Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem”
Dorastała w samym sercu Hollywood, ale życie u boku jednej z największych legend kina nie było bajką. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!” Liza Minnelli po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o relacji z matką, Judy Garland. Gwiazda wspomina dzieciństwo pełne niepokoju, w którym jako nastolatka musiała stać się dla matki nie tylko córką, ale też opiekunką, lekarzem i psychologie
Dorastanie w cieniu wielkiej sławy rzadko bywa łatwe. W przypadku Lizy Minnelli było jeszcze trudniejsze, bo jej matką była jedna z największych ikon złotej ery Hollywood — Judy Garland. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!”, która miała premierę 10 marca, artystka po raz pierwszy tak szczerze opowiada o skomplikowanej relacji z legendarną gwiazdą i o dzieciństwie, które zbyt wcześnie zmusiło ją do dorosłości. Dzieciństwo w cieniu wielkiej sławy Liza Minnelli jest jedyną córką Judy Garland i słynnego reżysera Vincente Minnellego. Choć dorastała w świecie filmowych premier, czerwonych dywanów i hollywoodzkich przyjęć, rzeczywistość za kulisami była znacznie mniej glamour. Jak wspomina w książce, już jako dziecko zauważała, że jej mama miewa bardzo różne dni. Bywały takie, kiedy Judy Garland nie opuszczała swojego pokoju przez cały dzień. Wtedy młoda Liza musiała przejmować odpowiedzialność, która zdecydowanie nie powinna spoczywać na barkach nastolatki. — W wieku trzynastu lat byłam dla niej jednocześnie pielęgniarką, lekarzem, farmaceutką i psychologiem — wspomina Minnelli. Artystka opowiada, że wielokrotnie sama dzwoniła do lekarzy, tłumacząc, że jej matce skończyły się leki. „Jestem dzieckiem, proszę zrealizować receptę mojej mamy” — mówiła. Miłość, odpowiedzialność i trudne emocje Mimo trudnych doświadczeń Minnelli podkreśla, że zawsze starała się zrozumieć matkę. Wspomina, że doświadczenia z dzieciństwa nauczyły ją przede wszystkim cierpliwości oraz prawdziwego słuchania drugiego człowieka. — Zawsze zastanawiałam się, przez co przechodzi każdego dnia i jak się czuje — przyznaje. Choć ich relacja była skomplikowana, nie brakowało w niej również bliskości i poczucia humoru. Liza często podkreśla, że Judy Garland była niezwykle zabawną osobą, mimo trudnych doświadczeń, które spotkały ją w Hollywood. Moment, który wszystko zmienił Wspólny występ w słynnym londyńskim teatrze London Palladium okazał się dla młodej artystki przełomowym momentem. Miała wtedy 19 lat i coraz pewniej czuła się na scenie. W tym samym czasie jej matka stawała się coraz bardziej zdenerwowana i zazdrosna o córkę. W pewnej chwili Liza usłyszała, jak Garland szepcze do producenta, by „zabrał ją z jej piep*zonej sceny”. To doświadczenie uświadomiło Minnelli, że nawet obecność wielkiej gwiazdy nie może odbierać jej pewności siebie. — Była moją mamą. A potem nagle stawała się Judy Garland — wspominała później w rozmowie ze swoim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. Autobiografia pisana przez ponad dekadę Książka „Kids, Wait Till You Hear This!” powstawała przez ponad dziesięć lat. Minnelli stworzyła ją na podstawie długich rozmów i wywiadów ze swoim bliskim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. To właśnie on podkreśla, że Liza bardzo wcześnie musiała nauczyć się funkcjonować w trudnej rzeczywistości. — Dorastała w dysfunkcji, która zmusiła ją do bardzo szybkiego dorośnięcia — mówi Feinstein. Wspomina również, że podczas pracy nad ostatnim filmem Judy Garland to właśnie Liza codziennie pomagała matce wstać z łóżka, ubrać się i dotrzeć na plan. Jego zdaniem bez niej produkcja mogłaby w ogóle nie powstać. Zobacz też: Desperacko szukała miłości, pięć razy stawała na ślubnym kobiercu. Czwarty mąż zadał jej potężny cios Trudna relacja, która ukształtowała legendę Choć Judy Garland bywała wobec córki wymagająca, a czasem nawet surowa, Minnelli nie ukrywa, że łączyła je ogromna miłość. Z biegiem lat pojawił się jednak kolejny trudny element — zazdrość, kiedy talent Lizy zaczął błyszczeć równie mocno jak talent jej matki. Dziś artystka patrzy na te doświadczenia z większym dystansem. Przyznaje, że każdy ma swoją historię i rodzinne trudności. — Każdy ma problemy z matką. Nie tylko ja — mówi z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru. Autobiografia Lizy Minnelli jest więc nie tylko opowieścią o wielkim show-biznesie, ale przede wszystkim o skomplikowanej relacji matki i córki, która na zawsze ukształtowała jedną z największych gwiazd sceny i kina. wychodziła coraz bardziej poraniona. Dopiero przy piątym mężu, u boku którego poczuła się na moment bezpieczna, zaczęła wierzyć, że być może los się do niej uśmiechnął. Niestety – to szczęście okazało się wyjątkowo kruche. Judy Garland odeszła. Nagle. W samotności. Czytaj też: Judy Garland — najbardziej nieszczęśliwa gwiazda Hollywood. Jej życie było jak zbyt mocny koktajl Źródła: people.com, onet.pl
Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię
Na początku lat 80. w Hollywood mówi o niej każdy. Lee Marvin zachwyca się nią przy lunchu z Rogerem Ebertem, magazyny modowe robią z niej nową ikonę, a amerykańska prasa pisze o „egzotycznej brunetce zza żelaznej kurtyny”. Joanna Pacuła – dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego – w ciągu kilku miesięcy staje się jedną z najbardziej obiecujących nowych twarzy światowego kina. W książce „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marta Górna opowiada historię tej błyskawicznej kariery i próbuje rozwikłać zagadkę aktorki, która podbiła Hollywood, a w Polsce do dziś pozostaje wielką enigmą.
Już 25 marca nakładem Wydawnictwa Agora ukaże się książka „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marty Górnej. To pierwsza tak obszerna próba opowiedzenia historii Joanny Pacuły – jednej z najbardziej tajemniczych polskich aktorek i jednej z nielicznych, którym naprawdę udało się zrobić karierę w Hollywood. W latach 80. Pacuła była jedną z najgłośniejszych nowych twarzy światowego kina. Do Stanów Zjednoczonych trafiła właściwie przypadkiem – a niemal od razu dostała główną rolę w gwiazdorskim „Parku Gorkiego”, która przyniosła jej nominację do Złotego Globu. Później zagrała m.in. w „Ucieczce z Sobiboru”, „Pocałunku” czy „Tombstone”. W ciągu kolejnych lat wystąpiła w kilkudziesięciu filmach w USA i Europie, pracując z największymi nazwiskami branży filmowej. Była też jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy swojej epoki. Jej zdjęcia regularnie trafiały na okładki „Vogue’a”, „Harper’s Bazaar” czy „Cosmopolitan”, a prasa w Stanach Zjednoczonych i Europie publikowała setki artykułów o pięknej i enigmatycznej aktorce z Polski. A jednak w jej ojczyźnie skala tego sukcesu do dziś pozostaje mało znana. Wokół Pacuły narosło też wiele plotek i kontrowersji – o trudnym charakterze, zniszczonej przez męża karierze czy odrzuconej roli w „Nagim instynkcie”. Marta Górna próbuje oddzielić fakty od legendy i odtworzyć drogę dziewczyny z Tomaszowa Lubelskiego, która – jak sama mówiła – „zupełnym przypadkiem podczas wakacji stała się międzynarodową gwiazdą”. „Jak niegdyś Pola Negri z Lipna, tak dużo później Joanna Pacuła z Tomaszowa Lubelskiego – obie, jako jedyne polskie aktorki, zrobiły karierę w filmowej krainie snów, w Hollywood. I to wystarczy, żeby przeczytać tę książkę o Joannie. Polecam gorąco!” – mówi Marek Kondrat. Autorka książki, Marta Górna, od piętnastu lat pracuje w „Gazecie Wyborczej”. Pisze o kinie i serialach, przypomina gwiazdy przeszłości i rozmawia z twórcami z Polski i ze świata. Fascynacja Joanną Pacułą zaczęła się u niej wiele lat temu, kiedy po raz pierwszy zobaczyła aktorkę w telewizji – i odkryła, że o jej zagranicznej karierze wiadomo w Polsce zaskakująco niewiele. Publikujemy fragment rozdziału „Garbo z Tomaszowa”. Fragment książki „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Rozdział II Garbo z Tomaszowa 1983–1984 Lee Marvin opiera się na krześle i przez stół patrzy na słynnego krytyka filmowego Rogera Eberta. – Ta dziewczyna była świetna – mówi laureat Oscara i jeden z bogów starego kina, facet twardy jak ostroga. Spec od ról prawdziwych Amerykanów, dobrych lub złych. – Joanna Pacuła? – upewnia się Ebert. – Tak. Ledwo przyjechała z Polski. Była miła, dokładnie taka jak wymarzona córka. – Marvin, prywatnie ojciec trzech córek, kiwa głową. Dziwny obrazek. Jest początek lat 80., dwóch hollywoodzkich gigantów rozmawia nad niedojedzonym lunchem o dziewczynie z Tomaszowa Lubelskiego, która wciąż niepewnie składa angielskie zdania. Nie ma w tym jednak nic zaskakującego. W pierwszej połowie tamtej dekady o Pacule w Hollywood mówią wszyscy. Jest słowiańską nowinką, rewelacją roku. Ekwiwalentem wiktoriańskiej debiutantki, diamentem sezonu. Przed nią były m.in. importowana z Niemiec Nastassja Kinski, jeszcze wcześniej Austriaczka Romy Schneider, po Pacule Milla Jovovich czy inna Polka, Izabella Scorupco. Hollywood jest zafascynowane twarzami zza żelaznej kurtyny, choć to fascynacja może i intensywna, ale krótka. O Pacule głośno jest jednak nie tylko w USA. Piszą o niej też w Kanadzie, Wielkiej Brytanii, we Francji, w Niemczech, we Włoszech i na Bałkanach. Wpisuję nazwisko Pacuły w amerykańskim archiwum prasowym. Przeglądanie 90 tysięcy wyników zajmuje mi kilka tygodni. „Z przyjemnością donoszę, że narodziła się nowa gwiazda” – ekscytuje się Dick Kleiner, którego krótki artykuł o Pacule przedrukowują gazety codzienne we wszystkich stanach. „Nigdy nie słyszałeś o Tomaszowie Lubelskim?” – pyta go Pacuła zadziornie. Nazwa jej rodzinnej miejscowości w niektórych publikacjach jest uroczo przekręcana. Na „Tomaszowie” Amerykanie mogą sobie połamać język. „Roztacza wokół siebie magnetyczną, pełną tajemnicy aurę” – piszą o Polce w San Francisco. Słynny hollywoodzki reporter Vernon Scott nazywa Pacułę „egzotyczną brunetką” i porównuje do legendarnej, pięknej Lauren Bacall, specjalistki od ról zimnych jak lód kobiet fatalnych. To samo robi magazyn „GQ”, który dorzuca, że Pacuła w czasie wywiadu wypala paczkę Marlboro. Na porównanie z Bacall aktorka reaguje żartem: „Nie mam jej głosu, musiałabym więcej palić”. Po chwili obniża ton, imitując słynną gwiazdę. Niski, zadymiony tembr stanie się w nadchodzących latach jedną z jej wizytówek. Billowi Morrisonowi Pacuła kojarzy się raczej z „młodą Ingrid Bergman”, ikoną złotej ery Hollywood. Na łamach czasopisma „Alfred Hitchcock’s Mystery Magazine” piszą o niej, że łączy w sobie piękno nominowanej do dwóch Oscarów Jean Simmons i naturalną zmysłowość Jennifer Jones, laureatki Oscara za rolę w Pieśni o Bernadetcie. Dla amerykańskiego „Vogue’a” uroda Pacuły „jest uderzająca”. Pacuła mówi tam, że jest sentymentalną romantyczką. Dorastała jako chłopczyca, grała w piłkę nożną, czas spędzała z chłopakami. Że jest dziewczyną, zorientowała się w wieku osiemnastu lat. Podoba się jej Hollywood: jego magia i pęd. Na ośmiu stronach najsłynniejszego magazynu modowego na świecie pozuje m.in. w żółtym swetrze uwodzicielsko zsuniętym z ramienia. „Mówią mi, że wyglądam jak Charlotte Rampling albo Faye Dunaway” – opowiada Polka. Dodaje, że tę drugą gwiazdę widywała na dużym ekranie w lokalnym kinie w Tomaszowie Lubelskim. Kolejne zdjęcie. Pacuła w mocnym makijażu, włosy ma zaczesane na bok, usta pociągnięte karminową szminką, w uszach kolczyki z niebieskimi kamieniami. Na innym ujęciu owinięta jest tylko w prześcieradło. „Lubię się stroić, ale tylko na pięć minut. Po tym czasie czuję presję, by dobrze się zachowywać” – tłumaczy. Zdjęcia robi jej legendarny Denis Piel, którego Pacuła poznała u znajomych. Będzie ją fotografował jeszcze wielokrotnie. Piszę do niego z pytaniem o Pacułę i szybko dostaję odpowiedź. „Zawsze uwodzicielska, a praca z nią była radością”. Piel prosi, bym przekazała Pacule zaproszenie na jego wystawę, milknie, kiedy uściślam, że nie mam kontaktu z Polką. W listopadzie tego samego roku „Harper’s Bazaar” poświęca Pacule sporo miejsca. Na czterech stronach znów ucharakteryzowana jest na gwiazdę klasycznego Hollywood. W kapeluszu, koronkowej woalce, skórzanej kurtce narzuconej na gołe ciało, w szalu na głowie, który mógłby chronić ją od wiatru podczas szybkich przejażdżek kabrioletem. „Najlepsze jeszcze nadejdzie” – głosi podtytuł artykułu, który zapowiada amerykański debiut Pacuły. Na ostatnim zdjęciu seksowna i niebezpieczna opiera się o ścianę, wokół talii okręcony ma pas makijażystki. Zamiast naboi tkwią w nim pędzle. „Brwi jak skrzydła nietoperza, słowiańskie rysy i wygląd, który rzuca na kolana” – podsumowuje Joannę Pacułę „Time”. Poświęca Polce w 1983 roku dwie gęsto zapisane strony. Na głównym zdjęciu Pacuła z papierosem w dłoni patrzy w oko kamery nieco wkurzona. Chmurna i niedostępna. Takie robi wrażenie. Bohaterkami tego wydania tygodnika są „gorące twarze z Europy”. Pacuła jest w doborowym towarzystwie: z Nastassją „zmysłowym dzieckiem” Kinski oraz Isabellą „współczesną kobietą” Rossellini. „Time” nazywa Pacułę „chłopczycą”. John Skow rozmawia ze współpracownikami Polki z warszawskiego Teatru Dramatycznego. Nie mają złudzeń – Pacuła do Polski już nie wróci. „Desdemona w dżinsach i swetrze, posiniaczony anioł z granitowym charakterem” – tak o niej mówią. Iwona Słoczyńska dodaje: „Jak Brigitte Bardot, zawsze miała w sobie coś zwierzęcego. Chciała się wyrwać z korzeniami, nie byłam zaskoczona, gdy wyjechała z Polski”. W pierwszej połowie tamtej dekady twarz Pacuły jest więc na kilkudziesięciu okładkach i setkach stron prestiżowych czasopism modowych i dla kobiet: „Vogue”, „Harper’s Bazaar”, „Cosmopolitan”. Pacuła jest pierwszą w historii Polką na okładce „Vogue’a”, a ląduje na niej często: nie tylko w USA, ale też w Niemczech, we Francji i Włoszech. Na każdej wygląda posągowo. Nawet kiedy się uśmiecha, wydaje się nieobecna. Jakby całe to zamieszanie nie do końca jej dotyczyło. I jakby wciąż nie mogła w nie uwierzyć. Czy można jej się dziwić? W końcu o żadnej Polce amerykańskie media nie pisały na taką skalę. Zdarza jej się zresztą pytać reporterów, czy dają wiarę temu, co jej się przytrafiło. Zapomina wtedy, że ma być pewną siebie enigmą z Europy Wschodniej – wychodzi z niej dziewczyna z Tomaszowa. Angielska dziennikarka Mary Fletcher z tygodnika „Woman” leci do Los Angeles, by spotkać się z Pacułą. Zastaje Polkę w biurze studia filmowego. Pacuła niedbale rzuca swoją drogą włoską kurtkę na sofę, wertuje amerykańskie gazety. Czyta o sobie w języku, który wciąż poznaje. Ze wschodnioeuropejskim zaśpiewem zwraca się do pracowników wytwórni. Pali, brew ma zmarszczoną. – Co to znaczy bewitching? – docieka. – I co mają na myśli, gdy piszą, że wyglądam feline? Udaje? Kokietuje? Trudno powiedzieć. W pierwszej połowie lat 80. nauka angielskiego to dla niej świeża sprawa. Może naprawdę nie wie? Nie piszą nic złego: jest „urzekająca”, „obdarzona kocim wdziękiem”. „Zapewniona, że oba te słowa to komplementy, wygładza brew i uśmiecha się zachwycona”. Angielka w tytule swojego tekstu pyta, czy Pacuła to nowa Garbo. Na okładce w futrzanej czapce i klejnotem wielkości pięści na szyi aktorka wygląda jak sekretna córka Rasputina. W środku magazynu kolejne zdjęcie: Pacuła z lekko rozchylonymi ustami rzuca w stronę obiektywu powłóczyste spojrzenie. Cała skrzy się od cekinów, na nadgarstku droga biżuteria. Niczym gwiazda starego Hollywood. Albo obwieszona sztucznymi brylantami bohaterka Dynastii, młodsza siostra Alexis. Nie jak dziewczyna z polskiej prowincji, z kraju zza żelaznej kurtyny. Joasia, której Ewa Błaszczyk pożyczyła irchową spódnicę na egzamin wstępny w szkole aktorskiej. Fletcher informuje swoich czytelników, że Pacuła, zupełnym przypadkiem, w czasie wakacji „stała się międzynarodową gwiazdą”. Nie ona jedna tak pisze: hasło „aktorka bez państwa”, choć nie odpowiada prawdzie, świetnie wygląda w druku. Ta narracja będzie Polce towarzyszyła przez całe lata 80. I stanie się częścią jej legendy. Zobacz też: Przyjęła ją pod swój dach, a potem wyrzuciła za drzwi. Co poróżniło Elżbietę Czyżewską i Joannę Pacułę? Pacuła: – Wszystko stało się tak szybko. Być może tylko w Ameryce jest to możliwe. Pojechałam do Paryża na urlop i w tym czasie w Polsce wprowadzono stan wojenny. We Francji zostałam rok, trochę pracowałam, ale głównie obserwowałam, co się wydarzy w Polsce. Kiedy nic się nie zmieniło, wyjechałam na kolejne wakacje, do USA. Gdzie indziej dodaje: – W pewnym sensie rozumiem tę dziewczynę, która desperacko chce uciec z Rosji. Jej obsesja, jej pasja przypominają inne rodzaje pasji. A jeśli coś wiesz o namiętności, możesz to wykorzystać w swojej roli. Mówi o Irinie, bohaterce kryminału Park Gorkiego opartego na powieści Martina Cruza Smitha. To będzie jej pierwszy amerykański film. Irina jest garderobianą na planie filmowym, chodzi w rozpadających się butach. Głowę trzyma jednak wysoko, jakby na stopach miała szklane pantofle. To jej łyżwy, znalezione przy zamordowanej koleżance, naprowadzają na trop zbrodni i afery sobolowej moskiewskiego śledczego Arkadego Renkę. Irina zakochuje się w nim, ale spotyka się też z Amerykaninem Jackiem Osborne’em. Z pierwszym łączy ją szczere uczucie, z drugim – interesy. Bohaterka Pacuły to syberyjska tygrysica o wyglądzie kociaka. Za wszelką cenę chce się wydostać ze Związku Radzieckiego. Jeśli musi zdradzić ukochanego – trudno. Amerykańskie media doszukują się podobieństw między Polką a Iriną. Pacuła cierpliwie tłumaczy: „Nie jestem jak ona, nie chciałam wyjeżdżać z Polski, nie spodziewałam się, że zrobię międzynarodową karierę. Jak mogłabym? Nie znałam żadnych języków obcych”. Vernon Scott pisze, że stosunek Pacuły do ZSRR jest wrogi, co jest dla Polaków normalne. Dlatego łatwo jej było wcielić się w dziewczynę, która za wszelką cenę chce uciec z Rosji. Włoskiemu magazynowi „Lei” Pacuła wyjaśnia, że do Iriny jest podobna pod jednym względem: nikomu nie ufa. Może odcinać się od Syberyjki, ile chce. Dla Amerykanów i tak jest symbolem ucieczki przed reżimem. Trzecią, po Lechu Wałęsie i papieżu, postacią z Polski, której twarz kojarzą. Pacuła obawia się wówczas, że o ile mogłaby do Polski wrócić, o tyle prawdopodobnie już by z ojczyzny nie wyjechała. Gdy zadzwoniła do rodziców, by pochwalić się angażem do Parku Gorkiego, nie mogła powiedzieć, o jaki film chodzi. – W Polsce ta książka została potępiona przez władzę. Nawet jeśli z udziału w filmie nic dla niej nie wyniknie, to praca nad nim i tak wzmocniła jej charakter. Pacuła lubi, kiedy jest trudno. – Zawsze taka byłam – zaznacza. Zawsze też chciała być aktorką. – Jako dziecko specjalizowałam się w zabawianiu przyjaciół pantomimami i przebierankami. Byłam też trochę chłopczycą i wysyłano mnie na obozy sportowe. W efekcie zostałam sprinterką w biegach przez płotki, prawie na poziomie olimpijskim. Ale kiedy przyszło do wyboru między aktorstwem a sportem, nie wahałam się. Dziś zostały mi tylko wytrenowane nogi z mięśniami, których teraz wolałabym się pozbyć.
Zagrał tylko w kilku filmach, ale i tak podbił Amerykę. Do końca wypierał się prawdy o sobie, jego śmierć zszokowała Hollywood
John Belushi był jednym z najpopularniejszych komików w Stanach Zjednoczonych i gwiazdą programu „Saturday Night Live”. Wraz z Danem Aykroydem stworzył kultowych Blues Brothers i zdobył światową sławę. Za spektakularnym sukcesem kryło się jednak życie pełne presji i uzależnienia. 5 marca 1982 roku aktor zmarł w wieku zaledwie 33 lat.
John Belushi był jednym z najbardziej wyrazistych komików swojej epoki. Gwiazda kultowego „Saturday Night Live” i współtwórca legendarnego duetu Blues Brothers w błyskawicznym tempie zdobył sławę i sympatię widzów. Na scenie kipiał energią i rozbrajał publiczność swoim talentem, ale za kulisami zmagał się z ogromną presją i uzależnieniem od narkotyków. Historia jego życia to opowieść o spektakularnej karierze, która zakończyła się dramatycznie w 1982 roku, gdy aktor zmarł w wieku zaledwie 33 lat. Od Chicago do wielkiej kariery w „Saturday Night Live” John Belushi urodził się 24 stycznia 1949 roku w Chicago jako syn albańskich imigrantów. Dorastał na przedmieściach wraz z trójką rodzeństwa. Już w młodym wieku było jasne, że ma ogromny talent sceniczny. W szkole występował na scenie, grał na perkusji w zespole i był kapitanem szkolnej drużyny futbolowej. Po ukończeniu liceum postanowił rozwijać swoje marzenia o aktorstwie, choć najpierw zdecydował się skończyć studia. Dyplom zdobył w 1970 roku, a wkrótce potem dołączył do słynnej grupy improwizacyjnej Second City w Chicago. To właśnie tam zwrócił na siebie uwagę publiczności i branży. Prawdziwy przełom przyszedł w 1975 roku, kiedy Belushi dołączył do obsady programu „Saturday Night Live”. Komediowe show szybko stało się jednym z najważniejszych programów rozrywkowych w telewizji. W obsadzie znaleźli się m.in. Chevy Chase, Dan Aykroyd i Bill Murray, jednak to Belushi wyróżniał się niezwykłą energią sceniczną. Choć był nieco otyły, bez problemu radził sobie w dynamicznych skeczach. Publiczność pokochała jego ekspresję, odwagę i umiejętność wcielania się w skrajnie różne postacie. Zobacz też: Ojciec ośmiorga dzieci i gwiazda kina. Teraz walczy o pierwszego Oscara. Po ponad 100 produkcjach wreszcie doczekał się nominacji Blues Brothers – duet, który podbił świat Podczas pracy w „Saturday Night Live” Belushi stworzył wiele pamiętnych bohaterów. Jednym z najbardziej znanych był samuraj Futaba, który odpowiadał na pytania przypominającym japoński bełkotem lub przecinał przedmioty kataną. Największą popularność przyniósł mu jednak duet Blues Brothers, który stworzył wspólnie z Danem Aykroydem. Postacie w czarnych garniturach, kapeluszach i ciemnych okularach początkowo pojawiały się jedynie jako przerywnik muzyczny przed właściwym programem. Szybko jednak stały się fenomenem. Bohaterowie zdobyli taką popularność, że nagrali własną płytę, a następnie trafili na wielki ekran. W 1980 roku premierę miał film „Blues Brothers” w reżyserii Johna Landisa. Historia dwóch braci, którzy próbują zdobyć pieniądze, by uratować sierociniec, w którym się wychowali, szybko podbiła publiczność. Choć początkowo pojawiały się obawy związane z dystrybucją filmu, produkcja okazała się ogromnym sukcesem. Przy budżecie 17,5 miliona dolarów zarobiła ponad 115 milionów dolarów na całym świecie. Za kulisami sukcesu – walka z uzależnieniem Za spektakularnym sukcesem kryła się jednak znacznie trudniejsza rzeczywistość. Belushi od początku kariery zmagał się z problemem narkotyków. Choć przyjaciele coraz częściej zwracali uwagę na jego styl życia, aktor długo nie chciał przyznać, że jest uzależniony. Gdy pojawiały się takie sugestie, bagatelizował je, tłumacząc, że to jedynie „jedno piwo” albo „tylko trawka” i że w każdej chwili może zerwać z używkami. Podczas pracy nad filmem „Blues Brothers” jego uzależnienie zaczęło coraz bardziej wpływać na pracę. Aktor spóźniał się na plan zdjęciowy, znikał w trakcie zdjęć, a czasem przesypiał całe dnie po nocnych imprezach. Sytuacja była na tyle poważna, że producenci zdecydowali się zatrudnić osobę, która miała pilnować komika i trzymać go z dala od narkotyków. Reżyser John Landis wspominał później, że w pewnym momencie walczono już nie tylko o ukończenie filmu, ale również o życie Belushiego. Problemy powróciły podczas pracy nad filmem „Sąsiedzi” (1981), w którym ponownie zagrał z Danem Aykroydem. Atmosfera na planie była napięta, scenariusz wielokrotnie zmieniano, a wielu członków ekipy sięgało po kokainę. Belushi wrócił wtedy do nałogu i coraz częściej otwarcie krytykował projekt. Film okazał się jego ostatnią produkcją. Zobacz też: Wzruszył Hollywood do łez. Teraz zachwyci Polskę. W tle wielki sukces naszej rodaczki Dramatyczny finał historii Johna Belushiego 4 marca 1982 roku Belushi odwiedził swojego menadżera Berniego Brillsteina i poprosił go o pieniądze. Menadżer początkowo odmówił, obawiając się, że aktor chce kupić narkotyki. Kilka godzin później Belushi wrócił z tą samą prośbą i tym razem pieniądze otrzymał. Następnego dnia jego ciało znalazł trener, który przyszedł na wcześniej umówiony trening. Lekarz stwierdził, że przyczyną śmierci było przypadkowe przedawkowanie heroi*y i kok*iny. Aktor miał 33 lata. W mieszkaniu przebywała wtedy Catherine Evelyn Smith, która przyznała, że podała Belushiemu nark*tyki. Została aresztowana i skazana na 15 miesięcy więzienia. Kilka godzin przed śmiercią komika odwiedzili go Robert De Niro i Robin Williams. Legenda komedii, która odeszła zbyt wcześnie Śmierć Johna Belushiego wstrząsnęła całym Hollywood. Podczas ceremonii rozdania Oscarów Dan Aykroyd pojawił się na scenie bez swojego partnera z „Blues Brothers”. Wspominając przyjaciela powiedział, że Belushi bardzo chciałby wręczyć nagrodę, bo sam był „trochę efektem wizualnym”. Po latach Belushi wciąż pozostaje jedną z ikon amerykańskiej komedii. Jego sceniczna energia, charakterystyczne role i kultowy duet Blues Brothers sprawiły, że na stałe zapisał się w historii popkultury. Wielu przyjaciół i współpracowników podkreślało, że mógł bawić publiczność jeszcze przez wiele lat. Jego historia pozostaje jednak jednym z najbardziej dramatycznych przykładów tego, jak ogromna sława i presja mogą zniszczyć nawet największy talent. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jim Carrey odciął się od ludzi i zrezygnował z aktorstwa. Niedawno zaskoczył metamorfozą. Aż trudno uwierzyć, jak dziś wygląda jego życie Źródła: Variety, film.wp.pl, film.interia.pl
Power couples 2026: te pary rządzą dziś show-biznesem. Hollywood kocha takie historie
Łączy ich coś więcej niż sława i czerwone dywany. Wspierają się w najważniejszych momentach, potrafią cieszyć się sukcesem partnera i nie tracą przy tym własnej niezależności. Adrien Brody i Georgina Chapman, Taylor Swift i Travis Kelce czy Amal i George Clooney pokazują, że współczesne power couples to nie tylko znane nazwiska, ale przede wszystkim relacje oparte na przyjaźni, szacunku i wspólnym kierunku w życiu.
Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Poznali się w 2019 roku. On nigdy nie oceniał jej za trudną przeszłość, ona jemu dała miłość, za którą tak tęsknił. W ubiegłym roku, odbierając Złoty Glob za rolę w filmie „Brutalista”, Brody dziękował ukochanej: „To dzięki tobie stoję tu dzisiaj”. Nie ma znaczenia, ile mają lat. Nie ma znaczenia, jaka jest między nimi różnica wieku. Nie ma znaczenia, ile mają za sobą rozstań i przelotnych romansów. Nie ma znaczenia, czym się zajmują zawodowo. Znaczenie mają zupełnie inne rzeczy. Wsparcie, wzajemny szacunek, podziw. Wtedy mogą stworzyć związek, w którym razem będą silniejsi, niż są osobno. Power couples. Silne pary. Ale nie takie, które są znane i wpływowe, jak kiedyś Victoria i David Beckhamowie. To pary, których wspólna rzeczywistość jest dużo bogatsza, bo razem mogą więcej. Jak pisał Antoine de Saint-Exupéry, „miłość to nie patrzenie na siebie nawzajem, lecz patrzenie w tym samym kierunku”. Ale dzisiejsze power couples nie tylko patrzą w tym samym kierunku. Patrzą też na siebie. Z miłością, czułością i uznaniem. Power couples – dlaczego dziś fascynują bardziej niż kiedyś „To dzięki tobie stoję tu dzisiaj. Twoja wielka szczodrość, wewnętrzna siła i kreatywność, jakimi emanujesz, sprawiają, że codziennie wiem, jakim człowiekiem chcę być. Myślałem, że chwile jak ta nie będą mi już dane. Tymczasem dzięki tobie znów mogę ich doświadczać”, mówił wzruszony Adrien Brody, odbierając w 2025 roku statuetkę Złotego Globu za rolę w filmie „Brutalista”. Dziękował swojej partnerce Georginie Chapman, z którą związany jest od 2019 roku. Wcześniej jego życie osobiste było raczej nieudane. Nie mówiąc o jego wybrance, byłej żonie producenta filmowego Harveya Weinsteina, skazanego na 39 lat więzienia za nadużycia seksualne i gwałty. Oboje sądzili, że nic w życiu dobrego ich już nie spotka, do czasu gdy oboje przyjechali na bankiet do Heleny Christensen do Portoryko. Z kolei Timothée Chalamet, odbierając w tym roku statuetkę za film „Wielki Marty”, podziękował rodzicom i Kylie Jenner: „Dla moich rodziców, dla mojej partnerki: kocham was. Bardzo dziękuję”. Tydzień wcześniej, odbierając nagrodę podczas Critics’ Choice Awards, zwrócił się do ukochanej: „Kocham cię. Nie mógłbym zrobić tego bez ciebie”. A złośliwi twierdzili, że związek hollywoodzkiego aktora i gwiazdy rodzinnego skandalizującego show „The Kardashians” to coś na kształt mezaliansu. Przecież ten świetny aktor nie zniżyłby się do poziomu rodziny Kardashian-Jenner, myśleli. A jednak. Taylor Swift mimo napiętego grafiku stara się być na większości meczów rozgrywanych przez jej ukochanego, gwiazdę amerykańskiego futbolu Travisa Kelce. On też, kiedy tylko może, zasiada w loży dla VIP-ów na jej koncertach. „Ale z umiarem”, zaznacza amerykańska psycholożka Veronica West. I dodaje: „Swift i Kelce nie są do siebie przyspawani. Potrafią się rozdzielić. To dobrze, bo chodzi o to, żeby zachować balans, który jest złotym środkiem trwałości związku. Chodzi o to, by tworzyć coś wspólnie, ale nie utracić przy tym swojej indywidualności”. Tak więc Swift nadal pozostaje najlepiej zarabiającą wokalistką świata, a Kelce ulubionym graczem Amerykanów. Nie wiadomo, jak George Clooney wspierał swoją żonę Amal podczas porodu, ale Veronica West twierdzi, że równie ważne jak obopólne wsparcie jest poczucie humoru. A tego w związku państwa Clooneyów zapewne nie brakuje. Gdy w 2017 roku na świat przyszły ich bliźnięta, w sieci pojawiło się, zapewne zaakceptowane przez Amal i George’a, oświadczenie: „Ella, Alexander i Amal są zdrowi, szczęśliwi i mają się dobrze. George jest pod wpływem środków uspokajających i powinien dojść do siebie w najbliższych dniach”. Zobacz też: Emma Stone zagra w filmie... swojego męża! Zdradzamy kulisy produkcji, o której mówi całe Hollywood Miłość po przejściach – kiedy trudne doświadczenia łączą ludzi Wsparcie w ważnych chwilach to jedno. Ale wsparcie w trudnych momentach to drugie. Związek brytyjskiej aktorki Elizabeth Hurley i amerykańskiego muzyka country Billy’ego Raya Cyrusa zaczął się właśnie wtedy, gdy on rozwodził się z żoną. Choć jego małżeństwo z piosenkarką Firerose trwało dość krótko, rozwód był dla niego niełatwym doświadczeniem. To wtedy przyjaciółka z planu filmu „Rajskie święta” stała się dla niego kimś więcej. Ich znajomi mówią, że choć są zupełnie różni, dogadują się wspaniale. I mimo że zaskoczyli ludzi, stworzyli związek, który naprawdę ma sens. Jeśli chodzi o zaskoczenie, to nie do pobicia są Katy Perry i Justin Trudeau. Choć czy na pewno to zaskoczenie? Ojciec byłego premiera Kanady, również premier Kanady (w latach 1968–1979 i 1980–1984), romansował z Barbrą Streisand i Kim Cattrall. „Nie ma wątpliwości, że historia się powtarza”, komentuje profesor nauk politycznych z uniwersytetu w Ottawie Jonathan Malloy. A profesor marketingu Michael Mulvey twierdzi: „Wytycza inną ścieżkę postpolityczną niż jego poprzednicy, ale jest to zgodne z marką premiera, który zawsze był niezwyczajny”. Co wspólnego może mieć wokalistka, której ostatnia płyta została zmieszana z błotem, a jej lot w kosmos z Blue Origin został wyśmiany pod każdą szerokością geograficzną, oraz premier, którego wizerunek nadszarpnęło kilka skandali? Okazuje się, że to, co budują wspólnie, ma wpływ na ich indywidualny wizerunek. Dodatkowo dziennikarz muzyczny Derrick Kennedy zauważa: „Perry i Trudeau są ideologicznie zgodni – oboje działają jako antysystemowi buntownicy w swoich dziedzinach”. Ich związek, choć wydawałoby się, że to chwyt marketingowy obliczony na rebranding ich nazwisk, okazuje się jednak sprawą poważną, u której podstaw stoi zwykła międzyludzka więź. Miłość po prostu. Zobacz też: To było ostatnie rozdanie nagród przed Oscarami 2026! Kto otrzymał statuetki SAG? Od przyjaźni do miłości – związki, które dopiero się zaczynają Seksuolog Zbigniew Lew-Starowicz twierdził, że sama miłość nie wystarczy, by związek stał się dojrzały i przetrwał długie lata. Ważna jest w nim przyjaźń: „Jeżeli bez miłości związek raczej nie powstanie, to bez przyjaźni nie przetrwa. Namiętność, zakochanie to stany umysłu, które nas uskrzydlają, ale po każdym wzbiciu się w niebo trzeba kiedyś powrócić na ziemię. I jeśli w związku nie pojawiła się przyjaźń, to mało prawdopodobne, by udało się razem przejść przez życie”. Dwudziestoczteroletnia modelka Kaia Gerber też już to wie. Od roku spotyka się z aktorem Lewisem Pullmanem (oficjalnie potwierdzili swój związek podczas ubiegłorocznego festiwalu filmowego w Wenecji), a w podcaście „Therapuss” powiedziała, że jej związek z aktorem przynosi jej ukojenie i pozwala na uzdrowienie wcześniejszych doświadczeń: „Warto dać szansę uczuciu, które zaczyna się od przyjaźni, bo taki związek jest po prostu lepszy”. Czy przetrwają, to się okaże. Podobnie jak w przypadku Harry’ego Stylesa i Zoë Kravitz, czekamy na rozwój wydarzeń. To, że młodzi artyści nie potwierdzili oficjalnie, że są razem, wynika być może z tego, że Styles nie lubi nadawać swoim związkom etykiet. A co z Gigi Hadid i Bradleyem Cooperem? Oboje są bardzo sławni i ponad wszystko pragną stabilizacji. Podstawę już mają, bo bardzo się wspierają, szczególnie wtedy, gdy trzeba rozreklamować biznes bliskiej osoby (Bradley Cooper ma food trucka, a Gigi Hadid własną markę odzieżową). Ich dwie córki bardzo się podobno polubiły. Nie ma też problemu z byłą partnerką Coopera, Iriną Shayk, bo to ona poznała modelkę i aktora ze sobą. Każdy ma swój świat – dlaczego w związku potrzebna jest przestrzeń Związek Amal i George’a Clooneya również rozpoczął się od przyjaźni. Od przyjaźni i długich rozmów. Wcześniej koncepcja posiadania rodziny nie budziła w Amal ekscytacji. A George po pierwszym rozwodzie obiecał w obecności Barbary Walters, że nie ożeni się już nigdy więcej: „Nie odnajduję się najlepiej w małżeństwie”, mówił. Do czasu, jak się okazało. „Związek, w którym obie strony mają swoje światy, ambicje i przestrzeń, buduje coś więcej niż romantyczną narrację”, mówi psycholożka Veronica West. Każdy człowiek potrzebuje swojej przestrzeni, żeby nie siedzieć jedno na drugim. Amal i George Clooneyowie, choć razem wychowują dzieci, razem prowadzą Clooney Foundation for Justice, mają przestrzeń tylko dla siebie. Amal nie zrezygnowała z pracy, ale na pewno pracuje mniej. Kiedyś wspominała, że zanim poznała George’a, jej życie składało się głównie z podróży, wieczorów spędzanych w biurze i w samotności. Gdy George zgodził się, żeby jego przyjaciel przyszedł do niego ze znajomą, ani on, ani ona nie sądzili, że to spotkanie zmieni ich życie. „Nie wiedziałem, jak moje życie było puste, dopóki nie spotkałem Amal. Jeszcze nigdy życie drugiego człowieka nie było dla mnie nieskończenie ważniejsze niż moje własne”. Ich miłość jest naprawdę dojrzała. Psycholog Ewa Woydyłło w książce „Buty szczęścia” pisze: „W dojrzałej miłości sukcesy i osiągnięcia partnera witamy z radością”. Wsparcie bez zazdrości – sekret udanych power couples Z radością witała sukces Brada Pitta Ines de Ramon, kiedy przyjął propozycję zagrania w filmie „F1”. Złośliwi twierdzili, że ma jednak powody do obaw, bo przecież na planie pojawiały się piękne kobiety. A wiemy, jak kończyły się związki aktora, gdy wkraczał na kolejne plany zdjęciowe. Ale tym razem wygląda na to, że pochodząca ze Szwajcarii właścicielka marki biżuteryjnej może czuć się bezpieczna. Po pierwsze, Pitt po perturbacjach życiowych odzyskał przy niej spokój, a po drugie… nie jest aktorką. Tylko czy Brad nastawiony jest na długotrwały związek? Psycholog Mateusz Grzesiak mówi: „Badania pokazują, że związki nastawione na długoterminowe maratony i pozostają jako szczęśliwe pary, aktywują takie regiony w mózgu, które są odpowiedzialne za empatię, kontrolę emocji, pozytywne myślenie”. Choć nie ma jednej recepty na udany związek, wydaje się, że jest kilka wspólnych rzeczy, które łączą wszystkie power couples. To, po pierwsze, wsparcie, które okazują sobie na każdym kroku. I nie chodzi o to, żeby chodzić razem po czerwonych dywanach, pokazując się razem przy okazji wielkich uroczystości. Chodzi o to, by bez zazdrości o sukcesy partnera potrafić szepnąć: „Jestem z ciebie dumna, dumny”. Po drugie, nieocenianie. Dzięki Adrianowi Brody’emu Georgina Chapman, którą dotknął społeczny ostracyzm za to, co zrobił jej eksmąż, wróciła do życia i do łask hollywoodzkich gwiazd. Trudna przeszłość nie stanęła na drodze do ich szczęścia. Ale przeszkodą w budowaniu trwałego związku może być brak czasu dla siebie, dlatego tak ważne jest, by raz na jakiś czas iść na randkę czy pozwolić sobie na krótki wyjazd. Zobacz też: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Co łączy współczesne power couples? Większość z par tu wymienionych ma jeszcze jedną cechę. Nie afiszują się z uczuciem. Owszem, bywają razem w miejscach publicznych, ale niespecjalnie chwalą się tym, jak na co dzień wygląda ich życie. Rzadkością są takie wywiady jak ten Amal Clooney dla „Time’a”, kiedy mówiła: „Małżeństwo jest cudowne, a ja mam w mężu niesamowicie inspirującego partnera. Mamy dom pełen miłości i śmiechu. Ta radość jest większa, niż wszystko, co mogłam sobie wyobrazić. Czuję się spełniona, znalazłam wielką miłość i jestem matką. W ten sposób złapałam równowagę”. Psycholog Mateusz Grzesiak mówi, że o power couple mówimy wtedy, gdy dwie silne osobowości tworzą coś, co jest od nich samych o wiele potężniejsze. Po prostu każda z nich jest wyjątkowa, ale razem… mogą więcej. I jeszcze słowo od Ewy Woydyłło z książki „Buty szczęścia”: „Ludzi naprawdę szczęśliwych więcej jest wśród długoletnich par niż wśród młodych małżeństw. Stają mi przed oczami znajome małżeństwa, emanujące przyjaźnią, życzliwością, poczuciem humoru. A także czymś nieuchwytnym, co sprawia, że się czuje, iż najpierw ludzie ci są ze sobą, a dopiero potem z resztą świata”.
Bez nich nie byłoby Oscarów. Polacy, którzy wymyślili Hollywood
Hollywood miało być tylko przystankiem w drodze do lepszego życia. Stało się imperium. A jego fundamenty położyli imigranci z polskich ziem – synowie krawców, handlarzy i ubogich żydowskich rodzin spod zaborów. Zaczynali od zera, kończyli jako architekci największej machiny marzeń XX wieku.
Hollywood. Cudowne dziecko Ameryki, co roku trawione oscarową gorączką. W Alei Gwiazd znajdziemy odciski dłoni i stóp ponad 160 gwiazd, w tym Elizabeth Taylor, Marilyn Monroe, Humphreya Bogarta czy Franka Sinatry. Gdyby ktoś się zagubił, to słynny napis na wzgórzach pozwoli mu się odnaleźć. This is Hollywood. Witajcie w fabryce snów! Być może Hollywood pozostałoby zapyziałą dzielnicą w Mieście Aniołów, gdyby nie Polacy, którzy dotarli tu w poszukiwaniu lepszego życia. Wszyscy pochodzili z polskich ziem, znajdujących się wówczas pod zaborami, często z biednych żydowskich rodzin. Zaczynali od zera jako pucybuci, handlarze lub asystenci poskramiaczy węży, jednak dzięki determinacji i uporowi dotarli na sam szczyt. Fundamenty fabryki snów nie powstały z kalifornijskiego złota, lecz z polskiego uporu, biedy i ułańskiej fantazji. Nie byłoby Hollywood bez Siegmunda Lubina, okulisty, który dotarł do Stanów z walizką okularów na sprzedaż, a którego przenośny projektor zrewolucjonizował kino. Bez Samuela Goldwyna, który wpływając na statku do portu w Nowym Jorku, na widok Statuy Wolności rozpłakał się jak dziecko, a po latach uciekł do Los Angeles przed mafią i nakręcił pierwszy pełnometrażowy film w Hollywood. Bez braci Warnerów, którzy założyli Warner Bros, jedną z największych wytwórni filmowych na świecie, film byłby do dzisiaj niemy i czarno-biały. A bez Billy’ego Wildera o wiele smutniejszy. Ale królowa była jedna – Pola Negri. Nie tylko sama stała się medialną diwą, ale też uchyliła drzwi do kariery Grecie Garbo i Ingrid Bergman… Samuel Goldwyn – piechotą po marzenia Historia podboju Hollywood przez niego to gotowy scenariusz na film o chłopaku z warszawskich Nalewek, który musiał stać się Goldwynem, bo jego prawdziwe nazwisko Szmuel Gelbfisz nie pasowało do amerykańskiego snu. Podbój nie zaczął się od kamery, ale od… nóg. Młody Szmuel bez grosza przy duszy przeszedł pieszo z Warszawy do Hamburga, by stamtąd dotrzeć do Anglii, a potem do Ameryki. Zanim zajął się filmem, był królem rękawiczek. A potem stał się założycielem potęgi Metro-Goldwyn-Mayer (1924), dla której wymyślił logo z ryczącym lwem. Miał jednak zbyt duże ego, by dzielić tron z Louisem B. Mayerem. Po serii kłótni o to, kto ma decydujący głos w firmie, został z niej wyrzucony z milionem dolarów odprawy. Wkrótce stworzył Samuel Goldwyn Productions i podbił Hollywood. Do końca życia pozostał „wolnym strzelcem” z Warszawy. Wróżono mu, że „Wichrowe wzgórza”, które kręcił, są zbyt ponure i nikt ich nie obejrzy. Na co Goldwyn: „Zrobię tak piękny film, że ludzie będą płacić za samo patrzenie na cienie na ścianie”. Miał rację – film stał się arcydziełem. Ten twardy, nieczuły biznesmen podczas rozdania Oscarów płakał jak dziecko, kiedy jego film „Najlepsze lata naszego życia”, w którym obsadził weterana wojennego, zdobył siedem statuetek. Podobno po zejściu ze sceny, ściskając nagrodę, szepnął do żony, Frances: „Warto było przejść przez te wszystkie kraje piechotą, żeby trzymać ten kawałek metalu”. Zobacz też: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Louis B. Mayer – człowiek, który wymyślił Oscary Jeśli Samuel Goldwyn był sercem Hollywood, to Louis B. Mayer, szef potężnego studia Metro-Goldwyn-Mayer, był bezwzględnym, wszystkowidzącym bogiem. Mówiono, że pod jego rządami MGM miało „więcej gwiazd, niż jest ich na niebie”. Prawdopodobnie Mayer urodził się w Mińsku Mazowieckim, choć często konfabulował na ten temat, więc mógł się w tym pogubić. Karierę w Stanach zaczął od zbierania złomu, ale szybko zrozumiał, że prawdziwe złoto leży w srebrnym ekranie. Jego ogromne białe biuro w MGM z biurkiem na podwyższeniu, by każdy gość czuł się przy nim jak karzeł, stało się legendarne. Dla Mayera aktorzy byli jego własnością. Kontrolował każdy aspekt ich życia, począwszy od tego, co jedzą, a kończąc na tym, z kim sypiają. Kiedy młoda Judy Garland zaczęła przybierać na wadze, kazał kawiarniom w studiu serwować jej wyłącznie zupę chicken noodle i czarną kawę. Mayer okazał się tyranem, ale to on stworzył magię nazywaną Złotą Erą Hollywood. Bez jego obsesji na punkcie perfekcji i wizerunku kino być może nigdy nie stałoby się największą religią XX wieku. I nie byłoby Oscarów. Dla niego statuetka nie była symbolem doskonałości, lecz narzędziem dyscypliny. Aktorzy i filmowcy mieli dość pracy po 18 godzin na dobę i chcieli tworzyć związki zawodowe. Dla Mayera oznaczało to wyrok śmierci. Zamiast walczyć z pracownikami, ugłaskał ich Oscarami. Choć oficjalnie nagroda nazywała się Academy Award of Merit, legenda głosi, że bibliotekarka Akademii Margaret Herrick spojrzała na statuetkę i stwierdziła: „Wygląda zupełnie jak mój wujek Oscar!”. Mayerowi było wszystko jedno, jak się nazywa, dopóki działała jako smycz. Design statuetki również nie był przypadkowy – to rycerz trzymający miecz, stojący na rolce filmu. Mayer wiedział, że w Hollywood ego jest silniejsze niż chciwość. Człowiek, który mógłby strajkować o 100 dolarów podwyżki, pracowałby za darmo przez całą noc, byle móc postawić sobie na kominku złotego rycerza. Pola Negri – polska królowa Hollywood Miała tak wielki talent, że Hollywood musiało paść jej do stóp. W przeciwieństwie do wielu gwiazd nigdy nie weszła do „stajni” Mayera w MGM i największe sukcesy odniosła w konkurencyjnej wytwórni Paramount Pictures. Opuszczając rodzinne Lipno na Mazowszu jako Apolonia Chałupiec, nie mogła sobie wymarzyć większej kariery. Mówi się, że Negri nie grała gwiazdy, ona nią była. Kiedy spacerowała po Sunset Boulevard w najdroższym futrze, z żywym gepardem na smyczy, nikt nie wątpił, że ta dziewczyna z miasteczka nad Wisłą jest królową świata. W latach 20. XX wieku w Los Angeles panowała niepisana zasada: jeśli chcesz być zauważona, musisz być bardziej ekstrawagancka niż inni. Negri wykreowała wizerunek femme fatale – tajemniczej, silnej i niezwykle eleganckiej kobiety. Spopularyzowała noszenie turbanów i malowanie paznokci u stóp na czerwono, co było wtedy szczytem wyzywającej zmysłowości. Pytana, po co to robi, odpowiadała przekornie: „Moje stopy są równie ważne jak moja twarz. Tańczą, kochają i nienawidzą tak samo mocno”. Zanim nastała era botoksu i filtrów, stosowała własne sztuczki. Kazała podklejać sobie kąciki oczu specjalnymi taśmami ukrytymi pod peruką, by uzyskać efekt „kociego spojrzenia”. Jej romanse z Charlie Chaplinem i Rudolphem Valentino były śledzone przez miliony fanów, co podsycało jej status legendy. Podczas pogrzebu Valentino zemdlała tyle razy, ile było potrzeba, by każdy fotograf zdążył zrobić jej zdjęcie. Na trumnie położyła gigantyczny wieniec z czerwonych róż, na którym ułożyła napis „Pola”. Gazety pisały złośliwie, że jej żałoba była „najlepiej wyreżyserowaną sceną w historii kina”, ale fani ją kochali. Stała się najlepiej opłacaną aktorką świata i nawet kiedy pojawił się w kinie dźwięk, który przygasił jej blask, pozostała ikoną. Jak sama mawiała: „Gwiazda nie prosi o światło. Ona je rzuca”. Czytaj też: Ikona lat 90. i syn prezydenta. Byli wymarzoną par Białego Domu. Nowy serial odsłania sekrety, o których milczano latami Bracia Warner – wojownicy Hollywood Jeśli Louis B. Mayer był „carem”, to bracia Warner byli ulicznymi wojownikami Hollywood. Wprowadzając dźwięk do filmu, przerwali epokę niemego kina. Ich ojciec Benjamin Wonsal (później Warner), ubogi Żyd z Krasnosielca na Mazowszu, wbijał gwoździe w podeszwy butów, marząc o lepszym życiu. Jego synowie Harry, Albert, Sam i Jack przenieśli te marzenia do filmu. Zaczynali od objazdowego pokazywania filmów na prześcieradle. Byli tak biedni, że ich pierwszy projektor pochodził z zastawionego zegarka ojca i konia o imieniu Bob. Do Hollywood przynieśli ze sobą mentalność ludzi, którzy wiedzą, że każdy wydany dolar musi na siebie zarobić. W połowie lat 20. ich studio Warner Bros stało na krawędzi bankructwa. Byli „ubogimi krewnymi” wielkich wytwórni. Wtedy Sam postawił wszystko na jedną kartę – dźwięk. Wówczas najbardziej konserwatywny z braci, Harry, rzucił słynne: „Kto, u diabła, chciałby słuchać, jak aktorzy mówią?”. Sam musiał tłumaczyć, że dźwięk potrzebny jest nie tylko do dialogów, lecz także do muzyki, dzięki czemu kina nie musiałyby wynajmować orkiestr. Harry z wrodzonej oszczędności w końcu się zgodził. Tak w 1927 roku powstał pierwszy film z dźwiękiem „Śpiewak jazzbandu”. Sukces był oszałamiający, ale miał gorzki smak. Sam zmarł na zapalenie płuc dzień przed premierą. Podczas gdy świat wiwatował na cześć pierwszej mówionej produkcji, trzej pozostali bracia siedzieli w pociągu jadącym na pogrzeb. Od tego momentu ich współpraca legła w gruzach. Jack, najmłodszy, zaczął walczyć o absolutną władzę. Był „twarzą” studia – kochał blask fleszy, opowiadał sprośne dowcipy, czym doprowadzał do szału pracowników. I uwielbiał oszczędzać. Gdy Bette Davis, gwiazda studia, domagała się lepszych scenariuszy, miał powiedzieć: „Bette, dałbym ci najlepszy scenariusz na świecie, gdybym tylko wiedział, który to jest”. Warner Bros stało się studiem klasy robotniczej. Podczas gdy MGM Mayer produkował słodkie filmy, Warnerowie robili filmy o gangsterach, więzieniach i problemach społecznych. I mieli swoją niezawodną publiczność… Zobacz też: To już pewne. Meryl Streep zagra słynną wokalistkę w najnowszym filmie biograficznym. Ale na tym nie koniec. Znamy pierwsze szczegóły Billy Wilder – mistrz dowcipu Urodził się w Suchej Beskidzkiej. Zanim został najwybitniejszym scenarzystą Hollywood, był żigolo w Berlinie i dziennikarzem śledczym. Mawiał, że ma „serce z cukru i umysł z kwasu siarkowego”. Wilder nie tylko reżyserował, on projektował legendy, a robił to z cygarem w zębach i ciętym humorem, którym rzucał Hollywood na kolana. Podczas kręcenia „Pół żartem, pół serio” użerał się z kapryśną Marilyn Monroe. Ktoś zapytał go, czy nie warto zmienić jej na kogoś punktualniejszego, na co Wilder odparł: „Moja ciotka w Wiedniu jest zawsze na czas, ale nikt nie zapłaci dolara, żeby zobaczyć ją na ekranie”. Kiedy Billy przybył do Los Angeles w latach 30., nie znał angielskiego. Uczył się go, słuchając radia. Kilka dekad później stał się architektem amerykańskiej wyobraźni, tworząc filmowe arcydzieła. Nie bał się pokazywać mrocznej strony Hollywood. W słynnym „Bulwarze Zachodzącego Słońca” obsadził zapomnianą gwiazdę niemego kina Glorię Swanson. Po pokazie potężny szef studia MGM Louis B. Mayer wykrzyczał mu w twarz: „Zhańbiłeś branżę, która cię wykarmiła!”, ale Wilder odpowiedział mu z właściwą sobie elegancją: „Idź się wy…ać”. Łamał tabu, ukazując cudzołóstwo, alkoholizm, prostytucję. Jego dialogi pędziły jak karabin maszynowy. Ale pod maską cynika zawsze ukrywał empatię wobec życiowych rozbitków. Jego nagrobek w Los Angeles niesie ostatni żart, nawiązujący do finałowej sceny z „Pół żartem, pół serio”: „Jestem scenarzystą, ale cóż, nikt nie jest doskonały”. Zobacz też: Wzruszył Hollywood do łez. Teraz zachwyci Polskę. W tle wielki sukces naszej rodaczki Inspirowałam się książką „Pollywood. Jak stworzyliśmy Hollywood”
Tak syn Jolie i Pitta odcina się od ojca. Wymowny gest 24-latka
Maddox Jolie podjął decyzję, która wstrząsnęła Hollywood. Ten pozornie formalny krok rzuca nowe światło na napięcia, które nie zniknęły nawet po rozwodzie Jolie i Pitta sfinalizowanym w grudniu 2024 r.
Decyzja, która jeszcze kilka lat temu wydawała się nie do pomyślenia, stała się faktem. 24-letni Maddox, syn Angeliny Jolie i Brada Pitta, oficjalnie zrezygnował z nazwiska ojca i w napisach końcowych filmu „Couture” figuruje jako Maddox Jolie. To kolejny mocny sygnał, że relacje w jednej z najsłynniejszych rodzin Hollywood pozostają głęboko napięte, mimo rozwodu sfinalizowanego w grudniu 2024 r. Maddox Jolie w napisach filmu „Couture” bez nazwiska Pitt 24-letni syn Angeliny Jolie i Brada Pitta pracował jako asystent reżysera przy najnowszym filmie matki „Couture”. To właśnie w napisach końcowych tej produkcji widzowie mogli zauważyć znaczącą zmianę – zamiast nazwiska Jolie-Pitt pojawiło się wyłącznie Maddox Jolie. Jak informują zagraniczne media, już podczas premiery filmu „Couture” na Toronto International Film Festival we wrześniu 2025 r. Maddox występował jako Maddox Jolie. Decyzja została więc zamanifestowana publicznie podczas jednego z najważniejszych wydarzeń filmowych. Zmiana nazwiska Maddoxa nie była jedynie symbolicznym gestem. W świetle doniesień medialnych to oficjalne odcięcie się od nazwiska ojca. Shiloh zrobiła to osiem miesięcy wcześniej Maddox Jolie nie jest jedynym dzieckiem byłej pary, które zdecydowało się na taki krok. Osiem miesięcy wcześniej podobną decyzję podjęła jego młodsza siostra Shiloh. Po ukończeniu 18 lat oficjalnie zrezygnowała z nazwiska ojca. Jak tłumaczył jej adwokat, publikacja ogłoszenia w „Los Angeles Times” była formalnością wymaganą przez kalifornijskie prawo. Tym samym Shiloh również odcięła się od nazwiska Pitt. Kolejne decyzje dzieci Angeliny Jolie i Brada Pitta wyraźnie pokazują, że rodzinne napięcia nie należą do przeszłości. CZYTAJ TEŻ: To koniec pewnego etapu, Angelina Jolie podjęła decyzję. Aktorka zamierza opuścić Hollywood Relacja Brada Pitta z dziećmi według „People” i „Daily Mail” Magazyn „People” informuje, że relacja Brada Pitta z najstarszymi dziećmi jest praktycznie zerowa. Według anonimowego informatora aktor „praktycznie nie utrzymuje kontaktu z dorosłymi dziećmi”. W ostatnich miesiącach jego zaangażowanie wobec młodszych dzieci ma być bardziej ograniczone ze względu na zobowiązania zawodowe. Z kolei źródła cytowane przez „Daily Mail” twierdzą, że relacja Brada z adoptowanymi synami, Paxem i Maddoxem, jest nie do odratowania. „Jasno dali do zrozumienia, co czują, a on nie ma im nic do powiedzenia” – przekazało źródło tabloidu. Osoba z otoczenia Angeliny Jolie podkreśla natomiast, że problemy w relacjach aktora z dziećmi są bezpośrednim skutkiem tego, jak je traktował. Rozwód w grudniu 2024 r. i spór o francuską posiadłość Angelina Jolie i Brad Pitt mają wspólnie sześcioro dzieci, z czego trójka to ich biologiczne pociechy. Ich rozwód został sfinalizowany w grudniu 2024 r. po ośmiu latach sądowej batalii. Jednak formalne zakończenie małżeństwa nie zakończyło rodzinnych napięć. Byli małżonkowie nadal spierają się m.in. o francuską posiadłość i winnicę, którą Jolie sprzedała rosyjskiemu miliarderowi Jurijowi Szeflerowi. Spór o majątek to kolejny element konfliktu, o którym rozpisują się media na całym świecie. W przeszłości media informowały również o karczemnej awanturze na pokładzie odrzutowca, podczas której aktor rzekomo podniósł rękę na dwójkę jego pociech. Pojawiały się także oskarżenia o wieloletnią przemoc domową oraz informacje o zmaganiu się z alkoholizmem. Decyzja, jaką podjął Maddox Jolie, wpisuje się w szerszy kontekst napiętych relacji rodzinnych. Oficjalne porzucenie nazwiska Pitt przez 24-letniego syna Angeliny Jolie i Brada Pitta to kolejny wyraźny sygnał, że konflikt w tej hollywoodzkiej rodzinie wciąż trwa. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Okładka z Angeliną Jolie zszokowała świat, pokazała blizny po mastektomii. Ujawniła prawdę o chorobie Źródła: Plejada.pl, „People”, „Daily Mail”
Gwiazdor Hollywood w żałobie. Odeszła jego adoptowana córka
Katherine Short nie żyje. Córka Martina Shorta zmarła w wieku 42 lat – potwierdziła rodzina w oficjalnym oświadczeniu dla magazynu PEOPLE. 23 lutego o 6:41 p.m. służby zostały wezwane do domu w Hollywood Hills. Biuro koronera w Los Angeles potwierdziło przyczynę śmierci. Bliscy są zdruzgotani i proszą o prywatność.
To wiadomość, która wstrząsnęła Hollywood. Katherine Short, córka Martina Shorta, zmarła w wieku 42 lat. 23 lutego o 6:41 p.m. służby zostały wezwane do domu w Hollywood Hills. Informację potwierdziła rodzina w oficjalnym oświadczeniu dla PEOPLE, a biuro koronera w Los Angeles przekazało przyczynę śmierci. Poruszające oświadczenie rodziny Short Informacja o tym, że Katherine Short nie żyje, została oficjalnie potwierdzona przez rodzinę w rozmowie z magazynem PEOPLE. „Z głębokim żalem potwierdzamy odejście Katherine Hartley Short. Rodzina Short jest zdruzgotana tą stratą i prosi o uszanowanie prywatności w tym czasie. Katherine była kochana przez wszystkich i zostanie zapamiętana za światło i radość, które wnosiła w świat” – przekazano w oświadczeniu. Katherine Hartley Short miała 42 lata. Jej śmierć wstrząsnęła rodziną oraz bliskimi. Informację jako pierwszy podał portal TMZ. ZOBACZ TEŻ: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Interwencja służb w Hollywood Hills 23 lutego Do tragicznych wydarzeń doszło 23 lutego. Tego dnia straż pożarna w Los Angeles odpowiedziała na zgłoszenie z domu w Hollywood Hills o 6:41 p.m. Zgłoszenie dotyczyło kobiety. Biuro koronera w Los Angeles potwierdziło magazynowi PEOPLE, że Katherine Short zmarła w wyniku samobójstwa. Sprawą zajmowały się służby w Los Angeles, w tym policja. Te ustalenia potwierdzają dramatyczny przebieg zdarzeń, które rozegrały się w Hollywood Hills. CZYTAJ TEŻ: Po niemal 40 latach rozstała się z mężem. Nowego partnera poznała na planie serialu, dziś tworzą szczęśliwy związek Adoptowana córka Martina Shorta Katherine była adoptowaną córką Martina Shorta oraz jego żony Nancy Dolman. Aktor i Nancy Dolman byli małżeństwem przez 30 lat. Nancy Dolman zmarła w 2010 roku na raka jajnika. Para adoptowała troje dzieci: Katherine Hartley Short oraz jej braci – Olivera Patricka, 39, i Henry’ego Haytera, 36. Choć jej ojciec od lat jest obecny w świecie show-biznesu, Katherine przez większość życia pozostawała poza mediami i rzadko pojawiała się publicznie. Wykształcenie i praca zawodowa Katherine Short pracowała w prywatnej praktyce jako licencjonowana pracowniczka socjalna kliniczna. Pracowała również w niepełnym wymiarze godzin w klinice Amae Health, gdzie zajmowała się działaniami na rzecz społeczności, prowadzeniem grup wsparcia dla rodzin, wsparciem rówieśniczym oraz psychoterapią. Ukończyła studia licencjackie z psychologii oraz studiów nad płcią i seksualnością na Uniwersytecie Nowojorskim w 2006 roku. Następnie zdobyła tytuł magistra pracy socjalnej na Uniwersytecie Południowej Kalifornii w 2010 roku. Jej droga zawodowa była związana z niesieniem pomocy innym i wspieraniem osób potrzebujących specjalistycznego wsparcia. Publiczne wystąpienia u boku ojca Choć Katherine Short na co dzień unikała rozgłosu, pojawiała się z ojcem na wybranych wydarzeniach. Była obecna między innymi na przyjęciu po premierze „The Producers” w 2003 roku oraz na Vanity Fair Oscar Party w lutym 2011 roku. 17 sierpnia 2006 roku uczestniczyła w przyjęciu po premierowym pokazie „Martin Short: Fame Becomes Me” w Tavern on the Green w Nowym Jorku. W wydarzeniu brali udział także Henry Short, Nancy Short oraz Oliver Short. Śmierć Katherine Short w wieku 42 lat to ogromna strata dla rodziny. W oficjalnym oświadczeniu bliscy podkreślili, że są zdruzgotani i proszą o prywatność w tym niezwykle trudnym czasie. Źródło: People
Żona Erica Dane’a była z nim do końca. Wcześniej chciała rozwodu, ale wycofała pozew
Jeszcze kilka lat temu ich małżeństwo miało się zakończyć, a sprawa rozwodowa była w toku. Dziś wiadomo, że Rebecca Gayheart była przy Ericu Dane’ie do końca jego życia. Co sprawiło, że po siedmiu latach separacji zmieniła decyzję i wycofała pozew? W jednym z wywiadów aktorka odsłoniła kulisy swojej decyzji i wskazała na moment, który wszystko odmienił.
Rebecca Gayheart była przy Ericu Dane’ie do końca jego życia, choć jeszcze kilka lat wcześniej złożyła pozew o rozwód. Po siedmiu latach separacji w marcu odwołała sprawę, a miesiąc później aktor ogłosił diagnozę stwardnienia zanikowego bocznego. W listopadzie wyjaśniła, że swoją decyzją chciała dać córkom, 15-letniej Billie i 13-letniej Georgi, jasną lekcję: „jesteśmy przy ludziach bez względu na wszystko”. Eric Dane zmarł w czwartek, 10 miesięcy po ogłoszeniu choroby. Miał 53 lata. Dlaczego Rebecca Gayheart wycofała pozew o rozwód? Rebecca Gayheart wycofała pozew o rozwód po tym, jak u Erica Dane’a zdiagnozowano stwardnienie zanikowe boczne. W listopadzie, w podcaście „Broad Ideas”, aktorka szczegółowo wyjaśniła swoją decyzję. Podkreśliła, że jej najważniejszym celem było nauczenie córek, aby „być przy bliskich bez względu na wszystko”. — „Mówimy im: ‘Jesteśmy przy ludziach bez względu na wszystko. On jest naszą rodziną. On jest waszym ojcem’” — powiedziała Gayheart. Aktorka zaznaczyła, że w czasie choroby Dane’a i w trakcie porządkowania ich relacji najważniejsze było dla niej to, aby Billie i Georgia czuły się zaopiekowane, mimo że — jak przyznała — „sytuacja jest trudna, smutna i zła”. Zobacz też: Jego postać z kultowego serialu zna cały swiat. Niewielu wie z jakim dramatem mierzy się aktor, apeluje o wsparcie Małżeństwo od 2004 roku i rozwód w 2018 Rebecca Gayheart i Eric Dane pobrali się w 2004 roku. Po 13 latach małżeństwa gwiazda filmu „Jawbreaker” złożyła pozew o rozwód w 2018 roku. W marcu ubiegłego roku, po siedmiu latach separacji, para odwołała rozwód. Jeden miesiąc później aktor znany z serialu „Chirurdzy” ogłosił publicznie diagnozę stwardnienia zanikowego bocznego. W rozmowie z listopada 54-letnia Gayheart przyznała, że ich relacja jest „bardzo skomplikowana” i nie była pewna, czy wycofując pozew, postępuje „we właściwy czy niewłaściwy sposób”. — „Po prostu jestem i staram się być przy [moich dzieciach]. Czas pokaże” — powiedziała. „Miłość może nie być romantyczna” – esej w The Cut W grudniu Rebecca Gayheart opublikowała osobisty esej w „The Cut”. Napisała w nim, że ich „miłość może nie być romantyczna, ale jest miłością rodzinną”. Aktorka wyjaśniła również, że od ośmiu lat nie mieszkają w tym samym domu. Oboje mieli relacje z innymi osobami — Gayheart była łączona z miliarderem Peterem Mortonem, a Dane w czerwcu spotykał się z reżyserką Janell Shirtcliff — jednak regularnie spotykali się podczas rodzinnych uroczystości. W eseju podkreśliła, że w tym roku ona i córki spędziły dużo czasu w domu Erica, który znajduje się około 12 minut jazdy od ich domu. „Jemy razem wiele posiłków. Często wpadamy z wizytą — z tym, że ja nie wpadam bez zapowiedzi. Zawsze dzwonię i mówię: ‘Wjeżdżam pod górę’ albo ‘Podrzucam Georgię’” — napisała. Zobacz też: Eric Dane nie żyje. Gwiazdor „Chirurgów” i „Euforii” miał 53 lata Śmierć Eric Dane w wieku 53 lat Eric Dane zmarł w czwartek, 10 miesięcy po ogłoszeniu diagnozy stwardnienia zanikowego bocznego. Miał 53 lata. Rodzina aktora przekazała w oświadczeniu dla magazynu „People”: „Z ciężkim sercem informujemy, że Eric Dane zmarł w czwartek po południu po odważnej walce ze stwardnieniem zanikowym bocznym”. W dalszej części podkreślono, że w trakcie choroby aktor stał się zaangażowanym rzecznikiem budowania świadomości i wspierania badań, zdeterminowanym, by pomagać innym osobom mierzącym się z tą samą walką. Rebecca Gayheart wycofała pozew o rozwód w obliczu dramatycznej diagnozy, stawiając na pierwszym miejscu rodzinę i dobro swoich córek. Jej słowa o byciu przy bliskich „bez względu na wszystko” dziś nabierają szczególnego znaczenia. Źródło: pagesix.com
Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy
Grace Gummer wraca w wielkim stylu. W wywiadzie dla „L’Officiel” 39-letnia aktorka opowiada o roli Caroline Kennedy w „American Love Story”, miłości do Marka Ronsona i życiu u boku słynnej matki. Córka Meryl Streep jest dziś – jak sama mówi – dokładnie tam, gdzie powinna być.
Przez ostatnie lata Grace Gummer pozostawała poza medialnym zgiełkiem. Od 2022 roku, gdy promowała „Let the Right One In”, rzadko udzielała wywiadów. W tym czasie powitała dwoje dzieci z DJ-em i producentem Markiem Ronsonem, którego poślubiła w 2021 roku. Teraz wraca z rolą, która już budzi ogromne emocje. W serialu Ryana Murphy’ego „Love Story”, znanym także jako „American Love Story”, wciela się w Caroline Kennedy. „To list miłosny”. Grace Gummer o American Love Story Serial opowiada o relacji Johna F. Kennedy’ego Jr. i Carolyn Bessette-Kennedy – od ich poznania w 1992 roku aż do tragicznej śmierci w 1999 roku. Grace Gummer gra Caroline Kennedy – autorkę, prawniczkę i dyplomatkę, jedyne żyjące dziecko prezydenta Johna F. Kennedy’ego i Jacqueline Kennedy. W rozmowie dla „L’Officiel” aktorka podkreśliła: „Świat potrzebuje teraz romansu. I tym właśnie jest ten serial. To list miłosny”. Podkreśla, że nie chodziło o wierne kopiowanie gestów, ale o coś głębszego. „To, co jest dla mnie ważne przy graniu prawdziwej osoby w fikcyjnym serialu, to uchwycenie jej esencji. Uczucia, które roztaczała wokół siebie i wobec ludzi”. Przyznaje też, że przed rozpoczęciem pracy nad projektem jej wiedza była ograniczona. „Miałam bardzo niewielkie zrozumienie historii miłości Johna i Carolyn. Nie miałam pojęcia, jak ogromnej kontroli i presji byli poddani”. Czytaj też: Ikona lat 90. i syn prezydenta. Byli wymarzoną par Białego Domu. Nowy serial odsłania sekrety, o których milczano latami Dorastanie w cieniu Meryl Streep Grace Gummer jest córką Meryl Streep i rzeźbiarza Dona Gummera. Dorastała w małym miasteczku w stanie Connecticut z rodzeństwem: Henrym (46), Mamie (42) i Louisą (34). „Wychowaliśmy się w małym miasteczku, gdzie czuliśmy się bezpieczni i mogliśmy być sobą” – wspomina. „Uprawiałam dużo sportu, w weekendy jeździłam w góry, latem opiekowałam się dziećmi. Myślałam, że zostanę olimpijską pływaczką. Ze sławą stykałam się tylko podczas okazjonalnego spaceru przez lotnisko”. O rodzicach mówi z wdzięcznością: „Moi rodzice są niesamowicie silnymi, moralnie prawymi ludźmi, którzy zawsze stawiali nasze potrzeby na pierwszym miejscu. Zostałam dobrze wychowana – przez dobrych ludzi”. „Musiałam sprzeciwić się oczekiwaniom” Choć dziś jest rozpoznawalną aktorką, początkowo planowała inną drogę. Studiowała historię sztuki i język włoski w Vassar College, a następnie wyjechała do Rzymu, by pracować przy modzie i kostiumach. „Mówiłam po włosku i miałam włoskiego chłopaka. Ale kiedy poproszono mnie o zaprojektowanie kostiumów do sztuki, zrozumiałam, że nie mam żadnych pomysłów. Chciałam w niej grać. Nie mogłam zaprzeczyć swojej miłości do aktorstwa”. W 2008 roku zadebiutowała Off-Broadway w „The Sexual Neuroses of Our Parents”. „Dostałam miłą recenzję w ‘New York Timesie’ i potem wszystko ruszyło”. Nie ukrywa jednak, że nazwisko nie załatwiło wszystkiego. „To, kim jestem, otworzyło mi drzwi, ale nie zaprowadziło dalej. Musiałam sprzeciwić się temu, jak widzieli mnie inni, trochę podważyć oczekiwania”. Zobacz też: To już pewne. Meryl Streep zagra słynną wokalistkę w najnowszym filmie biograficznym. Ale na tym nie koniec. Znamy pierwsze szczegóły Miłość, która jest prawdziwa W rozmowie dla „L’Officiel” Grace Gummer zaskakuje szczerością, gdy mówi o Marku Ronsonie. „Celebrujemy naszą miłość. Mimo że chcę pozostać prywatna, będę wykrzykiwać z gór, jak bardzo kocham tego mężczyznę”. Dodaje: „Jestem romantyczką, ale nie wiedziałam, jak bardzo, dopóki nie poznałam mojego męża”. Para dba o wspólny czas – randki przy barze w Raoul’s, seanse w Film Forum czy kolacje w Le Veau d’Or. „Trzeba stawiać na prawdziwą rozmowę, która nie dotyczy kupy ani grafiku snu” – mówi z uśmiechem. Nostalgia za latami 90. i Nowym Jorkiem Rola w „American Love Story” przywołała w niej tęsknotę za przeszłością. „Myślę, że odczuwa się obecnie nostalgię za latami 90., szczególnie za Nowym Jorkiem lat 90. To był czas przed telefonami, kiedy życie było do przeżywania, a nie do nieustannego dokumentowania”. O Caroline Kennedy mówi z ogromnym szacunkiem: „Mam do niej ogromny respekt jako do matki, autorki, dyplomatki, prawniczki, siostry, żony i córki. To, co przeszła i osiągnęła, jest godne podziwu. Jestem pod wrażeniem”. „Jestem naprawdę szczęśliwa” Przed 40. urodzinami Grace Gummer nie mówi o kryzysie, lecz o wdzięczności. „Moje dwudzieste lata były zabawą. Trzydzieste były najlepsze i najtrudniejsze – mój poprzedni związek się rozpadł i myślałam, że moje życie się skończyło. Ale to doprowadziło mnie tu, gdzie jestem”. Dziś podsumowuje krótko: „Czuję, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być w tym momencie mojego życia. I nie żartuję. Jestem naprawdę szczęśliwa”. Grace Gummer nie tylko gra Caroline Kennedy. Ona sama przeżywa własną historię miłosną – i zawodową – na własnych zasadach. Źródła: lofficielusa.com, kobieta.wp.pl, plejada.pl
Najnowszy film nominowanego do Oscara reżysera już niebawem w kinach. A o czym opowiada jego drugie hollywoodzkie dzieło?
Premiera hollywoodzkiego debiutu tego polskiego reżysera już w następnym tygodniu. Twórca w tym roku zrealizował kolejny międzynarodowy film, który osadzony jest w Wielkiej Brytanii. O czym jest kolejne światowe dzieło artysty?
Jan Komasa nie boi się trudnych tematów, a jego filmy od lat balansują między społecznym komentarzem a formalnym eksperymentem. Po międzynarodowym sukcesie „Bożego Ciała” i ambitnym, politycznym thrillerze „Rocznica”, reżyser powraca z drugim hollywoodzkim projektem, „Dobrym chłopcem”. Ten psychologiczny dreszczowiec rozgrywający się na prowincji Wielkiej Brytanii to opowieść o władzy, przemocy i potrzebie kontroli, zarówno nad innymi, jak i nad samym sobą. „Dobry chłopiec” – kolejny śmiały krok Jan Komasa Polski reżyser Jan Komasa, znany dotychczas przede wszystkim z nominowanego do Oscara filmu „Boże ciało” oraz intensywnych dramatów psychologicznych takich jak „Sala samobójców”, tym razem przekracza granice rodzimej kinematografii. Jego najnowszy projekt, anglojęzyczny thriller „Dobry chłopiec”, stanowi kolejny etap w drodze artysty ku międzynarodowej arenie. Film powstał w koprodukcji polsko‑brytyjskiej, zaś jego światowa premiera odbyła się podczas 50. edycji Toronto International Film Festival. W obsadzie pojawiają się gwiazdy światowego formatu, znany z serialu „Dojrzewanie” Stephen Graham, Andrea Riseborough i Anson Boon, co podkreśla ambicje projektu. Produkcja została wyreżyserowana przez Komasę, scenariusz napisali Bartek Bartosik i Naqqash Khalid, zdjęcia zaś zrealizował rodzimy operator Michał Dymek, który swoje pierwsze kroki w Hollywood stawiał za sprawą oscarowego debiutu Jessiego Eisenberga „Prawdziwy ból”. Film łączy elementy thrillera psychologicznego z czarną komedią i zawiera w sobie typowe dla Komasy motywy, jak przemoc, władza, resocjalizacja, ale także konflikt pokoleniowy i refleksję nad kondycją człowieka w izolacji. Zobacz też: To hollywoodzki debiut nominowanego do Oscara Polaka. Ten brawurowy dramat już niebawem obejrzysz w kinie O czym opowiada film „Dobry chłopiec”? Głównym bohaterem „Dobrego chłopca” jest dziewiętnastoletni Tommy (Anson Boon), chłopak z marginesu, który żyje z przestępstw, alkoholu, narkotyków i internetowej autopromocji. Pewnego wieczoru zostaje uprowadzony przez Chrisa (Stephen Graham) i jego żonę Kathryn (Andrea Riseborough) i budzi się związany w piwnicy dużej posiadłości na brytyjskiej prowincji. Chris i Kathryn chcą przywrócić mu moralny kurs, mają plan – odmienić go i uczynić z niego tytułowego „dobrego chłopca”. Akcja filmu toczy się w klaustrofobicznej przestrzeni jednego domu, w której sekwencje resocjalizacji mieszają się z irracjonalną tyranią. Tommy zmaga się nie tylko z fizycznym i psychicznym zniewoleniem, ale także z paradoksalnym uczuciem wdzięczności wobec kata‑wychowawcy. Film staje się spektaklem władzy i uległości, symboliką więzi rodziny jako oddziału resocjalizacyjnego oraz krytyką systemu, który próbuje zagospodarować jednostkę. Recenzja „The Guardian” mówi o „kubrickowskim absurdzie” i porównuje film do klasyków psychologicznej prowokacji. Choć tematy może nie są nowatorskie, Komasa nadaje im uniwersalny wymiar, zadając pytanie, kto w tej układance naprawdę potrzebuje terapii, więzień czy wychowawca? Zobacz też: To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier roku. Kultowy polski reżyser po raz kolejny szokuje mroczną opowieścią Droga do międzynarodowej kariery Jana Komasy View oEmbed on the source website W obliczu coraz większej globalizacji kina, „Dobry chłopiec” jawi się jako znaczący punkt w karierze Komasy. Pokazuje, że reżyser potrafi przenieść swoją wrażliwość na uniwersalną płaszczyznę, zachowując stylowy sznyt i prowokacyjny charakter. Film nie tylko poszerza jego filmografię o międzynarodowy projekt, lecz także potwierdza jego gotowość do stawiania trudnych pytań, o naturę przemocy, resocjalizacji i człowieczeństwa w czasach, w których zdaje się ono być na wagę złota. Polska premiera filmu pozostaje nieznana, a już w następny piątek, 21-ego listopada do kin wchodzi pierwsze hollywoodzkie dzieło reżysera – „Rocznica”.
Przed nimi przeprowadzka do Los Angeles; ta rzecz ich przeraża. W tle temat ich córki
Rafał Zawierucha i Beata Wiśnicka-Zawierucha postanowili spróbować życia w Stanach Zjednoczonych. Para jest świadoma różnic, jakie dzielą tamtą część świata i Polskę. Mimo wszystko wciąż temat jedzenia jest tym, któremu poświęcają wiele myśli. Wszystko po to, by ich 1,5-roczna córka mogła zdrowo jeść. A kiedy całą ich rodzinę czeka ostateczna wyprowadzka? Znamy termin!
Beata Wiśnicka-Zawierucha i Rafał Zawierucha już od 3 lat są szczęśliwym małżeństwem. Razem dzielą radość w temacie wychowania córki, razem planują wspólną przyszłość i również zgodnie podjęli przełomową dla swojego życia decyzję. Mowa o przeprowadzce za wielką wodę. Tylko nam mówią, kiedy ostatecznie zmienią dom w Warszawie na posiadłość w Los Angeles. Zaznaczają też, że są pewne kwestie, które jeszcze budzą ich przerażenie. Rafał Zawierucha z żoną o córce, jedzeniu w USA i cenach Niedawno w rozmowie z kanałem WP Lifestyle Weronika Rosati – która od lat mieszka w Los Angeles – opowiedziała o tym, że ceny tam są już tak wysokie, jak w Polsce. Jednocześnie zaznaczyła, że wciąż jeszcze więcej kosztują ją tam wizyty w restauracjach czy rachunki, które musi płacić każdego miesiąca. Podczas rozmowy wideo z Rafałem Zawieruchą i jego małżonką zapytaliśmy, jak para ocenia koszty życia w Stanach. „No tak, z tym trzeba się zgodzić. Na szczęście te opłaty dopiero przed nami. Do tego mamy jeszcze chwilę”, powiedział nam aktor. Beata Wiśnicka-Zawierucha przeszła z kolei płynnie do wspomnianego tematu jedzenia. Jako mama 18-miesięcznej Antosi chce dbać o to, by jej dziecko odżywiało się zdrowo. A to będzie sporym wyzwaniem. „To, co wiemy już teraz, to że tam niestety jedzenie po prostu nie jest dobre. Więc nawet jeżeli wybierasz jakąś restaurację, to ona cię nie zachwyca, ona cię nie powala w taki sposób, że masz ochotę tam wrócić. Jak to na przykład bywa w restauracjach w Polsce i Europie”, mówiła VIVIE.pl. „Zwróćmy też uwagę na menu dziecięce. Antosia teraz jeszcze jest na takim etapie, że my jej nie przyprawiamy jedzenia, więc to rozumiem, że czasem mogłoby być to trudne w restauracji, żeby troszkę nie dosolić, czy nie dać jakichś przypraw. Ale nadal to wszystko tam ma tonę cukru. I co można znaleźć w takich propozycjach dla dzieci? Zwykle frytki i nuggetsy. Ja po prostu się zastanawiam, dlaczego? To jedzenie tam mnie przeraża”, dodała, rozmyślając głośno. „My nie jesteśmy jakoś ślepo zachwyceni Ameryką. To nie jest tak, że teraz będziemy opowiadać, jaka jest wspaniała, bo odczuwamy też namacalnie rzeczy, które są w niej negatywne”, podsumował Rafał Zawierucha i dodał jeszcze kilka zdań na temat tego, jak wyobraża sobie temat dbania o jadłospis córki. „Co do jedzenia, to na szczęście są miejsca, gdzie możesz kupić bardzo zdrowe, bardzo dobre jakościowo produkty. I są też polskie sklepy. Można kupić rzeczy dobre i samemu gotować”, wyznał. Aktor ma wiele pomysłów na to, co poza rzeczami artystycznymi mógł robić w USA. Nie zamyka się nawet na tak niecodzienne pomysły, jak te związane z gastronomią. „Może to my będziemy osobami, które jako Polacy, otworzą polską restaurację. A może my będziemy tymi, którzy wprowadzą tam zdrowe strategie żywnościowe dla dzieci. Kto wie”, mówił do naszego reportera Rafała Kowalskiego. TYLKO NA VIVA.PL: Mało kto wie, kim jest jego żona. Po raz pierwszy mówią o swojej miłości Rafał Zawierucha z rodziną: kiedy wyprowadzka z Polski? W tej samej rozmowie aktor zechciał też zaznaczyć, że cieszy się na fakt, że życie w Hollywood jest po prostu pewną próbą. Jeśli nie wyjdzie – zawsze on i jego rodzina mają do czego wracać w Polsce. „Hasło wyprowadzka to jest w dzisiejszych czasach coś zupełnie innego, niż kiedy z kraju wyjeżdżali nasi rodzice czy dziadkowie. Oni musieli zamknąć za sobą jakiś rozdział. A dzisiejszy świat daje nam taką możliwość, że to jest po prostu nasz kolejny dom. Ja to tak traktuję”, powiedział VIVIE.pl. Kiedy więc małżonkowie ostatecznie przeniosą się do Los Angeles? Już wiadomo! „Kiedy? Styczeń!”, wykrzyknęli zgodnie. Data nie jest przypadkowa, bo każde z nich musi zamknąć w Polsce swoje projekty. Jakie? Całą rozmowę możesz zobaczyć na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website
Był gwiazdą lat dwutysięcznych i idolem nastolatek, dziś wygląda jak inna osoba. Co się stało z Zaciem Efronem?
Zac Efron, niegdyś idol nastolatek z „High School Musical”, dziś wzbudza kontrowersje nowym wyglądem. Internauci nie kryją szoku na widok jego zmienionej twarzy. 37-letni aktor tłumaczy, co naprawdę się wydarzyło.
Zac Efron, jeden z największych idoli nastolatek początku XXI wieku, znany z roli Troya Boltona w „High School Musical”, znów jest na językach. Tym razem nie za sprawą nowej roli filmowej, lecz z powodu swojego wyglądu, który wzbudził ogromne poruszenie w sieci. 37-letni aktor opublikował na Instagramie nagranie z planu najnowszej produkcji, a internauci nie kryli zaskoczenia – jego twarz wygląda zupełnie inaczej niż dawniej. Czy to efekt operacji plastycznych, czy dramatycznego wypadku? Sam Efron zdecydował się przerwać milczenie i ujawnić prawdę. Zac Efron – od Troya Boltona do „króla botoksu” Zac Efron rozpoczął swoją karierę na początku lat 2000. Przełom nastąpił w 2006 roku, gdy jako 19-latek zagrał główną rolę w „High School Musical”. Jako Troy Bolton stał się bożyszczem nastolatek. Po występach w kolejnych częściach musicalu, aktor szybko uzyskał status gwiazdy Disneya. Jednak Efron nie zamierzał ograniczać się do ról młodzieżowych. Z czasem zaczął eksperymentować z poważniejszym repertuarem. Wystąpił m.in. w thrillerze „Pokusa”, komediach „Sąsiedzi” oraz w roli Teda Bundy'ego w „Podłym, okrutnym, złym”. Kolejną odsłoną jego kariery stał się program „Podróże z Zakiem Efronem” na Netflixie, gdzie aktor poruszał tematykę ekologii. Jego wygląd w tym czasie także uległ zmianie – broda i umięśniona sylwetka zdominowały medialny wizerunek Efrona. Szokujące nagranie na Instagramie – co się stało z jego twarzą? W lipcu 2024 roku Zac Efron opublikował na Instagramie nagranie z planu filmu „Sprawa rodzinna”, w którym występuje u boku Nicole Kidman. Zamiast dyskusji o samej produkcji, wybuchła burza na temat wyglądu aktora. Fani zauważyli wyraźnie poszerzoną szczękę i nienaturalny uśmiech. Komentarze były pełne szoku: „Z bliska wygląda na 50 lat”, „Co się stało z jego piękną twarzą?”, „Tylko usta się ruszają”. W sieci pojawiły się porównania do Thanosa z „Avengers” czy Lorda Farquaada ze „Shreka”. Wielu internautów zarzucało aktorowi uzależnienie od medycyny estetycznej, nazywając go „królem botoksu”. Zac Efron tłumaczy metamorfozę: „To był poważny wypadek” W odpowiedzi na spekulacje, Zac Efron wyjaśnił w wywiadzie dla „Men’s Health Magazine”, że jego zmieniony wygląd to efekt dramatycznego wypadku. Aktor opisał, jak podczas biegania po domu w skarpetkach poślizgnął się i uderzył brodą w granitową fontannę. Stracił przytomność, a po odzyskaniu świadomości jego kość podbródka była poważnie uszkodzona. Efron tłumaczył, że mięśnie żwaczy zaczęły nadmiernie pracować, by skompensować uszkodzenia, co przełożyło się na kształt jego szczęki. Spekulacje o operacjach plastycznych dotarły do niego przez... jego mamę. Sam zainteresowany skomentował to spokojnie: „Gdybym miał się przejmować tym, co inni ludzie o mnie myślą – z całą pewnością nie mógłbym wykonywać tej pracy”. Internauci komentują wygląd aktora – fala krytyki i wsparcia Chociaż komentarze krytyczne przeważały, pojawiły się też głosy wsparcia. Niektórzy internauci apelowali o większą empatię: „Zac Efron nadal jest piękny. To, co najważniejsze, znajduje się w naszym wnętrzu, a nie na powierzchni”. Wielu fanów zwracało uwagę na presję związaną z wyglądem w show-biznesie oraz stres towarzyszący starzeniu się pod okiem milionów obserwatorów. Od aktora Disneya do aktywisty – ewolucja Zaca Efrona Zac Efron przebył długą drogę od gładkolicego Troya Boltona. Po epizodach w musicalach, filmach komediowych, a nawet dramatycznych, zyskał uznanie jako dojrzały aktor. Dzięki programowi „Podróże z Zakiem Efronem”, pokazał zupełnie nowe oblicze – brodę, szerokie barki, a także zaangażowanie w ekologię i zdrowy tryb życia. Internauci są pod wrażeniem: „5 minut temu był dzieckiem, a teraz to?”, „Rok 2020 potrzebował tej wersji Zaca Efrona”. Jego przemiana stała się memem – „ostatnia forma Pokemona”. Ale to nie tylko zabawne hasła. Jego droga to historia o pokonywaniu uprzedzeń, rozwijaniu siebie i podejmowaniu nowych wyzwań. Źródła: cozatydzien.tvn.pl, natemat.pl
„Nic nie robi w USA”? Rosati ucisza hejterów i mówi o swoim sukcesie u boku gwiazdy Oscara
Weronika Rosati nie dała się hejterom! W programie „Pytanie na śniadanie” opowiedziała o pracy na planie hollywoodzkiego filmu i rodzinnych planach na wakacje w Polsce. Aktorka uciszyła złośliwe komentarze i pokazała, że jej kariera ma się świetnie.
Weronika Rosati ponownie znalazła się w centrum medialnego zainteresowania. W najnowszym wystąpieniu na antenie TVP w programie „Pytanie na śniadanie” aktorka zdecydowanie rozprawiła się z krzywdzącymi komentarzami na temat jej życia zawodowego. Od lat mieszkająca w Los Angeles gwiazda ujawniła szczegóły dotyczące nowego filmu, w którym zagrała główną rolę u boku aktora nominowanego do Oscara. Jednocześnie podkreśliła, że jej najważniejszą życiową rolą jest bycie mamą. Główna rola w Hollywood: Weronika Rosati odpowiada na krytykę Weronika Rosati od lat mieszka w Stanach Zjednoczonych, gdzie rozwija swoją karierę aktorską. Mimo że niektórzy zarzucają jej brak aktywności zawodowej, aktorka w najnowszym wywiadzie dla „Pytania na śniadanie” zdecydowanie odcięła się od tych opinii. Rosati ujawniła, że właśnie zakończyła zdjęcia do filmu w Los Angeles, gdzie zagrała główną rolę. – W Los Angeles teraz kręciłam film, grałam główną rolę. Miałam ostatni dzień zdjęciowy i gram u boku aktora, który był nominowany do Oscara i do Złotego Globu – zdradziła aktorka. Choć nie ujawniła nazwiska aktora, z którym współpracowała, to informacja ta wystarczyła, by zamknąć usta krytykom, którzy twierdzą, że Rosati nie działa zawodowo. Czytaj też: Weronika Rosati pęka z dumy, pochwaliła się sukcesem córki. Posypały się gratulacje Samodzielna mama – córka najważniejsza Rosati nie kryje, że jej najważniejszą rolą jest rola mamy. Jej siedmioletnia córka ukończyła właśnie drugą klasę zarówno w amerykańskiej, jak i polskiej szkole. Aktorka przyznała, że wszystkie decyzje zawodowe dostosowuje do potrzeb dziecka. – Rzeczywiście priorytetem jest moja córka, wszystko jest dostosowane do niej, wychowuję ją samodzielnie – powiedziała w programie TVP. Ekipa filmowa, z którą współpracowała, wykazała się pełnym zrozumieniem – Rosati mogła przerywać zdjęcia, aby odebrać córkę ze szkoły, a czasem nawet zabierała ją na plan filmowy. Wakacyjny czas w Polsce – bez paparazzi W wywiadzie Weronika Rosati podzieliła się również planami na wakacje. Tegoroczny urlop planuje spędzić w Polsce, w większym, rodzinnym gronie. Podkreśliła, że będą to pierwsze wakacje jej córki w typowym polskim kurorcie. Jednak ze względu na chęć prywatności, nie ujawniła dokładnej lokalizacji. – W tym roku spędzimy takie trochę polskie wakacje rodzinnie w większym gronie. To będą jej pierwsze wakacje w takim typowym polskim miejscu wakacyjnym – powiedziała Rosati. Zobacz także: Mama Świątek nie chciała, by grała w tenisa? Pierwszy trener ujawnia nieznany sekret z dzieciństwa Igi TVP, „Pytanie na śniadanie” i ważne przesłanie aktorki Wywiad z Weroniką Rosati został przeprowadzony 14 lipca 2025 roku w programie „Pytanie na śniadanie”. Rozmowę prowadził Grzegorz Dobek. Występ Rosati miał nie tylko wymiar informacyjny, ale również symboliczny – była to okazja, by bezpośrednio rozprawić się z narosłymi wokół niej mitami i hejtem. Aktorka jednoznacznie pokazała, że łączy intensywne życie zawodowe z odpowiedzialnym macierzyństwem, a zarzuty o rzekome „nicnierobienie” są całkowicie bezpodstawne. Weronika Rosati: aktorka, mama i kobieta sukcesu Występ w TVP był dla Weroniki Rosati ważnym momentem wizerunkowym. Pokazała, że nie tylko aktywnie pracuje w Hollywood, ale również z powodzeniem realizuje się jako mama. Jednocześnie nie traci kontaktu z Polską – zarówno poprzez edukację córki, jak i wakacyjne plany. Weronika Rosati jednoznacznie obaliła krzywdzące plotki i udowodniła, że jej życie zawodowe i rodzinne są w pełni zorganizowane i zgodne z jej wartościami. Zobacz też: Media huczą o pakcie, świat nie ma złudzeń. Gorzka tajemnica Macronów ujawniona. Rozwód wisi w powietrzu Źródła: jastrzapost.pl, plotek.pl
Jedyna taka przyjaźń w świecie gwiazd. To ona od 30 lat wspiera Nicole Kidman
W świecie, gdzie rządzą konkurencja i rywalizacja, one zbudowały trwałą relację. Nicole Kidman i Naomi Watts poznały się jako nastolatki w Sydney i mimo sławy, trudnych chwil i osobistych tragedii – ich przyjaźń trwa już ponad 30 lat. Kulisy tej więzi poruszają i inspirują.
Nicole Kidman i Naomi Watts przyjaźnią się od lat 80. Choć jedna była w cieniu drugiej, ich więź przetrwała wszystko – od nieudanych castingów po śluby i sukcesy w Hollywood. Poznaj kulisy tej wyjątkowej relacji. W Hollywood przyjaźnie, jak wiadomo należą raczej do rzadkości. To świat nastawiony na rywalizację, a nie na wspieranie się. A one przyjaźnią się i to od 30 lat! Nicole Kidman i Naomii Watts – dwie gwiazdy z Australii Nicole Kidman i Naomi Watts to dwie australijskie aktorki, które odniosły sukces w Hollywood, do tego obie są blondynkami, obie dzisiaj już po 50-tce. Jak się poznały? Ich przyjaźń zaczęła się w latach 80. Nie były wtedy sławne. Naomi Watts wspominała, że poznały się jako nastolatki, obie mieszkały wtedy w Sydney, choć urodziły się gdzie indziej. Nicole w Honolulu, a Naomi w Shoreham w Wielkiej Brytanii. Miały takie same marzenia. Chciały być aktorkami. Poznały się…w poczekalni na casting. Oczekiwanie urozmaicały sobie rozmową. Jak wspominała Naomi omówiły wszystkie filmy, które lubiły, znajomych, rodziców, szkołę, chłopaków. A potem, po tym długim oczekiwaniu, podziękowano im. To był casting do reklamy kostiumów kąpielowych. Uznano, że są zbyt chude, za kościste. Zobacz też: Mało kto wie, że ma dwoje adoptowanych dzieci. O ich trudnej relacji do dziś mówi świat. Aż trudno uwierzyć Moja hojna przyjaciółka - Nic Kiedy wyszły z castingu było już ciemno. Nicole Kidman, zwana przez przyjaciółkę "Nic" zaproponowała, że podwiezie Naomi taksówką do domu, mimo że musiała za nią dodatkowo zapłacić. „Zawsze była hojna”, wspomina Naomi Watts. Zawsze były też wobec siebie lojalne. Kiedy Nicole Kidman grała w serialu „Idealna para”, z byłym partnerem Naomi Lievem Schreiberem zadzwoniła do niej i uprzedziła ją, że będzie grała intymne sceny z jej byłym. Jak mówią zawsze uprzedzają się i meldują sobie, o rzeczach, które mogą zranić. Zresztą samemu Lieve Schreiberowi bardzo się to zachowanie Nicole Kidman podobało. Obie przyjaciółki składają sobie życzenia na Instagramie. „Kocham Cię”, napisała Nicole do Naomi. Razem na ekranie wystąpiły raz , w australijskim filmie o nastolatkach z 1991 roku „Randka na przerwie”. Zobacz też: Mają bliskie relacje, są dla siebie ogromnym wsparciem. Nicole Kidman wspomniała, jaką jest mamą i czego żałuje Naomi w cieniu Nicole Ich życie potoczyło się inaczej. Nicole Kidman zrobiła wielką karierę w Hollywood i jest jedną z królowych kina. Naomi Watts miała trudny początek w Hollywood, była odrzucana. Mówiono, że tak bardzo zależy jej na pracy, tak się stara, że odpycha ludzi zamiast ich przyciągać. I gdyby nie David Lynch, który zaangażował ją do swojego słynnego filmu "Mulholland Drive", pewnie zrezygnowałaby z aktorstwa. Naomi Watts jest o rok młodsza od Nicole Kidman, ma 56 lat. Była dwa razy nominowana do Oscara, za filmy „21 gramów” i „Niemożliwe”. Jako dziecko krążyła między Anglią i Australia, rodziną ojca i matki. Była nastolatką, kiedy ojca znaleziono martwego, prawdopodobnie przedawkował heroinę. Bardzo to przeżywała, czemu trudno się dziwić. Debiutowała u boku Nicole Kidman w filmie „Randka na przerwie”. Była w jej cieniu, co nie naruszyło ich przyjaźni. Przez ponad dekadę był w związku z aktorem Lievem Schreiberem, z którym ma dwoje dzieci syna Aleksandra ( 2007) i córkę Kaię, która jest po tranzycji (urodziła się w 2008 jako chłopiec - Samuel). Nicole Kidman była w czerwcu świadkiem na ślubie Naomi W ubiegłym roku w czerwcu poślubiła aktora Billy’ego Crudupa. W tym roku także w czerwcu zrobili huczne wesele w Mexico City. Nie mogło na nim zabraknąć jej przyjaciółki Nicole Kidman. Gwiazda, która była świadkiem na ślubie mówiła, że uroczystość była piękna i niezapomniana. A dla niej to wielkie przeżycie. Kidman uczciła wesele pary zdjęciem na Instagramie pisząc, że był to „Najlepszy ślubny weekend pełen miłości i zabawy”. Sama Nicole Kidman po głośnym rozwodzie z Tomem Cruisem poślubiła w 2006 roku muzyka Keitha Urbana, z którym jest do dzisiaj. Ma czworo dzieci – dwoje dorosłych już, adoptowanych dzieci z Tomem Cruisem: Isabelle i Connora oraz dwie córki z Keitem Urbanem: Sunday Rose i Faith Margaret, która urodziła matka zastępcza. Zawsze wspierała też córkę Naomi — Kaię w jej drodze do tranzycji i leczenia. ZOBACZ TEŻ: Nicole Kidman zaszokowała wszystkich i ogłosiła zawieszenie kariery. Po trudnym roku ma dość
Czy ten film znów podzieli Polaków? Holland odkrywa nowe aktorskie objawienie
Agnieszka Holland zaprezentowała na 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni długo wyczekiwany film „Franz Kafka”. Tym razem reżyserka sięga po biografię ikonicznego pisarza, pokazując go jako człowieka pełnego sprzeczności – kruchego, a zarazem silnego, melancholijnego, lecz dowcipnego. W roli głównej zadebiutował Idan Weiss, którego Holland określiła mianem „cudu castingowego”.
Agnieszka Holland wróciła z nowym filmem „Franz Kafka”. Tym razem o legendarnym pisarzu, autorze m.in. „Procesu” i „Przemiany”. Holland zapowiadała, że będzie to film nie tylko dla miłośników literatury, ale i dla tych, którzy chcą zrozumieć uniwersalne dylematy jednostki wobec systemu, presji, ludzkich relacji, samotności. Film ma wiele wątków, mozaikową narrację. Kafka został pokazany bez stereotypów, a film to nie pomnik wielkiego pisarza, tylko historia żywego, także zabawnego człowieka. Niemieckiego aktora, który zagrał Kafkę - Idana Weissa reżyserka nazwała cudem castingowym. Czy zostanie objawieniem, jak Leonardo di Caprio w „Całkowitym zaćmieniu”? Franz Kafka – chłopiec z pięknymi, smutnymi oczami Franz Kafka urodził się w 1883 roku w Pradze i spędził tam całe życie. Był niemieckojęzycznym Żydem, żyjącym w Austro-Węgrzech, a od 1918 roku w Czechosłowacji. Nie czuł się przynależny do żadnej tożsamości. Pod koniec życia uczył się hebrajskiego i chciał wyjechać do Palestyny, ale był już wtedy ciężko chory. Z wykształcenia był prawnikiem, pracował w firmie ubezpieczeniowej. Ma wizerunek drobnego chłopca o pięknych, smutnych oczach, niemal utopionego w za dużych garniturach. Uchodzi za człowieka ,który przez całe życie był nieszczęśliwy, nie znosił pracy, która zabierała mu czas na pisanie. Miał lęk wobec kobiet. I jeszcze do tego umarł przedwcześnie na nieuleczalną wówczas gruźlicę. Wbrew temu wizerunkowi nie był aż tak smutny. Jako młody człowiek uprawiał sport – pływał, jeździł na rowerze, uwielbiał piesze wędrówki. Był wegetarianinem – pewnie jednym z pierwszych w swoich czasach, w Pradze. Żył blisko natury. Dbał o zdrowie. Był towarzyski, wcześnie także, bo jako dwudziestolatek rozpoczął życie erotyczne. Jak wielu młodych mężczyzn chodził do domów publicznych albo do domów schadzek. Mówiło się, że ma nieślubnego syna, ale nigdy nie zostało to udowodnione. Miał kilka narzeczonych, jego ostatnią partnerką była Dory Diamant. Kochała go bezgranicznie i bezwarunkowo. Z nią gotów był się ożenić i spędzić resztę życia jako kelner w Jerozolimie. Do czego ostatecznie nie doszło. Franz Kafka uważany jest za jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, najbardziej znane jego dzieła to powieści „Proces” i „Zamek” i opowiadania „Przemiana”. Mówi się o tzw. sytuacji kafkowskiej tj. konflikcie samotnej jednostki z nadrzędnym wobec niej, niezrozumiałym systemem. Kafka opisuje sytuacje alienacji, degradacji, odhumanizowania człowieka. Czytaj też: Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski Agnieszka Holland: Franz Kafka mój młodszy brat Agnieszka Holland prozą pisarza fascynowała się od lat. Zaczęła go czytać, jako 14-latka. „W jakiś sposób czułam, że jestem z nim związana, że jest jak mój brat, brat, którym muszę się opiekować… że jest wyjątkowy, ale kruchy. A potem pojechałam do Pragi, żeby studiować (w Szkole Filmowej), a jednym z powodów było to, że miałam wrażenie, jakbym żyła w tym samym świecie, co on”. Minęły lata nim reżyserka uznała, że to właśnie teraz przyszedł dla niej odpowiedni moment, aby zrobić film o Kafce. Jak powiedziała w Karlovych Varach w wywiadzie dla amerykańskiego pisma „Variety” ten film powinien mieć tytuł Szukając Kafki. I dodała „Nie podoba mi się stereotyp Kafki jako mrocznego, nastrojowego i przygnębionego. Uważam, że ma on wiele wspólnego ze współczesną młodzieżą, z jej lękiem przed komunikacją twarzą w twarz, a jednocześnie lękiem i pociągiem do płci przeciwnej… wieloma rzeczami, które psychologicznie i socjologicznie są dziś bardzo istotne. Dlatego staraliśmy się uczynić go przystępnym dla współczesnej publiczności”. Czytaj także: Ta ekranizacja powieści Sparksa jest hitem na Netflixie! Przypomina czym jest prawdziwa miłość Agnieszka Holland o aktorze grającym tytułową role: czekał na mnie Film koncentruje się na relacji Franza Kafki z jego despotycznym ojcem i na miłosnych związkach pisarza z Felicją Bauer i Mileną Jesenską. To dwie spośród ważnych dla niego kobiet. Pierwsza była jego narzeczoną, z którą zerwał. Kafka bał się wchodzenia w trwałe związki, że nie podoła roli męża i ojca. I że stanie to na przeszkodzie jego twórczości. Druga wieloletnią przyjaciółką. Film opowiada także o długoletniej przyjaźni Kafki z Maxem Brodem, przyjacielem, biografem i popularyzatorem jego twórczości. W roli tytułowej debiutuje 28-letni niemiecki aktor Idan Weiss, który według reżyserki jest „cudem castingowym” – naturalnie przypomina Kafkę i rezonuje z jego wrażliwością. Jak powiedziała Agnieszka Holland Idan po prostu był Kafką. W Niemczech nakręcono dwa filmy o Kafce, w ubiegłym roku przypadała 100. rocznica jego śmierci. Ale jak powiedziała Agnieszka Holland: "Idan Weiss czekał na mnie". Film miał premierę na zakończonym niedawno 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Agnieszka Holland ma już kolejne plany – jej następny film będzie poświęcony także pisarzowi Jerzemu Kosińskiemu. Czytaj też: Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!
Od seminarium do Hollywood. Jak niedoszły ksiądz został ikoną kina akcji?
Wydaje się bohaterem prawdziwej mission impossible – od ponad 40 lat jako aktor ciągle jest na topie! Widzowie go uwielbiają, chociaż popełnia błędy, bywa śmieszny, wywołuje skandale. Panie Cruise, jak to się dzieje, że Hollywood wciąż kręci się wokół pana…?
Cruise jest bardzo sprawny, lubi adrenalinę i kaskaderskie popisy. Ma być pierwszym aktorem, który zagra w kosmosie w filmie zrobionym z Elonem Muskiem. Od lat gra niemal wyłącznie w kinie akcji. Utożsamił się z Ethanem Huntem, bohaterem „Mission: Impossible”, pozytywnym bohaterem Ameryki. Tekst opublikowany na łamach magazynu VIVA! 11/2025. Na nasze ekrany trafiła niedawno kolejna, ósma część hitu „Mission: Impossible”. Tym razem to „Mission: Impossible – The Final Reckoning”, czyli ostateczne rozliczenie. Podobno 62-letni Tom Cruise po raz ostatni wciela się tu w rolę szpiega Ethana Hunta. A jego najnowsza misja polega na zniszczeniu niebezpiecznego programu sztucznej inteligencji o nazwie The Entity, który zagraża ludzkości. Bohater dokonuje niezwykłych wyczynów, leci, trzymając się skrzydła samolotu odwróconego do góry nogami, skacze z odrzutowca w morskie głębiny, zmyka przed bombami. Wiele trudnych scen aktor wykonał sam, bez pomocy kaskadera. Jest zresztą z tego znany. Jego wyczyny przeszły już do legendy, budzą podziw i respekt. Na YouTubie można zobaczyć, jak Tom Cruise skacze w przepaść na motocyklu i z dziką prędkością spada aż do otwarcia się spadochronu. Widać też, jak ekipa pracująca przy „Mission…” oddycha z ulgą, że wszystko zadziałało, jak trzeba. Można powiedzieć, że Cruise widocznie potrzebuje adrenaliny. Ale która gwiazda chciałaby wykonać sama tak ryzykowne zadania…? Cruise mimo niemłodego wieku daje radę! Nie bez powodu mówi się, że to on będzie pierwszym aktorem, który zagra w kosmosie i nakręci film we współpracy ze SpaceX Elona Muska. Zresztą marzy o tym nie od dzisiaj. Ostatnia część „Mission: Impossible” zrobiona została z niewiarygodnym rozmachem za 400 milionów dolarów, film musi sporo zarobić, żeby przynajmniej wyjść na zero. Ale czy dla Toma Cruise’a istnieje jakaś misja niemożliwa? Potentat Dzisiaj jest najpotężniejszym aktorem w Hollywood. Potentatem i wielką ikoną nie tylko amerykańskiego kina, ale w ogóle sukcesu. Tę niezwykłą pozycję zawdzięcza długiej i udanej karierze, niezmiennej obecności w blockbusterach, magii, która wciąż przyciąga widzów na jego filmy. Zarobiły one ponad 12 miliardów dolarów (wyobrażacie sobie?), co plasuje Toma Cruise’a w gronie najbardziej kasowych aktorów wszech czasów. Nie ma na swoim koncie Oscara, ma jednak rekord Guinnessa. Został wpisany do Księgi Guinnessa jako aktor z największą liczbą filmów, które przyniosły ponad 100 milionów dolarów dochodu. Zarabia też niemało – 75 milionów dolarów za rolę. Stawka nieosiągalna choćby dla Brada Pitta, który uchodzi za konkurenta i krytyka Cruise’a (nigdy się nie polubili, choć grali razem). Ma w swoim życiu niemało spraw, które mogły zaważyć na jego karierze, a jednak tak się nie stało. Był wyśmiewany jako aktor. Gdy miał zagrać Lestata de Lioncourta w „Wywiadzie z wampirem”, autorka książki niemal zorganizowała nagonkę, by zablokować mu tę rolę. Uważała, że się do niej nie nadaje. Potem go przepraszała, bo był świetny, okrutny i czarujący. A relacja z córką Suri, z którą od kilkunastu lat nie ma kontaktu? Zresztą pytany ostatnio na festiwalu w Cannes o to, jak obchodzi Dzień Ojca, Tom Cruise, ojciec trójki dzieci, odpowiedział zaskoczony pytaniem: „No cóż, po prostu dobrze się bawię”. Dziennikarze cytowali tę wypowiedź jak niezłą anegdotę. Swego czasu pisano, że więzi swoją trzecią żonę, aktorkę Katie Holmes (matkę Suri) i znęca się nad nią psychicznie. Jako aktor stał się bohaterem jednego z odcinków prześmiewczego „South Park”. Był tak wściekły, że chciał, by zakazano jego emisji. Zdarzały mu się też inne wpadki – na przykład w trakcie lockdownu do mediów wyciekło nagranie, na którym Cruise wyzywa ludzi na planie od sku…w. Zawsze mówiło się, że jest wybuchowy, co okazało się prawdą. I to w dość wulgarnej formie. Trudno go jednak uznać za rozkapryszonego gwiazdora. Jest bardzo pracowity, co cenią reżyserzy. Kiedy spytacie go, co robi, odpowie: „Trenuję, trenuję, trenuję”. Można go podziwiać za dyscyplinę i pasję. Niesamowicie dba o sprawność fizyczną, utrzymuje ścisłą dietę bazującą na rybach i warzywach. I ma efekty! Choć złośliwi do bólu angielscy recenzenci pisali, że w nowym „Mission: Impossible” w scenach kaskaderskich „policzki falują mu jak basetowi”. Jego kariera, która być może sięgnie gwiazd, zaczęła się skromnie. Ksiądz Thomas? Thomas Cruise Mapother IV urodził się w lipcu 1962 roku w Syracuse jako jedyny syn Thomasa Cruise’a Mapothera III, inżyniera elektryka, i Mary Lee, nauczycielki. W rodzinie był zwyczaj stawiania numerów przy nazwisku najstarszych potomków męskich, stąd te oznaczenia. Ma trzy siostry, odebrał katolickie wychowanie, dorastał w rodzinie, w której było raczej biednie. Był uwielbiany i rozpieszczany przez matkę oraz siostry. Natomiast ojciec okazał się łobuzem, jak wspominał po latach aktor. „Mój ojciec był typem człowieka, który, gdy coś pójdzie nie tak, kopnie cię”, opowiadał w jednym z programów. Tulił go i nieoczekiwanie karcił. Syn odebrał z tego taką naukę, że trzeba być czujnym i zanadto nie ufać ludziom. Rodzina Mapotherów wiele razy zmieniała miejsce zamieszkania, mały Tom 15 razy zmieniał szkoły, co utrudniło mu z kolei nawiązywanie głębszych więzi i kontaktów z rówieśnikami. Szukał swojej drogi, zawsze był bardzo religijny, uczył się nawet we franciszkańskim seminarium. Brał pod uwagę, że może zostać księdzem. Ta religijność wróciła do niego po latach, choć w innej formie. W seminarium łobuzował, wykradł dla draki z kolegami mszalne wino i został wyrzucony. O aktorstwie myślał od zawsze. Jeszcze jako dzieciak zabawiał rodzinę, odgrywając scenki, które pisała dla niego jego mama. Kiedy miał 18 lat, przeniósł się do Nowego Jorku, by próbować już na poważnie swoich sił jako aktor. Jednak idol Po kilku epizodach w mało znaczących filmach zwrócił na siebie uwagę w obrazie „Ryzykowny interes” z 1983 roku. Potem było już tylko lepiej. Najpierw był wielki filmowy hit z 1986 roku „Top Gun”, w którym Cruise zagrał pilota marynarki wojennej. Film od razu wyniósł go na szczyty popularności – każdy chłopak chciał być jak Pete „Maverick” Mitchelle, nosić skórzane kurtki, ray-bany aviatory (ich sprzedaż po filmie wzrosła o 40 procent), latać F-14. Marynarka wojenna USA nie miała takiego powodzenia wśród rekrutów od czasów drugiej wojny światowej. W tym samym roku, w dramacie sensacyjnym „Kolor pieniędzy” Cruise zagrał u boku legendarnego Paula Newmana. To był prestiż i przyjęcie do aktorskiej elity. Newman nie grał z miernotami. Wielkim hitem stał się „Rain Man” z 1988 roku, Cruise grał tu cwaniaczka, który odkrywa, że może zbić pieniądze na zdolnościach autystycznego brata – w tej roli wystąpił Dustin Hoffman. Tom Cruise był aktorem, którego potrzebowało Hollywood. Miał urodę wielkich gwiazd, zniewalający uśmiech, wdzięk i wrodzony talent aktorski. Potrafił być równie przekonujący w totalnie komercyjnych obrazach, jak w „Koktajlu”, ale też w poważniejszym czy nawet artystycznym kinie. Kiedy zagrał sparaliżowanego weterana wojny w Wietnamie w głośnym filmie Olivera Stone’a „Urodzony 4 lipca”, krytycy pisali, że film żyje dzięki niemu. A przecież był też słynny thriller prawniczy „Firma”, ekscentryczny „Wywiad z wampirem”, dramat sportowy „Jerry Maguire”. Za rolę mówcy motywacyjnego w dramacie „Magnolia” z 1999 roku otrzymał mnóstwo pochwał i nominację do Oscara. Jedną z czterech w swojej karierze. A pamiętacie go w komedii Bena Stillera „Jaja w tropikach”? Grał tam łysego, grubawego faceta, był nie do poznania i skradł cały show! A jednak od 2010 roku praktycznie ograniczył się do odgrywania bohatera kina akcji. Podobne role, podobne fabuły. Ktoś policzył, że w serii „Mission: Impossible” gra od pierwszej kadencji Billa Clintona, czyli od połowy lat 90. Niektórzy twierdzą, że rolę pozytywnego bohatera, który zwykle ratuje Amerykę i całą ludzkość, wybiera bardzo pragmatycznie. Zależy mu bowiem, by jego ekranowy wizerunek był wspaniały i zrekompensował kontrowersje wokół jego życia prywatnego. Jako gej i nie gej Zawsze był podejrzewany o to, że jest gejem, tylko się do tego nie przyznaje. Te opinie – aktualne zresztą do dzisiaj – nieraz robiły mu krzywdę. Bardzo zaważyły na jego małżeństwie z Nicole Kidman. Wydawało się, że w latach 90. Nicole i Tom będą pierwszą parą Hollywood, tymczasem ciągle pisano, że to fikcyjne małżeństwo, udawanie. Pojawiali się nawet ludzie, którzy twierdzili, że byli partnerami aktora. Ale Cruise robił procesy, które wygrywał. Atmosfera sensacji tylko dodawała mu popularności. Poza tym Tom Cruise to nie tylko ikona kina akcji, ale również bohater licznych historii miłosnych. Jego małżeństwa i romanse przyciągały uwagę mediów niemal tak samo, jak jego filmy. Mimi i scjentologia Można by powiedzieć, że najważniejszym związkiem w życiu Toma Cruise’a jest związek z Kościołem scjentologicznym. Przystąpił do niego, mając 24 lata, zagubiony i poszukujący swojej tożsamości. Do scjentologów wprowadziła go pierwsza żona, zapomniana dzisiaj aktorka Mimi Rogers. W ten sposób odegrała niezwykle ważną rolę w jego życiu, można powiedzieć, że je ukształtowała. Była starsza o sześć lat, pełniła funkcję jego audytki – osoby, która łowi nowych członków Kościoła (w wielu krajach zwanego sektą) i wprowadza je na drogę duchowej odnowy. Egotycznemu Cruise’owi podobała się filozofia założyciela sekty L. Rona Hubbarda, szczególnie sentencja: „Co nie jest prawdą dla ciebie, nie jest prawdą”. On sam był bezcennym nabytkiem dla scjentologów – młody, uwielbiany, wystarczająco próżny, by można go było zjednać pochlebstwami i nim manipulować. Do tego zakochał się w Mimi. Poznali się w 1986 roku, oboje byli już gwiazdami. W 1987 roku wzięli ślub i byli razem sześć lat. Tom deklarował w wywiadach: „Uwielbiam być z Mimi. Kocham ją. Jest dla mnie najważniejszą sprawą na świecie”. Ale ten uczuciowy zapał szybko wyparował. Po rozwodzie Mimi mówiła, że Cruise chciał pozostać czysty na nowej duchowej drodze. Że myślał o zostaniu mnichem i życiu w celibacie. Media szalały na punkcie małżeńskiego kontraktu aktora, Cruise był wściekły, Mimi wycofała swoje komentarze. Paradoksem jest fakt, że po latach ona odeszła od scjentologii, a Tom Cruise pozostał jednym z najbardziej znanych jej wyznawców. Nicole i Katie Z Nicole Kidman byli razem przez blisko 11 lat. Poznali się na planie filmu „Szybki jak błyskawica” w 1990 roku i w tym samym roku wzięli ślub. Przez ponad dekadę tworzyli jedno z najbardziej znanych małżeństw w Hollywood, adoptowali dwójkę dzieci – Isabellę i Connora. Wydawali się idealni, ale tak naprawdę były to trudne lata. Media ich osaczały, publicznie dyskutowano, czy Nicole była w ciąży, czy nie. Pisano o tym, że poroniła, że była w ciąży pozamacicznej. Wywlekano intymne szczegóły. Oboje próbowali się przed tym bronić, bez skutku. Do tego Cruise próbował negocjować między Nicole a scjentologami. Jak można było przeczytać w „Vanity Fair”, członkowie Kościoła uważali Nicole za „osobowość tłumiącą”, która przeszkadza w rozwoju Cruise’a. Nicole jest córką psychologa, a scjentolodzy nie uznają ani psychologii, ani psychiatrii i tego typu leków. Tom Cruise miał nawet kiedyś wykład na ten temat. W Kościele uważano, że odciąga Toma od jego religijnej drogi, choć sama próbowała na nią wejść. Jakby tego było mało, ich wspólny projekt, film „Oczy szeroko zamknięte” z 1999 roku w reżyserii wielkiego Stanleya Kubricka, okazał się spektakularną klapą. Tom przed problemami uciekał w pracę, Nicole uciekła na plan „Moulin Rouge!”. O złożeniu przez męża papierów rozwodowych dowiedziała się z prasy. W 2005 roku świat obiegła wiadomość o nowym związku gwiazdora z aktorką Katie Holmes. Słynne skoki Toma Cruise’a na kanapie w programie Oprah Winfrey, gdy wykrzykiwał do Katie: „Kocham cię, kocham!”, uczyniły ten związek medialną sensacją. To miała być bajka. Aktor oświadczył się wybrance na szczycie wieży Eiffla w Paryżu. Ślub odbył się w Kalifornii w 2006 roku, ale na wesele para zaprosiła gości do pięknej posiadłości we Włoszech. W podróż poślubną pojechali na Malediwy. Kiedy Katie Holmes zaszła w ciążę, Tom Cruise oszalał z radości. Podobno uważał dziecko za reinkarnację założyciela scjentologów, oświeconego L. Rona Hubbarda. Ponoć założył aparaturę USG i monitorował życie płodowe dziecka przez całą dobę. Wywołał tym znowu falę śmiechów i komentarzy o jego dziwactwach. Gdy Suri się urodziła, oszalał z radości. Wydawało się to bliskie fobii, podporządkował małej dziewczynce cały świat, spełniał każdy kaprys. Ale kiedy Katie Holmes odeszła od niego, bo czuła się więziona jak w klatce, nie walczył specjalnie o dziecko. W każdym razie nigdy razem ich nie widziano, a Suri – dzisiaj pełnoletnia – od lat mieszka z matką w Nowym Jorku. Na swoim Instagramie robi ukłon w stronę taty na Father Day. Tom ogranicza się do płacenia alimentów, zadeklarował też, że opłaci dziecku studia. Życie gwiazdy Gdyby wyliczać wszystkie romanse Toma Cruise’a, poczynając od związku z Cher przez Rebeccę De Mornay, Penélope Cruz po Patti Scialfę, zajęłoby to naprawdę sporo miejsca. Dlaczego te związki tak się rozpadają i czy to rzeczywiście wina jego mentorów z Kościoła scjentologicznego? Pewnie bez przesady. Tom Cruise uchodzi za człowieka totalnie skoncentrowanego na sobie i swojej pracy, którą traktuje jak misję. Nie zdecydował się na czwarte małżeństwo, miał w ostatnich latach kilka różnych partnerek. Od pewnego czasu jest z młodszą od siebie aktorką Aną de Armas, znaną między innymi z roli Marilyn Monroe w filmie „Blondynka”. Aktor ma posiadłości w Ameryce – w Kalifornii i na Florydzie. Rezydencje we Francji i w Anglii. W każdym z domów służbę, zwykle złożoną ze scjentologów i gotową na jego każde skinienie. Utrzymuje kontakt z adoptowanymi dziećmi Bellą i Connorem, choć ich wspólne zdjęcia to rzadkość. W Kościele scjentologicznym jest szychą, guru. Ale trudno się dziwić, bo nie ma chyba w tym gronie osoby równie bogatej i wpływowej. Przechodził zresztą wiele dziwnych rytuałów, między innymi telepatyczne rozmowy ze zmarłymi. Czy jest dzisiaj na zakręcie i naprawdę ma dość kina akcji? W końcu Tom Cruise to aktor wielkich reżyserów, takich jak Martin Scorsese, Oliver Stone, Brian De Palma. Teraz podobno ma zagrać w filmie Alejandra Iñárritu, reżysera między innymi „Birdmana” i „Zjawy”, ale film nie ma jeszcze tytułu. Wielu jego wielbicieli tęskni do bardziej różnorodnych, dramatycznych ról aktora. On sam pewnie nie oprze się aktorskim wyczynom w kosmosie i można tylko trzymać kciuki, żeby mu się to udało. Zapowiada, że będzie grał do setki. Przed nami zatem jeszcze 38 lat z Tomem Cruise’em. Dla niego czas na zdobywanie kolejnych aktorskich szczytów. Tekst: Agnieszka Dajbor
Była wielką gwiazdą lat 80. i ikoną Hollywood. Dzisiaj ma 71 lat i jest nie do poznania
Kathleen Turner była wielką gwiazdą lat 80. Zagrała w filmach, które dziś są uznawane za kultowe. Któż nie pamięta bowiem „Miłość, szmaragd i krokodyl” czy „Wojny Państwa Rosę”? Dlaczego jej kariera nagle zgasła? Co dziś robi, jak wygląda? Przypominamy jej niezwykłe losy...
W latach 80. była nie tylko ikoną Hollywood, ale też symbolem seksapilu. Piękna, zgrabna blondynka, hipnotyzująca na ekranie. Jej charakterystyczny niski głos rozpalał wyobraźnię widzów. Wiedziała, że jest jej autem, pracowała nad nim, ćwiczyła, by jeszcze go obniżyć. Była kobieca i władcza. Była też ulubioną partnerką Michaela Douglasa, kochała go. A on… Jak potoczyły się losy Kathleen Turner, dlaczego jej olśniewająca kariera zgasła? Kathleen Turner debiut i słynne słowa do Williama Hurta: Nie jesteś zbyt mądry. Podoba mi się to u mężczyzn Kathleen Turner zaczęła swój triumfalny pochód do Hollywood od … telewizji. Miała 24 lata, kiedy zadebiutowała w operze mydlanej „The Doctors”. I od razu zwróciła na siebie uwagę, miała wygląd sex bomby i talent wielkiej aktorki. Na początku lat 80. znany reżyser Lawrence Kasdan obsadził ją w roli zimnej femme fatale w erotycznym thrillerze „Żar ciała”. Stała się po nim jedną z najbardziej pożądanych gwiazd Hollywood. Pamiętacie, jak uwodziła Williama Hurta, mówiąc mu: „nie jesteś zbyt mądry, prawda? Podoba mi się to u mężczyzn”. Poza tym „Żar ciała” to był wielki sukces, Kathleen została obsypana nagrodami, między innymi za najlepszy debiut w filmie. Porównywano ją do wielkich gwiazd, takich jak Lauren Bacall czy Ava Gardner. Potem było tylko lepiej. Zagrała z Michaelem Douglasem w wielkim przygodowym hicie „Miłość, szmaragd i krokodyl”, w sensacyjnym klasyku „Honor Prizzich” z 1985 roku , gdzie stworzyła wspaniały duet z Jackiem Nicholsonem. Sukcesem była także rola w małżeńskim komediodramacie „Wojna Państwa Rose”, gdzie partnerował jej znowu Michael Douglas. Jej głos pojawił się również w przeboju „Kto wrobił królika Rogera?”, jako Jessiki Rabbit. Wszystkie te filmy przeszły do historii i uczyniły z Kathleen Turner wielką gwiazdę. Czytaj także: Córka Catherine Zety-Jones skończyła 21 lat i wystąpiła w kultowej kreacji swojej mamy. Zdumieni fani przecierają oczy Kathleen Turner kochała Michaela Douglasa. Łudziła się, że będą razem Kathleen Turner i o dziesięć lat starszy od niej Michael Douglas to była jedna z najbardziej wziętych par filmowych tamtych lat. Oboje młodzi, zdolni, piękni. Wydawało się, że są skazani na sukces. W filmach, w których grali razem, a przecież był jeszcze wielki hit „Klejnot Nilu”, widzowie czuli chemię, jaka zrodziła się między nimi. Wydawało się, że uczucie przeniesie się z planu filmowego na prawdziwe życie. Ale ich sytuacja życiowa była różna. Kathleen była singielką, a Michael Douglas był ze swoją pierwszą żoną, Diandrą Luker. „Myślę, że mogliśmy się zakochać”, mówiła po latach Turner. „Ale wtedy Diandra przyleciała na plan filmu „Miłość, szmaragd i krokodyl” i jasno dała do zrozumienia, że Michael nie jest wolny. To zakończyło sprawę, ponieważ nie mogłam angażować się i rozbijać związku innej kobiety”. Pytana, jak blisko była randki z Douglasem, obruszyła się na dziennikarkę: „to nie twoja sprawa”, odpowiedziała. Kiedy Douglasowie ogłosili w latach 90. separację, Kathleen miała nadzieję, że gwiazdor z nią zamieszka. Ale chociaż kochała go i tęskniła, on mógł jej dać jedynie przyjaźń. Czytaj także: Legendarny polski zespół ocalił koncert Stonesów przed katastrofą. Jagger błagał ich o jedno Kathleen Turner miała jednego męża jedno dziecko Nie związała się z Michaelem Douglasem. Jeszcze w latach 80. poznała Jaya Weissa, dewelopera nieruchomości, i wyszła za niego w 1984 roku. Para rozwiodła się w 2007 roku. Z tego związku Kathleen ma jedyne dziecko, urodzoną w 1987 roku córkę, Ann Rachel, piosenkarkę i autorkę tekstów. Mają silną więź i bardzo się kochają. Nie wygasł też sentyment Kathleen do Michaela Douglasa, który ożenił się w 2000 roku z piękną Catheriną Zetą-Jones. Z Douglasem spotkali się ponownie po latach w serialu komediowym pokazywanym na Netflix „The Kaminsky Method’. Kethleen nazwała wtedy Michaela dobrym przyjacielem. On także ciepło wypowiadał się o swojej wieloletniej przyjaźni i współpracy z Kathleen Turner, podkreślając ich ekranową chemię i bliską więź, która ich łączy. Opisał ją jako „wojowniczkę” i „wzór do naśladowania” oraz wyraził jej wdzięczność za wsparcie na filmowych planach. Czytaj także: Była ikoną PRL-u i królową dancingów. Jej kariera nagle legła w gruzach. Tak wygląda dziś Dlaczego kariera Kathleeen Turner nagle zgasła? Jedną z przyczyn było to, że Kathleen uchodziła za trudną osobę. Sama mówiła, że ma męskie cechy, chciała mieć kontrolę nad scenariuszem, pozwolenie na zmienianie tekstu. Awanturowała się o płace aktorek, piętnowała przywileje białych mężczyzn. Nazywała Hollywood białym g… To się nie mogło podobać. Ale głównym powodem był fakt, że zapadła na reumatoidalne zapalenie stawów, schorzenie, które dało jej się we znaki i cały czas utrudnia jej życie. Dzisiaj wychodzi na spacery z laską - wróżono jej, że nie wstanie z wózka inwalidzkiego, ale zaparła się i chodzi, chociaż z trudem. Ma lepsze i gorsze dni. Podczas jednego ze spektakli, w którym grała, musiała zejść ze sceny. Od pewnego czasu przyznaje się do choroby, ale wcześniej nie chciała tego robić. Wolała, żeby ludzie plotkowali, że pewnie pije albo coś bierze. Uważała, że w Hollywood jest to bardziej do przyjęcia niż choroba. Niestety, Kathleen Turner w pewnym momencie naprawdę zaczęła pić. Jak mówiła robiła to, żeby poradzić sobie z bólem. Na szczęście prawdziwe nałogi ma już za sobą. Kathleen Turner : hollywoodzka przeciwniczka operacji plastycznych Urodziła się w 1954 roku jako Mary Kathleen Turner, trzecie z czwórki dzieci w Springfield w stanie Missouri, jej matka i ojciec pracowali dla amerykańskiej dyplomacji. Mieszkali na Kubie i w Wenezueli, zanim przeprowadzili się do Wielkiej Brytanii, gdy była nastolatką. Tam Turner zaczęła grać, studiując w American School w Londynie. Rodzice nie chcieli, żeby była aktorką. Mówiła, że jej ojciec nie miał pojęcia, czym jest aktorstwo. Utożsamiał je z byciem uliczną prostytutką. Do Nowego Jorku przyjechała w latach 70. Kiedy zaczęła brać udział w przesłuchaniach do reklam, zdała sobie sprawę, że wyróżnia ją charakterystyczny głos. „Od razu powiedzieli mi, że będę miała problem ze znalezieniem pracy z powodu mojego głosu. Cóż, nie zamieniłabym go za nic na świecie. Uwielbiam go!”. Po wielkiej karierze zostały jej wspomnienia, ale i miejsce w historii kina. Dzisiaj gra niewielkie role, wystąpiła m.in. w znanym serialu „Californication”, występuje w teatrze, uczy aktorstwa. W 2019 roku wyznała, że ​​„starzeje się całkiem przyzwoicie”, podkreślając, że nie chce „być Cher, której twarz się nie zmienia i nigdy się nie porusza” i że nigdy nie poddałaby się operacjom plastycznym. Zdradziła też w jednym z wywiadów, że inna gwiazda, Faye Dunaway, doradzała jej, aby ponad 20 lat temu poddała się zabiegowi kosmetycznemu, bo potem będzie za późno. Ale ona odrzuciła tę radę. Czytaj także: Chylińska dała występ, jakiego jeszcze nie było. „Mój syn jest w spektrum”. Ten kadr wzrusza do łez Kathleen Turner: dzisiaj dla mnie każdy wiek jest młody Kathleen Turner lubi organizować wieczory pokerowe ze swoimi przyjaciółkami, wszyscy jedzą wtedy sushi i piją dobre trunki. „Nie brakuje mi zainteresowań”, mówi. „Chciałabym być bardziej aktywna fizycznie. Ale w tej chwili to niemożliwe”. Kiedyś nie wyobrażała sobie, że będzie miała 60 lat. Dzisiaj, kiedy ma 71, powiedziała w rozmowie z „The Guardian”, że „każdy wiek wydaje jej się młody”. Niektórzy wytykają jej, że utyła i źle wygląda. W dużej mierze jest to sprawa leków, które aktorka przyjmuje na ciężkie schorzenie...
Hollywoodzki aktor poznał miłość swojego życia w salonie fryzjerskim, niemal się rozstali, a dziś są nierozłączni. To historia lepsza niż film
Patrick Dempsey i Jillian Fink poznali się w 1994 roku w Los Angeles. Połączyła ich miłość od pierwszego wejrzenia, później przeszli poważny kryzys i niemal się rozstali. Dziś są razem od ponad 20 lat, mają trójkę dzieci i wspólnie przeszli przez terapię, która uratowała ich małżeństwo.
Hollywood zna wiele związków, które nie przetrwały próby czasu, ale historia Patricka Dempsey’a i Jillian Fink to wyjątek od reguły. Ich relacja, rozpoczęta przypadkowym spotkaniem w salonie fryzjerskim, przeszła przez wzloty i bolesne upadki, by dziś stanowić przykład miłości, która – mimo przeciwności – potrafi przetrwać dekady. To opowieść o zauroczeniu, kryzysie, który niemal zakończył ich małżeństwo, i decyzji, by zawalczyć o wspólne szczęście. Patrick Dempsey i Jillian Fink: miłość od pierwszego wejrzenia w salonie fryzjerskim Patrick Dempsey, zanim stał się gwiazdą serialu „Chirurdzy”, odwiedził salon fryzjerski w Los Angeles, gdzie pracowała Jillian Fink. To tam, w 1994 roku, po raz pierwszy się spotkali. Dempsey przyznał, że „dostrzegł ją i odebrało mu mowę”. Dla Jillian obecność aktora w salonie była równie zaskakująca – gdy zobaczyła jego nazwisko w kalendarzu wizyt, sądziła, że to żart. Choć iskrzyło od pierwszej chwili, na randkę zdecydowali się dopiero po trzech latach, kiedy każde z nich zakończyło wcześniejsze związki. Ich relacja szybko nabrała tempa – już po trzech miesiącach zamieszkali razem. Patrick Dempsey i Jillian Fink: ślub w Maine i rodzinna codzienność W 1999 roku Patrick Dempsey i Jillian Fink pobrali się na rodzinnej posiadłości aktora w stanie Maine. W kolejnych latach na świat przyszła ich trójka dzieci: córka Tallulah Fyfe oraz bliźniacy Darby i Sullivan. Podczas gdy Dempsey zdobywał sławę dzięki kolejnym rolom, w tym w „Zaczarowanej” i „Bridget Jones 3”, Jillian rozwijała swoją karierę w branży urody, stając się uznaną stylistką fryzur i ekspertką od pielęgnacji skóry. Zobacz też: Długo ukrywali związek, niespodziewanie potwierdzili plotki. Przystojny Włoch z zespołu Måneskin chętnie pokazuje swoją ukochaną Kryzys i pozew o rozwód w 2015 roku Choć z zewnątrz ich związek wydawał się idealny, w 2015 roku nadszedł poważny kryzys. Jillian Fink złożyła pozew o rozwód, co zszokowało fanów pary. Patrick Dempsey otwarcie przyznał, że zaniedbywał bliskich i nie poświęcał rodzinie wystarczająco dużo czasu. To doświadczenie uświadomiło im, jak wiele dla siebie znaczą. Terapia i druga szansa dla małżeństwa Zamiast się rozstać, Dempsey i Fink postanowili ratować swoje małżeństwo. Skorzystali z terapii, która pomogła im odbudować relację i przywrócić wzajemne zaufanie. To był przełomowy moment, który pozwolił im rozpocząć nowy rozdział życia jako silniejsza para. Czytaj też: Jest dla niego „siłą, bez której by nie przetrwał”. Pierce Brosnan od dwudziestu lat jest wierny jednej kobiecie Sekret związku według Patricka Dempsey’a Dempsey nie ukrywa, że jego związek nie jest wolny od wyzwań. W wywiadzie dla magazynu „People” zdradził, że różnice między nim a Jillian są źródłem inspiracji i siły: „Jesteśmy totalnymi przeciwieństwami. Muszę przyznać, że ona ciągle zmusza mnie do robienia rzeczy, których nie chcę robić i w 9 przypadkach na 10 ma absolutną rację.” Historia Patricka Dempsey’a i Jillian Fink to opowieść o prawdziwej miłości, która przetrwała próbę czasu, sławy i życiowych zakrętów. To dowód na to, że warto walczyć o uczucia – nawet gdy wszystko wydaje się stracone. Czytaj też: Hollywood wstrzymało oddech, media huczą o romansie. Tak Tom Cruise rozpieszcza ukochaną. O tym geście mówią wszyscy Źródło: kultura.gazeta.pl
Ich rozstanie przez lata było pożywką dla mediów. Po latach ciszy Brad Pitt przerywa milczenie. Co naprawdę sądzi o rozwodzie z Angeliną Jolie?
Po latach milczenia Brad Pitt przerywa ciszę i odnosi się do swojego rozwodu z Angeliną Jolie. Choć batalia prawna trwała niemal dekadę, aktor wydaje się do niej podchodzić z dystansem i spokojem.
Po latach milczenia i trwającej niemal dekadę batalii sądowej Brad Pitt po raz pierwszy otwarcie skomentował rozwód z Angeliną Jolie. W szczerej rozmowie z magazynem GQ hollywoodzki gwiazdor opowiedział, jak naprawdę przeżył zakończenie jednego z najgłośniejszych związków w show-biznesie. Brad Pitt komentuje medialny szum wokół rozwodu W najnowszym wywiadzie udzielonym magazynowi GQ Brad Pitt po raz pierwszy szerzej odniósł się do burzliwego rozwodu z Angeliną Jolie. Formalne zakończenie ich małżeństwa miało miejsce w grudniu 2024 roku, kończąc ośmioletnią batalię sądową, która toczyła się równolegle w świetle reflektorów i sal sądowych. — "Nie uznaję tego za coś niezwykle poważnego. To tylko coś, co wreszcie dobiega do końca. Prawnie. Stary, ja jestem 'na świeczniku' od 30 lat" — powiedział Pitt w rozmowie, nie ukrywając dystansu do medialnego zamieszania, jakie przez lata towarzyszyło jego życiu prywatnemu. Aktor porównał zainteresowanie mediów jego osobą do „muchy brzęczącej dookoła”, podkreślając, że choć nie jest to komfortowe, przywykł już do bycia pod nieustanną obserwacją. — "To coś, z czym muszę się zmagać od 30 lat" — dodał. Zobacz również: Kiedyś się kochali, dziś się nienawidzą. Jedna rzecz może ich pojednać Angelina Jolie i Brad Pitt – koniec burzliwej historii miłosnej Historia miłości Brada Pitta i Angeliny Jolie zaczęła się w 2005 roku na planie filmu "Pan i Pani Smith". Dziewięć lat później wzięli ślub, jednak już w 2016 roku Jolie złożyła pozew o rozwód, powołując się na incydent na pokładzie prywatnego samolotu, w którym uczestniczyły również ich dzieci. Choć Pitt był objęty śledztwem, nie postawiono mu żadnych zarzutów. Para wychowuje razem sześcioro dzieci — troje biologicznych i troje adoptowanych: Shiloh, Knox, Vivienne, Maddoxa, Paxa i Zaharę. Spór między byłymi małżonkami dotyczył nie tylko opieki nad dziećmi, ale również kwestii majątkowych, m.in. słynnej francuskiej posiadłości Château Miraval. SPRAWDŹ TEŻ: Ich kontakty zostały niemal całkowicie zerwane, aktor nie kryje irytacji. Angelina Jolie odcina go od dzieci? Co powiedział Brad Pitt o dzieciach i rodzinie po rozwodzie? Pomimo medialnej burzy, Pitt twierdzi, że jego codzienne życie toczy się spokojnie. — "Przeważnie czuję się całkiem dobrze. Moje życie jest dość spokojne. Czuję się ciepło i bezpiecznie z moimi przyjaciółmi, z moimi miłościami, z moją rodziną" — przyznał w wywiadzie, dając do zrozumienia, że znalazł emocjonalną równowagę. Choć Angelina Jolie wcześniej podkreślała w oświadczeniu swojego prawnika, że rozwód był dla niej długim i wyczerpującym procesem, Pitt zdaje się patrzeć na całą sprawę chłodnym okiem. To może świadczyć nie tyle o braku emocji, co o innej strategii radzenia sobie z osobistymi doświadczeniami — wycofanie się w prywatność i koncentracja na tym, co tu i teraz. Czytaj również: Córka Brada Pitta nie wytrzymała. Ich więź pękła na oczach całego świata Brad Pitt zaczyna nowy rozdział po rozwodzie z Angeliną Jolie Dziś Brad Pitt promuje nowy film "F1", w którym wciela się w rolę kierowcy Formuły 1. Z kolei media coraz częściej donoszą o jego relacji z Ines de Ramon, z którą rzekomo planuje powiększenie rodziny. Czy to oznacza zupełnie nowy rozdział w jego życiu? Jedno jest pewne — Pitt nie szuka sensacji. Zamiast tego wybiera spokój, dystans i – jak sam mówi – wolność od tego, co „brzęczy” wokół niego od lat. Zobacz też: Kim jest nowa dziewczyna Brada Pitta? Ines de Ramon była żoną znanego Polaka Źródło: plejada.pl, pudelek.pl
Hollywood dało mu miliony, ogień zabrał wszystko. Adamczyk przerwał milczenie!
Piotr Adamczyk, znany polski aktor, dzieli się doświadczeniami z pracy w Hollywood, obalając mit o ogromnych zarobkach. Dodatkowo opowiada o dramatycznym pożarze mieszkania w Pacific Palisades.
Gdy Piotr Adamczyk stawiał pierwsze kroki na amerykańskich planach zdjęciowych, niósł ze sobą nie tylko aktorski warsztat, ale i marzenia o wielkim sukcesie. Hollywood miało być spełnieniem – miejscem, gdzie talent spotyka się z fortuną. Zamiast czerwonych dywanów i milionowych kontraktów, aktor doświadczył jednak brutalnej rzeczywistości – od rozczarowujących zarobków po dramatyczny pożar mieszkania w Pacific Palisades. Piotr Adamczyk o realiach zarobków w Hollywood Piotr Adamczyk w rozmowie z portalem „Pudelek” otwarcie podzielił się swoimi przemyśleniami na temat pracy w Hollywood. Aktor zaznaczył, że wiele osób w Polsce wciąż żyje mitem o ogromnych pieniądzach, które mają być rzekomo dostępne dla każdego, kto zrobi karierę w amerykańskim przemyśle filmowym. Adamczyk stwierdził wprost: „My żyjemy jakimś mitem ogromnych pieniędzy, które dostają gwiazdy, ale to tylko gwiazdy. Spełnianie marzeń amerykańskich do duża inwestycja - przyznaje. Aktorzy drugoplanowi, czy trzecioplanowi, którzy tam pracują, zajmują się innymi rzeczami. W Los Angeles każdy kelner, każdy kierowca jest aktorem”. Podkreślił, że jego wynagrodzenie za udział w dużych produkcjach, takich jak „Hawkeye” czy „For All Mankind”, nie było tak spektakularne, jak wielu mogłoby się spodziewać. Zwrócił uwagę na złożoność systemu wynagrodzeń, różnice podatkowe, a także na konieczność opłacania agentów i menedżerów, co finalnie znacznie obniża dochód aktora. ZOBACZ TEŻ: Piotr Adamczyk szczerze o terapii: „Zaimponowała mi moja żona” Pożar mieszkania w Pacific Palisades: osobista tragedia aktora Piotr Adamczyk ujawnił również dramatyczne kulisy swojego życia w USA. W rozmowie z Plejadą opowiedział o tym, jak jego mieszkanie w dzielnicy Pacific Palisades w Kalifornii spłonęło. Aktor zamieszkał tam w czasie pracy nad produkcjami w Stanach Zjednoczonych. Pożar był dla niego ogromnym ciosem – nie tylko materialnym, ale również emocjonalnym. Stracił rzeczy osobiste, które były dla niego ważne, a samo wydarzenie miało miejsce w bardzo trudnym dla niego momencie zawodowym. Nie ujawniono przyczyny pożaru, jednak konsekwencje dla aktora były znaczące. Życie i praca Piotra Adamczyka w USA Adamczyk mieszkał w Stanach Zjednoczonych przez dłuższy czas, współpracując z wieloma amerykańskimi studiami filmowymi. Zagrał między innymi w produkcji Marvela „Hawkeye”, gdzie wcielił się w postać mafiosa Thomasa. Jego obecność na międzynarodowych ekranach stała się powodem do dumy dla polskich fanów, jednak jak sam przyznaje – rzeczywistość nie była usłana różami. Aktor musiał zmierzyć się z trudnościami nie tylko zawodowymi, ale także życiowymi. Przeprowadzka, pożar mieszkania, brak stabilności oraz ciągła presja towarzysząca karierze w tak konkurencyjnym środowisku były jego codziennością. Mit ogromnych pieniędzy w Hollywood: co mówi aktor? Piotr Adamczyk w wywiadzie wielokrotnie podkreślał, że praca w Hollywood nie zawsze oznacza fortunę. Jego słowa są próbą zdementowania popularnego przekonania, że zagraniczni aktorzy zarabiają krocie tylko dlatego, że pojawiają się w amerykańskich produkcjach. Według aktora, realne zarobki są znacznie niższe, niż mogłoby się wydawać. Wynika to z konieczności utrzymywania zespołu reprezentantów, płacenia wysokich podatków i ponoszenia kosztów życia w jednym z najdroższych stanów USA – Kalifornii. CZYTAJ TEŻ: Zadebiutował w ''Dzień dobry TVN", miał sporo obaw. Piotr Adamczyk zwrócił się do Macieja Dowbora Doświadczenia z planów filmowych w Stanach Zjednoczonych Mimo trudnych doświadczeń Adamczyk nie żałuje decyzji o pracy w USA. Miał okazję rozwijać swoje umiejętności aktorskie, poznać nowe środowisko i nawiązać międzynarodowe kontakty. Jak sam podkreśla, każda rola była dla niego wyzwaniem, ale też okazją do nauki. Aktor nie ukrywa jednak, że sukces w Hollywood nie przychodzi łatwo, a każde osiągnięcie okupione jest ciężką pracą i ogromnym zaangażowaniem. Jego historia to ważna lekcja dla wszystkich, którzy marzą o międzynarodowej karierze – pokazuje, że blask wielkiego ekranu często skrywa cień prywatnych dramatów. Źródło: Pudelek, Plejada
Miliony go kochały, żył w cieniu strachu. Richard Chamberlain przez prawie 70 lat ukrywał jeden sekret
Był bożyszczem kobiet i ikoną telewizji, ale przez dekady ukrywał przed światem swoją prawdziwą tożsamość. Poznaj przejmującą historię życia aktora, który odszedł dwa dni przed swoimi 91. urodzinami, pozostawiając po sobie legendę i niewypowiedziany ból życia w cieniu tajemnicy.
„Aktorstwo było spełnieniem moich największych marzeń”, mówił w wywiadach Richard Chamberlain. Ten portret 78-letniego aktora powstał w Los Angeles w 2012 roku, gdy wciąż dużo grał w serialach i spektaklach teatralnych. Richard Chamberlain miał hipnotyzujący urok, który w niesamowity sposób „przechodził” przez ekran. Przystojniak o błękitnych oczach rozkochiwał w sobie miliony kobiet, a że był utalentowanym aktorem i piosenkarzem, jego sukces w mediach był przesądzony. Jednak życie króla amerykańskich seriali nie zawsze było sielanką. Odszedł 29 marca 2025 roku, dwa dni przed 91. urodzinami. Życie Richarda Chamberlaina "Byłbym szczęśliwszy, gdybym tak długo nie żył w ukryciu, gdybym był wolny”, powiedział Richard Chamberlain w 2003 roku w wywiadzie udzielonym po wydaniu autobiografii „Shattered Love”. Gorzko brzmią te słowa w ustach człowieka, który zawodowo osiągnął wszystko, o czym marzył. Jego życie prywatne przez wiele lat było naznaczone tajemnicą. Nigdy się nie ożenił, nie miał dzieci, a prawdę o sobie był gotowy wyjawić dopiero tuż przed siedemdziesiątką. Przez sześć dekad grał w wielu uznanych filmach i spektaklach teatralnych, ale został zapamiętany dzięki serialom telewizyjnym, które stały się absolutnymi hitami na całym świecie: „Doktor Kildare”, „Shōgun” i „Ptaki ciernistych krzewów”. Odszedł 29 marca 2025 roku, dwa dni przed swoimi 91. urodzinami, w domu na Hawajach. Choć z pewnością cierpiał fizycznie – przyczyną śmierci aktora były powikłania po rozległym udarze – miał w sobie spokój. W ostatnich chwilach towarzyszyła mu jego bratnia dusza, wieloletni partner, a potem przyjaciel Martin Rabbett. Czytaj też: Richard Chamberlain był bożyszczem kobiet, miał świat u stóp. Wielki sekret skrywał przez 70 lat Narodziny króla telewizji Chamberlain olśniewał swoim szczególnym typem urody, bardziej europejskim niż kalifornijskim. Wyróżniał się również talentem, a połączenie tych dwóch cech otworzyło mu drzwi do kariery w show-biznesie. Jednak zanim do niego trafił, był przekonany, że będzie artystą malarzem. Wychował się w Beverly Hills. Jego ojciec, pracujący jako sprzedawca, był alkoholikiem, co mocno odbiło się na pierwszych latach życia Richarda i jego starszego o siedem lat brata Billa. Po ukończeniu college’u (zrobił licencjat na wydziale malarstwa) Chamberlain został powołany do amerykańskiej armii. Służył w niej przez 16 miesięcy w czasie wojny w Korei i awansował do stopnia sierżanta. Po powrocie z wojska postanowił, że nie będzie malarzem, tylko aktorem i że „chce żyć innym życiem”. Jego mentorem w szkole aktorskiej został Jeff Corey. Już w czasie studiów aktorskich grywał drugo- i trzecioplanowe role w serialach oraz filmach fabularnych. Zwrotem w karierze okazał się casting, na którym producenci szukali świeżej twarzy do roli młodego lekarza w pierwszym serialu medycznym „Doktor Kildare”. Choć Chamberlain miał jeszcze niewielkie doświadczenie aktorskie, ostatecznie dostał rolę i od 1961 roku wcielał się w tę postać przez kolejnych pięć sezonów. Czytaj też: Ukrywał orientację, lecz przy ukochanym nabrał pewności siebie. Historia Richarda Chamberlaina i Martina Rabbetta 12 tysięcy listów co tydzień Popularność, która na niego wtedy spadła, przerosła wszystko, czego młody aktor mógł się spodziewać. Nie był w stanie swobodnie przejść ulicami Los Angeles, bo wszędzie czekały na niego tłumy fanów. Do stacji NBC, w której był emitowany serial, przychodziło od wielbicieli (a raczej wielbicielek) po 12 tysięcy listów tygodniowo – więcej niż kiedykolwiek dostawał wielki amerykański gwiazdor Clark Gable. Przy okazji serialu ruszyła też wielka machina marketingowa – wszelkie gadżety z fotosami z serialu „Doktor Kildare” wyprzedawały się na pniu, a najbardziej pożądanym był… stetoskop z podobizną Chamberlaina. Popularność aktora była tak duża, że stacja NBC postanowiła wykorzystać również jego talent muzyczny i zrobić z niego gwiazdę pop. Chamberlain miał głęboki, przyjemny głos. Był pierwszym piosenkarzem, który zaśpiewał hit „Close To You” Burta Bacharacha, nagrał słynny cover „Love Me Tender” i kilka innych singli, które zajęły wysokie pozycje na ówczesnych listach przebojów. Producenci wykorzystali też muzyczne zdolności Chamberlaina w adaptacjach filmowych sztuk z Broadwayu, takich jak „Śniadanie u Tiffany’ego” czy „My Fair Lady”. Mimo to telewizja i kino nie pozwoliły mu zostać na dłużej w świecie muzyki, cały czas był zasypywany kolejnymi propozycjami ról. Zagrał z Katharine Hepburn w „Wariatce z Chaillot” (1969). Wcielił się w postać Aramisa w „Trzech muszkieterach” Richarda Lestera (1973) i późniejszym sequelu „Czterej muszkieterowie”. Wystąpił w „Płonącym wieżowcu” (1974) i kolejnym katastroficznym filmie „Rój” (1978). A potem przyszła rola, która uczyniła z niego jeszcze większą gwiazdę na całym świecie – mowa o postaci żeglarza Johna Blackthorne’a w kultowym serialu „Shōgun” (1980). Sprawdź też: Ten jeden sekret łączy Rihannę i A$AP Rocky’ego z Bieberami i Kardashianami. Ich historia miłości zaskakuje od samego początku Dajcie mi tę rolę! Dziś może to dziwić, ale o angaż w telewizyjnej adaptacji bestsellerowej powieści Jamesa Clavella Chamberlain musiał zawalczyć. Stacja NBC i Clavell, który był producentem wykonawczym „Shōguna”, chcieli obsadzić w tej roli Seana Connery’ego. Ten jednak uważał, że praca w serialu jest poniżej jego ambicji. Drugim wyborem producentów był Albert Finney, z którym nie udało się dograć terminów. Richard Chamberlain uwielbiał powieść Clavella i na różne sposoby przekonywał producentów, że właśnie on jest odpowiednim człowiekiem do tej roli. Mimo jego ogromnej popularności osoby odpowiedzialne za casting do serialu nie mogły sobie wyobrazić tego, że delikatny kalifornijski przystojniak mógłby wcielić się w rolę szorstkiego brytyjskiego żeglarza. Zastanawiano się też, czy Chamberlain będzie w stanie dorównać aktorskim umiejętnościom legendarnego Toshirō Mifune, muzy Kurosawy. Kiedy wreszcie zaproszono Chamberlaina na przesłuchanie, wszelkie wątpliwości od razu zniknęły. Aktor nie tylko błyszczał w scenach akcji, do których starannie się przygotowywał, ale także wniósł do roli wrażliwość, która bardzo wzbogaciła postać Blackthorne’a. Samuraj o błękitnych oczach Praca na planie odbywała się w strasznym chaosie. Amerykańscy i japońscy członkowie ekipy mieli poważne trudności z komunikacją, podczas zdjęć wydarzyło się też wiele nieprzewidzianych i trudnych sytuacji, które utrudniały dokończenie produkcji. Gdy serial wreszcie został ukończony, z miejsca stał się wielkim hitem. Wzbudził masowe zainteresowanie Wschodem. Widzowie byli zafascynowani japońskimi rytuałami i brutalnym zderzeniem dwóch kultur. Na fali tego sukcesu Chamberlain pojawiał się na kolejnych okładkach magazynów, był zapraszany na wywiady do kolejnych programów telewizyjnych. Jego sława była ogromna. Ale jeśli ktoś myśli, że to był szczyt jego popularności, to się myli. Kiedy Chamberlain skończył 50 lat, w jego życiu pojawił się ksiądz Ralph de Bricassart. Cierń nieszczęśliwej miłości Serial „Ptaki ciernistych krzewów” (1983) początkowo miał być filmem kinowym, wyreżyserowanym przez Herberta Rossa, a do głównej roli wybrano Christophera Reeve’a (słynnego odtwórcę roli „Supermana”). Następnie projekt przekazano Peterowi Weirowi i Robertowi Redfordowi, a potem… Arthurowi Hillerowi i Ryanowi O’Nealowi. W końcu stacja ABC uznała, że ta historia najlepiej sprawdzi się w formacie serialu z królem telewizji w roli głównej, czyli Richardem Chamberlainem. Aktor tak wspominał kulisy tego projektu: „Jakaś bystra osoba w Hollywood stwierdziła: »W mieście są lepsi aktorzy, ale to Richard utrzymuje przy ekranach publiczność«. Cieszyło mnie, że jeden z hollywoodzkich starych wyjadaczy tak o mnie wtedy powiedział”. Aktor po raz kolejny udowodnił, że jeśli chodzi o podnoszenie wyników oglądalności, jest nie do pobicia. Przy okazji warto dodać, że niektóre organizacje katolickie, między innymi w Stanach Zjednoczonych, sprzeciwiały się emisji serialu, zwłaszcza w okolicach świąt. Jednak ich protesty na nic się zdały. Świat oszalał na punkcie ojca Ralpha de Bricassarta i jego zakazanej miłości do Meggie Cleary. Chamberlain stał się bożyszczem kobiet. Potwierdza to między innymi ta anegdota z planu „Ptaków ciernistych krzewów”. Barbara Stanwyck, grająca Mary Carson, bogatą kobietę wykorzystującą władzę i wpływy, by uwieść księdza Bricassarta, podobno zapomniała swojej kwestii w czasie nagrywania sceny, w której gładziła nagi tors Chamberlaina. A aktorka słynęła z tego, że nigdy nie zapominała tekstu i zawsze była maksymalnie skupiona podczas pracy na planie. Do sukcesu serialu niewątpliwie przyczyniła się widoczna chemia między wcielającą się w rolę Maggie Rachel Ward i Chamberlainem. Media rozsiewały plotki o ich rzekomym romansie, ale nie były prawdziwe. Ward była wtedy zakochana, ale nie w Richardzie, tylko w Bryanie Brownie, którego poznała na planie tego serialu, a z Chamberlainem po prostu się przyjaźniła. Ostatnią wielką rolą telewizyjną Chamberlaina była tytułowa postać w filmie „Tożsamość Bourne’a” z 1988 roku, która przyniosła mu kolejną nominację do Złotego Globu (wcześniej otrzymał trzy statuetki za role w serialach „Doktor Kildare”, „Shōgun” i „Ptaki ciernistych krzewów”). Jednak żadne z wyzwań filmowych i serialowych nie było dla Richarda Chamberlaina tak trudne jak odgrywana przed całym światem rola heteroseksualnego gwiazdora w amerykańskim show-biznesie. Czytaj też: Tak mieszka Mikołaj Roznerski. Rok po przeprowadzce wciąż upiększa swój azyl Prawda o sobie Trwał w niej do 2003 roku, kiedy w wieku 69 lat uznał, że nie ma już nic do stracenia i w autobiografii „Shattered Love” ujawnił, że jest homoseksualistą. „Przez lata byłem przekonany, że jest ze mną coś nie tak”, powiedział w wywiadzie dla CNN. „Postanowiłem to ukryć. Nie chciałem, żeby ktokolwiek kiedykolwiek się dowiedział. Zawarłem pakt z samym sobą, że nigdy, przenigdy nie wyjawię tego sekretu”. Jednak podczas pisania autobiografii zmienił zdanie. Jak opowiadał w wywiadzie dla Fox News, usłyszał wewnętrzny głos: „Richard, to jest dobry moment. Nie ma nic złego w twoim życiu i byciu gejem. To zupełnie nieistotne dla twojej wartości jako istoty ludzkiej. Porzuć cały ten strach. Po prostu to przerwij”. Aktor słusznie podejrzewał, że to wyznanie przyćmi treść reszty książki. Nikogo nie obchodziły krzywdy, których doznał jako dziecko z rąk ojca alkoholika. Nikt nie zagłębiał się w historię jego udanej kariery. Ludzie chcieli dowiedzieć się jak najwięcej o jego orientacji seksualnej. Zresztą ten temat od lat był w show-biznesie tajemnicą poliszynela. „Dziennikarze przeprowadzali ze mną mnóstwo wywiadów, w których zadawali pytania w rodzaju: »Kiedy się ożenisz i będziesz mieć dzieci?«”, wspominał aktor. W 1989 roku francuski magazyn „Nous Deux” napisał wprost o orientacji seksualnej Chamberlaina, ale wtedy jego rzecznik prasowy zaprzeczył tym doniesieniom. Piętnaście lat później aktor usiadł w studiu telewizyjnym u Larry’ego Kinga i sam opowiedział o tym, jak odkrył swój homoseksualizm, gdy miał 11 lat, i że w pierwszym związku z mężczyzną był w wieku 23 lat. W czasach młodości miewał przelotne związki z kobietami. W latach 60. łączono go między innymi z Sharon Hugueny, Chris Noel i Joan Marshall, później z Lindą Evans i wspomnianą już Rachel Ward, choć to nie były relacje romantyczne, tylko przyjacielskie. Jego pierwszym poważnym partnerem był aktor Wesley Eure, ale prawdziwa miłość przyszła w 1977 roku, gdy Chamberlain zakochał się w młodszym o 19 lat aktorze, Martinie Rabbetcie. Przez długie lata tworzyli idealny duet zarówno w życiu zawodowym (Rabbett był menedżerem Chamberlaina), jak i prywatnym. „Poznaliśmy się z Martinem, kiedy graliśmy w sztuce Tennessee Williamsa. Jest znacznie młodszy ode mnie i nigdy nie miał problemów ze swoją seksualnością. Jego pokolenie już się nie ukrywało. Życie u mojego boku nie było łatwe. Nasz związek był jak kulawy pies, który mimo rannej nogi – mojej tajemnicy – chodził na trzech pozostałych”, zwierzał się aktor w „Vanity Fair”. Połączone dusze W 1984 roku para chciała wziąć ślub, jednak w tamtych czasach w Stanach Zjednoczonych legalizacja związków jednopłciowych nie była prawnie możliwa, więc urządzili prywatną ceremonię dla przyjaciół, w czasie której wymienili się obrączkami. Uroczystość odbyła się na Hawajach, gdzie dwa lata później kupili dom i wspólnie zamieszkali. Ich związek rozpadł się w 2010 roku, jednak do końca pozostali bliskimi przyjaciółmi. Po rozstaniu Chamberlain przeprowadził się do Los Angeles, a Rabbett do San Francisco. „Zaszło kilka zmian w moim życiu. Życie na Hawajach w dużym domu zabiera dużo energii. Teraz czas poświęcić ją ponownie pracy”, mówił Chamberlain w rozmowie z „Das Neue Blatt” i rzeczywiście w tamtym czasie zagrał w jeszcze kilku produkcjach filmowych i telewizyjnych. Pojawił się między innymi w serialach „Bracia i siostry”, „Twin Peaks”, „Uczciwy przekręt”. W ostatnich latach życia aktor wrócił na Hawaje, a jednym ze stałych gości w jego domu był Martin Rabbett. To właśnie on potwierdził informacje o śmierci Chamberlaina. W oświadczeniu wydanym do mediów napisał: „Nasz ukochany Richard jest teraz z aniołami. Jest wolny i szybuje ku tym osobom, które znalazły się tam przed nami. (…) Miłość nigdy nie umiera. A nasza miłość jest pod jego skrzydłami, unosząc go ku kolejnej wielkiej przygodzie”. Tekst Iwona Kwiecień
Ojciec dla niej nie istnieje. Suri Cruise ma dziś 19 lat i jest piękniejsza niż kiedykolwiek. To kopia mamy
Córka Toma Cruise’a i Katie Holmes dorasta na oczach świata
Suri Cruise, córka Katie Holmes i Toma Cruise’a, właśnie wkroczyła w dorosłość. Choć dorastała z dala od ojca, dziś buduje własną tożsamość, podejmuje studia i mierzy się z pierwszymi doświadczeniami sercowymi. Ostatnia publikacja na FB 18.10.2025 r. Kim jest Suri Cruise? Suri Cruise, córka Katie Holmes i Toma Cruise'a, obchodzi dziś 19. urodziny. Dziewczynka, która przyszła na świat w sekcie scjentologicznej, rodziła się w całkowitej ciszy. Kiedy jej mama uciekła od scjentologów, ojciec całkowicie zerwał z nią kontakt. Od tego czasu minęło już wiele lat – dziś Suri to młoda kobieta, która powoli wkracza w dorosłość. Relacja z matką i życie poza blaskiem Hollywood Nie da się ukryć, że im Suri Cruise jest starsza, tym bardziej wygląda jak jej mama. Katie Holmes z pewnością wielokrotnie spotyka się z komentarzami, że wraz z córką wyglądają jak siostry. To właśnie aktorka zadbała o to, by jej córka miała normalne dzieciństwo – z dala od kamer, czerwonych dywanów i religijnych zasad scjentologów. Katie Holmes sprzeciwiła się wpływowym członkom sekty i uciekła z córką, wnosząc o rozwód. Po latach ujawniła, że musiała rodzić dziewczynkę w całkowitej ciszy – bez wsparcia medycznego i leków przeciwbólowych, zgodnie z zasadami panującymi wśród scjentologów. Dziś Suri nie utrzymuje kontaktu z ojcem i całkowicie się od niego odcięła. Zobacz też: Pisano, że Tom Cruise podarował córce miliony i zabezpieczył jej przyszłość. Katie Holmes nie wytrzymała <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfUhy2J-d506e86.jpg" width="1600" height="2265" alt="New York, NY - *EXCLUSIVE* - Katie Holmes and her daughter Suri were all smiles as they took a rare walk together in Manhattan’s SoHo neighborhood. The duo looked strikingly similar, radiating joy as they enjoyed their time outdoors. Suri, who will turn 18 in April is now as tall as her famous mom and seems to have laid back style. The 17 year old daughter of Tom Cruise was seen embracing a western look in jeans, a shearling coat from Maje ($2695) and cowboy boots. BACKGRID USA 12 FEBRUARY 2024,Image: 845990091, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA - ZDJĘCIA PAPARAZZI. BRAK ZGODY NA WIZERUNEK. PUBLIKACJA NA WYŁĄCZNĄ ODPOWIEDZIALNOŚĆ REDAKCJI. Jesli zdjęcia przedstawiają dzieci - proszę zapikslować ich twarze., Model Release: no, Pictured: Katie Holmes, Suri Cruise, Credit line: BrosNYC / BACKGRID / Backgrid USA / Forum" title="*EXCLUSIVE* Katie Holmes and Suri Cruise take a walk through Manhattan’s SoHo neighborhood" /> Związek Suri Cruise z Toby Cohenem Wiosną 2024 roku media rozpisywały się o relacji Suri Cruise z jej rówieśnikiem Toby Cohenem, z którym pojawiła się m.in. na balu maturalnym. Para wyglądała na bardzo zakochaną – Toby wręczył Suri kwiatka na nadgarstek, a zdjęcia obojga szybko obiegły internet. Choć młody chłopak był w bliskim otoczeniu córki Katie Holmes przez wiele miesięcy, pod koniec 2024 roku para zakończyła związek. Zagraniczne media donosiły, że rozstanie miało przebiec spokojnie, bez dramatów. Dziś Suri skupia się na sobie i edukacji – rozpoczęła studia na Carnegie Mellon University, co jest dla niej nowym, ekscytującym rozdziałem. ZOBACZ TEŻ: Z przytupem wkracza w dorosłe życie. Córka Katie Holmes i Toma Cruise'a buduje przyszłość na własnych warunkach Suri Cruise dziś – co planuje w przyszłości? Suri Cruise, choć wychowana w cieniu rodziców-celebrytów, stara się iść własną drogą. Pomimo medialnego szumu wokół jej osoby, pozostaje osobą dość prywatną. Nie pojawia się na wydarzeniach publicznych i nie prowadzi aktywnego życia w mediach społecznościowych. Zainteresowana modą i muzyką, Suri zyskała reputację młodej kobiety o dojrzałym guście i niezależnym charakterze. Wszystko wskazuje na to, że córka Katie Holmes i Toma Cruise’a sama zdecyduje, w jakim kierunku chce się rozwijać – z dala od presji Hollywood i oczekiwań opinii publicznej. Czytaj również: Musiała rodzić w ciszy. Nie mogła okazywać miłości córce. Skomplikowana historia miłości Katie Holmes i Toma Cruise'a <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9WpwRE-42f6748.jpg" width="1600" height="2404" alt="New York City, NY - *EXCLUSIVE* - Tom Cruise and Katie Holmes' daughter, Suri Cruise is all grown up as she is spotted out and about with a friend seen in Manhattan, New York. *UK Clients - Pictures Containing Children Please Pixelate Face Prior To Publication*,Image: 705987666, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Pictured: Suri Cruise, Credit line: BACKGRID / Backgrid USA / Forum" title="*EXCLUSIVE* Suri Cruise, 16, looked charming as ever while out exploring Manhattan!" /> [Ostatnia publikacja na Viva Historie 24.06.2024 r.]
Zniszczył wszystko, co razem zbudowali, gdy upadł na oczach świata, ona wciąż trzymała go za rękę. Historia Jennifer Garner i Bena Afflecka
Byli małżeństwem, które miało przetrwać wszystko
Kiedy Jennifer Garner i Ben Affleck rozstali się po dziesięciu latach małżeństwa, wielu myślało, że to koniec jednej z ostatnich „normalnych” par w Hollywood. On – utalentowany, ale pogubiony. Ona – opanowana, empatyczna, z klasą. Z pozoru przeciwieństwa, ale przez dekadę tworzyli związek, który dla wielu był symbolem równowagi między sławą a rodziną. Dziś nie są już razem, a jednak nadal stanowią ważną część życia tego drugiego. I właśnie ta niezwykła lojalność fascynuje opinię publiczną. Jennifer Garner i Ben Affleck: miłość, która zaczęła się na planie Spotkali się w 2001 roku na planie "Pearl Harbor", ale wtedy Garner była jeszcze mężatką. Prawdziwe uczucie przyszło trzy lata później, podczas zdjęć do "Daredevila". Ich historia zaczęła się jak scenariusz romantycznego filmu – ciche porozumienie, wymiana maili, coraz częstsze spotkania. Jennifer mówiła wtedy o Benie: „To mężczyzna, na którego widok mdlejesz. Wysoki, przystojny, ciemnowłosy. Ideał”. W czerwcu 2005 roku, z dala od blasku fleszy, powiedzieli sobie "tak" na Karaibach. Rok później urodziła się ich pierwsza córka Violet, a potem kolejne dzieci – Seraphina i Samuel. Przez dziesięć lat stanowili obraz idealnej rodziny – wspierali się, unikali mediów, a każde ich publiczne wyjście wzbudzało zachwyt fanów. Aż nagle – wszystko pękło. Jennifer Garner i Ben Affleck: dlaczego się rozstali? Affleck, jak sam przyznał, „zatopił swoje małżeństwo w alkoholu”. W rozmowie z The New York Times nie ukrywał, że nałóg i osobiste problemy zniszczyły to, co budował latami. „Rozwód był największym błędem mojego życia” – wyznał szczerze. Z kolei Garner, choć rzadko komentowała sytuację prywatną, nigdy nie próbowała wybielać rzeczywistości. „To miłość mojego życia” – powiedziała o Afflecku w 2015 roku w wywiadzie dla Vanity Fair. – „Ale bywa z nim trudno. Potrafi świecić jak słońce, ale kiedy znika – robi się naprawdę zimno”. Po rozstaniu to właśnie Jennifer wykazała się niespotykaną dojrzałością – odwoziła Bena na odwyk, wspierała go w najtrudniejszych chwilach, choć oficjalnie byli już po rozwodzie. Nie robiła tego dla mediów. Robiła to, jak podkreślała, „dla dzieci. Po to, aby miały zaangażowanego w ich wychowanie ojca". CZYTAJ TEŻ: To już koniec. Jennifer Lopez i Ben Affleck są po rozwodzie, o podział majątku walczyli kilka miesięcy Ben Affleck o Jennifer Garner Podczas gdy tabloidy śledziły kolejne związki Afflecka – z producentką Lindsay Shookus, później z Aną de Armas, aż w końcu z jego dawną miłością, Jennifer Lopez – Jennifer Garner niezmiennie pozostawała w cieniu, trzymając się z dala od medialnego szumu. Ben często wracał w rozmowach do swojej byłej żony, nazywając ją „filarem”, „przyjaciółką” i „najważniejszą kobietą w jego życiu”. Czytaj również: Po dwóch miesiącach od rozwodu jest gotowa na nowy związek. Tym razem Jennifer Lopez wymaga jednego Jennifer Garner i Jennifer Lopez: rywalki? Tak dziś wygląda ich relacja Kiedy Ben Affleck powrócił w ramiona Jennifer Lopez w 2021 roku, fani byli zachwyceni. Ich ponowne zaręczyny, ślub w Las Vegas i bajkowa ceremonia w Savannah wyglądały jak hollywoodzkie spełnienie marzeń. Ale za fasadą sielanki kryły się stare problemy. Związek, który zainspirował album i filmowy projekt Lopez, nie przetrwał próby czasu. Już kilka miesięcy po premierze jej płyty „This Is Me… Now”, media zaczęły spekulować o kryzysie. W lutym 2025 roku para oficjalnie się rozwiodła – dokładnie w drugą rocznicę ślubu. Od tamtego czasu media huczą o skomplikowanych relacjach w trójkącie dwóch Jennifer i Bena, chętnie kreując przy tym obraz rywalizacji między Garner i Lopez, ale rzeczywistość wygląda inaczej. Jak ujawniają osoby z bliskiego otoczenia obu aktorek, między eks Afflecka nie ma wrogości — wręcz przeciwnie. „Ona i Garner wcale nie są rywalkami. Ich relacja jest ciepła. Zbliżyły się przez wspólne doświadczenia i to, że obie musiały nauczyć się koegzystować z tą samą osobą – skomplikowaną i impulsywną”, wyznał jeden z informatorów. Zobacz też: Już nie płacze po rozstaniu z Lopez. Wiemy, kim jest jego nowa miłość! To potomkini byłego prezydenta USA Czy Jennifer Garner i Ben Affleck wrócą do siebie? Podczas gdy Ben Affleck i J. Lo układają sobie życia na nowo i starają się dojść do siebie po medialnej burzy, Jennifer Garner wydaje się być tą, która zachowuje największy spokój. Wciąż jest związana z przedsiębiorcą Johnem Millerem, choć media plotkują o ich chwilowych kryzysach. Garner jednak wielokrotnie dawała do zrozumienia, że nie planuje wracać do Afflecka romantycznie. Ale czy znowu będzie tą, która poda mu pomocną dłoń? Tymczasem Affleck kupił dom w Brentwood – zaledwie kilka minut drogi od rezydencji Garner. Lopez zamieszkała w Hidden Hills. Oboje żyją teraz osobno, każde po swojej stronie Los Angeles. Ale to właśnie relacja Afflecka i Garner zdaje się dziś najsilniejsza – choć już nie jako para, tylko jako dwoje ludzi, którzy przeszli razem piekło i nauczyli się, że czasem przyjaźń potrafi przetrwać więcej niż miłość. Zobacz też: Jennifer Lopez runęła na dno, wróżono jej koniec kariery. Dziś wstaje na nogi i próbuje odbudować swój wizerunek Źródła: kobieta.onet.pl, plejada.pl, pagesix.com, hellomagazine.com
Z Kielc na czerwony dywan: Polka podbiła serce hollywoodzkiego przystojniaka. Dziś uchodzą za jedną z najbardziej zakochanych par show-biznesu
Patrick Wilson nie mógł oderwać od niej wzroku
Choć są małżeństwem od dwudziestu lat, ich historia miłosna zaczęła się dopiero od... drugiego wejrzenia. On – opanowany amerykański aktor, znany z hollywoodzkich hitów, w tym serii „Obecność”. Ona – pełna energii i spontaniczności, dała się poznać widzom dzięki roli w serialu „Sukcesja”. Jak doszło do tego, że Dagmara Domińczyk i Patrick Wilson się poznali? Dagmara Domińczyk i Patrick Wilson – historia miłości, która zaczęła się na studiach Widzowie kojarzą ją przede wszystkim z serialowego hitu „Sukcesja”. Choć dzieciństwo spędziła w Kielcach, w 1983 roku wyemigrowała z rodziną do Stanów Zjednoczonych. Tam rozwijała swój talent aktorski – najpierw w High School of Performing Arts, a potem na renomowanym Carnegie Mellon University w Pittsburghu. To właśnie tam po raz pierwszy dostrzegła swojego przyszłego męża. „Pierwszy raz zobaczyłam Patricka w kampusie uniwersytetu w Pittsburghu, gdzie oboje studiowaliśmy. Wszystkie dziewczyny się w nim kochały, był największym przystojniakiem na uczelni. Na mnie też zrobił wrażenie, ale byłam wtedy związana z moją licealną miłością i świata poza nią nie widziałam”, opowiadała Dagmara Domińczyk w rozmowie z styl.interia.pl. Ona jednak od razu wpadła Patrickowi Wilsonowi w oko. „Trzy różne kolory na głowie, alternatywny, punkowy styl – tak wyglądała Dagmara, kiedy się poznaliśmy. Zafascynowała mnie jej mroczna strona, bo byłem jej kompletnym przeciwieństwem”, wyznał aktor w jednym z wywiadów. Sam jednak również był wówczas w związku, więc ich relacja zakończyła się na krótkiej rozmowie. „Uważałem, że jest niesamowicie pociągająca, ale byłem wtedy z kimś związany. Moja żona nie pamięta tego spotkania i do dziś to jej w żartach wypominam”, twierdzi Patrick Wilson. Czytaj też: Z Kielc do Hollywood. Marika Domińczyk od lat zachwyca w amerykańskich produkcjach, jej mężem jest znany aktor Patrick Wilson, Dagmara Domińczyk, 2013 rok Miłość od drugiego wejrzenia: jak Dagmara Domińczyk i Patrick Wilson odnaleźli się na nowo Kilka lat po pierwszym spotkaniu los znów skrzyżował ich ścieżki. „Rozstałam się wtedy z moim narzeczonym i miałam ochotę na niewinny flirt. Na spotkaniu podeszłam do Patricka, zaczęliśmy rozmawiać i... już tak zostaliśmy. To była miłość od drugiego wejrzenia. Tego wieczoru wróciłam do domu i napisałam w pamiętniku: "On zostanie moim mężem". Mieszkał wtedy w Los Angeles i miał być w Nowym Jorku tylko tydzień. Ale każdą minutę spędziliśmy razem”, opowiadała Dagmara Domińczyk. Patrick Wilson dał jej coś, czego wcześniej nie znała – poczucie stabilności i bezpieczeństwa. Ich relacja potwierdza, że przeciwieństwa naprawdę się przyciągają. „Przy Patricku po raz pierwszy w życiu poczułam się bezpiecznie. Jest moim przeciwieństwem. Ja łatwo wybucham, miewam humory, noszę serce na dłoni. On jest opanowany i zrównoważony. Kiedy pokłócimy się w restauracji, ja siedzę wkurzona, a Patrick uśmiecha się do kelnera i składa zamówienie jak gdyby nigdy nic. Ma maniery dżentelmena z Południa, więc czasem moja bezpośredniość go wkurza”, wyznała aktorka w rozmowie z Interią. Czytaj również: Podbija Hollywood, nigdy nie zapomniała o swoich korzeniach. Szczęście buduje u boku znanego aktora Dagmara Domińczyk: jej mąż oświadczył się jej po polsku Choć Patrick Wilson urodził się za oceanem, serce jego żony bije w rytmie Mazowsza i... Wigilii z opłatkiem! Zanim Dagmara Domińczyk powiedziała „tak”, jej ukochany postanowił złożyć oświadczyny po polsku. Z pomocą przyszła przyszła teściowa, która spisała na kartce magiczne słowa: „czy wyjdziesz za mnie?”. Kartka zaginęła, a Patrick – jak sam przyznaje – coś przekręcił, bo Dagmara najpierw spojrzała na niego z konsternacją. Na szczęście finał był jak z komedii romantycznej: 18 czerwca 2005 roku stanęli na ślubnym kobiercu. Dziś są rodzicami dwóch synów, Kalina (18 l.) i Kassiana (14 l.), których wychowują w duchu polskiej tradycji – od śmigusa-dyngusa po sobotnie zajęcia w polskiej szkole. „Nie zapomną, skąd mama pochodzi” – mówi z dumą Dagmara, która nawet w Montclair w New Jersey dba o to, by rodzinne korzenie z Szydłówka nie zostały zapomniane. Zobacz także: Dagmara Domińczyk mocno przeżyła stratę taty, w sercu zachowała jego rady: "Był prawdziwy na dobre i na złe, ze wszystkimi konsekwencjami" Patrick Wilson, Dagmara Domińczyk, SAG after-party, 24.02.2024
Śpiewała „Que Sera, Sera”, choć jej życie było dalekie od beztroski. Doris Day – gwiazda, która nigdy nie zaznała prawdziwej miłości
Wielka kariera i niespełnione miłości „najstarszej dziewicy świata”
Doris Day była piosenkarką i gwiazdą filmową lat 50. i 60. Jedną z najbardziej kasowych aktorek swoich czasów. Porównywano ją z Marilyn Monroe, choć były bardzo różne. Monroe była sexbombą, Doris Day kojarzyła się z miłą dziewczyną z sąsiedztwa, seksowną, ale zarazem cnotliwą ,domową i ciepłą. Biograf wielu gwiazd Jack Law napisał, że mężczyźni chcieli spać z Marilyn Monroe, ale obudzić się przy Doris Day. Świetnie śpiewała, jej najbardziej znanym przebojem jest piosenka „Que sera, sera”, popularna do dzisiaj w przeróżnych wykonaniach. Doris Day śpiewała ją w filmie…Alfreda Hitchcocka. Już całkiem niedawno, bo w 2009 roku 87-letnia Doris Day wydała płytę „My Heart”, która trafiła niemal od razu do pierwszej dziesiątki najchętniej kupowanych płyt w Wielkiej Brytanii. Miała wtedy za sobą 62 lata kariery! Grała w wielu komediach , takich jak m.in. „Herbatka we dwoje”, „Nie jedzcie stokrotek”. Była popularna na całym świecie, u nas Bohdan Łazuka śpiewał o niej w piosence "Bohdan, trzymaj się": Ja nie jestem Phillip Clay, ja nie jestem Doris Day, ja nie jestem także Frank Sinatra.... Kojarzyła się z pogodną, pełną werwy, zaradną dziewczyną. Ale jej życie prywatne było dalekie od szczęścia. Jak sama wspominała często było raczej „skandalicznym nieszczęściem”. W Hollywood przytacza się często przykład Doris Day i jej filmowego partnera i przyjaciela Rocka Hudsona. Oboje uchodzili za ikoniczny wzór heteroseksualnych Amerykanów. W rzeczywistości ona nigdy nie przeżyła szczęśliwego związku, on był gejem, do czego przez całe życie bał się przyznać, w obawie przed załamaniem kariery. Jak wyglądało życie Doris Day, wielkiej hollywoodzkiej gwiazdy? Doris Day: jej karierę przerwał dramatyczny wypadek Doris Day urodziła się jako Doris Kappelhoff w amerykańsko-niemieckiej rodzinie. Pseudonim Day zaczerpnęła z piosenki „Day after day”. Miała wielki talent do tańca, ale dramatyczny wypadek przekreślił jej marzenia o karierze. W samochód, którym jechała uderzył pociąg, Doris z otwartym złamaniem nogi wylądowała w szpitalu na wiele miesięcy. Nie było mowy o powrocie do tańca. Ponieważ dobrze śpiewała, razem z mamą zdecydowały, że będzie kształcić się i próbować swoich sił w tym kierunku. Szybko się wybiła. W 1945 roku, w wieku 23 lat, zaśpiewała swój pierwszy wielki hit „Sentimental Journey” („Sentymentalna podróż”), który stał się bardzo popularny wśród amerykańskich żołnierzy na wojnie w Korei, w latach 50. W końcu lat 40. zadebiutowała bardzo udanie w filmie, szybko stała się jedną z największych atrakcji kasowych filmowej ameryki. Kojarzyła się z wizerunkiem ponętnej, ale konserwatywnej dziewczyny, z zasadami. Pisano, że „flirtowała z łóżkiem”, ale nigdy do niego nie weszła. W latach 50. wystąpiła w wielu filmach, takich jak "Herbatka we dwoje", "Zobaczę Cię we śnie", "Kochaj albo odejdź". Czytaj też: Clark Gable zmarł dzień po zakończeniu zdjęć do filmu z Marilyn Monroe. O tę śmierć obwiniano aktorkę View oEmbed on the source website Doris Day: mówiło się o niej "najstarsza dziewica na świecie" Grała obok największych amantów hollywoodzkich: Jamesa Stewarta, Cary’ego Granta, Davida Nivena i Clarka Gable i Kirka Douglasa, z którym szczerze się nie lubili. Ona uważała, że Kirk jest totalnie skupiony na sobie. On szybko zauważył, że maska Doris Day jest odległa od niej samej. Doris Day wystąpiła także w thrillerze Alfreda Hitchcocka "Człowiek, który wiedział za dużo" Za film "Telefon towarzyski" otrzymała jedyną w swojej karierze nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Przełamywała hegemonię mężczyzn na szczycie list najpopularniejszych i najlepiej opłacanych aktorów. Amerykanie kochali Doris Day i kochali się z niej śmiać. W latach 60. nazywano ją najstarszą dziewicą na świecie – bo ciągle grała staroświeckie, cnotliwe panny. Z kolei komik i muzyk Oscar Levante żartował: Znałem Doris Day, zanim została dziewicą. Jeszcze w 1967 roku Mike Nichols zaproponowal jej role Pani Robinson w głośnym potem filmie „Absolwent”. Był to doskonały sposób na zmianę wizerunku i pokazanie innych aktorskich możliwości. Miała zagrać starzejącą się kobietę, która uwodzi zagubionego osiemnastolatka , w tej roli zadebiutował Duston Hoffman. Film stał się wielkim wydarzeniem. Ale Doris Day odrzuciła rolę tłumacząc, że jest wulgarna, prostacka i podważa jej system wartości. Zobacz również: Był zakochany w Marilyn Monroe, ale nigdy nie zostawił dla niej żony. O miłości Yvesa Montanda i Simone Signoret Doris Day: cztery małżeństwa O Doris Day mówiono, że emanowała zaraźliwą radością życia. Tymczasem jej życie osobiste była skrajnie nieudane. Przyznawała zresztą, że w latach 50. przeszła załamanie nerwowe, że nie miała orgazmu i nie potrafiła go udawać, romansowała z wieloma mężczyznami, między innymi z Ronaldem Reaganem. Najstarsza dziewica świata, tak naprawdę wyszła za mąż mając 19 lat. Oczarował ją muzyk-puzonista Al Jordan, z którym występowała w kilku grupach. Para pobrała się w 1941 roku, jeszcze w tym samym roku narodził się jedyny syn gwiazdy Terry Melcher. Małżeństwo nie miało w sobie nic z hollywoodzkiej z bajki. Jordan okazał się przemocowcem, bił Doris po twarzy , kiedy była w ciąży przystawał jej pistolet do brzucha. Mówiła, że zmienił jej życie w koszmar. A Jordana nazwała psychopatycznym sadystą. Dziecko było jedynym powodem, dla którego przetrwała w tym związku kilka lat. W 1946 roku Doris Day ponownie została panną młodą. Tym razem jej wybrankiem był saksofonista George Weidler. To małżeństwo też było porażką. Wytrzymali ze sobą tylko osiem miesięcy, jednak ostateczny wyrok rozwodowy wydano w 1949 roku. W tym samym roku w życiu gwiazdy pojawił się producent i agent Martin Melcher, który zauroczył ją, oświadczył się i wreszcie wydawało się, że życie Doris Day zaczyna się układać. Para pobrała się, a Melcher adoptował syna swojej żony. Martin okazał się jednak tyranem kontrolującym każdy jej krok. Robił wszystko, by nie dopuszczać do niej syna i utrudniać im kontakt. Po jego śmierci okazało się, że był też oszustwem, zostawił ją z koszmarnymi długami i zobowiązaniami, o których nie miała pojęcia. W swojej wspomnieniowej książce pisała: „Kim był Marty Melcher? To pytanie nieustannie mi się nasuwało. Jak mogłam żyć z mężczyzną przez 17 lat i nie wiedzieć, kim on jest?” Po raz ostatni wyszła za mąż za Barry’ego Comdena, szefa kuchni swojej ulubionej restauracji w Los Angeles. Ujął ją tym, że za każdym razem dawał jej torbę ze skrawkami wędlin i mięs dla jej ukochanych psów. To był już czas , gdy lepiej czuła się w towarzystwie zwierząt niż ludzi, i mogłaby powtórzyć za Marilyn Monroe: ludzie mnie gryźli, psy nigdy. Czwarte małżeństwo, zawarte w 1976 roku trwało pięć lat. Doris Day po tych doświadczeniach dała sobie spokój ze stałymi związkami. Do śmierci była sama, otoczona ukochanymi zwierzętami. Zobacz też: Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: nie umiał być jej mężem, ale do końca życia pozostał dla niej wsparciem Doris Day: uratowała syna przed Charlesem Mansonem Była w swojej rezydencji, kiedy w pewien sierpniowy dzień 1969 roku usłyszała przez radio , że ​​Sharon Tate i cztery inne osoby zostały brutalnie zamordowane w willi pod adresem Cielo Drive 10050. Z przerażeniem rozpoznała ten adres jako dawny dom jej syna i jego narzeczonej Candice Bergen. Wkrótce ujawniono, że Charles Manson obrał sobie za cel dawny dom syna Doris Day Terry’ego z powodu urazy, jaką chował do niego. Terry Melcher – wzięty wtedy producent muzyczny, nie chciał wydać jego płyty. Wydała mu się za słaba. Sama Doris Day poznała Charlesa Mansona i od razu jej się nie spodobał. Zauważyła, że jest agresywny i porywczy. Prosiła syna, by zerwał tę znajomość i wyprowadził się z willi przy Cielo Drive. Manson wiedział, że Terry już tam nie mieszka, ale ten adres dobrze znał, odwiedzał Terry’ego. Willa została mu w głowie, dlatego kazał bandzie tam zaatakować. Terry, w czasie rozprawy Mansona, zeznawał na środkach uspakajających. Dostał ochronę. Doris Day przeżyła śmierć swojego syna, który zmarł na raka w 2004 roku. Sama odeszła w 2019 w swoim domu w Kalifornii, w Carmel Valley. Miała 97 lat. Żyła z dala od świata show-biznesu. Podobnie, jak inna gwiazda, Brigitte Bardot poświęciła się zwierzętom, które chciała ratować. Przede wszystkim psom. Już jej ostatni mąż mówił, że bardziej dbała o zwierzęta niż o niego. W Ameryce jest wspomina z nostalgią i sentymentem do dzisiaj. Mówiła, że choć brakowało jej szczęścia słonecznej dziewczyny, za którą uchodziła, próbowała wykorzystać każdą chwile w życia. Czytaj też: Marilyn Monroe: jej tragiczna śmierć do dziś owiana jest tajemnicą. Nie do wyjaśnienia