierzak nie zaparskał ani nie tupnął. Opowieści o zwierzętach wyczuwających wampiry i reagujących na ich woń panicznym strachem należy zatem włożyć między bajki – chyba że chodzi o niektóre ze zwierząt i niektóre z wampirów. Muł nosi imię Draakul. Został tak nazwany przez Regisa zaraz po kradzieży i tak już zostało. Regisa najwyraźniej bawi to imię, niezawodnie mające jakieś dowcipne znaczenie w kulturze i mowie wampirów, ale nam wyjaśnić tego nie zechciał, twierdząc, że to nieprzetłumaczalna gra słów”. Dzieci bawią się lalkami Monster High, klockami z ludzikiem przedstawiającym Draculę, oglądają seriale o wampirach i kochają animację „Hotel Transylwania”. W 1995 roku Mel Brooks, twórca słynnych absurdalnych komedii, zabawił się konwencją i zrealizował „Draculę – wampiry bez zębów” z Leslie Nielsenem w roli głównej, a początek lat dwutysięcznych przyniósł kolejne realizacje, w których wampiry przestały być tak straszne. Te z początku XXI wieku w miarę możliwości żywią się jedynie krwią zwierząt i świecą w blasku słońca niczym kule dyskotekowe (saga „Zmierzch”), spożywają japoński syntetyk True Blood (serial „Czysta krew”) i zamieszkują w małych amerykańskich miasteczkach („Pamiętniki wampirów”). Nic więc dziwnego, że fani filmów o wampirach zacierają z radości ręce, ponieważ wraz z nowym filmem „Nosferatu” powrócą strach, krew i mrok. Dzieło Roberta Eggersa nazwane zostało przez jednego z amerykańskich krytyków „bezbożnym arcydziełem, które można stawiać obok klasyków gatunku”. Choć w USA film miał premierę w Boże Narodzenie, w ciągu pierwszych pięciu dni zarobił ponad 40 milionów dolarów. Jego akcja toczy się w niemieckim mieście Wisburg. Piękna Ellen, w tej roli Lily-Rose Depp, błaga nadprzyrodzoną istotę, aby do niej przybyła, i tym samym ściąga do miasteczka zło pod postacią hrabiego Orloka. Michał Jarecki na spidersweb.pl pisał: „Filmowiec ponownie stworzył obraz technicznie doskonały, skrupulatnie dopracowany, wręcz onieśmielający stopniem dbałości o drobiazgi. Piękne, wręcz urzekające – choć niepokojące zarazem – są tu jednak wyłącznie kadry. W samej historii miłośnicy współczesnych, romantyzowanych opowieści o wampirach nie znajdą nic, do czego przyzwyczaiła ich współczesna popkultura. Ten stylowy, ponury gotycki horror pławi się w szpetocie, w precyzyjnie utkanej atmosferze zła ostatecznego. Tak intensywnego, że wgniata w oparcie fotela już w pierwszych sekundach i nie daje zbyt wiele przestrzeni na złapanie oddechu. (…) Klątwy, przepowiednie, modły, które przynoszą jakiś skutek; pradawne zło, które nie tylko spija ludzką krew, unosi się w powietrzu i zmienia swoje kształty, lecz także modyfikuje strukturę rzeczywistości. Ponura nadzwyczajność zanurzona w historii i folklorze zarazem”. Zobacz też: „Mój tata jest najsłodszą, najbardziej kochającą osobą, jaką znam". Wyjątkowa relacja Johnny'ego Deppa i Lily-Rose Wampiry jako lęk i kontrola: Jak „Nosferatu” Roberta Eggersa wywołuje emocje i strach w kinie grozy „Wampira z kultury wypędzić się nie da. Zresztą byłoby to bezcelowe – bez jego pomocy nie moglibyśmy opowiedzieć o wielu swoich lękach, tęsknotach i fobiach”, pisze Marek Mikos na łamach „Gazety Wyborczej”. Doktor Małgorzata Bulaszewska, kulturoznawczyni z Uniwersytetu SWPS, uważa, że rozwój nauki i cywilizacji sukcesywnie pozbawiał człowieka strachu, powoli tępiąc zmysł, który pozwolił przetrwać ludzkiemu gatunkowi: „W zamian podsuwał nam inne powody do bania się. Nagłe zainteresowanie filmami grozy, serialami kryminalnymi czy dokumentami opartymi na krwawych zbrodniach wzrasta, gdy społeczeństwo znajduje się w sytuacji kryzysowej”. A w sytuacjach kryzysowych jesteśmy permanentnie. Jak widać, lepiej więc wybrać się do kina lub sięgnąć po lekturę, bo one wywołują strach, nad którym możemy mieć kontrolę. I świadomość, że choć opowieści o wampirach mają swoje źródło w podaniach ludowych sprzed setek lat, są po prostu nieprawdziwe. Bulaszewska uważa, że strach doświadczany poprzez sztukę, w tym filmową, jest przez ludzki mózg rozpoznawany jako nierealny, nieprawdziwy i staje się emocją kontrolowaną, a panowanie nad emocjami daje człowiekowi poczucie satysfakcji. Miejmy więc nadzieję, że wszyscy, którzy pójdą do kina na „Nosferatu” w reżyserii Roberta Eggersa, wyjdą z niego usatysfakcjonowani tak jak Michał Jarecki, który pisał jeszcze: „To nienaturalnie wysoka, chuda, naruszona zepsuciem kreatura; istota wywołująca lęk w pewnym sensie niemal atawistyczny. Największe wrażenie zrobił na mnie jednak jej głos: nie wiem, jak filmowcy i Skarsgård osiągnęli ten efekt, ale przeciągający sylaby hrabia brzmi, jakby w istocie przemawiał zza światów. Jego dudniący, głęboki głos dobiega jednocześnie zewsząd i znikąd, jest gniewny, niecierpliwy, przygnębiony, nieznoszący sprzeciwu, ludzki i nieludzki na zmianę. Cała ta inkarnacja jest jedną z najbardziej odpychających i obscenicznych maszkar, jakie widziałem w kinie grozy w ostatnich latach. Patrząc na nią i słuchając jej, niemal czuje się słodkawy zapach ziemi i zgnilizny. Wspaniałe”. Czytaj także: Architekt widmo? Widzowie „The Brutalist” odkrywają zaskakującą prawdę
Top 10 najlepszych horrorów na serwisie Netflix
Spośród horrorów, które można obejrzeć na serwisie Netflix wybraliśmy dziesięć, naszym zdaniem najlepszych. Stan na luty 2018 roku 1. Lśnienie Jack Torrance (Jack Nicholson) to trzeźwiejący alkoholik i początkujący pisarz, który przyjmuje posadę zimowego stróża w położonym w górach hotelu Overlook. Spędzenie kilku miesięcy w całkowitym odosobnieniu traktuje jako okazję do napisania książki. Razem z Jackiem do hotelu przybywają jego żona Wendy (Shelley Duvall) oraz syn Danny (Danny Lloyd). Pierwsze tygodnie pobytu w Overlook nie wskazują na to, że z planów Jacka coś wyjdzie. Pisanie książki nie idzie, a w położonym na terenie indiańskiego cmentarza hotelu zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Od momentu premiery wyreżyserowane przez Stanleya Kubricka Lśnienie dzieliło kinową publiczność. Film nie okazał się kasowym sukcesem, a źle o nim wypowiadał się nawet autor książki, na motywach której powstał: Stephen King. Z czasem jednak Lśnienie zyskało status produkcji kultowej i jednego z najlepszych horrorów w historii kina. Mimo to King nie zmienił o nim zdania i wciąż bardziej ceni sobie telewizyjną ekranizację nakręconą wiele lat później. Pod kątem ukrytych przekazów – film został przeanalizowany przez fanów niemal klatka po klatce; odkryto w nim między innymi... potwierdzenie mistyfikacji filmu z pierwszego lądowania na Księżycu, który rzekomo miał wyreżyserować Kubrick – i ikonicznej roli opętanego Jacka Nicholsona, Lśnienie to arcydzieło filmowego horroru. I film, jakich dziś się już nie kręci. 2. Coś Członkowie amerykańskiej bazy naukowej na Antarktydzie są świadkami dziwnego pościgu za psem, który ucieka przed ostrzeliwującym go z helikoptera snajperem. Wkrótce należący do norweskich badaczy śmigłowiec rozbija się, a Amerykanie przygarniają psa pod swój dach. W poszukiwaniu rozwiązania zagadki wyruszają w stronę norweskiej bazy. Na miejscu zastają jej ruiny oraz kilka zamarzniętych ciał. Wkrótce odnajdują też odsłonięty spod pokrywy lodowej pozaziemski statek kosmiczny. Tymczasem w amerykańskiej bazie zaczyna grasować krwiożerczy organizm posiadający umiejętność upodobniania się do swojego nosiciela. Dzisiaj filmy takie jak wyreżyserowane przez Johna Carpentera Coś nazywane są mianem survival-horrorów. Klasyczna już pozycja z tego gatunku przenosi widza na odosobnione tereny Antarktydy, gdzie trwa walka o przetrwanie. Parafrazując słynny cytat z Obcego: na Antarktydzie nikt nie usłyszy twoich krzyków. Bohaterowie filmu Carpentera w starciu z groźną pozaziemską istotą zdają się być bez szans, ale na pewno nie poddadzą się bez walki. Coś to remake produkcji z 1951 roku: wyreżyserowanego przez Christiana Nyby'ego filmu Istota z innego świata, The Thing from Another World. Oprócz atmosfery grozy oferuje też rewolucyjne na tamte czasy oślizgłe efekty specjalne. W filmie wystąpili Kurt Russell, Wilford Brimley, T.K. Carter, Keith David I Richard Masur. 3. Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii Rok 1630. Wypędzona z purytańskiej wioski w Nowej Anglii rodzina osiedla się w domu zbudowanym w pobliżu lasu. Według legendy okoliczne puszcze zamieszkuje groźna Czarownica. Początkowo nic nie wskazuje tragedii. Wszystko zmienia zniknięcie najmłodszego syna Samuela w wyniku nieuwagi opiekującej się nim najstarszej siostry Thomasin (Anya Taylor-Joy). Poszukiwania chłopca nie przynoszą żadnego rezultatu, a na rodzinę w krótkim czasie zaczynają spadać kolejne tragedie. W wyniku kolejnych nieszczęść jej członkowie zaczynają zwracać się przeciwko sobie. Wyreżyserowany przez Roberta Eggersa film Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii to jeden z najciekawszych horrorów, jakie pojawiły się w kinach w ostatnich latach. Oparty w całości na ludowym folklorze i autentycznych zapisach akt sądowych z procesów czarownic przenosi widza w nieprzyjazny XVII-wieczny krajobraz Nowej Anglii. Smagany podmuchami wiatru i niepokojącymi odgłosami nocnego lasu potrafi przyprawić o gęsią skórkę. Nie wszystkim przypadnie do gustu niespieszna i surowa narracja, ale oglądany nocą w słuchawkach z pewnością skutecznie wystraszy. 4. Projekt: Monster Departament Obrony Stanów Zjednoczonych ujawnia taśmę z prywatnym nagraniem wydarzeń, jakie miały miejsce w okolicach nowojorskiego Central Parku. To jeden z dowodów w sprawie pod kryptonimem Cloverfield. Nagranie rozpoczyna się od przygotowań do pożegnalnego przyjęcia, w którym biorą udział najbliżsi wyjeżdżającego do Japonii Roba (Michael Stahl-David). Niespodziewanie w mieście dochodzi do awarii prądu. Uczestnicy imprezy opuszczając budynek nie przypuszczają, że wkrótce będą walczyć o życie w mieście niszczonym przez gigantycznego potwora. Projekt: Monster to jeden z najciekawszych przykładów modnego w ostatnich latach gatunku filmowego, jakim jest found-footage. Choć pierwsze próby kręcenia filmów w ten charakterystyczny sposób pojawiły się dużo wcześniej, to modę zapoczątkował dopiero rewolucyjny Blair Witch Project. Jak grzyby po deszczu zaczęły pojawiać się filmy stylizowane na amatorskie nagrania kamer, telefonów i różnego sprzętu zdolnego do rejestracji obrazu. W przeciwieństwie do skromnego Blair Witch Project, Projekt: Monster przenosi nas w sam środek monumentalnego zniszczenia dokonywanego przez kuzyna Godzilli. W kolejnych latach powstały dwie następne części filmu: Cloverfield Lane 10 i Paradoks: Cloverfield. 5. Under the Shadow Targany wojną Iran, rok 1980. Shideh (Narges Rashidi) z powodu swojej działalności politycznej nie może kontynuować studiów medycznych. Wkrótce jej mąż Iraj (Bobby Naderi) zostaje powołany do wojska i nalega, by żona razem z córką Dorsą (Avin Manshadi) przeniosła się do jego rodziców. Teściowie Shideh mieszkają w bezpieczniejszej części kraju, ale Shideh nie chce opuszczać mieszkania w Teheranie. Wkrótce w budynek, w którym mieszkają z córką uderza bomba, a wszyscy sąsiedzi się z niego wyprowadzają. Coraz częściej zaczynają znikać prywatne rzeczy Dorsy, a dziewczynka jest przekonana, że odpowiedzialny za to jest tajemniczy Dżinn. Film w reżyserii Babaka Anvariego to nietypowa pozycja na liście. Głównie z powodu miejsca powstania. Under the Shadow to nakręcony w Iranie brytyjski horror, który oprócz skutecznego straszenia zwraca uwagę na prawdziwy koszmar, jakim jest wojna i jej skutki. Umiejscowiony w trakcie konfliktu iracko-irańskiego jest kroniką strachu i bezsilności, jakie stają się udziałem bohaterek filmu walczących o przetrwanie w nieustannie bombardowanym Teheranie. 6. Sinister Autor opartych na faktach powieści kryminalnych Ellison Oswalt (Ethan Hawke) razem z żoną Tracy (Juliet Rylance) i dwójką dzieci wprowadza się do nowego domu. Tylko Ellison wie o tym, że właśnie tutaj zamordowana została mieszkająca wcześniej rodzina Stevensonów. Jej członkowie zostali powieszeni na rosnącym na podwórzu drzewie. Pisarz chce wykorzystać tę sprawę w swojej kolejnej powieści i rozwiązać zagadkę zniknięcia jedynej ocalałej z morderstwa: 10-letniej Stephanie. Wkrótce Ellison odnajduje na strychu pudełko z domowymi nagraniami Stevensonów. Zarejestrowane zostały na nich przerażające sceny morderstw. Nawiedzone domy towarzyszyły kinu grozy od samego początku. Czające się w ich ścianach zło było łakomym kąskiem dla reżyserów poddających kolejnym krwawym próbom swoich bohaterów. Takich jak rodzina Oswaltów. Wyreżyserowany przez Scotta Dericksona Sinister nie przynosi żadnej rewolucji w horrorze, przeciwnie, zbudowany jest z dobrze znanych i często już wykorzystanych klisz fabularnych charakterystycznych dla gatunku. Zupełnie to jednak nie przeszkadza w odbiorze filmu, który zwraca uwagę umiejętnością budowania klimatu grozy. 7. Zaproszenie Tragiczna śmierć syna sprawiła, że małżeństwo Willa (Logan Marshall-Green) i Eden (Tammy Blanchard) się rozpadło. Dwa lata później para ma po raz pierwszy spotkać się ze wspólnymi przyjaciółmi. Will przybywa na spotkanie razem z nową dziewczyną Kirą (Emayatzy Corinealdi). Gospodarzami są Eden i jej drugi mąż David (Michiel Huisman), którego poznała na spotkaniach grupy wsparcia dla rodziców, którzy stracili dziecko. Oboje wyznają, że należą do większej grupy praktykującej nową filozofię życiową. Kiedy w mieszkaniu pojawiają się ich nowi znajomi, a drzwi zostają zamknięte na klucz, wiele wskazuje na to, że wydarzy się coś, czego Will się nie spodziewał. W zestawieniu najlepszych horrorów nie mogło zabraknąć filmu reprezentującego podgatunek skupiający się na działalności wszelkiego rodzaju kultów i sekt. Takim właśnie filmem jest wyreżyserowane przez Karyn Kusamę Zaproszenie. Choć wielu mogłoby się sprzeczać, że Zaproszeniu bliżej filmowego thrillera – i mieliby rację – to z pewnością warto też zwrócić uwagę na ten kameralny film z punktu widzenia grozy, jaką potrafią budzić działania głównych bohaterów zmierzające do zaskakującego zakończenia. Gęsta atmosfera i rosnąca klaustrofobia to znaki rozpoznawcze tej produkcji. 8. Dziwak Aaron (Patrick Brice) to operator, który odpowiada na internetowe ogłoszenie niejakiego Josefa (Mark Duplass). Josef poszukuje kogoś, kto towarzyszyłby mu z kamerą przez cały dzień. To przyjazny mężczyzna, który na powitanie serdecznie przytula Aarona i wyjawia mu swoją tajemnicę. Dwa lata wcześniej Josef pokonał raka, ale teraz choroba powróciła i zostało mu już niewiele życia. W związku z tym chciałby nagrać kilka filmów zaadresowanych do swojego nienarodzonego dziecka, którego spodziewa się żona Angela. Aaron zaczyna nagrywać i wkrótce zaczyna odkrywać mroczną stronę swojego zleceniodawcy. Jeszcze jeden na liście dziesięciu najlepszych horrorów dostępnych na serwisie Netflix film z gatunku found-footage. Choć w całym filmie występują zaledwie dwaj aktorzy, Dziwak od początku potrafi utrzymać zainteresowanie widza i skutecznie wystraszyć. W przeciwieństwie do Projektu: Monster próżno szukać tu efektownych efektów specjalnych i tanich zagrywek charakteryzujących wysokobudżetowe horrory. Dziwak robi wrażenie realizmem i świetną kreacją Marka Duplassa. Josef w jego wykonaniu nieustannie bawi się w kotka i myszkę nie tylko z Aaronem, ale i z widzem, raz sprawiając wrażenie niebezpiecznego wariata, innym zaś razem postaci tragicznej. Dodatkowym bonusem jest scena z Peachfuzzem, ale z nią musicie zmierzyć się sami. 9. Jestem legendą Wirus, który pierwotnie miał być lekiem na raka, niemal doszczętnie dziesiątkuje ludzką populację. 94% ludzi ginie, a 5% zamienia się krwiożercze wampiry wychodzące na żer nocami. Zaledwie 1% populacji Ziemi jest odporny na działanie wirusa. Jedną z takich osób jest mieszkający w ruinach Nowego Jorku wirusolog Robert Neville (Will Smith). Jedynym towarzyszem Neville'a jest owczarek niemiecki Samantha. Każdego dnia Robert pracuje nad lekarstwem, które zneutralizowałoby działanie wirusa, a także kontynuuje regularne radiowe transmisje w nadziei na to, że ktoś je usłyszy. Wkrótce Robert zaczyna tracić nadzieję i postanawia zaryzykować. Niewątpliwą wartością tego opartego na motywach powieści Richarda Mathesona filmu jest intrygujący pomysł. Will Smith wciela się w nim w postać najprawdopodobniej jedynego człowieka, jaki pozostał na Ziemi. W związku z tym na barkach aktora i jego sympatycznego psiaka spoczął cały ciężar opowiadanej historii. Dla Willa Smitha była to pierwsza przygoda z horrorem i wyszedł z niej obronną ręką. To głównie dzięki niemu film okazał się finansowym sukcesem i siódmym na liście najbardziej dochodowych filmów 2007 roku. 10. Piątek trzynastego Czerwiec, rok 1980. Jason Voorhees (Caleb Guess) jest świadkiem zabójstwa swojej matki Pameli (Nana Visitor). Zabójczynią jest opiekunka na obozie letnim (Stephanie Rhodes), która zabijając Pamelę chce powstrzymać dokonywaną przez nią serię morderstw wśród uczestników obozu. Trzydzieści lat później do obozu Camp Crystal Lake, w którym rozegrały się te tragiczne wydarzenia, przybywa grupa nastolatków. Wszyscy, z wyjątkiem przypominającej Pamelę dziewczyny, zostają zamordowani przez dorosłego Jasona (Derek Mears). Jakiś czas później nad jezioro Crystal przybywa kolejna grupa nastolatków, która wkrótce zmierzy się z Jasonem. Piątek trzynastego w reżyserii Marcusa Nispela to wznowienie jednej z najbardziej popularnych serii filmowych, którą rozpoczął kultowy film Seana S. Cunninghama. To zarazem dwunasta produkcja spod znaku piątku trzynastego. Film Nispela to klasyczny slasher, czyli film, w którym grupa młodych ludzi zostaje systematycznie mordowana przez zamaskowanego mordercę. Gatunek ten był bardzo popularny na przełomie lat 70. i 80. XX wieku, czemu przysłużył się rozwój technologii VHS. W latach późniejszych, mimo wielu okazyjnych prób, nie udało się przywrócić jego świetności. Mimo to, co jakiś czas pojawiają się ciekawe produkcje z gatunku slashera, a Piątek trzynastego Marcusa Nispela jest jedną z nich.
Horror jako gatunek filmowy – definicja i przykłady najlepszych filmów
Jaka jest historia klasycznych horrorów i czym różnią się od thrillerów?
Horror to gatunek filmowy, który często jest uznawany za gorszy od innych, bardziej wysmakowanych thrillerów psychologicznych czy dramatów społecznych. Jednak historia pokazuje, że mistrzowie kina grozy potrafią stworzyć w ramach tej kategorii arcydzieła, które zainspirują wielu późniejszy twórców. Sekretem udanego dreszczowca jest sztuka budowania nastroju. Spis treści: Wyróżniki horroru Początki kina grozy Trzech twórców horroru Najlepsze horrory inspirowane klasyką gatunku Wyróżniki horroru Horror jest specyficzną odmianą filmów fantastycznych, których fabuła rozgrywa się w pozornie zwyczajnej scenerii, jednak mają miejsce zdarzenia nie dające się wytłumaczyć w racjonalny sposób. Scenografia i muzyka tworzą nastrój zagrożenia i niepokoju – w każdej chwili z cienia może wyłonić się przerażająca postać, a życie głównych bohaterów wisi na włosku. Główne motywy w filmach grozy to: wampiry, wilkołaki, duchy, demony, zombie, nawiedzone domy, kanibale i psychopatyczni zabójcy, epidemie wirusa, apokalipsa. Gatunek filmowy ma swoje źródła w powieści gotyckiej, która jest charakterystyczna dla twórczości Mary Shelley z przełomu XVIII i XIXI wieku. Tym, co odróżnia horrory od thrillerów, jest większa ilość przemocy, która ma obudzić w odbiorcach pierwotne instynkty, wywołując przerażenie, odrazę i obrzydzenie. Gatunkami powiązanymi z horrorem jest gore i slusher. Początki kina grozy Historia gatunku sięga przełomu XIX i XX wieku. Twórcą pierwszego horroru jest Georges Méliès – francuski iluzjonista, reżyser i producent filmowy. To on wprowadził do kina triki, po które przez lata sięgali późniejsi twórcy. W trzyminutowej etiudzie z 1896 roku pt. „Rezydencja diabła” pojawiają się elementy typowe dla kina grozy, takie jak średniowieczny zamek, nietoperz, Mefistofeles, duchy, szkielety i wiedźmy. Niemiecki ekspresjonizm Po I wojnie światowej duże znaczenie miały filmy, które powstały w nurcie niemieckiego ekspresjonizmu, takie jak: Gabinet doktora Caligari (1920) – to film niemy w reżyserii Roberta Wiene. Główny bohater podczas jednego ze swoich pokazów przebudza śpiącego od urodzenia Cezara. Ten lunatykując przepowiada śmierć mężczyzny oglądającego występ, Golem (1920) – trzecia części trylogii Paula Wagnera opowiada o wielkim potworze stworzonym z gliny, który ma ochronić Żydów zamieszkujących getto w Pradze. Wkrótce jednak staje się dla nich zagrożeniem, Nosferatu – symfonia grozy (1922) – to film inspirowany „Draculą” Brama Stokera. W roli mrocznego hrabiego z Transylwanii wystąpił Max Schreck. O tym tytule pisaliśmy w rankingu filmów o wampirach. View oEmbed on the source website Pierwsze horrory amerykańskie Kolejny przełom w historii gatunku nastąpił za sprawą kultowych produkcji amerykańskich z lat 20. i 30. XX wieku. Poniżej najważniejsze tytuły: Dzwonnik z Notre Dame (1923) – film niemy w reżyserii Wallace'a Worsleya na podstawie powieści Victora Hugo, opowiada o mocno zdeformowanym człowieku (Lon Chaney), zamieszkującym dzwonnicę w Katedrze Marii Panny w Paryżu i jego uczuciu do pięknej Esmeraldy (Patsy Ruth Miller). Upiór w operze (1935) – film grozy utrzymany w podobnym klimacie o potwornie wyglądającym muzyku (Lon Chaney) mieszkającym w podziemiach Opery Paryskiej. Mroczny geniusz zakochuje się w młodej śpiewaczce operowej (w tej roli Mary Philbin). Reżyseria: Rupert Julian i Edward Sedgwick, Dracula (1931) – to jedna z wielu ekranizacji powieści Brama Stokera. W filmie Toda Browninga i Karla Freunda wystąpili: Bela Lugosi i Helen Chandler, Frankenstein (1931) – adaptacja powieści Mary Shelley o doktorze, który ożywił ludzkie zwłoki. Reżyseria: James Whale Mumia (1932) – horror w reżyserii Karla Freunda, w którym zostaje przywrócona do życia egipska mumia kapłana Imhotepa (w roli ożywionej mumii wystąpił Boris Karloff). Trzech twórców horroru Za największych twórców gatunku uznawani są Alfred Hitchcock, Dario Argento i John Carpenter. Alfred Hitchcock – mistrz „suspensu” Brytyjski reżyser urodził się w 1899 r. w Londynie, zmarł w 1980 r. w Los Angeles. W swojej długoletniej karierze stworzył ponad 50 filmów fabularnych, wśród których za najlepsze uznawane są filmy grozy. Jego pierwszym dreszczowcem był „Lokator” z 1927 roku. Jest to historia londyńskiej kamienicy, w której grasuje tajemniczy morderca, podpisujący się na ciałach swoich ofiar jako „Mściciel”. Akcję rozpoczyna ujęcie krzyczącej dziewczyny. W tym filmie po raz pierwszy pojawił się charakterystyczny dla Alfreda Hitchcocka „suspens” Niepewność odnośnie tego, co wydarzy się za chwilę, często dotyczy głównych bohaterów i ma istotny wpływ na fabułę całego filmu. Mrożącego krew w żyłach zawieszenia możemy doświadczyć w jego późniejszym filmie „Ptaki” (1963). Historia toczy się spokojnym tempem do momentu, w którym główna bohaterka nie zostaje zaatakowana przez mewę. Drugim elementem wyróżniającym reżysera są ujęcia z perspektywy „podglądacza”. Kamera płynnie podąża za głównym bohaterem, potęgując uczucie grozy i niepokoju u widza. View oEmbed on the source website Dario Argento – reżyser krwawych gialli Włoski reżyser zasłynął z produkcji horrorów w nurcie określanym włoskim terminem giallo. To odmiana filmów grozy, których fabuła opiera się na zagadce kryminalnej, a jej rozwikłaniu towarzyszą brutalne morderstwa. Zbrodnie często dotyczą przypadkowych świadków, a charakterystycznym rekwizytem zabójcy są czarne rękawiczki. Pierwszym filmem Daria Argento, który został doceniony przez krytyków, był „Ptak o kryształowym upierzeniu” z 1970 roku. Jego fabuła rozgrywa się w Rzymie. Para głównych bohaterów mieszka w domu przeznaczonym do rozbiórki. Pewnego dnia mężczyzna jest świadkiem brutalnej napaści na młodą kobietę przez mężczyznę ubranego na czarno. Chociaż udaje się uratować ofiarę, zabójca pozostaje na wolności. Sam jako jedyny świadek musi pozostał we Włoszech do końca rozwiązania sprawy. View oEmbed on the source website John Carpenter – autor pierwszego filmu z serii „Halloween” Akcja filmu „Halloween” (1978) w reżyserii Johna Carpentera rozgrywa się w miasteczku Haddonfield w 1963 roku. W halloweenowy wieczór sześcioletni chłopiec Michael Myers (Will Sandin) morduje swoją starszą siostrę (Sandy Johnson). Rodzice wysyłają do go szpitala psychiatrycznego, skąd po piętnastu latach ucieka, aby odnaleźć drugą, młodszą siostrę Laurie (Jamie Lee Curtis). W pogoń za przestępcą rusza jego wieloletni psychiatra, doktor Sam Loomis (Donald Pleasence). Z inspiracji horrorem powstało 12 kontynuacji autorstwa różnych twórców. Sam John Carpenter powrócił do historii w 2018 r. – w wyniku współpracy z reżyserem Davidem Gordonem Greenem powstała tzw. trylogia sequeli, na którą składają się bezpośrednie kontynuacje produkcji z 1978 r. Tym, co wyróżnia horrory Carpentera, są zastygające w bezruchu lub wolno kroczące postaci, co świadczy o tym, że zostały one opanowane przez wszechpotężne i destruktywne zło. Bohaterowie jego filmów przeżywają dylematy moralne widząc, jak najbliższe im osoby zostają opętane przez siły zła. Najlepsze horrory inspirowane klasyką gatunku Złoty okres dla kina grozy przypada na lata 60., 70., i 80. XX wieku. Wtedy powstają kultowe produkcje George'a A. Romera, Romana Polańskiego, Briana De Palmy i Stanleya Kubricka. Noc żywych trupów (1968) – jeden z pierwszych filmów o zombie Film opowiada o małżeństwie, które udaje się na cmentarz, aby odwiedzić grób zmarłego ojca. Kiedy Johnny (Russell Streiner) dla żartów próbuje nastraszyć żonę, zza drzewa wychodzi prawdziwa postać, która powstała z grobu. Wkrótce Johnny, Barbara (Judith O'Dea) i kilkoro innych ocalałych mieszkańców miasteczka będą musieli zmierzyć się z hordą nieumarłych. O tym tytule pisaliśmy także w rankingu najlepszych filmów o zombie. View oEmbed on the source website Dziecko Rosemary (1968) – horror psychologiczny z wątkiem satanistycznym Główną bohaterką filmu Romana Polańskiego jest Rosemary Woodhouse (Mia Farrow). Kobieta jest w ciąży i doświadcza niepokojących objawów, np. ma ochotę na krwiste mięso. Jej przyjaciel Hutch (Maurice Evans) przypuszcza, że padła ofiarą czarnej magii. O satanistyczne obrzędy podejrzewa sąsiadów, Minnie i Romana Castevetów (Ruth Gordon i Sidney Blackmer). Z czasem okazuje się, że w sprawę zamieszani są także jej mąż oraz lekarz prowadzący ciążę. View oEmbed on the source website Egzorcysta (1973) – przerażający horror o wypędzaniu demonów Horror w reżyserii Williama Friedkina opowiada o opętaniu dwunastolatki (w roli dziewczynki wystąpiła Linda Blair) przez ducha Kapitana Howdy'ego. Zrozpaczona matka (Ellen Burstyn) ściąga do domu egzorcystów – Damiena Karrasa (Jason Limmer) i ojca Merrina (Max Von Sydow). Rozpoczyna się walka z siłami zła. O tym tytule pisaliśmy także w rankingu filmów o egzorcyzmach. View oEmbed on the source website Carrie (1976) – horror o nastolatkach Akcja filmu na podstawie powieści Stephena Kinga rozgrywa się w szkole. Na balu odstająca od rówieśników Carrie (Sissy Spacek) używa swoich nadnaturalnych umiejętności, aby zemścić się na tych, którzy postanowili z niej szydzić. O „Carrie” w reżyserii Briana De Palmy pisaliśmy w rankingu kultowych filmów o szkole. View oEmbed on the source website Lśnienie (1980) – tajemnica hotelu w górach Horror psychologiczny Stanleya Kubricka to jeden z najlepszych filmów lat 80. XX wieku. Jego akcja rozgrywa się zimą w odciętej od świata górskiej rezydencji. Sprowadza się do niej pisarz Jack Torrence (Jack Nicholson) wraz z żoną i synem. Po pewnym czasie chłopiec zaczyna doświadczać niepokojących wizji. View oEmbed on the source website
Najlepsze filmy o duchach – TOP 10: przerażające horrory i czarne komedie o duszach zmarłych
Weź kilka głębokich oddechów, zanim przeczytasz ten ranking
Filmy o duchach mogą wydawać się banalne, ale w ramach tej kategorii znajdują się najbardziej przerażające tytuły w historii kina. Po obejrzeniu wielu z nich trudno będzie zasnąć, ponieważ obrazy z „Ringu” czy „Lśnienia” tak łatwo nie wypadają z głowy. Niewykluczone, że po seansie dwa razy zastanowisz się nad tym, czy na pewno chcesz pojechać zimą do pensjonatu w górach. Spis treści: Miejsce 10: The Ring (2002) – remake japońskiego horroru w reżyserii Gore'a Verbinskiego Miejsce 9: Opowieść o dwóch siostrach (2003) – koreański thriller psychologiczny Miejsce 8: Poltergeist (1982) – kultowy film w reżyserii Tobe'a Hoopera Miejsce 7: Pogromcy duchów (1984) – zabawna komedia z lat 80. Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – czarna komedia w reżyserii Tima Burtona Miejsce 5: Uwierz w ducha (1990) – film o miłości silniejszej niż śmierć Miejsce 4: Obecność (2013) – kultowa seria horrorów Miejsce 3: Inni (2001) – gotycki horror z Nicole Kidman Miejsce 2: Lśnienie (1980) – thriller psychologiczny Stanleya Kubricka Miejsce 1: Szósty zmysł (1999) – dramat psychologiczny o zmarłych Pozostałe filmy o duchach, które uzupełniają ranking Miejsce 10: The Ring (2002) – remake japońskiego horroru w reżyserii Gore'a Verbinskiego Film opowiada o zabójczej kasecie, po obejrzeniu której dzwoni telefon. Tajemniczy głos jest zwiastunem śmierci, która ma nastąpić w ciągu tygodnia. Nagranie krąży wśród nastolatków i początkowo mało kto wierzy w jego zabójcze działanie. Kiedy trafia w ręce Katie (Amber Tamblyn) i jej chłopaka, postanawiają zaryzykować. Kilka dni później chłopak popełnia samobójstwo. Matka dziewczyny jest przerażona. Prosi o pomoc swoją siostrę Rachel (Naomi Watts), która jest dziennikarką. Rachel włącza film. Po chwili dowiaduje się, że zostało jej siedem dni życia. Kaseta nieopatrznie trafia także do rąk jej dziecka (David Dorfman). Po obejrzeniu nagrania chłopak słyszy głos zmarłej dziewczyny, rysuje dziwną posiadłość i studnię. Film „The Ring” (w polskiej wersji: „Krąg”) otrzymał dwa Saturny, nagrodę Teen Choice i Złoty Popcorn MTV w 2003. Na wyróżnienie zasługuje znakomita rola Daveigh Chase – dziewczyny, która po śmierci nawiedzała tych, którzy odważyli się uruchomić tajemniczą kasetę. Ocena na Filmwebie: 6,9. View oEmbed on the source website Miejsce 9: Opowieść o dwóch siostrach (2003) – koreański thriller psychologiczny Film powstał na motywach starej koreańskiej legendy pt. „Róża i Lotos”. Opowiada o dwóch siostrach, które wracają do domu po długotrwałym leczeniu w zakładzie psychiatrycznym. Trafiły tam z powodu traumy po samobójczej śmierci matki. Ich ojciec ożenił się ponownie i całkowicie uległ despotycznej kobiecie. Macocha źle traktuje dziewczynki. Wkrótce w domu zaczynają dziać się dziwne, nadprzyrodzone rzeczy. „Opowieść o dwóch siostrach” w reżyserii Kima Jee-woona to przykład azjatyckiego kina na bardzo wysokim poziomie. Historia nasuwa skojarzenia z baśniami braci Grimm. Główną osią filmu grozy jest locus horridus, czyli przeklęte miejsce. Ocena na Filmwebie: 6,9. View oEmbed on the source website Miejsce 8: Poltergeist (1982) – kultowy film w reżyserii Tobe'a Hoopera Amerykańska rodzinka przeprowadza się do nowego domu, w którym zaczyna straszyć. Okazuje się, że posiadłość została wybudowana na terenie dawnego cmentarza. Spokój zmarłych zostaje zakłócony, a ich ofiarą pada najmłodsza córka Freelingów, Carol Anne (Heather O'Rourke). Rodzice, Steve (Craig T. Nelson) i Diane (JoBeth Williams), postanawiają sprowadzić medium, które oczyści nawiedzony dom. Wyzwanie podejmuje korpulentna egzorcystka, Tangina Barronsz (Zelda Rubinstein). Film „Poltergeist” odniósł komercyjny sukces. Wkrótce powstały dwie kontynuacje z Heather O'Rourke i Zeldą Rubinstein w rolach głównych. Starsza aktorka za rolę odważnej egzorcystki otrzymała nagrodę na festiwalu Saturny w 1983 r. Krążą legendy, że na planie filmowym część ekipy zginęła w tajemniczych okolicznościach. Od 2015 r. możemy obejrzeć remake w reżyserii Gila Kenana. Ocena na Filmwebie: 6,9 View oEmbed on the source website Miejsce 7: Pogromcy duchów (1984) – zabawna komedia z lat 80. Na miejscu siódmym – mały przerywnik w postaci czarnej komedii w reżyserii Ivana Reitmana. Akcja rozgrywa się w latach 80. XX wieku w Nowym Jorku. Krążą przepowiednie, że sumeryjski bóg Gozer ma zniszczyć świat. Jego nadejście zwiastuje seria zjawisk paranormalnych, których nie jest w stanie powstrzymać policja. Rękawicę podejmuje grupa naukowców – Egon Spengler (Harold Ramis), Raymond „Ray” Stantz (Dan Aykroyd) i Peter Venkman (Bill Murray). Tytułowi „Pogromcy duchów”, sięgając po metody paranaukowe, planują powstrzymać nadejście Gozera. W 1989 r. powstała bezpośrednia kontynuacja – „Pogromcy duchów II”, jednak na tym nie kończy się sukces pomysłowej serii. Do tej pory pojawiają się kolejne pomysłowe produkcje, które tytułem i fabułą nawiązują do filmu z 1984 r. Jedną z najnowszych jest „Pogromcy duchów. Dziedzictwo” z 2021 r. w reżyserii Jasona Reitmana (syn Ivana). W filmie wystąpili Carrie Coon, Paul Rudd i Finn Wolfhard, znany z popularnego serialu „Stranger Things”. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Miejsce 6: Sok z żuka (1988) – czarna komedia w reżyserii Tima Burtona Zmarli Adam (Alec Baldwin) i Barbara (Geena Davis) postanawiają po śmierci wrócić do swojego domu. Niestety okazuje się, że mieszkają tam śmiertelnicy. Rodzina miłośników sztuki przerobiła posiadłość w muzeum. Adam i Barbara zwracają się z prośbą o pomoc do znanego w zaświatach bioegzorcysty (Michael Keaton). Aby go przyzwać, wystarczy trzy razy głośno wypowiedzieć jego imię. W odróżnieniu od pary głównych bohaterów Beetlejuice jest upiornym straszydłem. Jest pewien, że szybko znajdzie sposób na pozbycie się niechcianych lokatorów. Jednak nie przewiduje tego, że wśród śmiertelników jest Lydia (Winona Ryder), nastolatka zafascynowana okultyzmem. Film „Sok z żuka” Tima Burtona otrzymał Oscara w 1989 r. za najlepszą charakteryzację. Na fali jego popularności powstał serial animowany, znany w Polsce jako „Żukosoczek”. Ocena na Filmwebie: 7,2. View oEmbed on the source website Miejsce 5: Uwierz w ducha (1990) – film o miłości silniejszej niż śmierć Ten romantyczny film w reżyserii Jerry'ego Zuckera opowiada o zmarłym Samie (Patrick Swayze), który po dramatycznym wypadku postanawia ostrzec i uchronić przed śmiercią swoją partnerkę, Molly (Demi Moore). W tym celu nawiązuje kontakt ze spirytystką, Odą (Whoopi Goldberg). Kobieta organizuje seans w przy kole garncarskim, podczas którego Sam może porozmawiać z ukochaną. „Uwierz w ducha” przeszedł do historii kina jako jeden z najpiękniejszych filmów o miłości. W 1991 r otrzymał dwa Oscary – jeden za najlepszy scenariusz, a drugi dla Whoopi Goldberg za genialną rolę drugoplanową. Tytuł został opisany również w zestawieniu 8 najlepszych filmów dla dwojga. Ocena na Filmwebie: 7,3. View oEmbed on the source website Miejsce 4: Obecność (2013) – kultowa seria horrorów Film w reżyserii Jamesa Wana otwiera przerażające uniwersum. To powiązane ze sobą produkcje o parze egzorcystów i demonicznej lalce Annabelle. W pierwszej części poznajemy Eda (Patrick Wilson) i Lorraine Warrenów (Vera Farmiga), badaczy zjawisk paranormalnych, którzy z zimną krwią podchodzą do kolejnych zleceń. Pewnego dnia zostają wezwani przez rodzinę Perronów do posiadłości na odległej prowincji. Okazuje się, że w domu straszy duch wiedźmy o imieniu Bathsheba. Ed i Lorraine żyli naprawdę. Zwłaszcza w latach 70. XX w. zajmowali się badaniem zjawisk paranormalnych. Fabuła filmu odwołuje się do kontrowersyjnych historii z tamtych czasów. Ed zmarł w 2006, a Lorraine w 2019 r. Trzymająca w napięciu „Obecność” została nagrodzona Saturnem w 2014 r. w kategorii najlepszy horror. Tytuł został opisany również w rankingu filmów o egzorcyzmach. Ocena na Filmwebie: 7,4. View oEmbed on the source website Miejsce 3: Inni (2001) – gotycki horror z Nicole Kidman Film w reżyserii Alejandro Amenábara to kolejna opowieść o nawiedzonej posiadłości. Tym razem akcja rozgrywa się w czasie II wojny światowej na wyspie Jersey (podczas okupacji niemieckiej). Główna bohaterka, Grace (Nicole Kidman) mieszka sama z dwójką dzieci – Nicholasem i Anne, którzy chorują na fotofobię. Zamknięci w domu czekają na powrót męża Grace i ojca dzieci. W posiadłości, która w niespokojnych czasach uchodziła za bezpieczny azyl, mają miejsce zjawiska paranormalne. Wywołujący gęsią skórkę hiszpański thriller otrzymał trzy Saturny i osiem Nagród Goi w 2002 r. Ocena na Filmwebie: 7,4. View oEmbed on the source website Miejsce 2: Lśnienie (1980) – thriller psychologiczny Stanleya Kubricka Akcja jednego z najbardziej przerażających filmów wszech czasów rozgrywa się w odciętym od świata, górskim hotelu Overlook. Główny bohater, Jack Torrance (Jack Nicholson), przeprowadza się tam z rodziną, aby pełnić obowiązki stróża poza sezonem. W opuszczonej rezydencji planuje pracować nad nową książką. Nie jest to jednak możliwie, gdyż okazuje się, że posiadłość skrywa w sobie mrożącą krew w żyłach tajemnicę. Jack popada w obłęd. Z kolei jego syn, Danny (Danny Lloyd) przejawia nadprzyrodzone umiejętności, które pozwalają nawiązać kontakt z duszami zmarłych. Film powstał na podstawie powieści Stephena Kinga, któremu pierwotnie ekranizacja nie przypadła do gustu. Po latach „Lśnienie” Kubricka zyskało światową sławę. Pod czaszą kina grozy ukryta jest uniwersalna opowieść o kondycji rodziny i społeczeństwa. Ocena na Filmwebie: 7,8. View oEmbed on the source website Miejsce 1: Szósty zmysł (1999) – dramat psychologiczny o zmarłych Kiedy kilkuletni Cole (Haley Joel Osment) wypowiada słynną kwestię: I see dead people trudno powstrzymać gęsią skórkę. Ciało zlewa zimny pot, a my zastygamy w bezruchu, na chwilę zapominając o oddechu. „Szósty zmysł” w reżyserii M. Nighta Shyamalana to nieszablonowa opowieść o psychicznych urojeniach głównego bohatera. Cole widzi zmarłych, którzy nie są świadomi własnej śmierci. Lęk, który wobec nich odczuwa, przeszywa nas na wskroś. W oswojeniu strachu pomaga mu psycholog dziecięcy, Malcolm Crowe (Bruce Willis). Pomiędzy dwójką głównych bohaterów powstaje relacja, która ma szansę pomóc obojgu. Film osiągnął ogromny sukces, zdobywając ponad 30 nagród na najważniejszych festiwalach. Na brawa zasługuje wybitna kreacja młodego aktora, za którą Haley Joel Osment otrzymał nagrody: Saturn, Critics' Choice, Teen Choice i wiele innych. Ocena na Filmwebie: 7,8. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy o duchach, które uzupełniają ranking Temat duchów i zjawisk nadprzyrodzonych jest jednym z ulubionych motywów światowej kinematografii. Choć apogeum przypada na lata 80. XX wieku, stale powstają nowe filmy, w których powraca temat kontaktu z duchami i duszami zmarłych. Dla tych, którzy czują niedosyt, przygotowaliśmy kilka dodatkowych propozycji: Candyman (1992) – film w reżyserii Bernarda Rose'a. Studentka współczesnego folkloru, Helen Lyle (Virginia Madsen) postanawia zbadać legendę o Candymanie, który straszy w jednym z bloków, Kacper (1995) – familijny film fantasy o przyjaznym duszku w reżyserii Brada Silberlinga, Przerażacze (1996) – czarna komedia, w której detektyw–parapsycholog rozwiązuje zagadkę tajemniczych śmierci w miasteczku Farwater. Reżyseria: Peter Jackson, ParaNorman (2012) – film animowany o chłopcu, który potrafi rozmawiać z duchami i zombie. Reżyseria: Chris Butler i Sam Fell, Crimson Peak. Wzgórze krwi (2015) – gotycki horror w reżyserii Guillerma del Toro, w którym młoda pisarka (Mia Wasikowska) wychodzi za mąż za tajemniczego sir Thomasa Sharpe'a (Tom Hiddleston), Coco (2017) – animacja Pixara o dwunastolatku, który przeżywa przygody w meksykańskiej krainie umarłych. Tytuł został uwzględniony w top 5 filmów animowanych nagrodzonych Oscarem. Ghost Story (2017) – melodramat fantasy w reżyserii Davida Lowery'ego. Zmarły mężczyzna (Casey Affleck) powraca do domu, w którym mieszkał za życia. Bezradny wobec obecnych zdarzeń, obserwuje pogrążoną w żałobie, ukochaną żonę (Rooney Mara), Mamy tu ducha (2023) – komedia familijna o duchu, który staje się gwiazdą mediów społecznościowych. Reżyseria: Christopher Landon.
Najlepsze filmy o potworach: ranking produkcji, które warto obejrzeć
Najbardziej monstrualne tytuły w historii kina
W naszym top 10 znajduje się pełen przekrój filmów o wielkich potworach, które burzą całe miasta, a także o tych mniejszych. Wśród tytułów kinowych docenionych przez widzów i krytyków znajdują się piękne opowieści o stworach, które co prawda mają przerażający wygląd, ale tak jak my – są wrażliwe i inteligentne. Ten przegląd gatunkowy jest podróżą w głąb historii kinematografii aż do produkcji z lat 50. i jeszcze wcześniejszych. Dla fanów nowszych tytułów mamy też kilka współczesnych propozycji. Spis treści: Projekt: Monster (2008) – gigantyczny potwór atakuje miasto Kształt wody (2017) – film o przyjaźni z tajemniczym stworzeniem Pacific Rim (2013) – atak monstrualnych potworów Wstrząsy (1990) – seria filmów o ogromnych larwach Godzilla (1954) – epicki horror sci–fi o japońskim królu potworów King Kong (1933) – filmowy klasyk o potężnym małpoludzie Park Jurajski (1993) – najsłynniejszy film przygodowy o wielkich prehistorycznych gadach Mucha (1986) – przerażający horror o transformacji człowieka w zwierzę Labirynt fauna (2006) – filmowa baśń Guillermo del Toro Frankenstein (1994) – dzieło szalonego naukowca Inne najlepsze filmy o potworach – lista uzupełniająca ranking Projekt: Monster (2008) – gigantyczny potwór atakuje miasto Miejsce dziesiąte: film stylizowany na dokument w reżyserii Matta Reevesa. Piątka młodych Nowojorczyków organizuje imprezę pożegnalną dla swojego kumpla, Roba (Michael Stahl–David). W tym czasie ogromny potwór atakuje miasto. Masowe zniszczenia budzą Nowy Jork. Ludzie wybiegają na ulice, szukając ratunku dla siebie i bliskich. Niebywałym atutem filmu są efekty specjalne , za które „Projekt: Monster” (in. „Cloverfield”) został nagrodzony na festiwalu Saturny w 2008 r. To dobre kino akcji. W rolach głównych (obok Michaela Stahl–Davida): Lizzy Caplna, Jessica Lucas, T. J. Miller, Mike Vogel i Odette Annable. Ocena na Filmwebie: 6,4. View oEmbed on the source website Kształt wody (2017) – film o przyjaźni z tajemniczym stworzeniem Miejsce dziewiąte: „Kształt wody” – to jeden z trzech filmów Guillermo del Toro w tym zestawieniu. Fabuła opowiada o stworzeniu, które zostało w tajemnicy przewiezione do laboratorium w Baltimore. Elisa Esposito (Sally Hawkins) pracuje tam jako woźna. Pewnego dnia nawiązuje kontakt z humanoidalnym płazem (Doug Jones). Dziewczyna porozumiewa się językiem migowym, więc język nie stanowi w tym przypadku bariery. Gdy dowiaduje się, że pracownicy laboratorium planują zabić tę fantastyczną istotę, postawia wywieźć człowieka–płaza poza placówkę badawczą. Inspiracją do filmu był „Potwór z Czarnej Laguny” z 1954 r. w reżyserii Jacka Arnolda. Legendarny półczłowiek–półryba z amazońskiej dżungli porywa w nim Kay, asystentkę głównego bohatera. Film z 2017 r. nie powtarza w pełni tej historii. Scenariusz został napisany od zera, jedynie nawiązując do postaci mitycznego stworzenia. Akcja rozgrywa się w czasach Zimnej Wojny – na początku lat 60. XX wieku. W 2018 r. film otrzymał cztery Oscary w kategoriach: najlepszy film, reżyser, muzyka oryginalna i scenografia. Ocena na Filmwebie: 6,4. View oEmbed on the source website Pacific Rim (2013) – atak monstrualnych potworów Miejsce ósme: kolejny film w reżyserii G. del Toro. „Pacific Rim” to katastroficzna wizja inwazji wielkich robotów, które wyłaniają się z dna Oceanu Spokojnego. Pierwsze monstrum niszczy San Francisco i trzy okoliczne miasta, po nim pojawiają się kolejne. Do walki z nimi ONZ powołuje mechaniczne jednostki bojowe – olbrzymie mechy, które jako jedyne są w stanie odeprzeć atak. Jednak obcy przybysze po każdej walce rosną w siłę. Jeden z badaczy Kaijū (z japońskiego: niebezpieczna bestia nieznanego pochodzenia), odkrywa, że wkrótce nastąpi inwazja jeszcze potężniejszych, zmutowanych monstrów. Cały świat zdaje sobie sprawę z tego, że to już koniec. W 2014 r. „Pacific Rim” otrzymał nagrodę Annie za najlepsze efekty animowane w filmie aktorskim. W rolach głównych: Charlie Hunnam, Idris Elba, Rinko Kikuchi i Charlie Day. Ocena na Filmwebie: 6,5. View oEmbed on the source website Wstrząsy (1990) – seria filmów o ogromnych larwach Miejsce siódme: „Wstrząsy” to pierwszy film z serii o monstrualnych larwach (ostatni ukazał się w 2020 r.). Głównymi bohaterami są Val (Kevin Bacon) i Earl (Fred Ward), którzy chcą opuścić nudne małe miasteczko Perfection w stanie Nevada i wyruszyć na poszukiwanie lepszego miejsca do życia. Jednak po raz kolejny zatrzymują ich dziwne zdarzenia. Dochodzi do tajemniczych morderstw, za którymi stoją istoty nieznanego pochodzenia. Horror utrzymany jest w klimacie westernu, a elementy grozy przeplata pastisz i czarny humor. Reżyseria: Ron Underwood. Ocena na Filmwebie: 6,7. View oEmbed on the source website Godzilla (1954) – epicki horror sci–fi o japońskim królu potworów Miejsce szóste: „Godzilla” w reżyserii Ishirô Hondy to początek legendy o wielkim potworze. Monstrum wyglądem przypomina prehistorycznego jaszczura. Rozwścieczony przemierza japońskie wyspy siejąc spustoszenie i nie zważając na kruche istnienia ludzkie. Tytułowa kreatura jest bogiem morskich potworów. Wychodzi z wody, aby pożywić się ludzkim mięsem. Dawniej składano mu ofiary z młodych dziewcząt, aby zaspokoić jego apetyt i zadbać o obfity połów. Od lat spał w głębinach na dnie morza, jednak teraz został zbudzony przez próbne wybuchy atomowe. Film uchodzi za ostrzeżenie przed zgubnymi konsekwencjami eksperymentów z bronią jądrową. Ocena na Filmwebie: 6,9 View oEmbed on the source website King Kong (1933) – filmowy klasyk o potężnym małpoludzie Miejsce piąte: klasyka filmów o potworach w reżyserii Meriana C. Coopera i Ernesta B. Schoedsacka. Ekspedycja amerykańskich badaczy i filmowców wyrusza na Wyspę Czaszek na Oceanie Indyjskim, aby odszukać gatunki, który przetrwały z ery mezozoicznej. Reżyser Carl Denham (Robert Armstrong) i piękna aktorka Ann Darrow (Fay Wray) planują nakręcić film przygodowy. Odkrywają osadę, którą rządzi wielki goryl. Postanawiają schwytać monstrum i przewieźć je do Nowego Jorku. Tymczasem King Kong zakochuje się w Ann, ucieka z wystawy i wspina się na jeden z największych budynków w mieście – Empire State Building. Film przeszedł do historii kina jako jedna z pierwszych produkcji wykorzystująca technikę stop motion. Ikoniczna postać olbrzymiego goryla stała się inspiracją do niezliczonej ilości dzieł popkultury. Ocena na Filmwebie: 7,0 View oEmbed on the source website Park Jurajski (1993) – najsłynniejszy film przygodowy o wielkich prehistorycznych gadach Miejsce czwarte: „Park Jurajski” w reżyserii Stevena Spielberga opowiada o fikcyjnym parku rozrywki, w którym powstają genetycznie wyhodowane dinozaury. Jego właścicielem i pomysłodawcą jest milioner John Hammond (Richard Attenborough), który latami pracował nad tym, aby odtworzyć na wyspie warunki do życia sprzed milionów lat. Do parku przyjeżdża wycieczka kontrolna, która ma sprawdzić bezpieczeństwo na wyspie. W składzie znajdują się paleontolodzy – dr Allan Grant (Sam Neill) i dr Ellie Sattler (Laura Dern), prawnik Donald Gennaro (Martin Ferrero) i matematyk Ian Malcolm (Jeff Goldblum). Początkowo wszystko przebiega zgodnie z planem, jednak wkrótce systemy bezpieczeństwa zawodzą. W zagrożeniu są nie tylko naukowcy, którzy przybyli na wyspę, ale także wnuki Hammonda – Lex i Timmy. Hollywoodzki klasyk z lat 90. do dzisiaj zachwyca świetnie rozpisaną fabułą i niesamowitymi efektami specjalnymi. Spektakularna produkcja o wielkich gadach otrzymała kilkanaście nagród na ważnych festiwalach filmowych, w tym trzy Oscary, nagrodę BAFTA, cztery Saturny i Kryształową Statuetkę People's Choice. W 1997 r. powstał sequel – „Zaginiony świat: Jurassic Park”, ponownie w reżyserii Stevena Spielberga. Ale na tym nie koniec. Fani filmów o dinozaurach mają co oglądać. W kolejnych latach powstały jeszcze trzy części – „Jurassic Park III” (2001) w reżyserii Joego Johnstona, „Jurassic World” (2015) w reżyserii Colina Trevorrowa i „Jurassic World: Upadłe królestwo” (2018) w reżyserii J. A. Bayony. Ocena na Filmwebie: 7,0. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy lat 90. – najlepsze tytuły z różnych gatunków Mucha (1986) – przerażający horror o transformacji człowieka w zwierzę Czas na podium. Miejsce trzecie zajmuje amerykański horror o eksperymentach naukowych. Główny bohater (Jeff Goldblum) pracuje nad zjawiskiem teleportacji. Na międzynarodowym zlocie badaczy poznaje dziennikarkę, Veronicę (Geena Davis). Dziewczyna wprowadza się do niego, aby prowadzić obserwację do artykułu. Spędzają razem dni i noce – nic więc dziwnego w tym, że zakochują się w sobie podczas gdy Seth kontynuuje badania. Gdy Veronica wyjeżdża, chłopak upija się i wchodzi do kapsuły teleportacyjnej. Nieopatrznie razem z nim w maszynie znajduje się owad, a komputer łączy dwa organizmy w jeden. Z każdym dniem w organizmie Setha zachodzą coraz większe zmiany. W 1987 r. film „Mucha” w reżyserii Davida Cronenberga otrzymał Oscara za najlepszą charakteryzację, a także trzy Saturny w kategoriach: najlepszy horror, najlepszy aktor (Jeff Goldblum) i ponownie – najlepsza charakteryzacja. Ocena na Filmwebie: 7,1. View oEmbed on the source website Labirynt fauna (2006) – filmowa baśń Guillermo del Toro Miejsce drugie: „Labirynt fauna” to magiczna opowieść, która rozgrywa się w Hiszpanii u schyłku II wojny światowej. Po zwycięstwie w wojnie domowej rząd przejmują nacjonaliści gen. Franco. Jest rok 1944. Główna bohaterka, jedenastoletnia dziewczynka o imieniu Ofelia (Ivana Baquero), przenosi się z matką (Ariadna Gil) na wieś – do ojczyma, rygorystycznego kapitana Vidala (Sergi López). Wokół toczą się walki. Tymczasem Ofelia podczas spacerów po lesie odkrywa tajemniczy labirynt. Spotyka tam mityczne stworzenie, które widzi w niej swoją księżniczkę. Aby sprawdzić, czy jest nią naprawdę, musi wykonać trzy zadania. Podczas pokazu premierowego w Cannes (2006) film został przyjęty owacją na stojąco. Krytycy zobaczyli w nim nie tylko uniwersalną opowieść, ale także ważny, antyfaszystowski przekaz. Produkcja otrzymała trzy Oscary (za scenografię, zdjęcia i charakteryzację). W 2019 r. na podstawie scenariusza powstała książka. W jej napisaniu towarzyszyła reżyserowi hiszpańska autorka literatury dziecięcej i młodzieżowej, Cornelia Funke. Ocena na Filmwebie: 7,3. View oEmbed on the source website Frankenstein (1994) – dzieło szalonego naukowca Miejsce pierwsze: „Frankenstein” to najbardziej udana filmowa adaptacja gotyckiej powieści Mary Shelley. Podczas rejsu w okolicy Arktyki na pokładzie pojawia się nieznajomy przybysz. Przedstawia się jako Wiktor Frankenstein (Kenneth Branagh). Opowiada historię o tym, jak z ożywionych zwłok ludzkich stworzył potwora. Przerażony wyglądem swojego dzieła porzucił stworzenie. Jednak okazało się, że potwór (Robert De Niro), pomimo odrażającej aparycji, ma ludzką inteligencję i uczucia. Szuka bliskości, jednak nie jest w stanie zdobyć zaufania ludzi. Rozgoryczony popełnia popełnia zbrodnię. W końcu odnajduje swojego stwórcę i prosi go o stworzenie mu towarzyszki życia. Film otrzymał liczne nominacje do ważnych nagród festiwalowych. W 1995 r. został nagrodzony Złotą Szpulą za najlepszy montaż dźwięku. Reżyseria: Kenneth Branagh. W pozostałych rolach: Helena Bonham Carter, John Cleese i Ian Holm. Ocena na Filmwebie: 7,4. View oEmbed on the source website Inne najlepsze filmy o potworach – lista uzupełniająca ranking Dla tych, którym przypadł do gustu powyższy zestaw filmowy, przygotowaliśmy listę podobnych produkcji. Kolejność chronologiczna: Wilkołak (1941) – czarno–biały film w reżyserii George'a Waggnera o ludziach zmieniających się w wilkołaki podczas pełni księżyca, Obcy: Ósmy pasażer Nostromo (1979) – film o pająkach z kosmosu, które po zetknięciu się z człowiekiem zagnieżdżają się w jego ciele. Reżyseria: Ridley Scott. Tytuł został opisany również w zestawieniu filmów o kosmitach, Coś (1982) – horror sci–fi o przerażającej istocie pozaziemskiej, która obudziła się na Antarktydzie. Reżyseria: John Carpenter, Potwory i spółka (2001) – film animowany Pixara o potworach z dziecięcych koszmarów. Reżyseria: Peter Docter i David Silverman, The host: Potwór (2006) – koreański film o tajemniczym potworze z Seulu, który porywa córkę głównego bohatera, sklepikarza. Reżyseria: Joon–ho Bong, Piękna i Bestia (2017) – filmowa wersji słynnej baśni Disneya w reżyserii Billa Condona z Emmą Watson i Danem Stevensem, Ciche miejsce (2018) – film Johna Krasinskiego o potworach polujących na istoty wydające dźwięki. Obsada: Emily Blunt i John Krasinski, Troll (2022) – film o norweskim olbrzymie, który wybudził się z tysiącletniego snu w górach nieopodal Oslo. Reżyseria: Roar Uthaug.
Halloween 2022: kultowe horrory, które trzeba zobaczyć!
Sprawdź jakie produkcje wprowadzą Cię w klimat święta grozy
Nie ma lepszego czasu na maraton kultowych horrorów niż nadchodzące Halloween. Z tej okazji warto zapoznać się z żelazną klasyką gatunku, która mimo upływających lat ani trochę się nie zestarzała i wciąż straszy coraz to nowsze pokolenia. Dobry horror nie potrzebuje nowoczesnych efektów specjalnych lub niezwykłych charakteryzacji – kluczem jest nietuzinkowa fabuła, świetni aktorzy i przerażający scenariusz. Jeśli nie masz planów na zbliżające się święto grozy, warto sięgnąć po którąś z poniższych propozycji, która zdecydowanie sprawi, że włosy staną Ci dęba! ZOBACZ TEŻ: Halloween 2022: Pomysły na kostiumy last minute! Filmy na Halloween 2022: Lśnienie (1980) Klasyk klasyków, czyli kultowe “Lśnienie” w reżyserii Stanleya Kubricka to pozycja obowiązkowa podczas Halloween. Jest to obraz, który zdecydowanie przyciąga wyjątkowym i niepokojącym klimatem, w którym poznajemy postać Jacka Torrance’a (Jack Nicholson), który jest pisarzem i zmaga się z barkiem weny twórczej. Mężczyzna zostaje zatrudniony w górskim hotelu, gdzie przyjeżdża z całą rodziną - żoną Wendy (Shelley Duvall) oraz pięcioletnim synem Danny’m (Danny Lloyd). Film przedstawia jak główny bohater stopniowo popada w obłęd, a w hotelu odciętym od świata zaczynają dziać się rzeczy straszne. Jest to zdecydowanie jeden z najlepiej zrobionych horrorów w historii, ponieważ podczas seansu ciągle towarzyszy nam strach, ale także ciekawość co stanie się dalej. Filmy na Halloween 2022: Koszmar z ulicy wiązów (1984) Film ten stylistycznie przypomina senny koszmar i świetnie współgra z wyobraźnią widza. Mowa oczywiście o produkcji mistrza grozy, czyli Wesa Cravena, który w “Koszmarze z ulicy wiązów” zawarł niesamowity klimat, przerażającego antagonistę oraz zmysł fabularny, który sprawia, że niepokój oraz ciekawość nie opuszczają nas nawet na minutę filmu. Właśnie ten film dał nam ikoniczną postać Freddy’ego Kruegera, który stał się nieodłączną częścią popkultury i doczekał się kilku kontynuacji, reamaków oraz crosseverów z innymi kultowymi, horrorowymi tytułami. Zdecydowanie warto zobaczyć ten klasyk, aby poczuć prawdziwą grozę. Filmy na Halloween 2022: Martwe zło (1981) Debiut reżyserski Sama Raimiego, którego nie można pominąć podczas tegorocznego Halloween. Jest to bardzo krwawy film, który opowiada o losach grupy przyjaciół, która pragnęła jedynie spędzić miło czas w opuszczonym domu w górach. Znajdują oni jednak tam “Księgę Umarłych”, która budzi do życia potężne i złowrogie siły, które stają się przyczyną grozy i zguby. Zdecydowanie warto go obejrzeć, gdyż jest to odrobinę mniej popularny film, który zadowoli każdego konesera strasznych filmów. Filmy na Halloween 2022: Ciche miejsce (2018) Jedna z aktualniejszych propozycji, która zdecydowanie wyróżnia się na tle innych. Jest to zdecydowanie niezwykła produkcja w reżyserii Johna Krasinskiego z udziałem Emily Blunt, która przedstawia postapokaliptyczny świat, którym rządzą potwory z kosmosu, niezwykle czułe na jakikolwiek dźwięk. Ludzie w celu dostosowania się do nowych, niebezpiecznych warunków życia musieli nauczyć się żyć w totalnej ciszy. Zdecydowanie warto go zobaczyć, ponieważ nie jest to klasyczny horror, ale jak najbardziej gwarantuje straszną zabawę i ciągłe poczucie niepokoju i strachu. Filmy na Halloween 2022: Coś (1982) Jest to kolejny horror z gatunku science fiction, który przynosi widza na mroźną i niedostępną Antarktydę. Opowiada historię grupy badawczej, która przygarnia do swojej bazy psa. Niewiedzą oni jednak, że nie jest to zwykły pupil, tylko realne niebezpieczeństwo. Po krótkim czasie okazuje się, że będą musieli zmierzyć się z obcą i groźną formą życia. Jest to zdecydowanie świetna propozycja dla fanów filmów pokroju “Obcy” i “Prometeusz”. Filmy na Halloween 2022: Midsommar. W biały dzień (2019) Horror, który wyjątkowo nie rozgrywa się w nocy, lecz w dzień. Dani (Florence Pugh) i Christian (Jack Reynor) to młoda amerykańska para, która razem z przyjaciółmi odbywa wakacyjną wycieczkę na północ Skandynawii. Odnajdują odciętą od świata wioskę, w której raz na dziewięćdziesiąt lat obchodzi się prastare święto związane z letnim przesileniem. W sielskiej scenerii rozpoczyna się dziewięciodniowy festiwal coraz straszniejszych i dziwniejszych obrzędów, których rezultat zadecyduje o życiu i śmierci uczestników. Filmy na Halloween 2022: Laleczka Chucky (1988) “Laleczka Chucky” to horror czepiący inspirację z fobii przed lalkami, która czasami występuje wśród dzieci. Jest to zdecydowanie niezwykła produkcja, która oprócz swojej mrocznej i strasznej strony, posiada też tą pełną czarnego humoru. Reżyser Tom Holland stworzył postać Chucky’ego, który jest nie tylko przerażający, ale ma także niezwykle cięty język i specyficzny urok osobisty, który z jednej strony wydaje się być bardzo przyjazny widzowi, a z drugiej próbuje zamordować całą rodzinę. Powyższe propozycje to zdecydowanie klasyki wśród horrorów lub produkcje, które aspirują do tego tytułu. Zdecydowanie warto obejrzeć którąś z nich podczas Halloween, aby poczuć przerażający klimat, który powinien towarzyszyć temu świętu. Który film obejrzysz jako pierwszy?
„Lśnienie”, „Egzorcysta”, „Halloween”... Przypominamy najlepsze klasyczne horrory
Dobre horrory wcale nie muszą być pełne drastycznych scen. Wielbiciele gatunku często przyznają, że zaskakujące zwroty akcji, wpływające na psychikę widza, potrafią przestraszyć bardziej niż rozlew krwi. Oczywiście, horrory można podzielić na kilka kolejnych podgatunków, ale istnieje powód, dla którego te klasyczne filmy wciąż są na szczycie. Napięta fabuła, ciekawa narracja, brak logiki w czynach głównych i drugoplanowych postaci, niepewność kolejnej sceny... Najlepsze klasyczne horrory w telewizji i streamingu ZOBACZ TEŻ: Halloween 2021: 5 pomysłów na niezwykłe halloweenowe dekoracje do domu i na przyjęcie Kultowe już horrory, które doskonale sprawdzą się podczas „strasznego” seansu filmowego, znajdziecie w naszym wideo. Zdecydujecie się na któryś z nich także w to Halloween?
Zakon Świętej Agaty. Tajemnice zapomnianego przez Boga klasztoru
Pierwszy raz o reżyserze Darrenie Lynnie Bousmanie usłyszał świat za sprawą wyreżyserowanych przez niego trzech kolejnych części kultowej serii Piła. Bousman był reżyserem kolejno drugiej, trzeciej i czwartej części cyklu. W swoim najnowszym filmie Bousman zabiera widzów za drzwi klasztoru z piekła rodem. „Zakon Świętej Agaty”. Opis fabuły Mary (debiutująca na dużym ekranie Sabrina Kern) – młoda, ciężarna kobieta szuka schronienia w klasztorze na prowincji stanu Georgia. Zakonnice przyjmują ją i obiecują pomoc, ale w zamian oczekują bezwzględnego przestrzegania reguł zgromadzenia i wyrzeknięcia się zepsucia, jakie niesie ze sobą „zewnętrzny świat”. Mary przystaje na te warunki, widząc w klasztorze idealne miejsce dla narodzin dziecka. Z czasem jednak to, co wydawało się bezpiecznym azylem, zaczyna odsłaniać swoją prawdziwą, przerażającą naturę. Czy prześladowana przez widma przeszłości i niemogąca nikomu zaufać Mary, znajdzie w sobie siłę, by wyzwolić się spod kontroli demonicznej matki przełożonej (Carolyn Hennesy) i ocalić duszę swoją oraz nienarodzonego dziecka? (opis dystrybutora) O filmie „Zakon Świętej Agaty” Tematyka zakonna nie jest niczym nowym dla kina. Dość powiedzieć, że już w latach 70. ubiegłego wieku powstał cały podgatunek określany mianem „nunsploitation”. Filmy tego nurtu nie zagrzały zbyt długo miejsca w popkulturze, ale w kolejnych latach po diaboliczne zakonnice okazjonalnie sięgali filmowcy z całego świata, by wspomnieć choćby Obecność 2 i jej spin-off Zakonnica czy oparty na faktach dramat Petera Mullana Siostry Magdalenki. Określany mianem sakralnego horroru Zakon Świętej Agaty rozgrywa się w murach zapomnianego przez Boga klasztoru, w którym pojawia się ciężarna Mary. Jest rok 1957, a dziewczyna nie ma się gdzie podziać. Pozbawiona wsparcia rodziny i chłopaka, który wyrusza na trasę koncertową, by zarobić na utrzymanie rodziny, przyjmuje zaproszenie do zamieszkania w klasztorze. Przeczucie podpowiada Mary, że powinna na siebie uważać. Szybko okazuje się, że podejrzliwość dziewczyny była w pełni uzasadniona. Surowa siostra przełożona (Carolyn Hennesy) wprowadza ją w świat dyscypliny, w którym zdesperowana Mary decyduje się zostać, nie mając się gdzie podziać. – Film Bousmana to kolejny przykład inteligentnego horroru, który bierze na warsztat wykorzystywany wcześniej schemat i zamienia go w coś świeżego i wzbudzającego strach – można przeczytać w zagranicznych recenzjach filmu Zakon Świętej Agaty. – Choć widz nie będzie zaskoczony żadnym ze zwrotów akcji – przekonuje recenzent magazynu Stardust – to Zakon Świętej Agaty świetnie się ogląda. W innych recenzjach podkreśla się dobre role debiutującej Sabriny Kern i partnerującej jej Carolyn Hennesy, choć nie brakuje również bardziej sceptycznych opinii. – Zakon Świętej Agaty nie podąża ścieżką, której należałoby się spodziewać – krytykuje Kat Hughes z The Hollywood News. – Pełen filmowych szablonów i prowadzony w bardzo wolnym tempie da się oglądać, ale nie pozostaje w pamięci na dłużej. „Zakon Świętej Agaty” w kinach od 15 lutego. Zwiastun filmu "Zakon Świętej Agaty" View oEmbed on the source website
Horror Prodigy. Opętany. Kolejna opowieść o nawiedzonym dziecku
Nicholas McCarthy w swoim najnowszym horrorze Prodigy. Opętany próbuje zmierzyć się z tematem, który podejmowali przed nim między innymi Richard Donner w filmie Omen czy William Friedkin w Egzorcyście. Jak mu poszło? O tym będzie można przekonać się w kinach już od 15 lutego. Opis filmu „Prodigy. Opętany” Sarah (Taylor Schilling) niepokoi się dziwnym zachowaniem swego ośmioletniego syna. Pozornie Miles (Jackson Robert Scott) nie różni się od innych chłopców w tym wieku, a jednak może stanowić poważne zagrożenie dla całej rodziny. Sarah podejrzewa, że za tą mroczną przemianą stoją nadprzyrodzone siły. Pragnąc za wszelką cenę chronić syna, postanawia rozwikłać zagadkę jego opętania. Okazuje się, że wyjaśnienie tkwi w przeszłości, a wyprawa w minione lata to dziki rajd po świecie nieznającym granicy między wyobraźnią a rzeczywistością. Czego dowie się Sarah i czy uda jej się ocalić Milesa? (opis dystrybutora) O filmie „Prodigy. Opętany” Prodigy. Opętany to trzeci pełnometrażowy film w karierze Nicholasa McCarthy’ego, który na swoim reżyserskim koncie ma już horrory Pakt (2012) i Home (2014). McCarthy od najmłodszych lat interesował się horrorem, w szczególności filmami, których głównymi bohaterkami są kobiety. Wśród inspiracji swojej twórczości McCarthy wymienia jednym tchem takie tytuły jak Dziecko Rosemary Polańskiego czy Egzorcysta Friedkina, a także reżyserów, którzy kształtowali jego gust filmowy: Davida Lyncha, Johna Carpentera, George’a A. Romero czy Davida Cronenberga. Motyw bezwarunkowej miłości matki do dziecka jest również jednym z tematów filmu Prodigy. Opętanie. W roli głównej w filmie McCarthy’ego występuje znana z hitowego serialu Netfliksa Orange Is the New Black Taylor Schilling. Aktorka bez zastanowienia przyjęła propozycję głównej roli w filmie Prodigy. Opętanie. – Pomyślałam, że to będzie niezła zabawa. Połknęłam tekst w jakieś czterdzieści pięć minut. Był ekscytujący – tak Schilling wspomina pierwsze zetknięcie ze scenariuszem filmu McCarthy’ego. Schilling na ekranie w roli syna towarzyszy Jackson Robert Scott. Dla młodego aktora nie jest to pierwsze zetknięcie z filmowym horrorem. W 2017 roku pojawił się w ekranizacji powieści Stephena Kinga To, gdzie wcielił się w postać Georgiego Denborougha. Główną obsadę filmu McCarthy’ego uzupełniają Kanadyjczycy: Peter Mooney i ceniony aktor charakterystyczny Colm Feore. – Kluczowe, moim zdaniem, było obsadzenie głównej roli i bardzo dobrze się stało, że udało się nam pozyskać Taylor – wspomina producent filmu Tripp Vinson, który w przeszłości wyprodukował między innymi Egzorcyzmy Emily Rose. – Potrzebowaliśmy kogoś, kto wzbudzi empatię widowni i sprawi, że podąży ona za bohaterką, która uda się w naprawdę dziwne miejsca. Każdy rodzic przeżywa lęk o zdrowie, także psychiczne, dziecka. Czy na pewno z nim wszystko w porządku? Nawet jeśli dzieciak jest zupełnie zdrowy, ciągle odczuwa się ten niepokój. Jednym z naszych celów było wzbudzenie lęku u publiczności, a potem poprowadzenie naszej opowieści w niespodziewanym kierunku – kończy Vinson. Prodigy. Opętany w kinach od 15 lutego. Zwiastun filmu „Prodigy. Opętany” View oEmbed on the source website
Widzowie mdleją na nim ze strachu, a obsada ma halucynacje i cierpi na bezsenność...
„Nawiedzony dom na wzgórzu” to najbardziej przerażający serial od lat!
Serial Nawiedzony dom na wzgórzu tuż przed Halloween podbił serca widzów. Wciąga tak, że trudno doczekać się kolejnego odcinka i jest wielkim sukcesem platformy Netflix. Mówi się jednak, że jest to najbardziej przerażający horror od lat. Zdarza się, że widzowie mdleją ze strachu w czasie seansów mają napady niepokoju czy cierpią na bezsenność. To nie wszystko! Podobne objawy dotknęły także aktorów występujących w produkcji. Dlaczego nowy serial jest tak przerażający? „Nawiedzony dom na wzgórzu”: najbardziej przerażający serial od lat Scenariusz dziesięcioodcinkowego serialu jest adaptacją klasycznej powieści Shirley Jackson z 1959 roku. To historia pięciorga rodzeństwa, które dorastało w nawiedzonym domu. W końcu jednak opuszczają go jeszcze jako dzieci. Po 26 latach spotyka ich tragedia, która sprawia, że muszą wrócić i zmierzyć się demonami przeszłości. Horror pochwali sam mistrz literatury grozy Stephen King. Stwierdził, że jest to „dzieło genialne”, chociaż on sam nie jest fanem horrorów. „Nie mogę pojąć, dlaczego ludzie decydują się na godziny tortur, wiedząc doskonale, że intencją twórców filmu czy serialu jest ich za wszelką cenę przestraszyć”, stwierdził. Fanami horrorów nie są też już w pewnością aktorzy, którzy zagrali w przerażającym serialu Oliver Jackson-Cohen i Elizabeth Reaser przyznali, że gra w horrorze wywołała u nich traumę i zaburzenia. Aktor w rozmowie z Metro przyznał, że po zdjęciach zaczął mieć zwidy, natomiast jego koleżanka z zespołu cierpi na bezsenność. Elizabeth Reaser powiedziała: „Nie miałem żadnych upiornych przeżyć i, ale czuję, że coś jest nie tak z moją podświadomością, po tym, jak odgrywałam to przez dziewięć miesięcy. A im dłużej się nie śpi tym bardziej czuję, że coś jest ze mną nie tak”. Oliver Jackson-Cohen dodał: „Ponieważ jesteśmy aktorami, mamy bujną wyobraźnię, ale w pewnego nocy w trakcie zdjęć naprawdę czułem, że ktoś siedzi na moim łóżku. Pamiętam, że zadzwoniłem do ciebie, a ty po prostu nie spałaś” wspominał. „Nie mogę spać. Kiedy grasz takie sceny tak długo, po prostu nie możesz przestać. To takie uczucie, jakby twoje ciało nie wiedziało, że udajesz”, odpowiedziała mu aktorka. Czy oglądaliście już Nawiedzony dom na wzgórzu?