Zostawił żonę w Polsce, w Hollywood miał romans. Niewielu wiedziało o zakazanej miłości polskiego muzyka
Dziś mija 57 lat od śmierci Krzysztofa Komedy – jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów jazzowych. Choć przez lata jego największą inspiracją była żona Zofia, pobyt w Hollywood wystawił ich relację na ciężką próbę. W świecie blichtru i szybkiej kariery w życiu artysty pojawiła się młoda izraelska aktorka. Jak wyglądał ten rozdział jego życia i czy był tylko przelotnym romansem?
Wybitny kompozytor przez lata pozostawał oddany swojej żonie Zofii, która była dla niego nie tylko partnerką, ale też drogowskazem, inspiracją i motywacją do działania. Ich relacja zmieniła się jednak, gdy kilka lat po ślubie Komeda wyjechał do Hollywood. Zachwycony tamtejszym stylem życia szybko się zaaklimatyzował i zapragnął stać się częścią tego świata. Zupełnie inaczej odnalazła się w nim Zofia – rozczarowana i zniechęcona postanowiła wrócić do Polski. Wtedy w życiu kompozytora pojawiła się tajemnicza, aspirująca aktorka i piosenkarka z Izraela. Jak potoczyła się ich znajomość i jaki wpływ miała na losy artysty? Krzysztof Komeda: przyjazd do USA Do Kalifornii zaprosił go jego przyjaciel i reżyser, Roman Polański. Była niedziela 17 grudnia 1967 roku, kiedy polski jazzman dotarł do Hollywood, Krainy Snów. Był wówczas nikomu nieznanym kompozytorem z Europy, od 9 lat mężem Zofii, która była jego wielką miłością, muzą, doradczynią i menedżerką. Nazywał ją żartobliwie Szefową. Małżeństwo miało plan, aby po sukcesie Komedy na Zachodzie wyemigrować całą rodziną. Wtedy Zofia jeszcze nie wiedziała, że znienawidzi Hollywood, któremu daleko było do Krainy Snów, a bliżej do miejsca z koszmarów, gdzie "po trupach do celu" i sukces za wszelką cenę były na porządku dziennym. Komeda przyjechał na zaproszenie Polańskiego, któremu w ręce wpadł w tamtym czasie maszynopis powieści grozy "Dziecko Rosemary (Rosemary’s Baby)" Iry Levina. Film był niskobudżetowy i wiele elementów mogło przy jego powstawaniu pójść nie tak, ale ostatecznie stał się kasowym sukcesem. Okrzyknięto go arcydziełem horroru satanistycznego, a skomponowana przez Komedę melodia kołysanki była od tamtego czasu wykonywana i nagrywana przez setki twórców. W ciągu pół roku od przyjazdu do USA Komeda stał się celebrytą, który zamieszkał w kosztownej willi w Beverly Hills, a na spotkania z najpopularniejszymi i uznanymi artystami jeździł drogim, sportowym autem. Żony kompozytora nie było już wtedy u jego boku, Zofia wyjechała jeszcze przed premierą filmu Polańskiego, rozczarowana Hollywood, a co smutniejsze - zachowaniem męża, który zmieniał się na jej oczach z dnia na dzień i wsiąkał w artystyczne środowisko, odsuwając ją na drugi plan. Kiedy wynajął dom w Beverly Hills, który na początku podobał się też Zosi, napisał do niej o tym, być może licząc, że żona przyjedzie do niego ponownie, ale w odpowiedzi otrzymał informację, że w Polsce kończą się pieniądze i Zofia wraca do pracy. Do pokaźnej willi wprowadzili się natomiast właściwie na stałe Marek Hłasko i Marek Niziński. Z tym pierwszym połączyła go bardzo bliska więź. Polski pisarz stał się kimś pomiędzy sekretarzem a najbliższym powiernikiem Komedy. To właśnie z polskimi przyjaciółmi kompozytor spędzał swój wolny czas, pochłaniając przy tym ogromne ilości alkoholu. Czytaj też: Krzysztof Komeda i Zofia Komedowa: jazzman i jego muza. Historia wyjątkowej miłości Krzysztof Komeda: romans z izraelską artystką Wtedy też w jego życiu pojawiła się młodsza od jego żony o jedenaście lat śpiewająca aktorka z Izraela, Elana Cooper. Jej kariera aktorska była krótka, w 1960 roku wygrała casting na tytułową rolę w filmie "Historia Rut" i zyskała dzięki temu uznanie krytyków, ale po tej przygodzie lepsze role już nie nadeszły. Kiedy Elana poznała Komedę, podejmowała decyzję o porzuceniu aktorstwa. Poznali się tuż po jego przylocie do Los Angeles, na przyjęciu u Bronisława Kapera, słynnego polskiego kompozytora, który otrzymał Oscara za kompozycję „Lilli”. Ich relacja zacieśniła się, kiedy Zofia Komedowa wróciła do Polski, a przyszłość rodziny Komedy stanęła pod znakiem zapytania. Podobno kiedy Hłasko dowiedział się o romansie przyjaciela z izraelską artystką, wyraził dezaprobatę. "Miał tłumaczyć Komedzie, że żydowskie dziewczęta są wyjątkowo niebezpieczne i łatwo dla nich stracić głowę", czytamy w książce Sławomira Kopra "Skandaliści PRL". Pisarz był wówczas od dziewięciu lat w burzliwej relacji z Esther, która również pochodziła z Izraela i być może chciał ustrzec Komedę przed tym, przez co sam przechodził. Krzysztof Komeda: śmierć Po sukcesie "Dziecka Rosemary" przyszła kolejna propozycja, tym razem chodziło o skomponowanie muzyki do filmu – „The Riot” w reżyserii Buzza Kulika. Komeda pracował przez długie godziny do świtu, nie dbając o odpoczynek. Kiedy już robił sobie przerwę, spotykał się na przemian z Elaną i kumplami od kieliszka z Polski. Nie wiadomo, jak potoczyłoby się dalej życie Krzysztofa Komedy w Hollywood, a przy tym jego relacja z izraelską pięknością, ale można przypuszczać, że nie była im pisana wspólna przyszłość i wielka miłość, a może bardziej, jak to w Hollywood bywa, relacja oparta na korzyściach płynących ze sławy jednego z nich, z w tym wypadku Komedy. Zwłaszcza po tym, gdy na jaw wyszło, że Elana zawarła z Wojtkiem Frykowskim porozumienie - chcieli przekonać kompozytora, aby ten wyraził zgodę na to, aby jego ukochana z Izraela nagrała singiel z kołysanką "Rosemary". W tamtym okresie był to przepis na wielki sukces, bo ze względu na dominujące wszędzie szafy grające, single ze znanymi przebojami rozchodziły się w setkach tysięcy egzemplarzy. Z kolei relacja Krzysztofa Komedy z żoną robiła się coraz bardziej zdawkowa i oschła, ograniczona do pocztówek lub krótkich telegramów z prośbą o załatwienie jakiejś sprawy w Polsce. Ostatnią wiadomość od męża dostała tydzień przed świętami, a potem nastąpiła długa cisza. W czwartek, 16 stycznia 1969 roku w warszawskim mieszkaniu Zofii Komedowej rozdzwonił się telefon. To przyjaciele z emigracji bili na alarm, przerażeni wiadomością, którą zobaczyli w nowojorskich gazetach. Pisano w nich, że Krzysztof Komeda od trzech tygodni jest w stanie śpiączki po nieudanej operacji mózgu, leży w Midway Hospital w Los Angeles. Żona kompozytora kilka dni później była przy jego łóżku, ale tak szybkie przedostanie się z PRL-owskiej Polski do USA niektórzy nazywali wprost cudem. W rzeczywistości udało się dzięki znajomościom. Krzysztof Komeda już nigdy nie odzyskał przytomności, zmarł po przewiezieniu go do Polski. Zofia Komedowa trwała przy mężu do samego końca. Czytaj też: Odniósł ogromny sukces za oceanem, nie zdążył się nim nacieszyć. Jego śmierć do dziś skrywa tajemnicę Źródła: jazzforum.com, Sławomir Koper "Skandaliści PRL", wyd. Czerwone i Czarne
Przez lata żyli w toksycznym związku, ale nie umieli od siebie odejść. Historia miłości legendy kina i Anjelici Huston to uczuciowy rollercoaster
Jesienią 1989 roku jedno wyznanie Jacka Nicholsona zburzyło 17-letni związek z Anjelicą Huston. Choć przez lata znosiła jego zdrady i wierzyła, że ich relacja przetrwa, wiadomość o dziecku z inną kobietą stała się punktem bez powrotu. To historia wielkiej miłości, pełnej namiętności, bólu i rozczarowań, która zakończyła się w dramatycznych okolicznościach.
Tego dnia, a było to jakoś jesienią 1989 roku, Jack Nicholson zaprosił Anjelicę Huston na kolację. Formalnie byli jeszcze parą, wszędzie pokazywali się razem, ale czuła, że oddalają się od siebie. Przygotował tę kolację specjalnie dla niej. Był słodki, uwodzicielski. Kiedy powiedział, że będzie miał dziecko z inną kobietą, przyjęła to spokojnie. Poradziła mu: „To chyba będziesz musiał się tą kobietą zaopiekować”. Zdobyła się jeszcze na to, żeby wyjść bez słowa, nawet się uściskali. Choć ona w głowie miała burzę i czuła, że ziemia ucieka jej spod nóg. Anjelica Huston i Jack Nicholson: historia miłości Na drugi dzień pojechała do Nicholsona i rzuciła się na niego z pięściami. „Biłam go na oślep, jak bokser, a on zasłaniał się i uchylał, miał mnóstwo siniaków”, pisze w swoim wspomnieniach. Przez tyle lat wierzyła, że ich związek wreszcie się ułoży, znosiła jego zdrady i wybryki, a wszystko po to, by na końcu dowiedzieć się, że oczekuje dziecka z inną, młodszą kobietą. „To była dziewczyna - blondynka, seksowna z pełnymi ustami i sennymi oczami, którą widziałam w klubie tanecznym w Silver Lake. Jack spędzał tam czas po meczach koszykówki. Poprzedniej zimy pojawiła się w Aspen, jako przyjaciółka jego córki Jennifer”, wspominała. To była modelka Rebecca Broussard. Nicholson miał mieć z nią dwoje dzieci – córkę Lorrain i młodszego syna Ray’a. Ale wtedy, gdy przyznawał się do tego Anjelice, sam był w szoku. Próbował wmawiać jej, że dziecko niczego między nimi nie zmieni. Nie chciał, czy nie potrafił się z nią rozstać. Byli razem 17 lat! Nicholson z żadną kobietą nie był tak długo. O żadnej nie mówił, że jest wyjątkowa. „Kocham Cię Anjelica”, szeptał jej do ucha miliony razy. Była u jego boku, gdy zagrał w swoich najwspanialszych filmach, takich jak „Chinatown”,czy „Lśnienie”. Stała przy nim gdy odbierał Oscara za „Lot na kukułczym gniazdem”. Czytaj też: Melissa Joan Hart grała Sabrinę, nastoletnią czarownicę. Jak dzisiaj wygląda jej życie? Jack Nicholson i Anjelica Huston: jak się poznali? Poznali się w 1973 roku na przyjęciu w domu Nicholsona. Mieszkał wtedy przy Mulholland Drive, zwanej w latach 70. „ulicą złych chłopców”. Mieli tam swoje domy Warren Beatty, Marlon Brando i Jack Nicholson. Hollywoodzcy uwodziciele, którzy podrywali i porzucali kolejne kobiety. Jack Nicholson nie ukrywał, że jest hedonistą, swego czasu chwalił się że miał dwa tysiące partnerek. Kiedy poznał Anjelicę, miał już za sobą trzy oficjalne związki i troje dzieci. Jego trochę bezczelny, a trochę szelmowski uśmiech rozbrajał kobiety. Po filmie „Easy Rider” stał się gwiazdą (Anjelica zakochała się w nim po raz pierwszy, kiedy zobaczyła ten film, kupiła bilety na trzy seanse z rzędu). Zawsze wiedział, że chce być aktorem, choć droga do tego była długa. Urodził się w 1937 roku w miasteczku Neptune w New Jersey. Zawsze był zdolny, dobrze się uczył. Wychował się w zakładzie fryzjerskim, który prowadziła jego matka, spędzał tam mnóstwo czasu jak dzieciak. Po latach okazało się, że był oszukiwany. Kobieta, którą uważał za matkę, była tak naprawdę jego babcią, siostra – matką. June miała 17 lat, gdy urodziła syna i oddała go na wychowanie swojej mamie Ethel. Kobiety przysięgły zachować to w tajemnicy. Dopiero w połowie lat 70. sprawę odkryli dziennikarze, którzy pisali o Nicholsonie biograficzny artykuł. To był szok, choć aktor starał się nie robić z tej sprawy sensacji. Mówił, że to i tak przeszłość, że obie kobiety już nie żyją. „Przez tyle lat wszyscy w rodzinie okłamywali go w sprawie narodzin, nic dziwnego że jest dość cyniczny”, tłumaczyła go po latach Anjelica. Długo grał w filmach, które przechodziły bez echa. Pił, imprezował, romansował. Ale „Easy rider” z 1969 roku wreszcie przyniósł mu popularność i uznanie, a następny film „Pięć łatwych utworów” z 1970 roku nominację do Oscara. Zobacz też: Catherine Deneuve: naznaczyła ją tragiczna śmierć siostry. Nigdy się z nią nie pogodziła Kim jest Anjelica Huston, długoletnia partnerka Jacka Nicholsona? Anjelica Huston była przede wszystkim córką sławnego ojca, wielkiego reżysera Johna Hustona, twórcy m.in. „Sokoła maltańskiego”. Podziwiała go i nienawidziła za to, że ją zostawił i zdradzał jej matkę. Wychowała się z bratem w Irlandii, ojciec był w ich domu gościem. Zresztą kiedy się urodziła w 1951 roku, ojca powiadomiono o tym telegramem. Kręcił wtedy w RPA „Afrykańską królową”, rzucił okiem na depeszę i schował ją do kieszeni. Aż Katherine Hepburn krzyknęła: Johny, powiedz kto? „Córka, Anjelica”, burknął i wrócił do pracy. Gdy jej matka zginęła w wypadku samochodowym, Anjelica przyjechała do Ameryki i stanęła pod drzwiami jego rezydencji. Grała małe rólki, uczyła się aktorstwa. Robiła karierę jako modelka. Chodziła na wybiegu u znanego projektanta Halstoma, który ubierał amerykańską elitę, m.in. Jackie Kennedy, Cher, Biankę Jagger. Podobała się, była oryginalna, mówiono że jest egzotyczna, ale ona nie była pewna swojej urody, pragnęła być jedną z tych roześmianych opalonych blondynek, które stale widziała w Kalifornii. Anjelica Huston i Jack Nicholson: zdradzał ją, ona mu wybaczała Na przyjęcie u Nicholsona pożyczyła wieczorową sukienkę: czarną, długą, z dużym dekoltem z tyłu. „Dobry wieczór, drogie panie. Mam na imię Jack i cieszę się, że was widzę” – powiedział z zabójczym uśmiechem, kiedy weszła do jego willi ze swoją macochą Cici. Anjelica poczuła się, jak w raju, „jak na wierzchołku świata”, zakochała się jeszcze raz, bez pamięci. Miała 22 lata, on 36, przetańczyli długie godziny, zaproponował by została na noc. Niepewna, jak zareagować spytała Cici, ale ta powiedziała tylko: „Żartujesz?! Oczywiście!”. Spędzili więc upojną noc, ale rano przebudzenie było brutalne. Nicholson zapakował Anjelicę w wieczorowej sukni do taksówki i powiedział żeby wracała do domu, bo on… spieszy się na mecz. Poczuła się okropnie. Przez następne tygodnie namawiał ją na randki i je odwoływał, przyciągał ją i odsuwał. Gdy wreszcie spytał, czy chciałaby z nimi zamieszkać, zjawiła się natychmiast. Mówił, że jest Jego kobietą, że jest jedyna, znajdował dla niej różne przezwiska, nazywał ją np. Toots. Podróżowali, chodzili na mecze koszykówki albo na boks, ostro imprezowali. To w końcu na imprezie w domu Nickolsona Roman Polański spotkał 13-letnią Samanthę Geimer. Zobacz też: Jako Stephanie Forrester podbiła serca fanów. Tak wygląda dziś życie Susan Flannery Anjelica Huston i Jack Nicholson: na każdym kroku odkrywała jego romanse Angelica chciała być z Jackiem tylko we dwoje, ale uwielbiał otaczać się przyjaciółmi i współpracownikami, miał sekretarkę, szofera, szefa kuchni i wielu innych pomocników. „Po ojcowsku nazywał nas swoim ludem”, wspominała. Gdy chciała, żeby wyszli gdzieś we dwoje pytał: „A gdzie drużyna? Zwołaj ludzi”. Musiała pogodzić się, że jest królową, ale na jego dworze. Chciała urządzać dom, gotować, ale nikt od niej tego nie oczekiwał. To, że ją zdradza odkryła nieco później, co była właściwie dziwne, bo zdradzał ją od początku. Odwoływał randkę mówiąc, że jest zajęty, a spotykała go z atrakcyjną wokalistką popularnej wtedy grupy „Mamas and papas”. Potem zaczęła znajdować w domu damskie kosmetyki, na jednej z dziewczyn na ulicy zobaczyła swoja kurtkę. Znajdowała też biżuterię, zakładała ją i czekała, czy ktoś się zgłosi. Zdrady ją bolały, wypłakiwała się ojcu, który mówił: „To bzdura bez znaczenia kochanie. Mężczyźni to robią - to nic nie znaczy”. Którego dnia jednak nie wytrzymała i krzyknęła ojcu prosto w twarz: „Nie wiesz, jak to jest być wzgardzonym, tak się czuję! Jack nie znosił, kiedy płakała, zawsze znajdował jakieś wytłumaczenie. „Daj spokój, przecież ona jest beznadziejna. Ten seks to był z mojej strony akt miłosierdzia” – usłyszała, kiedy wyszło na jaw, że spędził noc z jej przyjaciółką. Rozpaczała, ale nie była w stanie odejść. Nie naciskała na ślub, sama mówiła o sobie, że czuła się dzieckiem rewolucji obyczajowej lat 60. i uważała sformalizowany związek za opresję. Ale potem tego żałowała. Kiedy wreszcie odważyła się zapytać, czy mogli by się pobrać, zbył ją w idiotyczny, bezczelny sposób: „Chyba śnisz?”. Anjelica Huston i Jack Nicholson: rozstanie Podobno, gdy nie byli ze sobą, rozmawiali godzinami przez telefon. Kiedy od niego odchodziła, zabiegał by znów zamieszkali razem. W 1985 roku Anjelica Huston zdobyła Oscara za film Honnor Prizzich, który wyreżyserował jej ojciec, z jej ukochanym w roli głównej. Na planie słyszała: „Ma utalentowanego ojca, utalentowanego kochanka, a sama talentu nie ma”. Oskar dodał jej pewności siebie, poczuła, że jest aktorką, a nie córką swojego ojca. Zaczęła gorzej znosić wybryki Nicholsona, ale nadal gotowa była na wiele. I może gdyby tak brutalnie nie zareagował na jej pytanie o ślub, rozstanie nie przyszło by jej do głowy. Dlaczego tyle czasu w ogóle z nim wytrzymała? Chyba naprawdę go kochała, mówiła wprost, że jest miłością jej życia. Być może miała słabość do tzw. złych chłopców. Widziała w nim swojego ojca, którego podziwiała za talent wielkość, fantazję. A zarazem znała go jako kobieciarza, widziała rozpacz matki, gdy ojciec ją zdradzał. Można powiedzieć, że przerabiała pewien wzór w dzieciństwa. „Ludzie myślą Jack the joker, Jack to przede wszystkim zabawa. Ale to uproszczona ocena. Jest emocjonalny. Życie go dotyka, porusza go i denerwuje. Jest osobą głęboką i poważną”, tłumaczyła. Kiedy poczuła, że ich związek nigdy nie będzie inny, bo Jack się nie zmieni, odeszła. Przybiła ją wiadomość, że nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. Czuła, że tkwi w beznadziei. Długo nie mogła się po tym rozstaniu podnieść. Zobacz też: Los nie oszczędzał Christiny Applegate. Walka z rakiem piersi, stwardnienie rozsiane... Perły od świni Dla niego związek z Anjelicą też był wyjątkowy. Może dlatego, że tak go dobrze rozumiała. Po latach mówił, że nie potrafił jej zostawić, ale ona zdecydowała za oboje. „Mój związek z Anjelicą był cudowny”, wspominał. Kilka miesięcy po zerwaniu Jack Nicholson kupił bransoletkę, którą Frank Sinatra podarował kiedyś miłości swojego życia, Avie Gardner. To była piękna bransoletka wysadzana brylantami i diamentami. Wysłał ją Anjelice z dedykacją: „Perły od twojej świni. Z najszczęśliwszymi życzeniami z okazji świąt – Baw się – Yr Jack”. Korzystałam z książki Anjelica Huston „Watch me. A memoir", 2014 rok, tekstów w „Vanity Fair" i „In Style".
Miała zaledwie 15 lat, przeżyła prawdziwy koszmar. Charlize Theron ujawnia bolesną prawdę z dzieciństwa. Tamta noc zmieniła wszystko
Za hollywoodzkim blaskiem Charlize Theron kryje się historia, która na zawsze ją ukształtowała. Miała 15 lat, gdy w jej domu w RPA doszło do dramatycznych wydarzeń. Dziś aktorka wraca do tamtej nocy, by mówić o doświadczeniach, które wciąż dotykają wielu ludzi.
Za sukcesem, czerwonymi dywanami i statuetką Oscara kryje się historia, o której przez lata wiedzieli nieliczni. Charlize Theron miała 15 lat, gdy w jej domu w RPA rozegrały się wydarzenia, które na zawsze wpłynęły na jej życie. Dziś wraca do nich z odwagą — nie po to, by szokować, lecz by mówić o doświadczeniach, które wciąż dotykają wielu ludzi. Noc, która na zawsze zapisała się w pamięci Charlize Theron Czerwiec, 1991 rok. To miał być zwyczajny wieczór. 15-letnia Charlize Theron wracała z matką z kina. Jak wspomina w rozmowie z „The New York Times”, nic nie zapowiadało, że ta noc stanie się jednym z najbardziej dotkliwych momentów w jej życiu. Po drodze postanowiły jeszcze na chwilę zatrzymać się u wuja. To właśnie tam przebywał ojciec aktorki, Charles Theron — obecny, a jednocześnie jakby nieobecny, pogrążony w swoim świecie. Mężczyzna zmagał się z problemem alko*lowym. „Bardzo chciało mi się siusiu. Pobiegłam więc do domu, żeby iść do toalety, a on odebrał to jako niegrzeczność, bo nie zatrzymałam się i nie przywitałam ze wszystkimi. To wielka sprawa w RPA - szacunek, jaki trzeba mieć dla starszych. A on wpadł w histerię. Wykrzyczał: "Czemu się nie zatrzymałaś? Za kogo ty się uważasz?”, opowiadała. Atmosfera była wyczuwalnie napięta, a 15-letnia Charlize po raz pierwszy odważyła się wypowiedzieć na głos myśl, która dojrzewała w niej od dawna — zasugerowała matce, by od niego odeszła. Tego wieczoru coś się zmieniło. Gdy później kładła się spać, nie potrafiła uwolnić się od przeczucia, że nadchodzi moment, który na zawsze odmieni ich życie. „Wychodząc z tamtego domu, czułam, że coś się zmieniło. Ona też to wiedziała. Poszłam spać z poczuciem, że wydarzy się coś złego. I rzeczywiście tak się stało”, mówiła. Sprawdź też: Kulisy rozprawy Opozdy i Królikowskiego wyszły na jaw. Ta jedna propozycja wstrząsnęła wszystkimi. Aktorka nie wytrzymała Rodzinna historia i moment, który wszystko zmienił W domu Theronów bezpieczeństwo było priorytetem — każde pomieszczenie miało stalowe drzwi. Jak podkreśla aktorka, był to znak czasów i miejsca, w którym dorastała. Republika Południowej Afryki znajdowała się wówczas w trudnym okresie, a codzienność wielu rodzin naznaczona była napięciem. „Każde pomieszczenie w naszym domu miało stalowe drzwi… Taki był poziom przemocy, w którym żyliśmy. Nasz kraj stał na krawędzi wojny domowej”, opowiadała w rozmowie z „The New York Times”. Tej nocy sytuacja wymknęła się spod kontroli. Ojciec aktorki wrócił do domu i jego zachowanie było agresywne. Jak relacjonuje Charlize Theron, wtargnął do środka i zaczął oddawać strzały przez drzwi, dając jasno do zrozumienia swoje zamiary. „Dał nam jasno do zrozumienia, że zamierza nas z*bić”, opowiadała. „Był z nim też jego brat. Wiedzieliśmy, że to poważna sprawa, więc kiedy włamał się do pierwszej bramy, moja mama pobiegła do sejfu po broń”, dodawała. Charlize i jej matka schroniły się w sypialni, próbując przycisnąć drzwi. Mimo dramatyzmu sytuacji żadna z nich nie została ranna. „Przybiegła do mojej sypialni. Obie trzymałyśmy drzwi całymi ciałami, bo nie miały zamka, a on po prostu się cofnął i zaczął strzelać przez drzwi. I to jest właśnie szaleństwo: ani jedna kula nas nie trafiła. To szaleństwo, jeśli się nad tym zastanowić”, dodawała aktorka. W pewnym momencie matka Charlize sięgnęła po broń. Wykorzystując moment, gdy jej mąż zaczął szukać innej możliwości dotarcia do żony i córki, oddała strzał. Działała w obronie własnej. Prokuratura nie postawiła jej żadnych zarzutów. Czytaj też: Okrzyknięto ją polską Janis Joplin, potem przeszła piekło. Dziś zwyciężczyni The Voice żyje inaczej Dlaczego Charlize Theron zdecydowała się opowiedzieć swoją historię? Przez długi czas Charlize Theron nie mówiła publicznie o tym, co wydarzyło się w jej domu. Utrzymywała, że jej ojciec zginął w wypadku samochodowym. Dopiero z biegiem lat zdecydowała się ujawnić prawdę. Dziś podkreśla, że nie chce, aby tamte wydarzenia definiowały jej życie. Traktuje je jako część swojej historii — trudną, ale ważną. Aktorka angażuje się również w działania wspierające osoby doświadczające przemocy domowej. Jak sama zaznacza, mówi o swojej przeszłości, by inni nie czuli się osamotnieni. „Myślę, że o takich rzeczach trzeba mówić. To sprawia, że inni ludzie nie czują się samotni”, podkreśliła w wywiadzie. Historia Charlize Theron to opowieść o doświadczeniu, które choć trudne, stało się impulsem do działania i wsparcia innych. To także przypomnienie, że za znanymi nazwiskami często kryją się historie, które rzadko trafiają na pierwsze strony gazet. Czytaj też: Charlize Theron już tak nie wygląda! Gwiazda zdecydowała się na ostre cięcie!
Gdy była dzieckiem, jej talent dostrzegł Jan Englert, potem wróżono jej wielką karierę za granicą. Dziś cała Polska kojarzy ją z jedną rolą
To miała być historia o wielkiej, międzynarodowej karierze. Joanna Trzepiecińska już jako młoda dziewczyna zachwycała talentem, a jej nazwisko coraz częściej pojawiało się w kontekście zagranicznych produkcji. Dziś jednak – choć mogła podbić Hollywood – widzowie kojarzą ją głównie z jedną rolą. Jej własne słowa rzucają nowe światło na tę decyzję.
To miała być kariera pisana wielkimi literami – zagraniczne produkcje, nazwiska światowego formatu i droga prosto do Hollywood. Joanna Trzepiecińska już na starcie została dostrzeżona przez Jana Englerta, a później okrzyknięta jedną z największych nadziei polskiego kina. Dziś większość widzów widzi w niej przede wszystkim jedną postać. Jej własne słowa pokazują, dlaczego ta historia potoczyła się zupełnie inaczej. Jan Englert odkrył talent Joanny Trzepiecińskiej Początek tej historii nie wydarzył się na planie filmowym ani w świetle reflektorów. Kluczowy moment przyszedł znacznie wcześniej – podczas konkursu recytatorskiego. To właśnie wtedy Joannę Trzepiecińską zauważył Jan Englert, o czym opowiedziała w najnowszym wywiadzie dla dziennik.pl przeprowadzonym przez Ellę Wojczak. „Na jednym z konkursów recytatorskich zobaczył mnie Jan Englert i po występie porozmawiał z moimi rodzicami, sugerując, że powinnam spróbować swoich sił w szkole teatralnej”. To spotkanie okazało się decydujące i wyznaczyło kierunek jej dalszej drogi. Co jednak istotne – nie była to decyzja podszyta ambicją czy presją. Aktorka podkreśla, że wszystko działo się naturalnie: „Poszłam na egzaminy właściwie bez wielkiej presji”. Dostała się do warszawskiej szkoły teatralnej za pierwszym razem, co tylko potwierdziło jej predyspozycje. Już wtedy miała za sobą intensywny czas rozwoju – szkołę muzyczną, konkursy i różnorodne aktywności, które budowały jej pewność siebie. W rozmowie wyraźnie zaznacza także, że pochodzenie z Tomaszowa Mazowieckiego nigdy nie było dla niej przeszkodą: „Nie, kompletnie nie miałam takiego kompleksu”. Ten fragment jej historii – dziś przywoływany w kontekście najnowszego wywiadu – pokazuje, że fundamentem jej kariery nie była pogoń za sławą, lecz konsekwentna praca i naturalna droga rozwoju. Joanna Trzepiecińska i szansa na Hollywood Po ukończeniu szkoły teatralnej jej kariera zaczęła rozwijać się bardzo dynamicznie. W latach 80. i 90. była uznawana za jedną z najbardziej obiecujących aktorek, a – jak podkreślano – „świat stoi przed nią otworem”. Zainteresowanie jej osobą szybko wykroczyło poza Polskę. Reżyserzy z Europy i Stanów Zjednoczonych chcieli z nią pracować, a ona otrzymywała propozycje ról u boku takich aktorów jak John Hurt, Rod Steiger czy Rutger Hauer. To była realna szansa na międzynarodową karierę, w tym także w Hollywood. Mimo to Joanna Trzepiecińska konsekwentnie odrzucała kolejne oferty. Jej podejście najlepiej oddają słowa: „Mam tam grać z Kempem, to wolę tutaj z Holoubkiem”. Za tym wyborem stały jednak nie tylko kwestie artystyczne. Ważnym powodem była także sytuacja prywatna. Aktorka wychowywała dwóch synów – Wiktora i Karola – i, jak sama przyznała, robiła to sama: „Moich chłopców wychowywałam sama, bo tak się potoczyły losy z ich ojcem, że nie chciał się nimi zajmować”. Decyzja o pozostaniu w Polsce była więc również wyborem matki, która postawiła na stabilność i obecność w życiu dzieci. Trzepiecińska jasno wskazywała, że to doświadczenie ukształtowało jej podejście do życia i relacji: „Teraz jestem samodzielna i czuję się silna”, podkreślała na łamach magazynu VIVA!. W efekcie szansa na Hollywood – choć realna i wielokrotnie powracająca – zeszła na dalszy plan. Najważniejsze okazały się wartości, które nie miały nic wspólnego z blaskiem światowej kariery. Zobacz też: Gwiazda hitu Polsatu samotnie wychowała synów. Dziś mówi, co naprawdę było najtrudniejsze Dlaczego aktorka wybrała teatr i Polskę Za tym wyborem stała konkretna filozofia pracy i życia. Joanna Trzepiecińska nie ukrywa, że najważniejszy był dla niej teatr – przestrzeń, w której mogła się rozwijać i pracować z twórcami, których naprawdę ceniła. „Teatr to jedyne miejsce, gdzie mam szansę pracy z wybitnymi reżyserami i wspaniałymi kolegami”, wyznała aktorka na łamach magazynu Gala. To właśnie tam znajdowała sens swojej pracy. Nie w rozgłosie, nie w popularności, ale w jakości: „Tu mogę obcować z najlepszą literaturą”. Jednocześnie bardzo jasno oceniała realia branży filmowej: „W kinie i telewizji tak naprawdę nie ma żadnych kryteriów jakości. Najważniejsze jest, by produkcja się sprzedała”. To spojrzenie tłumaczy jej konsekwencję. Nie była zainteresowana karierą opartą na popularności. Sama mówiła: „Nie nadaję się do tego, by być królową balu”. W świecie pełnym blasku i czerwonych dywanów wybrała scenę teatralną – mniej spektakularną, ale dla niej prawdziwą. Rola Alutki zdominowała wizerunek aktorki Paradoks jej kariery polega na tym, że mimo tak świadomych wyborów, konsekwencji i bogatego dorobku teatralnego oraz filmowego, dla wielu widzów Joanna Trzepiecińska wciąż pozostaje jedną postacią – Alutką z „Rodziny zastępczej”. To właśnie ta rola przyniosła jej ogromną popularność i sympatię, zapisując się na stałe w pamięci publiczności. Postać charakterystyczna, wyrazista, obecna przez lata na ekranie – nic więc dziwnego, że dla wielu stała się najważniejszym skojarzeniem z aktorką. Tym bardziej że, jak sama przyznaje, widzowie często przywiązują się do ról, które towarzyszą im najdłużej. I choć mogłoby się wydawać, że tak silne zaszufladkowanie może być ograniczające, Joanna Trzepiecińska nie traktuje tego w ten sposób: „My, aktorzy, nie mamy wpływu na to, które role zostaną z widzami najdłużej”, podkreśliła Joanna Trzepiecińska dla dziennik.pl. W jej podejściu nie ma frustracji ani potrzeby odcinania się od tej postaci. Wręcz przeciwnie – jest akceptacja i dystans, które tylko potwierdzają jej świadome podejście do zawodu: „Skojarzenie z Alutką cieszy mnie”. Jednocześnie między tymi słowami wybrzmiewa coś więcej. Aktorka subtelnie zaznacza, że jej droga zawodowa była znacznie bogatsza – obejmowała zarówno wymagające role teatralne, jak i różnorodne doświadczenia artystyczne, które nie zawsze przebijają się do masowej świadomości. To właśnie tutaj ujawnia się największy kontrast tej historii. Z jednej strony – ogromny dorobek i świadome wybory, w tym rezygnacja z międzynarodowej kariery. Z drugiej – jedna rola, która dla wielu widzów stała się symbolem całej jej twórczości. Dla samej Trzepiecińskiej nie jest to jednak powód do sprzeciwu. Raczej dowód na to, że aktorstwo żyje w pamięci widzów własnym życiem – niezależnie od planów i ambicji samego artysty. Co Joanna Trzepiecińska mówi dziś o swojej karierze Dziś, patrząc wstecz, Joanna Trzepiecińska nie zmienia narracji. Nie mówi o straconych szansach ani o tym, co mogło być. Jej wypowiedzi są spójne z tym, jaką drogę wybrała na początku. Podkreśla, że nigdy nie skupiała się na sobie w kategoriach wyglądu czy popularności: „Zupełnie nie analizowałam siebie w takich kategoriach”. Istotniejsze były wartości wyniesione z domu: „Ważniejsze było to, czy jesteśmy pracowici, czy się rozwijamy”. To właśnie ten fundament sprawił, że nie uległa presji świata, który oferował jej znacznie więcej – przynajmniej na pierwszy rzut oka. Zobacz też: Trafiła do szpitala, myślała, że to zawał. Joanna Trzepiecińska zmaga się z chorobą Kariera w Polsce zamiast światowej sławy Jej historia nie jest opowieścią o utraconej szansie. To raczej świadomy wybór drogi, która – choć mniej spektakularna – była zgodna z jej przekonaniami. Mimo propozycji z Europy i Stanów Zjednoczonych, mimo realnej szansy na międzynarodową karierę, została w Polsce. Wybrała teatr, rozwój i życie na własnych zasadach. Jak sama podsumowała: „Jestem tylko jedną z wielu aktorek, która po prostu pracuje. Co mi się miało udać, to się udało”. I być może właśnie w tym zdaniu kryje się największe zaskoczenie tej historii.
Nie tylko kręci serial. Twórca „Yellowstone” zarabia fortunę także poza planem. Mówi, że robi to dla swojego nałogu
Taylor Sheridan to dziś jedno z najgorętszych nazwisk w świecie seriali. Twórca „Yellowstone” nie tylko pisze hit za hitem, ale buduje potężne imperium oparte na ranczach, koniach i bezkompromisowym realizmie. Kulisy jego działalności i zarobków mogą zaskoczyć nawet najbardziej doświadczonych widzów i obserwatorów branży.
Taylor Sheridan to twórca, który w ostatnich latach całkowicie zdominował świat seriali, udowadniając, że western wciąż może przyciągać miliony widzów. Jego produkcje nie tylko biją rekordy popularności, ale również generują ogromne zyski, wykraczające daleko poza samą branżę filmową. Za sukcesem „Yellowstone” i jego spin-offów stoi nie tylko talent scenarzysty, lecz także przemyślany model biznesowy oparty na ranczach, koniach i bezkompromisowym podejściu do realizmu. Taylor Sheridan – od aktora do potężnego showrunnera Taylor Sheridan urodził się w maju 1970 r. w Chapel Hill w Karolinie Północnej, jednak jego życie bardzo szybko związało się z Teksasem. Dorastał w Fort Worth, a jednocześnie spędzał czas na ranczu w Cranfills Gap, co miało ogromny wpływ na jego przyszłą twórczość. Już wtedy funkcjonował między dwoma światami – miejskim i kowbojskim – które później stały się fundamentem jego historii. Zanim osiągnął sukces, przez lata próbował swoich sił jako aktor. Występował w produkcjach takich jak „Strażnik Teksasu”, „Veronica Mars” czy „Synowie Anarchii”, jednak nie były to role, które przyniosły mu rozpoznawalność na szeroką skalę. Przełom nastąpił dopiero w 2010 r., gdy mając 40 lat i stojąc przed renegocjacją kontraktu, podjął radykalną decyzję o porzuceniu aktorstwa. Postawił wszystko na scenariopisarstwo. Jak sam uznał, przez 15 lat czytał słabe scenariusze, więc wiedział, jakich błędów unikać. Ta decyzja okazała się kluczowa. Najpierw napisał „Aż do piekła”, za które otrzymał nominację do Oscara, a następnie stworzył „Sicario” (2015) i „Wind River. Na przeklętej ziemi” (2017). Te produkcje nie tylko odniosły sukces, ale ugruntowały jego styl – surowy, realistyczny i bezkompromisowy. „Yellowstone” i jego spin-offy – fenomen, który zmienił wszystko Największy sukces przyszedł wraz z serialem „Yellowstone”. Historia rodziny Duttonów z Montany okazała się przełomem nie tylko dla Sheridana, ale i dla całego gatunku westernowego w telewizji. Produkcja szybko zdobyła ogromną popularność i stała się fundamentem całego uniwersum serialowego. Na bazie sukcesu powstały kolejne projekty, w tym „1883” oraz „1923”, które rozwijają historię rodziny Duttonów w różnych okresach. Sheridan wrócił także do swojego dawnego pomysłu i zrealizował „Mayor of Kingstown” (2021-), do którego scenariusz pilota napisał w jedną noc. Równolegle rozwijał inne produkcje, takie jak „Tulsa King” czy „Special Ops: Lioness”. Twórca nie ogranicza się jedynie do nadzorowania projektów. Jest bezpośrednio zaangażowany w ich tworzenie i pisze około 20 godzinnych scenariuszy rocznie. Co istotne, wiele pomysłów rodzi się podczas pracy na ranczu – w siodle, w trakcie codziennych obowiązków. Zobacz też: Sezon serialowy należy do Michelle Pfeiffer. Nowa produkcja spodoba się fanom Yellowstone! Ranczo 6666 i miliony dolarów – jak Sheridan zarabia poza ekranem Taylor Sheridan zbudował swój sukces nie tylko na scenariuszach, ale również na działalności poza branżą filmową. Jest właścicielem kilku rancz w Teksasie, w tym legendarnego 6666, którego historia sięga 1870 r. To miejsce nie jest jedynie elementem jego stylu życia – stało się kluczowym elementem jego biznesu. Co istotne, jego działalność nie wynika wyłącznie z kalkulacji finansowej. Sheridan otwarcie przyznaje, że tworzy filmy, by finansować swój „nałóg” – kolekcjonowanie i hodowlę koni. To właśnie ta pasja sprawia, że rancza pełnią podwójną funkcję: są zarówno zapleczem produkcyjnym, jak i przestrzenią rozwijania jego obsesji, która napędza kolejne projekty. Na terenie rancza realizowane są jego produkcje, a Paramount płaci za jego wynajem nawet 50 tys. dolarów tygodniowo. Co więcej, różne spin-offy „Yellowstone” kręcone są w różnych częściach tej ogromnej posiadłości, co dodatkowo zwiększa jej wykorzystanie i znaczenie. Ranczo to także realna działalność gospodarcza. Hodowane są tam bydło rasy Angus i konie, które Sheridan wykorzystuje w swoich produkcjach. Dodatkowo rozpoczęto sprzedaż wołowiny, co zostało nawet pokazane w 5. sezonie „Yellowstone”. W ten sposób twórca połączył świat filmu z rzeczywistym biznesem, tworząc spójny i dochodowy ekosystem. Realizm za wszelką cenę – konie, kowboje i obozy treningowe Jednym z najważniejszych elementów twórczości Sheridana jest realizm. Scenarzysta otwarcie krytykuje standardy Hollywood, zwłaszcza w zakresie pracy z końmi. Uważa, że są one słabo wytrenowane i niebezpieczne, dlatego korzysta z własnych zwierząt. Aktorzy w jego produkcjach nie tylko odgrywają role – muszą nauczyć się prawdziwego życia na ranczu. W tym celu organizowane są specjalne „obozy kowbojskie” w Teksasie. To intensywne szkolenia, podczas których uczą się jazdy konnej, pracy z bydłem i obsługi lassa. Przed 5. sezonem „Yellowstone” koszt takiego obozu wyniósł 214 979,61 dolarów. Około 33 tys. dolarów przeznaczono na catering, a znaczną część budżetu pochłonęło korzystanie z koni – 2 tys. dolarów za sztukę. To pokazuje, że autentyczność w jego produkcjach nie jest przypadkiem, lecz efektem dużych inwestycji, które bezpośrednio łączą się z jego pasją do koni. Kulisy finansowe produkcji – liczby, które robią wrażenie Imperium Sheridana opiera się na ogromnych nakładach finansowych, które jednak przekładają się na sukces. Skala wydatków związanych z jego produkcjami jest imponująca. Przykładem może być 5. sezon „Yellowstone”, do którego zamówiono 24 nowe siodła, każde za prawie 1000 dolarów. Dodatkowo wynajem rancza na potrzeby produkcji kosztuje 50 tys. dolarów tygodniowo, co stanowi istotne źródło dochodu dla samego twórcy. Choć niektórzy producenci, w tym David Glasser z 101 Studios, wyrażali niezadowolenie z części wydatków, Sheridan nadal cieszy się dużą swobodą. Powód jest prosty – jego produkcje przyciągają ogromną publiczność zarówno do telewizji kablowej, jak i platformy Paramount+. Dzięki temu jego pozycja w branży pozostaje niezachwiana. Czytaj też: Fani „Yellowstone” nie uwierzą, że to Polska. Ten krajobraz wygląda jak Montana Źródła: wyborcza.pl, serialowa.pl
W Hollywood radzili jej zmienić nazwisko. Polka zrobiła odwrotnie i wygrała. Dziś jest gwiazdą w USA
Udowodniła, że w Hollywood można osiągnąć sukces bez rezygnacji z własnej tożsamości. Polskie nazwisko nie stanęło jej na drodze do kariery, a dziś – choć nie jest już tak widoczna – nadal działa zawodowo. Co robi teraz aktorka znana z „Chirurdzy” i „Artysty”?
Nina Siemaszko to dowód na to, że w Hollywood nie trzeba wyrzekać się swoich korzeni, by osiągnąć sukces. Aktorka o polskim nazwisku przez lata budowała swoją pozycję w amerykańskim show-biznesie, występując w popularnych serialach i filmach. Dziś, choć działa z dala od medialnego zgiełku, konsekwentnie podąża własną drogą. Polskie korzenie, które ukształtowały jej drogę Nina Siemaszko urodziła się w Chicago jako Antonina Jadwiga Siemaszko. Jej historia zaczyna się jednak dużo wcześniej – od losów ojca, Konstantego Siemaszko, który po II wojnie światowej opuścił Polskę i zamieszkał w Londynie. To właśnie tam założył rodzinę z Collette McAllister. Po narodzinach pierwszego syna zdecydowali się na przeprowadzkę do Chicago, gdzie przyszła na świat Nina i jej rodzeństwo. Mimo życia w Stanach Zjednoczonych, w domu Siemaszków pielęgnowano polską kulturę, język i historię. Rodzina angażowała się także w działania promujące polskość. To wychowanie sprawiło, że aktorka nigdy nie odcięła się od swoich korzeni. Warto dodać, że aktorstwo nie jest w tej rodzinie przypadkiem – jej brat Casey Siemaszko również został aktorem i, podobnie jak ona, zdecydował się nie rezygnować z polsko brzmiącego nazwiska. Zmieniła tylko imię. Nazwisko zostawiła bez kompromisów Na początku kariery zdecydowała się na praktyczny krok – skróciła swoje imię z Antoniny Jadwigi do Niny. Powód był prosty: łatwiejsza wymowa dla amerykańskiej publiczności. Jednak nazwiska nie zmieniła. Siemaszko pozostało jej znakiem rozpoznawczym. To świadoma decyzja, która – jak pokazuje jej historia – nie przeszkodziła w osiągnięciu sukcesu. Podobną drogę wybrał jej brat Casey Siemaszko, który urodził się jako Kazimierz. On również zmienił imię, ale zachował nazwisko. Czytaj też: Gwiazda „Gwiezdnych wojen” przez lata żyła w cieniu sławnej matki. Debbie Reynolds odeszła dzień po śmierci córki. Ich relacja skrywa wiele tajemnic Kariera Niny Siemaszko w USA – od 1986 roku do dziś Nina Siemaszko rozpoczęła swoją karierę w 1986 roku rolą w filmie „One More Saturday Night”. Od tego momentu systematycznie pojawiała się w kolejnych produkcjach. Na swoim koncie ma ponad 70 ról w filmach i serialach. Widzowie mogli oglądać ją w takich tytułach jak „Chirurdzy”, „Potyczki Amy”, „Prezydencki poker”, „Pamiętnik Czerwonego Pantofelka” czy „Szpital dobrej nadziei”. W 2011 roku wystąpiła w filmie „Artysta”, który został nagrodzony Oscarem. Jak podaje serwis imdb.com, jej ostatnie aktywności aktorskie przypadają na 2017 i 2018 rok. W 2018 roku pojawiła się w serialu „Kellie Martin in Hailey Dean Mystery: A Will to Kill”, natomiast rok wcześniej zagrała w filmie „Historia nienawiści” (2017). To właśnie te produkcje zamykają jej dotychczasową filmografię, po której aktorka wyraźnie ograniczyła swoją obecność na ekranie. Życie poza kamerą. Nowy etap i zaangażowanie poza Hollywood Dziś Nina Siemaszko prowadzi spokojniejsze życie w Los Angeles, ale wcale nie znika z radaru. Wciąż jest aktywna zawodowo, angażuje się społecznie i coraz częściej dzieli się prywatnymi momentami z fanami. Niedawno opublikowała wpis, w którym poinformowała o zaręczynach, pisząc wprost: „Powiedziałam TAK!”. Podkreśliła, że były to wyjątkowe i bardzo osobiste chwile. Aktorka działa także poza światem filmu. Angażuje się w inicjatywy środowiskowe i pełni rolę delegatki, reprezentując określoną grupę w strukturach organizacyjnych w USA. W swoich wpisach podkreśla współpracę z Young Performers National Committee oraz działalność na rzecz członków organizacji. Na co dzień skupia się również na pasjach – interesuje się jogą, prowadzi prywatne zajęcia i promuje aktywny styl życia. W jej mediach społecznościowych nie brakuje też odniesień do wartości, które są jej bliskie. Jedno z jej mott brzmi: „Radość nie jest opcjonalna”. Mimo upływu lat Nina Siemaszko nie przestaje iść własną drogą – dziś bardziej świadomie, spokojniej, ale nadal z wyraźnym kierunkiem. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Zobacz też: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Źródła: radiozet.pl, film.wp.pl, imdb.com, antyradio.pl
Śpiewała „Que Sera, Sera”, ale życie hollywoodzkiej wcale nie przypominało bajki. Nigdy nie zaznała prawdziwej miłości. Kulisy jej życia zaskakują
Doris Day była ikoną kina i muzyki, uwielbianą na całym świecie za swój ciepły wizerunek. Choć na ekranie emanowała radością i niewinnością, jej życie prywatne pełne było dramatów, trudnych związków i bolesnych doświadczeń.
Doris Day była piosenkarką i gwiazdą filmową lat 50. i 60. Jedną z najbardziej kasowych aktorek swoich czasów. Porównywano ją z Marilyn Monroe, choć były bardzo różne. Monroe była sexbombą, Doris Day kojarzyła się z miłą dziewczyną z sąsiedztwa, seksowną, ale zarazem cnotliwą, domową i ciepłą. Biograf wielu gwiazd Jack Law napisał, że mężczyźni chcieli spać z Marilyn Monroe, ale obudzić się przy Doris Day. Świetnie śpiewała, jej najbardziej znanym przebojem jest piosenka „Que sera, sera”, popularna do dzisiaj w przeróżnych wykonach. Doris Day śpiewała ją w filmie… Alfreda Hitchcocka. Już całkiem niedawno, bo w 2009 roku 87-letnia Doris Day wydała płytę „My Heart”, która trafiła niemal od razu do pierwszej dziesiątki najchętniej kupowanych płyt w Wielkiej Brytanii. Miała wtedy za sobą 62 lata kariery! Grała w wielu komediach , takich jak m.in. „Herbatka we dwoje”, „Nie jedzcie stokrotek”. Była popularna na całym świecie, u nas Bohdan Łazuka śpiewał o niej w piosence "Bohdan, trzymaj się": Ja nie jestem Phillip Clay, ja nie jestem Doris Day, ja nie jestem także Frank Sinatra.... Kojarzyła się z pogodną, pełną werwy, zaradną dziewczyną. Ale jej życie prywatne było dalekie od szczęścia. Jak sama wspominała często było raczej „skandalicznym nieszczęściem”. W Hollywood przytacza się często przykład Doris Day i jej filmowego partnera i przyjaciela Rocka Hudsona. Oboje uchodzili za ikoniczny wzór heteroseksualnych Amerykanów. W rzeczywistości ona nigdy nie przeżyła szczęśliwego związku, on był gejem, do czego przez całe życie bał się przyznać, w obawie przed załamaniem kariery. Jak wyglądało życie Doris Day, wielkiej hollywoodzkiej gwiazdy? Doris Day: jej karierę przerwał dramatyczny wypadek Doris Day urodziła się jako Doris Kappelhoff w amerykańsko-niemieckiej rodzinie. Pseudonim Day zaczerpnęła z piosenki „Day after day”. Miała wielki talent do tańca, ale dramatyczny wypadek przekreślił jej marzenia o karierze. W samochód, którym jechała uderzył pociąg, Doris z otwartym złamaniem nogi wylądowała w szpitalu na wiele miesięcy. Nie było mowy o powrocie do tańca. Ponieważ dobrze śpiewała, razem z mamą zdecydowały, że będzie kształcić się i próbować swoich sił w tym kierunku. Szybko się wybiła. W 1945 roku, w wieku 23 lat, zaśpiewała swój pierwszy wielki hit „Sentimental Journey” („Sentymentalna podróż”), który stał się bardzo popularny wśród amerykańskich żołnierzy na wojnie w Korei, w latach 50. W końcu lat 40. zadebiutowała bardzo udanie w filmie, szybko stała się jedną z największych atrakcji kasowych filmowej ameryki. Kojarzyła się z wizerunkiem ponętnej, ale konserwatywnej dziewczyny, z zasadami. Pisano, że „flirtowała z łóżkiem”, ale nigdy do niego nie weszła. W latach 50. wystąpiła w wielu filmach, takich jak "Herbatka we dwoje", "Zobaczę Cię we śnie", "Kochaj albo odejdź". Czytaj też: Clark Gable odszedł dzień po zakończeniu zdjęć do filmu z Marilyn Monroe. O tę śmierć obwiniano aktorkę View oEmbed on the source website Doris Day: mówiło się o niej "najstarsza dziewica na świecie" Grała obok największych amantów hollywoodzkich: Jamesa Stewarta, Cary’ego Granta, Davida Nivena i Clarka Gable i Kirka Douglasa, z którym szczerze się nie lubili. Ona uważała, że Kirk jest totalnie skupiony na sobie. On szybko zauważył, że maska Doris Day jest odległa od niej samej. Doris Day wystąpiła także w thrillerze Alfreda Hitchcocka "Człowiek, który wiedział za dużo" Za film "Telefon towarzyski" otrzymała jedyną w swojej karierze nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Przełamywała hegemonię mężczyzn na szczycie list najpopularniejszych i najlepiej opłacanych aktorów. Amerykanie kochali Doris Day i kochali się z niej śmiać. W latach 60. nazywano ją najstarszą dziewicą na świecie – bo ciągle grała staroświeckie, cnotliwe panny. Z kolei komik i muzyk Oscar Levante żartował: Znałem Doris Day, zanim została dziewicą. Jeszcze w 1967 roku Mike Nichols zaproponowal jej role Pani Robinson w głośnym potem filmie „Absolwent”. Był to doskonały sposób na zmianę wizerunku i pokazanie innych aktorskich możliwości. Miała zagrać starzejącą się kobietę, która uwodzi zagubionego osiemnastolatka , w tej roli zadebiutował Duston Hoffman. Film stał się wielkim wydarzeniem. Ale Doris Day odrzuciła rolę tłumacząc, że jest wulgarna, prostacka i podważa jej system wartości. Zobacz również: Był zakochany w Marilyn Monroe, ale nigdy nie zostawił dla niej żony. O miłości Yvesa Montanda i Simone Signoret Doris Day: cztery małżeństwa O Doris Day mówiono, że emanowała zaraźliwą radością życia. Tymczasem jej życie osobiste była skrajnie nieudane. Przyznawała zresztą, że w latach 50. przeszła załamanie nerwowe, że nie miała orgazmu i nie potrafiła go udawać, romansowała z wieloma mężczyznami, między innymi z Ronaldem Reaganem. Najstarsza dziewica świata, tak naprawdę wyszła za mąż mając 19 lat. Oczarował ją muzyk-puzonista Al Jordan, z którym występowała w kilku grupach. Para pobrała się w 1941 roku, jeszcze w tym samym roku narodził się jedyny syn gwiazdy Terry Melcher. Małżeństwo nie miało w sobie nic z hollywoodzkiej z bajki. Jordan okazał się przemocowcem, bił Doris po twarzy. Mówiła, że zmienił jej życie w koszmar. A Jordana nazwała psychopatycznym sadystą. Dziecko było jedynym powodem, dla którego przetrwała w tym związku kilka lat. W 1946 roku Doris Day ponownie została panną młodą. Tym razem jej wybrankiem był saksofonista George Weidler. To małżeństwo też było porażką. Wytrzymali ze sobą tylko osiem miesięcy, jednak ostateczny wyrok rozwodowy wydano w 1949 roku. W tym samym roku w życiu gwiazdy pojawił się producent i agent Martin Melcher, który zauroczył ją, oświadczył się i wreszcie wydawało się, że życie Doris Day zaczyna się układać. Para pobrała się, a Melcher adoptował syna swojej żony. Martin okazał się jednak tyranem kontrolującym każdy jej krok. Robił wszystko, by nie dopuszczać do niej syna i utrudniać im kontakt. Po jego śmierci okazało się, że był też oszustwem, zostawił ją z koszmarnymi długami i zobowiązaniami, o których nie miała pojęcia. W swojej wspomnieniowej książce pisała: „Kim był Marty Melcher? To pytanie nieustannie mi się nasuwało. Jak mogłam żyć z mężczyzną przez 17 lat i nie wiedzieć, kim on jest?” Po raz ostatni wyszła za mąż za Barry’ego Comdena, szefa kuchni swojej ulubionej restauracji w Los Angeles. Ujął ją tym, że za każdym razem dawał jej torbę ze skrawkami wędlin i mięs dla jej ukochanych psów. To był już czas , gdy lepiej czuła się w towarzystwie zwierząt niż ludzi, i mogłaby powtórzyć za Marilyn Monroe: ludzie mnie gryźli, psy nigdy. Czwarte małżeństwo, zawarte w 1976 roku trwało pięć lat. Doris Day po tych doświadczeniach dała sobie spokój ze stałymi związkami. Do śmierci była sama, otoczona ukochanymi zwierzętami. Zobacz też: Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: nie umiał być jej mężem, ale do końca życia pozostał dla niej wsparciem Doris Day: uratowała syna przed Charlesem Mansonem Była w swojej rezydencji, kiedy w pewien sierpniowy dzień 1969 roku usłyszała przez radio, że ​​Sharon Tate i cztery inne osoby zostały zaatakowane w willi pod adresem Cielo Drive 10050. Z przerażeniem rozpoznała ten adres jako dawny dom jej syna i jego narzeczonej Candice Bergen. Wkrótce ujawniono, że Charles Manson obrał sobie za cel dawny dom syna Doris Day Terry’ego z powodu urazy, jaką chował do niego. Terry Melcher – wzięty wtedy producent muzyczny, nie chciał wydać jego płyty. Wydała mu się za słaba. Sama Doris Day poznała Charlesa Mansona i od razu jej się nie spodobał. Zauważyła, że jest agresywny i porywczy. Prosiła syna, by zerwał tę znajomość i wyprowadził się z willi przy Cielo Drive. Manson wiedział, że Terry już tam nie mieszka, ale ten adres dobrze znał, odwiedzał Terry’ego. Willa została mu w głowie, dlatego kazał bandzie tam zaatakować. Terry, w czasie rozprawy Mansona, zeznawał na środkach uspakajających. Dostał ochronę. Doris Day przeżyła śmierć swojego syna, który odszedł po chorobie w 2004 roku. Sama odeszła w 2019 w swoim domu w Kalifornii, w Carmel Valley. Miała 97 lat. Żyła z dala od świata show-biznesu. Podobnie, jak inna gwiazda, Brigitte Bardot poświęciła się zwierzętom, które chciała ratować. Przede wszystkim psom. W Ameryce jest wspomina z nostalgią i sentymentem do dzisiaj. Mówiła, że choć brakowało jej szczęścia słonecznej dziewczyny, za którą uchodziła, próbowała wykorzystać każdą chwile w życia. Czytaj też: Wzbudzali emocje różnicą wieku, dziś żyją po swojemu. „Na początku była sensacja”. Kościukiewicz o miłości do znanej polskiej reżyserki
On romansował z Demi Moore i grał w teledysku Britney Spears, ona latami czekała na swoją szansę. Tak wyglądała droga do kariery gwiazd serialu „Virgin River”
Alexandra Breckenridge i Martin Henderson zyskali ogromną popularność dzięki serialowi „Virgin River”. Oprócz tego, że grają w tej samej produkcji łączy je jeszcze jedno - nie wierzyli, że odniosą sukces. Jak to się stało, że mimo trudnych momentów i chwil zwątpienia oboje są dziś są idolami milionów widzów na całym świecie?
Serial „Virgin River”, który można oglądać na Netflix, przyciąga widzów od blisko siedmiu lat. Ta ciepła, emocjonalna historia o miłości, stracie i zaczynaniu życia od nowa zyskała wierne i liczne grono fanów. Nowy, siódmy sezon udowadnia, że ta opowieść wciąż potrafi poruszać i zaskakiwać. Produkcja inspirowana powieściami Robyn Carr po raz pierwszy pojawiła się na ekranach w 2019 roku. Jej główną bohaterką jest Melinda „Mel” Monroe – pielęgniarka, która po tragicznej stracie męża postanawia opuścić Los Angeles i rozpocząć nowe życie w niewielkim, malowniczym miasteczku w północnej Kalifornia. To właśnie tam Mel nie tylko odnajduje spokój, ale także miłość. Jej relacja z Jackiem Sheridanem staje się sercem całej opowieści – pełnym czułości, ale i trudnych doświadczeń związanych z przeszłością oraz walką o wspólną przyszłość. Aktorzy grający główne role stali się ulubieńcami widzów. Alexandra Breckenridge znana jest nie tylko z „Virgin River” Aktorzy grający główne role – Alexandra Breckenridge i Martin Henderson – na początku nie wierzyli, że serial zdobędzie taką popularność. Wszystko jednak zmieniło się wraz z rozpoczęciem zdjęć. „Mimo kilku trudności na początku czuliśmy, że mamy dobrą historię, że dzieje się tu coś wyjątkowego. Wiedzieliśmy, że relacja między Jackiem i Mel może zadziałać i że jest sercem całej opowieści” – mówił Martin Henderson. Rola Mel stała się dla Alexandry Breckenridge przepustką do międzynarodowej kariery. Wcześniej grała głównie w produkcjach klasy B. Wystąpiła m.in. w serialu „American Horror Story”, gdzie zagrała uwodzicielskiego ducha, a także w produkcji „Tacy jesteśmy”, gdzie wcieliła się w postać Sophie. Pojawiła się również w „The Walking Dead” jako Jessie Anderson. W 2025 roku zagrała w komedii romantycznej „Miłość w prezencie”, dziś dostępnej na Netflixie. W tej produkcji wciela się w samotną matkę, która po utracie pracy dorabia, przebierając się za Świętego Mikołaja. Nie poznalibyście jej w tym przebraniu! Były to jednak głównie role drugoplanowe lub wręcz epizody. Dopiero serial "Virgin River" zdał jej to, o co tak długo walczyła - uznanie, rozpoznawalność i szansę na pokazanie pełni talentu. Czytaj także: Powstaje kolejny sezon serialu nagrodzonego Emmy i Złotym Globem. Do obsady dołączy Madonna! Aktorka urodziła się w 1982 roku w Bridgeport w stanie Connecticut. Jej matka miała 19 lat, gdy ją urodziła, studiowała i dorabiała, sprzątając domy. Ojciec, pracujący w kasynie, nie mieszkał z rodziną. Alexandra dorastała w Mill Valley w Kalifornii, gdzie przeprowadziła się jako dziesięciolatka z mamą. Od dziecka próbowała swoich sił w aktorstwie, ale pracowała też jako kierowca i dostawca dla sieci restauracji Big Wangs w Hollywood. Alexandra Breckenridge w 2015 roku wyszła za mąż za gitarzystę Casey Hooper. Jest mamą dwójki dzieci –10 letniego syna Jacka i o rok młodszej córki Billie. W rozmowie z magazynem „People” przyznała, że macierzyństwo było dla niej przełomowym doświadczeniem. Na swoim instagramie ( blisko półtora miliona odwiedzających!) pokazuje jak robi dla dzieci zdrowe soki, przyrządza obiadki. Chroni jednak prywatność dzieciaków i całej rodziny. Razem z mężem wyprowadzili się z Los Angeles i zamieszkali na rancho w Georgii. „Chcieliśmy, by nasze dzieci dorastały blisko natury, mogły się swobodnie bawić i jeździć na rowerze” – opowiada aktorka. Jest dzisiaj szczęśliwą i spełnioną kobietą. Martin Henderson – charyzmatyczny Jack, chłopak Demi Moore Partnerem Mel na ekranie jest Martin Henderson, który wciela się w Jacka Sheridana – byłego żołnierza i właściciela lokalnego baru. Aktor pochodzi z Auckland w Nowa Zelandia. Kocha to miasto do dzisiaj. Karierę rozpoczął jako nastolatek. Popularność przyniosły mu role w produkcjach takich jak „Shortland Street”, „The Ring” czy „Grey’s Anatomy”. Grał Pana Darcy'ego w bollywoodzkiej wersji "Dumy i uprzedzenia" . W „Virgin River” wnosi do swojej postaci mieszankę siły i wrażliwości, dzięki czemu relacja Jacka i Mel należy do najbardziej wiarygodnych wśród współczesnych seriali romantycznych. Martin Henderson nigdy się nie ożenił i – jak sam przyznaje – dziś tego żałuje. Spotykał się m.in. z modelką Aishą Mendez oraz był w związku z Demi Moore po jej rozstaniu z Ashtonem Kutcherem. W jednej z rozmów opowiadał, że u boku starszej od niego o dwanaście lat Demi Moore dojrzał, nabrał dystansu do kariery. Przekonał się , że są rzeczy cenniejsze i ważniejsze niż kolejne role - relacje, uczucia, poznawanie świata. Kiedy poznał Demi, był już znany z horroru "The Ring" i teledysku "Toxic" Britney Spears. Podobno Demi chciała ułożyć sobie z nim życie, fani komentowali, że wreszcie pojawił się fajny facet u jej boku. Ale związek szybko się rozpadł. Obecnie jego partnerką ma być projektantka wnętrz Penny Hay. Aktor bardzo chroni prywatne życie, chociaż uchodzi za playboya, o jego romansach wiadomo niewiele.
Choć ich nazwisko zna cały świat, wiele osób wciąż nie zdaje sobie sprawy, kim są córki Meryl Streep
Choć ich nazwisko zna cały świat, wiele osób wciąż nie zdaje sobie sprawy, kim są córki Meryl Streep. Grace Gummer, Mamie Gummer i Louisa Jacobson pojawiły się razem na Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles, przyciągając uwagę jako aktorki budujące własne kariery. Ich wspólne wyjście stało się jednym z najgłośniejszych momentów wieczoru.
Nazwisko zobowiązuje, ale w ich przypadku to dopiero początek historii. Grace Gummer, Mamie Gummer i Louisa Jacobson od lat konsekwentnie pracują na własne nazwiska w świecie filmu i seriali. Ich wspólne pojawienie się na Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles stało się symbolicznym momentem — trzy siostry, trzy kariery i jedno miejsce, w którym spotykają się prywatność z hollywoodzkim blaskiem. Kim są córki Meryl Streep? Poznaj Grace, Mamie i Louisę Córki Meryl Streep i rzeźbiarza Dona Gummera to Grace Gummer, Mamie Gummer i Louisa Jacobson. Wszystkie trzy są aktorkami i rozwijają swoje kariery w branży filmowej i telewizyjnej. Grace Gummer ma 39 lat. Mamie Gummer, najstarsza z sióstr, ma 42 lata. Najmłodsza Louisa Jacobson ma 34. Choć wychowywały się z dala od blasku Hollywood, dziś same funkcjonują w świecie filmu i show-biznesu. Rodzina dzieliła życie między Los Angeles a niewielkie miasteczko w Connecticut, co sprawiło, że dzieciństwo aktorek przebiegało w spokojnej atmosferze, z dala od medialnego szumu. Córki Meryl Streep i ich kariera aktorska w Hollywood Każda z sióstr Gummer rozwija własną ścieżkę zawodową. Grace Gummer występuje w serialu „Love Story”, gdzie gra Caroline Kennedy. Aktorka jest także związana z Markiem Ronsonem, z którym wychowuje dwoje dzieci. Mamie Gummer pojawiła się w produkcji „We Were Liars”. Louisa Jacobson znana jest z serialu HBO „The Gilded Age”, który przyniósł jej rozpoznawalność. Siostry są także obecne w przestrzeni publicznej Nowego Jorku, gdzie bywają postrzegane jako rozpoznawalne, choć wciąż stosunkowo dyskretne postacie świata kultury. Córki Meryl Streep na Vanity Fair Oscar Party 2026 15 marca 2026 wszystkie trzy siostry pojawiły się razem na Vanity Fair Oscar Party 2026. Wydarzenie odbyło się w Los Angeles County Museum of Art w Los Angeles w Kalifornii. Ich wspólna obecność została określona jako rodzinne spotkanie w hollywoodzkim stylu. Na wydarzeniu pojawiły się jako aktorki, ale również jako siostry, które rzadko można zobaczyć razem podczas tak dużych wydarzeń branżowych. Na imprezie obecni byli także inni aktorzy, w tym członkowie obsady serialu „Love Story”. Styl i wizerunek sióstr Gummer na czerwonym dywanie Każda z sióstr zaprezentowała odmienny styl. Grace Gummer pojawiła się w srebrnej, cekinowej sukni Balenciaga. Mamie Gummer wybrała długą, transparentną sukienkę z długimi rękawami, wpisującą się w trend tzw. „naked dress”. Louisa Jacobson postawiła na skórzany zestaw marki Khaite, który uzupełniła rękawiczkami i okularami przeciwsłonecznymi. Ich stylizacje podkreśliły indywidualność każdej z nich, a jednocześnie pokazały ich silną obecność w świecie mody. Rodzina Meryl Streep – życie poza blaskiem Hollywood Choć dziś córki Meryl Streep są częścią branży filmowej, ich dzieciństwo przebiegało z dala od intensywnej uwagi mediów. Jak wynika z relacji Grace Gummer, momenty, w których odczuwała rozpoznawalność swojej matki, zdarzały się głównie na lotniskach. Obecnie każda z sióstr funkcjonuje jako niezależna postać w Hollywood, budując własną tożsamość zawodową, mimo silnego związku z jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek świata. Ich wspólne pojawienie się na Vanity Fair Oscar Party 2026 pokazało nie tylko rodzinne więzi, ale także to, że córki Meryl Streep coraz wyraźniej zaznaczają swoją obecność w branży filmowej. Źródła: vanityfair.com, kobieta.onet.pl
Serce gwiazdy „Heated Rivalry” jest zajęte. Kim jest tajemnicza piękność z Oscarów?
Hudson Williams po raz pierwszy oficjalnie pokazał swoją dziewczynę na jednym z najważniejszych wydarzeń w Hollywood. Aktor pojawił się z Katelyn Rose Larson na Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles, wzbudzając ogromne emocje wśród fanów. Choć dla wielu to zaskoczenie, ich związek trwa od lat i ma znacznie głębszą historię.
Hudson Williams, gwiazda serialu „Heated Rivalry”, po raz pierwszy tak otwarcie pokazał swoje życie prywatne. Podczas Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles pojawił się u boku Katelyn Rose Larson, wzbudzając ogromne zainteresowanie. Choć dla wielu to nowe odkrycie, ich relacja trwa od lat i dopiero teraz ujrzała światło dzienne. Dziewczyna Hudsona Williamsa – wspólny debiut na Oscarach 2026 15 marca 2026 roku w Los Angeles doszło do momentu, który natychmiast obiegł media. Hudson Williams pojawił się na Vanity Fair Oscar Party, organizowanym po 98. ceremonii rozdania Oscarów w Hollywood, w towarzystwie swojej dziewczyny, Katelyn Rose Larson. Był to ich pierwszy wspólny występ na czerwonym dywanie, który potwierdził publicznie ich relację. Aktor, znany z serialu „Heated Rivalry”, do tej pory skutecznie chronił swoje życie prywatne. Tym większe było zaskoczenie, gdy pojawił się u boku partnerki na jednym z najbardziej prestiżowych wydarzeń w branży. Ich obecność natychmiast przyciągnęła uwagę fotografów oraz fanów. Kim jest Katelyn Rose Larson – tatuatorka z Vancouver Katelyn Rose Larson nie jest częścią świata filmu czy telewizji. Pracuje jako tatuatorka w Vancouver w British Columbia i jest związana ze studiem Pulse Vancity. Jej działalność opiera się na tworzeniu tatuaży, które prezentuje w mediach społecznościowych. Specjalizuje się w stylach fineline oraz black and gray. Informacje wskazują, że pracuje w zawodzie od co najmniej 2023 roku, a ze studiem związana jest od ponad 2 lat. W jednym z wpisów przedstawiła się jako 24-letnia tatuatorka. Mimo rosnącego zainteresowania jej osobą, nie dąży do rozgłosu. Z relacji Hudsona Williamsa wynika, że nie chce być osobą publiczną. Zobacz też: Jeszcze parę miesięcy temu nikt ich nie znał. Teraz wręczają Złote Globy i są globalną sensacją Dziewczyna Hudsona Williamsa – związek, który trwa od lat Choć oficjalne potwierdzenie relacji nastąpiło w lutym 2026 roku, gdy Hudson Williams opublikował zdjęcia z okazji Walentynek, ich historia sięga znacznie wcześniej. Aktor wspomniał, że jego partnerka była z nim już w czasie, gdy jeździł samochodem „2000 gold Mazda Protégé” i nie miał pracy. Wszystko wskazuje na to, że para jest razem co najmniej od 2020 roku. Oznacza to, że ich relacja rozpoczęła się jeszcze przed sukcesem serialu „Heated Rivalry”. Reakcja fanów i słowa Hudsona Williamsa Po ujawnieniu związku Hudson Williams przyznał, że nie sprawdzał wiadomości od fanów. Jednocześnie podkreślił, że reakcje były pozytywne. Fani mieli odnosić się bardzo ciepło wobec Katelyn Rose Larson. Aktor zaznaczył również, że jego dziewczyna nie dąży do obecności w przestrzeni publicznej, co czyni jej pojawienie się na Oscarach jeszcze bardziej wyjątkowym. Hudson Williams i prywatność mimo rosnącej popularności Hudson Williams od początku kariery podkreślał, że zależy mu na prywatności. W grudniu 2025 roku mówił o potrzebie zachowania dystansu między życiem zawodowym a osobistym. Dopiero w 2026 roku zdecydował się pokazać partnerkę publicznie. Debiut na Vanity Fair Oscar Party w Los Angeles był przełomowym momentem, który potwierdził jego wieloletni związek. Czytaj też: Ten serial miał być niszą, a podbił świat. Produkcja HBO Max wywołała globalną obsesję. "Kocham tu wszystko" Źródła: people.com, elle.com
Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem”
Dorastała w samym sercu Hollywood, ale życie u boku jednej z największych legend kina nie było bajką. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!” Liza Minnelli po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o relacji z matką, Judy Garland. Gwiazda wspomina dzieciństwo pełne niepokoju, w którym jako nastolatka musiała stać się dla matki nie tylko córką, ale też opiekunką, lekarzem i psychologie
Dorastanie w cieniu wielkiej sławy rzadko bywa łatwe. W przypadku Lizy Minnelli było jeszcze trudniejsze, bo jej matką była jedna z największych ikon złotej ery Hollywood — Judy Garland. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!”, która miała premierę 10 marca, artystka po raz pierwszy tak szczerze opowiada o skomplikowanej relacji z legendarną gwiazdą i o dzieciństwie, które zbyt wcześnie zmusiło ją do dorosłości. Dzieciństwo w cieniu wielkiej sławy Liza Minnelli jest jedyną córką Judy Garland i słynnego reżysera Vincente Minnellego. Choć dorastała w świecie filmowych premier, czerwonych dywanów i hollywoodzkich przyjęć, rzeczywistość za kulisami była znacznie mniej glamour. Jak wspomina w książce, już jako dziecko zauważała, że jej mama miewa bardzo różne dni. Bywały takie, kiedy Judy Garland nie opuszczała swojego pokoju przez cały dzień. Wtedy młoda Liza musiała przejmować odpowiedzialność, która zdecydowanie nie powinna spoczywać na barkach nastolatki. — W wieku trzynastu lat byłam dla niej jednocześnie pielęgniarką, lekarzem, farmaceutką i psychologiem — wspomina Minnelli. Artystka opowiada, że wielokrotnie sama dzwoniła do lekarzy, tłumacząc, że jej matce skończyły się leki. „Jestem dzieckiem, proszę zrealizować receptę mojej mamy” — mówiła. Miłość, odpowiedzialność i trudne emocje Mimo trudnych doświadczeń Minnelli podkreśla, że zawsze starała się zrozumieć matkę. Wspomina, że doświadczenia z dzieciństwa nauczyły ją przede wszystkim cierpliwości oraz prawdziwego słuchania drugiego człowieka. — Zawsze zastanawiałam się, przez co przechodzi każdego dnia i jak się czuje — przyznaje. Choć ich relacja była skomplikowana, nie brakowało w niej również bliskości i poczucia humoru. Liza często podkreśla, że Judy Garland była niezwykle zabawną osobą, mimo trudnych doświadczeń, które spotkały ją w Hollywood. Moment, który wszystko zmienił Wspólny występ w słynnym londyńskim teatrze London Palladium okazał się dla młodej artystki przełomowym momentem. Miała wtedy 19 lat i coraz pewniej czuła się na scenie. W tym samym czasie jej matka stawała się coraz bardziej zdenerwowana i zazdrosna o córkę. W pewnej chwili Liza usłyszała, jak Garland szepcze do producenta, by „zabrał ją z jej piep*zonej sceny”. To doświadczenie uświadomiło Minnelli, że nawet obecność wielkiej gwiazdy nie może odbierać jej pewności siebie. — Była moją mamą. A potem nagle stawała się Judy Garland — wspominała później w rozmowie ze swoim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. Autobiografia pisana przez ponad dekadę Książka „Kids, Wait Till You Hear This!” powstawała przez ponad dziesięć lat. Minnelli stworzyła ją na podstawie długich rozmów i wywiadów ze swoim bliskim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. To właśnie on podkreśla, że Liza bardzo wcześnie musiała nauczyć się funkcjonować w trudnej rzeczywistości. — Dorastała w dysfunkcji, która zmusiła ją do bardzo szybkiego dorośnięcia — mówi Feinstein. Wspomina również, że podczas pracy nad ostatnim filmem Judy Garland to właśnie Liza codziennie pomagała matce wstać z łóżka, ubrać się i dotrzeć na plan. Jego zdaniem bez niej produkcja mogłaby w ogóle nie powstać. Zobacz też: Desperacko szukała miłości, pięć razy stawała na ślubnym kobiercu. Czwarty mąż zadał jej potężny cios Trudna relacja, która ukształtowała legendę Choć Judy Garland bywała wobec córki wymagająca, a czasem nawet surowa, Minnelli nie ukrywa, że łączyła je ogromna miłość. Z biegiem lat pojawił się jednak kolejny trudny element — zazdrość, kiedy talent Lizy zaczął błyszczeć równie mocno jak talent jej matki. Dziś artystka patrzy na te doświadczenia z większym dystansem. Przyznaje, że każdy ma swoją historię i rodzinne trudności. — Każdy ma problemy z matką. Nie tylko ja — mówi z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru. Autobiografia Lizy Minnelli jest więc nie tylko opowieścią o wielkim show-biznesie, ale przede wszystkim o skomplikowanej relacji matki i córki, która na zawsze ukształtowała jedną z największych gwiazd sceny i kina. Czytaj też: Judy Garland — najbardziej nieszczęśliwa gwiazda Hollywood. Jej życie było jak zbyt mocny koktajl Źródła: people.com, onet.pl
Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię
Na początku lat 80. w Hollywood mówi o niej każdy. Lee Marvin zachwyca się nią przy lunchu z Rogerem Ebertem, magazyny modowe robią z niej nową ikonę, a amerykańska prasa pisze o „egzotycznej brunetce zza żelaznej kurtyny”. Joanna Pacuła – dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego – w ciągu kilku miesięcy staje się jedną z najbardziej obiecujących nowych twarzy światowego kina. W książce „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marta Górna opowiada historię tej błyskawicznej kariery i próbuje rozwikłać zagadkę aktorki, która podbiła Hollywood, a w Polsce do dziś pozostaje wielką enigmą.
Już 25 marca nakładem Wydawnictwa Agora ukaże się książka „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marty Górnej. To pierwsza tak obszerna próba opowiedzenia historii Joanny Pacuły – jednej z najbardziej tajemniczych polskich aktorek i jednej z nielicznych, którym naprawdę udało się zrobić karierę w Hollywood. W latach 80. Pacuła była jedną z najgłośniejszych nowych twarzy światowego kina. Do Stanów Zjednoczonych trafiła właściwie przypadkiem – a niemal od razu dostała główną rolę w gwiazdorskim „Parku Gorkiego”, która przyniosła jej nominację do Złotego Globu. Później zagrała m.in. w „Ucieczce z Sobiboru”, „Pocałunku” czy „Tombstone”. W ciągu kolejnych lat wystąpiła w kilkudziesięciu filmach w USA i Europie, pracując z największymi nazwiskami branży filmowej. Była też jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy swojej epoki. Jej zdjęcia regularnie trafiały na okładki „Vogue’a”, „Harper’s Bazaar” czy „Cosmopolitan”, a prasa w Stanach Zjednoczonych i Europie publikowała setki artykułów o pięknej i enigmatycznej aktorce z Polski. A jednak w jej ojczyźnie skala tego sukcesu do dziś pozostaje mało znana. Wokół Pacuły narosło też wiele plotek i kontrowersji – o trudnym charakterze, zniszczonej przez męża karierze czy odrzuconej roli w „Nagim instynkcie”. Marta Górna próbuje oddzielić fakty od legendy i odtworzyć drogę dziewczyny z Tomaszowa Lubelskiego, która – jak sama mówiła – „zupełnym przypadkiem podczas wakacji stała się międzynarodową gwiazdą”. „Jak niegdyś Pola Negri z Lipna, tak dużo później Joanna Pacuła z Tomaszowa Lubelskiego – obie, jako jedyne polskie aktorki, zrobiły karierę w filmowej krainie snów, w Hollywood. I to wystarczy, żeby przeczytać tę książkę o Joannie. Polecam gorąco!” – mówi Marek Kondrat. Autorka książki, Marta Górna, od piętnastu lat pracuje w „Gazecie Wyborczej”. Pisze o kinie i serialach, przypomina gwiazdy przeszłości i rozmawia z twórcami z Polski i ze świata. Fascynacja Joanną Pacułą zaczęła się u niej wiele lat temu, kiedy po raz pierwszy zobaczyła aktorkę w telewizji – i odkryła, że o jej zagranicznej karierze wiadomo w Polsce zaskakująco niewiele. Publikujemy fragment rozdziału „Garbo z Tomaszowa”. Fragment książki „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Rozdział II Garbo z Tomaszowa 1983–1984 Lee Marvin opiera się na krześle i przez stół patrzy na słynnego krytyka filmowego Rogera Eberta. – Ta dziewczyna była świetna – mówi laureat Oscara i jeden z bogów starego kina, facet twardy jak ostroga. Spec od ról prawdziwych Amerykanów, dobrych lub złych. – Joanna Pacuła? – upewnia się Ebert. – Tak. Ledwo przyjechała z Polski. Była miła, dokładnie taka jak wymarzona córka. – Marvin, prywatnie ojciec trzech córek, kiwa głową. Dziwny obrazek. Jest początek lat 80., dwóch hollywoodzkich gigantów rozmawia nad niedojedzonym lunchem o dziewczynie z Tomaszowa Lubelskiego, która wciąż niepewnie składa angielskie zdania. Nie ma w tym jednak nic zaskakującego. W pierwszej połowie tamtej dekady o Pacule w Hollywood mówią wszyscy. Jest słowiańską nowinką, rewelacją roku. Ekwiwalentem wiktoriańskiej debiutantki, diamentem sezonu. Przed nią były m.in. importowana z Niemiec Nastassja Kinski, jeszcze wcześniej Austriaczka Romy Schneider, po Pacule Milla Jovovich czy inna Polka, Izabella Scorupco. Hollywood jest zafascynowane twarzami zza żelaznej kurtyny, choć to fascynacja może i intensywna, ale krótka. O Pacule głośno jest jednak nie tylko w USA. Piszą o niej też w Kanadzie, Wielkiej Brytanii, we Francji, w Niemczech, we Włoszech i na Bałkanach. Wpisuję nazwisko Pacuły w amerykańskim archiwum prasowym. Przeglądanie 90 tysięcy wyników zajmuje mi kilka tygodni. „Z przyjemnością donoszę, że narodziła się nowa gwiazda” – ekscytuje się Dick Kleiner, którego krótki artykuł o Pacule przedrukowują gazety codzienne we wszystkich stanach. „Nigdy nie słyszałeś o Tomaszowie Lubelskim?” – pyta go Pacuła zadziornie. Nazwa jej rodzinnej miejscowości w niektórych publikacjach jest uroczo przekręcana. Na „Tomaszowie” Amerykanie mogą sobie połamać język. „Roztacza wokół siebie magnetyczną, pełną tajemnicy aurę” – piszą o Polce w San Francisco. Słynny hollywoodzki reporter Vernon Scott nazywa Pacułę „egzotyczną brunetką” i porównuje do legendarnej, pięknej Lauren Bacall, specjalistki od ról zimnych jak lód kobiet fatalnych. To samo robi magazyn „GQ”, który dorzuca, że Pacuła w czasie wywiadu wypala paczkę Marlboro. Na porównanie z Bacall aktorka reaguje żartem: „Nie mam jej głosu, musiałabym więcej palić”. Po chwili obniża ton, imitując słynną gwiazdę. Niski, zadymiony tembr stanie się w nadchodzących latach jedną z jej wizytówek. Billowi Morrisonowi Pacuła kojarzy się raczej z „młodą Ingrid Bergman”, ikoną złotej ery Hollywood. Na łamach czasopisma „Alfred Hitchcock’s Mystery Magazine” piszą o niej, że łączy w sobie piękno nominowanej do dwóch Oscarów Jean Simmons i naturalną zmysłowość Jennifer Jones, laureatki Oscara za rolę w Pieśni o Bernadetcie. Dla amerykańskiego „Vogue’a” uroda Pacuły „jest uderzająca”. Pacuła mówi tam, że jest sentymentalną romantyczką. Dorastała jako chłopczyca, grała w piłkę nożną, czas spędzała z chłopakami. Że jest dziewczyną, zorientowała się w wieku osiemnastu lat. Podoba się jej Hollywood: jego magia i pęd. Na ośmiu stronach najsłynniejszego magazynu modowego na świecie pozuje m.in. w żółtym swetrze uwodzicielsko zsuniętym z ramienia. „Mówią mi, że wyglądam jak Charlotte Rampling albo Faye Dunaway” – opowiada Polka. Dodaje, że tę drugą gwiazdę widywała na dużym ekranie w lokalnym kinie w Tomaszowie Lubelskim. Kolejne zdjęcie. Pacuła w mocnym makijażu, włosy ma zaczesane na bok, usta pociągnięte karminową szminką, w uszach kolczyki z niebieskimi kamieniami. Na innym ujęciu owinięta jest tylko w prześcieradło. „Lubię się stroić, ale tylko na pięć minut. Po tym czasie czuję presję, by dobrze się zachowywać” – tłumaczy. Zdjęcia robi jej legendarny Denis Piel, którego Pacuła poznała u znajomych. Będzie ją fotografował jeszcze wielokrotnie. Piszę do niego z pytaniem o Pacułę i szybko dostaję odpowiedź. „Zawsze uwodzicielska, a praca z nią była radością”. Piel prosi, bym przekazała Pacule zaproszenie na jego wystawę, milknie, kiedy uściślam, że nie mam kontaktu z Polką. W listopadzie tego samego roku „Harper’s Bazaar” poświęca Pacule sporo miejsca. Na czterech stronach znów ucharakteryzowana jest na gwiazdę klasycznego Hollywood. W kapeluszu, koronkowej woalce, skórzanej kurtce narzuconej na gołe ciało, w szalu na głowie, który mógłby chronić ją od wiatru podczas szybkich przejażdżek kabrioletem. „Najlepsze jeszcze nadejdzie” – głosi podtytuł artykułu, który zapowiada amerykański debiut Pacuły. Na ostatnim zdjęciu seksowna i niebezpieczna opiera się o ścianę, wokół talii okręcony ma pas makijażystki. Zamiast naboi tkwią w nim pędzle. „Brwi jak skrzydła nietoperza, słowiańskie rysy i wygląd, który rzuca na kolana” – podsumowuje Joannę Pacułę „Time”. Poświęca Polce w 1983 roku dwie gęsto zapisane strony. Na głównym zdjęciu Pacuła z papierosem w dłoni patrzy w oko kamery nieco wkurzona. Chmurna i niedostępna. Takie robi wrażenie. Bohaterkami tego wydania tygodnika są „gorące twarze z Europy”. Pacuła jest w doborowym towarzystwie: z Nastassją „zmysłowym dzieckiem” Kinski oraz Isabellą „współczesną kobietą” Rossellini. „Time” nazywa Pacułę „chłopczycą”. John Skow rozmawia ze współpracownikami Polki z warszawskiego Teatru Dramatycznego. Nie mają złudzeń – Pacuła do Polski już nie wróci. „Desdemona w dżinsach i swetrze, posiniaczony anioł z granitowym charakterem” – tak o niej mówią. Iwona Słoczyńska dodaje: „Jak Brigitte Bardot, zawsze miała w sobie coś zwierzęcego. Chciała się wyrwać z korzeniami, nie byłam zaskoczona, gdy wyjechała z Polski”. W pierwszej połowie tamtej dekady twarz Pacuły jest więc na kilkudziesięciu okładkach i setkach stron prestiżowych czasopism modowych i dla kobiet: „Vogue”, „Harper’s Bazaar”, „Cosmopolitan”. Pacuła jest pierwszą w historii Polką na okładce „Vogue’a”, a ląduje na niej często: nie tylko w USA, ale też w Niemczech, we Francji i Włoszech. Na każdej wygląda posągowo. Nawet kiedy się uśmiecha, wydaje się nieobecna. Jakby całe to zamieszanie nie do końca jej dotyczyło. I jakby wciąż nie mogła w nie uwierzyć. Czy można jej się dziwić? W końcu o żadnej Polce amerykańskie media nie pisały na taką skalę. Zdarza jej się zresztą pytać reporterów, czy dają wiarę temu, co jej się przytrafiło. Zapomina wtedy, że ma być pewną siebie enigmą z Europy Wschodniej – wychodzi z niej dziewczyna z Tomaszowa. Angielska dziennikarka Mary Fletcher z tygodnika „Woman” leci do Los Angeles, by spotkać się z Pacułą. Zastaje Polkę w biurze studia filmowego. Pacuła niedbale rzuca swoją drogą włoską kurtkę na sofę, wertuje amerykańskie gazety. Czyta o sobie w języku, który wciąż poznaje. Ze wschodnioeuropejskim zaśpiewem zwraca się do pracowników wytwórni. Pali, brew ma zmarszczoną. – Co to znaczy bewitching? – docieka. – I co mają na myśli, gdy piszą, że wyglądam feline? Udaje? Kokietuje? Trudno powiedzieć. W pierwszej połowie lat 80. nauka angielskiego to dla niej świeża sprawa. Może naprawdę nie wie? Nie piszą nic złego: jest „urzekająca”, „obdarzona kocim wdziękiem”. „Zapewniona, że oba te słowa to komplementy, wygładza brew i uśmiecha się zachwycona”. Angielka w tytule swojego tekstu pyta, czy Pacuła to nowa Garbo. Na okładce w futrzanej czapce i klejnotem wielkości pięści na szyi aktorka wygląda jak sekretna córka Rasputina. W środku magazynu kolejne zdjęcie: Pacuła z lekko rozchylonymi ustami rzuca w stronę obiektywu powłóczyste spojrzenie. Cała skrzy się od cekinów, na nadgarstku droga biżuteria. Niczym gwiazda starego Hollywood. Albo obwieszona sztucznymi brylantami bohaterka Dynastii, młodsza siostra Alexis. Nie jak dziewczyna z polskiej prowincji, z kraju zza żelaznej kurtyny. Joasia, której Ewa Błaszczyk pożyczyła irchową spódnicę na egzamin wstępny w szkole aktorskiej. Fletcher informuje swoich czytelników, że Pacuła, zupełnym przypadkiem, w czasie wakacji „stała się międzynarodową gwiazdą”. Nie ona jedna tak pisze: hasło „aktorka bez państwa”, choć nie odpowiada prawdzie, świetnie wygląda w druku. Ta narracja będzie Polce towarzyszyła przez całe lata 80. I stanie się częścią jej legendy. Zobacz też: Przyjęła ją pod swój dach, a potem wyrzuciła za drzwi. Co poróżniło Elżbietę Czyżewską i Joannę Pacułę? Pacuła: – Wszystko stało się tak szybko. Być może tylko w Ameryce jest to możliwe. Pojechałam do Paryża na urlop i w tym czasie w Polsce wprowadzono stan wojenny. We Francji zostałam rok, trochę pracowałam, ale głównie obserwowałam, co się wydarzy w Polsce. Kiedy nic się nie zmieniło, wyjechałam na kolejne wakacje, do USA. Gdzie indziej dodaje: – W pewnym sensie rozumiem tę dziewczynę, która desperacko chce uciec z Rosji. Jej obsesja, jej pasja przypominają inne rodzaje pasji. A jeśli coś wiesz o namiętności, możesz to wykorzystać w swojej roli. Mówi o Irinie, bohaterce kryminału Park Gorkiego opartego na powieści Martina Cruza Smitha. To będzie jej pierwszy amerykański film. Irina jest garderobianą na planie filmowym, chodzi w rozpadających się butach. Głowę trzyma jednak wysoko, jakby na stopach miała szklane pantofle. To jej łyżwy, znalezione przy zamordowanej koleżance, naprowadzają na trop zbrodni i afery sobolowej moskiewskiego śledczego Arkadego Renkę. Irina zakochuje się w nim, ale spotyka się też z Amerykaninem Jackiem Osborne’em. Z pierwszym łączy ją szczere uczucie, z drugim – interesy. Bohaterka Pacuły to syberyjska tygrysica o wyglądzie kociaka. Za wszelką cenę chce się wydostać ze Związku Radzieckiego. Jeśli musi zdradzić ukochanego – trudno. Amerykańskie media doszukują się podobieństw między Polką a Iriną. Pacuła cierpliwie tłumaczy: „Nie jestem jak ona, nie chciałam wyjeżdżać z Polski, nie spodziewałam się, że zrobię międzynarodową karierę. Jak mogłabym? Nie znałam żadnych języków obcych”. Vernon Scott pisze, że stosunek Pacuły do ZSRR jest wrogi, co jest dla Polaków normalne. Dlatego łatwo jej było wcielić się w dziewczynę, która za wszelką cenę chce uciec z Rosji. Włoskiemu magazynowi „Lei” Pacuła wyjaśnia, że do Iriny jest podobna pod jednym względem: nikomu nie ufa. Może odcinać się od Syberyjki, ile chce. Dla Amerykanów i tak jest symbolem ucieczki przed reżimem. Trzecią, po Lechu Wałęsie i papieżu, postacią z Polski, której twarz kojarzą. Pacuła obawia się wówczas, że o ile mogłaby do Polski wrócić, o tyle prawdopodobnie już by z ojczyzny nie wyjechała. Gdy zadzwoniła do rodziców, by pochwalić się angażem do Parku Gorkiego, nie mogła powiedzieć, o jaki film chodzi. – W Polsce ta książka została potępiona przez władzę. Nawet jeśli z udziału w filmie nic dla niej nie wyniknie, to praca nad nim i tak wzmocniła jej charakter. Pacuła lubi, kiedy jest trudno. – Zawsze taka byłam – zaznacza. Zawsze też chciała być aktorką. – Jako dziecko specjalizowałam się w zabawianiu przyjaciół pantomimami i przebierankami. Byłam też trochę chłopczycą i wysyłano mnie na obozy sportowe. W efekcie zostałam sprinterką w biegach przez płotki, prawie na poziomie olimpijskim. Ale kiedy przyszło do wyboru między aktorstwem a sportem, nie wahałam się. Dziś zostały mi tylko wytrenowane nogi z mięśniami, których teraz wolałabym się pozbyć.
Zagrał tylko w kilku filmach, ale i tak podbił Amerykę. Do końca wypierał się prawdy o sobie, jego śmierć zszokowała Hollywood
John Belushi był jednym z najpopularniejszych komików w Stanach Zjednoczonych i gwiazdą programu „Saturday Night Live”. Wraz z Danem Aykroydem stworzył kultowych Blues Brothers i zdobył światową sławę. Za spektakularnym sukcesem kryło się jednak życie pełne presji i uzależnienia. 5 marca 1982 roku aktor zmarł w wieku zaledwie 33 lat.
John Belushi był jednym z najbardziej wyrazistych komików swojej epoki. Gwiazda kultowego „Saturday Night Live” i współtwórca legendarnego duetu Blues Brothers w błyskawicznym tempie zdobył sławę i sympatię widzów. Na scenie kipiał energią i rozbrajał publiczność swoim talentem, ale za kulisami zmagał się z ogromną presją i uzależnieniem od narkotyków. Historia jego życia to opowieść o spektakularnej karierze, która zakończyła się dramatycznie w 1982 roku, gdy aktor zmarł w wieku zaledwie 33 lat. Od Chicago do wielkiej kariery w „Saturday Night Live” John Belushi urodził się 24 stycznia 1949 roku w Chicago jako syn albańskich imigrantów. Dorastał na przedmieściach wraz z trójką rodzeństwa. Już w młodym wieku było jasne, że ma ogromny talent sceniczny. W szkole występował na scenie, grał na perkusji w zespole i był kapitanem szkolnej drużyny futbolowej. Po ukończeniu liceum postanowił rozwijać swoje marzenia o aktorstwie, choć najpierw zdecydował się skończyć studia. Dyplom zdobył w 1970 roku, a wkrótce potem dołączył do słynnej grupy improwizacyjnej Second City w Chicago. To właśnie tam zwrócił na siebie uwagę publiczności i branży. Prawdziwy przełom przyszedł w 1975 roku, kiedy Belushi dołączył do obsady programu „Saturday Night Live”. Komediowe show szybko stało się jednym z najważniejszych programów rozrywkowych w telewizji. W obsadzie znaleźli się m.in. Chevy Chase, Dan Aykroyd i Bill Murray, jednak to Belushi wyróżniał się niezwykłą energią sceniczną. Choć był nieco otyły, bez problemu radził sobie w dynamicznych skeczach. Publiczność pokochała jego ekspresję, odwagę i umiejętność wcielania się w skrajnie różne postacie. Zobacz też: Ojciec ośmiorga dzieci i gwiazda kina. Teraz walczy o pierwszego Oscara. Po ponad 100 produkcjach wreszcie doczekał się nominacji Blues Brothers – duet, który podbił świat Podczas pracy w „Saturday Night Live” Belushi stworzył wiele pamiętnych bohaterów. Jednym z najbardziej znanych był samuraj Futaba, który odpowiadał na pytania przypominającym japoński bełkotem lub przecinał przedmioty kataną. Największą popularność przyniósł mu jednak duet Blues Brothers, który stworzył wspólnie z Danem Aykroydem. Postacie w czarnych garniturach, kapeluszach i ciemnych okularach początkowo pojawiały się jedynie jako przerywnik muzyczny przed właściwym programem. Szybko jednak stały się fenomenem. Bohaterowie zdobyli taką popularność, że nagrali własną płytę, a następnie trafili na wielki ekran. W 1980 roku premierę miał film „Blues Brothers” w reżyserii Johna Landisa. Historia dwóch braci, którzy próbują zdobyć pieniądze, by uratować sierociniec, w którym się wychowali, szybko podbiła publiczność. Choć początkowo pojawiały się obawy związane z dystrybucją filmu, produkcja okazała się ogromnym sukcesem. Przy budżecie 17,5 miliona dolarów zarobiła ponad 115 milionów dolarów na całym świecie. Za kulisami sukcesu – walka z uzależnieniem Za spektakularnym sukcesem kryła się jednak znacznie trudniejsza rzeczywistość. Belushi od początku kariery zmagał się z problemem narkotyków. Choć przyjaciele coraz częściej zwracali uwagę na jego styl życia, aktor długo nie chciał przyznać, że jest uzależniony. Gdy pojawiały się takie sugestie, bagatelizował je, tłumacząc, że to jedynie „jedno piwo” albo „tylko trawka” i że w każdej chwili może zerwać z używkami. Podczas pracy nad filmem „Blues Brothers” jego uzależnienie zaczęło coraz bardziej wpływać na pracę. Aktor spóźniał się na plan zdjęciowy, znikał w trakcie zdjęć, a czasem przesypiał całe dnie po nocnych imprezach. Sytuacja była na tyle poważna, że producenci zdecydowali się zatrudnić osobę, która miała pilnować komika i trzymać go z dala od narkotyków. Reżyser John Landis wspominał później, że w pewnym momencie walczono już nie tylko o ukończenie filmu, ale również o życie Belushiego. Problemy powróciły podczas pracy nad filmem „Sąsiedzi” (1981), w którym ponownie zagrał z Danem Aykroydem. Atmosfera na planie była napięta, scenariusz wielokrotnie zmieniano, a wielu członków ekipy sięgało po kokainę. Belushi wrócił wtedy do nałogu i coraz częściej otwarcie krytykował projekt. Film okazał się jego ostatnią produkcją. Zobacz też: Wzruszył Hollywood do łez. Teraz zachwyci Polskę. W tle wielki sukces naszej rodaczki Dramatyczny finał historii Johna Belushiego 4 marca 1982 roku Belushi odwiedził swojego menadżera Berniego Brillsteina i poprosił go o pieniądze. Menadżer początkowo odmówił, obawiając się, że aktor chce kupić narkotyki. Kilka godzin później Belushi wrócił z tą samą prośbą i tym razem pieniądze otrzymał. Następnego dnia jego ciało znalazł trener, który przyszedł na wcześniej umówiony trening. Lekarz stwierdził, że przyczyną śmierci było przypadkowe przedawkowanie heroi*y i kok*iny. Aktor miał 33 lata. W mieszkaniu przebywała wtedy Catherine Evelyn Smith, która przyznała, że podała Belushiemu nark*tyki. Została aresztowana i skazana na 15 miesięcy więzienia. Kilka godzin przed śmiercią komika odwiedzili go Robert De Niro i Robin Williams. Legenda komedii, która odeszła zbyt wcześnie Śmierć Johna Belushiego wstrząsnęła całym Hollywood. Podczas ceremonii rozdania Oscarów Dan Aykroyd pojawił się na scenie bez swojego partnera z „Blues Brothers”. Wspominając przyjaciela powiedział, że Belushi bardzo chciałby wręczyć nagrodę, bo sam był „trochę efektem wizualnym”. Po latach Belushi wciąż pozostaje jedną z ikon amerykańskiej komedii. Jego sceniczna energia, charakterystyczne role i kultowy duet Blues Brothers sprawiły, że na stałe zapisał się w historii popkultury. Wielu przyjaciół i współpracowników podkreślało, że mógł bawić publiczność jeszcze przez wiele lat. Jego historia pozostaje jednak jednym z najbardziej dramatycznych przykładów tego, jak ogromna sława i presja mogą zniszczyć nawet największy talent. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jim Carrey odciął się od ludzi i zrezygnował z aktorstwa. Niedawno zaskoczył metamorfozą. Aż trudno uwierzyć, jak dziś wygląda jego życie Źródła: Variety, film.wp.pl, film.interia.pl
Power couples 2026: te pary rządzą dziś show-biznesem. Hollywood kocha takie historie
Łączy ich coś więcej niż sława i czerwone dywany. Wspierają się w najważniejszych momentach, potrafią cieszyć się sukcesem partnera i nie tracą przy tym własnej niezależności. Adrien Brody i Georgina Chapman, Taylor Swift i Travis Kelce czy Amal i George Clooney pokazują, że współczesne power couples to nie tylko znane nazwiska, ale przede wszystkim relacje oparte na przyjaźni, szacunku i wspólnym kierunku w życiu.
Kobieta po przejściach, mężczyzna z przeszłością. Poznali się w 2019 roku. On nigdy nie oceniał jej za trudną przeszłość, ona jemu dała miłość, za którą tak tęsknił. W ubiegłym roku, odbierając Złoty Glob za rolę w filmie „Brutalista”, Brody dziękował ukochanej: „To dzięki tobie stoję tu dzisiaj”. Nie ma znaczenia, ile mają lat. Nie ma znaczenia, jaka jest między nimi różnica wieku. Nie ma znaczenia, ile mają za sobą rozstań i przelotnych romansów. Nie ma znaczenia, czym się zajmują zawodowo. Znaczenie mają zupełnie inne rzeczy. Wsparcie, wzajemny szacunek, podziw. Wtedy mogą stworzyć związek, w którym razem będą silniejsi, niż są osobno. Power couples. Silne pary. Ale nie takie, które są znane i wpływowe, jak kiedyś Victoria i David Beckhamowie. To pary, których wspólna rzeczywistość jest dużo bogatsza, bo razem mogą więcej. Jak pisał Antoine de Saint-Exupéry, „miłość to nie patrzenie na siebie nawzajem, lecz patrzenie w tym samym kierunku”. Ale dzisiejsze power couples nie tylko patrzą w tym samym kierunku. Patrzą też na siebie. Z miłością, czułością i uznaniem. Power couples – dlaczego dziś fascynują bardziej niż kiedyś „To dzięki tobie stoję tu dzisiaj. Twoja wielka szczodrość, wewnętrzna siła i kreatywność, jakimi emanujesz, sprawiają, że codziennie wiem, jakim człowiekiem chcę być. Myślałem, że chwile jak ta nie będą mi już dane. Tymczasem dzięki tobie znów mogę ich doświadczać”, mówił wzruszony Adrien Brody, odbierając w 2025 roku statuetkę Złotego Globu za rolę w filmie „Brutalista”. Dziękował swojej partnerce Georginie Chapman, z którą związany jest od 2019 roku. Wcześniej jego życie osobiste było raczej nieudane. Nie mówiąc o jego wybrance, byłej żonie producenta filmowego Harveya Weinsteina, skazanego na 39 lat więzienia za nadużycia seksualne i gwałty. Oboje sądzili, że nic w życiu dobrego ich już nie spotka, do czasu gdy oboje przyjechali na bankiet do Heleny Christensen do Portoryko. Z kolei Timothée Chalamet, odbierając w tym roku statuetkę za film „Wielki Marty”, podziękował rodzicom i Kylie Jenner: „Dla moich rodziców, dla mojej partnerki: kocham was. Bardzo dziękuję”. Tydzień wcześniej, odbierając nagrodę podczas Critics’ Choice Awards, zwrócił się do ukochanej: „Kocham cię. Nie mógłbym zrobić tego bez ciebie”. A złośliwi twierdzili, że związek hollywoodzkiego aktora i gwiazdy rodzinnego skandalizującego show „The Kardashians” to coś na kształt mezaliansu. Przecież ten świetny aktor nie zniżyłby się do poziomu rodziny Kardashian-Jenner, myśleli. A jednak. Taylor Swift mimo napiętego grafiku stara się być na większości meczów rozgrywanych przez jej ukochanego, gwiazdę amerykańskiego futbolu Travisa Kelce. On też, kiedy tylko może, zasiada w loży dla VIP-ów na jej koncertach. „Ale z umiarem”, zaznacza amerykańska psycholożka Veronica West. I dodaje: „Swift i Kelce nie są do siebie przyspawani. Potrafią się rozdzielić. To dobrze, bo chodzi o to, żeby zachować balans, który jest złotym środkiem trwałości związku. Chodzi o to, by tworzyć coś wspólnie, ale nie utracić przy tym swojej indywidualności”. Tak więc Swift nadal pozostaje najlepiej zarabiającą wokalistką świata, a Kelce ulubionym graczem Amerykanów. Nie wiadomo, jak George Clooney wspierał swoją żonę Amal podczas porodu, ale Veronica West twierdzi, że równie ważne jak obopólne wsparcie jest poczucie humoru. A tego w związku państwa Clooneyów zapewne nie brakuje. Gdy w 2017 roku na świat przyszły ich bliźnięta, w sieci pojawiło się, zapewne zaakceptowane przez Amal i George’a, oświadczenie: „Ella, Alexander i Amal są zdrowi, szczęśliwi i mają się dobrze. George jest pod wpływem środków uspokajających i powinien dojść do siebie w najbliższych dniach”. Zobacz też: Emma Stone zagra w filmie... swojego męża! Zdradzamy kulisy produkcji, o której mówi całe Hollywood Miłość po przejściach – kiedy trudne doświadczenia łączą ludzi Wsparcie w ważnych chwilach to jedno. Ale wsparcie w trudnych momentach to drugie. Związek brytyjskiej aktorki Elizabeth Hurley i amerykańskiego muzyka country Billy’ego Raya Cyrusa zaczął się właśnie wtedy, gdy on rozwodził się z żoną. Choć jego małżeństwo z piosenkarką Firerose trwało dość krótko, rozwód był dla niego niełatwym doświadczeniem. To wtedy przyjaciółka z planu filmu „Rajskie święta” stała się dla niego kimś więcej. Ich znajomi mówią, że choć są zupełnie różni, dogadują się wspaniale. I mimo że zaskoczyli ludzi, stworzyli związek, który naprawdę ma sens. Jeśli chodzi o zaskoczenie, to nie do pobicia są Katy Perry i Justin Trudeau. Choć czy na pewno to zaskoczenie? Ojciec byłego premiera Kanady, również premier Kanady (w latach 1968–1979 i 1980–1984), romansował z Barbrą Streisand i Kim Cattrall. „Nie ma wątpliwości, że historia się powtarza”, komentuje profesor nauk politycznych z uniwersytetu w Ottawie Jonathan Malloy. A profesor marketingu Michael Mulvey twierdzi: „Wytycza inną ścieżkę postpolityczną niż jego poprzednicy, ale jest to zgodne z marką premiera, który zawsze był niezwyczajny”. Co wspólnego może mieć wokalistka, której ostatnia płyta została zmieszana z błotem, a jej lot w kosmos z Blue Origin został wyśmiany pod każdą szerokością geograficzną, oraz premier, którego wizerunek nadszarpnęło kilka skandali? Okazuje się, że to, co budują wspólnie, ma wpływ na ich indywidualny wizerunek. Dodatkowo dziennikarz muzyczny Derrick Kennedy zauważa: „Perry i Trudeau są ideologicznie zgodni – oboje działają jako antysystemowi buntownicy w swoich dziedzinach”. Ich związek, choć wydawałoby się, że to chwyt marketingowy obliczony na rebranding ich nazwisk, okazuje się jednak sprawą poważną, u której podstaw stoi zwykła międzyludzka więź. Miłość po prostu. Zobacz też: To było ostatnie rozdanie nagród przed Oscarami 2026! Kto otrzymał statuetki SAG? Od przyjaźni do miłości – związki, które dopiero się zaczynają Seksuolog Zbigniew Lew-Starowicz twierdził, że sama miłość nie wystarczy, by związek stał się dojrzały i przetrwał długie lata. Ważna jest w nim przyjaźń: „Jeżeli bez miłości związek raczej nie powstanie, to bez przyjaźni nie przetrwa. Namiętność, zakochanie to stany umysłu, które nas uskrzydlają, ale po każdym wzbiciu się w niebo trzeba kiedyś powrócić na ziemię. I jeśli w związku nie pojawiła się przyjaźń, to mało prawdopodobne, by udało się razem przejść przez życie”. Dwudziestoczteroletnia modelka Kaia Gerber też już to wie. Od roku spotyka się z aktorem Lewisem Pullmanem (oficjalnie potwierdzili swój związek podczas ubiegłorocznego festiwalu filmowego w Wenecji), a w podcaście „Therapuss” powiedziała, że jej związek z aktorem przynosi jej ukojenie i pozwala na uzdrowienie wcześniejszych doświadczeń: „Warto dać szansę uczuciu, które zaczyna się od przyjaźni, bo taki związek jest po prostu lepszy”. Czy przetrwają, to się okaże. Podobnie jak w przypadku Harry’ego Stylesa i Zoë Kravitz, czekamy na rozwój wydarzeń. To, że młodzi artyści nie potwierdzili oficjalnie, że są razem, wynika być może z tego, że Styles nie lubi nadawać swoim związkom etykiet. A co z Gigi Hadid i Bradleyem Cooperem? Oboje są bardzo sławni i ponad wszystko pragną stabilizacji. Podstawę już mają, bo bardzo się wspierają, szczególnie wtedy, gdy trzeba rozreklamować biznes bliskiej osoby (Bradley Cooper ma food trucka, a Gigi Hadid własną markę odzieżową). Ich dwie córki bardzo się podobno polubiły. Nie ma też problemu z byłą partnerką Coopera, Iriną Shayk, bo to ona poznała modelkę i aktora ze sobą. Każdy ma swój świat – dlaczego w związku potrzebna jest przestrzeń Związek Amal i George’a Clooneya również rozpoczął się od przyjaźni. Od przyjaźni i długich rozmów. Wcześniej koncepcja posiadania rodziny nie budziła w Amal ekscytacji. A George po pierwszym rozwodzie obiecał w obecności Barbary Walters, że nie ożeni się już nigdy więcej: „Nie odnajduję się najlepiej w małżeństwie”, mówił. Do czasu, jak się okazało. „Związek, w którym obie strony mają swoje światy, ambicje i przestrzeń, buduje coś więcej niż romantyczną narrację”, mówi psycholożka Veronica West. Każdy człowiek potrzebuje swojej przestrzeni, żeby nie siedzieć jedno na drugim. Amal i George Clooneyowie, choć razem wychowują dzieci, razem prowadzą Clooney Foundation for Justice, mają przestrzeń tylko dla siebie. Amal nie zrezygnowała z pracy, ale na pewno pracuje mniej. Kiedyś wspominała, że zanim poznała George’a, jej życie składało się głównie z podróży, wieczorów spędzanych w biurze i w samotności. Gdy George zgodził się, żeby jego przyjaciel przyszedł do niego ze znajomą, ani on, ani ona nie sądzili, że to spotkanie zmieni ich życie. „Nie wiedziałem, jak moje życie było puste, dopóki nie spotkałem Amal. Jeszcze nigdy życie drugiego człowieka nie było dla mnie nieskończenie ważniejsze niż moje własne”. Ich miłość jest naprawdę dojrzała. Psycholog Ewa Woydyłło w książce „Buty szczęścia” pisze: „W dojrzałej miłości sukcesy i osiągnięcia partnera witamy z radością”. Wsparcie bez zazdrości – sekret udanych power couples Z radością witała sukces Brada Pitta Ines de Ramon, kiedy przyjął propozycję zagrania w filmie „F1”. Złośliwi twierdzili, że ma jednak powody do obaw, bo przecież na planie pojawiały się piękne kobiety. A wiemy, jak kończyły się związki aktora, gdy wkraczał na kolejne plany zdjęciowe. Ale tym razem wygląda na to, że pochodząca ze Szwajcarii właścicielka marki biżuteryjnej może czuć się bezpieczna. Po pierwsze, Pitt po perturbacjach życiowych odzyskał przy niej spokój, a po drugie… nie jest aktorką. Tylko czy Brad nastawiony jest na długotrwały związek? Psycholog Mateusz Grzesiak mówi: „Badania pokazują, że związki nastawione na długoterminowe maratony i pozostają jako szczęśliwe pary, aktywują takie regiony w mózgu, które są odpowiedzialne za empatię, kontrolę emocji, pozytywne myślenie”. Choć nie ma jednej recepty na udany związek, wydaje się, że jest kilka wspólnych rzeczy, które łączą wszystkie power couples. To, po pierwsze, wsparcie, które okazują sobie na każdym kroku. I nie chodzi o to, żeby chodzić razem po czerwonych dywanach, pokazując się razem przy okazji wielkich uroczystości. Chodzi o to, by bez zazdrości o sukcesy partnera potrafić szepnąć: „Jestem z ciebie dumna, dumny”. Po drugie, nieocenianie. Dzięki Adrianowi Brody’emu Georgina Chapman, którą dotknął społeczny ostracyzm za to, co zrobił jej eksmąż, wróciła do życia i do łask hollywoodzkich gwiazd. Trudna przeszłość nie stanęła na drodze do ich szczęścia. Ale przeszkodą w budowaniu trwałego związku może być brak czasu dla siebie, dlatego tak ważne jest, by raz na jakiś czas iść na randkę czy pozwolić sobie na krótki wyjazd. Zobacz też: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Co łączy współczesne power couples? Większość z par tu wymienionych ma jeszcze jedną cechę. Nie afiszują się z uczuciem. Owszem, bywają razem w miejscach publicznych, ale niespecjalnie chwalą się tym, jak na co dzień wygląda ich życie. Rzadkością są takie wywiady jak ten Amal Clooney dla „Time’a”, kiedy mówiła: „Małżeństwo jest cudowne, a ja mam w mężu niesamowicie inspirującego partnera. Mamy dom pełen miłości i śmiechu. Ta radość jest większa, niż wszystko, co mogłam sobie wyobrazić. Czuję się spełniona, znalazłam wielką miłość i jestem matką. W ten sposób złapałam równowagę”. Psycholog Mateusz Grzesiak mówi, że o power couple mówimy wtedy, gdy dwie silne osobowości tworzą coś, co jest od nich samych o wiele potężniejsze. Po prostu każda z nich jest wyjątkowa, ale razem… mogą więcej. I jeszcze słowo od Ewy Woydyłło z książki „Buty szczęścia”: „Ludzi naprawdę szczęśliwych więcej jest wśród długoletnich par niż wśród młodych małżeństw. Stają mi przed oczami znajome małżeństwa, emanujące przyjaźnią, życzliwością, poczuciem humoru. A także czymś nieuchwytnym, co sprawia, że się czuje, iż najpierw ludzie ci są ze sobą, a dopiero potem z resztą świata”.
Bez nich nie byłoby Oscarów. Polacy, którzy wymyślili Hollywood
Hollywood miało być tylko przystankiem w drodze do lepszego życia. Stało się imperium. A jego fundamenty położyli imigranci z polskich ziem – synowie krawców, handlarzy i ubogich żydowskich rodzin spod zaborów. Zaczynali od zera, kończyli jako architekci największej machiny marzeń XX wieku.
Hollywood. Cudowne dziecko Ameryki, co roku trawione oscarową gorączką. W Alei Gwiazd znajdziemy odciski dłoni i stóp ponad 160 gwiazd, w tym Elizabeth Taylor, Marilyn Monroe, Humphreya Bogarta czy Franka Sinatry. Gdyby ktoś się zagubił, to słynny napis na wzgórzach pozwoli mu się odnaleźć. This is Hollywood. Witajcie w fabryce snów! Być może Hollywood pozostałoby zapyziałą dzielnicą w Mieście Aniołów, gdyby nie Polacy, którzy dotarli tu w poszukiwaniu lepszego życia. Wszyscy pochodzili z polskich ziem, znajdujących się wówczas pod zaborami, często z biednych żydowskich rodzin. Zaczynali od zera jako pucybuci, handlarze lub asystenci poskramiaczy węży, jednak dzięki determinacji i uporowi dotarli na sam szczyt. Fundamenty fabryki snów nie powstały z kalifornijskiego złota, lecz z polskiego uporu, biedy i ułańskiej fantazji. Nie byłoby Hollywood bez Siegmunda Lubina, okulisty, który dotarł do Stanów z walizką okularów na sprzedaż, a którego przenośny projektor zrewolucjonizował kino. Bez Samuela Goldwyna, który wpływając na statku do portu w Nowym Jorku, na widok Statuy Wolności rozpłakał się jak dziecko, a po latach uciekł do Los Angeles przed mafią i nakręcił pierwszy pełnometrażowy film w Hollywood. Bez braci Warnerów, którzy założyli Warner Bros, jedną z największych wytwórni filmowych na świecie, film byłby do dzisiaj niemy i czarno-biały. A bez Billy’ego Wildera o wiele smutniejszy. Ale królowa była jedna – Pola Negri. Nie tylko sama stała się medialną diwą, ale też uchyliła drzwi do kariery Grecie Garbo i Ingrid Bergman… Samuel Goldwyn – piechotą po marzenia Historia podboju Hollywood przez niego to gotowy scenariusz na film o chłopaku z warszawskich Nalewek, który musiał stać się Goldwynem, bo jego prawdziwe nazwisko Szmuel Gelbfisz nie pasowało do amerykańskiego snu. Podbój nie zaczął się od kamery, ale od… nóg. Młody Szmuel bez grosza przy duszy przeszedł pieszo z Warszawy do Hamburga, by stamtąd dotrzeć do Anglii, a potem do Ameryki. Zanim zajął się filmem, był królem rękawiczek. A potem stał się założycielem potęgi Metro-Goldwyn-Mayer (1924), dla której wymyślił logo z ryczącym lwem. Miał jednak zbyt duże ego, by dzielić tron z Louisem B. Mayerem. Po serii kłótni o to, kto ma decydujący głos w firmie, został z niej wyrzucony z milionem dolarów odprawy. Wkrótce stworzył Samuel Goldwyn Productions i podbił Hollywood. Do końca życia pozostał „wolnym strzelcem” z Warszawy. Wróżono mu, że „Wichrowe wzgórza”, które kręcił, są zbyt ponure i nikt ich nie obejrzy. Na co Goldwyn: „Zrobię tak piękny film, że ludzie będą płacić za samo patrzenie na cienie na ścianie”. Miał rację – film stał się arcydziełem. Ten twardy, nieczuły biznesmen podczas rozdania Oscarów płakał jak dziecko, kiedy jego film „Najlepsze lata naszego życia”, w którym obsadził weterana wojennego, zdobył siedem statuetek. Podobno po zejściu ze sceny, ściskając nagrodę, szepnął do żony, Frances: „Warto było przejść przez te wszystkie kraje piechotą, żeby trzymać ten kawałek metalu”. Zobacz też: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Louis B. Mayer – człowiek, który wymyślił Oscary Jeśli Samuel Goldwyn był sercem Hollywood, to Louis B. Mayer, szef potężnego studia Metro-Goldwyn-Mayer, był bezwzględnym, wszystkowidzącym bogiem. Mówiono, że pod jego rządami MGM miało „więcej gwiazd, niż jest ich na niebie”. Prawdopodobnie Mayer urodził się w Mińsku Mazowieckim, choć często konfabulował na ten temat, więc mógł się w tym pogubić. Karierę w Stanach zaczął od zbierania złomu, ale szybko zrozumiał, że prawdziwe złoto leży w srebrnym ekranie. Jego ogromne białe biuro w MGM z biurkiem na podwyższeniu, by każdy gość czuł się przy nim jak karzeł, stało się legendarne. Dla Mayera aktorzy byli jego własnością. Kontrolował każdy aspekt ich życia, począwszy od tego, co jedzą, a kończąc na tym, z kim sypiają. Kiedy młoda Judy Garland zaczęła przybierać na wadze, kazał kawiarniom w studiu serwować jej wyłącznie zupę chicken noodle i czarną kawę. Mayer okazał się tyranem, ale to on stworzył magię nazywaną Złotą Erą Hollywood. Bez jego obsesji na punkcie perfekcji i wizerunku kino być może nigdy nie stałoby się największą religią XX wieku. I nie byłoby Oscarów. Dla niego statuetka nie była symbolem doskonałości, lecz narzędziem dyscypliny. Aktorzy i filmowcy mieli dość pracy po 18 godzin na dobę i chcieli tworzyć związki zawodowe. Dla Mayera oznaczało to wyrok śmierci. Zamiast walczyć z pracownikami, ugłaskał ich Oscarami. Choć oficjalnie nagroda nazywała się Academy Award of Merit, legenda głosi, że bibliotekarka Akademii Margaret Herrick spojrzała na statuetkę i stwierdziła: „Wygląda zupełnie jak mój wujek Oscar!”. Mayerowi było wszystko jedno, jak się nazywa, dopóki działała jako smycz. Design statuetki również nie był przypadkowy – to rycerz trzymający miecz, stojący na rolce filmu. Mayer wiedział, że w Hollywood ego jest silniejsze niż chciwość. Człowiek, który mógłby strajkować o 100 dolarów podwyżki, pracowałby za darmo przez całą noc, byle móc postawić sobie na kominku złotego rycerza. Pola Negri – polska królowa Hollywood Miała tak wielki talent, że Hollywood musiało paść jej do stóp. W przeciwieństwie do wielu gwiazd nigdy nie weszła do „stajni” Mayera w MGM i największe sukcesy odniosła w konkurencyjnej wytwórni Paramount Pictures. Opuszczając rodzinne Lipno na Mazowszu jako Apolonia Chałupiec, nie mogła sobie wymarzyć większej kariery. Mówi się, że Negri nie grała gwiazdy, ona nią była. Kiedy spacerowała po Sunset Boulevard w najdroższym futrze, z żywym gepardem na smyczy, nikt nie wątpił, że ta dziewczyna z miasteczka nad Wisłą jest królową świata. W latach 20. XX wieku w Los Angeles panowała niepisana zasada: jeśli chcesz być zauważona, musisz być bardziej ekstrawagancka niż inni. Negri wykreowała wizerunek femme fatale – tajemniczej, silnej i niezwykle eleganckiej kobiety. Spopularyzowała noszenie turbanów i malowanie paznokci u stóp na czerwono, co było wtedy szczytem wyzywającej zmysłowości. Pytana, po co to robi, odpowiadała przekornie: „Moje stopy są równie ważne jak moja twarz. Tańczą, kochają i nienawidzą tak samo mocno”. Zanim nastała era botoksu i filtrów, stosowała własne sztuczki. Kazała podklejać sobie kąciki oczu specjalnymi taśmami ukrytymi pod peruką, by uzyskać efekt „kociego spojrzenia”. Jej romanse z Charlie Chaplinem i Rudolphem Valentino były śledzone przez miliony fanów, co podsycało jej status legendy. Podczas pogrzebu Valentino zemdlała tyle razy, ile było potrzeba, by każdy fotograf zdążył zrobić jej zdjęcie. Na trumnie położyła gigantyczny wieniec z czerwonych róż, na którym ułożyła napis „Pola”. Gazety pisały złośliwie, że jej żałoba była „najlepiej wyreżyserowaną sceną w historii kina”, ale fani ją kochali. Stała się najlepiej opłacaną aktorką świata i nawet kiedy pojawił się w kinie dźwięk, który przygasił jej blask, pozostała ikoną. Jak sama mawiała: „Gwiazda nie prosi o światło. Ona je rzuca”. Czytaj też: Ikona lat 90. i syn prezydenta. Byli wymarzoną par Białego Domu. Nowy serial odsłania sekrety, o których milczano latami Bracia Warner – wojownicy Hollywood Jeśli Louis B. Mayer był „carem”, to bracia Warner byli ulicznymi wojownikami Hollywood. Wprowadzając dźwięk do filmu, przerwali epokę niemego kina. Ich ojciec Benjamin Wonsal (później Warner), ubogi Żyd z Krasnosielca na Mazowszu, wbijał gwoździe w podeszwy butów, marząc o lepszym życiu. Jego synowie Harry, Albert, Sam i Jack przenieśli te marzenia do filmu. Zaczynali od objazdowego pokazywania filmów na prześcieradle. Byli tak biedni, że ich pierwszy projektor pochodził z zastawionego zegarka ojca i konia o imieniu Bob. Do Hollywood przynieśli ze sobą mentalność ludzi, którzy wiedzą, że każdy wydany dolar musi na siebie zarobić. W połowie lat 20. ich studio Warner Bros stało na krawędzi bankructwa. Byli „ubogimi krewnymi” wielkich wytwórni. Wtedy Sam postawił wszystko na jedną kartę – dźwięk. Wówczas najbardziej konserwatywny z braci, Harry, rzucił słynne: „Kto, u diabła, chciałby słuchać, jak aktorzy mówią?”. Sam musiał tłumaczyć, że dźwięk potrzebny jest nie tylko do dialogów, lecz także do muzyki, dzięki czemu kina nie musiałyby wynajmować orkiestr. Harry z wrodzonej oszczędności w końcu się zgodził. Tak w 1927 roku powstał pierwszy film z dźwiękiem „Śpiewak jazzbandu”. Sukces był oszałamiający, ale miał gorzki smak. Sam zmarł na zapalenie płuc dzień przed premierą. Podczas gdy świat wiwatował na cześć pierwszej mówionej produkcji, trzej pozostali bracia siedzieli w pociągu jadącym na pogrzeb. Od tego momentu ich współpraca legła w gruzach. Jack, najmłodszy, zaczął walczyć o absolutną władzę. Był „twarzą” studia – kochał blask fleszy, opowiadał sprośne dowcipy, czym doprowadzał do szału pracowników. I uwielbiał oszczędzać. Gdy Bette Davis, gwiazda studia, domagała się lepszych scenariuszy, miał powiedzieć: „Bette, dałbym ci najlepszy scenariusz na świecie, gdybym tylko wiedział, który to jest”. Warner Bros stało się studiem klasy robotniczej. Podczas gdy MGM Mayer produkował słodkie filmy, Warnerowie robili filmy o gangsterach, więzieniach i problemach społecznych. I mieli swoją niezawodną publiczność… Zobacz też: To już pewne. Meryl Streep zagra słynną wokalistkę w najnowszym filmie biograficznym. Ale na tym nie koniec. Znamy pierwsze szczegóły Billy Wilder – mistrz dowcipu Urodził się w Suchej Beskidzkiej. Zanim został najwybitniejszym scenarzystą Hollywood, był żigolo w Berlinie i dziennikarzem śledczym. Mawiał, że ma „serce z cukru i umysł z kwasu siarkowego”. Wilder nie tylko reżyserował, on projektował legendy, a robił to z cygarem w zębach i ciętym humorem, którym rzucał Hollywood na kolana. Podczas kręcenia „Pół żartem, pół serio” użerał się z kapryśną Marilyn Monroe. Ktoś zapytał go, czy nie warto zmienić jej na kogoś punktualniejszego, na co Wilder odparł: „Moja ciotka w Wiedniu jest zawsze na czas, ale nikt nie zapłaci dolara, żeby zobaczyć ją na ekranie”. Kiedy Billy przybył do Los Angeles w latach 30., nie znał angielskiego. Uczył się go, słuchając radia. Kilka dekad później stał się architektem amerykańskiej wyobraźni, tworząc filmowe arcydzieła. Nie bał się pokazywać mrocznej strony Hollywood. W słynnym „Bulwarze Zachodzącego Słońca” obsadził zapomnianą gwiazdę niemego kina Glorię Swanson. Po pokazie potężny szef studia MGM Louis B. Mayer wykrzyczał mu w twarz: „Zhańbiłeś branżę, która cię wykarmiła!”, ale Wilder odpowiedział mu z właściwą sobie elegancją: „Idź się wy…ać”. Łamał tabu, ukazując cudzołóstwo, alkoholizm, prostytucję. Jego dialogi pędziły jak karabin maszynowy. Ale pod maską cynika zawsze ukrywał empatię wobec życiowych rozbitków. Jego nagrobek w Los Angeles niesie ostatni żart, nawiązujący do finałowej sceny z „Pół żartem, pół serio”: „Jestem scenarzystą, ale cóż, nikt nie jest doskonały”. Zobacz też: Wzruszył Hollywood do łez. Teraz zachwyci Polskę. W tle wielki sukces naszej rodaczki Inspirowałam się książką „Pollywood. Jak stworzyliśmy Hollywood”
Tak syn Jolie i Pitta odcina się od ojca. Wymowny gest 24-latka
Maddox Jolie podjął decyzję, która wstrząsnęła Hollywood. Ten pozornie formalny krok rzuca nowe światło na napięcia, które nie zniknęły nawet po rozwodzie Jolie i Pitta sfinalizowanym w grudniu 2024 r.
Decyzja, która jeszcze kilka lat temu wydawała się nie do pomyślenia, stała się faktem. 24-letni Maddox, syn Angeliny Jolie i Brada Pitta, oficjalnie zrezygnował z nazwiska ojca i w napisach końcowych filmu „Couture” figuruje jako Maddox Jolie. To kolejny mocny sygnał, że relacje w jednej z najsłynniejszych rodzin Hollywood pozostają głęboko napięte, mimo rozwodu sfinalizowanego w grudniu 2024 r. Maddox Jolie w napisach filmu „Couture” bez nazwiska Pitt 24-letni syn Angeliny Jolie i Brada Pitta pracował jako asystent reżysera przy najnowszym filmie matki „Couture”. To właśnie w napisach końcowych tej produkcji widzowie mogli zauważyć znaczącą zmianę – zamiast nazwiska Jolie-Pitt pojawiło się wyłącznie Maddox Jolie. Jak informują zagraniczne media, już podczas premiery filmu „Couture” na Toronto International Film Festival we wrześniu 2025 r. Maddox występował jako Maddox Jolie. Decyzja została więc zamanifestowana publicznie podczas jednego z najważniejszych wydarzeń filmowych. Zmiana nazwiska Maddoxa nie była jedynie symbolicznym gestem. W świetle doniesień medialnych to oficjalne odcięcie się od nazwiska ojca. Shiloh zrobiła to osiem miesięcy wcześniej Maddox Jolie nie jest jedynym dzieckiem byłej pary, które zdecydowało się na taki krok. Osiem miesięcy wcześniej podobną decyzję podjęła jego młodsza siostra Shiloh. Po ukończeniu 18 lat oficjalnie zrezygnowała z nazwiska ojca. Jak tłumaczył jej adwokat, publikacja ogłoszenia w „Los Angeles Times” była formalnością wymaganą przez kalifornijskie prawo. Tym samym Shiloh również odcięła się od nazwiska Pitt. Kolejne decyzje dzieci Angeliny Jolie i Brada Pitta wyraźnie pokazują, że rodzinne napięcia nie należą do przeszłości. CZYTAJ TEŻ: To koniec pewnego etapu, Angelina Jolie podjęła decyzję. Aktorka zamierza opuścić Hollywood Relacja Brada Pitta z dziećmi według „People” i „Daily Mail” Magazyn „People” informuje, że relacja Brada Pitta z najstarszymi dziećmi jest praktycznie zerowa. Według anonimowego informatora aktor „praktycznie nie utrzymuje kontaktu z dorosłymi dziećmi”. W ostatnich miesiącach jego zaangażowanie wobec młodszych dzieci ma być bardziej ograniczone ze względu na zobowiązania zawodowe. Z kolei źródła cytowane przez „Daily Mail” twierdzą, że relacja Brada z adoptowanymi synami, Paxem i Maddoxem, jest nie do odratowania. „Jasno dali do zrozumienia, co czują, a on nie ma im nic do powiedzenia” – przekazało źródło tabloidu. Osoba z otoczenia Angeliny Jolie podkreśla natomiast, że problemy w relacjach aktora z dziećmi są bezpośrednim skutkiem tego, jak je traktował. Rozwód w grudniu 2024 r. i spór o francuską posiadłość Angelina Jolie i Brad Pitt mają wspólnie sześcioro dzieci, z czego trójka to ich biologiczne pociechy. Ich rozwód został sfinalizowany w grudniu 2024 r. po ośmiu latach sądowej batalii. Jednak formalne zakończenie małżeństwa nie zakończyło rodzinnych napięć. Byli małżonkowie nadal spierają się m.in. o francuską posiadłość i winnicę, którą Jolie sprzedała rosyjskiemu miliarderowi Jurijowi Szeflerowi. Spór o majątek to kolejny element konfliktu, o którym rozpisują się media na całym świecie. W przeszłości media informowały również o karczemnej awanturze na pokładzie odrzutowca, podczas której aktor rzekomo podniósł rękę na dwójkę jego pociech. Pojawiały się także oskarżenia o wieloletnią przemoc domową oraz informacje o zmaganiu się z alkoholizmem. Decyzja, jaką podjął Maddox Jolie, wpisuje się w szerszy kontekst napiętych relacji rodzinnych. Oficjalne porzucenie nazwiska Pitt przez 24-letniego syna Angeliny Jolie i Brada Pitta to kolejny wyraźny sygnał, że konflikt w tej hollywoodzkiej rodzinie wciąż trwa. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Okładka z Angeliną Jolie zszokowała świat, pokazała blizny po mastektomii. Ujawniła prawdę o chorobie Źródła: Plejada.pl, „People”, „Daily Mail”
Gwiazdor Hollywood w żałobie. Odeszła jego adoptowana córka
Katherine Short nie żyje. Córka Martina Shorta zmarła w wieku 42 lat – potwierdziła rodzina w oficjalnym oświadczeniu dla magazynu PEOPLE. 23 lutego o 6:41 p.m. służby zostały wezwane do domu w Hollywood Hills. Biuro koronera w Los Angeles potwierdziło przyczynę śmierci. Bliscy są zdruzgotani i proszą o prywatność.
To wiadomość, która wstrząsnęła Hollywood. Katherine Short, córka Martina Shorta, zmarła w wieku 42 lat. 23 lutego o 6:41 p.m. służby zostały wezwane do domu w Hollywood Hills. Informację potwierdziła rodzina w oficjalnym oświadczeniu dla PEOPLE, a biuro koronera w Los Angeles przekazało przyczynę śmierci. Poruszające oświadczenie rodziny Short Informacja o tym, że Katherine Short nie żyje, została oficjalnie potwierdzona przez rodzinę w rozmowie z magazynem PEOPLE. „Z głębokim żalem potwierdzamy odejście Katherine Hartley Short. Rodzina Short jest zdruzgotana tą stratą i prosi o uszanowanie prywatności w tym czasie. Katherine była kochana przez wszystkich i zostanie zapamiętana za światło i radość, które wnosiła w świat” – przekazano w oświadczeniu. Katherine Hartley Short miała 42 lata. Jej śmierć wstrząsnęła rodziną oraz bliskimi. Informację jako pierwszy podał portal TMZ. ZOBACZ TEŻ: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Interwencja służb w Hollywood Hills 23 lutego Do tragicznych wydarzeń doszło 23 lutego. Tego dnia straż pożarna w Los Angeles odpowiedziała na zgłoszenie z domu w Hollywood Hills o 6:41 p.m. Zgłoszenie dotyczyło kobiety. Biuro koronera w Los Angeles potwierdziło magazynowi PEOPLE, że Katherine Short zmarła w wyniku samobójstwa. Sprawą zajmowały się służby w Los Angeles, w tym policja. Te ustalenia potwierdzają dramatyczny przebieg zdarzeń, które rozegrały się w Hollywood Hills. CZYTAJ TEŻ: Po niemal 40 latach rozstała się z mężem. Nowego partnera poznała na planie serialu, dziś tworzą szczęśliwy związek Adoptowana córka Martina Shorta Katherine była adoptowaną córką Martina Shorta oraz jego żony Nancy Dolman. Aktor i Nancy Dolman byli małżeństwem przez 30 lat. Nancy Dolman zmarła w 2010 roku na raka jajnika. Para adoptowała troje dzieci: Katherine Hartley Short oraz jej braci – Olivera Patricka, 39, i Henry’ego Haytera, 36. Choć jej ojciec od lat jest obecny w świecie show-biznesu, Katherine przez większość życia pozostawała poza mediami i rzadko pojawiała się publicznie. Wykształcenie i praca zawodowa Katherine Short pracowała w prywatnej praktyce jako licencjonowana pracowniczka socjalna kliniczna. Pracowała również w niepełnym wymiarze godzin w klinice Amae Health, gdzie zajmowała się działaniami na rzecz społeczności, prowadzeniem grup wsparcia dla rodzin, wsparciem rówieśniczym oraz psychoterapią. Ukończyła studia licencjackie z psychologii oraz studiów nad płcią i seksualnością na Uniwersytecie Nowojorskim w 2006 roku. Następnie zdobyła tytuł magistra pracy socjalnej na Uniwersytecie Południowej Kalifornii w 2010 roku. Jej droga zawodowa była związana z niesieniem pomocy innym i wspieraniem osób potrzebujących specjalistycznego wsparcia. Publiczne wystąpienia u boku ojca Choć Katherine Short na co dzień unikała rozgłosu, pojawiała się z ojcem na wybranych wydarzeniach. Była obecna między innymi na przyjęciu po premierze „The Producers” w 2003 roku oraz na Vanity Fair Oscar Party w lutym 2011 roku. 17 sierpnia 2006 roku uczestniczyła w przyjęciu po premierowym pokazie „Martin Short: Fame Becomes Me” w Tavern on the Green w Nowym Jorku. W wydarzeniu brali udział także Henry Short, Nancy Short oraz Oliver Short. Śmierć Katherine Short w wieku 42 lat to ogromna strata dla rodziny. W oficjalnym oświadczeniu bliscy podkreślili, że są zdruzgotani i proszą o prywatność w tym niezwykle trudnym czasie. Źródło: People
Żona Erica Dane’a była z nim do końca. Wcześniej chciała rozwodu, ale wycofała pozew
Jeszcze kilka lat temu ich małżeństwo miało się zakończyć, a sprawa rozwodowa była w toku. Dziś wiadomo, że Rebecca Gayheart była przy Ericu Dane’ie do końca jego życia. Co sprawiło, że po siedmiu latach separacji zmieniła decyzję i wycofała pozew? W jednym z wywiadów aktorka odsłoniła kulisy swojej decyzji i wskazała na moment, który wszystko odmienił.
Rebecca Gayheart była przy Ericu Dane’ie do końca jego życia, choć jeszcze kilka lat wcześniej złożyła pozew o rozwód. Po siedmiu latach separacji w marcu odwołała sprawę, a miesiąc później aktor ogłosił diagnozę stwardnienia zanikowego bocznego. W listopadzie wyjaśniła, że swoją decyzją chciała dać córkom, 15-letniej Billie i 13-letniej Georgi, jasną lekcję: „jesteśmy przy ludziach bez względu na wszystko”. Eric Dane zmarł w czwartek, 10 miesięcy po ogłoszeniu choroby. Miał 53 lata. Dlaczego Rebecca Gayheart wycofała pozew o rozwód? Rebecca Gayheart wycofała pozew o rozwód po tym, jak u Erica Dane’a zdiagnozowano stwardnienie zanikowe boczne. W listopadzie, w podcaście „Broad Ideas”, aktorka szczegółowo wyjaśniła swoją decyzję. Podkreśliła, że jej najważniejszym celem było nauczenie córek, aby „być przy bliskich bez względu na wszystko”. — „Mówimy im: ‘Jesteśmy przy ludziach bez względu na wszystko. On jest naszą rodziną. On jest waszym ojcem’” — powiedziała Gayheart. Aktorka zaznaczyła, że w czasie choroby Dane’a i w trakcie porządkowania ich relacji najważniejsze było dla niej to, aby Billie i Georgia czuły się zaopiekowane, mimo że — jak przyznała — „sytuacja jest trudna, smutna i zła”. Zobacz też: Jego postać z kultowego serialu zna cały swiat. Niewielu wie z jakim dramatem mierzy się aktor, apeluje o wsparcie Małżeństwo od 2004 roku i rozwód w 2018 Rebecca Gayheart i Eric Dane pobrali się w 2004 roku. Po 13 latach małżeństwa gwiazda filmu „Jawbreaker” złożyła pozew o rozwód w 2018 roku. W marcu ubiegłego roku, po siedmiu latach separacji, para odwołała rozwód. Jeden miesiąc później aktor znany z serialu „Chirurdzy” ogłosił publicznie diagnozę stwardnienia zanikowego bocznego. W rozmowie z listopada 54-letnia Gayheart przyznała, że ich relacja jest „bardzo skomplikowana” i nie była pewna, czy wycofując pozew, postępuje „we właściwy czy niewłaściwy sposób”. — „Po prostu jestem i staram się być przy [moich dzieciach]. Czas pokaże” — powiedziała. „Miłość może nie być romantyczna” – esej w The Cut W grudniu Rebecca Gayheart opublikowała osobisty esej w „The Cut”. Napisała w nim, że ich „miłość może nie być romantyczna, ale jest miłością rodzinną”. Aktorka wyjaśniła również, że od ośmiu lat nie mieszkają w tym samym domu. Oboje mieli relacje z innymi osobami — Gayheart była łączona z miliarderem Peterem Mortonem, a Dane w czerwcu spotykał się z reżyserką Janell Shirtcliff — jednak regularnie spotykali się podczas rodzinnych uroczystości. W eseju podkreśliła, że w tym roku ona i córki spędziły dużo czasu w domu Erica, który znajduje się około 12 minut jazdy od ich domu. „Jemy razem wiele posiłków. Często wpadamy z wizytą — z tym, że ja nie wpadam bez zapowiedzi. Zawsze dzwonię i mówię: ‘Wjeżdżam pod górę’ albo ‘Podrzucam Georgię’” — napisała. Zobacz też: Eric Dane nie żyje. Gwiazdor „Chirurgów” i „Euforii” miał 53 lata Śmierć Eric Dane w wieku 53 lat Eric Dane zmarł w czwartek, 10 miesięcy po ogłoszeniu diagnozy stwardnienia zanikowego bocznego. Miał 53 lata. Rodzina aktora przekazała w oświadczeniu dla magazynu „People”: „Z ciężkim sercem informujemy, że Eric Dane zmarł w czwartek po południu po odważnej walce ze stwardnieniem zanikowym bocznym”. W dalszej części podkreślono, że w trakcie choroby aktor stał się zaangażowanym rzecznikiem budowania świadomości i wspierania badań, zdeterminowanym, by pomagać innym osobom mierzącym się z tą samą walką. Rebecca Gayheart wycofała pozew o rozwód w obliczu dramatycznej diagnozy, stawiając na pierwszym miejscu rodzinę i dobro swoich córek. Jej słowa o byciu przy bliskich „bez względu na wszystko” dziś nabierają szczególnego znaczenia. Źródło: pagesix.com
Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy
Grace Gummer wraca w wielkim stylu. W wywiadzie dla „L’Officiel” 39-letnia aktorka opowiada o roli Caroline Kennedy w „American Love Story”, miłości do Marka Ronsona i życiu u boku słynnej matki. Córka Meryl Streep jest dziś – jak sama mówi – dokładnie tam, gdzie powinna być.
Przez ostatnie lata Grace Gummer pozostawała poza medialnym zgiełkiem. Od 2022 roku, gdy promowała „Let the Right One In”, rzadko udzielała wywiadów. W tym czasie powitała dwoje dzieci z DJ-em i producentem Markiem Ronsonem, którego poślubiła w 2021 roku. Teraz wraca z rolą, która już budzi ogromne emocje. W serialu Ryana Murphy’ego „Love Story”, znanym także jako „American Love Story”, wciela się w Caroline Kennedy. „To list miłosny”. Grace Gummer o American Love Story Serial opowiada o relacji Johna F. Kennedy’ego Jr. i Carolyn Bessette-Kennedy – od ich poznania w 1992 roku aż do tragicznej śmierci w 1999 roku. Grace Gummer gra Caroline Kennedy – autorkę, prawniczkę i dyplomatkę, jedyne żyjące dziecko prezydenta Johna F. Kennedy’ego i Jacqueline Kennedy. W rozmowie dla „L’Officiel” aktorka podkreśliła: „Świat potrzebuje teraz romansu. I tym właśnie jest ten serial. To list miłosny”. Podkreśla, że nie chodziło o wierne kopiowanie gestów, ale o coś głębszego. „To, co jest dla mnie ważne przy graniu prawdziwej osoby w fikcyjnym serialu, to uchwycenie jej esencji. Uczucia, które roztaczała wokół siebie i wobec ludzi”. Przyznaje też, że przed rozpoczęciem pracy nad projektem jej wiedza była ograniczona. „Miałam bardzo niewielkie zrozumienie historii miłości Johna i Carolyn. Nie miałam pojęcia, jak ogromnej kontroli i presji byli poddani”. Czytaj też: Ikona lat 90. i syn prezydenta. Byli wymarzoną par Białego Domu. Nowy serial odsłania sekrety, o których milczano latami Dorastanie w cieniu Meryl Streep Grace Gummer jest córką Meryl Streep i rzeźbiarza Dona Gummera. Dorastała w małym miasteczku w stanie Connecticut z rodzeństwem: Henrym (46), Mamie (42) i Louisą (34). „Wychowaliśmy się w małym miasteczku, gdzie czuliśmy się bezpieczni i mogliśmy być sobą” – wspomina. „Uprawiałam dużo sportu, w weekendy jeździłam w góry, latem opiekowałam się dziećmi. Myślałam, że zostanę olimpijską pływaczką. Ze sławą stykałam się tylko podczas okazjonalnego spaceru przez lotnisko”. O rodzicach mówi z wdzięcznością: „Moi rodzice są niesamowicie silnymi, moralnie prawymi ludźmi, którzy zawsze stawiali nasze potrzeby na pierwszym miejscu. Zostałam dobrze wychowana – przez dobrych ludzi”. „Musiałam sprzeciwić się oczekiwaniom” Choć dziś jest rozpoznawalną aktorką, początkowo planowała inną drogę. Studiowała historię sztuki i język włoski w Vassar College, a następnie wyjechała do Rzymu, by pracować przy modzie i kostiumach. „Mówiłam po włosku i miałam włoskiego chłopaka. Ale kiedy poproszono mnie o zaprojektowanie kostiumów do sztuki, zrozumiałam, że nie mam żadnych pomysłów. Chciałam w niej grać. Nie mogłam zaprzeczyć swojej miłości do aktorstwa”. W 2008 roku zadebiutowała Off-Broadway w „The Sexual Neuroses of Our Parents”. „Dostałam miłą recenzję w ‘New York Timesie’ i potem wszystko ruszyło”. Nie ukrywa jednak, że nazwisko nie załatwiło wszystkiego. „To, kim jestem, otworzyło mi drzwi, ale nie zaprowadziło dalej. Musiałam sprzeciwić się temu, jak widzieli mnie inni, trochę podważyć oczekiwania”. Zobacz też: To już pewne. Meryl Streep zagra słynną wokalistkę w najnowszym filmie biograficznym. Ale na tym nie koniec. Znamy pierwsze szczegóły Miłość, która jest prawdziwa W rozmowie dla „L’Officiel” Grace Gummer zaskakuje szczerością, gdy mówi o Marku Ronsonie. „Celebrujemy naszą miłość. Mimo że chcę pozostać prywatna, będę wykrzykiwać z gór, jak bardzo kocham tego mężczyznę”. Dodaje: „Jestem romantyczką, ale nie wiedziałam, jak bardzo, dopóki nie poznałam mojego męża”. Para dba o wspólny czas – randki przy barze w Raoul’s, seanse w Film Forum czy kolacje w Le Veau d’Or. „Trzeba stawiać na prawdziwą rozmowę, która nie dotyczy kupy ani grafiku snu” – mówi z uśmiechem. Nostalgia za latami 90. i Nowym Jorkiem Rola w „American Love Story” przywołała w niej tęsknotę za przeszłością. „Myślę, że odczuwa się obecnie nostalgię za latami 90., szczególnie za Nowym Jorkiem lat 90. To był czas przed telefonami, kiedy życie było do przeżywania, a nie do nieustannego dokumentowania”. O Caroline Kennedy mówi z ogromnym szacunkiem: „Mam do niej ogromny respekt jako do matki, autorki, dyplomatki, prawniczki, siostry, żony i córki. To, co przeszła i osiągnęła, jest godne podziwu. Jestem pod wrażeniem”. „Jestem naprawdę szczęśliwa” Przed 40. urodzinami Grace Gummer nie mówi o kryzysie, lecz o wdzięczności. „Moje dwudzieste lata były zabawą. Trzydzieste były najlepsze i najtrudniejsze – mój poprzedni związek się rozpadł i myślałam, że moje życie się skończyło. Ale to doprowadziło mnie tu, gdzie jestem”. Dziś podsumowuje krótko: „Czuję, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być w tym momencie mojego życia. I nie żartuję. Jestem naprawdę szczęśliwa”. Grace Gummer nie tylko gra Caroline Kennedy. Ona sama przeżywa własną historię miłosną – i zawodową – na własnych zasadach. Źródła: lofficielusa.com, kobieta.wp.pl, plejada.pl
Najnowszy film nominowanego do Oscara reżysera już niebawem w kinach. A o czym opowiada jego drugie hollywoodzkie dzieło?
Premiera hollywoodzkiego debiutu tego polskiego reżysera już w następnym tygodniu. Twórca w tym roku zrealizował kolejny międzynarodowy film, który osadzony jest w Wielkiej Brytanii. O czym jest kolejne światowe dzieło artysty?
Jan Komasa nie boi się trudnych tematów, a jego filmy od lat balansują między społecznym komentarzem a formalnym eksperymentem. Po międzynarodowym sukcesie „Bożego Ciała” i ambitnym, politycznym thrillerze „Rocznica”, reżyser powraca z drugim hollywoodzkim projektem, „Dobrym chłopcem”. Ten psychologiczny dreszczowiec rozgrywający się na prowincji Wielkiej Brytanii to opowieść o władzy, przemocy i potrzebie kontroli, zarówno nad innymi, jak i nad samym sobą. „Dobry chłopiec” – kolejny śmiały krok Jan Komasa Polski reżyser Jan Komasa, znany dotychczas przede wszystkim z nominowanego do Oscara filmu „Boże ciało” oraz intensywnych dramatów psychologicznych takich jak „Sala samobójców”, tym razem przekracza granice rodzimej kinematografii. Jego najnowszy projekt, anglojęzyczny thriller „Dobry chłopiec”, stanowi kolejny etap w drodze artysty ku międzynarodowej arenie. Film powstał w koprodukcji polsko‑brytyjskiej, zaś jego światowa premiera odbyła się podczas 50. edycji Toronto International Film Festival. W obsadzie pojawiają się gwiazdy światowego formatu, znany z serialu „Dojrzewanie” Stephen Graham, Andrea Riseborough i Anson Boon, co podkreśla ambicje projektu. Produkcja została wyreżyserowana przez Komasę, scenariusz napisali Bartek Bartosik i Naqqash Khalid, zdjęcia zaś zrealizował rodzimy operator Michał Dymek, który swoje pierwsze kroki w Hollywood stawiał za sprawą oscarowego debiutu Jessiego Eisenberga „Prawdziwy ból”. Film łączy elementy thrillera psychologicznego z czarną komedią i zawiera w sobie typowe dla Komasy motywy, jak przemoc, władza, resocjalizacja, ale także konflikt pokoleniowy i refleksję nad kondycją człowieka w izolacji. Zobacz też: To hollywoodzki debiut nominowanego do Oscara Polaka. Ten brawurowy dramat już niebawem obejrzysz w kinie O czym opowiada film „Dobry chłopiec”? Głównym bohaterem „Dobrego chłopca” jest dziewiętnastoletni Tommy (Anson Boon), chłopak z marginesu, który żyje z przestępstw, alkoholu, narkotyków i internetowej autopromocji. Pewnego wieczoru zostaje uprowadzony przez Chrisa (Stephen Graham) i jego żonę Kathryn (Andrea Riseborough) i budzi się związany w piwnicy dużej posiadłości na brytyjskiej prowincji. Chris i Kathryn chcą przywrócić mu moralny kurs, mają plan – odmienić go i uczynić z niego tytułowego „dobrego chłopca”. Akcja filmu toczy się w klaustrofobicznej przestrzeni jednego domu, w której sekwencje resocjalizacji mieszają się z irracjonalną tyranią. Tommy zmaga się nie tylko z fizycznym i psychicznym zniewoleniem, ale także z paradoksalnym uczuciem wdzięczności wobec kata‑wychowawcy. Film staje się spektaklem władzy i uległości, symboliką więzi rodziny jako oddziału resocjalizacyjnego oraz krytyką systemu, który próbuje zagospodarować jednostkę. Recenzja „The Guardian” mówi o „kubrickowskim absurdzie” i porównuje film do klasyków psychologicznej prowokacji. Choć tematy może nie są nowatorskie, Komasa nadaje im uniwersalny wymiar, zadając pytanie, kto w tej układance naprawdę potrzebuje terapii, więzień czy wychowawca? Zobacz też: To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier roku. Kultowy polski reżyser po raz kolejny szokuje mroczną opowieścią Droga do międzynarodowej kariery Jana Komasy View oEmbed on the source website W obliczu coraz większej globalizacji kina, „Dobry chłopiec” jawi się jako znaczący punkt w karierze Komasy. Pokazuje, że reżyser potrafi przenieść swoją wrażliwość na uniwersalną płaszczyznę, zachowując stylowy sznyt i prowokacyjny charakter. Film nie tylko poszerza jego filmografię o międzynarodowy projekt, lecz także potwierdza jego gotowość do stawiania trudnych pytań, o naturę przemocy, resocjalizacji i człowieczeństwa w czasach, w których zdaje się ono być na wagę złota. Polska premiera filmu pozostaje nieznana, a już w następny piątek, 21-ego listopada do kin wchodzi pierwsze hollywoodzkie dzieło reżysera – „Rocznica”.
Przed nimi przeprowadzka do Los Angeles; ta rzecz ich przeraża. W tle temat ich córki
Rafał Zawierucha i Beata Wiśnicka-Zawierucha postanowili spróbować życia w Stanach Zjednoczonych. Para jest świadoma różnic, jakie dzielą tamtą część świata i Polskę. Mimo wszystko wciąż temat jedzenia jest tym, któremu poświęcają wiele myśli. Wszystko po to, by ich 1,5-roczna córka mogła zdrowo jeść. A kiedy całą ich rodzinę czeka ostateczna wyprowadzka? Znamy termin!
Beata Wiśnicka-Zawierucha i Rafał Zawierucha już od 3 lat są szczęśliwym małżeństwem. Razem dzielą radość w temacie wychowania córki, razem planują wspólną przyszłość i również zgodnie podjęli przełomową dla swojego życia decyzję. Mowa o przeprowadzce za wielką wodę. Tylko nam mówią, kiedy ostatecznie zmienią dom w Warszawie na posiadłość w Los Angeles. Zaznaczają też, że są pewne kwestie, które jeszcze budzą ich przerażenie. Rafał Zawierucha z żoną o córce, jedzeniu w USA i cenach Niedawno w rozmowie z kanałem WP Lifestyle Weronika Rosati – która od lat mieszka w Los Angeles – opowiedziała o tym, że ceny tam są już tak wysokie, jak w Polsce. Jednocześnie zaznaczyła, że wciąż jeszcze więcej kosztują ją tam wizyty w restauracjach czy rachunki, które musi płacić każdego miesiąca. Podczas rozmowy wideo z Rafałem Zawieruchą i jego małżonką zapytaliśmy, jak para ocenia koszty życia w Stanach. „No tak, z tym trzeba się zgodzić. Na szczęście te opłaty dopiero przed nami. Do tego mamy jeszcze chwilę”, powiedział nam aktor. Beata Wiśnicka-Zawierucha przeszła z kolei płynnie do wspomnianego tematu jedzenia. Jako mama 18-miesięcznej Antosi chce dbać o to, by jej dziecko odżywiało się zdrowo. A to będzie sporym wyzwaniem. „To, co wiemy już teraz, to że tam niestety jedzenie po prostu nie jest dobre. Więc nawet jeżeli wybierasz jakąś restaurację, to ona cię nie zachwyca, ona cię nie powala w taki sposób, że masz ochotę tam wrócić. Jak to na przykład bywa w restauracjach w Polsce i Europie”, mówiła VIVIE.pl. „Zwróćmy też uwagę na menu dziecięce. Antosia teraz jeszcze jest na takim etapie, że my jej nie przyprawiamy jedzenia, więc to rozumiem, że czasem mogłoby być to trudne w restauracji, żeby troszkę nie dosolić, czy nie dać jakichś przypraw. Ale nadal to wszystko tam ma tonę cukru. I co można znaleźć w takich propozycjach dla dzieci? Zwykle frytki i nuggetsy. Ja po prostu się zastanawiam, dlaczego? To jedzenie tam mnie przeraża”, dodała, rozmyślając głośno. „My nie jesteśmy jakoś ślepo zachwyceni Ameryką. To nie jest tak, że teraz będziemy opowiadać, jaka jest wspaniała, bo odczuwamy też namacalnie rzeczy, które są w niej negatywne”, podsumował Rafał Zawierucha i dodał jeszcze kilka zdań na temat tego, jak wyobraża sobie temat dbania o jadłospis córki. „Co do jedzenia, to na szczęście są miejsca, gdzie możesz kupić bardzo zdrowe, bardzo dobre jakościowo produkty. I są też polskie sklepy. Można kupić rzeczy dobre i samemu gotować”, wyznał. Aktor ma wiele pomysłów na to, co poza rzeczami artystycznymi mógł robić w USA. Nie zamyka się nawet na tak niecodzienne pomysły, jak te związane z gastronomią. „Może to my będziemy osobami, które jako Polacy, otworzą polską restaurację. A może my będziemy tymi, którzy wprowadzą tam zdrowe strategie żywnościowe dla dzieci. Kto wie”, mówił do naszego reportera Rafała Kowalskiego. TYLKO NA VIVA.PL: Mało kto wie, kim jest jego żona. Po raz pierwszy mówią o swojej miłości Rafał Zawierucha z rodziną: kiedy wyprowadzka z Polski? W tej samej rozmowie aktor zechciał też zaznaczyć, że cieszy się na fakt, że życie w Hollywood jest po prostu pewną próbą. Jeśli nie wyjdzie – zawsze on i jego rodzina mają do czego wracać w Polsce. „Hasło wyprowadzka to jest w dzisiejszych czasach coś zupełnie innego, niż kiedy z kraju wyjeżdżali nasi rodzice czy dziadkowie. Oni musieli zamknąć za sobą jakiś rozdział. A dzisiejszy świat daje nam taką możliwość, że to jest po prostu nasz kolejny dom. Ja to tak traktuję”, powiedział VIVIE.pl. Kiedy więc małżonkowie ostatecznie przeniosą się do Los Angeles? Już wiadomo! „Kiedy? Styczeń!”, wykrzyknęli zgodnie. Data nie jest przypadkowa, bo każde z nich musi zamknąć w Polsce swoje projekty. Jakie? Całą rozmowę możesz zobaczyć na naszym kanale YouTube. View oEmbed on the source website
Był gwiazdą lat dwutysięcznych i idolem nastolatek, dziś wygląda jak inna osoba. Co się stało z Zaciem Efronem?
Zac Efron, niegdyś idol nastolatek z „High School Musical”, dziś wzbudza kontrowersje nowym wyglądem. Internauci nie kryją szoku na widok jego zmienionej twarzy. 37-letni aktor tłumaczy, co naprawdę się wydarzyło.
Zac Efron, jeden z największych idoli nastolatek początku XXI wieku, znany z roli Troya Boltona w „High School Musical”, znów jest na językach. Tym razem nie za sprawą nowej roli filmowej, lecz z powodu swojego wyglądu, który wzbudził ogromne poruszenie w sieci. 37-letni aktor opublikował na Instagramie nagranie z planu najnowszej produkcji, a internauci nie kryli zaskoczenia – jego twarz wygląda zupełnie inaczej niż dawniej. Czy to efekt operacji plastycznych, czy dramatycznego wypadku? Sam Efron zdecydował się przerwać milczenie i ujawnić prawdę. Zac Efron – od Troya Boltona do „króla botoksu” Zac Efron rozpoczął swoją karierę na początku lat 2000. Przełom nastąpił w 2006 roku, gdy jako 19-latek zagrał główną rolę w „High School Musical”. Jako Troy Bolton stał się bożyszczem nastolatek. Po występach w kolejnych częściach musicalu, aktor szybko uzyskał status gwiazdy Disneya. Jednak Efron nie zamierzał ograniczać się do ról młodzieżowych. Z czasem zaczął eksperymentować z poważniejszym repertuarem. Wystąpił m.in. w thrillerze „Pokusa”, komediach „Sąsiedzi” oraz w roli Teda Bundy'ego w „Podłym, okrutnym, złym”. Kolejną odsłoną jego kariery stał się program „Podróże z Zakiem Efronem” na Netflixie, gdzie aktor poruszał tematykę ekologii. Jego wygląd w tym czasie także uległ zmianie – broda i umięśniona sylwetka zdominowały medialny wizerunek Efrona. Szokujące nagranie na Instagramie – co się stało z jego twarzą? W lipcu 2024 roku Zac Efron opublikował na Instagramie nagranie z planu filmu „Sprawa rodzinna”, w którym występuje u boku Nicole Kidman. Zamiast dyskusji o samej produkcji, wybuchła burza na temat wyglądu aktora. Fani zauważyli wyraźnie poszerzoną szczękę i nienaturalny uśmiech. Komentarze były pełne szoku: „Z bliska wygląda na 50 lat”, „Co się stało z jego piękną twarzą?”, „Tylko usta się ruszają”. W sieci pojawiły się porównania do Thanosa z „Avengers” czy Lorda Farquaada ze „Shreka”. Wielu internautów zarzucało aktorowi uzależnienie od medycyny estetycznej, nazywając go „królem botoksu”. Zac Efron tłumaczy metamorfozę: „To był poważny wypadek” W odpowiedzi na spekulacje, Zac Efron wyjaśnił w wywiadzie dla „Men’s Health Magazine”, że jego zmieniony wygląd to efekt dramatycznego wypadku. Aktor opisał, jak podczas biegania po domu w skarpetkach poślizgnął się i uderzył brodą w granitową fontannę. Stracił przytomność, a po odzyskaniu świadomości jego kość podbródka była poważnie uszkodzona. Efron tłumaczył, że mięśnie żwaczy zaczęły nadmiernie pracować, by skompensować uszkodzenia, co przełożyło się na kształt jego szczęki. Spekulacje o operacjach plastycznych dotarły do niego przez... jego mamę. Sam zainteresowany skomentował to spokojnie: „Gdybym miał się przejmować tym, co inni ludzie o mnie myślą – z całą pewnością nie mógłbym wykonywać tej pracy”. Internauci komentują wygląd aktora – fala krytyki i wsparcia Chociaż komentarze krytyczne przeważały, pojawiły się też głosy wsparcia. Niektórzy internauci apelowali o większą empatię: „Zac Efron nadal jest piękny. To, co najważniejsze, znajduje się w naszym wnętrzu, a nie na powierzchni”. Wielu fanów zwracało uwagę na presję związaną z wyglądem w show-biznesie oraz stres towarzyszący starzeniu się pod okiem milionów obserwatorów. Od aktora Disneya do aktywisty – ewolucja Zaca Efrona Zac Efron przebył długą drogę od gładkolicego Troya Boltona. Po epizodach w musicalach, filmach komediowych, a nawet dramatycznych, zyskał uznanie jako dojrzały aktor. Dzięki programowi „Podróże z Zakiem Efronem”, pokazał zupełnie nowe oblicze – brodę, szerokie barki, a także zaangażowanie w ekologię i zdrowy tryb życia. Internauci są pod wrażeniem: „5 minut temu był dzieckiem, a teraz to?”, „Rok 2020 potrzebował tej wersji Zaca Efrona”. Jego przemiana stała się memem – „ostatnia forma Pokemona”. Ale to nie tylko zabawne hasła. Jego droga to historia o pokonywaniu uprzedzeń, rozwijaniu siebie i podejmowaniu nowych wyzwań. Źródła: cozatydzien.tvn.pl, natemat.pl
„Nic nie robi w USA”? Rosati ucisza hejterów i mówi o swoim sukcesie u boku gwiazdy Oscara
Weronika Rosati nie dała się hejterom! W programie „Pytanie na śniadanie” opowiedziała o pracy na planie hollywoodzkiego filmu i rodzinnych planach na wakacje w Polsce. Aktorka uciszyła złośliwe komentarze i pokazała, że jej kariera ma się świetnie.
Weronika Rosati ponownie znalazła się w centrum medialnego zainteresowania. W najnowszym wystąpieniu na antenie TVP w programie „Pytanie na śniadanie” aktorka zdecydowanie rozprawiła się z krzywdzącymi komentarzami na temat jej życia zawodowego. Od lat mieszkająca w Los Angeles gwiazda ujawniła szczegóły dotyczące nowego filmu, w którym zagrała główną rolę u boku aktora nominowanego do Oscara. Jednocześnie podkreśliła, że jej najważniejszą życiową rolą jest bycie mamą. Główna rola w Hollywood: Weronika Rosati odpowiada na krytykę Weronika Rosati od lat mieszka w Stanach Zjednoczonych, gdzie rozwija swoją karierę aktorską. Mimo że niektórzy zarzucają jej brak aktywności zawodowej, aktorka w najnowszym wywiadzie dla „Pytania na śniadanie” zdecydowanie odcięła się od tych opinii. Rosati ujawniła, że właśnie zakończyła zdjęcia do filmu w Los Angeles, gdzie zagrała główną rolę. – W Los Angeles teraz kręciłam film, grałam główną rolę. Miałam ostatni dzień zdjęciowy i gram u boku aktora, który był nominowany do Oscara i do Złotego Globu – zdradziła aktorka. Choć nie ujawniła nazwiska aktora, z którym współpracowała, to informacja ta wystarczyła, by zamknąć usta krytykom, którzy twierdzą, że Rosati nie działa zawodowo. Czytaj też: Weronika Rosati pęka z dumy, pochwaliła się sukcesem córki. Posypały się gratulacje Samodzielna mama – córka najważniejsza Rosati nie kryje, że jej najważniejszą rolą jest rola mamy. Jej siedmioletnia córka ukończyła właśnie drugą klasę zarówno w amerykańskiej, jak i polskiej szkole. Aktorka przyznała, że wszystkie decyzje zawodowe dostosowuje do potrzeb dziecka. – Rzeczywiście priorytetem jest moja córka, wszystko jest dostosowane do niej, wychowuję ją samodzielnie – powiedziała w programie TVP. Ekipa filmowa, z którą współpracowała, wykazała się pełnym zrozumieniem – Rosati mogła przerywać zdjęcia, aby odebrać córkę ze szkoły, a czasem nawet zabierała ją na plan filmowy. Wakacyjny czas w Polsce – bez paparazzi W wywiadzie Weronika Rosati podzieliła się również planami na wakacje. Tegoroczny urlop planuje spędzić w Polsce, w większym, rodzinnym gronie. Podkreśliła, że będą to pierwsze wakacje jej córki w typowym polskim kurorcie. Jednak ze względu na chęć prywatności, nie ujawniła dokładnej lokalizacji. – W tym roku spędzimy takie trochę polskie wakacje rodzinnie w większym gronie. To będą jej pierwsze wakacje w takim typowym polskim miejscu wakacyjnym – powiedziała Rosati. Zobacz także: Mama Świątek nie chciała, by grała w tenisa? Pierwszy trener ujawnia nieznany sekret z dzieciństwa Igi TVP, „Pytanie na śniadanie” i ważne przesłanie aktorki Wywiad z Weroniką Rosati został przeprowadzony 14 lipca 2025 roku w programie „Pytanie na śniadanie”. Rozmowę prowadził Grzegorz Dobek. Występ Rosati miał nie tylko wymiar informacyjny, ale również symboliczny – była to okazja, by bezpośrednio rozprawić się z narosłymi wokół niej mitami i hejtem. Aktorka jednoznacznie pokazała, że łączy intensywne życie zawodowe z odpowiedzialnym macierzyństwem, a zarzuty o rzekome „nicnierobienie” są całkowicie bezpodstawne. Weronika Rosati: aktorka, mama i kobieta sukcesu Występ w TVP był dla Weroniki Rosati ważnym momentem wizerunkowym. Pokazała, że nie tylko aktywnie pracuje w Hollywood, ale również z powodzeniem realizuje się jako mama. Jednocześnie nie traci kontaktu z Polską – zarówno poprzez edukację córki, jak i wakacyjne plany. Weronika Rosati jednoznacznie obaliła krzywdzące plotki i udowodniła, że jej życie zawodowe i rodzinne są w pełni zorganizowane i zgodne z jej wartościami. Zobacz też: Media huczą o pakcie, świat nie ma złudzeń. Gorzka tajemnica Macronów ujawniona. Rozwód wisi w powietrzu Źródła: jastrzapost.pl, plotek.pl
Jedyna taka przyjaźń w świecie gwiazd. To ona od 30 lat wspiera Nicole Kidman
W świecie, gdzie rządzą konkurencja i rywalizacja, one zbudowały trwałą relację. Nicole Kidman i Naomi Watts poznały się jako nastolatki w Sydney i mimo sławy, trudnych chwil i osobistych tragedii – ich przyjaźń trwa już ponad 30 lat. Kulisy tej więzi poruszają i inspirują.
Nicole Kidman i Naomi Watts przyjaźnią się od lat 80. Choć jedna była w cieniu drugiej, ich więź przetrwała wszystko – od nieudanych castingów po śluby i sukcesy w Hollywood. Poznaj kulisy tej wyjątkowej relacji. W Hollywood przyjaźnie, jak wiadomo należą raczej do rzadkości. To świat nastawiony na rywalizację, a nie na wspieranie się. A one przyjaźnią się i to od 30 lat! Nicole Kidman i Naomii Watts – dwie gwiazdy z Australii Nicole Kidman i Naomi Watts to dwie australijskie aktorki, które odniosły sukces w Hollywood, do tego obie są blondynkami, obie dzisiaj już po 50-tce. Jak się poznały? Ich przyjaźń zaczęła się w latach 80. Nie były wtedy sławne. Naomi Watts wspominała, że poznały się jako nastolatki, obie mieszkały wtedy w Sydney, choć urodziły się gdzie indziej. Nicole w Honolulu, a Naomi w Shoreham w Wielkiej Brytanii. Miały takie same marzenia. Chciały być aktorkami. Poznały się…w poczekalni na casting. Oczekiwanie urozmaicały sobie rozmową. Jak wspominała Naomi omówiły wszystkie filmy, które lubiły, znajomych, rodziców, szkołę, chłopaków. A potem, po tym długim oczekiwaniu, podziękowano im. To był casting do reklamy kostiumów kąpielowych. Uznano, że są zbyt chude, za kościste. Zobacz też: Mało kto wie, że ma dwoje adoptowanych dzieci. O ich trudnej relacji do dziś mówi świat. Aż trudno uwierzyć Moja hojna przyjaciółka - Nic Kiedy wyszły z castingu było już ciemno. Nicole Kidman, zwana przez przyjaciółkę "Nic" zaproponowała, że podwiezie Naomi taksówką do domu, mimo że musiała za nią dodatkowo zapłacić. „Zawsze była hojna”, wspomina Naomi Watts. Zawsze były też wobec siebie lojalne. Kiedy Nicole Kidman grała w serialu „Idealna para”, z byłym partnerem Naomi Lievem Schreiberem zadzwoniła do niej i uprzedziła ją, że będzie grała intymne sceny z jej byłym. Jak mówią zawsze uprzedzają się i meldują sobie, o rzeczach, które mogą zranić. Zresztą samemu Lieve Schreiberowi bardzo się to zachowanie Nicole Kidman podobało. Obie przyjaciółki składają sobie życzenia na Instagramie. „Kocham Cię”, napisała Nicole do Naomi. Razem na ekranie wystąpiły raz , w australijskim filmie o nastolatkach z 1991 roku „Randka na przerwie”. Zobacz też: Mają bliskie relacje, są dla siebie ogromnym wsparciem. Nicole Kidman wspomniała, jaką jest mamą i czego żałuje Naomi w cieniu Nicole Ich życie potoczyło się inaczej. Nicole Kidman zrobiła wielką karierę w Hollywood i jest jedną z królowych kina. Naomi Watts miała trudny początek w Hollywood, była odrzucana. Mówiono, że tak bardzo zależy jej na pracy, tak się stara, że odpycha ludzi zamiast ich przyciągać. I gdyby nie David Lynch, który zaangażował ją do swojego słynnego filmu "Mulholland Drive", pewnie zrezygnowałaby z aktorstwa. Naomi Watts jest o rok młodsza od Nicole Kidman, ma 56 lat. Była dwa razy nominowana do Oscara, za filmy „21 gramów” i „Niemożliwe”. Jako dziecko krążyła między Anglią i Australia, rodziną ojca i matki. Była nastolatką, kiedy ojca znaleziono martwego, prawdopodobnie przedawkował heroinę. Bardzo to przeżywała, czemu trudno się dziwić. Debiutowała u boku Nicole Kidman w filmie „Randka na przerwie”. Była w jej cieniu, co nie naruszyło ich przyjaźni. Przez ponad dekadę był w związku z aktorem Lievem Schreiberem, z którym ma dwoje dzieci syna Aleksandra ( 2007) i córkę Kaię, która jest po tranzycji (urodziła się w 2008 jako chłopiec - Samuel). Nicole Kidman była w czerwcu świadkiem na ślubie Naomi W ubiegłym roku w czerwcu poślubiła aktora Billy’ego Crudupa. W tym roku także w czerwcu zrobili huczne wesele w Mexico City. Nie mogło na nim zabraknąć jej przyjaciółki Nicole Kidman. Gwiazda, która była świadkiem na ślubie mówiła, że uroczystość była piękna i niezapomniana. A dla niej to wielkie przeżycie. Kidman uczciła wesele pary zdjęciem na Instagramie pisząc, że był to „Najlepszy ślubny weekend pełen miłości i zabawy”. Sama Nicole Kidman po głośnym rozwodzie z Tomem Cruisem poślubiła w 2006 roku muzyka Keitha Urbana, z którym jest do dzisiaj. Ma czworo dzieci – dwoje dorosłych już, adoptowanych dzieci z Tomem Cruisem: Isabelle i Connora oraz dwie córki z Keitem Urbanem: Sunday Rose i Faith Margaret, która urodziła matka zastępcza. Zawsze wspierała też córkę Naomi — Kaię w jej drodze do tranzycji i leczenia. ZOBACZ TEŻ: Nicole Kidman zaszokowała wszystkich i ogłosiła zawieszenie kariery. Po trudnym roku ma dość
Czy ten film znów podzieli Polaków? Holland odkrywa nowe aktorskie objawienie
Agnieszka Holland zaprezentowała na 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni długo wyczekiwany film „Franz Kafka”. Tym razem reżyserka sięga po biografię ikonicznego pisarza, pokazując go jako człowieka pełnego sprzeczności – kruchego, a zarazem silnego, melancholijnego, lecz dowcipnego. W roli głównej zadebiutował Idan Weiss, którego Holland określiła mianem „cudu castingowego”.
Agnieszka Holland wróciła z nowym filmem „Franz Kafka”. Tym razem o legendarnym pisarzu, autorze m.in. „Procesu” i „Przemiany”. Holland zapowiadała, że będzie to film nie tylko dla miłośników literatury, ale i dla tych, którzy chcą zrozumieć uniwersalne dylematy jednostki wobec systemu, presji, ludzkich relacji, samotności. Film ma wiele wątków, mozaikową narrację. Kafka został pokazany bez stereotypów, a film to nie pomnik wielkiego pisarza, tylko historia żywego, także zabawnego człowieka. Niemieckiego aktora, który zagrał Kafkę - Idana Weissa reżyserka nazwała cudem castingowym. Czy zostanie objawieniem, jak Leonardo di Caprio w „Całkowitym zaćmieniu”? Franz Kafka – chłopiec z pięknymi, smutnymi oczami Franz Kafka urodził się w 1883 roku w Pradze i spędził tam całe życie. Był niemieckojęzycznym Żydem, żyjącym w Austro-Węgrzech, a od 1918 roku w Czechosłowacji. Nie czuł się przynależny do żadnej tożsamości. Pod koniec życia uczył się hebrajskiego i chciał wyjechać do Palestyny, ale był już wtedy ciężko chory. Z wykształcenia był prawnikiem, pracował w firmie ubezpieczeniowej. Ma wizerunek drobnego chłopca o pięknych, smutnych oczach, niemal utopionego w za dużych garniturach. Uchodzi za człowieka ,który przez całe życie był nieszczęśliwy, nie znosił pracy, która zabierała mu czas na pisanie. Miał lęk wobec kobiet. I jeszcze do tego umarł przedwcześnie na nieuleczalną wówczas gruźlicę. Wbrew temu wizerunkowi nie był aż tak smutny. Jako młody człowiek uprawiał sport – pływał, jeździł na rowerze, uwielbiał piesze wędrówki. Był wegetarianinem – pewnie jednym z pierwszych w swoich czasach, w Pradze. Żył blisko natury. Dbał o zdrowie. Był towarzyski, wcześnie także, bo jako dwudziestolatek rozpoczął życie erotyczne. Jak wielu młodych mężczyzn chodził do domów publicznych albo do domów schadzek. Mówiło się, że ma nieślubnego syna, ale nigdy nie zostało to udowodnione. Miał kilka narzeczonych, jego ostatnią partnerką była Dory Diamant. Kochała go bezgranicznie i bezwarunkowo. Z nią gotów był się ożenić i spędzić resztę życia jako kelner w Jerozolimie. Do czego ostatecznie nie doszło. Franz Kafka uważany jest za jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, najbardziej znane jego dzieła to powieści „Proces” i „Zamek” i opowiadania „Przemiana”. Mówi się o tzw. sytuacji kafkowskiej tj. konflikcie samotnej jednostki z nadrzędnym wobec niej, niezrozumiałym systemem. Kafka opisuje sytuacje alienacji, degradacji, odhumanizowania człowieka. Czytaj też: Jako pierwsza Polka dostała Oscara. Mało kto wie, że jest bratanicą znanej skandalistki PRL. Odniosła gigantyczny sukces i jest dumą Polski Agnieszka Holland: Franz Kafka mój młodszy brat Agnieszka Holland prozą pisarza fascynowała się od lat. Zaczęła go czytać, jako 14-latka. „W jakiś sposób czułam, że jestem z nim związana, że jest jak mój brat, brat, którym muszę się opiekować… że jest wyjątkowy, ale kruchy. A potem pojechałam do Pragi, żeby studiować (w Szkole Filmowej), a jednym z powodów było to, że miałam wrażenie, jakbym żyła w tym samym świecie, co on”. Minęły lata nim reżyserka uznała, że to właśnie teraz przyszedł dla niej odpowiedni moment, aby zrobić film o Kafce. Jak powiedziała w Karlovych Varach w wywiadzie dla amerykańskiego pisma „Variety” ten film powinien mieć tytuł Szukając Kafki. I dodała „Nie podoba mi się stereotyp Kafki jako mrocznego, nastrojowego i przygnębionego. Uważam, że ma on wiele wspólnego ze współczesną młodzieżą, z jej lękiem przed komunikacją twarzą w twarz, a jednocześnie lękiem i pociągiem do płci przeciwnej… wieloma rzeczami, które psychologicznie i socjologicznie są dziś bardzo istotne. Dlatego staraliśmy się uczynić go przystępnym dla współczesnej publiczności”. Czytaj także: Ta ekranizacja powieści Sparksa jest hitem na Netflixie! Przypomina czym jest prawdziwa miłość Agnieszka Holland o aktorze grającym tytułową role: czekał na mnie Film koncentruje się na relacji Franza Kafki z jego despotycznym ojcem i na miłosnych związkach pisarza z Felicją Bauer i Mileną Jesenską. To dwie spośród ważnych dla niego kobiet. Pierwsza była jego narzeczoną, z którą zerwał. Kafka bał się wchodzenia w trwałe związki, że nie podoła roli męża i ojca. I że stanie to na przeszkodzie jego twórczości. Druga wieloletnią przyjaciółką. Film opowiada także o długoletniej przyjaźni Kafki z Maxem Brodem, przyjacielem, biografem i popularyzatorem jego twórczości. W roli tytułowej debiutuje 28-letni niemiecki aktor Idan Weiss, który według reżyserki jest „cudem castingowym” – naturalnie przypomina Kafkę i rezonuje z jego wrażliwością. Jak powiedziała Agnieszka Holland Idan po prostu był Kafką. W Niemczech nakręcono dwa filmy o Kafce, w ubiegłym roku przypadała 100. rocznica jego śmierci. Ale jak powiedziała Agnieszka Holland: "Idan Weiss czekał na mnie". Film miał premierę na zakończonym niedawno 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Agnieszka Holland ma już kolejne plany – jej następny film będzie poświęcony także pisarzowi Jerzemu Kosińskiemu. Czytaj też: Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!