Plejada hollywoodzkich gwiazd odwiedziła Zabrze! Laureat Oscara przyciągnął tłumy
Przez kilka dni wokół jednego z najbardziej charakterystycznych miejsc w Zabrzu działo się coś niezwykłego. Zamknięte ulice, filmowy sprzęt i dyskretna obecność światowych gwiazd sprawiły, że miasto na moment stało się częścią wielkiej hollywoodzkiej opowieści. Wszystko za sprawą nowej odsłony kultowego „Nieśmiertelnego”.
Hollywood zawitał na Śląsk z rozmachem, jakiego Zabrze nie widziało od lat. W cieniu monumentalnego kościoła św. Józefa pojawili się Jeremy Irons, Henry Cavill, Russell Crowe i inni członkowie obsady nowej wersji kultowego „Nieśmiertelnego”. Tłumy fanów, pilnie strzeżony plan zdjęciowy i spektakularna metamorfoza jednej z najważniejszych świątyń miasta sprawiły, że Zabrze na kilka dni stało się filmową stolicą Polski. Hollywood w sercu Zabrza Zabrze od kilku dni znajduje się w centrum zainteresowania nie tylko polskich fanów kina, ale także światowych mediów śledzących powstawanie nowej wersji kultowego filmu „Nieśmiertelny” („Highlander”). To właśnie monumentalny kościół św. Józefa stał się jedną z najważniejszych lokacji hollywoodzkiej produkcji, która przyciągnęła na Śląsk największe gwiazdy współczesnego kina. Wśród nazwisk związanych z projektem znajdują się Henry Cavill, Jeremy Irons, Russell Crowe oraz Dave Bautista. Zdjęcia realizowane są w wyjątkowej przestrzeni modernistycznej świątyni, której charakterystyczna architektura zwróciła uwagę producentów podczas poszukiwań odpowiednich lokacji filmowych. Największe emocje wzbudziła obecność Jeremy’ego Ironsa. Zdobywca Oscara pojawił się na planie w Zabrzu, a wokół kościoła gromadzili się fani liczący na choćby krótkie spotkanie z hollywoodzką legendą. W okolicach świątyni można było dostrzec wozy techniczne, elementy scenografii i szczelnie zabezpieczony plan zdjęciowy, który na kilka dni całkowicie odmienił oblicze tej części miasta. Zobacz też: Wakacje tuż za rogiem, ale nie dla Netflixa! Poznaj wszystkie premiery platformy na czerwiec Filmowe metamorfozy i niezwykłe zdjęcia z planu Przygotowania do realizacji scen wymagały daleko idących zmian we wnętrzu kościoła św. Józefa. Z przestrzeni świątyni usunięto część wyposażenia, wyniesiono ławki oraz dekoracje, a niektóre elementy architektoniczne zostały czasowo zasłonięte. Dzięki temu zabytkowy obiekt przeobraził się w pełnoprawną scenografię hollywoodzkiego widowiska. Efekt tych działań zrobił ogromne wrażenie zarówno na mieszkańcach, jak i obserwatorach śledzących kulisy produkcji. Zdjęcia realizowane w Zabrzu są częścią większego przedsięwzięcia, które wcześniej zawitało między innymi do Łodzi oraz Częstochowy. Szczególnie widowiskowe sceny powstawały w walcowni Huty Częstochowa, skąd ekipa przeniosła się następnie na Górny Śląsk. Każda z wybranych lokalizacji wnosi do filmu własny klimat, a zabrzański kościół ma zapewnić twórcom niepowtarzalne tło dla jednych z kluczowych sekwencji produkcji. Nowy „Nieśmiertelny” i kulisy produkcji o światowym rozmachu „Nieśmiertelny” to nowa odsłona kultowego filmu fantasy z 1986 roku. Produkcja opowiadająca historię nieśmiertelnych wojowników od dekad pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych tytułów gatunku, a reboot przygotowywany obecnie z udziałem międzynarodowej obsady należy do najgłośniejszych projektów ostatnich lat. W głównej roli występuje Henry Cavill, a na ekranie towarzyszą mu między innymi Russell Crowe, Dave Bautista oraz Jeremy Irons. Wybór Zabrza nie był przypadkowy. Producentów urzekła wyjątkowa architektura kościoła św. Józefa, uznawanego za jeden z najcenniejszych przykładów modernizmu sakralnego w Polsce. To właśnie autentyczność miejsca miała przesądzić o decyzji, by realizować część scen w rzeczywistej świątyni zamiast w studiu filmowym. Dziś efekty tej decyzji oglądają mieszkańcy miasta, którzy stali się świadkami niezwykłego spotkania lokalnej historii z rozmachem współczesnego Hollywood. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, premiera filmu ma odbyć się w 2027 roku, a Zabrze na długo pozostanie jednym z najciekawszych punktów na mapie tej spektakularnej produkcji. Zobacz też: Powstaje serial o jednej z największych ikon muzyki pop. Ta produkcja ma ogromne znaczenie dla rodziny artystki
Dla swojej matki była „pomyłką", dla mężczyzn - "głupią blondynką”. Choć Marilyn Monroe żyła jedynie 36 lat, stworzyła legendę, która trwa do dziś
Nigdy nie poznała swojego ojca, matczynego ciepła też nie zaznała, bo mama porzuciła ją dwa tygodnie po porodzie. Trudne doświadczenia z dzieciństwa na zawsze odcisnęły bolesne piętno na życiu Normy Baker, którą cały świat zna jako Marilyn Monroe. Matce zawdzięczała urodę, która stała się jej przepustką do sławy, ale z czasem też przekleństwem. Dziś, w setną rocznicę urodzin legendarnej aktorki, przypominamy historię jej błyskotliwej kariery i życia, które przerwała tragedia.
Na czym polegał fenomen Marilyn Monroe? Co sprawia, że wciąż nie można od niej oderwać oczu? Przecież zagrała tylko w 29 filmach, nigdy nie dostała nawet nominacji do Oscara. Nie potrafiła zapamiętać prostej kwestii, upijała się i spóźniała na plan. Zarabiała kilkakrotnie mniej niż inne aktorki w jej czasach. Ale wciąż, po 57 latach od jej śmierci to jej gwiazda świeci najmocniej. Marilyn Monroe urodziła się 1 czerwca sierpnia 1926 roku. Jak naprawdę wyglądało jej życie? "Spóźniona Marilyn jest o wiele lepsza niż wszystkie inne aktorki razem wzięte" Jest późne przedpołudnie, gdy na planie „Pół żartem, pół serio” dochodzi do spięcia. Wszyscy czekają na Marilyn, która miała być już trzy godziny temu. Ale nie pojawiła się i nie wiadomo, czy jest sens czekać. A jeśli nawet zaszczyci ekipę swoją obecnością, czy zna swoje kwestie i będzie w stanie je powtórzyć? Tylko reżyser Billy Wilder jest niewzruszony. Każe czekać. Pytany, czy nie mógłby zatrudnić innej, bardziej profesjonalnej aktorki, szybko ucina dyskusję: „Nie, bo nawet spóźniona Marilyn jest o wiele lepsza niż wszystkie inne aktorki razem wzięte. Gdyby zależało mi na kimś, kto jest zawsze punktualny i zna swoje kwestie, zaangażowałbym ciotkę z Wiednia. Wstaje codziennie o piątej i nigdy nie ma luk w pamięci. Ale kto chciałby ją oglądać?”. Marilyn Monroe: gwiazda czy aktorka? Na czym więc polega magia Marilyn Monroe? Nie była przecież nawet jedną z największych aktorek swojego pokolenia. Całe życie ubolewała, że nikt nie docenia jej talentu. Nie daje dobrych ról w ambitnych produkcjach. Gdy proponowano jej kolejną rozbieraną rolę głupiej blondynki, płakała: „Tylko do tego się nadaję? Żeby zrzucać ciuchy i świecić pupą?”. Choć Marilyn Monroe sama nie wiedziała, co może zagrać. Pytana kiedyś o rolę marzeń, odparła: „Chciałabym zagrać w »Braciach Karamazow«. Nie braci. Ale Gruszeńkę. To dziewczyna”. Rozpaczała, że nie dostaje takich gaż, jak inne aktorki. Podczas gdy jej płacono ledwie 500 dolarów za tydzień pracy, Jane Russell, jej partnerka w „Mężczyźni wolą blondynki”, inkasowała 200 tysięcy. Gdy jej zaproponowano marne 100 tysięcy za „Something’s Got to Give”, Elizabeth Taylor jako pierwsza aktorka w historii kina dostała milion dolarów za główną rolę w „Kleopatrze”. Dzieciństwo Marilyn Monroe Marilyn próbowała uczyć się aktorstwa. Jeden z jej wczesnych kochanków – wielki reżyser Elia Kazan – namówił ją, by pojechała do słynnego Actor’s Studio Anny i Lee Strasbergów. Posłuchała. W 1954 roku zaczęła chodzić na zajęcia z takimi sławami, jak Marlon Brando, Paul Newman, James Dean czy Anne Bancroft. Metoda Stanisławskiego, która nakazywała aktorom sięgać głęboko do zakamarków duszy, do traumatycznych przeżyć, była dla niej idealna. W końcu niewiele gwiazd miało za sobą tyle smutnych doświadczeń co ona. Pierwsze z brzegu? Nigdy nie poznała swojego ojca. Żartowała więc: „Moim ojcem był Abraham Lincoln. To znaczy – myślę o Lincolnie jak o swoim ojcu. Był dobry, miły i mądry. To mój ideał. Kocham go”. Matka, Gladys Baker, która pracowała jako montażystka, porzuciła ją dwa tygodnie po urodzeniu. „Byłam pomyłką. Prawdopodobnie pokrzyżowałam jej plany życiowe”, mówiła z goryczą Marilyn. Wychowywały ją przyjaciółki matki. Potem Marilyn Monroe tułała się po sierocińcach i domach zastępczych, gdzie jej trauma sięgnęła zenitu. A gdy w wieku 34 lat Gladys zapadła na schizofrenię i trafiła do szpitala psychiatrycznego, została na świecie sama. Obsesyjnie bała się, że wpadnie w obłęd, że zachoruje jak matka. „Zdarzało się, że nagle wybuchała w trakcie zajęć płaczem i długo nie potrafiła się opanować”, wspominała żona Lee, Anna Strasberg. Kariera Marilyn Monroe Marilyn Monroe grała świetnie. Widać to w późniejszych filmach, takich jak „Rzeka bez powrotu” czy „Przystanek autobusowy”. „To najlepsza aktorka filmowa od czasów Grety Garbo. Marilyn to czyste kino. Bardzo rzadko posługuje się słowem. Grają jej usta, oczy, przypadkowe gesty”, mówił Joshua Logan, który reżyserował „Przystanek…”. Marilyn dostała nawet kilka nagród. Nominacje do brytyjskiej BAFTY za „Księcia i aktoreczkę” oraz „Słomianego wdowca”. Nominację do Złotego Globu za „Przystanek autobusowy” i wreszcie Złoty Glob za „Pół żartem, pół serio” Billy’ego Wildera. Ale czy byłaby w stanie stworzyć taką kreację, jak jej największa konkurentka Elizabeth Taylor w „Kotce na gorącym blaszanym dachu” albo w „Kto się boi Virginii Woolf?”? Marilyn Monroe, którą pamiętamy, to słodka dziewczyna z komedii: „Pół żartem, pół serio”, „Słomianego wdowca” czy „Mężczyźni wolą blondynki”. To sam seksapil. Scenarzysta Walter Bernstein mówił: „Nie była klasyczną pięknością. Tak naprawdę nie była nawet specjalnie ładna. Ale miała niepowtarzalny dziecięcy wdzięk, słodki i obezwładniający”. Jakąś niezwykłą mieszankę zwierzęcego seksapilu i dziecięcej niewinności. Według Laurence’a Oliviera: „Potrafiła zasugerować niewinność i zepsucie w jednym momencie”. Od 50 lat wytwórnie filmowe próbują wykreować jej następczynię. Stylizować sesje gwiazd na sesje z Marilyn. Na próżno. Marilyn Monroe była tylko jedna. Niepowtarzalna. Marilyn Monroe znała siłę seksapilu Już jako ruda pulchna dziewczyna, Norma Jeane Baker, która w wieku 17 lat zaczęła pozować do zdjęć reklamowych, robiła wrażenie. Ale dzięki kilku drobnym sztuczkom stworzyła wizerunek kobiety, od której nie można było oderwać oczu. Na wzór swojej idolki Jean Harlow utleniła włosy na platynowy blond. Opracowała charakterystyczny makijaż. Sama tworzyła kompozycję cieni do powiek, dzięki którym uzyskiwała niepowtarzalny błękit. Nakładała kilka kolorów szminek, by jej usta wydawały się jeszcze pełniejsze. Zawsze lekko je rozchylała, bo uważała, że ma za masywny podbródek, a tak będzie go mniej widać. Zaczęła nosić tak obcisłe suknie, że niektóre trzeba było na niej zaszywać. I buty, z których jeden miał o pięć milimetrów krótszy obcas. Dzięki czemu, chodząc, kołysała zmysłowo biodrami jak żadna inna aktorka. W tej kategorii miała tylko jedną rywalkę – Sophię Loren. Ten krok nazwano nawet „chodem Marilyn”. Choć ona sama bagatelizowała jego znaczenie. „Nauczyłam się chodzić, gdy miałam dziewięć miesięcy. I od tamtej pory zawsze tak chodzę”, mawiała. Gdy swoim ciepłym dziewczęcym głosem, z wiele obiecującym spojrzeniem spod rzęs, wypowiadała nawet błahe kwestie, brzmiały jak zaproszenie do łóżka. Tak jak w „Asfaltowej dżungli”, gdzie mówi do swojego kochanka: „Kazałam na targu kupić makrele dla ciebie. Wiem, jak lubisz ryby”. I każdy już się domyślał, jak skończy się ta kolacja. Znała siłę swojego seksapilu. „Nikt nie wygląda nago lepiej niż ja”, powtarzała. Kochankowie Marilyn Monroe: Brando, Miller, Kennedy Trudno się dziwić, że kobiety chciały wyglądać tak jak ona, a mężczyźni tracili dla niej głowę. Zresztą Marilyn w wydaniu ociekającej seksem blondynki może być ucieleśnieniem męskich marzeń do dziś. Ona sama była rozczarowana związkami. O swoich małżeństwach mówiła: „W istocie moje pierwsze małżeństwo z Jimem Doughertym, kolegą z sąsiedztwa, było czymś w rodzaju przyjaźni z przywilejami seksualnymi. Potem przekonałam się, że małżeństwo nie jest niczym więcej”. Sama też przyznawała, że nie była cudowną kochanką. Ale wystarczyło, że pokazała się u boku nowego faceta, a prasa już rozpisywała się o jej nowej miłości. Na liście jej podbojów byli przecież najsławniejsi reżyserzy, producenci, pisarze i politycy swojego pokolenia: Elia Kazan, Marlon Brando, Yves Montand. Jej drugi mąż, słynny amerykański baseballista Joe DiMaggio, był tak zazdrosny, że gdyby mógł, trzymałby ją pod kluczem. Łudził się, że będzie miał ją tylko dla siebie. Zmusi do zakończenia kariery i zajęcia się domem. Rozstali się po dziewięciu burzliwych miesiącach. Kiedy wyszła za mąż za wybitnego amerykańskiego dramaturga Arthura Millera, dziennikarze pytali przewrotnie: „Co on w niej widzi?”. Ten niezwykły mariaż urody i intelektu intryguje do dziś i sam w sobie stał się legendą. Marilyn Monroe zawsze wiedziała, że to związek wysokiego ryzyka. W prywatnych rozmowach mówiła: „Wielki cyc, wielka pupa. Gdybym nie była niczym więcej niż durną blondynką, nie ożeniłby się ze mną, prawda?”. Rozpaczliwie próbowała nadrobić braki. Czytać. Rozwijać się. Stworzyć dom i urodzić dziecko. Ale nic z tego nie wyszło. Małżeństwo z Millerem skończyło się po pięciu latach. Jeszcze w czasie trwania ich związku wdała się w płomienny romans z francuskim uwodzicielem Yves’em Montandem. A JFK? Jeden z najbardziej charyzmatycznych mężczyzn swojej epoki? Nikt nie wie, co tak naprawdę łączyło tych dwoje. Do prasy przeniknęło tylko jedno ich wspólne zdjęcie – stoją we trójkę z Robertem Kennedym. Ale to tylko podgrzało atmosferę, zrodziło spekulacje, które rozpalają wyobraźnię do dzisiaj. Szczególnie że niedługo potem, w 1962 roku w Covent Garden, zaśpiewała mu zmysłowym głosem słynne „Happy Birthday”. Mówiło się, że poznała zbyt wiele tajemnic, by żyć nadal… Marilyn Monroe: w imię miłości gotowa była na wszystko Czy budziłaby takie emocje, gdyby nie odeszła młodo i w tajemniczych okolicznościach? „Wyobraźcie sobie, że ona wciąż żyje – jest bardzo gruba i ciągle pijana. Byłaby budzącą litość i zażenowanie osobą. I nikt z tych, którzy ją dziś wspominają, nie opowiadałby o niej tego, co teraz”, mówił reżyser Joseph. L. Mankiewicz. Gdy znaleziono ją martwą, miała 36 lat. Traumatyczne dzieciństwo sprawiło, że rozpaczliwie pragnęła akceptacji. Była gotowa na wszystko, by zdobyć miłość. Na kozetce psychoterapeuty usiadła po raz pierwszy siedem lat przed śmiercią. I, jak większość ludzi w tamtym czasie, zachwyciła się psychoanalizą. Ze swoją pierwszą terapeutką Margaret Herz Hohenberg spotykała się pięć razy w tygodniu. Niebawem była od niej tak uzależniona, że bez swojej mentorki bała się podjąć jakąkolwiek decyzję. Miała nadzieję, że Margaret sięgnie do zakamarków duszy i rozwiąże jej problemy. Wzmocni samoocenę. Ale było coraz gorzej. Zmiany terapeutów w niczym nie pomagały. Gdy wyjechała do Londynu, by u boku Laurence’a Oliviera zagrać w „Księciu i aktoreczce”, jej opiekunką została Anna, córka Zygmunta Freuda. Marilyn, która zaczęła wtedy czytać książki twórcy psychoanalizy, stwierdziła: „Gość miał w wielu sprawach rację. Od razu czuję się lepiej”. Tymczasem Olivier był przerażony tym, co działo się na planie. Pytany o Marilyn, oficjalnie odpowiadał dyplomatycznie: „Chyba nikogo nie zaskoczę stwierdzeniem, że trudno się z nią pracowało”. Nieoficjalnie jednak dawał upust emocjom. „To nie aktorka, to schizofreniczka”, mówił. Podobnego zdania była Anna Freud. W jej zapiskach z tamtego okresu czytamy: „Pacjentka rozchwiana emocjonalnie, nadpobudliwa, stała potrzeba zewnętrznej akceptacji, lęk przed samotnością, stany depresyjne w przypadku odrzucenia, osobowość paranoidalna ze skłonnościami do schizofrenii”. Kolejna jej psychoterapeutka, Marianne Kris, była już tak bezradna, że po dwóch próbach samobójczych umieściła swoją pacjentkę na oddziale zamkniętym szpitala psychiatrycznego. Marilyn, która myślała, że będzie w sanatorium, podpisała zgodę. I być może spędziłaby w szpitalu resztę życia, gdyby nie Joe DiMaggio, który wyciągnął stamtąd byłą żonę po miesiącu. Już wtedy łykała po 20 tabletek nembutalu dziennie. A przed połknięciem nakłuwała je szpilką, by szybciej zadziałały. Reżyser John Huston mówił: „Miała problemy. Ale któż ich nie ma? Prawdziwy dramat rozpoczął się jednak wtedy, gdy przeklęci lekarze przepisali jej przeklęte pigułki. Nie powinna brać tego do ust”. Co gorsza, nauczyła się wyłudzać leki. Jednocześnie chodziła do kilku lekarzy i psychoterapeutów, którzy dawali jej recepty na środki uspokajające i nasenne. Ostatni z nich, Ralph Greenson, jak mówiono psychoterapeuta gwiazd i gwiazda wśród terapeutów, też nie potrafił jej pomóc. Traktował jak córkę, ulegał jej kaprysom. Dawał „zastrzyki młodości”, których składu nikt nigdy nie poznał. Jak mówił przyjaciel Marilyn, pisarz Truman Capote, pod wychudzonym ciałem i obrzmiałą twarzą niemal widać było udręczoną duszę. Coraz częściej Monroe mówiła o sobie „ona”. Twierdziła, że słyszy głosy. Marilyn Monroe: śmierć i życie po życiu Gwiazdę znaleziono martwą 5 sierpnia 1962 roku w jej domu w Brentwood. Pierwszym i ostatnim, jaki miała. Leżała naga ze słuchawką w dłoni, jakby przed śmiercią próbowała do kogoś zadzwonić. Wokół było mnóstwo fiolek po lekach, które zażywała całymi garściami, by choć na chwilę usnąć. Jej śmierć była więc właściwie tylko kwestią czasu. Mimo to wywołała sensację i szok. Zrodziła mnóstwo pytań. Czy Marilyn naprawdę chciała umrzeć? Popełniła samobójstwo? A może ktoś jej w tym pomógł? Dziś nie ma to jednak wielkiego znaczenia. Bo w nocy z 4 na 5 sierpnia umarła tylko Norma Jean Baker, miła, seksowna, ale zagubiona dziewczyna. Marilyn Monroe, wielka gwiazda kina, żyje nadal. W Internecie można kupić pukle jej włosów i zdjęcia z autografami. W maju znalazła się na plakacie festiwalu filmowego w Cannes. Gasiła świeczkę na urodzinowym torcie. W kinach można było obejrzeć „Mój tydzień z Marilyn”, film o paru dniach z jej życia. Kilka lat temu prestiżowy amerykański magazyn „Vanity Fair” opublikował jej nagą sesję. MM ma także swoje konto na Facebooku, do którego zagląda regularnie ponad trzy miliony znajomych. Na Twitterze wciąż zamieszcza swoje złote myśli. Tak, jakby chodziło o wielką współczesną gwiazdę, za którą stoi machina marketingowa, a nie Marilyn Monroe, która zmarła 64 lata temu. I nikt nie jest w stanie powtórzyć jej fenomenu. Tekst: Magda Łuków
To one były dziewczynami Bonda u boku Pierce’a Brosnana. Jedna zdobyła Oscara, druga została gwiazdą Marvela
Gdy Pierce Brosnan przejmował rolę Jamesa Bonda w połowie lat 90., razem z nim do świata agenta 007 weszła nowa generacja ekranowych bohaterek. Były piękne, charyzmatyczne i znacznie bardziej niezależne niż ich poprzedniczki. Halle Berry, Michelle Yeoh czy Rosamund Pike po latach nadal robią wielkie kariery, ale nie wszystkie gwiazdy bondowskiej ery wybrały życie w świetle fleszy. Co dziś robią kultowe dziewczyny Bonda?
Filmy z Pierce’em Brosnanem do dziś uchodzą za jedne z najbardziej stylowych odsłon serii o Jamesie Bondzie. „GoldenEye”, „Jutro nie umiera nigdy”, „Świat to za mało” i „Śmierć nadejdzie jutro” nie tylko odświeżyły wizerunek agenta 007, ale też pokazały kobiece bohaterki, które coraz częściej dorównywały Bondowi inteligencją i siłą charakteru. Dla części aktorek role u boku Brosnana stały się początkiem międzynarodowej kariery. Inne po latach świadomie wycofały się z Hollywood i postawiły na spokojniejsze życie. Izabella Scorupco zachwyciła w „GoldenEye”. Tak dziś wygląda życie polsko-szwedzkiej gwiazdy Izabella Scorupco była jedną z pierwszych kobiet, które pojawiły się u boku Pierce’a Brosnana jako Jamesa Bonda. W „GoldenEye” wcieliła się w Natalię Simonową — inteligentną rosyjską programistkę, która pomaga agentowi 007 powstrzymać organizację Janus. Dla polsko-szwedzkiej aktorki był to wielki przełom i jednocześnie hollywoodzki debiut. Po sukcesie filmu Scorupco zaczęła pojawiać się w amerykańskich produkcjach akcji i thrillerach. Wystąpiła m.in. w „Granicy wytrzymałości”, „Władzy ognia” oraz „Egzorcyście: Początku”. Choć nigdy nie stała się hollywoodzką supergwiazdą, przez lata utrzymywała silną pozycję na europejskim rynku filmowym i telewizyjnym. Aktorka wróciła także do świata muzyki i modelingu. W ostatnich latach można było oglądać ją m.in. w szwedzkim serialu Netfliksa „Barracuda Queens”. Prywatnie była związana z Mariuszem Czerkawskim, z którym ma córkę Julię. Dziś skupia się głównie na rodzinie i projektach realizowanych w Skandynawii. Famke Janssen stworzyła jedną z najbardziej pamiętnych antagonistek Bonda Xenia Onatopp z „GoldenEye” do dziś pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych postaci w historii całej bondowskiej serii. Famke Janssen połączyła w tej roli seksapil, chłód i niebezpieczeństwo, tworząc bohaterkę, której widzowie nie potrafili zapomnieć. Holenderska aktorka szybko wykorzystała popularność po filmie i rozpoczęła intensywną karierę w Hollywood. Największą rozpoznawalność przyniosła jej rola Jean Grey w serii „X-Men”, dzięki której stała się ikoną kina superbohaterskiego początku XXI wieku. Później widzowie pokochali ją także za występy w serii „Uprowadzona” z Liamem Neesonem. Famke Janssen regularnie pojawia się również w serialach i produkcjach platform streamingowych. Choć przez lata unikała skandali i celebryckiego stylu życia, konsekwentnie budowała pozycję jednej z najbardziej charakterystycznych aktorek swojego pokolenia. Czytaj też: Nazwisko i geny to potężna kombinacja! Syn Pierce’a Brosnana robi furorę! Wygląda jak młodsza wersja Jamesa Bonda. Pójdzie w ślady ojca? Michelle Yeoh udowodniła, że dziewczyna Bonda może być równie silna jak agent 007 Kiedy Michelle Yeoh pojawiła się w „Jutro nie umiera nigdy”, była już wielką gwiazdą kina akcji w Azji. W roli Wai Lin stworzyła jednak zupełnie nowy typ bohaterki w świecie Bonda — niezależnej, odważnej i doskonale wyszkolonej agentki, która nie potrzebowała ratunku ze strony mężczyzny. Pierce Brosnan nie ukrywał zachwytu nad aktorką. Jak cytował „South China Morning Post”, miał nazwać ją wręcz „kobiecą wersją Bonda”. Sama Michelle Yeoh po latach przyznała, że po sukcesie filmu długo odrzucała propozycje ról, które opierały się na stereotypowym przedstawianiu Azjatek. „Nie pracowałam prawie przez dwa lata, bo nie chciałam grać stereotypowych postaci” — mówiła w rozmowie z „People”. Ta decyzja okazała się przełomowa. Aktorka zagrała później m.in. w „Przyczajonym tygrysie, ukrytym smoku”, „Wyznaniach gejszy”, „Shang-Chi” oraz „Wszystko wszędzie naraz”. Za ostatni z tych filmów zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, przechodząc do historii kina jako pierwsza Azjatka nagrodzona w tej kategorii. Dziś Michelle Yeoh jest jedną z największych ikon światowego kina i nie zwalnia tempa. Wciąż pojawia się zarówno w blockbusterach, jak i ambitniejszych produkcjach. Sophie Marceau wybrała życie z dala od hollywoodzkiego blichtru W „Świat to za mało” Sophie Marceau wcieliła się w Elektrę King — jedną z najbardziej tajemniczych i psychologicznie skomplikowanych bohaterek serii o Bondzie. Jej relacja z agentem 007 była pełna napięcia i emocjonalnych gier, co wyróżniało film na tle wcześniejszych części. Już przed występem u boku Brosnana Marceau była wielką gwiazdą europejskiego kina. Po sukcesie filmu mogła rozwijać karierę w Hollywood, jednak wybrała zupełnie inną drogę. Skupiła się przede wszystkim na francuskim kinie autorskim, reżyserii i pisaniu. Aktorka przez lata związana była z polskim reżyserem Andrzejem Żuławskim, z którym ma syna Vincenta Żuławskiego. Sophie Marceau bardzo chroni swoją prywatność i rzadko udziela wywiadów dotyczących życia osobistego. We Francji do dziś pozostaje jedną z najbardziej cenionych aktorek swojego pokolenia. Czytaj też: Kiedyś zachwycała u boku Jamesa Bonda. Zobacz, jak dziś wygląda Izabella Scorupco Rosamund Pike po Bondzie została jedną z największych gwiazd Hollywood Dla Rosamund Pike „Śmierć nadejdzie jutro” okazała się początkiem imponującej kariery. W chwili premiery filmu była jeszcze mało znaną brytyjską aktorką, jednak rola Mirandy Frost otworzyła jej drzwi do wielkiego kina. Prawdziwy przełom przyszedł jednak kilka lat później wraz z thrillerem „Zaginiona dziewczyna” Davida Finchera. Kreacja Amy Dunne przyniosła Pike nominację do Oscara i status jednej z najbardziej cenionych aktorek Hollywood. W kolejnych latach pojawiała się w coraz bardziej prestiżowych produkcjach, takich jak „O wszystko zadbam”, „Saltburn” czy serial „Koło czasu”. Jednocześnie aktorka bardzo pilnuje swojej prywatności i rzadko dzieli się życiem rodzinnym w mediach. Od 2009 roku związana jest z biznesmenem Robiem Uniacke’em, z którym wychowuje dwóch synów. Mimo ogromnej popularności Rosamund Pike wciąż uchodzi za jedną z najbardziej tajemniczych gwiazd brytyjskiego kina. Halle Berry przeszła do historii jako najbardziej kultowa dziewczyna Bonda ery Brosnana Scena wyjścia Halle Berry z morza w pomarańczowym bikini stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych momentów całej serii o Bondzie. Aktorka wcieliła się w agentkę Jinx Johnson w „Śmierć nadejdzie jutro” i od początku podkreślała, że zależy jej na stworzeniu nowoczesnej bohaterki. „Gram kobiecą wersję Jamesa Bonda. To kolejny etap ewolucji kobiet w filmach o Bondzie” — mówiła przed premierą filmu, cytowana przez „Far Out Magazine”. „Jest bardziej nowoczesna, inteligentniejsza i nie jest klasyczną dziewczyną Bonda”. W chwili dołączenia do obsady Berry była już hollywoodzką supergwiazdą i laureatką Oscara za rolę w „Czekając na wyrok”. Po Bondzie kontynuowała karierę zarówno w kinie akcji, jak i dramatach. Wystąpiła m.in. w serii „X-Men”, „John Wick 3”, „Bruised” czy thrillerze „Crime 101”. Po latach aktorka wróciła wspomnieniami do słynnego bikini z filmu. „Przymierzałyśmy tyle kostiumów kąpielowych i pasków. To wyglądało na proste, ale było całym procesem” — opowiadała w serii „Life in Looks” magazynu „Vogue”. „Wiedziałyśmy, że skoro to film o Bondzie, ten moment może stać się kultowy”. Dziś Halle Berry nadal pozostaje jedną z najbardziej wpływowych kobiet Hollywood i ikoną popkultury początku XXI wieku. Czytaj także: Kandydat do roli Bonda zachwyca w prowokacyjnej komedii romantycznej. Pierwszy zwiastun filmu nie pozostawia wątpliwości - to będzie hit Źródło: people.com
Dzicy, młodzi, niebezpieczni, ich ucieczki przed policją przeszły do legendy. Kim naprawdę byli Bonnie i Clyde?
Bonnie i Clyde – jak para zakochanych przestępców stała się legendą kina?
W historii amerykańskiej przestępczości niewiele duetów obrosło tak wielkim mitem jak Bonnie Parker i Clyde Barrow. Ich nazwiska od niemal stu lat funkcjonują gdzieś pomiędzy policyjnymi raportami, romantyczną legendą i popkulturową fascynacją. Słynny film „Bonnie and Clyde” z 1967 roku w którym tytułowe role zagrali piękna Faye Dunaway i hollywoodzki amant Warren Beatty, zmienił parę przestępców w bohaterów masowej wyobraźni. W rzeczywistości Bonnie i Clyde byli złodziejami i mordercami odpowiedzialnymi za serię napadów i śmierć wielu ludzi. Kino jednak zamieniło ich w symbole młodzieńczego buntu, wolności i desperackiej miłości. Do dzisiaj ludzie po odwiedzają ich groby, zostawiają kwiaty, monety, łuski. O legendzie Bonnie i Clyde'a śpiewali w 1968 roku Serge Gainsbourg i Brigitte Bardot. U nas piosenkę "Jak Bonnie i Clyde" wykonywali Anita Lipnicka i Tomek Makowiecki. Bonnie&Clyde, jak zaczęła się ta historia? Prawdziwa historia Bonnie i Clyde'a zaczęła się w czasie Wielkiego Kryzysu. Ameryka początku lat 30. była krajem biedy, bezrobocia i ogromnej frustracji społecznej. W takim świecie łatwo rodziły się antysystemowe legendy. Clyde Barrow wychowywał się w ubogiej rodzinie w Teksasie. Od młodości miał konflikty z prawem, rabował sklepy, kradł samochody. Pobyty w więzieniu, a siedział m.in. w miejscu znanym jako Burning Hell – Płonące piekło, sprawiły, że stał się jeszcze bardziej brutalny i zdeterminowany. Bonnie Parker była z kolei ambitną dziewczyną marzącą o innym życiu. W liceum była wzorową uczennicą, wygrała nawet literacki konkurs. Pisała poezję, interesowała się aktorstwem i chciała wyrwać się z biedy. Wspominano ją jako inteligentną dziewczynę o silnej osobowości. Ładną, bardzo drobną. Miała 1,5 metra wzrostu, ważyła 41 kilogramów. Z Clydem poznali się prawdopodobnie w 1930 roku i od razu się w sobie zakochali. Stworzyli toksyczny, ale niezwykle silny duet. Z czasem dołączyły do nich jeszcze trzy osoby tworząc gang Clyde’a Barrowa. Bonnie i Clyde nie byli eleganckimi gangsterami z hollywoodzkich obrazów. Większość ich napadów kończyła się zdobyciem niewielkich sum pieniędzy, a ich życie przypominało bardziej ciągłą ucieczkę niż romantyczną przygodę. Spali w samochodach, żyli w ciągłym strachu przed policją. Ich gang był chaotyczny, a kolejne rabunki coraz bardziej desperackie. Bonnie i Clyde stali się sławni, ale wcale ich to nie cieszyło. Utrudniało ucieczkę. Z czasem Clyde stawał się coraz brutalniejszy, szczególnie wobec funkcjonariuszy prawa. To właśnie zabójstwa policjantów uczyniły z nich wrogów publicznych numer jeden. Mimo to społeczeństwo długo patrzyło na nich z pewną sympatią. W epoce, gdy banki były symbolem kryzysu i upokorzenia zwykłych ludzi, przestępcy walczący z systemem mogli wydawać się kimś w rodzaju buntowników. Gazety podsycały tę legendę, publikując zdjęcia Bonnie z papierosem i bronią w dłoni. Te fotografie stały się ikonami popkultury jeszcze zanim powstał film. „Byli młodzi, dzicy i bez wątpienia ze sobą sypiali” , napisał historyk Jeff Guinn w książce „Go down together. The True, Untold Story Bonnie& Clyde. Zwrot "Go down together" spopularyzował wiersz Bonnie, która przedstawiła ich oboje jako bohaterów, a nie przesteępców. Pojawia się w nim fraza: „Pewnego dnia. Pewnego dnia razem pójdą na dno”. W kulturze popularnej to wyrażenie zaczęło oznaczać parę lub ludzi związanych ze sobą tak silnie, że wspólnie ponoszą konsekwencje swoich działań — niezależnie, czy chodzi o miłość, przestępstwo, bunt czy katastrofę. W prawdziwym życiu sława nie służyła specjalnie parze ukrywających się przestępców. Zaczęli być rozpoznawalni w motelach i restauracjach. Musieli gotować przy ognisku, myć się w strumieniach, spali w aucie. Ciągła obecność kilku ludzi prowadziła do konfliktów. Do tego Bonnie poparzyła się płynem z akumulatora. Nie mogła chodzić. Skakała na jednej nodze, albo Clyde nosił ją na rękach. Ich ucieczki wydawały się nieprawdopodobne, w końcu wpadli w zasadzkę, ludzie rozkradali łuski i fragmenty ubrań Próbowano ich dorwać podczas pobytu grupy w jednym z moteli w Missouri. Trzeba powiedzieć, że zgromadzono ogromne siły, bowiem para wymykała się kilku obławom. A zabijali każdego, kto stanął im na drodze, bez skrupułów. Byli już wtedy poszukiwani w Teksasie, Oklahomie i Arkansas. Policja z Missouri wezwała na pomoc posiłki z Kansas, pojawił się nawet wóz pancerny. Policjanci mieli karabiny maszynowe. Jednak auto kierowane przez Clyde’a Barrowa kolejny raz wymknęło się obławie. Clyde i jego grupa rozbili obóz w stanie Iowa. Musieli jednak znowu z niego uciekać. Wokół ich obozowiska zbierały się tłumy ludzi, którzy chcieli zobaczyć sławną parę. Kolejna obława i kolejna strzelanina, którą Bonnie i Clyde znowu przeżyli. W sierpniu 1933 roku Clyde i jego przyjaciel Jones obrabowali jeszcze zbrojownie, i był to brawurowy napad w kolejnym stanie. I kolejna brawurowa ucieczka. Nieprawdopodobne jakie ściągnięto siły do trojga ludzi - przeżyli bowiem Bonnie i Clyde i ich przyjaciel Jones. Brat Clyde'a i jego żona zginęli. Koniec tej historii był brutalny i pozbawiony romantyzmu. 23 maja 1934 roku policyjna przygotowała zasadzkę wzdłuż jednego z odcinków autostrady w Luizjanie. Do samochodu Clyde’a policjanci strzelali z broni automatycznej, strzelb i pistoletów. Był dosłownie podziurawiony kulami. Bonnie i Clyde zginęli na miejscu, a ich śmierć natychmiast zamieniła się w medialne widowisko. Tłumy przychodziły oglądać wrak auta i i robić zdjęcia z miejsca egzekucji. Gapie kradli łuski z kul, fragmenty ubrań, nawet zakrawawione. Ktoś próbował uciąć ucho Clyde'a. Media pisały o "atmosferze cyrku". W kryjówce pary znaleziono prawdziwy arsenał broni i kilkadziesiąt tablic rejestracyjnych z różnych stanów. Jak narodziła się filmowa legenda pary przestępców Legenda Bonnie i Clyde’a zaczęła żyć własnym życiem w 1967 roku, kiedy Arthur Penn nakręcił film "Bonnie and Clyde" z Faye Dunaway i Warren Beatty. Ten obraz był czymś znacznie większym niż klasycznym kinem gangsterskim. Penn pokazał przemoc w sposób nowoczesny i szokujący jak na swoje czasy. Finałowa scena śmierci bohaterów stała się jedną z najbardziej znanych sekwencji w historii kina. Dynamiczny montaż, brutalność i jednoczesna poetyckość otworzyły drogę dla nowego Hollywood lat 70. Film zadziałał dlatego, że trafił w ducha epoki. Ameryka końca lat 60. była krajem buntu przeciw autorytetom, wojnie i konserwatywnym wartościom. Bonnie i Clyde zostali pokazani jako młodzi outsiderzy uciekający przed światem, który nie dawał im szans. Widzowie nie oglądali już zwykłych przestępców, ale symbole wolności i sprzeciwu wobec systemu. To właśnie ten romantyczny filtr sprawił, że obraz Penna stał się legenda. Dzisiaj mit Bonnie i Clyde’a powraca czasem, w piosenkach, również w Polsce. Wystarczy przypomnieć utwór Anity Lipnickiej i Tomka Makowieckiego „Jak Bonnie i Clyde”. Ale kino nie wraca już do tych bohaterów. Każda nowa wersja byłaby automatycznie porównywana do dzieła z 1967 roku, a to niezwykle trudne zadanie. Zmieniła się również wrażliwość widzów. Dziś kino znacznie ostrożniej romantyzuje przestępców. Znalazło nowych bohaterów. Serialowi antybohaterowie, narkotykowe imperia i mafijne opowieści przejęły miejsce dawnych legend Dzikiego Zachodu i epoki gangsterów. Jednak w Ameryce do dzisiaj krążą legendy o Bonnie i Clydzie, o tym że zostawiali mnóstwo zrabowanych pieniędzy ludziom, rabowali bogatych, dawali biednym, jak Robon Hood. Siostrzenica Bonnie walczyła przez pewien czas by para mogła spocząć koło siebie, co było ich marzeniem. " Jeśli była gotowa oddać życie za mężczyznę, którego kochała, to z pewnością powinna być pochowana obok niego", mówiła o swojej ciotce. Ale do ekshumacji nie doszło, Bonnie Parker i Clyde Barrow leżą na różnych cmentarzach w Dallas.
Twórca Sherlocka Holmesa wierzył we wróżki i duchy. Nawet przyjaciele pukali się w czoło
Twórca Sherlocka Holmesa ostatnie słowa wypowiedział do żony, brzmiały: Jesteś cudowna
Wszyscy wiedzą, że stworzył postać Sherlocka Holmesa. A przecież nie tylko jego. Inny bohater Arthura Conan Doyle’a — profesor Challenger, odkrywca krainy dinozaurów — stał się inspiracją dla filmu „Park Jurajski”. Arthur Conan Doyle był bardzo barwną postacią: nie tylko pisarzem i lekarzem. W młodości zaciągnął się na statek wielorybniczy, a na starość został spirytystą, wierzącym, że duchy mają nam coś do powiedzenia i mogą się z nami komunikować. Wyśmiewany przez wielu przyjaciół za zajmowanie się ektoplazmą, chciał wierzyć, że w świecie istnieje jakaś tajemnica. Po jego śmierci do sali Albert Hall w Londynie przyszły tysiące ludzi z nadzieją, że pisarz przemówi zza światów. Tak wyglądało życie Arthura Conan Doyle’a, pisarza dziś nieco zapomnianego, choć jego bohater wciąż pojawia się w nowych filmach i serialach, grany przez gwiazdy — od Roberta Downeya Jr. po Benedicta Cumberbatcha. Arthur Conan Doyle, jego marzycielska matka i człowiek, który zainspirował postać Holmesa Urodził się 22 maja 1859 roku w Edynburgu. Ojciec był utalentowanym ilustratorem, ale przegrał życie z alkoholem. Matka — marzycielka o ogromnej wyobraźni — opowiadała synowi historie o rycerzach, honorze i wielkich przygodach. To właśnie ona zaszczepiła w nim miłość do opowieści. Doyle pisał do niej listy przez całe życie i konsultował z nią swoje decyzje. Mówił, że wszystko, co napisał, zaczęło się od wieczorów spędzanych przy matczynych opowieściach. Łączyła ich wyjątkowo silna więź. Młody Arthur studiował medycynę, lecz bardziej niż akademickie wykłady fascynowali go ludzie. Podczas studiów spotkał doktora Josepha Bella — błyskotliwego diagnostę, który potrafił po wyglądzie pacjenta odgadnąć jego zawód, przeszłość i przyzwyczajenia. Studenci patrzyli na niego jak na maga. Conan Doyle patrzył na niego jak pisarz. To właśnie Bell miał stać się pierwowzorem Sherlocka Holmesa — człowieka chłodnego, logicznego i niemal nieludzko inteligentnego. Przyszły pisarz został wielorybnikiem i popłynął na Arktykę Zanim jednak Holmes pojawił się na papierze, Doyle jako młody lekarz okrętowy wypłynął na Arktykę statkiem wielorybniczym. Miał zaledwie dwadzieścia lat. Dzisiaj polowanie na wieloryby budzi sprzeciw, choć niestety nadal się zdarza. Wówczas było czymś powszechnym. Na morzu Doyle nauczył się brutalności natury i samotności. Widział śmierć wielorybów, lód rozrywający kadłuby statków oraz ludzi, którzy potrafili tygodniami milczeć, patrząc w czarne, skute lodem morze. Później wspominał, że ten rejs uczynił go mężczyzną. Był zachwycony przygodą, ale też na zawsze nasiąkł melancholią ludzi morza. W jego późniejszych historiach często czuć chłód mgły, pustkę nocy i obsesję śmierci. Sherlock Holmes nie od razu się spodobał. Doyle słyszał, że to tania fikcja Po powrocie próbował prowadzić praktykę lekarską w Portsmouth. Pacjentów miał niewielu, więc pisał. Początkowo bez większych sukcesów. Marzył o tworzeniu wielkich powieści historycznych. Jednak sławę przyniosły mu — jak wiadomo — opowiadania i powieści o Sherlocku Holmesie. Na początku nie mógł ich wydać. Chodził od wydawcy do wydawcy, słysząc, że to „tania fikcja”. Wydana po raz pierwszy powieść „Studium w szkarłacie” przeszła właściwie bez echa. Wszystko zmieniło się w 1891 roku, gdy opowiadania o Holmesie zaczęły ukazywać się w „The Strand Magazine”. Był to prawdziwy przełom. Czytelnicy oszaleli na punkcie detektywa, który dzięki sile rozumu potrafił dostrzec więcej niż policja i zwykli ludzie. Holmes był nowoczesny, chłodny i błyskotliwy. W epoce gwałtownych zmian technologicznych oraz rozwoju nauki wydawał się bohaterem idealnym. Jego historia zasługuje zresztą na osobną opowieść. Wróćmy jednak do Doyle’a — pisarz początkowo był zachwycony sukcesem, lecz sława bohatera zaczęła go uwierać. Marzył o wielkiej literaturze historycznej, chciał być nowym Walterem Scottem. Tymczasem świat domagał się wyłącznie kolejnych zagadek Holmesa. ZOBACZ TEŻ: Hańcza kochał ją do szaleństwa, ale nie potrafił być wierny. Ona też miała romans, a jednak byli razem do końca Jak zabić i wskrzesić własnego bohatera Arthur Conan Doyle miał poczucie, że jego literackie dziecko zamienia go w więźnia. W listach narzekał, że Sherlock odciąga go od „prawdziwej literatury”. W końcu postanowił zrobić coś radykalnego — zabić Holmesa. Dokonał tego w opowiadaniu „Ostatnia zagadka” z 1893 roku. Szybko jednak go wskrzesił — nie tylko dlatego, że pogrążeni w żałobie czytelnicy zasypywali go pełnymi gniewu i żalu listami. Pisarz miał otrzymać od jednego z wydawców ponad milion dolarów za przywrócenie do życia fenomenalnego detektywa, który — jak się okazało — jedynie sfingował własną śmierć. Szczupła sylwetka, kraciasty płaszcz, czapka, fajka i skrzypce — to atrybuty Holmesa, który od dekad żyje własnym życiem w popkulturze. Do drugiej żony, Jean, pisał: „Och, dziewczyno, dobrze będzie objąć cię ramionami” W wieku 26 lat ożenił się z Louisą Hawkins. Para doczekała się dwójki dzieci. Byli razem przez 20 trudnych lat, ponieważ Louisa ciężko chorowała na gruźlicę. Zmarła w 1906 roku. Doyle był już wtedy nieformalnie związany z inną kobietą, która okazała się miłością jego życia. Jean Leckie poznała Doyle’a około 1897 roku. Według jego wspomnień ich relacja przez wiele lat miała charakter platoniczny, ponieważ nie chciał zdradzić chorej żony. Po śmierci Louisy Doyle ożenił się z Jean w 1907 roku. Małżeństwo trwało aż do śmierci pisarza w 1930 roku. Doczekali się trojga dzieci. Pisał do niej czułe listy, wspólnie podróżowali, a ona wspierała jego fascynację spirytyzmem nawet wtedy, gdy świat zaczął się z niego podśmiewać. Doyle ją uwielbiał. Gdy wyjeżdżał, potrafił pisać do żony nawet dwa listy dziennie. Podczas rejsu do USA niemłody już, bo 64-letni Conan Doyle pisał: „Kochanie, dobrze będzie zobaczyć twoją słodką, słodką twarz” albo „Nie zapominaj, moje ukochane serce, że jesteś najlepszą rzeczą, jaka kiedykolwiek mnie spotkała”. Chwilami jego listy mogły przyprawić ówczesne panny o rumieńce. Wyznawał: „To będzie zmęczony stary skoczek, który wraca do ciebie. Jego pierwszy skok będzie w twoje ramiona. Jego następny — do łóżka. Żegnaj, moja słodka. Pragnę twojego pocałunku...”. Gotów był poświęcić sławę literacką dla spirytyzmu, który nazywał najważniejszą rzeczą na świecie Trudno powiedzieć, by Doyle miał szczęśliwe życie. Katastrofą była dla niego I wojna światowa, która zabrała mu wielu krewnych i przyjaciół. Jego brat i syn — Kingsley — zmarli na powikłania po hiszpance. Jednak nie to skłoniło pisarza do zainteresowania spirytyzmem. Na seanse chodził już w latach 80. XIX wieku, interesował się fotografią parapsychiczną. Szukał kontaktu z duchami, fascynował się mesmeryzmem oraz przenoszeniem myśli. Po wojnie jego zainteresowanie zmieniło się jednak w obsesję. Pisarz, który stworzył najbardziej logiczny umysł literatury, zaczął wierzyć w media spirytystyczne, seanse i fotografie wróżek. Najgłośniejszą historią była sprawa z Cottingley. Dwie dziewczynki — szesnasto- i dziewięcioletnia — pokazały zdjęcia, na których tańczyły wśród maleńkich wróżek. Dla większości była to naiwna mistyfikacja. Conan Doyle uwierzył w tę historię, a może po prostu nie chciał wyśmiewać dzieci. W każdym razie publicznie ręczył za autentyczność fotografii. Wielu znajomych nie mogło zrozumieć, jak twórca Sherlocka Holmesa może wierzyć w coś tak absurdalnego. Przez wiele lat prowadził spirytystyczną krucjatę, bronił idei komunikacji z duchami i pisał o tym książki. Doprowadziło to między innymi do konfliktu z wielkim przyjacielem Doyle’a — słynnym iluzjonistą Harrym Houdinim, który potrafił sprawić, że ze sceny znikał słoń. Gdy Houdini zaczął demaskować sztuczki osób podających się za media, ich drogi z Arthurem Conan Doyle’em ostatecznie się rozeszły. Arthur Conan Doyle i jego ostatnie słowa Holmes był tym, kim pisarz chciał być — doskonałym rozumem, człowiekiem odpornym na emocje, chłodnym obserwatorem świata. Sam Doyle był zupełnie inny: impulsywny, romantyczny, łatwowierny i głęboko emocjonalny. Potrzebował rodziny oraz ciepła. Przedstawiał się jako agnostyk, ale szukał wiary w rzeczy większe niż logika. Gdy życie zaczęło odbierać mu ludzi, których kochał, dedukcja przestała wystarczać. Był również człowiekiem ogromnej energii. Angażował się w politykę, walczył o niesłusznie skazanych, prowadził prywatne śledztwa i naprawdę pomagał ludziom uznanym przez państwo za winnych. W pewnym sensie sam próbował być Sherlockiem Holmesem — tyle że bardziej ludzkim i mniej cynicznym. Kiedy wierzył, robił to całym sobą. Pod koniec życia objeżdżał świat z wykładami o spirytyzmie. Tłumy przychodziły zobaczyć twórcę Sherlocka Holmesa, a on opowiadał im o duchach, życiu po śmierci i kontaktach z zaświatami. Dla jednych był wizjonerem, dla innych — starszym człowiekiem, który nie potrafił pogodzić się ze stratą. W 1902 roku otrzymał od króla Edwarda VII tytuł szlachecki, jednak nie za osiągnięcia literackie, lecz za zasługi dla Korony podczas II wojny burskiej. Pisarz sfinansował i prowadził szpital polowy w Południowej Afryce. Conan Doyle napisał cztery powieści z Holmesem i doktorem Watsonem, w tym słynnego „Psa Baskerville’ów”, a także kilkadziesiąt opowiadań. Tworzył również powieści science fiction z profesorem Challengerem — jego ulubionym bohaterem. Najbardziej znaną z nich pozostaje „Zaginiony świat”. Pisał też powieści historyczne. Zmarł w 1930 roku. Według relacji jego ostatnie słowa skierowane do żony brzmiały: „Jesteś cudowna”. SPRAWDŹ TEŻ: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
Gdy pojawia się na ekranie, widzowie już wiedzą, że to będzie wielkie kino. Internet: "dajcie jej Oscara!”
Jeszcze kilka lat temu była przede wszystkim ikoną europejskiego kina autorskiego. Dziś Sandra Hüller należy do grona najbardziej cenionych aktorek na świecie. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów”, nominacji do Oscara i współpracy z Chanel niemiecka gwiazda weszła do absolutnej światowej czołówki. A mimo to nadal pozostaje artystką, która bardziej niż czerwone dywany wybiera prawdę emocji i role wymykające się hollywoodzkim schematom.
Sandra Hüller nie budowała kariery na skandalach ani celebryckim rozgłosie. Od początku szła własną drogą: wymagające role teatralne, kino psychologiczne, projekty autorskie i konsekwencja, która dziś imponuje nawet Hollywood. Filmweb nazwał ją „gwiazdą europejskiego kina”, podkreślając jej „klasę, konsekwencję i talent”. To właśnie te trzy słowa najlepiej opisują jej zawodową drogę. Dzieciństwo w NRD i życie z dala od blasku fleszy Sandra Hüller urodziła się 30 kwietnia 1978 roku w Suhl w Turyngii, na terenie dawnej NRD. Dorastała w Friedrichrodzie, w rodzinie związanej z edukacją. Wychowanie w realiach wschodnich Niemiec i doświadczenie transformacji po upadku muru berlińskiego miały ogromny wpływ na jej wrażliwość. Choć dziś należy do najbardziej rozpoznawalnych europejskich aktorek, od lat bardzo chroni prywatność. Wiadomo, że jest matką córki i przez lata mieszkała między Lipskiem a Bochum. Rzadko opowiada publicznie o życiu rodzinnym, unikając medialnego ekshibicjonizmu, który często towarzyszy współczesnym gwiazdom kina. To właśnie ta powściągliwość sprawia, że Sandra Hüller budzi tak duże zainteresowanie. W czasach celebryckiej nadekspozycji pozostaje tajemnicza i skupiona przede wszystkim na pracy. Berlin, teatr i początki wielkiej kariery W wieku 17 lat Sandra Hüller wyjechała do Berlina, gdzie dostała się do prestiżowej Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch. Już podczas studiów zwracała uwagę pedagogów odwagą interpretacyjną i ogromną emocjonalnością. Po ukończeniu szkoły nie wybrała łatwej drogi. Zamiast zostać w stolicy i walczyć o szybkie role ekranowe, postawiła na teatr. Grała między innymi w Theater Basel i na scenach niemieckojęzycznych, budując warsztat, który później stał się jej znakiem rozpoznawczym. W wywiadach wielokrotnie podkreślała, że scena daje jej coś, czego kino nie potrafi zastąpić. Jak mówiła: „Uwielbiam ten proces przygotowań, wspólnego myślenia, próbowania i porażek”. To właśnie teatr nauczył ją cierpliwości, pracy zespołowej i emocjonalnej dyscypliny. „Requiem” — rola, która zmieniła wszystko Filmowym przełomem okazał się „Requiem” Hansa-Christiana Schmida z 2006 roku. Sandra Hüller wcieliła się w Michaele Klingler — młodą kobietę wychowaną w surowej katolickiej rodzinie, która cierpi na epilepsję i zaczyna wierzyć, że została opętana. Rola była niezwykle wymagająca psychicznie i fizycznie. Hüller stworzyła portret bohaterki kruchej, zagubionej i przerażająco prawdziwej. Za tę kreację otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na Berlinale. Reżyser Hans-Christian Schmid wspominał po latach: „Było widać wszystko na jej twarzy, nawet łzy. Już wtedy było jasne, że jest niesamowicie kreatywna”. Filmweb po latach przypominał „Requiem” jako jedną z jej najważniejszych ról, podkreślając, że była to „wybitna debiutancka rola Sandry Hüller”. „Toni Erdmann” i światowy zachwyt nad Sandrą Hüller Choć w Niemczech była już uznaną aktorką, prawdziwa międzynarodowa sława przyszła wraz z „Toni Erdmann” Maren Ade w 2016 roku. Hüller zagrała Ines Conradi — ambitną konsultantkę biznesową, która próbuje odnaleźć się w trudnej relacji z ekscentrycznym ojcem. Film stał się sensacją festiwalu w Cannes i jednym z najgłośniejszych europejskich tytułów dekady. To właśnie wtedy świat zobaczył, jak niezwykła jest Sandra Hüller. Potrafiła jednocześnie bawić, wzruszać i budować emocjonalne napięcie niemal bez słów. Filmweb pisał: „Tylko dzięki wybitnej roli Hüller jest to relacja, dla której warto było nakręcić ten canneński hit”. Kultowa scena karaoke z „The Greatest Love of All” do dziś pozostaje jedną z najbardziej pamiętnych scen współczesnego kina europejskiego. Rok 2023 należał do niej Prawdziwym fenomenem okazał się jednak rok 2023. Sandra Hüller pojawiła się w dwóch filmach rywalizujących o Złotą Palmę w Cannes — „Anatomii upadku” Justine Triet i „Strefie interesów” Jonathana Glazera. „Anatomia upadku” zdobyła Złotą Palmę, a Hüller otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Z kolei „Strefa interesów” została nagrodzona Grand Prix festiwalu. W „Strefie interesów” wcieliła się w Hedwig Höss — żonę komendanta Auschwitz. Jej chłodna, minimalistyczna gra aktorska wywołała ogromne emocje. Krytycy podkreślali, że Hüller potrafi przekazywać napięcie jednym spojrzeniem czy drobnym gestem. To właśnie oszczędność środków stała się jednym z najważniejszych elementów jej stylu aktorskiego. Chanel, Cannes i nowy etap kariery Wiosną 2026 roku Sandra Hüller oficjalnie dołączyła do grona ambasadorek Chanel — domu mody, który od dekad buduje swój wizerunek wokół silnych, niezależnych kobiet związanych ze światem sztuki i kina. Informację ogłoszono podczas Festiwalu Filmowego w Cannes, gdzie aktorka pojawiła się na premierze „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego i natychmiast znalazła się w centrum zainteresowania mediów modowych oraz filmowych. Dla wielu obserwatorów współpraca Hüller z Chanel była naturalnym krokiem. Aktorka od dawna wybierała projekty francuskiego domu mody na najważniejsze wydarzenia branżowe, a jej styl regularnie trafiał do zestawień najlepiej ubranych gwiazd europejskiego kina. Nie chodziło jednak wyłącznie o modę. Chanel podkreślało, że w Sandrze Hüller widzi przede wszystkim artystkę o wyjątkowej osobowości — odważną, nieprzewidywalną i konsekwentnie idącą własną drogą. Podczas tegorocznego Cannes uwagę zwróciła szczególnie jej czarna suknia z długim trenem i pierzastym okryciem, która zapowiadała nowy etap współpracy z marką. Stylizację komentowano jako połączenie klasycznej elegancji z awangardową wyrazistością — cechami, które od lat definiują również jej aktorstwo. Sama Hüller mówiła o współpracy z dużym entuzjazmem: „Wyjątkowy styl Chanel to połączenie tradycji i odwagi. Podejście Matthieu do swojej pracy odzwierciedla wartości takie jak autentyczność, innowacyjność i szacunek dla dziedzictwa, które nie boi się reinterpretacji”. Nowy dyrektor kreatywny Chanel Matthieu Blazy podkreślał z kolei, że niemiecka aktorka idealnie wpisuje się w nową wizję domu mody: „Sandra wyróżnia się intensywnością i magnetyzmem jako aktorka. Ma w sobie elegancję, inteligencję i nieustraszoną niezależność”. To właśnie ten moment pokazał, jak bardzo zmieniła się pozycja Sandry Hüller w świecie kultury. Jeszcze kilka lat wcześniej była przede wszystkim gwiazdą cenioną przez europejskich krytyków i festiwale filmowe. Dziś stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy współczesnego kina artystycznego — aktorką, która równie naturalnie odnajduje się na czerwonym dywanie w Cannes, co w wymagających, autorskich projektach filmowych. Hollywood już wie, kim jest Sandra Hüller Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że Sandra Hüller pozostanie przede wszystkim ikoną europejskiego kina artystycznego — aktorką uwielbianą przez festiwale, ale funkcjonującą raczej poza głównym nurtem Hollywood. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów” jej nazwisko regularnie pojawia się w oscarowych prognozach, a kolejne międzynarodowe produkcje tylko umacniają jej pozycję. Aktorka wystąpiła między innymi u boku Ryana Goslinga w hollywoodzkim „Project Hail Mary”, a ogromne emocje wywołał także zwiastun „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego, zaprezentowany podczas festiwalu w Cannes. Internet niemal natychmiast zareagował falą zachwytów nad Sandrą Hüller. Pod zwiastunem filmu pojawiły się dziesiątki komentarzy podkreślających, że sama obecność aktorki jest dziś dla widzów gwarancją jakości. Jeden z internautów napisał: „Jeśli Sandra Hüller gra w filmie, wiadomo, że to będzie coś świetnego”. Inny komentował z humorem: „Sandra Hüller: oddycha. Publiczność: dajcie jej Oscara!”. Wielu widzów podkreślało, że jej ekranowa obecność działa niemal hipnotyzująco: „Czy Sandra Hüller jest w ogóle zdolna do zagrania czegoś mniej niż wybitnie?”. Pojawiały się też komentarze zwracające uwagę na jej niezwykłą konsekwencję w wyborze ambitnych projektów: „Agent Sandry Hüller: ile przełomowych ról chcesz zagrać? Sandra Hüller: tak”. Internauci pisali również o ogromnym zaufaniu, jakim darzą aktorkę i twórców współpracujących z nią przy kolejnych filmach: „Patrząc na jej wcześniejsze role, można mieć pewność, że Erika Mann zostanie przez nią zagrana znakomicie i subtelnie”. W komentarzach bardzo często powtarzało się jedno słowo: „magnetyzm”. Widzowie podkreślali, że Hüller przyciąga uwagę nawet wtedy, gdy gra oszczędnie i niemal bez emocjonalnych eksplozji. To właśnie ta nieoczywista intensywność sprawiła, że z aktorki cenionej głównie przez krytyków stała się dziś jedną z najbardziej uwielbianych gwiazd współczesnego kina autorskiego. Sandra Hüller osiągnęła coś, co udaje się niewielu europejskim aktorkom: zdobyła uznanie Hollywood, nie rezygnując z własnego stylu i artystycznej niezależności. View oEmbed on the source website Sandra Hüller pozostaje wierna sobie Mimo światowej sławy Sandra Hüller nadal unika celebryckiego stylu życia. Nie buduje medialnych narracji wokół prywatności, nie prowokuje skandali i bardzo ostrożnie wybiera projekty. Właśnie dlatego jej kariera wydaje się tak wyjątkowa. Nie jest historią błyskawicznego sukcesu, lecz opowieścią o cierpliwości, konsekwencji i artystycznej odwadze. Dziś Sandra Hüller należy do ścisłej elity współczesnego kina. I wszystko wskazuje na to, że jej najważniejsze role dopiero przed nią. Źródła: Vogue Polska, Filmweb, sooner.de
Słyszą, że wyglądają jak "babcia z wnuczkiem”. Cher nie zamierza przepraszać za miłość z młodszym o 40 lat partnerem
Cher od dekad udowadnia, że nie zamierza żyć według cudzych zasad. Nigdy nie przejmowała się opiniami innych i nie robi tego także dziś, gdy internauci komentują jej związek z młodszym o 40 lat partnerem. U boku legendy od kilku lat pojawia się Alexander Edwards, producent muzyczny.
Wielu fanów gwiazdy pisze: „Cher, żyj jak chcesz. Bądź szczęśliwa”. Ludzie podkreślają, że kochają ją za prostolinijność i niezależność. Chwalą jej energię i świetną figurę. Inni zżymają się, że z młodszym partnerem wyglądają jak babcia z wnuczkiem. Śmieją się, gdy Cher opowiada, że z Alexandrem „migdalą się jak nastolatki”. Powątpiewają w szczerość ich uczuć. „Mam to gdzieś” — odpowiada gwiazda i trudno jej się dziwić. Poza tym para wciąż jest razem, już od czterech lat. A Cher dostała od ukochanego pierścionek z diamentem. Cher: „Miłość nie zna matematyki” W mediach społecznościowych napisała, że miłość nie zna matematyki, odpowiadając na komentarze dotyczące ogromnej różnicy wieku. Gwiazda kończy właśnie 80 lat i jest w znakomitej formie, choć formalnie zakończyła karierę. O swoim wieku mówi z typowym dla siebie dystansem. „Jestem teraz stara jak świat, okej? W niemal każdym pomieszczeniu jestem najstarszą osobą, chyba że jestem w domu spokojnej starości” — żartowała w jednym z wywiadów. W innym przyznała: „Oddałabym wszystko, by znów mieć 60 lat. Byłam świetną laską. (...) Zawsze czułam się tak, jak się czuję, i nie wiem, jak to zmienić, mimo że zbliżam się do osiemdziesiątki”. Od Cherilyn Sarkisian do światowej gwiazdy Przypomnijmy, że Cher, właściwie Cherilyn Sarkisian, urodziła się 20 maja 1946 roku w El Centro w Kalifornii. Dzieciństwo przyszłej gwiazdy nie należało do łatwych — rodzina często zmagała się z problemami finansowymi. Sławę zdobyła w latach 60. dzięki duetowi Sonny & Cher, który stworzyła z pierwszym mężem, Sonnym Bono. Wyszła za niego, mając zaledwie 18 lat. Ich przebój „I Got You Babe” stał się pokoleniowym hymnem dzieci kwiatów, zawojował listy przebojów i uczynił z Cher jedną z największych gwiazd muzyki pop. Później wielokrotnie udowadniała, że potrafi odnaleźć się w każdej muzycznej epoce — od popu i disco po dance. Jej hit „Believe” z 1998 roku przeszedł do historii muzyki i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów popowych. Karierę aktorską rozpoczęła na poważnie w latach 80. i szybko udowodniła, że jest kimś więcej niż tylko wokalistką. Niewielu wierzyło w jej talent aktorski — na początku ludzie z branży wybuchali śmiechem, widząc jej nazwisko w obsadzie. Płakała, bo sprawiało jej to ogromną przykrość. Ostatecznie jednak udowodniła, że ma talent. Za rolę w filmie „Wpływ księżyca” zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Wystąpiła także w takich produkcjach jak „Syreny” czy „Maska”. Zdobyła praktycznie wszystkie najważniejsze nagrody, jakie może otrzymać amerykańska wokalistka i aktorka, a za rolę w „Masce” otrzymała również Złotą Palmę w Cannes w 1985 roku. ZOBACZ TEŻ: Za uśmiechem skrywała mroczne tajemnice. Marcela Leszczak przerwała milczenie i ujawniła prawdę. „Ostatnie lata były dla mnie cichą walką" Cher: dwa małżeństwa, dwie rany Pierwszym mężem Cher był Sonny Bono. Wyszła za niego, mając zaledwie 18 lat. Ich związek trwał 11 lat i miał zarówno wymiar prywatny, jak i zawodowy. Po latach gwiazda mówiła jednak, że czuła się przez męża kontrolowana. Twierdziła, że żyła jak w niewoli, a Sonny pozbawiał ją środków do życia i zabierał należne jej honoraria. Nie pozwalał jej dorosnąć ani podejmować samodzielnych decyzji. Para doczekała się dziecka — Chaza Bono, który po latach przeszedł tranzycję. Cher wielokrotnie podkreślała, że choć potrzebowała czasu, by wszystko zrozumieć, zawsze wspierała swoje dziecko. Drugim mężem artystki był Gregg Allman z zespołu The Allman Brothers Band. Ich burzliwy związek trwał kilka lat. Cher próbowała wyciągnąć go z uzależnienia od narkotyków, ale bez skutku. Z tego małżeństwa urodził się syn Elijah Blue Allman, który dziś również zmaga się z problemami narkotykowymi. „Gdyby nie młodsi mężczyźni, nie miałabym randek” Jej związek z Alexandrem Edwardsem nie powinien dziwić, bo Cher zawsze lubiła młodszych mężczyzn. W przeszłości była związana m.in. z Tomem Cruise’em, Valem Kilmerem czy cukiernikiem Robem Camillettim, młodszym od niej o 18 lat. Media pisały o nim dość protekcjonalnie jako o „chłopaku Cher”. „Gdyby nie młodsi mężczyźni, nigdy nie chodziłabym na randki” — opowiadała w jednej z rozmów. „Młodsi mężczyźni nie byli onieśmieleni starszymi kobietami. Za to starsi faceci w moim wieku często bali się mojej pozycji i osobowości”. Jednak wcześniej różnica wieku nie była aż tak duża jak w przypadku Alexandra Edwardsa. Para poznała się w 2022 roku podczas Paris Fashion Week i bardzo szybko stała się nierozłączna. Edwards jest amerykańskim producentem muzycznym i menedżerem związanym z branżą hip-hopową oraz muzyką mainstreamową. Przez lata współpracował z dużymi wytwórniami i artystami ze sceny rapowej. W branży funkcjonuje pod pseudonimem „AE”. Specjalizuje się w wyszukiwaniu potencjalnych gwiazd i rozwijaniu talentów młodych muzyków. Wcześniej był związany z modelką Amber Rose, z którą ma 7-letniego syna, Slasha Electrica. Cher podobno go uwielbia. „Nauczyłam się, że nigdy nie jest za późno na miłość” — mówi Cher „Na papierze jest to trochę śmieszne” — przyznawała Cher kilka lat temu w programie „The Kelly Clarkson Show”. „Ale w prawdziwym życiu świetnie się dogadujemy. Jest wspaniały”. Artystka nie kryje, że przy Edwardsie czuje się szczęśliwa i swobodna. Wszystkim, którzy podważają sens i przyszłość tego związku, odpowiada: „Nie żyją moim życiem. Nikt nie wie, co się między nami dzieje, ale po prostu świetnie się bawimy. Kocham go”. Miłość po 70.? „Nauczyłam się, że nigdy nie jest za późno” — tłumaczy gwiazda. „Gdyby spojrzeć tylko na statystyki, wszyscy powiedzieliby, że ten związek jest skazany na porażkę. Ale nawet gdyby trwał tylko rok, i tak byłby tego wart”. Z okazji 80. urodzin Cher magazyn „People” wydał specjalny numer z podtytułem „A Diva For All Time”. SPRAWDŹ TEŻ: Te pary powiedziały "NIE"! Finał "Love is Blind" zaskoczył, takich zwrotów akcji nikt się nie spodziewał
Syn Angeliny Jolie wygląda dokładnie jak młody Brad Pitt? Zdjęcia obiegły sieć
Knox Jolie-Pitt pojawił się u boku Angeliny Jolie podczas ceremonii ukończenia studiów przez Zaharę Jolie w Spelman College w Atlancie. 17-latek natychmiast przyciągnął uwagę mediów, ponieważ według relacji wyglądał niemal identycznie jak młody Brad Pitt. Podczas uroczystości zabrakło jednak samego aktora, a Zahara po raz kolejny publicznie zrezygnowała z jego nazwiska.
Knox Jolie-Pitt niespodziewanie znalazł się w centrum medialnej burzy podczas graduacji swojej siostry Zahary w Spelman College w Atlancie. 17-letni syn Angeliny Jolie i Brada Pitta pojawił się u boku rodziny i natychmiast wywołał falę komentarzy przez uderzające podobieństwo do młodego Brada Pitta. W tle rodzinnego wydarzenia ponownie wrócił jednak temat napiętych relacji w hollywoodzkiej rodzinie, ponieważ Brad Pitt nie pojawił się na ceremonii, a Zahara po raz kolejny publicznie użyła wyłącznie nazwiska Jolie. Knox Jolie-Pitt zwrócił uwagę nowym wyglądem Ceremonia ukończenia studiów przez Zaharę Jolie stała się jednym z najgłośniejszych wydarzeń weekendu w amerykańskich mediach show-biznesowych. Wszystko za sprawą Knoxa Jolie-Pitta, który pojawił się na uroczystości w Spelman College w Atlancie w stanie Georgia. 17-letni syn Angeliny Jolie i Brada Pitta zaprezentował zupełnie nowy wizerunek. Knox miał ciemne włosy z platynowymi refleksami, co według relacji Daily Mail sprawiło, że wyglądał niemal identycznie jak Brad Pitt na początku lat 2000. Media natychmiast zwróciły uwagę na ogromne podobieństwo ojca i syna. Knox pojawił się w eleganckim szarym garniturze. Towarzyszyli mu Angelina Jolie oraz starsi bracia – Pax i Maddox. Sama Jolie postawiła na szary płaszcz i buty na obcasie, wybierając stonowaną, elegancką stylizację. Zahara Jolie ukończyła Spelman College w Atlancie Najważniejszą bohaterką wydarzenia była jednak Zahara Jolie, która ukończyła prestiżowy Spelman College w Atlancie. 21-latka odebrała dyplom podczas ceremonii organizowanej przez historycznie czarną prywatną uczelnię dla kobiet. Według informacji podanych w źródle Zahara studiowała psychologię, a dodatkowo realizowała educational studies jako kierunek poboczny. Nie ujawniono jeszcze, jakie ma dalsze plany zawodowe. Podczas ceremonii uwagę zwrócił jeszcze jeden ważny szczegół. Gdy odczytywano jej nazwisko, przedstawiono ją jako „Zahara Marley Jolie”, bez członu „Pitt”. Media określiły to jako kolejny publiczny sygnał trwającego konfliktu rodzinnego. Już wcześniej Zahara miała publicznie rezygnować z nazwiska ojca. Według źródła podobna sytuacja miała miejsce podczas ceremonii inicjacyjnej Alpha Kappa Alpha pod koniec 2023 roku. Zobacz też: Angelina Jolie triumfuje w sądzie. Brad Pitt miał przekroczyć wszystkie granice. Sąd podjął jedną z decyzji w sprawie winnicy Brad Pitt nie pojawił się na rodzinnej uroczystości Na uroczystości zabrakło Brada Pitta. Artykuł podkreśla, że aktor nie pojawił się podczas ważnego momentu w życiu córki. W materiale przypomniano także, że relacje Pitta z dziećmi pozostają napięte od czasu rozstania z Angeliną Jolie w 2016 roku. Rozwód jednej z najsłynniejszych par Hollywood został sfinalizowany dopiero pod koniec 2024 roku. Źródło przypomina również wypowiedzi osób z otoczenia aktora. Według jednej z cytowanych osób Brad Pitt uważa relację z Paxem za „nie do naprawienia”. Jednocześnie miał nadal wierzyć, że część dzieci może w przyszłości odbudować kontakt z ojcem. Dzieci Jolie i Pitta coraz częściej rezygnują z nazwiska ojca Artykuł wskazuje, że Zahara nie jest jedyną osobą z rodzeństwa, która zrezygnowała z nazwiska Pitt. Maddox miał używać nazwiska „Jolie” w materiałach produkcyjnych filmu „Couture” oraz podczas pokazów filmu „Maria”. Z kolei Vivienne została podpisana jako „Vivienne Jolie” w playbillu broadwayowskiego musicalu „The Outsiders”. Także Shiloh miała oficjalnie złożyć dokumenty w celu usunięcia nazwiska ojca po ukończeniu 18. roku życia latem 2024 roku. Obecnie używa nazwiska Shiloh Nouvel Jolie. Wszystkie te sytuacje media łączą z wieloletnim konfliktem rodzinnym oraz napiętymi relacjami po rozstaniu aktorskiej pary. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-1180047878-05bfbbf.jpg" width="5000" height="3333" alt="Vivienne Marcheline Jolie-Pitt, Angelina Jolie, Zahara Marley Jolie-Pitt, Shiloh Nouvel Jolie-Pitt i Knox Jolie-Pitt uczestniczą w europejskiej premierze filmu „Czarownica: 2” w kinie Odeon IMAX Waterloo, 9 października 2019 roku w Londynie, w Anglii." title=""Maleficent: Mistress Of Evil" European Premiere - Red Carpet Arrivals" /> Konflikt Angeliny Jolie i Brada Pitta nadal trwa W tekście przypomniano również o trwającym sporze prawnym pomiędzy byłymi partnerami. Według źródła Angelina Jolie odniosła niedawno zwycięstwo w sądowej walce dotyczącej francuskiej winnicy Chateau Miraval wartej 184 miliony dolarów. Dodatkowo wspomniano wcześniejsze oskarżenia Jolie wobec Brada Pitta. Aktorka miała oskarżyć byłego partnera o przemoc wobec niej i dzieci. Pitt zaprzeczał tym zarzutom. W artykule pojawiły się także słowa samej Zahary dotyczące relacji z matką. Podczas wydarzenia organizowanego w Spelman College mówiła o wyjątkowej więzi z Angeliną Jolie oraz o wartościach, które przekazała jej matka, takich jak pomaganie innym, życzliwość i rozwój osobisty. Cała ceremonia ukończenia studiów przez Zaharę stała się więc nie tylko ważnym wydarzeniem rodzinnym, ale również kolejnym momentem pokazującym, jak bardzo skomplikowane pozostają relacje w jednej z najbardziej znanych rodzin Hollywood. Zobacz też: Jedna decyzja Angeliny Jolie rozwścieczyła Pitta. Walka o francuską winnicę wchodzi w nową fazę View oEmbed on the source website Źródło: dailymail.com
Syn aktora z „Ja cię kocham, a ty śpisz” miał pracować przy obsłudze koparki. Dziś zachwyca Marvela i świat kina
Jeszcze niedawno pozostawał w cieniu słynnego nazwiska. Dziś Lewis Pullman jest jednym z najgłośniejszych aktorów młodego pokolenia, nową gwiazdą Marvela i bohaterem medialnych nagłówków po oficjalnym debiucie związku z Kaią Gerber. Za jego spokojnym wizerunkiem kryje się jednak historia pełna niepewności, odwagi i wielkiej emocjonalnej wrażliwości.
Lewis Pullman nie przypomina typowego hollywoodzkiego „nepo baby”. Zanim trafił do wielkich produkcji, studiował pracę socjalną i pracował przy traktorach, zakładając, że aktorstwo może nigdy nie stać się jego zawodem. Dziś ma na koncie role w „Top Gun: Maverick”, „Lekcjach chemii” i filmach Marvela, a jego nazwisko coraz częściej pojawia się obok największych gwiazd współczesnego kina. Jednocześnie Pullman wciąż sprawia wrażenie człowieka, który bardziej niż blask fleszy ceni autentyczność i emocje. Lewis Pullman dorastał z dala od blasku Hollywood Choć dziś to Lewis Pullman coraz częściej przyciąga uwagę reżyserów i fanów kina, przez lata media przedstawiały go głównie jako syna Billa Pullmana — aktora, którego widzowie pokochali za role w kultowych produkcjach lat 90. To właśnie Bill Pullman wcielił się w prezydenta Thomasa Whitmore’a w legendarnym „Dniu niepodległości”, a także zagrał u boku Meg Ryan w romantycznym hicie „Bezsenność w Seattle”. Publiczność pamięta go również z „Ja cię kocham, a ty śpisz”, surrealistycznej „Zagubionej autostrady” Davida Lyncha czy serialowego thrillera „Grzesznica”. Mimo tak wielkiego nazwiska Lewis dorastał z dala od hollywoodzkiego blichtru. Jego rodzice — Bill Pullman i tancerka Tamara Hurwitz — dbali o to, by dzieci miały możliwie normalne dzieciństwo, bez życia podporządkowanego czerwonym dywanom i branżowym wydarzeniom. Sam aktor długo nie był pewien, czy w ogóle chce podążyć śladami ojca. Zamiast szkoły aktorskiej wybrał studia z zakresu pracy socjalnej w Warren Wilson College. W czasie nauki pracował fizycznie przy traktorach i ekipach technicznych, zakładając, że Hollywood może nigdy nie stać się jego miejscem. Jak wspominał po latach: „Uznałem, że jeśli aktorstwo nie wypali, mógłbym pracować przy ekipie drogowej, obsługując koparkę”. To właśnie ta zwyczajność i brak hollywoodzkiego zadęcia sprawiają dziś, że Lewis Pullman tak mocno wyróżnia się na tle młodych gwiazd Hollywood. „Top Gun: Maverick” zmienił wszystko Przełom w karierze Lewisa Pullmana przyszedł wraz z rolą Boba w „Top Gun: Maverick”. Choć jego bohater był spokojny i wycofany, widzowie błyskawicznie go pokochali. Sam aktor przyznawał jednak, że wejście do świata wielkiego kina akcji było dla niego ogromnym stresem. Podczas przygotowań do filmu przeszedł intensywny trening lotniczy organizowany przez ekipę Toma Cruise’a. Jak później wyznał, był tak przerażony wymaganiami produkcji, że zdecydował się skoczyć ze spadochronem, mimo zakazu wynikającego z ubezpieczenia filmu. „Zrobiłem to raz i pomyślałem: dobrze, nigdy więcej nie muszę tego robić” — wspominał z humorem. Po sukcesie filmu Hollywood zaczęło patrzeć na niego zupełnie inaczej. Marvel uczynił z niego jedną z najważniejszych nowych twarzy kina Największym zawodowym krokiem okazało się dołączenie do uniwersum Marvela. W „Thunderbolts” Pullman zagrał Roberta Reynoldsa, czyli Sentry’ego — bohatera obdarzonego niemal boską mocą, ale jednocześnie zmagającego się z własnymi demonami. Aktor wielokrotnie podkreślał, że psychologiczny wymiar tej roli był dla niego wyjątkowo ważny. „Czułem, jakbym do niego nie pasował, mimo że kostium był dopasowany do mojego ciała” — mówił o pierwszym spotkaniu z kostiumem Sentry’ego. To właśnie ta emocjonalna niepewność sprawiła, że jego kreacja została uznana za jedną z najbardziej interesujących w nowym etapie MCU. Krytycy zwracali uwagę, że Pullman wniósł do kina superbohaterskiego coś bardzo rzadkiego — autentyczną kruchość. Zobacz też: Przez niemal dekadę nie miał z nimi kontaktu, po latach postanowił się zmienić. Mało kto wie, że Jan Frycz doczekał się szóstki dzieci Lewis Pullman i Kaia Gerber stali się nową ulubioną parą Hollywood W 2025 roku media na całym świecie zaczęły rozpisywać się o relacji Lewisa Pullmana i Kaii Gerber. Para przez wiele miesięcy unikała wspólnych wystąpień, ale podczas Festiwalu Filmowego w Wenecji wszystko stało się jasne. Ich wspólne zdjęcia momentalnie obiegły internet, a komentatorzy zaczęli porównywać ich do dawnych ikon Hollywood. Pullman, zwykle bardzo powściągliwy medialnie, wyglądał przy modelce wyjątkowo swobodnie i naturalnie. To właśnie ta niewymuszona chemia sprawiła, że publiczność natychmiast im kibicuje. Aktor otwarcie mówi o OCD i własnych lękach Lewis Pullman coraz częściej porusza również temat zdrowia psychicznego. W szczerych wywiadach opowiadał o zdiagnozowanym OCD i terapii poznawczo-behawioralnej, która pomogła mu funkcjonować z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym. Wspominał, że jako dziecko wykonywał rytuały związane z lękiem o bezpieczeństwo bliskich. „Mówili mi, że nigdy całkowicie się tego nie pozbywasz, tylko uczysz się tym zarządzać” — wyznał. Ta szczerość sprawiła, że wielu fanów zaczęło postrzegać go nie tylko jako hollywoodzkiego gwiazdora, ale przede wszystkim jako człowieka niezwykle empatycznego i autentycznego. Lewis Pullman coraz mocniej wychodzi z cienia słynnego ojca Przez lata media przedstawiały go głównie jako „syna Billa Pullmana”. Dziś coraz częściej mówi się jednak, że stworzył własny ekranowy styl — subtelny, emocjonalny i daleki od hollywoodzkiej przesady. W kolejnych latach zobaczymy go zarówno w dużych blockbusterach Marvela, jak i ambitniejszych projektach autorskich. Wszystko wskazuje na to, że Lewis Pullman dopiero zaczyna najciekawszy etap swojej kariery. Czytaj też: Są dla siebie największym wsparciem, choć nie brakowało dramatów. Mało kto wie, jak wygląda relacja Jacka Braciaka z transpłciowym synem Źródła: film.interia.pl, russh.com
Nie żyje Ted Turner. Twórca CNN i były mąż Jane Fondy miał 87 lat
Ted Turner, legendarny amerykański magnat medialny i założyciel CNN, zmarł w wieku 87 lat. Informację przekazała firma Turner Enterprises. Biznesmen od lat zmagał się z demencją z ciałami Lewy’ego. Turner stworzył pierwszą na świecie całodobową stację informacyjną i zbudował jedno z największych imperiów telewizyjnych w USA.
Nie żyje Ted Turner. Amerykański miliarder i jeden z najważniejszych ludzi świata mediów zmarł w środę rano w wieku 87 lat. Informację o śmierci przekazała firma Turner Enterprises. W komunikacie przypomniano również, że już w 2018 roku Turner ujawnił publicznie, iż choruje na demencję z ciałami Lewy’ego. Diagnoza została podana krótko po jego 80. urodzinach. Śmierć Teda Turnera wywołała ogromne poruszenie w świecie mediów i biznesu. Przez dekady był uznawany za jednego z najbardziej wpływowych ludzi amerykańskiej telewizji i jednego z pionierów nowoczesnych kanałów informacyjnych. Jak Ted Turner stworzył CNN i zmienił historię telewizji Ted Turner urodził się 19 listopada 1938 roku. Po nauce na Brown University oraz służbie w Straży Przybrzeżnej rozpoczął pracę w branży reklamowej w firmie swojego ojca. Po jego śmierci zaczął rozwijać własne medialne imperium. W 1970 roku kupił pierwszą stację telewizyjną Atlanta UHF, którą przekształcił w superstację WTBS. Turner bardzo szybko dostrzegł potencjał telewizji kablowej i zaczął inwestować w nowe projekty. Przełomowym momentem okazało się uruchomienie w 1980 roku stacji Cable News Network, czyli CNN. Była to pierwsza na świecie stacja informacyjna nadająca wiadomości przez całą dobę. Model działania CNN całkowicie zmienił sposób przekazywania informacji i sprawił, że widzowie mogli śledzić wydarzenia na bieżąco, niezależnie od tradycyjnych godzin emisji programów informacyjnych. Do historii przeszły również słowa Turnera, który miał powiedzieć, że CNN nie zakończy nadawania aż do końca świata, który stacja pokaże na żywo. Imperium medialne Turnera obejmowało CNN, TNT i Cartoon Network Ted Turner stworzył jedno z największych imperiów medialnych w Stanach Zjednoczonych. Oprócz CNN rozwijał również takie kanały jak TBS Superstation, TNT, Cartoon Network oraz Turner Classic Movies. Magnat przejął także znaczną część biblioteki filmowej MGM Studios oraz Warner Bros., wzmacniając pozycję swojej grupy w branży rozrywkowej. Jednocześnie Turner budził ogromne kontrowersje w świecie kina. W latach 80. zdecydował o kolorowaniu starych czarno-białych filmów należących do biblioteki MGM. Uważał, że amerykańska publiczność nie chce oglądać klasycznych produkcji w oryginalnej formie. Decyzja wywołała gwałtowne protesty środowiska filmowego. Według informacji ze źródeł to właśnie działania Turnera miały przyczynić się do stworzenia przez Bibliotekę Kongresu National Film Registry, którego celem było zachowanie filmów w ich oryginalnym kształcie. W 1996 roku Turner Broadcasting System połączono z Time Warner. Ted Turner został wtedy wiceprezesem nowego koncernu medialnego. Burzliwe życie prywatne Teda Turnera i małżeństwo z Jane Fondą Ted Turner był znany nie tylko z działalności medialnej, ale również z życia prywatnego i sportowych pasji. W latach 70. kupił drużyny Atlanta Braves i Atlanta Hawks. Był również związany z organizacją wrestlingową World Championship Wrestling. W 1977 roku wygrał regaty America’s Cup, co przyniosło mu okładkę magazynu „Sports Illustrated”. Turner był trzykrotnie żonaty. Najgłośniejszym związkiem było jego małżeństwo z aktorką Jane Fondą. Para pobrała się w 1991 roku, a rozwiodła dekadę później. Wcześniej jego żonami były Julia Nye oraz Jane Shirley Smith. Po swojej śmierci Ted Turner pozostawił pięcioro dzieci, czternaścioro wnucząt i dwoje prawnucząt. Według informacji ze źródeł jego majątek był szacowany na 2 miliardy dolarów. Donald Trump żegna Teda Turnera po jego śmierci Po śmierci Teda Turnera głos zabrał również Donald Trump. Były prezydent USA opublikował wpis w serwisie Truth Social, w którym pożegnał magnata medialnego. Trump nazwał Turnera „jednym z Wielkich w Historii Mediów” i swoim przyjacielem. W oświadczeniu podkreślił również, że Turner zawsze był gotowy „walczyć o słuszną sprawę”. Były prezydent odniósł się także do obecnej sytuacji CNN. Według Trumpa Ted Turner był „osobiście zdruzgotany” tym, że nowi właściciele mieli zniszczyć stację „lewicową ideologią”. Trump wspomniał również o przejęciu Warner Bros. Discovery przez Paramount Skydance, firmę powiązaną z Larrym Ellisonem. Ted Turner był także znanym filantropem Poza działalnością biznesową Turner angażował się również w działalność charytatywną. W 2010 roku dołączył do inicjatywy Giving Pledge, zobowiązując się do przekazania większości swojego majątku na cele dobroczynne po śmierci. Przez lata pozostawał jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci amerykańskiego świata mediów. Stworzone przez niego kanały telewizyjne do dziś należą do najbardziej znanych marek telewizji kablowej. Źródła: pudelek.pl, filmweb.pl
Po burzliwym procesie z Deppem zniknęła. Dziś życie Amber Heard wygląda zupełnie inaczej. „Straciłam zdolność mówienia”
Amber Heard po głośnym procesie z Johnnym Deppem niemal całkowicie zniknęła z życia publicznego. Dziś mieszka w Hiszpanii, wychowuje troje dzieci i – jak donoszą media – posługuje się innym nazwiskiem. Jej życie zmieniło się diametralnie. Jak wygląda codzienność byłej gwiazdy Hollywood i czy to naprawdę koniec jej kariery?
Po zakończeniu jednego z najgłośniejszych procesów w historii show-biznesu Amber Heard postawiła wszystko na jedną kartę – prywatność. Opuściła Stany Zjednoczone, sprzedała dom w Kalifornii i rozpoczęła nowe życie w Europie. Dziś rzadko pojawia się publicznie, a jej codzienność skupia się wokół rodziny i prób odbudowy spokoju. Amber Heard i życie po procesie – od blasku fleszy do ciszy Amber Heard urodziła się 22 kwietnia 1986 roku w Austin w Teksasie. Jest córką Patricii Paige i Davida Clintona Hearda, ma młodszą siostrę Whitney. Jej kariera rozwijała się dynamicznie aż do momentu burzliwego rozstania z Johnnym Deppem – para rozwiodła się w 2017 roku, ale to proces o zniesławienie z 2022 roku na zawsze zmienił jej życie. Sąd w Wirginii uznał, że aktorka dopuściła się zniesławienia, a sprawa – transmitowana na żywo – stała się globalnym spektaklem. Heard po latach mówiła: „Nie obchodzi mnie, co ktoś o mnie myśli ani jakie chce wydać osądy dotyczące tego, co wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami mojego małżeństwa”. Jednocześnie zwracała uwagę na skalę manipulacji w sieci: „Nawet jeśli ktoś uważa, że zasługuję na tę nienawiść, nie może powiedzieć, że w mediach społecznościowych przedstawiono sprawiedliwy obraz”. Po procesie zdecydowała się całkowicie odciąć od Hollywood – środowiska, które przez lata było centrum jej życia. Czytaj też: Amber Heard. Naczelna skandalistka Hollywood czy ofiara przemocy domowej? Amber Heard w Hiszpanii – nowe nazwisko i nowe zasady Po wyjeździe z USA Amber Heard najpierw zamieszkała na Majorce, a później w Madrycie. Według doniesień medialnych zaczęła posługiwać się nazwiskiem Martha Jane Cannary – co jest nawiązaniem do legendarnej postaci Dzikiego Zachodu, Calamity Jane. Ten symboliczny krok miał pomóc jej odciąć się od przeszłości. Aktorka nie ukrywa, że dobrze odnalazła się w Hiszpanii. W rozmowie z dziennikarzami powiedziała krótko: „Bardzo kocham Hiszpanię” oraz „mam nadzieję, że tu zostanę”. Jej życie dziś jest znacznie spokojniejsze. Paparazzi sporadycznie uchwycili ją podczas codziennych sytuacji – spacerów z dziećmi czy krótkich wyjazdów, m.in. do malowniczego Cadaqués. Z relacji świadków wynika, że stara się funkcjonować jak zwykła mieszkanka, unikając rozgłosu. Amber Heard jako matka – życie rodzinne na pierwszym planie Życie rodzinne stało się dla Amber Heard absolutnym priorytetem. W 2021 roku urodziła jej się córka Oonagh Paige. Aktorka otwarcie mówiła o swojej decyzji dotyczącej macierzyństwa: „Cztery lata temu zdecydowałam, że chcę mieć dziecko. Chciałam zrobić to na własnych zasadach”. W maju 2025 roku ogłosiła, że jej rodzina się powiększyła – powitała na świecie bliźnięta, córkę Agnes i syna Oceana. W emocjonalnym wpisie podkreślała: „Dzień Matki 2025 na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Jestem przepełniona radością, bo mogę świętować spełnienie marzenia o rodzinie”. Macierzyństwo, jak sama przyznaje, stało się dla niej źródłem siły i stabilizacji. Po latach intensywnej kariery i medialnych burz to właśnie dzieci dają jej poczucie sensu i bezpieczeństwa. Media publikowały zdjęcia, na których widać ją spacerującą z trójką maluchów – z dala od czerwonych dywanów, które kiedyś były jej codziennością. Kariera Amber Heard – od Hollywood do „ery teatru” Choć wielu uznało, że jej kariera dobiegła końca, Amber Heard nie zniknęła całkowicie z życia zawodowego. Po procesie jej rola w „Aquaman i Zaginione Królestwo” została znacząco ograniczona – według doniesień miała jedynie kilkanaście kwestii i około 20 minut czasu ekranowego. Zamiast wielkich produkcji postawiła jednak na teatr. W 2024 roku wystąpiła w sztuce „Spirit of the People”, co sama skomentowała w mediach społecznościowych słowami: „Jestem teraz w swojej erze teatru”. To wyraźny sygnał, że próbuje odnaleźć się w branży na nowych zasadach – z dala od presji blockbusterów i medialnych oczekiwań. Zobacz również: Amber Heard ukrywała ciążę, pokazała zdjęcia bliźniąt. Wszyscy zachodzą w głowę, kto jest ojcem dzieci Amber Heard dziś – życie w cieniu i próba odzyskania głosu Choć Amber Heard ograniczyła swoją obecność w mediach, wciąż zabiera głos w ważnych momentach. W dokumencie „Silenced” powiedziała: „To nie chodzi o mnie. Straciłam zdolność mówienia. Nie jestem tu po to, żeby opowiadać swoją historię”. Jej aktywność w mediach społecznościowych również znacząco zmalała – ostatni wpis opublikowała pod koniec 2025 roku, dzieląc się refleksją: „To spojrzenie wstecz na wszystkie chwile pełne serca i wspólnych stołów. Mam nadzieję, że wy też macie ich w tym roku pod dostatkiem”. Czytaj także: Amber Heard przyznała się do maltretowania Deppa. Kompromitujące nagranie ujrzało światło dzienne Źródła: onet.pl, people.com, ladbible.com, graziadaily.co.uk
Stracił żonę, a potem zakochał się w siostrze Emily Blunt. „Diabeł ubiera się u Prady” zmienił w życiu aktora wszystko
Nie każda wielka historia miłosna zaczyna się od iskry. Niektóre rodzą się z ciszy po stracie. Felicity Blunt i Stanley Tucci spotkali się w momencie, gdy życie aktora było naznaczone żałobą. Ich relacja nie była oczywista — była powolna, ostrożna, ale prawdziwa. I właśnie dlatego dziś fascynuje bardziej niż niejeden hollywoodzki romans.
Na czerwonym dywanie Felicity Blunt pojawia się u boku męża, ale rzadko zabiega o uwagę mediów. Nie dlatego, że brakuje jej pewności siebie — raczej dlatego, że nigdy nie potrzebowała światła reflektorów, by istnieć. Jej historia to opowieść o kobiecie, która nie szukała sławy, a mimo to stała się częścią jednej z najbardziej poruszających historii miłosnych współczesnego Hollywood. Felicity Blunt — życie poza światłem reflektorów W świecie, w którym nazwisko „Blunt” kojarzy się przede wszystkim z Emily — jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek swojego pokolenia — Felicity wybrała inną drogę. Cichszą, ale nie mniej znaczącą. Zamiast planów filmowych — książki. Zamiast czerwonych dywanów — rozmowy z autorami. Jako agentka literacka pracuje z historiami innych ludzi. Pomaga je kształtować, wydobywać, dopracowywać. To paradoksalne, że sama stała się bohaterką opowieści, której nie planowała. Opowieści o miłości, która przyszła nie w odpowiednim czasie — ale w tym właściwym. Stanley Tucci i Felicity Blunt — miłość, która przyszła po stracie Zanim pojawiła się Felicity, życie Stanleya Tucciego było inne. Uporządkowane. Zakorzenione. Jego pierwsza żona, Kate Spath-Tucci (ur. 1962, zm. 2009), była nie tylko partnerką, ale fundamentem jego świata. Ich małżeństwo trwało 14 lat. Wspólnie wychowywali troje dzieci. Kiedy Kate zmarła po walce z rakiem, ten świat się rozpadł. I choć życie toczyło się dalej, coś w nim już na zawsze pozostało pęknięte. Aktor nie ukrywał tego bólu. W jednym z wywiadów powiedział: „To wciąż jest trudne. I zawsze będzie trudne. Ale ona nigdy nie chciałaby, żebyśmy pogrążali się w żałobie i pozwolili jej przejąć nasze życie.” To zdanie brzmi jak granica — między przeszłością a próbą pójścia dalej. Zobacz też: To wydarzenie może konkurować z Met Galą! Tak wyglądała premiera „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Spotkanie, które zmieniło wszystko Ich pierwsze spotkanie było krótkie i raczej niezobowiązujące. Premiera „Diabeł ubiera się u Prady” w 2006 roku — on przyszedł z żoną, ona towarzyszyła siostrze. Kilka zdań, uprzejma rozmowa i tyle. Nic nie wskazywało na to, że kiedyś jeszcze do tego wrócą. Dopiero kilka lat później ich drogi znów się przecięły — tym razem na ślubie Emily Blunt i Johna Krasinskiego nad jeziorem Como. Okoliczności były zupełnie inne, podobnie jak moment w ich życiu. Jak wspominał Stanley Tucci: „Spotkałem ją dzięki jej siostrze… widziałem ją wcześniej na premierze. Moja żona jeszcze żyła… Zmarła kilka lat później. Półtora roku później pojechałem na ślub Emily i wtedy zobaczyłem Felicity — i to był początek.” To nie była historia z nagłym zwrotem akcji. Raczej spokojny początek relacji, która z czasem nabrała znaczenia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/GettyImages-139034612-646096b.jpg" width="2128" height="3000" alt="NEW YORK, NY - FEBRUARY 15: Actor Stanley Tucci and Felicity Blunt attend the Nanette Lepore Fall 2012 fashion show during Mercedes-Benz Fashion Week at The Stage at Lincoln Center on February 15, 2012 in New York City. (Photo by )" title="Nanette Lepore - Front Row - Fall 2012 Mercedes-Benz Fashion Week" /> Różnica wieku i wątpliwości, które mogły wszystko zakończyć Ich relacja od początku nie była całkiem prosta. Dzieliło ich 21 lat — Felicity była przed trzydziestką, Tucci miał za sobą długie małżeństwo, dzieci i trudne doświadczenia. Sam przyznawał, że miał wątpliwości i próbował się wycofać. Jak mówił: „Bałem się wejść w ten związek i próbowałem go zakończyć, bo jestem od niej dużo starszy i nie chciałem czuć się stary przez resztę życia.” To nie była decyzja podjęta od razu. Raczej proces — z dystansem, ostrożnością i próbą zrozumienia, czy to ma sens. Z czasem jednak stało się jasne, że ta relacja jest dla niego ważniejsza niż obawy, które ją na początku hamowały. Sam podkreślał później, że wiedział, iż Felicity jest kimś wyjątkowym. Zobacz też: Gwiazda "Diabeł ubiera się u Prady" zaskakuje nowym wizerunkiem. Dziś trudno ją rozpoznać. Nie do wiary, że to ta sama osoba! Rodzina, która powstała z miłości i codziennych wyborów Kiedy pobrali się w 2012 roku, ich związek był już ugruntowany, ale wciąż wymagał uważności. Felicity nie wchodziła tylko w relację partnerską — stawała się częścią życia mężczyzny, który wychowywał dzieci i nadal mierzył się ze stratą. Tucci mówił o tym wprost: „Felicity była niesamowita — przyjęła wdowca i trójkę dzieci. To ogromna rzecz w tak młodym wieku. Jeśli ktoś uczynił nasze życie lepszym, to właśnie ona.” Z czasem ich rodzina się powiększyła. W 2015 roku urodził się Matteo, a trzy lata później Emilia. To było kolejne naturalne rozszerzenie ich wspólnego życia — bez wielkich deklaracji, raczej krok po kroku. Wspólna codzienność — kuchnia, książki i bliskość Najwięcej o ich relacji mówi jednak codzienność. Nie premiery czy wywiady, ale zwykłe momenty — wspólne gotowanie, rozmowy przy stole, życie rodzinne. W czasie pandemii wiele osób zobaczyło ich w bardziej prywatnym wydaniu — w krótkich nagraniach z kuchni, gdzie Tucci przygotowywał drinki, a Felicity była za kamerą. To były proste sytuacje, ale pokazywały ich naturalną dynamikę. Może dlatego jego słowa brzmią tak zwyczajnie: „Felicity sprawiła, że wszystko stało się dla nas lepsze.” Bez wielkich deklaracji. Po prostu — lepsze. Źródła: vogue.pl, graziadaily.co.uk, The Drew Barrymore Show
Ujawniła kulisy życia w Hollywood. Takich szczegółów nikt się nie spodziewał
Izabella Miko ujawnia kulisy Hollywood. Aktorka opowiada o niebezpiecznych sytuacjach w USA, randkach z producentem i konsekwencjach, które wpłynęły na jej karierę.
Izabella Miko przerywa milczenie i ujawnia kulisy swojej kariery w Hollywood. Aktorka opowiada o niebezpiecznych sytuacjach, podejrzanych propozycjach i doświadczeniach, które na zawsze zmieniły jej życie w USA. W szczerym wywiadzie wspomina także o randkach z producentem i konsekwencjach, jakie musiała ponieść. Izabella Miko Hollywood – początki kariery w USA Izabella Miko to jedna z polskich artystek, które zdołały zaistnieć w Hollywood. Jej droga do sukcesu była długa i wymagająca ogromnej determinacji. Urodzona w Polsce, jako młoda dziewczyna wyjechała za granicę, aby rozwijać swoją pasję do tańca. To właśnie taniec stał się dla niej przepustką do świata filmu. Z czasem zaczęła pojawiać się w amerykańskich produkcjach, zdobywając kolejne role i budując swoją pozycję w branży. Nie ograniczyła się jednak wyłącznie do aktorstwa — działa również jako tancerka i producentka. Jednak za sukcesem kryją się doświadczenia, które – jak sama przyznaje – nie zawsze były łatwe. ZOBACZ TEŻ: Wielkie emocje i dramatyczna dogrywka w Tańcu z Gwiazdami! Ulubieńcy widzów odpadli już na początku odcinka. Burza w komentarzach Niebezpieczne sytuacje w Nowym Jorku i cień Jeffreya Epsteina W rozmowie z Plejadą Izabella Miko przyznała, że w trakcie swojej kariery w USA wielokrotnie znajdowała się w niekomfortowych sytuacjach. Szczególnie zapadł jej w pamięć okres, gdy przebywała w Nowym Jorku. "Byłam w Nowym Jorku w tym samym czasie, kiedy działał tam Jeffrey Epstein. Pamiętam kilka rozmów, w których padało to nazwisko — jako młoda dziewczyna nie wiedziałam, kto to jest. Nie zapraszano mnie wprost na nic konkretnego, po prostu zapraszano na imprezy. Miałam intuicję, że nie powinnam iść i jej słuchałam. Czy to była intuicja, czy anioł stróż" - mówiła dla Plejady. Mimo to kierowała się intuicją i odmawiała udziału. Sama przyznaje, że do dziś nie wie, czy była to intuicja, czy coś więcej, ale jest wdzięczna, że podejmowała właśnie takie decyzje. Randki z producentem i „czarna lista” w Hollywood Jednym z najbardziej szokujących wyznań Izabelli Miko jest historia związana z producentem. Aktorka przyznała, że była na kilku randkach z producentem, jednak nie chciała kontynuować tej relacji. "Raz byłam na czarnej liście studia, bo byłam na kilku randkach z producentem, ale nie chciałam kontynuować — jego ego tego nie wytrzymało. Kulturalnie odmówiłam dalszego spotykania się — następnego dnia moja menedżerka powiedziała mi, że nie mogę tam iść na casting. Takie rzeczy się zdarzają." - mówiła dla Plejady. Kiedy kulturalnie odmówiła dalszych spotkań, sytuacja szybko przybrała nieoczekiwany obrót. Już następnego dnia jej menedżerka poinformowała ją, że nie może pojawić się na castingu w danym studiu. Oznaczało to, że trafiła na tzw. „czarną listę”. To doświadczenie pokazuje, jak trudne i skomplikowane mogą być realia pracy w Hollywood. Jak sama podkreśla, takie sytuacje po prostu się zdarzają. CZYTAJ TEŻ: Złodzieje próbowali okraść hollywoodzki dom Izy Miko. Aktorka o próbie włamania! Tylko u nas mówi, co się stało Zielona karta i życie na własnych zasadach Izabella Miko jasno zaznacza, że od początku swojej drogi w USA kierowała się własnymi zasadami. Zawsze wierzyła, że dzięki ciężkiej pracy osiągnie sukces, w tym także uzyska obywatelstwo i zieloną kartę. Nie chciała iść na skróty ani podejmować decyzji motywowanych wyłącznie formalnościami. Jak podkreśla, nie chciała wychodzić za mąż dla papierów. Zamiast tego konsekwentnie stawiała na rozwój zawodowy i własną niezależność. Równie stanowczo odrzucała propozycje udziału w prywatnych imprezach za odpowiednią kwotę. Takie sytuacje pojawiały się szczególnie po jej pierwszych sukcesach filmowych, jednak konsekwentnie mówiła „nie”. Zmiana nazwiska i cena sukcesu w Hollywood Kariera w Hollywood wiązała się również z innymi kompromisami. Jednym z nich była zmiana nazwiska. Jak przyznała aktorka, nie była to jej decyzja. Jej pierwszy agent wpisał „Izabella Miko” na karcie katalogowej, uznając, że nazwisko „Mikołajczak” jest zbyt trudne do wymówienia. Na początku swojej kariery pracowała także jako fotomodelka, pozując do katalogów, aby zarobić na podstawowe potrzeby. Jak sama przyznała, nie była wystarczająco wysoka, aby pracować jako modelka wybiegowa. Największą ceną sukcesu okazał się jednak czas spędzony z rodziną. Przez lata była daleko od bliskich. Dopiero od siedmiu lat stara się częściej bywać w Polsce. Źródło: Plejada
Zostawił żonę w Polsce, w Hollywood miał romans. Niewielu wiedziało o zakazanej miłości polskiego muzyka
Dziś mija 57 lat od śmierci Krzysztofa Komedy – jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów jazzowych. Choć przez lata jego największą inspiracją była żona Zofia, pobyt w Hollywood wystawił ich relację na ciężką próbę. W świecie blichtru i szybkiej kariery w życiu artysty pojawiła się młoda izraelska aktorka. Jak wyglądał ten rozdział jego życia i czy był tylko przelotnym romansem?
Wybitny kompozytor przez lata pozostawał oddany swojej żonie Zofii, która była dla niego nie tylko partnerką, ale też drogowskazem, inspiracją i motywacją do działania. Ich relacja zmieniła się jednak, gdy kilka lat po ślubie Komeda wyjechał do Hollywood. Zachwycony tamtejszym stylem życia szybko się zaaklimatyzował i zapragnął stać się częścią tego świata. Zupełnie inaczej odnalazła się w nim Zofia – rozczarowana i zniechęcona postanowiła wrócić do Polski. Wtedy w życiu kompozytora pojawiła się tajemnicza, aspirująca aktorka i piosenkarka z Izraela. Jak potoczyła się ich znajomość i jaki wpływ miała na losy artysty? Krzysztof Komeda: przyjazd do USA Do Kalifornii zaprosił go jego przyjaciel i reżyser, Roman Polański. Była niedziela 17 grudnia 1967 roku, kiedy polski jazzman dotarł do Hollywood, Krainy Snów. Był wówczas nikomu nieznanym kompozytorem z Europy, od 9 lat mężem Zofii, która była jego wielką miłością, muzą, doradczynią i menedżerką. Nazywał ją żartobliwie Szefową. Małżeństwo miało plan, aby po sukcesie Komedy na Zachodzie wyemigrować całą rodziną. Wtedy Zofia jeszcze nie wiedziała, że znienawidzi Hollywood, któremu daleko było do Krainy Snów, a bliżej do miejsca z koszmarów, gdzie "po trupach do celu" i sukces za wszelką cenę były na porządku dziennym. Komeda przyjechał na zaproszenie Polańskiego, któremu w ręce wpadł w tamtym czasie maszynopis powieści grozy "Dziecko Rosemary (Rosemary’s Baby)" Iry Levina. Film był niskobudżetowy i wiele elementów mogło przy jego powstawaniu pójść nie tak, ale ostatecznie stał się kasowym sukcesem. Okrzyknięto go arcydziełem horroru satanistycznego, a skomponowana przez Komedę melodia kołysanki była od tamtego czasu wykonywana i nagrywana przez setki twórców. W ciągu pół roku od przyjazdu do USA Komeda stał się celebrytą, który zamieszkał w kosztownej willi w Beverly Hills, a na spotkania z najpopularniejszymi i uznanymi artystami jeździł drogim, sportowym autem. Żony kompozytora nie było już wtedy u jego boku, Zofia wyjechała jeszcze przed premierą filmu Polańskiego, rozczarowana Hollywood, a co smutniejsze - zachowaniem męża, który zmieniał się na jej oczach z dnia na dzień i wsiąkał w artystyczne środowisko, odsuwając ją na drugi plan. Kiedy wynajął dom w Beverly Hills, który na początku podobał się też Zosi, napisał do niej o tym, być może licząc, że żona przyjedzie do niego ponownie, ale w odpowiedzi otrzymał informację, że w Polsce kończą się pieniądze i Zofia wraca do pracy. Do pokaźnej willi wprowadzili się natomiast właściwie na stałe Marek Hłasko i Marek Niziński. Z tym pierwszym połączyła go bardzo bliska więź. Polski pisarz stał się kimś pomiędzy sekretarzem a najbliższym powiernikiem Komedy. To właśnie z polskimi przyjaciółmi kompozytor spędzał swój wolny czas, pochłaniając przy tym ogromne ilości alkoholu. Czytaj też: Krzysztof Komeda i Zofia Komedowa: jazzman i jego muza. Historia wyjątkowej miłości Krzysztof Komeda: romans z izraelską artystką Wtedy też w jego życiu pojawiła się młodsza od jego żony o jedenaście lat śpiewająca aktorka z Izraela, Elana Cooper. Jej kariera aktorska była krótka, w 1960 roku wygrała casting na tytułową rolę w filmie "Historia Rut" i zyskała dzięki temu uznanie krytyków, ale po tej przygodzie lepsze role już nie nadeszły. Kiedy Elana poznała Komedę, podejmowała decyzję o porzuceniu aktorstwa. Poznali się tuż po jego przylocie do Los Angeles, na przyjęciu u Bronisława Kapera, słynnego polskiego kompozytora, który otrzymał Oscara za kompozycję „Lilli”. Ich relacja zacieśniła się, kiedy Zofia Komedowa wróciła do Polski, a przyszłość rodziny Komedy stanęła pod znakiem zapytania. Podobno kiedy Hłasko dowiedział się o romansie przyjaciela z izraelską artystką, wyraził dezaprobatę. "Miał tłumaczyć Komedzie, że żydowskie dziewczęta są wyjątkowo niebezpieczne i łatwo dla nich stracić głowę", czytamy w książce Sławomira Kopra "Skandaliści PRL". Pisarz był wówczas od dziewięciu lat w burzliwej relacji z Esther, która również pochodziła z Izraela i być może chciał ustrzec Komedę przed tym, przez co sam przechodził. Krzysztof Komeda: śmierć Po sukcesie "Dziecka Rosemary" przyszła kolejna propozycja, tym razem chodziło o skomponowanie muzyki do filmu – „The Riot” w reżyserii Buzza Kulika. Komeda pracował przez długie godziny do świtu, nie dbając o odpoczynek. Kiedy już robił sobie przerwę, spotykał się na przemian z Elaną i kumplami od kieliszka z Polski. Nie wiadomo, jak potoczyłoby się dalej życie Krzysztofa Komedy w Hollywood, a przy tym jego relacja z izraelską pięknością, ale można przypuszczać, że nie była im pisana wspólna przyszłość i wielka miłość, a może bardziej, jak to w Hollywood bywa, relacja oparta na korzyściach płynących ze sławy jednego z nich, z w tym wypadku Komedy. Zwłaszcza po tym, gdy na jaw wyszło, że Elana zawarła z Wojtkiem Frykowskim porozumienie - chcieli przekonać kompozytora, aby ten wyraził zgodę na to, aby jego ukochana z Izraela nagrała singiel z kołysanką "Rosemary". W tamtym okresie był to przepis na wielki sukces, bo ze względu na dominujące wszędzie szafy grające, single ze znanymi przebojami rozchodziły się w setkach tysięcy egzemplarzy. Z kolei relacja Krzysztofa Komedy z żoną robiła się coraz bardziej zdawkowa i oschła, ograniczona do pocztówek lub krótkich telegramów z prośbą o załatwienie jakiejś sprawy w Polsce. Ostatnią wiadomość od męża dostała tydzień przed świętami, a potem nastąpiła długa cisza. W czwartek, 16 stycznia 1969 roku w warszawskim mieszkaniu Zofii Komedowej rozdzwonił się telefon. To przyjaciele z emigracji bili na alarm, przerażeni wiadomością, którą zobaczyli w nowojorskich gazetach. Pisano w nich, że Krzysztof Komeda od trzech tygodni jest w stanie śpiączki po nieudanej operacji mózgu, leży w Midway Hospital w Los Angeles. Żona kompozytora kilka dni później była przy jego łóżku, ale tak szybkie przedostanie się z PRL-owskiej Polski do USA niektórzy nazywali wprost cudem. W rzeczywistości udało się dzięki znajomościom. Krzysztof Komeda już nigdy nie odzyskał przytomności, zmarł po przewiezieniu go do Polski. Zofia Komedowa trwała przy mężu do samego końca. Czytaj też: Odniósł ogromny sukces za oceanem, nie zdążył się nim nacieszyć. Jego śmierć do dziś skrywa tajemnicę Źródła: jazzforum.com, Sławomir Koper "Skandaliści PRL", wyd. Czerwone i Czarne
Przez lata żyli w toksycznym związku, ale nie umieli od siebie odejść. Historia miłości legendy kina i Anjelici Huston to uczuciowy rollercoaster
Jesienią 1989 roku jedno wyznanie Jacka Nicholsona zburzyło 17-letni związek z Anjelicą Huston. Choć przez lata znosiła jego zdrady i wierzyła, że ich relacja przetrwa, wiadomość o dziecku z inną kobietą stała się punktem bez powrotu. To historia wielkiej miłości, pełnej namiętności, bólu i rozczarowań, która zakończyła się w dramatycznych okolicznościach.
Tego dnia, a było to jakoś jesienią 1989 roku, Jack Nicholson zaprosił Anjelicę Huston na kolację. Formalnie byli jeszcze parą, wszędzie pokazywali się razem, ale czuła, że oddalają się od siebie. Przygotował tę kolację specjalnie dla niej. Był słodki, uwodzicielski. Kiedy powiedział, że będzie miał dziecko z inną kobietą, przyjęła to spokojnie. Poradziła mu: „To chyba będziesz musiał się tą kobietą zaopiekować”. Zdobyła się jeszcze na to, żeby wyjść bez słowa, nawet się uściskali. Choć ona w głowie miała burzę i czuła, że ziemia ucieka jej spod nóg. Anjelica Huston i Jack Nicholson: historia miłości Na drugi dzień pojechała do Nicholsona i rzuciła się na niego z pięściami. „Biłam go na oślep, jak bokser, a on zasłaniał się i uchylał, miał mnóstwo siniaków”, pisze w swoim wspomnieniach. Przez tyle lat wierzyła, że ich związek wreszcie się ułoży, znosiła jego zdrady i wybryki, a wszystko po to, by na końcu dowiedzieć się, że oczekuje dziecka z inną, młodszą kobietą. „To była dziewczyna - blondynka, seksowna z pełnymi ustami i sennymi oczami, którą widziałam w klubie tanecznym w Silver Lake. Jack spędzał tam czas po meczach koszykówki. Poprzedniej zimy pojawiła się w Aspen, jako przyjaciółka jego córki Jennifer”, wspominała. To była modelka Rebecca Broussard. Nicholson miał mieć z nią dwoje dzieci – córkę Lorrain i młodszego syna Ray’a. Ale wtedy, gdy przyznawał się do tego Anjelice, sam był w szoku. Próbował wmawiać jej, że dziecko niczego między nimi nie zmieni. Nie chciał, czy nie potrafił się z nią rozstać. Byli razem 17 lat! Nicholson z żadną kobietą nie był tak długo. O żadnej nie mówił, że jest wyjątkowa. „Kocham Cię Anjelica”, szeptał jej do ucha miliony razy. Była u jego boku, gdy zagrał w swoich najwspanialszych filmach, takich jak „Chinatown”,czy „Lśnienie”. Stała przy nim gdy odbierał Oscara za „Lot na kukułczym gniazdem”. Czytaj też: Melissa Joan Hart grała Sabrinę, nastoletnią czarownicę. Jak dzisiaj wygląda jej życie? Jack Nicholson i Anjelica Huston: jak się poznali? Poznali się w 1973 roku na przyjęciu w domu Nicholsona. Mieszkał wtedy przy Mulholland Drive, zwanej w latach 70. „ulicą złych chłopców”. Mieli tam swoje domy Warren Beatty, Marlon Brando i Jack Nicholson. Hollywoodzcy uwodziciele, którzy podrywali i porzucali kolejne kobiety. Jack Nicholson nie ukrywał, że jest hedonistą, swego czasu chwalił się że miał dwa tysiące partnerek. Kiedy poznał Anjelicę, miał już za sobą trzy oficjalne związki i troje dzieci. Jego trochę bezczelny, a trochę szelmowski uśmiech rozbrajał kobiety. Po filmie „Easy Rider” stał się gwiazdą (Anjelica zakochała się w nim po raz pierwszy, kiedy zobaczyła ten film, kupiła bilety na trzy seanse z rzędu). Zawsze wiedział, że chce być aktorem, choć droga do tego była długa. Urodził się w 1937 roku w miasteczku Neptune w New Jersey. Zawsze był zdolny, dobrze się uczył. Wychował się w zakładzie fryzjerskim, który prowadziła jego matka, spędzał tam mnóstwo czasu jak dzieciak. Po latach okazało się, że był oszukiwany. Kobieta, którą uważał za matkę, była tak naprawdę jego babcią, siostra – matką. June miała 17 lat, gdy urodziła syna i oddała go na wychowanie swojej mamie Ethel. Kobiety przysięgły zachować to w tajemnicy. Dopiero w połowie lat 70. sprawę odkryli dziennikarze, którzy pisali o Nicholsonie biograficzny artykuł. To był szok, choć aktor starał się nie robić z tej sprawy sensacji. Mówił, że to i tak przeszłość, że obie kobiety już nie żyją. „Przez tyle lat wszyscy w rodzinie okłamywali go w sprawie narodzin, nic dziwnego że jest dość cyniczny”, tłumaczyła go po latach Anjelica. Długo grał w filmach, które przechodziły bez echa. Pił, imprezował, romansował. Ale „Easy rider” z 1969 roku wreszcie przyniósł mu popularność i uznanie, a następny film „Pięć łatwych utworów” z 1970 roku nominację do Oscara. Zobacz też: Catherine Deneuve: naznaczyła ją tragiczna śmierć siostry. Nigdy się z nią nie pogodziła Kim jest Anjelica Huston, długoletnia partnerka Jacka Nicholsona? Anjelica Huston była przede wszystkim córką sławnego ojca, wielkiego reżysera Johna Hustona, twórcy m.in. „Sokoła maltańskiego”. Podziwiała go i nienawidziła za to, że ją zostawił i zdradzał jej matkę. Wychowała się z bratem w Irlandii, ojciec był w ich domu gościem. Zresztą kiedy się urodziła w 1951 roku, ojca powiadomiono o tym telegramem. Kręcił wtedy w RPA „Afrykańską królową”, rzucił okiem na depeszę i schował ją do kieszeni. Aż Katherine Hepburn krzyknęła: Johny, powiedz kto? „Córka, Anjelica”, burknął i wrócił do pracy. Gdy jej matka zginęła w wypadku samochodowym, Anjelica przyjechała do Ameryki i stanęła pod drzwiami jego rezydencji. Grała małe rólki, uczyła się aktorstwa. Robiła karierę jako modelka. Chodziła na wybiegu u znanego projektanta Halstoma, który ubierał amerykańską elitę, m.in. Jackie Kennedy, Cher, Biankę Jagger. Podobała się, była oryginalna, mówiono że jest egzotyczna, ale ona nie była pewna swojej urody, pragnęła być jedną z tych roześmianych opalonych blondynek, które stale widziała w Kalifornii. Anjelica Huston i Jack Nicholson: zdradzał ją, ona mu wybaczała Na przyjęcie u Nicholsona pożyczyła wieczorową sukienkę: czarną, długą, z dużym dekoltem z tyłu. „Dobry wieczór, drogie panie. Mam na imię Jack i cieszę się, że was widzę” – powiedział z zabójczym uśmiechem, kiedy weszła do jego willi ze swoją macochą Cici. Anjelica poczuła się, jak w raju, „jak na wierzchołku świata”, zakochała się jeszcze raz, bez pamięci. Miała 22 lata, on 36, przetańczyli długie godziny, zaproponował by została na noc. Niepewna, jak zareagować spytała Cici, ale ta powiedziała tylko: „Żartujesz?! Oczywiście!”. Spędzili więc upojną noc, ale rano przebudzenie było brutalne. Nicholson zapakował Anjelicę w wieczorowej sukni do taksówki i powiedział żeby wracała do domu, bo on… spieszy się na mecz. Poczuła się okropnie. Przez następne tygodnie namawiał ją na randki i je odwoływał, przyciągał ją i odsuwał. Gdy wreszcie spytał, czy chciałaby z nimi zamieszkać, zjawiła się natychmiast. Mówił, że jest Jego kobietą, że jest jedyna, znajdował dla niej różne przezwiska, nazywał ją np. Toots. Podróżowali, chodzili na mecze koszykówki albo na boks, ostro imprezowali. To w końcu na imprezie w domu Nickolsona Roman Polański spotkał 13-letnią Samanthę Geimer. Zobacz też: Jako Stephanie Forrester podbiła serca fanów. Tak wygląda dziś życie Susan Flannery Anjelica Huston i Jack Nicholson: na każdym kroku odkrywała jego romanse Angelica chciała być z Jackiem tylko we dwoje, ale uwielbiał otaczać się przyjaciółmi i współpracownikami, miał sekretarkę, szofera, szefa kuchni i wielu innych pomocników. „Po ojcowsku nazywał nas swoim ludem”, wspominała. Gdy chciała, żeby wyszli gdzieś we dwoje pytał: „A gdzie drużyna? Zwołaj ludzi”. Musiała pogodzić się, że jest królową, ale na jego dworze. Chciała urządzać dom, gotować, ale nikt od niej tego nie oczekiwał. To, że ją zdradza odkryła nieco później, co była właściwie dziwne, bo zdradzał ją od początku. Odwoływał randkę mówiąc, że jest zajęty, a spotykała go z atrakcyjną wokalistką popularnej wtedy grupy „Mamas and papas”. Potem zaczęła znajdować w domu damskie kosmetyki, na jednej z dziewczyn na ulicy zobaczyła swoja kurtkę. Znajdowała też biżuterię, zakładała ją i czekała, czy ktoś się zgłosi. Zdrady ją bolały, wypłakiwała się ojcu, który mówił: „To bzdura bez znaczenia kochanie. Mężczyźni to robią - to nic nie znaczy”. Którego dnia jednak nie wytrzymała i krzyknęła ojcu prosto w twarz: „Nie wiesz, jak to jest być wzgardzonym, tak się czuję! Jack nie znosił, kiedy płakała, zawsze znajdował jakieś wytłumaczenie. „Daj spokój, przecież ona jest beznadziejna. Ten seks to był z mojej strony akt miłosierdzia” – usłyszała, kiedy wyszło na jaw, że spędził noc z jej przyjaciółką. Rozpaczała, ale nie była w stanie odejść. Nie naciskała na ślub, sama mówiła o sobie, że czuła się dzieckiem rewolucji obyczajowej lat 60. i uważała sformalizowany związek za opresję. Ale potem tego żałowała. Kiedy wreszcie odważyła się zapytać, czy mogli by się pobrać, zbył ją w idiotyczny, bezczelny sposób: „Chyba śnisz?”. Anjelica Huston i Jack Nicholson: rozstanie Podobno, gdy nie byli ze sobą, rozmawiali godzinami przez telefon. Kiedy od niego odchodziła, zabiegał by znów zamieszkali razem. W 1985 roku Anjelica Huston zdobyła Oscara za film Honnor Prizzich, który wyreżyserował jej ojciec, z jej ukochanym w roli głównej. Na planie słyszała: „Ma utalentowanego ojca, utalentowanego kochanka, a sama talentu nie ma”. Oskar dodał jej pewności siebie, poczuła, że jest aktorką, a nie córką swojego ojca. Zaczęła gorzej znosić wybryki Nicholsona, ale nadal gotowa była na wiele. I może gdyby tak brutalnie nie zareagował na jej pytanie o ślub, rozstanie nie przyszło by jej do głowy. Dlaczego tyle czasu w ogóle z nim wytrzymała? Chyba naprawdę go kochała, mówiła wprost, że jest miłością jej życia. Być może miała słabość do tzw. złych chłopców. Widziała w nim swojego ojca, którego podziwiała za talent wielkość, fantazję. A zarazem znała go jako kobieciarza, widziała rozpacz matki, gdy ojciec ją zdradzał. Można powiedzieć, że przerabiała pewien wzór w dzieciństwa. „Ludzie myślą Jack the joker, Jack to przede wszystkim zabawa. Ale to uproszczona ocena. Jest emocjonalny. Życie go dotyka, porusza go i denerwuje. Jest osobą głęboką i poważną”, tłumaczyła. Kiedy poczuła, że ich związek nigdy nie będzie inny, bo Jack się nie zmieni, odeszła. Przybiła ją wiadomość, że nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. Czuła, że tkwi w beznadziei. Długo nie mogła się po tym rozstaniu podnieść. Zobacz też: Los nie oszczędzał Christiny Applegate. Walka z rakiem piersi, stwardnienie rozsiane... Perły od świni Dla niego związek z Anjelicą też był wyjątkowy. Może dlatego, że tak go dobrze rozumiała. Po latach mówił, że nie potrafił jej zostawić, ale ona zdecydowała za oboje. „Mój związek z Anjelicą był cudowny”, wspominał. Kilka miesięcy po zerwaniu Jack Nicholson kupił bransoletkę, którą Frank Sinatra podarował kiedyś miłości swojego życia, Avie Gardner. To była piękna bransoletka wysadzana brylantami i diamentami. Wysłał ją Anjelice z dedykacją: „Perły od twojej świni. Z najszczęśliwszymi życzeniami z okazji świąt – Baw się – Yr Jack”. Korzystałam z książki Anjelica Huston „Watch me. A memoir", 2014 rok, tekstów w „Vanity Fair" i „In Style".
Miała zaledwie 15 lat, przeżyła prawdziwy koszmar. Charlize Theron ujawnia bolesną prawdę z dzieciństwa. Tamta noc zmieniła wszystko
Za hollywoodzkim blaskiem Charlize Theron kryje się historia, która na zawsze ją ukształtowała. Miała 15 lat, gdy w jej domu w RPA doszło do dramatycznych wydarzeń. Dziś aktorka wraca do tamtej nocy, by mówić o doświadczeniach, które wciąż dotykają wielu ludzi.
Za sukcesem, czerwonymi dywanami i statuetką Oscara kryje się historia, o której przez lata wiedzieli nieliczni. Charlize Theron miała 15 lat, gdy w jej domu w RPA rozegrały się wydarzenia, które na zawsze wpłynęły na jej życie. Dziś wraca do nich z odwagą — nie po to, by szokować, lecz by mówić o doświadczeniach, które wciąż dotykają wielu ludzi. Noc, która na zawsze zapisała się w pamięci Charlize Theron Czerwiec, 1991 rok. To miał być zwyczajny wieczór. 15-letnia Charlize Theron wracała z matką z kina. Jak wspomina w rozmowie z „The New York Times”, nic nie zapowiadało, że ta noc stanie się jednym z najbardziej dotkliwych momentów w jej życiu. Po drodze postanowiły jeszcze na chwilę zatrzymać się u wuja. To właśnie tam przebywał ojciec aktorki, Charles Theron — obecny, a jednocześnie jakby nieobecny, pogrążony w swoim świecie. Mężczyzna zmagał się z problemem alko*lowym. „Bardzo chciało mi się siusiu. Pobiegłam więc do domu, żeby iść do toalety, a on odebrał to jako niegrzeczność, bo nie zatrzymałam się i nie przywitałam ze wszystkimi. To wielka sprawa w RPA - szacunek, jaki trzeba mieć dla starszych. A on wpadł w histerię. Wykrzyczał: "Czemu się nie zatrzymałaś? Za kogo ty się uważasz?”, opowiadała. Atmosfera była wyczuwalnie napięta, a 15-letnia Charlize po raz pierwszy odważyła się wypowiedzieć na głos myśl, która dojrzewała w niej od dawna — zasugerowała matce, by od niego odeszła. Tego wieczoru coś się zmieniło. Gdy później kładła się spać, nie potrafiła uwolnić się od przeczucia, że nadchodzi moment, który na zawsze odmieni ich życie. „Wychodząc z tamtego domu, czułam, że coś się zmieniło. Ona też to wiedziała. Poszłam spać z poczuciem, że wydarzy się coś złego. I rzeczywiście tak się stało”, mówiła. Sprawdź też: Kulisy rozprawy Opozdy i Królikowskiego wyszły na jaw. Ta jedna propozycja wstrząsnęła wszystkimi. Aktorka nie wytrzymała Rodzinna historia i moment, który wszystko zmienił W domu Theronów bezpieczeństwo było priorytetem — każde pomieszczenie miało stalowe drzwi. Jak podkreśla aktorka, był to znak czasów i miejsca, w którym dorastała. Republika Południowej Afryki znajdowała się wówczas w trudnym okresie, a codzienność wielu rodzin naznaczona była napięciem. „Każde pomieszczenie w naszym domu miało stalowe drzwi… Taki był poziom przemocy, w którym żyliśmy. Nasz kraj stał na krawędzi wojny domowej”, opowiadała w rozmowie z „The New York Times”. Tej nocy sytuacja wymknęła się spod kontroli. Ojciec aktorki wrócił do domu i jego zachowanie było agresywne. Jak relacjonuje Charlize Theron, wtargnął do środka i zaczął oddawać strzały przez drzwi, dając jasno do zrozumienia swoje zamiary. „Dał nam jasno do zrozumienia, że zamierza nas z*bić”, opowiadała. „Był z nim też jego brat. Wiedzieliśmy, że to poważna sprawa, więc kiedy włamał się do pierwszej bramy, moja mama pobiegła do sejfu po broń”, dodawała. Charlize i jej matka schroniły się w sypialni, próbując przycisnąć drzwi. Mimo dramatyzmu sytuacji żadna z nich nie została ranna. „Przybiegła do mojej sypialni. Obie trzymałyśmy drzwi całymi ciałami, bo nie miały zamka, a on po prostu się cofnął i zaczął strzelać przez drzwi. I to jest właśnie szaleństwo: ani jedna kula nas nie trafiła. To szaleństwo, jeśli się nad tym zastanowić”, dodawała aktorka. W pewnym momencie matka Charlize sięgnęła po broń. Wykorzystując moment, gdy jej mąż zaczął szukać innej możliwości dotarcia do żony i córki, oddała strzał. Działała w obronie własnej. Prokuratura nie postawiła jej żadnych zarzutów. Czytaj też: Okrzyknięto ją polską Janis Joplin, potem przeszła piekło. Dziś zwyciężczyni The Voice żyje inaczej Dlaczego Charlize Theron zdecydowała się opowiedzieć swoją historię? Przez długi czas Charlize Theron nie mówiła publicznie o tym, co wydarzyło się w jej domu. Utrzymywała, że jej ojciec zginął w wypadku samochodowym. Dopiero z biegiem lat zdecydowała się ujawnić prawdę. Dziś podkreśla, że nie chce, aby tamte wydarzenia definiowały jej życie. Traktuje je jako część swojej historii — trudną, ale ważną. Aktorka angażuje się również w działania wspierające osoby doświadczające przemocy domowej. Jak sama zaznacza, mówi o swojej przeszłości, by inni nie czuli się osamotnieni. „Myślę, że o takich rzeczach trzeba mówić. To sprawia, że inni ludzie nie czują się samotni”, podkreśliła w wywiadzie. Historia Charlize Theron to opowieść o doświadczeniu, które choć trudne, stało się impulsem do działania i wsparcia innych. To także przypomnienie, że za znanymi nazwiskami często kryją się historie, które rzadko trafiają na pierwsze strony gazet. Czytaj też: Charlize Theron już tak nie wygląda! Gwiazda zdecydowała się na ostre cięcie!
Gdy była dzieckiem, jej talent dostrzegł Jan Englert, potem wróżono jej wielką karierę za granicą. Dziś cała Polska kojarzy ją z jedną rolą
To miała być historia o wielkiej, międzynarodowej karierze. Joanna Trzepiecińska już jako młoda dziewczyna zachwycała talentem, a jej nazwisko coraz częściej pojawiało się w kontekście zagranicznych produkcji. Dziś jednak – choć mogła podbić Hollywood – widzowie kojarzą ją głównie z jedną rolą. Jej własne słowa rzucają nowe światło na tę decyzję.
To miała być kariera pisana wielkimi literami – zagraniczne produkcje, nazwiska światowego formatu i droga prosto do Hollywood. Joanna Trzepiecińska już na starcie została dostrzeżona przez Jana Englerta, a później okrzyknięta jedną z największych nadziei polskiego kina. Dziś większość widzów widzi w niej przede wszystkim jedną postać. Jej własne słowa pokazują, dlaczego ta historia potoczyła się zupełnie inaczej. Jan Englert odkrył talent Joanny Trzepiecińskiej Początek tej historii nie wydarzył się na planie filmowym ani w świetle reflektorów. Kluczowy moment przyszedł znacznie wcześniej – podczas konkursu recytatorskiego. To właśnie wtedy Joannę Trzepiecińską zauważył Jan Englert, o czym opowiedziała w najnowszym wywiadzie dla dziennik.pl przeprowadzonym przez Ellę Wojczak. „Na jednym z konkursów recytatorskich zobaczył mnie Jan Englert i po występie porozmawiał z moimi rodzicami, sugerując, że powinnam spróbować swoich sił w szkole teatralnej”. To spotkanie okazało się decydujące i wyznaczyło kierunek jej dalszej drogi. Co jednak istotne – nie była to decyzja podszyta ambicją czy presją. Aktorka podkreśla, że wszystko działo się naturalnie: „Poszłam na egzaminy właściwie bez wielkiej presji”. Dostała się do warszawskiej szkoły teatralnej za pierwszym razem, co tylko potwierdziło jej predyspozycje. Już wtedy miała za sobą intensywny czas rozwoju – szkołę muzyczną, konkursy i różnorodne aktywności, które budowały jej pewność siebie. W rozmowie wyraźnie zaznacza także, że pochodzenie z Tomaszowa Mazowieckiego nigdy nie było dla niej przeszkodą: „Nie, kompletnie nie miałam takiego kompleksu”. Ten fragment jej historii – dziś przywoływany w kontekście najnowszego wywiadu – pokazuje, że fundamentem jej kariery nie była pogoń za sławą, lecz konsekwentna praca i naturalna droga rozwoju. Joanna Trzepiecińska i szansa na Hollywood Po ukończeniu szkoły teatralnej jej kariera zaczęła rozwijać się bardzo dynamicznie. W latach 80. i 90. była uznawana za jedną z najbardziej obiecujących aktorek, a – jak podkreślano – „świat stoi przed nią otworem”. Zainteresowanie jej osobą szybko wykroczyło poza Polskę. Reżyserzy z Europy i Stanów Zjednoczonych chcieli z nią pracować, a ona otrzymywała propozycje ról u boku takich aktorów jak John Hurt, Rod Steiger czy Rutger Hauer. To była realna szansa na międzynarodową karierę, w tym także w Hollywood. Mimo to Joanna Trzepiecińska konsekwentnie odrzucała kolejne oferty. Jej podejście najlepiej oddają słowa: „Mam tam grać z Kempem, to wolę tutaj z Holoubkiem”. Za tym wyborem stały jednak nie tylko kwestie artystyczne. Ważnym powodem była także sytuacja prywatna. Aktorka wychowywała dwóch synów – Wiktora i Karola – i, jak sama przyznała, robiła to sama: „Moich chłopców wychowywałam sama, bo tak się potoczyły losy z ich ojcem, że nie chciał się nimi zajmować”. Decyzja o pozostaniu w Polsce była więc również wyborem matki, która postawiła na stabilność i obecność w życiu dzieci. Trzepiecińska jasno wskazywała, że to doświadczenie ukształtowało jej podejście do życia i relacji: „Teraz jestem samodzielna i czuję się silna”, podkreślała na łamach magazynu VIVA!. W efekcie szansa na Hollywood – choć realna i wielokrotnie powracająca – zeszła na dalszy plan. Najważniejsze okazały się wartości, które nie miały nic wspólnego z blaskiem światowej kariery. Zobacz też: Gwiazda hitu Polsatu samotnie wychowała synów. Dziś mówi, co naprawdę było najtrudniejsze Dlaczego aktorka wybrała teatr i Polskę Za tym wyborem stała konkretna filozofia pracy i życia. Joanna Trzepiecińska nie ukrywa, że najważniejszy był dla niej teatr – przestrzeń, w której mogła się rozwijać i pracować z twórcami, których naprawdę ceniła. „Teatr to jedyne miejsce, gdzie mam szansę pracy z wybitnymi reżyserami i wspaniałymi kolegami”, wyznała aktorka na łamach magazynu Gala. To właśnie tam znajdowała sens swojej pracy. Nie w rozgłosie, nie w popularności, ale w jakości: „Tu mogę obcować z najlepszą literaturą”. Jednocześnie bardzo jasno oceniała realia branży filmowej: „W kinie i telewizji tak naprawdę nie ma żadnych kryteriów jakości. Najważniejsze jest, by produkcja się sprzedała”. To spojrzenie tłumaczy jej konsekwencję. Nie była zainteresowana karierą opartą na popularności. Sama mówiła: „Nie nadaję się do tego, by być królową balu”. W świecie pełnym blasku i czerwonych dywanów wybrała scenę teatralną – mniej spektakularną, ale dla niej prawdziwą. Rola Alutki zdominowała wizerunek aktorki Paradoks jej kariery polega na tym, że mimo tak świadomych wyborów, konsekwencji i bogatego dorobku teatralnego oraz filmowego, dla wielu widzów Joanna Trzepiecińska wciąż pozostaje jedną postacią – Alutką z „Rodziny zastępczej”. To właśnie ta rola przyniosła jej ogromną popularność i sympatię, zapisując się na stałe w pamięci publiczności. Postać charakterystyczna, wyrazista, obecna przez lata na ekranie – nic więc dziwnego, że dla wielu stała się najważniejszym skojarzeniem z aktorką. Tym bardziej że, jak sama przyznaje, widzowie często przywiązują się do ról, które towarzyszą im najdłużej. I choć mogłoby się wydawać, że tak silne zaszufladkowanie może być ograniczające, Joanna Trzepiecińska nie traktuje tego w ten sposób: „My, aktorzy, nie mamy wpływu na to, które role zostaną z widzami najdłużej”, podkreśliła Joanna Trzepiecińska dla dziennik.pl. W jej podejściu nie ma frustracji ani potrzeby odcinania się od tej postaci. Wręcz przeciwnie – jest akceptacja i dystans, które tylko potwierdzają jej świadome podejście do zawodu: „Skojarzenie z Alutką cieszy mnie”. Jednocześnie między tymi słowami wybrzmiewa coś więcej. Aktorka subtelnie zaznacza, że jej droga zawodowa była znacznie bogatsza – obejmowała zarówno wymagające role teatralne, jak i różnorodne doświadczenia artystyczne, które nie zawsze przebijają się do masowej świadomości. To właśnie tutaj ujawnia się największy kontrast tej historii. Z jednej strony – ogromny dorobek i świadome wybory, w tym rezygnacja z międzynarodowej kariery. Z drugiej – jedna rola, która dla wielu widzów stała się symbolem całej jej twórczości. Dla samej Trzepiecińskiej nie jest to jednak powód do sprzeciwu. Raczej dowód na to, że aktorstwo żyje w pamięci widzów własnym życiem – niezależnie od planów i ambicji samego artysty. Co Joanna Trzepiecińska mówi dziś o swojej karierze Dziś, patrząc wstecz, Joanna Trzepiecińska nie zmienia narracji. Nie mówi o straconych szansach ani o tym, co mogło być. Jej wypowiedzi są spójne z tym, jaką drogę wybrała na początku. Podkreśla, że nigdy nie skupiała się na sobie w kategoriach wyglądu czy popularności: „Zupełnie nie analizowałam siebie w takich kategoriach”. Istotniejsze były wartości wyniesione z domu: „Ważniejsze było to, czy jesteśmy pracowici, czy się rozwijamy”. To właśnie ten fundament sprawił, że nie uległa presji świata, który oferował jej znacznie więcej – przynajmniej na pierwszy rzut oka. Zobacz też: Trafiła do szpitala, myślała, że to zawał. Joanna Trzepiecińska zmaga się z chorobą Kariera w Polsce zamiast światowej sławy Jej historia nie jest opowieścią o utraconej szansie. To raczej świadomy wybór drogi, która – choć mniej spektakularna – była zgodna z jej przekonaniami. Mimo propozycji z Europy i Stanów Zjednoczonych, mimo realnej szansy na międzynarodową karierę, została w Polsce. Wybrała teatr, rozwój i życie na własnych zasadach. Jak sama podsumowała: „Jestem tylko jedną z wielu aktorek, która po prostu pracuje. Co mi się miało udać, to się udało”. I być może właśnie w tym zdaniu kryje się największe zaskoczenie tej historii.
Nie tylko kręci serial. Twórca „Yellowstone” zarabia fortunę także poza planem. Mówi, że robi to dla swojego nałogu
Taylor Sheridan to dziś jedno z najgorętszych nazwisk w świecie seriali. Twórca „Yellowstone” nie tylko pisze hit za hitem, ale buduje potężne imperium oparte na ranczach, koniach i bezkompromisowym realizmie. Kulisy jego działalności i zarobków mogą zaskoczyć nawet najbardziej doświadczonych widzów i obserwatorów branży.
Taylor Sheridan to twórca, który w ostatnich latach całkowicie zdominował świat seriali, udowadniając, że western wciąż może przyciągać miliony widzów. Jego produkcje nie tylko biją rekordy popularności, ale również generują ogromne zyski, wykraczające daleko poza samą branżę filmową. Za sukcesem „Yellowstone” i jego spin-offów stoi nie tylko talent scenarzysty, lecz także przemyślany model biznesowy oparty na ranczach, koniach i bezkompromisowym podejściu do realizmu. Taylor Sheridan – od aktora do potężnego showrunnera Taylor Sheridan urodził się w maju 1970 r. w Chapel Hill w Karolinie Północnej, jednak jego życie bardzo szybko związało się z Teksasem. Dorastał w Fort Worth, a jednocześnie spędzał czas na ranczu w Cranfills Gap, co miało ogromny wpływ na jego przyszłą twórczość. Już wtedy funkcjonował między dwoma światami – miejskim i kowbojskim – które później stały się fundamentem jego historii. Zanim osiągnął sukces, przez lata próbował swoich sił jako aktor. Występował w produkcjach takich jak „Strażnik Teksasu”, „Veronica Mars” czy „Synowie Anarchii”, jednak nie były to role, które przyniosły mu rozpoznawalność na szeroką skalę. Przełom nastąpił dopiero w 2010 r., gdy mając 40 lat i stojąc przed renegocjacją kontraktu, podjął radykalną decyzję o porzuceniu aktorstwa. Postawił wszystko na scenariopisarstwo. Jak sam uznał, przez 15 lat czytał słabe scenariusze, więc wiedział, jakich błędów unikać. Ta decyzja okazała się kluczowa. Najpierw napisał „Aż do piekła”, za które otrzymał nominację do Oscara, a następnie stworzył „Sicario” (2015) i „Wind River. Na przeklętej ziemi” (2017). Te produkcje nie tylko odniosły sukces, ale ugruntowały jego styl – surowy, realistyczny i bezkompromisowy. „Yellowstone” i jego spin-offy – fenomen, który zmienił wszystko Największy sukces przyszedł wraz z serialem „Yellowstone”. Historia rodziny Duttonów z Montany okazała się przełomem nie tylko dla Sheridana, ale i dla całego gatunku westernowego w telewizji. Produkcja szybko zdobyła ogromną popularność i stała się fundamentem całego uniwersum serialowego. Na bazie sukcesu powstały kolejne projekty, w tym „1883” oraz „1923”, które rozwijają historię rodziny Duttonów w różnych okresach. Sheridan wrócił także do swojego dawnego pomysłu i zrealizował „Mayor of Kingstown” (2021-), do którego scenariusz pilota napisał w jedną noc. Równolegle rozwijał inne produkcje, takie jak „Tulsa King” czy „Special Ops: Lioness”. Twórca nie ogranicza się jedynie do nadzorowania projektów. Jest bezpośrednio zaangażowany w ich tworzenie i pisze około 20 godzinnych scenariuszy rocznie. Co istotne, wiele pomysłów rodzi się podczas pracy na ranczu – w siodle, w trakcie codziennych obowiązków. Zobacz też: Sezon serialowy należy do Michelle Pfeiffer. Nowa produkcja spodoba się fanom Yellowstone! Ranczo 6666 i miliony dolarów – jak Sheridan zarabia poza ekranem Taylor Sheridan zbudował swój sukces nie tylko na scenariuszach, ale również na działalności poza branżą filmową. Jest właścicielem kilku rancz w Teksasie, w tym legendarnego 6666, którego historia sięga 1870 r. To miejsce nie jest jedynie elementem jego stylu życia – stało się kluczowym elementem jego biznesu. Co istotne, jego działalność nie wynika wyłącznie z kalkulacji finansowej. Sheridan otwarcie przyznaje, że tworzy filmy, by finansować swój „nałóg” – kolekcjonowanie i hodowlę koni. To właśnie ta pasja sprawia, że rancza pełnią podwójną funkcję: są zarówno zapleczem produkcyjnym, jak i przestrzenią rozwijania jego obsesji, która napędza kolejne projekty. Na terenie rancza realizowane są jego produkcje, a Paramount płaci za jego wynajem nawet 50 tys. dolarów tygodniowo. Co więcej, różne spin-offy „Yellowstone” kręcone są w różnych częściach tej ogromnej posiadłości, co dodatkowo zwiększa jej wykorzystanie i znaczenie. Ranczo to także realna działalność gospodarcza. Hodowane są tam bydło rasy Angus i konie, które Sheridan wykorzystuje w swoich produkcjach. Dodatkowo rozpoczęto sprzedaż wołowiny, co zostało nawet pokazane w 5. sezonie „Yellowstone”. W ten sposób twórca połączył świat filmu z rzeczywistym biznesem, tworząc spójny i dochodowy ekosystem. Realizm za wszelką cenę – konie, kowboje i obozy treningowe Jednym z najważniejszych elementów twórczości Sheridana jest realizm. Scenarzysta otwarcie krytykuje standardy Hollywood, zwłaszcza w zakresie pracy z końmi. Uważa, że są one słabo wytrenowane i niebezpieczne, dlatego korzysta z własnych zwierząt. Aktorzy w jego produkcjach nie tylko odgrywają role – muszą nauczyć się prawdziwego życia na ranczu. W tym celu organizowane są specjalne „obozy kowbojskie” w Teksasie. To intensywne szkolenia, podczas których uczą się jazdy konnej, pracy z bydłem i obsługi lassa. Przed 5. sezonem „Yellowstone” koszt takiego obozu wyniósł 214 979,61 dolarów. Około 33 tys. dolarów przeznaczono na catering, a znaczną część budżetu pochłonęło korzystanie z koni – 2 tys. dolarów za sztukę. To pokazuje, że autentyczność w jego produkcjach nie jest przypadkiem, lecz efektem dużych inwestycji, które bezpośrednio łączą się z jego pasją do koni. Kulisy finansowe produkcji – liczby, które robią wrażenie Imperium Sheridana opiera się na ogromnych nakładach finansowych, które jednak przekładają się na sukces. Skala wydatków związanych z jego produkcjami jest imponująca. Przykładem może być 5. sezon „Yellowstone”, do którego zamówiono 24 nowe siodła, każde za prawie 1000 dolarów. Dodatkowo wynajem rancza na potrzeby produkcji kosztuje 50 tys. dolarów tygodniowo, co stanowi istotne źródło dochodu dla samego twórcy. Choć niektórzy producenci, w tym David Glasser z 101 Studios, wyrażali niezadowolenie z części wydatków, Sheridan nadal cieszy się dużą swobodą. Powód jest prosty – jego produkcje przyciągają ogromną publiczność zarówno do telewizji kablowej, jak i platformy Paramount+. Dzięki temu jego pozycja w branży pozostaje niezachwiana. Czytaj też: Fani „Yellowstone” nie uwierzą, że to Polska. Ten krajobraz wygląda jak Montana Źródła: wyborcza.pl, serialowa.pl
W Hollywood radzili jej zmienić nazwisko. Polka zrobiła odwrotnie i wygrała. Dziś jest gwiazdą w USA
Udowodniła, że w Hollywood można osiągnąć sukces bez rezygnacji z własnej tożsamości. Polskie nazwisko nie stanęło jej na drodze do kariery, a dziś – choć nie jest już tak widoczna – nadal działa zawodowo. Co robi teraz aktorka znana z „Chirurdzy” i „Artysty”?
Nina Siemaszko to dowód na to, że w Hollywood nie trzeba wyrzekać się swoich korzeni, by osiągnąć sukces. Aktorka o polskim nazwisku przez lata budowała swoją pozycję w amerykańskim show-biznesie, występując w popularnych serialach i filmach. Dziś, choć działa z dala od medialnego zgiełku, konsekwentnie podąża własną drogą. Polskie korzenie, które ukształtowały jej drogę Nina Siemaszko urodziła się w Chicago jako Antonina Jadwiga Siemaszko. Jej historia zaczyna się jednak dużo wcześniej – od losów ojca, Konstantego Siemaszko, który po II wojnie światowej opuścił Polskę i zamieszkał w Londynie. To właśnie tam założył rodzinę z Collette McAllister. Po narodzinach pierwszego syna zdecydowali się na przeprowadzkę do Chicago, gdzie przyszła na świat Nina i jej rodzeństwo. Mimo życia w Stanach Zjednoczonych, w domu Siemaszków pielęgnowano polską kulturę, język i historię. Rodzina angażowała się także w działania promujące polskość. To wychowanie sprawiło, że aktorka nigdy nie odcięła się od swoich korzeni. Warto dodać, że aktorstwo nie jest w tej rodzinie przypadkiem – jej brat Casey Siemaszko również został aktorem i, podobnie jak ona, zdecydował się nie rezygnować z polsko brzmiącego nazwiska. Zmieniła tylko imię. Nazwisko zostawiła bez kompromisów Na początku kariery zdecydowała się na praktyczny krok – skróciła swoje imię z Antoniny Jadwigi do Niny. Powód był prosty: łatwiejsza wymowa dla amerykańskiej publiczności. Jednak nazwiska nie zmieniła. Siemaszko pozostało jej znakiem rozpoznawczym. To świadoma decyzja, która – jak pokazuje jej historia – nie przeszkodziła w osiągnięciu sukcesu. Podobną drogę wybrał jej brat Casey Siemaszko, który urodził się jako Kazimierz. On również zmienił imię, ale zachował nazwisko. Czytaj też: Gwiazda „Gwiezdnych wojen” przez lata żyła w cieniu sławnej matki. Debbie Reynolds odeszła dzień po śmierci córki. Ich relacja skrywa wiele tajemnic Kariera Niny Siemaszko w USA – od 1986 roku do dziś Nina Siemaszko rozpoczęła swoją karierę w 1986 roku rolą w filmie „One More Saturday Night”. Od tego momentu systematycznie pojawiała się w kolejnych produkcjach. Na swoim koncie ma ponad 70 ról w filmach i serialach. Widzowie mogli oglądać ją w takich tytułach jak „Chirurdzy”, „Potyczki Amy”, „Prezydencki poker”, „Pamiętnik Czerwonego Pantofelka” czy „Szpital dobrej nadziei”. W 2011 roku wystąpiła w filmie „Artysta”, który został nagrodzony Oscarem. Jak podaje serwis imdb.com, jej ostatnie aktywności aktorskie przypadają na 2017 i 2018 rok. W 2018 roku pojawiła się w serialu „Kellie Martin in Hailey Dean Mystery: A Will to Kill”, natomiast rok wcześniej zagrała w filmie „Historia nienawiści” (2017). To właśnie te produkcje zamykają jej dotychczasową filmografię, po której aktorka wyraźnie ograniczyła swoją obecność na ekranie. Życie poza kamerą. Nowy etap i zaangażowanie poza Hollywood Dziś Nina Siemaszko prowadzi spokojniejsze życie w Los Angeles, ale wcale nie znika z radaru. Wciąż jest aktywna zawodowo, angażuje się społecznie i coraz częściej dzieli się prywatnymi momentami z fanami. Niedawno opublikowała wpis, w którym poinformowała o zaręczynach, pisząc wprost: „Powiedziałam TAK!”. Podkreśliła, że były to wyjątkowe i bardzo osobiste chwile. Aktorka działa także poza światem filmu. Angażuje się w inicjatywy środowiskowe i pełni rolę delegatki, reprezentując określoną grupę w strukturach organizacyjnych w USA. W swoich wpisach podkreśla współpracę z Young Performers National Committee oraz działalność na rzecz członków organizacji. Na co dzień skupia się również na pasjach – interesuje się jogą, prowadzi prywatne zajęcia i promuje aktywny styl życia. W jej mediach społecznościowych nie brakuje też odniesień do wartości, które są jej bliskie. Jedno z jej mott brzmi: „Radość nie jest opcjonalna”. Mimo upływu lat Nina Siemaszko nie przestaje iść własną drogą – dziś bardziej świadomie, spokojniej, ale nadal z wyraźnym kierunkiem. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Zobacz też: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Źródła: radiozet.pl, film.wp.pl, imdb.com, antyradio.pl
Śpiewała „Que Sera, Sera”, ale życie hollywoodzkiej wcale nie przypominało bajki. Nigdy nie zaznała prawdziwej miłości. Kulisy jej życia zaskakują
Doris Day była ikoną kina i muzyki, uwielbianą na całym świecie za swój ciepły wizerunek. Choć na ekranie emanowała radością i niewinnością, jej życie prywatne pełne było dramatów, trudnych związków i bolesnych doświadczeń.
Doris Day była piosenkarką i gwiazdą filmową lat 50. i 60. Jedną z najbardziej kasowych aktorek swoich czasów. Porównywano ją z Marilyn Monroe, choć były bardzo różne. Monroe była sexbombą, Doris Day kojarzyła się z miłą dziewczyną z sąsiedztwa, seksowną, ale zarazem cnotliwą, domową i ciepłą. Biograf wielu gwiazd Jack Law napisał, że mężczyźni chcieli spać z Marilyn Monroe, ale obudzić się przy Doris Day. Świetnie śpiewała, jej najbardziej znanym przebojem jest piosenka „Que sera, sera”, popularna do dzisiaj w przeróżnych wykonach. Doris Day śpiewała ją w filmie… Alfreda Hitchcocka. Już całkiem niedawno, bo w 2009 roku 87-letnia Doris Day wydała płytę „My Heart”, która trafiła niemal od razu do pierwszej dziesiątki najchętniej kupowanych płyt w Wielkiej Brytanii. Miała wtedy za sobą 62 lata kariery! Grała w wielu komediach , takich jak m.in. „Herbatka we dwoje”, „Nie jedzcie stokrotek”. Była popularna na całym świecie, u nas Bohdan Łazuka śpiewał o niej w piosence "Bohdan, trzymaj się": Ja nie jestem Phillip Clay, ja nie jestem Doris Day, ja nie jestem także Frank Sinatra.... Kojarzyła się z pogodną, pełną werwy, zaradną dziewczyną. Ale jej życie prywatne było dalekie od szczęścia. Jak sama wspominała często było raczej „skandalicznym nieszczęściem”. W Hollywood przytacza się często przykład Doris Day i jej filmowego partnera i przyjaciela Rocka Hudsona. Oboje uchodzili za ikoniczny wzór heteroseksualnych Amerykanów. W rzeczywistości ona nigdy nie przeżyła szczęśliwego związku, on był gejem, do czego przez całe życie bał się przyznać, w obawie przed załamaniem kariery. Jak wyglądało życie Doris Day, wielkiej hollywoodzkiej gwiazdy? Doris Day: jej karierę przerwał dramatyczny wypadek Doris Day urodziła się jako Doris Kappelhoff w amerykańsko-niemieckiej rodzinie. Pseudonim Day zaczerpnęła z piosenki „Day after day”. Miała wielki talent do tańca, ale dramatyczny wypadek przekreślił jej marzenia o karierze. W samochód, którym jechała uderzył pociąg, Doris z otwartym złamaniem nogi wylądowała w szpitalu na wiele miesięcy. Nie było mowy o powrocie do tańca. Ponieważ dobrze śpiewała, razem z mamą zdecydowały, że będzie kształcić się i próbować swoich sił w tym kierunku. Szybko się wybiła. W 1945 roku, w wieku 23 lat, zaśpiewała swój pierwszy wielki hit „Sentimental Journey” („Sentymentalna podróż”), który stał się bardzo popularny wśród amerykańskich żołnierzy na wojnie w Korei, w latach 50. W końcu lat 40. zadebiutowała bardzo udanie w filmie, szybko stała się jedną z największych atrakcji kasowych filmowej ameryki. Kojarzyła się z wizerunkiem ponętnej, ale konserwatywnej dziewczyny, z zasadami. Pisano, że „flirtowała z łóżkiem”, ale nigdy do niego nie weszła. W latach 50. wystąpiła w wielu filmach, takich jak "Herbatka we dwoje", "Zobaczę Cię we śnie", "Kochaj albo odejdź". Czytaj też: Clark Gable odszedł dzień po zakończeniu zdjęć do filmu z Marilyn Monroe. O tę śmierć obwiniano aktorkę View oEmbed on the source website Doris Day: mówiło się o niej "najstarsza dziewica na świecie" Grała obok największych amantów hollywoodzkich: Jamesa Stewarta, Cary’ego Granta, Davida Nivena i Clarka Gable i Kirka Douglasa, z którym szczerze się nie lubili. Ona uważała, że Kirk jest totalnie skupiony na sobie. On szybko zauważył, że maska Doris Day jest odległa od niej samej. Doris Day wystąpiła także w thrillerze Alfreda Hitchcocka "Człowiek, który wiedział za dużo" Za film "Telefon towarzyski" otrzymała jedyną w swojej karierze nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Przełamywała hegemonię mężczyzn na szczycie list najpopularniejszych i najlepiej opłacanych aktorów. Amerykanie kochali Doris Day i kochali się z niej śmiać. W latach 60. nazywano ją najstarszą dziewicą na świecie – bo ciągle grała staroświeckie, cnotliwe panny. Z kolei komik i muzyk Oscar Levante żartował: Znałem Doris Day, zanim została dziewicą. Jeszcze w 1967 roku Mike Nichols zaproponowal jej role Pani Robinson w głośnym potem filmie „Absolwent”. Był to doskonały sposób na zmianę wizerunku i pokazanie innych aktorskich możliwości. Miała zagrać starzejącą się kobietę, która uwodzi zagubionego osiemnastolatka , w tej roli zadebiutował Duston Hoffman. Film stał się wielkim wydarzeniem. Ale Doris Day odrzuciła rolę tłumacząc, że jest wulgarna, prostacka i podważa jej system wartości. Zobacz również: Był zakochany w Marilyn Monroe, ale nigdy nie zostawił dla niej żony. O miłości Yvesa Montanda i Simone Signoret Doris Day: cztery małżeństwa O Doris Day mówiono, że emanowała zaraźliwą radością życia. Tymczasem jej życie osobiste była skrajnie nieudane. Przyznawała zresztą, że w latach 50. przeszła załamanie nerwowe, że nie miała orgazmu i nie potrafiła go udawać, romansowała z wieloma mężczyznami, między innymi z Ronaldem Reaganem. Najstarsza dziewica świata, tak naprawdę wyszła za mąż mając 19 lat. Oczarował ją muzyk-puzonista Al Jordan, z którym występowała w kilku grupach. Para pobrała się w 1941 roku, jeszcze w tym samym roku narodził się jedyny syn gwiazdy Terry Melcher. Małżeństwo nie miało w sobie nic z hollywoodzkiej z bajki. Jordan okazał się przemocowcem, bił Doris po twarzy. Mówiła, że zmienił jej życie w koszmar. A Jordana nazwała psychopatycznym sadystą. Dziecko było jedynym powodem, dla którego przetrwała w tym związku kilka lat. W 1946 roku Doris Day ponownie została panną młodą. Tym razem jej wybrankiem był saksofonista George Weidler. To małżeństwo też było porażką. Wytrzymali ze sobą tylko osiem miesięcy, jednak ostateczny wyrok rozwodowy wydano w 1949 roku. W tym samym roku w życiu gwiazdy pojawił się producent i agent Martin Melcher, który zauroczył ją, oświadczył się i wreszcie wydawało się, że życie Doris Day zaczyna się układać. Para pobrała się, a Melcher adoptował syna swojej żony. Martin okazał się jednak tyranem kontrolującym każdy jej krok. Robił wszystko, by nie dopuszczać do niej syna i utrudniać im kontakt. Po jego śmierci okazało się, że był też oszustwem, zostawił ją z koszmarnymi długami i zobowiązaniami, o których nie miała pojęcia. W swojej wspomnieniowej książce pisała: „Kim był Marty Melcher? To pytanie nieustannie mi się nasuwało. Jak mogłam żyć z mężczyzną przez 17 lat i nie wiedzieć, kim on jest?” Po raz ostatni wyszła za mąż za Barry’ego Comdena, szefa kuchni swojej ulubionej restauracji w Los Angeles. Ujął ją tym, że za każdym razem dawał jej torbę ze skrawkami wędlin i mięs dla jej ukochanych psów. To był już czas , gdy lepiej czuła się w towarzystwie zwierząt niż ludzi, i mogłaby powtórzyć za Marilyn Monroe: ludzie mnie gryźli, psy nigdy. Czwarte małżeństwo, zawarte w 1976 roku trwało pięć lat. Doris Day po tych doświadczeniach dała sobie spokój ze stałymi związkami. Do śmierci była sama, otoczona ukochanymi zwierzętami. Zobacz też: Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: nie umiał być jej mężem, ale do końca życia pozostał dla niej wsparciem Doris Day: uratowała syna przed Charlesem Mansonem Była w swojej rezydencji, kiedy w pewien sierpniowy dzień 1969 roku usłyszała przez radio, że ​​Sharon Tate i cztery inne osoby zostały zaatakowane w willi pod adresem Cielo Drive 10050. Z przerażeniem rozpoznała ten adres jako dawny dom jej syna i jego narzeczonej Candice Bergen. Wkrótce ujawniono, że Charles Manson obrał sobie za cel dawny dom syna Doris Day Terry’ego z powodu urazy, jaką chował do niego. Terry Melcher – wzięty wtedy producent muzyczny, nie chciał wydać jego płyty. Wydała mu się za słaba. Sama Doris Day poznała Charlesa Mansona i od razu jej się nie spodobał. Zauważyła, że jest agresywny i porywczy. Prosiła syna, by zerwał tę znajomość i wyprowadził się z willi przy Cielo Drive. Manson wiedział, że Terry już tam nie mieszka, ale ten adres dobrze znał, odwiedzał Terry’ego. Willa została mu w głowie, dlatego kazał bandzie tam zaatakować. Terry, w czasie rozprawy Mansona, zeznawał na środkach uspakajających. Dostał ochronę. Doris Day przeżyła śmierć swojego syna, który odszedł po chorobie w 2004 roku. Sama odeszła w 2019 w swoim domu w Kalifornii, w Carmel Valley. Miała 97 lat. Żyła z dala od świata show-biznesu. Podobnie, jak inna gwiazda, Brigitte Bardot poświęciła się zwierzętom, które chciała ratować. Przede wszystkim psom. W Ameryce jest wspomina z nostalgią i sentymentem do dzisiaj. Mówiła, że choć brakowało jej szczęścia słonecznej dziewczyny, za którą uchodziła, próbowała wykorzystać każdą chwile w życia. Czytaj też: Wzbudzali emocje różnicą wieku, dziś żyją po swojemu. „Na początku była sensacja”. Kościukiewicz o miłości do znanej polskiej reżyserki
On romansował z Demi Moore i grał w teledysku Britney Spears, ona latami czekała na swoją szansę. Tak wyglądała droga do kariery gwiazd serialu „Virgin River”
Alexandra Breckenridge i Martin Henderson zyskali ogromną popularność dzięki serialowi „Virgin River”. Oprócz tego, że grają w tej samej produkcji łączy je jeszcze jedno - nie wierzyli, że odniosą sukces. Jak to się stało, że mimo trudnych momentów i chwil zwątpienia oboje są dziś są idolami milionów widzów na całym świecie?
Serial „Virgin River”, który można oglądać na Netflix, przyciąga widzów od blisko siedmiu lat. Ta ciepła, emocjonalna historia o miłości, stracie i zaczynaniu życia od nowa zyskała wierne i liczne grono fanów. Nowy, siódmy sezon udowadnia, że ta opowieść wciąż potrafi poruszać i zaskakiwać. Produkcja inspirowana powieściami Robyn Carr po raz pierwszy pojawiła się na ekranach w 2019 roku. Jej główną bohaterką jest Melinda „Mel” Monroe – pielęgniarka, która po tragicznej stracie męża postanawia opuścić Los Angeles i rozpocząć nowe życie w niewielkim, malowniczym miasteczku w północnej Kalifornia. To właśnie tam Mel nie tylko odnajduje spokój, ale także miłość. Jej relacja z Jackiem Sheridanem staje się sercem całej opowieści – pełnym czułości, ale i trudnych doświadczeń związanych z przeszłością oraz walką o wspólną przyszłość. Aktorzy grający główne role stali się ulubieńcami widzów. Alexandra Breckenridge znana jest nie tylko z „Virgin River” Aktorzy grający główne role – Alexandra Breckenridge i Martin Henderson – na początku nie wierzyli, że serial zdobędzie taką popularność. Wszystko jednak zmieniło się wraz z rozpoczęciem zdjęć. „Mimo kilku trudności na początku czuliśmy, że mamy dobrą historię, że dzieje się tu coś wyjątkowego. Wiedzieliśmy, że relacja między Jackiem i Mel może zadziałać i że jest sercem całej opowieści” – mówił Martin Henderson. Rola Mel stała się dla Alexandry Breckenridge przepustką do międzynarodowej kariery. Wcześniej grała głównie w produkcjach klasy B. Wystąpiła m.in. w serialu „American Horror Story”, gdzie zagrała uwodzicielskiego ducha, a także w produkcji „Tacy jesteśmy”, gdzie wcieliła się w postać Sophie. Pojawiła się również w „The Walking Dead” jako Jessie Anderson. W 2025 roku zagrała w komedii romantycznej „Miłość w prezencie”, dziś dostępnej na Netflixie. W tej produkcji wciela się w samotną matkę, która po utracie pracy dorabia, przebierając się za Świętego Mikołaja. Nie poznalibyście jej w tym przebraniu! Były to jednak głównie role drugoplanowe lub wręcz epizody. Dopiero serial "Virgin River" zdał jej to, o co tak długo walczyła - uznanie, rozpoznawalność i szansę na pokazanie pełni talentu. Czytaj także: Powstaje kolejny sezon serialu nagrodzonego Emmy i Złotym Globem. Do obsady dołączy Madonna! Aktorka urodziła się w 1982 roku w Bridgeport w stanie Connecticut. Jej matka miała 19 lat, gdy ją urodziła, studiowała i dorabiała, sprzątając domy. Ojciec, pracujący w kasynie, nie mieszkał z rodziną. Alexandra dorastała w Mill Valley w Kalifornii, gdzie przeprowadziła się jako dziesięciolatka z mamą. Od dziecka próbowała swoich sił w aktorstwie, ale pracowała też jako kierowca i dostawca dla sieci restauracji Big Wangs w Hollywood. Alexandra Breckenridge w 2015 roku wyszła za mąż za gitarzystę Casey Hooper. Jest mamą dwójki dzieci –10 letniego syna Jacka i o rok młodszej córki Billie. W rozmowie z magazynem „People” przyznała, że macierzyństwo było dla niej przełomowym doświadczeniem. Na swoim instagramie ( blisko półtora miliona odwiedzających!) pokazuje jak robi dla dzieci zdrowe soki, przyrządza obiadki. Chroni jednak prywatność dzieciaków i całej rodziny. Razem z mężem wyprowadzili się z Los Angeles i zamieszkali na rancho w Georgii. „Chcieliśmy, by nasze dzieci dorastały blisko natury, mogły się swobodnie bawić i jeździć na rowerze” – opowiada aktorka. Jest dzisiaj szczęśliwą i spełnioną kobietą. Martin Henderson – charyzmatyczny Jack, chłopak Demi Moore Partnerem Mel na ekranie jest Martin Henderson, który wciela się w Jacka Sheridana – byłego żołnierza i właściciela lokalnego baru. Aktor pochodzi z Auckland w Nowa Zelandia. Kocha to miasto do dzisiaj. Karierę rozpoczął jako nastolatek. Popularność przyniosły mu role w produkcjach takich jak „Shortland Street”, „The Ring” czy „Grey’s Anatomy”. Grał Pana Darcy'ego w bollywoodzkiej wersji "Dumy i uprzedzenia" . W „Virgin River” wnosi do swojej postaci mieszankę siły i wrażliwości, dzięki czemu relacja Jacka i Mel należy do najbardziej wiarygodnych wśród współczesnych seriali romantycznych. Martin Henderson nigdy się nie ożenił i – jak sam przyznaje – dziś tego żałuje. Spotykał się m.in. z modelką Aishą Mendez oraz był w związku z Demi Moore po jej rozstaniu z Ashtonem Kutcherem. W jednej z rozmów opowiadał, że u boku starszej od niego o dwanaście lat Demi Moore dojrzał, nabrał dystansu do kariery. Przekonał się , że są rzeczy cenniejsze i ważniejsze niż kolejne role - relacje, uczucia, poznawanie świata. Kiedy poznał Demi, był już znany z horroru "The Ring" i teledysku "Toxic" Britney Spears. Podobno Demi chciała ułożyć sobie z nim życie, fani komentowali, że wreszcie pojawił się fajny facet u jej boku. Ale związek szybko się rozpadł. Obecnie jego partnerką ma być projektantka wnętrz Penny Hay. Aktor bardzo chroni prywatne życie, chociaż uchodzi za playboya, o jego romansach wiadomo niewiele.
Choć ich nazwisko zna cały świat, wiele osób wciąż nie zdaje sobie sprawy, kim są córki Meryl Streep
Choć ich nazwisko zna cały świat, wiele osób wciąż nie zdaje sobie sprawy, kim są córki Meryl Streep. Grace Gummer, Mamie Gummer i Louisa Jacobson pojawiły się razem na Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles, przyciągając uwagę jako aktorki budujące własne kariery. Ich wspólne wyjście stało się jednym z najgłośniejszych momentów wieczoru.
Nazwisko zobowiązuje, ale w ich przypadku to dopiero początek historii. Grace Gummer, Mamie Gummer i Louisa Jacobson od lat konsekwentnie pracują na własne nazwiska w świecie filmu i seriali. Ich wspólne pojawienie się na Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles stało się symbolicznym momentem — trzy siostry, trzy kariery i jedno miejsce, w którym spotykają się prywatność z hollywoodzkim blaskiem. Kim są córki Meryl Streep? Poznaj Grace, Mamie i Louisę Córki Meryl Streep i rzeźbiarza Dona Gummera to Grace Gummer, Mamie Gummer i Louisa Jacobson. Wszystkie trzy są aktorkami i rozwijają swoje kariery w branży filmowej i telewizyjnej. Grace Gummer ma 39 lat. Mamie Gummer, najstarsza z sióstr, ma 42 lata. Najmłodsza Louisa Jacobson ma 34. Choć wychowywały się z dala od blasku Hollywood, dziś same funkcjonują w świecie filmu i show-biznesu. Rodzina dzieliła życie między Los Angeles a niewielkie miasteczko w Connecticut, co sprawiło, że dzieciństwo aktorek przebiegało w spokojnej atmosferze, z dala od medialnego szumu. Córki Meryl Streep i ich kariera aktorska w Hollywood Każda z sióstr Gummer rozwija własną ścieżkę zawodową. Grace Gummer występuje w serialu „Love Story”, gdzie gra Caroline Kennedy. Aktorka jest także związana z Markiem Ronsonem, z którym wychowuje dwoje dzieci. Mamie Gummer pojawiła się w produkcji „We Were Liars”. Louisa Jacobson znana jest z serialu HBO „The Gilded Age”, który przyniósł jej rozpoznawalność. Siostry są także obecne w przestrzeni publicznej Nowego Jorku, gdzie bywają postrzegane jako rozpoznawalne, choć wciąż stosunkowo dyskretne postacie świata kultury. Córki Meryl Streep na Vanity Fair Oscar Party 2026 15 marca 2026 wszystkie trzy siostry pojawiły się razem na Vanity Fair Oscar Party 2026. Wydarzenie odbyło się w Los Angeles County Museum of Art w Los Angeles w Kalifornii. Ich wspólna obecność została określona jako rodzinne spotkanie w hollywoodzkim stylu. Na wydarzeniu pojawiły się jako aktorki, ale również jako siostry, które rzadko można zobaczyć razem podczas tak dużych wydarzeń branżowych. Na imprezie obecni byli także inni aktorzy, w tym członkowie obsady serialu „Love Story”. Styl i wizerunek sióstr Gummer na czerwonym dywanie Każda z sióstr zaprezentowała odmienny styl. Grace Gummer pojawiła się w srebrnej, cekinowej sukni Balenciaga. Mamie Gummer wybrała długą, transparentną sukienkę z długimi rękawami, wpisującą się w trend tzw. „naked dress”. Louisa Jacobson postawiła na skórzany zestaw marki Khaite, który uzupełniła rękawiczkami i okularami przeciwsłonecznymi. Ich stylizacje podkreśliły indywidualność każdej z nich, a jednocześnie pokazały ich silną obecność w świecie mody. Rodzina Meryl Streep – życie poza blaskiem Hollywood Choć dziś córki Meryl Streep są częścią branży filmowej, ich dzieciństwo przebiegało z dala od intensywnej uwagi mediów. Jak wynika z relacji Grace Gummer, momenty, w których odczuwała rozpoznawalność swojej matki, zdarzały się głównie na lotniskach. Obecnie każda z sióstr funkcjonuje jako niezależna postać w Hollywood, budując własną tożsamość zawodową, mimo silnego związku z jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek świata. Ich wspólne pojawienie się na Vanity Fair Oscar Party 2026 pokazało nie tylko rodzinne więzi, ale także to, że córki Meryl Streep coraz wyraźniej zaznaczają swoją obecność w branży filmowej. Źródła: vanityfair.com, kobieta.onet.pl
Serce gwiazdy „Heated Rivalry” jest zajęte. Kim jest tajemnicza piękność z Oscarów?
Hudson Williams po raz pierwszy oficjalnie pokazał swoją dziewczynę na jednym z najważniejszych wydarzeń w Hollywood. Aktor pojawił się z Katelyn Rose Larson na Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles, wzbudzając ogromne emocje wśród fanów. Choć dla wielu to zaskoczenie, ich związek trwa od lat i ma znacznie głębszą historię.
Hudson Williams, gwiazda serialu „Heated Rivalry”, po raz pierwszy tak otwarcie pokazał swoje życie prywatne. Podczas Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles pojawił się u boku Katelyn Rose Larson, wzbudzając ogromne zainteresowanie. Choć dla wielu to nowe odkrycie, ich relacja trwa od lat i dopiero teraz ujrzała światło dzienne. Dziewczyna Hudsona Williamsa – wspólny debiut na Oscarach 2026 15 marca 2026 roku w Los Angeles doszło do momentu, który natychmiast obiegł media. Hudson Williams pojawił się na Vanity Fair Oscar Party, organizowanym po 98. ceremonii rozdania Oscarów w Hollywood, w towarzystwie swojej dziewczyny, Katelyn Rose Larson. Był to ich pierwszy wspólny występ na czerwonym dywanie, który potwierdził publicznie ich relację. Aktor, znany z serialu „Heated Rivalry”, do tej pory skutecznie chronił swoje życie prywatne. Tym większe było zaskoczenie, gdy pojawił się u boku partnerki na jednym z najbardziej prestiżowych wydarzeń w branży. Ich obecność natychmiast przyciągnęła uwagę fotografów oraz fanów. Kim jest Katelyn Rose Larson – tatuatorka z Vancouver Katelyn Rose Larson nie jest częścią świata filmu czy telewizji. Pracuje jako tatuatorka w Vancouver w British Columbia i jest związana ze studiem Pulse Vancity. Jej działalność opiera się na tworzeniu tatuaży, które prezentuje w mediach społecznościowych. Specjalizuje się w stylach fineline oraz black and gray. Informacje wskazują, że pracuje w zawodzie od co najmniej 2023 roku, a ze studiem związana jest od ponad 2 lat. W jednym z wpisów przedstawiła się jako 24-letnia tatuatorka. Mimo rosnącego zainteresowania jej osobą, nie dąży do rozgłosu. Z relacji Hudsona Williamsa wynika, że nie chce być osobą publiczną. Zobacz też: Jeszcze parę miesięcy temu nikt ich nie znał. Teraz wręczają Złote Globy i są globalną sensacją Dziewczyna Hudsona Williamsa – związek, który trwa od lat Choć oficjalne potwierdzenie relacji nastąpiło w lutym 2026 roku, gdy Hudson Williams opublikował zdjęcia z okazji Walentynek, ich historia sięga znacznie wcześniej. Aktor wspomniał, że jego partnerka była z nim już w czasie, gdy jeździł samochodem „2000 gold Mazda Protégé” i nie miał pracy. Wszystko wskazuje na to, że para jest razem co najmniej od 2020 roku. Oznacza to, że ich relacja rozpoczęła się jeszcze przed sukcesem serialu „Heated Rivalry”. Reakcja fanów i słowa Hudsona Williamsa Po ujawnieniu związku Hudson Williams przyznał, że nie sprawdzał wiadomości od fanów. Jednocześnie podkreślił, że reakcje były pozytywne. Fani mieli odnosić się bardzo ciepło wobec Katelyn Rose Larson. Aktor zaznaczył również, że jego dziewczyna nie dąży do obecności w przestrzeni publicznej, co czyni jej pojawienie się na Oscarach jeszcze bardziej wyjątkowym. Hudson Williams i prywatność mimo rosnącej popularności Hudson Williams od początku kariery podkreślał, że zależy mu na prywatności. W grudniu 2025 roku mówił o potrzebie zachowania dystansu między życiem zawodowym a osobistym. Dopiero w 2026 roku zdecydował się pokazać partnerkę publicznie. Debiut na Vanity Fair Oscar Party w Los Angeles był przełomowym momentem, który potwierdził jego wieloletni związek. Czytaj też: Ten serial miał być niszą, a podbił świat. Produkcja HBO Max wywołała globalną obsesję. "Kocham tu wszystko" Źródła: people.com, elle.com
Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem”
Dorastała w samym sercu Hollywood, ale życie u boku jednej z największych legend kina nie było bajką. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!” Liza Minnelli po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o relacji z matką, Judy Garland. Gwiazda wspomina dzieciństwo pełne niepokoju, w którym jako nastolatka musiała stać się dla matki nie tylko córką, ale też opiekunką, lekarzem i psychologie
Dorastanie w cieniu wielkiej sławy rzadko bywa łatwe. W przypadku Lizy Minnelli było jeszcze trudniejsze, bo jej matką była jedna z największych ikon złotej ery Hollywood — Judy Garland. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!”, która miała premierę 10 marca, artystka po raz pierwszy tak szczerze opowiada o skomplikowanej relacji z legendarną gwiazdą i o dzieciństwie, które zbyt wcześnie zmusiło ją do dorosłości. Dzieciństwo w cieniu wielkiej sławy Liza Minnelli jest jedyną córką Judy Garland i słynnego reżysera Vincente Minnellego. Choć dorastała w świecie filmowych premier, czerwonych dywanów i hollywoodzkich przyjęć, rzeczywistość za kulisami była znacznie mniej glamour. Jak wspomina w książce, już jako dziecko zauważała, że jej mama miewa bardzo różne dni. Bywały takie, kiedy Judy Garland nie opuszczała swojego pokoju przez cały dzień. Wtedy młoda Liza musiała przejmować odpowiedzialność, która zdecydowanie nie powinna spoczywać na barkach nastolatki. — W wieku trzynastu lat byłam dla niej jednocześnie pielęgniarką, lekarzem, farmaceutką i psychologiem — wspomina Minnelli. Artystka opowiada, że wielokrotnie sama dzwoniła do lekarzy, tłumacząc, że jej matce skończyły się leki. „Jestem dzieckiem, proszę zrealizować receptę mojej mamy” — mówiła. Miłość, odpowiedzialność i trudne emocje Mimo trudnych doświadczeń Minnelli podkreśla, że zawsze starała się zrozumieć matkę. Wspomina, że doświadczenia z dzieciństwa nauczyły ją przede wszystkim cierpliwości oraz prawdziwego słuchania drugiego człowieka. — Zawsze zastanawiałam się, przez co przechodzi każdego dnia i jak się czuje — przyznaje. Choć ich relacja była skomplikowana, nie brakowało w niej również bliskości i poczucia humoru. Liza często podkreśla, że Judy Garland była niezwykle zabawną osobą, mimo trudnych doświadczeń, które spotkały ją w Hollywood. Moment, który wszystko zmienił Wspólny występ w słynnym londyńskim teatrze London Palladium okazał się dla młodej artystki przełomowym momentem. Miała wtedy 19 lat i coraz pewniej czuła się na scenie. W tym samym czasie jej matka stawała się coraz bardziej zdenerwowana i zazdrosna o córkę. W pewnej chwili Liza usłyszała, jak Garland szepcze do producenta, by „zabrał ją z jej piep*zonej sceny”. To doświadczenie uświadomiło Minnelli, że nawet obecność wielkiej gwiazdy nie może odbierać jej pewności siebie. — Była moją mamą. A potem nagle stawała się Judy Garland — wspominała później w rozmowie ze swoim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. Autobiografia pisana przez ponad dekadę Książka „Kids, Wait Till You Hear This!” powstawała przez ponad dziesięć lat. Minnelli stworzyła ją na podstawie długich rozmów i wywiadów ze swoim bliskim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. To właśnie on podkreśla, że Liza bardzo wcześnie musiała nauczyć się funkcjonować w trudnej rzeczywistości. — Dorastała w dysfunkcji, która zmusiła ją do bardzo szybkiego dorośnięcia — mówi Feinstein. Wspomina również, że podczas pracy nad ostatnim filmem Judy Garland to właśnie Liza codziennie pomagała matce wstać z łóżka, ubrać się i dotrzeć na plan. Jego zdaniem bez niej produkcja mogłaby w ogóle nie powstać. Zobacz też: Desperacko szukała miłości, pięć razy stawała na ślubnym kobiercu. Czwarty mąż zadał jej potężny cios Trudna relacja, która ukształtowała legendę Choć Judy Garland bywała wobec córki wymagająca, a czasem nawet surowa, Minnelli nie ukrywa, że łączyła je ogromna miłość. Z biegiem lat pojawił się jednak kolejny trudny element — zazdrość, kiedy talent Lizy zaczął błyszczeć równie mocno jak talent jej matki. Dziś artystka patrzy na te doświadczenia z większym dystansem. Przyznaje, że każdy ma swoją historię i rodzinne trudności. — Każdy ma problemy z matką. Nie tylko ja — mówi z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru. Autobiografia Lizy Minnelli jest więc nie tylko opowieścią o wielkim show-biznesie, ale przede wszystkim o skomplikowanej relacji matki i córki, która na zawsze ukształtowała jedną z największych gwiazd sceny i kina. Czytaj też: Judy Garland — najbardziej nieszczęśliwa gwiazda Hollywood. Jej życie było jak zbyt mocny koktajl Źródła: people.com, onet.pl
Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię
Na początku lat 80. w Hollywood mówi o niej każdy. Lee Marvin zachwyca się nią przy lunchu z Rogerem Ebertem, magazyny modowe robią z niej nową ikonę, a amerykańska prasa pisze o „egzotycznej brunetce zza żelaznej kurtyny”. Joanna Pacuła – dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego – w ciągu kilku miesięcy staje się jedną z najbardziej obiecujących nowych twarzy światowego kina. W książce „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marta Górna opowiada historię tej błyskawicznej kariery i próbuje rozwikłać zagadkę aktorki, która podbiła Hollywood, a w Polsce do dziś pozostaje wielką enigmą.
Już 25 marca nakładem Wydawnictwa Agora ukaże się książka „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marty Górnej. To pierwsza tak obszerna próba opowiedzenia historii Joanny Pacuły – jednej z najbardziej tajemniczych polskich aktorek i jednej z nielicznych, którym naprawdę udało się zrobić karierę w Hollywood. W latach 80. Pacuła była jedną z najgłośniejszych nowych twarzy światowego kina. Do Stanów Zjednoczonych trafiła właściwie przypadkiem – a niemal od razu dostała główną rolę w gwiazdorskim „Parku Gorkiego”, która przyniosła jej nominację do Złotego Globu. Później zagrała m.in. w „Ucieczce z Sobiboru”, „Pocałunku” czy „Tombstone”. W ciągu kolejnych lat wystąpiła w kilkudziesięciu filmach w USA i Europie, pracując z największymi nazwiskami branży filmowej. Była też jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy swojej epoki. Jej zdjęcia regularnie trafiały na okładki „Vogue’a”, „Harper’s Bazaar” czy „Cosmopolitan”, a prasa w Stanach Zjednoczonych i Europie publikowała setki artykułów o pięknej i enigmatycznej aktorce z Polski. A jednak w jej ojczyźnie skala tego sukcesu do dziś pozostaje mało znana. Wokół Pacuły narosło też wiele plotek i kontrowersji – o trudnym charakterze, zniszczonej przez męża karierze czy odrzuconej roli w „Nagim instynkcie”. Marta Górna próbuje oddzielić fakty od legendy i odtworzyć drogę dziewczyny z Tomaszowa Lubelskiego, która – jak sama mówiła – „zupełnym przypadkiem podczas wakacji stała się międzynarodową gwiazdą”. „Jak niegdyś Pola Negri z Lipna, tak dużo później Joanna Pacuła z Tomaszowa Lubelskiego – obie, jako jedyne polskie aktorki, zrobiły karierę w filmowej krainie snów, w Hollywood. I to wystarczy, żeby przeczytać tę książkę o Joannie. Polecam gorąco!” – mówi Marek Kondrat. Autorka książki, Marta Górna, od piętnastu lat pracuje w „Gazecie Wyborczej”. Pisze o kinie i serialach, przypomina gwiazdy przeszłości i rozmawia z twórcami z Polski i ze świata. Fascynacja Joanną Pacułą zaczęła się u niej wiele lat temu, kiedy po raz pierwszy zobaczyła aktorkę w telewizji – i odkryła, że o jej zagranicznej karierze wiadomo w Polsce zaskakująco niewiele. Publikujemy fragment rozdziału „Garbo z Tomaszowa”. Fragment książki „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Rozdział II Garbo z Tomaszowa 1983–1984 Lee Marvin opiera się na krześle i przez stół patrzy na słynnego krytyka filmowego Rogera Eberta. – Ta dziewczyna była świetna – mówi laureat Oscara i jeden z bogów starego kina, facet twardy jak ostroga. Spec od ról prawdziwych Amerykanów, dobrych lub złych. – Joanna Pacuła? – upewnia się Ebert. – Tak. Ledwo przyjechała z Polski. Była miła, dokładnie taka jak wymarzona córka. – Marvin, prywatnie ojciec trzech córek, kiwa głową. Dziwny obrazek. Jest początek lat 80., dwóch hollywoodzkich gigantów rozmawia nad niedojedzonym lunchem o dziewczynie z Tomaszowa Lubelskiego, która wciąż niepewnie składa angielskie zdania. Nie ma w tym jednak nic zaskakującego. W pierwszej połowie tamtej dekady o Pacule w Hollywood mówią wszyscy. Jest słowiańską nowinką, rewelacją roku. Ekwiwalentem wiktoriańskiej debiutantki, diamentem sezonu. Przed nią były m.in. importowana z Niemiec Nastassja Kinski, jeszcze wcześniej Austriaczka Romy Schneider, po Pacule Milla Jovovich czy inna Polka, Izabella Scorupco. Hollywood jest zafascynowane twarzami zza żelaznej kurtyny, choć to fascynacja może i intensywna, ale krótka. O Pacule głośno jest jednak nie tylko w USA. Piszą o niej też w Kanadzie, Wielkiej Brytanii, we Francji, w Niemczech, we Włoszech i na Bałkanach. Wpisuję nazwisko Pacuły w amerykańskim archiwum prasowym. Przeglądanie 90 tysięcy wyników zajmuje mi kilka tygodni. „Z przyjemnością donoszę, że narodziła się nowa gwiazda” – ekscytuje się Dick Kleiner, którego krótki artykuł o Pacule przedrukowują gazety codzienne we wszystkich stanach. „Nigdy nie słyszałeś o Tomaszowie Lubelskim?” – pyta go Pacuła zadziornie. Nazwa jej rodzinnej miejscowości w niektórych publikacjach jest uroczo przekręcana. Na „Tomaszowie” Amerykanie mogą sobie połamać język. „Roztacza wokół siebie magnetyczną, pełną tajemnicy aurę” – piszą o Polce w San Francisco. Słynny hollywoodzki reporter Vernon Scott nazywa Pacułę „egzotyczną brunetką” i porównuje do legendarnej, pięknej Lauren Bacall, specjalistki od ról zimnych jak lód kobiet fatalnych. To samo robi magazyn „GQ”, który dorzuca, że Pacuła w czasie wywiadu wypala paczkę Marlboro. Na porównanie z Bacall aktorka reaguje żartem: „Nie mam jej głosu, musiałabym więcej palić”. Po chwili obniża ton, imitując słynną gwiazdę. Niski, zadymiony tembr stanie się w nadchodzących latach jedną z jej wizytówek. Billowi Morrisonowi Pacuła kojarzy się raczej z „młodą Ingrid Bergman”, ikoną złotej ery Hollywood. Na łamach czasopisma „Alfred Hitchcock’s Mystery Magazine” piszą o niej, że łączy w sobie piękno nominowanej do dwóch Oscarów Jean Simmons i naturalną zmysłowość Jennifer Jones, laureatki Oscara za rolę w Pieśni o Bernadetcie. Dla amerykańskiego „Vogue’a” uroda Pacuły „jest uderzająca”. Pacuła mówi tam, że jest sentymentalną romantyczką. Dorastała jako chłopczyca, grała w piłkę nożną, czas spędzała z chłopakami. Że jest dziewczyną, zorientowała się w wieku osiemnastu lat. Podoba się jej Hollywood: jego magia i pęd. Na ośmiu stronach najsłynniejszego magazynu modowego na świecie pozuje m.in. w żółtym swetrze uwodzicielsko zsuniętym z ramienia. „Mówią mi, że wyglądam jak Charlotte Rampling albo Faye Dunaway” – opowiada Polka. Dodaje, że tę drugą gwiazdę widywała na dużym ekranie w lokalnym kinie w Tomaszowie Lubelskim. Kolejne zdjęcie. Pacuła w mocnym makijażu, włosy ma zaczesane na bok, usta pociągnięte karminową szminką, w uszach kolczyki z niebieskimi kamieniami. Na innym ujęciu owinięta jest tylko w prześcieradło. „Lubię się stroić, ale tylko na pięć minut. Po tym czasie czuję presję, by dobrze się zachowywać” – tłumaczy. Zdjęcia robi jej legendarny Denis Piel, którego Pacuła poznała u znajomych. Będzie ją fotografował jeszcze wielokrotnie. Piszę do niego z pytaniem o Pacułę i szybko dostaję odpowiedź. „Zawsze uwodzicielska, a praca z nią była radością”. Piel prosi, bym przekazała Pacule zaproszenie na jego wystawę, milknie, kiedy uściślam, że nie mam kontaktu z Polką. W listopadzie tego samego roku „Harper’s Bazaar” poświęca Pacule sporo miejsca. Na czterech stronach znów ucharakteryzowana jest na gwiazdę klasycznego Hollywood. W kapeluszu, koronkowej woalce, skórzanej kurtce narzuconej na gołe ciało, w szalu na głowie, który mógłby chronić ją od wiatru podczas szybkich przejażdżek kabrioletem. „Najlepsze jeszcze nadejdzie” – głosi podtytuł artykułu, który zapowiada amerykański debiut Pacuły. Na ostatnim zdjęciu seksowna i niebezpieczna opiera się o ścianę, wokół talii okręcony ma pas makijażystki. Zamiast naboi tkwią w nim pędzle. „Brwi jak skrzydła nietoperza, słowiańskie rysy i wygląd, który rzuca na kolana” – podsumowuje Joannę Pacułę „Time”. Poświęca Polce w 1983 roku dwie gęsto zapisane strony. Na głównym zdjęciu Pacuła z papierosem w dłoni patrzy w oko kamery nieco wkurzona. Chmurna i niedostępna. Takie robi wrażenie. Bohaterkami tego wydania tygodnika są „gorące twarze z Europy”. Pacuła jest w doborowym towarzystwie: z Nastassją „zmysłowym dzieckiem” Kinski oraz Isabellą „współczesną kobietą” Rossellini. „Time” nazywa Pacułę „chłopczycą”. John Skow rozmawia ze współpracownikami Polki z warszawskiego Teatru Dramatycznego. Nie mają złudzeń – Pacuła do Polski już nie wróci. „Desdemona w dżinsach i swetrze, posiniaczony anioł z granitowym charakterem” – tak o niej mówią. Iwona Słoczyńska dodaje: „Jak Brigitte Bardot, zawsze miała w sobie coś zwierzęcego. Chciała się wyrwać z korzeniami, nie byłam zaskoczona, gdy wyjechała z Polski”. W pierwszej połowie tamtej dekady twarz Pacuły jest więc na kilkudziesięciu okładkach i setkach stron prestiżowych czasopism modowych i dla kobiet: „Vogue”, „Harper’s Bazaar”, „Cosmopolitan”. Pacuła jest pierwszą w historii Polką na okładce „Vogue’a”, a ląduje na niej często: nie tylko w USA, ale też w Niemczech, we Francji i Włoszech. Na każdej wygląda posągowo. Nawet kiedy się uśmiecha, wydaje się nieobecna. Jakby całe to zamieszanie nie do końca jej dotyczyło. I jakby wciąż nie mogła w nie uwierzyć. Czy można jej się dziwić? W końcu o żadnej Polce amerykańskie media nie pisały na taką skalę. Zdarza jej się zresztą pytać reporterów, czy dają wiarę temu, co jej się przytrafiło. Zapomina wtedy, że ma być pewną siebie enigmą z Europy Wschodniej – wychodzi z niej dziewczyna z Tomaszowa. Angielska dziennikarka Mary Fletcher z tygodnika „Woman” leci do Los Angeles, by spotkać się z Pacułą. Zastaje Polkę w biurze studia filmowego. Pacuła niedbale rzuca swoją drogą włoską kurtkę na sofę, wertuje amerykańskie gazety. Czyta o sobie w języku, który wciąż poznaje. Ze wschodnioeuropejskim zaśpiewem zwraca się do pracowników wytwórni. Pali, brew ma zmarszczoną. – Co to znaczy bewitching? – docieka. – I co mają na myśli, gdy piszą, że wyglądam feline? Udaje? Kokietuje? Trudno powiedzieć. W pierwszej połowie lat 80. nauka angielskiego to dla niej świeża sprawa. Może naprawdę nie wie? Nie piszą nic złego: jest „urzekająca”, „obdarzona kocim wdziękiem”. „Zapewniona, że oba te słowa to komplementy, wygładza brew i uśmiecha się zachwycona”. Angielka w tytule swojego tekstu pyta, czy Pacuła to nowa Garbo. Na okładce w futrzanej czapce i klejnotem wielkości pięści na szyi aktorka wygląda jak sekretna córka Rasputina. W środku magazynu kolejne zdjęcie: Pacuła z lekko rozchylonymi ustami rzuca w stronę obiektywu powłóczyste spojrzenie. Cała skrzy się od cekinów, na nadgarstku droga biżuteria. Niczym gwiazda starego Hollywood. Albo obwieszona sztucznymi brylantami bohaterka Dynastii, młodsza siostra Alexis. Nie jak dziewczyna z polskiej prowincji, z kraju zza żelaznej kurtyny. Joasia, której Ewa Błaszczyk pożyczyła irchową spódnicę na egzamin wstępny w szkole aktorskiej. Fletcher informuje swoich czytelników, że Pacuła, zupełnym przypadkiem, w czasie wakacji „stała się międzynarodową gwiazdą”. Nie ona jedna tak pisze: hasło „aktorka bez państwa”, choć nie odpowiada prawdzie, świetnie wygląda w druku. Ta narracja będzie Polce towarzyszyła przez całe lata 80. I stanie się częścią jej legendy. Zobacz też: Przyjęła ją pod swój dach, a potem wyrzuciła za drzwi. Co poróżniło Elżbietę Czyżewską i Joannę Pacułę? Pacuła: – Wszystko stało się tak szybko. Być może tylko w Ameryce jest to możliwe. Pojechałam do Paryża na urlop i w tym czasie w Polsce wprowadzono stan wojenny. We Francji zostałam rok, trochę pracowałam, ale głównie obserwowałam, co się wydarzy w Polsce. Kiedy nic się nie zmieniło, wyjechałam na kolejne wakacje, do USA. Gdzie indziej dodaje: – W pewnym sensie rozumiem tę dziewczynę, która desperacko chce uciec z Rosji. Jej obsesja, jej pasja przypominają inne rodzaje pasji. A jeśli coś wiesz o namiętności, możesz to wykorzystać w swojej roli. Mówi o Irinie, bohaterce kryminału Park Gorkiego opartego na powieści Martina Cruza Smitha. To będzie jej pierwszy amerykański film. Irina jest garderobianą na planie filmowym, chodzi w rozpadających się butach. Głowę trzyma jednak wysoko, jakby na stopach miała szklane pantofle. To jej łyżwy, znalezione przy zamordowanej koleżance, naprowadzają na trop zbrodni i afery sobolowej moskiewskiego śledczego Arkadego Renkę. Irina zakochuje się w nim, ale spotyka się też z Amerykaninem Jackiem Osborne’em. Z pierwszym łączy ją szczere uczucie, z drugim – interesy. Bohaterka Pacuły to syberyjska tygrysica o wyglądzie kociaka. Za wszelką cenę chce się wydostać ze Związku Radzieckiego. Jeśli musi zdradzić ukochanego – trudno. Amerykańskie media doszukują się podobieństw między Polką a Iriną. Pacuła cierpliwie tłumaczy: „Nie jestem jak ona, nie chciałam wyjeżdżać z Polski, nie spodziewałam się, że zrobię międzynarodową karierę. Jak mogłabym? Nie znałam żadnych języków obcych”. Vernon Scott pisze, że stosunek Pacuły do ZSRR jest wrogi, co jest dla Polaków normalne. Dlatego łatwo jej było wcielić się w dziewczynę, która za wszelką cenę chce uciec z Rosji. Włoskiemu magazynowi „Lei” Pacuła wyjaśnia, że do Iriny jest podobna pod jednym względem: nikomu nie ufa. Może odcinać się od Syberyjki, ile chce. Dla Amerykanów i tak jest symbolem ucieczki przed reżimem. Trzecią, po Lechu Wałęsie i papieżu, postacią z Polski, której twarz kojarzą. Pacuła obawia się wówczas, że o ile mogłaby do Polski wrócić, o tyle prawdopodobnie już by z ojczyzny nie wyjechała. Gdy zadzwoniła do rodziców, by pochwalić się angażem do Parku Gorkiego, nie mogła powiedzieć, o jaki film chodzi. – W Polsce ta książka została potępiona przez władzę. Nawet jeśli z udziału w filmie nic dla niej nie wyniknie, to praca nad nim i tak wzmocniła jej charakter. Pacuła lubi, kiedy jest trudno. – Zawsze taka byłam – zaznacza. Zawsze też chciała być aktorką. – Jako dziecko specjalizowałam się w zabawianiu przyjaciół pantomimami i przebierankami. Byłam też trochę chłopczycą i wysyłano mnie na obozy sportowe. W efekcie zostałam sprinterką w biegach przez płotki, prawie na poziomie olimpijskim. Ale kiedy przyszło do wyboru między aktorstwem a sportem, nie wahałam się. Dziś zostały mi tylko wytrenowane nogi z mięśniami, których teraz wolałabym się pozbyć.