Patrick Wilson zakochał się w Polce z Kielc. Dla niej zdobył się na gest, którego nikt się nie spodziewał
Miłość Patricka Wilsona i Dagmary Domińczyk nie wybuchła od pierwszego wejrzenia. Aktorka urodzona w Kielcach i hollywoodzki gwiazdor odnaleźli się po latach, a ich historia zakończyła się wyjątkowymi oświadczynami złożonymi po polsku.
Historia Patricka Wilsona i Dagmary Domińczyk pokazuje, że pierwsze spotkanie nie zawsze oznacza początek wielkiej miłości. Aktorka urodzona w Kielcach i hollywoodzki gwiazdor poznali się jeszcze podczas studiów, jednak na związek zdecydowali się dopiero wiele lat później. Ich relacja zakończyła się wyjątkowymi oświadczynami, które Patrick Wilson postanowił złożyć w języku polskim. Kim jest Dagmara Domińczyk? Historia aktorki urodzonej w Kielcach Dagmara Domińczyk urodziła się w Kielcach. Jej rodzinne losy zmieniły się po stanie wojennym. Ojciec aktorki, Mirosław Domińczyk, był działaczem Solidarności. Jak wynika z przekazanego materiału, przez 11 miesięcy był internowany, a następnie razem z rodziną został deportowany z Polski. Rodzina Domińczyków trafiła przez Niemcy do Nowego Jorku. Był rok 1983, a Dagmara miała wówczas siedem lat. Sama aktorka wielokrotnie podkreślała, że historia jej rodziny robiła ogromne wrażenie na Amerykanach. W przytoczonej wypowiedzi wspominała, że opowiadała o działalności ojca w Solidarności oraz o deportacji z Polski w czasie stanu wojennego. Po przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych Dagmara Domińczyk rozwijała swoją edukację aktorską. W 1998 r. ukończyła Carnegie Mellon University, rozpoczynając drogę zawodową, która z czasem doprowadziła ją do międzynarodowych produkcji filmowych i telewizyjnych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2280576665-3e0d29f.jpg" width="2206" height="3308" alt="NEW YORK, NEW YORK - JUNE 08: (L-R) Patrick Wilson and Dagmara Dominczyk attend the "Disclosure Day" New York Premiere at David H. Koch Theater at Lincoln Center on June 08, 2026 in New York City. (Photo by Michael Loccisano/Getty Images)" title=""Disclosure Day" New York Premiere" /> Patrick Wilson i Dagmara Domińczyk poznali się na studiach Historia związku Patricka Wilsona i Dagmary Domińczyk rozpoczęła się na kampusie Carnegie Mellon University w Pittsburghu. W czasie pierwszego spotkania Patrick Wilson był na ostatnim roku studiów, natomiast Dagmara dopiero rozpoczynała naukę. Choć zwróciła na niego uwagę, między przyszłymi małżonkami nie pojawiło się wtedy uczucie. Po ukończeniu studiów Dagmara wróciła do Nowego Jorku. Oboje rozwijali swoje kariery na Broadwayu, jednak przez długi czas ich drogi ponownie się nie przecięły. Przełom nastąpił dzięki dawnemu wykładowcy aktorki. Skontaktował się z nią, informując o planowanej wizycie w Nowym Jorku ze studentami. Zaprosił ją również na spotkanie w barze organizowane przy okazji wydarzenia przygotowanego przez Patricka Wilsona. To właśnie tam rozpoczęła się ich prawdziwa historia. Dagmara Domińczyk wspominała później, że była wtedy po rozstaniu z narzeczonym i miała ochotę na niewinny flirt. Podczas spotkania podeszła do Patricka Wilsona, zaczęli rozmawiać i – jak sama opowiadała – już tak zostali razem. W wywiadzie przyznała również, że po powrocie do domu zapisała w pamiętniku zdanie: „On zostanie moim mężem”. Oświadczyny po polsku. Dlaczego Patrick Wilson wybrał język swojej ukochanej? Choć ponownie się odnaleźli, para nie została razem od razu. Według przekazanego materiału Patrick Wilson i Dagmara Domińczyk zaczęli randkować dopiero po 10 latach od pierwszej rozmowy. Ich związek rozwijał się szybko. W święta Bożego Narodzenia 2004 r., siedem miesięcy po odnowieniu znajomości, Patrick Wilson zdecydował się oświadczyć ukochanej. Chciał jednak, aby ten moment był szczególny. Wiedząc, jak ważne dla Dagmary są polskie korzenie, postanowił poprosić ją o rękę w jej ojczystym języku. Jak wspominał aktor, zwrócił się o pomoc do mamy Dagmary, która zapisała mu na kartce zdanie „Czy wyjdziesz za mnie?”. Patrick przyznał później, że zgubił kartkę i nie zapamiętał dokładnie całej formuły, przez co Dagmara początkowo nie zrozumiała jego słów. Ostatecznie jednak odpowiedziała twierdząco. Aktor wyjaśniał również, że oboje od początku wiedzieli, iż chcą założyć rodzinę. Podkreślał, że wychował się w szczęśliwym domu i zawsze był przywiązany do tradycyjnych wartości, natomiast dla Dagmary ogromne znaczenie miały jej polskie korzenie. To właśnie dlatego zdecydował się na oświadczyny w języku polskim. Od Broadwayu do „Sukcesji”. Jak potoczyły się kariery małżonków? Patrick Wilson rozpoczął swoją karierę na Broadwayu. Występy w musicalach „The Full Monty” oraz „Oklahoma!” przyniosły mu nominacje do Nagród Tony i uznanie krytyków teatralnych. Dagmara Domińczyk również rozwijała swoją karierę aktorską. W ostatnich latach coraz częściej jest rozpoznawana dzięki własnym osiągnięciom zawodowym, a nie wyłącznie jako żona hollywoodzkiego aktora. Zagrała między innymi w filmie „Córka” platformy Netflix, gdzie wystąpiła u boku Olivii Colman i Dakoty Johnson. Międzynarodową popularność przyniosła jej także rola w serialu „Sukcesja”, który zdobył uznanie widzów i krytyków na całym świecie. Rodzina Patricka Wilsona i Dagmary Domińczyk dziś Po ślubie Patrick Wilson i Dagmara Domińczyk doczekali się dwóch synów. Od lat należą do grona najbardziej rozpoznawalnych małżeństw związanych z Hollywood, łącząc życie rodzinne z intensywną działalnością zawodową. Historia ich związku pokazuje, że przypadkowe spotkanie na studiach nie zawsze od razu przeradza się w miłość. W ich przypadku potrzeba było wielu lat, aby ponownie się odnaleźć. Ostatecznie wspólna droga doprowadziła ich do małżeństwa, a jednym z najbardziej zapamiętanych momentów ich historii pozostały oświadczyny złożone przez Patricka Wilsona po polsku – gest, którym chciał podkreślić znaczenie polskich korzeni swojej przyszłej żony. Źródło: Plejada
Ulubienica millenialsów przez lata milczała o koszmarze, jaki w domu zgotowała jej matka. „Cieszę się, że umarła” – napisała po latach w swojej książce
Przez lata była jedną z największych gwiazd Nickelodeon i idolką pokolenia millenialsów oraz generacji Z. Fani znali ją jako bezkompromisową Sam Puckett z serialu iCarly, nie mając pojęcia, że po zejściu z planu wraca do domu, w którym niemal każdy aspekt jej życia był kontrolowany przez matkę. Dopiero autobiografia „Cieszę się, że moja mama umarła” ujawniła, jak wysoką cenę zapłaciła za dziecięcą sławę i dlaczego po latach zdecydowała się opowiedzieć historię, o której przez długi czas nie była w stanie mówić nawet na terapii.
Jennette McCurdy urodziła się 26 czerwca 1992 roku w Kalifornii. Karierę rozpoczęła jako kilkuletnia dziewczynka, ale – jak dziś podkreśla – aktorstwo nigdy nie było jej marzeniem. To matka, Debra McCurdy, wierzyła, że córka spełni ambicje, których sama nie mogła zrealizować. Sukces serialu iCarly przyniósł Jennette rozpoznawalność i finansową stabilizację, ale nie dał jej poczucia bezpieczeństwa. Wręcz przeciwnie – przez lata ukrywała doświadczenia przemocy emocjonalnej, zaburzeń odżywiania i życia podporządkowanego oczekiwaniom najbliższej osoby. Dziś mówi o tym otwarcie, przekonując, że szczerość bywa pierwszym krokiem do odzyskania własnego życia. Dziecko, które spełniało cudze marzenia Zanim Jennette McCurdy została jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy dziecięcej telewizji, była dziewczynką, która chciała przede wszystkim zadowolić swoją mamę. W autobiografii opisuje, że od najmłodszych lat słyszała, iż jej sukces jest szansą dla całej rodziny. Z czasem zaczęła wierzyć, że miłość matki zależy od tego, jak dobrze wypełni narzuconą jej rolę. W wywiadzie dla The Daily Show aktorka przyznała, że decyzja o rozpoczęciu kariery nigdy nie należała do niej. „Moja mama zawsze chciała być aktorką. Jej marzeniem było być sławną.” Po chwili dodała jeszcze bardziej dosadne wyjaśnienie: „Zapisała mnie na aktorstwo, kiedy miałam sześć lat, żeby żyć przeze mnie i spełnić swoje własne marzenie.” Te słowa dobrze oddają główny motyw książki – historię dziecka, które przez lata nie miało przestrzeni, by odkryć własną tożsamość. McCurdy wspomina, że przez długi czas nie wyobrażała sobie życia bez matki, mimo że ich relacja była oparta na kontroli i lęku. W rozmowie z ABC News przyznała: „Czułam, że bez mamy jestem nikim.” To przekonanie sprawiało, że przez lata nie potrafiła odróżnić własnych potrzeb od oczekiwań matki i podporządkowywała jej każdą decyzję. Za sukcesem „iCarly” kryło się życie pełne lęku Rola Sam Puckett w serialu iCarly przyniosła Jennette ogromną popularność. Później wystąpiła także w produkcji Sam & Cat u boku Ariany Grande. Na ekranie emanowała energią i poczuciem humoru, dlatego niewielu przypuszczało, że poza planem zmaga się z problemami psychicznymi i zaburzeniami odżywiania. Po latach przyznała, że jako dziecko nie potrafiła nawet nazwać tego, czego doświadczała. Wydawało jej się, że wszystkie rodziny funkcjonują podobnie. W innym wywiadzie powiedziała: „Kiedy jesteś dzieckiem, nie zdajesz sobie sprawy, że środowisko, w którym dorastasz, jest przemocowe albo dysfunkcyjne.” Dopiero jako dorosła kobieta zaczęła rozumieć, jak ogromny wpływ na jej psychikę miała relacja z matką. „Cieszę się, że moja mama umarła”. Tytuł, który wywołał burzę Już sam tytuł autobiografii sprawił, że książka stała się jedną z najgłośniejszych premier 2022 roku. Dla wielu osób brzmiał jak prowokacja. McCurdy wielokrotnie tłumaczyła jednak, że nie chodziło o szokowanie czy obrażanie pamięci matki. W rozmowie z Trevorem Noahem wyznała: „Dojście do momentu, w którym naprawdę poczułam ulgę, że ona nie żyje, zajęło mi bardzo dużo czasu.” Jednocześnie podkreśliła, że nie kierowała się nienawiścią. „Nie, zdecydowanie nie nienawidzę mojej mamy. Myślę, że była naprawdę skomplikowaną i niejednoznaczną osobą.” To właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że książka poruszyła tak wielu czytelników. McCurdy nie opisuje swojej historii w czarno-białych barwach. Pisze o matce, którą kochała, za którą tęskniła i która jednocześnie wyrządziła jej ogromną krzywdę. Dlaczego tak trudno mówić o przemocy ze strony matki? Jednym z najważniejszych tematów poruszanych przez McCurdy jest społeczne przekonanie, że matka zawsze zasługuje na bezwarunkowy podziw i wdzięczność. Aktorka przyznaje, że właśnie ten stereotyp przez wiele lat nie pozwalał jej nazwać własnych doświadczeń. W The Daily Show powiedziała: „Społeczeństwo nie akceptuje takich słów. Matki trzeba stawiać na piedestale, a moje doświadczenie po prostu takie nie było.” Jej zdaniem wiele osób wychowanych w przemocowych domach milczy właśnie dlatego, że boi się zostać osądzonym za krytykę rodzica. Autobiografia McCurdy stała się dla wielu czytelników pierwszą książką, w której odnaleźli własne emocje i doświadczenia opisane bez wstydu. Zobacz też: Dziś jest na szczycie, ale jakim kosztem? Za uśmiechem Ariany Grande kryją się lata dramatów. Fani coraz bardziej się o nią martwią Zaburzenia odżywiania i lata odzyskiwania siebie W książce aktorka bardzo otwarcie opisuje walkę z anoreksją, bulimią oraz uzależnieniem od alkoholu. Podkreśla jednak, że nie chce, aby czytelnicy zapamiętali wyłącznie cierpienie. Równie ważna jest dla niej historia zdrowienia. McCurdy wielokrotnie mówiła, że terapia pozwoliła jej zrozumieć mechanizmy, które przez całe życie wydawały się normalne. Nie stało się to jednak od razu. Pierwszą terapeutkę porzuciła niemal natychmiast, gdy usłyszała, że zachowanie matki było przemocowe. Dopiero kilka lat później była gotowa zmierzyć się z tą prawdą. Nie wybaczyła matce. I przestała uważać, że musi Jednym z najbardziej poruszających wyznań Jennette McCurdy jest to, że do dziś nie uważa przebaczenia za cel swojej terapii. Przez lata sądziła, że dopóki nie wybaczy matce, nie będzie mogła naprawdę wyzdrowieć. W rozmowie z Trevorem Noahem opowiedziała: „Nie doszłam do miejsca, w którym mogłabym jej wybaczyć. Przez bardzo długi czas próbowałam do tego dojść na terapii.” Jak wspomina, długo obwiniała samą siebie. „Pytałam terapeutkę: »Co jest ze mną nie tak, że nie potrafię wybaczyć mamie tej przemocy?«” Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy terapeutka zaproponowała zupełnie inne spojrzenie. „Jennette, a co, jeśli po prostu odpuścisz wybaczenie i nie będziesz robić z niego celu?” Dla McCurdy była to jedna z najważniejszych lekcji. Zrozumiała, że uzdrowienie nie zawsze oznacza przebaczenie. Czasem polega na zaakceptowaniu własnych emocji i odzyskaniu prawa do stawiania granic. Dziś sama decyduje o swoim życiu Jennette McCurdy zakończyła karierę aktorską i poświęciła się pisaniu oraz reżyserii. Sukces książki „Cieszę się, że moja mama umarła” pokazał, że publiczność chce poznawać jej twórczość również poza światem seriali dla młodzieży. Choć wciąż wraca do trudnych wspomnień, podkreśla, że nie żałuje decyzji o napisaniu autobiografii. „Nawet jeśli ludzie mieli się ode mnie odwrócić, czułam, że to jest przekaz wart podzielenia się.” W rozmowie z ABC News przyznała również, że dopiero po śmierci matki mogła zacząć budować własną tożsamość. „Dopiero po śmierci mamy mogłam odnaleźć własną tożsamość.” Dodała, że napisanie książki było dla niej sposobem na odzyskanie kontroli nad własną historią. Nie ukrywa, że trauma pozostawia ślad, ale wierzy, iż dzięki terapii, pracy nad sobą i szczerości można odzyskać wpływ na własne życie. Historia Jennette McCurdy nie jest więc wyłącznie opowieścią o dziecięcej sławie czy trudnej relacji z matką. To także historia kobiety, która po raz pierwszy mogła sama zdecydować, kim chce być. Jak dziś wygląda życie Jennette McCurdy? 26 czerwca Jennette McCurdy obchodziła 34. urodziny. Trudno o lepszy moment, by spojrzeć na drogę, którą przeszła – od dziecięcej gwiazdy żyjącej cudzymi marzeniami do cenionej pisarki i scenarzystki. Jej autobiografia „Cieszę się, że moja mama umarła” okazała się jednym z największych wydawniczych fenomenów ostatnich lat. Według najnowszych danych wydawnictwa Simon & Schuster pamiętnik sprzedał się w ponad 3 milionach egzemplarzy na całym świecie, został wydany w ponad 30 krajach, a na liście bestsellerów „The New York Times” utrzymywał się przez ponad 80 tygodni. W 2025 roku oficjalnie rozpoczęto prace nad jej serialową adaptacją dla Apple TV+, której współtwórczynią, scenarzystką i współshowrunnerką jest sama McCurdy. W rolę Debry McCurdy wcieli się Jennifer Aniston. Tymczasem autorka nie zwalnia tempa – w 2026 roku ukazała się jej pierwsza powieść „Mogłabym być jego córką” (Half His Age), która potwierdza, że definitywnie zamknęła rozdział związany z aktorstwem i z powodzeniem buduje karierę literacką na własnych zasadach. Źródła: Teen Vogue, wbur.org, The Daily Show, ABCC News
Od dziecka nie rozstawał się z kamerą, przypadkiem nagrał romans matki. Ucieczka w świat filmu pomogła Stevenowi Spielbergowi poradzić sobie z demonami z dzieciństwa
Jest jednym z najbardziej znanych i cenionych reżyserów na świecie. Nigdy nie chciał robić niczego innego. Gdy jako mały chłopiec dostał od ojca pierwszą kamerę, wiedział, że chce kręcić filmy. Nie tylko po to, by opowiadać światu historie, które zrodziły się w jego wyobraźni. Steven Spielberg przy pomocy kamery walczył też z traumami i ukrywał mroczne sekrety swojego dzieciństwa.
Do kin wszedł właśnie nowy film Stevena Spielberga, „Dzień objawienia”. Ale równie ciekawa jak ten film jest historia człowieka, który go stworzył. Bo choć przez dekady Steven Spielberg opowiadał światu o kosmitach, rekinach, dinozaurach, wojnie i ludzkich marzeniach, najtrudniejszą historię nosił w sobie. Historię własnego dzieciństwa. Przez wiele lat ukrywał ją pod warstwą fikcji, przemycał do kolejnych scenariuszy i bohaterów. Okazało się, że za jednym z największych sukcesów w historii kina kryje się chłopiec, który czuł się samotny, odrzucony i zagubiony. Chłopiec, który dzięki kamerze próbował zrozumieć świat. Mały Steven Spielberg nie rozstawał się z kamerą, była jego radością i przekleństwem Steven Spielberg przyszedł na świat w 1946 roku w Cincinnati. Jego rodzice stanowili osobliwe połączenie dwóch różnych światów. Ojciec – Arnold był inżynierem elektrykiem, człowiekiem nauki i technologii. Matka Leah była pianistką koncertową, pełną emocji, spontaniczności i artystycznej wrażliwości. Leah potrafiła urządzać spontaniczne rodzinne przedstawienia, śpiewać, tańczyć i tworzyć wokół dzieci atmosferę swobody. Steven – jedyny syn swoich rodziców – miał trzy młodsze siostry: Anne, Sue i Nancy. W późniejszych wywiadach Spielberg mówił, że wiele ekscentrycznych, ciepłych kobiecych postaci w jego filmach było inspirowanych właśnie jego mamą. Był chłopcem, kiedy dostał od ojca swoją pierwszą kamerę. Zaczął filmować wszystko, co go otaczało. Jego pierwszy film przedstawiał katastrofę kolejową z udziałem modeli pociągów, w dziecinnym pokoju. Inspiracją stał się obraz „The Greatest Show on Earth” Cecila B. DeMille’a, który oglądał razem z ojcem. Zrobił on na 12-letnim Stevenie ogromne wrażenie. Szczególnie, spektakularna scena wykolejenia pociągu podziałała na jego wyobraźnię. Dla większości dzieci byłby to jedynie fascynujący seans. Dla Stevena Spielberga stał się początkiem życiowej drogi. Kręcił wszystko, stale miał przy sobie kamerę, co rodzina uważała za błogosławieństwo i przekleństwo. A nawet obsesję. Chudzielec i łobuzy, mały Steven był atakowany za pochodzenie Kolejne przeprowadzki rodziców sprawiały, że ciągle musiał zaczynać od nowa. Był nieśmiały, drobny i różnił się od większości rówieśników. Najboleśniej odczuwał jednak coś innego. Był Żydem w środowisku, które często nie pozwalało mu o tym zapomnieć. Antysemickie wyzwiska i upokorzenia nie należały do wyjątków. W szkole słyszał obelgi, doświadczał przemocy i wykluczenia. Niektórzy koledzy traktowali go jak kogoś gorszego wyłącznie ze względu na pochodzenie. Sąsiedzi także potrafili publicznie obrażać rodzinę Spielbergów. Mały chudzielec Steven obserwował, jak jego bliscy stają się celem ataków, których nie rozumiał. Żeby się odegrać, w nocy wykradał się i smarował okna prześladowców masłem orzechowym. Wiele lat później przyznał, że przez długi czas wstydził się swojej żydowskiej tożsamości. Musiał do niej wrócić jako dorosły człowiek i zobaczyć w niej wartość. Pomogła mu w tym bardzo druga żona Kate Capshaw. Dopiero kiedy w pełni zaakceptował swoją tożsamość, mógł nakręcić film, wokół którego chodził blisko dziesięć lat – „Listę Schindlera” z 1993 roku. Co ciekawe, jak sam opowiadał dopiero po tym filmie zaczął być traktowany poważnie, jako reżyser. Wcześniej widziano w nim utalentowanego Piotrusia Pana, który lubi bawić się kinem. Ale ślady tych doświadczeń można odnaleźć niemal w całej jego twórczości. Bohaterowie Spielberga bardzo często są outsiderami. To dzieci niezrozumiane przez otoczenie, ludzie samotni, odrzuceni lub zmuszeni do walki o własne miejsce w świecie. E.T., Elliott, Roy Neary z „Bliskich spotkań trzeciego stopnia” czy nawet Alan Grant z „Parku Jurajskiego” – wszyscy w pewnym sensie noszą w sobie coś z chłopca, który kiedyś nie potrafił odnaleźć się wśród rówieśników. Rodzinna tajemnica ukryta na taśmie filmowej Największy sekret dzieciństwa Spielberga nie dotyczył jednak szkoły. Dotyczył rodziny. Kiedy miał 16 lat, wyjechał z rodziną na wakacyjny camping. Jak zwykle zabrał ze sobą kamerę. Filmował rodziców, siostry i rodzinnych przyjaciół. Po powrocie zaczął przeglądać nagrany materiał. Wtedy zauważył coś, czego wcześniej nie dostrzegał. Czułe spojrzenia i gesty między jego mamą a najlepszym przyjacielem, kumplem jego ojca, Berniem Adlerem. Dla nastolatka był to szok. Kamera, która miała służyć zabawie, przypadkiem zarejestrowała prawdę. Steven zrozumiał, że między matką a przyjacielem rodziny istnieje coś więcej niż zwykła sympatia. Przez lata nikomu o tym nie powiedział. Dwuznaczne sceny wyciął z rodzinnego filmu. Jeszcze bardziej dramatyczny okazał się ciąg dalszy tej historii. Kiedy rodzice postanowili się rozstać, ojciec reżysera – Arnold Spielberg – wziął winę na siebie. Nie chciał niszczyć wizerunku matki w oczach dzieci. Leah Spielberg wyszła za Berniego. Steven uwierzył ojcu. Przez następnych kilkanaście lat był przekonany, że to właśnie ojciec odpowiada za rozpad rodziny, że to on ich opuścił. Zerwał z nim kontakt. Dopiero po latach odkrył prawdę. Zrozumiał, że przez większość dorosłego życia obwiniał niewłaściwą osobę. To doświadczenie pozostawiło w nim głęboką ranę. Po latach zadedykował ojcu swój wojenny film „Szeregowiec Ryan”. Sam mówił, że ten obraz służył także wzmocnieniu rodzinnej więzi. „Ten film był dla mojego taty”,mówił. „Kiedy po raz pierwszy przeczytałem scenariusz, powiedziałem: Mój tata pokocha ten film”. Dlaczego w filmach Spielberga ciągle rozpadają się rodziny? Kiedy spojrzeć na filmografię Spielberga z tej perspektywy, trudno nie dostrzec pewnego wzoru. W „E.T.” rodzice są po rozwodzie. W „Bliskich spotkaniach trzeciego stopnia” rodzina przeżywa głęboki kryzys. W „Hooku” ojciec oddala się fizycznie i emocjonalnie od swoich dzieci. W „A.I.” dziecko zostaje porzucone. W „Imperium Słońca” chłopiec zostaje brutalnie oddzielony od rodziców. Motyw utraconego domu, nieobecnego ojca lub rozbitej rodziny wraca u Spielberga nieraz. Przez lata widzowie odbierali te historie jako element dramaturgii. Ale kiedy w 2022 roku Spielberg zrealizował mocno autobiograficzny film "The Fabelmans", stało się jasne, że za wieloma historiami kryje się prawdziwe życie reżysera. Na ten autobiograficzny film zdecydował się dopiero po śmierci ojca, Arnold Spielberg zmarł w wieku 103 lat w 2020 roku, trzy lata wcześniej w wieku 97 lat odeszła mama reżysera. Sam Steven Spielberg ma dzisiaj 79 lat i prawdziwą gromadkę rodzinną, która tworzy siedmioro dzieci i sześcioro wnuków.
Plejada hollywoodzkich gwiazd odwiedziła Zabrze! Laureat Oscara przyciągnął tłumy
Przez kilka dni wokół jednego z najbardziej charakterystycznych miejsc w Zabrzu działo się coś niezwykłego. Zamknięte ulice, filmowy sprzęt i dyskretna obecność światowych gwiazd sprawiły, że miasto na moment stało się częścią wielkiej hollywoodzkiej opowieści. Wszystko za sprawą nowej odsłony kultowego „Nieśmiertelnego”.
Hollywood zawitał na Śląsk z rozmachem, jakiego Zabrze nie widziało od lat. W cieniu monumentalnego kościoła św. Józefa pojawili się Jeremy Irons, Henry Cavill, Russell Crowe i inni członkowie obsady nowej wersji kultowego „Nieśmiertelnego”. Tłumy fanów, pilnie strzeżony plan zdjęciowy i spektakularna metamorfoza jednej z najważniejszych świątyń miasta sprawiły, że Zabrze na kilka dni stało się filmową stolicą Polski. Hollywood w sercu Zabrza Zabrze od kilku dni znajduje się w centrum zainteresowania nie tylko polskich fanów kina, ale także światowych mediów śledzących powstawanie nowej wersji kultowego filmu „Nieśmiertelny” („Highlander”). To właśnie monumentalny kościół św. Józefa stał się jedną z najważniejszych lokacji hollywoodzkiej produkcji, która przyciągnęła na Śląsk największe gwiazdy współczesnego kina. Wśród nazwisk związanych z projektem znajdują się Henry Cavill, Jeremy Irons, Russell Crowe oraz Dave Bautista. Zdjęcia realizowane są w wyjątkowej przestrzeni modernistycznej świątyni, której charakterystyczna architektura zwróciła uwagę producentów podczas poszukiwań odpowiednich lokacji filmowych. Największe emocje wzbudziła obecność Jeremy’ego Ironsa. Zdobywca Oscara pojawił się na planie w Zabrzu, a wokół kościoła gromadzili się fani liczący na choćby krótkie spotkanie z hollywoodzką legendą. W okolicach świątyni można było dostrzec wozy techniczne, elementy scenografii i szczelnie zabezpieczony plan zdjęciowy, który na kilka dni całkowicie odmienił oblicze tej części miasta. Zobacz też: Wakacje tuż za rogiem, ale nie dla Netflixa! Poznaj wszystkie premiery platformy na czerwiec Filmowe metamorfozy i niezwykłe zdjęcia z planu Przygotowania do realizacji scen wymagały daleko idących zmian we wnętrzu kościoła św. Józefa. Z przestrzeni świątyni usunięto część wyposażenia, wyniesiono ławki oraz dekoracje, a niektóre elementy architektoniczne zostały czasowo zasłonięte. Dzięki temu zabytkowy obiekt przeobraził się w pełnoprawną scenografię hollywoodzkiego widowiska. Efekt tych działań zrobił ogromne wrażenie zarówno na mieszkańcach, jak i obserwatorach śledzących kulisy produkcji. Zdjęcia realizowane w Zabrzu są częścią większego przedsięwzięcia, które wcześniej zawitało między innymi do Łodzi oraz Częstochowy. Szczególnie widowiskowe sceny powstawały w walcowni Huty Częstochowa, skąd ekipa przeniosła się następnie na Górny Śląsk. Każda z wybranych lokalizacji wnosi do filmu własny klimat, a zabrzański kościół ma zapewnić twórcom niepowtarzalne tło dla jednych z kluczowych sekwencji produkcji. Nowy „Nieśmiertelny” i kulisy produkcji o światowym rozmachu „Nieśmiertelny” to nowa odsłona kultowego filmu fantasy z 1986 roku. Produkcja opowiadająca historię nieśmiertelnych wojowników od dekad pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych tytułów gatunku, a reboot przygotowywany obecnie z udziałem międzynarodowej obsady należy do najgłośniejszych projektów ostatnich lat. W głównej roli występuje Henry Cavill, a na ekranie towarzyszą mu między innymi Russell Crowe, Dave Bautista oraz Jeremy Irons. Wybór Zabrza nie był przypadkowy. Producentów urzekła wyjątkowa architektura kościoła św. Józefa, uznawanego za jeden z najcenniejszych przykładów modernizmu sakralnego w Polsce. To właśnie autentyczność miejsca miała przesądzić o decyzji, by realizować część scen w rzeczywistej świątyni zamiast w studiu filmowym. Dziś efekty tej decyzji oglądają mieszkańcy miasta, którzy stali się świadkami niezwykłego spotkania lokalnej historii z rozmachem współczesnego Hollywood. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, premiera filmu ma odbyć się w 2027 roku, a Zabrze na długo pozostanie jednym z najciekawszych punktów na mapie tej spektakularnej produkcji. Zobacz też: Powstaje serial o jednej z największych ikon muzyki pop. Ta produkcja ma ogromne znaczenie dla rodziny artystki
Dla swojej matki była „pomyłką", dla mężczyzn - "głupią blondynką”. Choć Marilyn Monroe żyła jedynie 36 lat, stworzyła legendę, która trwa do dziś
Nigdy nie poznała swojego ojca, matczynego ciepła też nie zaznała, bo mama porzuciła ją dwa tygodnie po porodzie. Trudne doświadczenia z dzieciństwa na zawsze odcisnęły bolesne piętno na życiu Normy Baker, którą cały świat zna jako Marilyn Monroe. Matce zawdzięczała urodę, która stała się jej przepustką do sławy, ale z czasem też przekleństwem. Dziś, w setną rocznicę urodzin legendarnej aktorki, przypominamy historię jej błyskotliwej kariery i życia, które przerwała tragedia.
Na czym polegał fenomen Marilyn Monroe? Co sprawia, że wciąż nie można od niej oderwać oczu? Przecież zagrała tylko w 29 filmach, nigdy nie dostała nawet nominacji do Oscara. Nie potrafiła zapamiętać prostej kwestii, upijała się i spóźniała na plan. Zarabiała kilkakrotnie mniej niż inne aktorki w jej czasach. Ale wciąż, po 57 latach od jej śmierci to jej gwiazda świeci najmocniej. Marilyn Monroe urodziła się 1 czerwca sierpnia 1926 roku. Jak naprawdę wyglądało jej życie? "Spóźniona Marilyn jest o wiele lepsza niż wszystkie inne aktorki razem wzięte" Jest późne przedpołudnie, gdy na planie „Pół żartem, pół serio” dochodzi do spięcia. Wszyscy czekają na Marilyn, która miała być już trzy godziny temu. Ale nie pojawiła się i nie wiadomo, czy jest sens czekać. A jeśli nawet zaszczyci ekipę swoją obecnością, czy zna swoje kwestie i będzie w stanie je powtórzyć? Tylko reżyser Billy Wilder jest niewzruszony. Każe czekać. Pytany, czy nie mógłby zatrudnić innej, bardziej profesjonalnej aktorki, szybko ucina dyskusję: „Nie, bo nawet spóźniona Marilyn jest o wiele lepsza niż wszystkie inne aktorki razem wzięte. Gdyby zależało mi na kimś, kto jest zawsze punktualny i zna swoje kwestie, zaangażowałbym ciotkę z Wiednia. Wstaje codziennie o piątej i nigdy nie ma luk w pamięci. Ale kto chciałby ją oglądać?”. Marilyn Monroe: gwiazda czy aktorka? Na czym więc polega magia Marilyn Monroe? Nie była przecież nawet jedną z największych aktorek swojego pokolenia. Całe życie ubolewała, że nikt nie docenia jej talentu. Nie daje dobrych ról w ambitnych produkcjach. Gdy proponowano jej kolejną rozbieraną rolę głupiej blondynki, płakała: „Tylko do tego się nadaję? Żeby zrzucać ciuchy i świecić pupą?”. Choć Marilyn Monroe sama nie wiedziała, co może zagrać. Pytana kiedyś o rolę marzeń, odparła: „Chciałabym zagrać w »Braciach Karamazow«. Nie braci. Ale Gruszeńkę. To dziewczyna”. Rozpaczała, że nie dostaje takich gaż, jak inne aktorki. Podczas gdy jej płacono ledwie 500 dolarów za tydzień pracy, Jane Russell, jej partnerka w „Mężczyźni wolą blondynki”, inkasowała 200 tysięcy. Gdy jej zaproponowano marne 100 tysięcy za „Something’s Got to Give”, Elizabeth Taylor jako pierwsza aktorka w historii kina dostała milion dolarów za główną rolę w „Kleopatrze”. Dzieciństwo Marilyn Monroe Marilyn próbowała uczyć się aktorstwa. Jeden z jej wczesnych kochanków – wielki reżyser Elia Kazan – namówił ją, by pojechała do słynnego Actor’s Studio Anny i Lee Strasbergów. Posłuchała. W 1954 roku zaczęła chodzić na zajęcia z takimi sławami, jak Marlon Brando, Paul Newman, James Dean czy Anne Bancroft. Metoda Stanisławskiego, która nakazywała aktorom sięgać głęboko do zakamarków duszy, do traumatycznych przeżyć, była dla niej idealna. W końcu niewiele gwiazd miało za sobą tyle smutnych doświadczeń co ona. Pierwsze z brzegu? Nigdy nie poznała swojego ojca. Żartowała więc: „Moim ojcem był Abraham Lincoln. To znaczy – myślę o Lincolnie jak o swoim ojcu. Był dobry, miły i mądry. To mój ideał. Kocham go”. Matka, Gladys Baker, która pracowała jako montażystka, porzuciła ją dwa tygodnie po urodzeniu. „Byłam pomyłką. Prawdopodobnie pokrzyżowałam jej plany życiowe”, mówiła z goryczą Marilyn. Wychowywały ją przyjaciółki matki. Potem Marilyn Monroe tułała się po sierocińcach i domach zastępczych, gdzie jej trauma sięgnęła zenitu. A gdy w wieku 34 lat Gladys zapadła na schizofrenię i trafiła do szpitala psychiatrycznego, została na świecie sama. Obsesyjnie bała się, że wpadnie w obłęd, że zachoruje jak matka. „Zdarzało się, że nagle wybuchała w trakcie zajęć płaczem i długo nie potrafiła się opanować”, wspominała żona Lee, Anna Strasberg. Kariera Marilyn Monroe Marilyn Monroe grała świetnie. Widać to w późniejszych filmach, takich jak „Rzeka bez powrotu” czy „Przystanek autobusowy”. „To najlepsza aktorka filmowa od czasów Grety Garbo. Marilyn to czyste kino. Bardzo rzadko posługuje się słowem. Grają jej usta, oczy, przypadkowe gesty”, mówił Joshua Logan, który reżyserował „Przystanek…”. Marilyn dostała nawet kilka nagród. Nominacje do brytyjskiej BAFTY za „Księcia i aktoreczkę” oraz „Słomianego wdowca”. Nominację do Złotego Globu za „Przystanek autobusowy” i wreszcie Złoty Glob za „Pół żartem, pół serio” Billy’ego Wildera. Ale czy byłaby w stanie stworzyć taką kreację, jak jej największa konkurentka Elizabeth Taylor w „Kotce na gorącym blaszanym dachu” albo w „Kto się boi Virginii Woolf?”? Marilyn Monroe, którą pamiętamy, to słodka dziewczyna z komedii: „Pół żartem, pół serio”, „Słomianego wdowca” czy „Mężczyźni wolą blondynki”. To sam seksapil. Scenarzysta Walter Bernstein mówił: „Nie była klasyczną pięknością. Tak naprawdę nie była nawet specjalnie ładna. Ale miała niepowtarzalny dziecięcy wdzięk, słodki i obezwładniający”. Jakąś niezwykłą mieszankę zwierzęcego seksapilu i dziecięcej niewinności. Według Laurence’a Oliviera: „Potrafiła zasugerować niewinność i zepsucie w jednym momencie”. Od 50 lat wytwórnie filmowe próbują wykreować jej następczynię. Stylizować sesje gwiazd na sesje z Marilyn. Na próżno. Marilyn Monroe była tylko jedna. Niepowtarzalna. Marilyn Monroe znała siłę seksapilu Już jako ruda pulchna dziewczyna, Norma Jeane Baker, która w wieku 17 lat zaczęła pozować do zdjęć reklamowych, robiła wrażenie. Ale dzięki kilku drobnym sztuczkom stworzyła wizerunek kobiety, od której nie można było oderwać oczu. Na wzór swojej idolki Jean Harlow utleniła włosy na platynowy blond. Opracowała charakterystyczny makijaż. Sama tworzyła kompozycję cieni do powiek, dzięki którym uzyskiwała niepowtarzalny błękit. Nakładała kilka kolorów szminek, by jej usta wydawały się jeszcze pełniejsze. Zawsze lekko je rozchylała, bo uważała, że ma za masywny podbródek, a tak będzie go mniej widać. Zaczęła nosić tak obcisłe suknie, że niektóre trzeba było na niej zaszywać. I buty, z których jeden miał o pięć milimetrów krótszy obcas. Dzięki czemu, chodząc, kołysała zmysłowo biodrami jak żadna inna aktorka. W tej kategorii miała tylko jedną rywalkę – Sophię Loren. Ten krok nazwano nawet „chodem Marilyn”. Choć ona sama bagatelizowała jego znaczenie. „Nauczyłam się chodzić, gdy miałam dziewięć miesięcy. I od tamtej pory zawsze tak chodzę”, mawiała. Gdy swoim ciepłym dziewczęcym głosem, z wiele obiecującym spojrzeniem spod rzęs, wypowiadała nawet błahe kwestie, brzmiały jak zaproszenie do łóżka. Tak jak w „Asfaltowej dżungli”, gdzie mówi do swojego kochanka: „Kazałam na targu kupić makrele dla ciebie. Wiem, jak lubisz ryby”. I każdy już się domyślał, jak skończy się ta kolacja. Znała siłę swojego seksapilu. „Nikt nie wygląda nago lepiej niż ja”, powtarzała. Kochankowie Marilyn Monroe: Brando, Miller, Kennedy Trudno się dziwić, że kobiety chciały wyglądać tak jak ona, a mężczyźni tracili dla niej głowę. Zresztą Marilyn w wydaniu ociekającej seksem blondynki może być ucieleśnieniem męskich marzeń do dziś. Ona sama była rozczarowana związkami. O swoich małżeństwach mówiła: „W istocie moje pierwsze małżeństwo z Jimem Doughertym, kolegą z sąsiedztwa, było czymś w rodzaju przyjaźni z przywilejami seksualnymi. Potem przekonałam się, że małżeństwo nie jest niczym więcej”. Sama też przyznawała, że nie była cudowną kochanką. Ale wystarczyło, że pokazała się u boku nowego faceta, a prasa już rozpisywała się o jej nowej miłości. Na liście jej podbojów byli przecież najsławniejsi reżyserzy, producenci, pisarze i politycy swojego pokolenia: Elia Kazan, Marlon Brando, Yves Montand. Jej drugi mąż, słynny amerykański baseballista Joe DiMaggio, był tak zazdrosny, że gdyby mógł, trzymałby ją pod kluczem. Łudził się, że będzie miał ją tylko dla siebie. Zmusi do zakończenia kariery i zajęcia się domem. Rozstali się po dziewięciu burzliwych miesiącach. Kiedy wyszła za mąż za wybitnego amerykańskiego dramaturga Arthura Millera, dziennikarze pytali przewrotnie: „Co on w niej widzi?”. Ten niezwykły mariaż urody i intelektu intryguje do dziś i sam w sobie stał się legendą. Marilyn Monroe zawsze wiedziała, że to związek wysokiego ryzyka. W prywatnych rozmowach mówiła: „Wielki cyc, wielka pupa. Gdybym nie była niczym więcej niż durną blondynką, nie ożeniłby się ze mną, prawda?”. Rozpaczliwie próbowała nadrobić braki. Czytać. Rozwijać się. Stworzyć dom i urodzić dziecko. Ale nic z tego nie wyszło. Małżeństwo z Millerem skończyło się po pięciu latach. Jeszcze w czasie trwania ich związku wdała się w płomienny romans z francuskim uwodzicielem Yves’em Montandem. A JFK? Jeden z najbardziej charyzmatycznych mężczyzn swojej epoki? Nikt nie wie, co tak naprawdę łączyło tych dwoje. Do prasy przeniknęło tylko jedno ich wspólne zdjęcie – stoją we trójkę z Robertem Kennedym. Ale to tylko podgrzało atmosferę, zrodziło spekulacje, które rozpalają wyobraźnię do dzisiaj. Szczególnie że niedługo potem, w 1962 roku w Covent Garden, zaśpiewała mu zmysłowym głosem słynne „Happy Birthday”. Mówiło się, że poznała zbyt wiele tajemnic, by żyć nadal… Marilyn Monroe: w imię miłości gotowa była na wszystko Czy budziłaby takie emocje, gdyby nie odeszła młodo i w tajemniczych okolicznościach? „Wyobraźcie sobie, że ona wciąż żyje – jest bardzo gruba i ciągle pijana. Byłaby budzącą litość i zażenowanie osobą. I nikt z tych, którzy ją dziś wspominają, nie opowiadałby o niej tego, co teraz”, mówił reżyser Joseph. L. Mankiewicz. Gdy znaleziono ją martwą, miała 36 lat. Traumatyczne dzieciństwo sprawiło, że rozpaczliwie pragnęła akceptacji. Była gotowa na wszystko, by zdobyć miłość. Na kozetce psychoterapeuty usiadła po raz pierwszy siedem lat przed śmiercią. I, jak większość ludzi w tamtym czasie, zachwyciła się psychoanalizą. Ze swoją pierwszą terapeutką Margaret Herz Hohenberg spotykała się pięć razy w tygodniu. Niebawem była od niej tak uzależniona, że bez swojej mentorki bała się podjąć jakąkolwiek decyzję. Miała nadzieję, że Margaret sięgnie do zakamarków duszy i rozwiąże jej problemy. Wzmocni samoocenę. Ale było coraz gorzej. Zmiany terapeutów w niczym nie pomagały. Gdy wyjechała do Londynu, by u boku Laurence’a Oliviera zagrać w „Księciu i aktoreczce”, jej opiekunką została Anna, córka Zygmunta Freuda. Marilyn, która zaczęła wtedy czytać książki twórcy psychoanalizy, stwierdziła: „Gość miał w wielu sprawach rację. Od razu czuję się lepiej”. Tymczasem Olivier był przerażony tym, co działo się na planie. Pytany o Marilyn, oficjalnie odpowiadał dyplomatycznie: „Chyba nikogo nie zaskoczę stwierdzeniem, że trudno się z nią pracowało”. Nieoficjalnie jednak dawał upust emocjom. „To nie aktorka, to schizofreniczka”, mówił. Podobnego zdania była Anna Freud. W jej zapiskach z tamtego okresu czytamy: „Pacjentka rozchwiana emocjonalnie, nadpobudliwa, stała potrzeba zewnętrznej akceptacji, lęk przed samotnością, stany depresyjne w przypadku odrzucenia, osobowość paranoidalna ze skłonnościami do schizofrenii”. Kolejna jej psychoterapeutka, Marianne Kris, była już tak bezradna, że po dwóch próbach samobójczych umieściła swoją pacjentkę na oddziale zamkniętym szpitala psychiatrycznego. Marilyn, która myślała, że będzie w sanatorium, podpisała zgodę. I być może spędziłaby w szpitalu resztę życia, gdyby nie Joe DiMaggio, który wyciągnął stamtąd byłą żonę po miesiącu. Już wtedy łykała po 20 tabletek nembutalu dziennie. A przed połknięciem nakłuwała je szpilką, by szybciej zadziałały. Reżyser John Huston mówił: „Miała problemy. Ale któż ich nie ma? Prawdziwy dramat rozpoczął się jednak wtedy, gdy przeklęci lekarze przepisali jej przeklęte pigułki. Nie powinna brać tego do ust”. Co gorsza, nauczyła się wyłudzać leki. Jednocześnie chodziła do kilku lekarzy i psychoterapeutów, którzy dawali jej recepty na środki uspokajające i nasenne. Ostatni z nich, Ralph Greenson, jak mówiono psychoterapeuta gwiazd i gwiazda wśród terapeutów, też nie potrafił jej pomóc. Traktował jak córkę, ulegał jej kaprysom. Dawał „zastrzyki młodości”, których składu nikt nigdy nie poznał. Jak mówił przyjaciel Marilyn, pisarz Truman Capote, pod wychudzonym ciałem i obrzmiałą twarzą niemal widać było udręczoną duszę. Coraz częściej Monroe mówiła o sobie „ona”. Twierdziła, że słyszy głosy. Marilyn Monroe: śmierć i życie po życiu Gwiazdę znaleziono martwą 5 sierpnia 1962 roku w jej domu w Brentwood. Pierwszym i ostatnim, jaki miała. Leżała naga ze słuchawką w dłoni, jakby przed śmiercią próbowała do kogoś zadzwonić. Wokół było mnóstwo fiolek po lekach, które zażywała całymi garściami, by choć na chwilę usnąć. Jej śmierć była więc właściwie tylko kwestią czasu. Mimo to wywołała sensację i szok. Zrodziła mnóstwo pytań. Czy Marilyn naprawdę chciała umrzeć? Popełniła samobójstwo? A może ktoś jej w tym pomógł? Dziś nie ma to jednak wielkiego znaczenia. Bo w nocy z 4 na 5 sierpnia umarła tylko Norma Jean Baker, miła, seksowna, ale zagubiona dziewczyna. Marilyn Monroe, wielka gwiazda kina, żyje nadal. W Internecie można kupić pukle jej włosów i zdjęcia z autografami. W maju znalazła się na plakacie festiwalu filmowego w Cannes. Gasiła świeczkę na urodzinowym torcie. W kinach można było obejrzeć „Mój tydzień z Marilyn”, film o paru dniach z jej życia. Kilka lat temu prestiżowy amerykański magazyn „Vanity Fair” opublikował jej nagą sesję. MM ma także swoje konto na Facebooku, do którego zagląda regularnie ponad trzy miliony znajomych. Na Twitterze wciąż zamieszcza swoje złote myśli. Tak, jakby chodziło o wielką współczesną gwiazdę, za którą stoi machina marketingowa, a nie Marilyn Monroe, która zmarła 64 lata temu. I nikt nie jest w stanie powtórzyć jej fenomenu. Tekst: Magda Łuków
To one były dziewczynami Bonda u boku Pierce’a Brosnana. Jedna zdobyła Oscara, druga została gwiazdą Marvela
Gdy Pierce Brosnan przejmował rolę Jamesa Bonda w połowie lat 90., razem z nim do świata agenta 007 weszła nowa generacja ekranowych bohaterek. Były piękne, charyzmatyczne i znacznie bardziej niezależne niż ich poprzedniczki. Halle Berry, Michelle Yeoh czy Rosamund Pike po latach nadal robią wielkie kariery, ale nie wszystkie gwiazdy bondowskiej ery wybrały życie w świetle fleszy. Co dziś robią kultowe dziewczyny Bonda?
Filmy z Pierce’em Brosnanem do dziś uchodzą za jedne z najbardziej stylowych odsłon serii o Jamesie Bondzie. „GoldenEye”, „Jutro nie umiera nigdy”, „Świat to za mało” i „Śmierć nadejdzie jutro” nie tylko odświeżyły wizerunek agenta 007, ale też pokazały kobiece bohaterki, które coraz częściej dorównywały Bondowi inteligencją i siłą charakteru. Dla części aktorek role u boku Brosnana stały się początkiem międzynarodowej kariery. Inne po latach świadomie wycofały się z Hollywood i postawiły na spokojniejsze życie. Izabella Scorupco zachwyciła w „GoldenEye”. Tak dziś wygląda życie polsko-szwedzkiej gwiazdy Izabella Scorupco była jedną z pierwszych kobiet, które pojawiły się u boku Pierce’a Brosnana jako Jamesa Bonda. W „GoldenEye” wcieliła się w Natalię Simonową — inteligentną rosyjską programistkę, która pomaga agentowi 007 powstrzymać organizację Janus. Dla polsko-szwedzkiej aktorki był to wielki przełom i jednocześnie hollywoodzki debiut. Po sukcesie filmu Scorupco zaczęła pojawiać się w amerykańskich produkcjach akcji i thrillerach. Wystąpiła m.in. w „Granicy wytrzymałości”, „Władzy ognia” oraz „Egzorcyście: Początku”. Choć nigdy nie stała się hollywoodzką supergwiazdą, przez lata utrzymywała silną pozycję na europejskim rynku filmowym i telewizyjnym. Aktorka wróciła także do świata muzyki i modelingu. W ostatnich latach można było oglądać ją m.in. w szwedzkim serialu Netfliksa „Barracuda Queens”. Prywatnie była związana z Mariuszem Czerkawskim, z którym ma córkę Julię. Dziś skupia się głównie na rodzinie i projektach realizowanych w Skandynawii. Famke Janssen stworzyła jedną z najbardziej pamiętnych antagonistek Bonda Xenia Onatopp z „GoldenEye” do dziś pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych postaci w historii całej bondowskiej serii. Famke Janssen połączyła w tej roli seksapil, chłód i niebezpieczeństwo, tworząc bohaterkę, której widzowie nie potrafili zapomnieć. Holenderska aktorka szybko wykorzystała popularność po filmie i rozpoczęła intensywną karierę w Hollywood. Największą rozpoznawalność przyniosła jej rola Jean Grey w serii „X-Men”, dzięki której stała się ikoną kina superbohaterskiego początku XXI wieku. Później widzowie pokochali ją także za występy w serii „Uprowadzona” z Liamem Neesonem. Famke Janssen regularnie pojawia się również w serialach i produkcjach platform streamingowych. Choć przez lata unikała skandali i celebryckiego stylu życia, konsekwentnie budowała pozycję jednej z najbardziej charakterystycznych aktorek swojego pokolenia. Czytaj też: Nazwisko i geny to potężna kombinacja! Syn Pierce’a Brosnana robi furorę! Wygląda jak młodsza wersja Jamesa Bonda. Pójdzie w ślady ojca? Michelle Yeoh udowodniła, że dziewczyna Bonda może być równie silna jak agent 007 Kiedy Michelle Yeoh pojawiła się w „Jutro nie umiera nigdy”, była już wielką gwiazdą kina akcji w Azji. W roli Wai Lin stworzyła jednak zupełnie nowy typ bohaterki w świecie Bonda — niezależnej, odważnej i doskonale wyszkolonej agentki, która nie potrzebowała ratunku ze strony mężczyzny. Pierce Brosnan nie ukrywał zachwytu nad aktorką. Jak cytował „South China Morning Post”, miał nazwać ją wręcz „kobiecą wersją Bonda”. Sama Michelle Yeoh po latach przyznała, że po sukcesie filmu długo odrzucała propozycje ról, które opierały się na stereotypowym przedstawianiu Azjatek. „Nie pracowałam prawie przez dwa lata, bo nie chciałam grać stereotypowych postaci” — mówiła w rozmowie z „People”. Ta decyzja okazała się przełomowa. Aktorka zagrała później m.in. w „Przyczajonym tygrysie, ukrytym smoku”, „Wyznaniach gejszy”, „Shang-Chi” oraz „Wszystko wszędzie naraz”. Za ostatni z tych filmów zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, przechodząc do historii kina jako pierwsza Azjatka nagrodzona w tej kategorii. Dziś Michelle Yeoh jest jedną z największych ikon światowego kina i nie zwalnia tempa. Wciąż pojawia się zarówno w blockbusterach, jak i ambitniejszych produkcjach. Sophie Marceau wybrała życie z dala od hollywoodzkiego blichtru W „Świat to za mało” Sophie Marceau wcieliła się w Elektrę King — jedną z najbardziej tajemniczych i psychologicznie skomplikowanych bohaterek serii o Bondzie. Jej relacja z agentem 007 była pełna napięcia i emocjonalnych gier, co wyróżniało film na tle wcześniejszych części. Już przed występem u boku Brosnana Marceau była wielką gwiazdą europejskiego kina. Po sukcesie filmu mogła rozwijać karierę w Hollywood, jednak wybrała zupełnie inną drogę. Skupiła się przede wszystkim na francuskim kinie autorskim, reżyserii i pisaniu. Aktorka przez lata związana była z polskim reżyserem Andrzejem Żuławskim, z którym ma syna Vincenta Żuławskiego. Sophie Marceau bardzo chroni swoją prywatność i rzadko udziela wywiadów dotyczących życia osobistego. We Francji do dziś pozostaje jedną z najbardziej cenionych aktorek swojego pokolenia. Czytaj też: Kiedyś zachwycała u boku Jamesa Bonda. Zobacz, jak dziś wygląda Izabella Scorupco Rosamund Pike po Bondzie została jedną z największych gwiazd Hollywood Dla Rosamund Pike „Śmierć nadejdzie jutro” okazała się początkiem imponującej kariery. W chwili premiery filmu była jeszcze mało znaną brytyjską aktorką, jednak rola Mirandy Frost otworzyła jej drzwi do wielkiego kina. Prawdziwy przełom przyszedł jednak kilka lat później wraz z thrillerem „Zaginiona dziewczyna” Davida Finchera. Kreacja Amy Dunne przyniosła Pike nominację do Oscara i status jednej z najbardziej cenionych aktorek Hollywood. W kolejnych latach pojawiała się w coraz bardziej prestiżowych produkcjach, takich jak „O wszystko zadbam”, „Saltburn” czy serial „Koło czasu”. Jednocześnie aktorka bardzo pilnuje swojej prywatności i rzadko dzieli się życiem rodzinnym w mediach. Od 2009 roku związana jest z biznesmenem Robiem Uniacke’em, z którym wychowuje dwóch synów. Mimo ogromnej popularności Rosamund Pike wciąż uchodzi za jedną z najbardziej tajemniczych gwiazd brytyjskiego kina. Halle Berry przeszła do historii jako najbardziej kultowa dziewczyna Bonda ery Brosnana Scena wyjścia Halle Berry z morza w pomarańczowym bikini stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych momentów całej serii o Bondzie. Aktorka wcieliła się w agentkę Jinx Johnson w „Śmierć nadejdzie jutro” i od początku podkreślała, że zależy jej na stworzeniu nowoczesnej bohaterki. „Gram kobiecą wersję Jamesa Bonda. To kolejny etap ewolucji kobiet w filmach o Bondzie” — mówiła przed premierą filmu, cytowana przez „Far Out Magazine”. „Jest bardziej nowoczesna, inteligentniejsza i nie jest klasyczną dziewczyną Bonda”. W chwili dołączenia do obsady Berry była już hollywoodzką supergwiazdą i laureatką Oscara za rolę w „Czekając na wyrok”. Po Bondzie kontynuowała karierę zarówno w kinie akcji, jak i dramatach. Wystąpiła m.in. w serii „X-Men”, „John Wick 3”, „Bruised” czy thrillerze „Crime 101”. Po latach aktorka wróciła wspomnieniami do słynnego bikini z filmu. „Przymierzałyśmy tyle kostiumów kąpielowych i pasków. To wyglądało na proste, ale było całym procesem” — opowiadała w serii „Life in Looks” magazynu „Vogue”. „Wiedziałyśmy, że skoro to film o Bondzie, ten moment może stać się kultowy”. Dziś Halle Berry nadal pozostaje jedną z najbardziej wpływowych kobiet Hollywood i ikoną popkultury początku XXI wieku. Czytaj także: Kandydat do roli Bonda zachwyca w prowokacyjnej komedii romantycznej. Pierwszy zwiastun filmu nie pozostawia wątpliwości - to będzie hit Źródło: people.com
Dzicy, młodzi, niebezpieczni, ich ucieczki przed policją przeszły do legendy. Kim naprawdę byli Bonnie i Clyde?
Bonnie i Clyde – jak para zakochanych przestępców stała się legendą kina?
W historii amerykańskiej przestępczości niewiele duetów obrosło tak wielkim mitem jak Bonnie Parker i Clyde Barrow. Ich nazwiska od niemal stu lat funkcjonują gdzieś pomiędzy policyjnymi raportami, romantyczną legendą i popkulturową fascynacją. Słynny film „Bonnie and Clyde” z 1967 roku w którym tytułowe role zagrali piękna Faye Dunaway i hollywoodzki amant Warren Beatty, zmienił parę przestępców w bohaterów masowej wyobraźni. W rzeczywistości Bonnie i Clyde byli złodziejami i mordercami odpowiedzialnymi za serię napadów i śmierć wielu ludzi. Kino jednak zamieniło ich w symbole młodzieńczego buntu, wolności i desperackiej miłości. Do dzisiaj ludzie po odwiedzają ich groby, zostawiają kwiaty, monety, łuski. O legendzie Bonnie i Clyde'a śpiewali w 1968 roku Serge Gainsbourg i Brigitte Bardot. U nas piosenkę "Jak Bonnie i Clyde" wykonywali Anita Lipnicka i Tomek Makowiecki. Bonnie&Clyde, jak zaczęła się ta historia? Prawdziwa historia Bonnie i Clyde'a zaczęła się w czasie Wielkiego Kryzysu. Ameryka początku lat 30. była krajem biedy, bezrobocia i ogromnej frustracji społecznej. W takim świecie łatwo rodziły się antysystemowe legendy. Clyde Barrow wychowywał się w ubogiej rodzinie w Teksasie. Od młodości miał konflikty z prawem, rabował sklepy, kradł samochody. Pobyty w więzieniu, a siedział m.in. w miejscu znanym jako Burning Hell – Płonące piekło, sprawiły, że stał się jeszcze bardziej brutalny i zdeterminowany. Bonnie Parker była z kolei ambitną dziewczyną marzącą o innym życiu. W liceum była wzorową uczennicą, wygrała nawet literacki konkurs. Pisała poezję, interesowała się aktorstwem i chciała wyrwać się z biedy. Wspominano ją jako inteligentną dziewczynę o silnej osobowości. Ładną, bardzo drobną. Miała 1,5 metra wzrostu, ważyła 41 kilogramów. Z Clydem poznali się prawdopodobnie w 1930 roku i od razu się w sobie zakochali. Stworzyli toksyczny, ale niezwykle silny duet. Z czasem dołączyły do nich jeszcze trzy osoby tworząc gang Clyde’a Barrowa. Bonnie i Clyde nie byli eleganckimi gangsterami z hollywoodzkich obrazów. Większość ich napadów kończyła się zdobyciem niewielkich sum pieniędzy, a ich życie przypominało bardziej ciągłą ucieczkę niż romantyczną przygodę. Spali w samochodach, żyli w ciągłym strachu przed policją. Ich gang był chaotyczny, a kolejne rabunki coraz bardziej desperackie. Bonnie i Clyde stali się sławni, ale wcale ich to nie cieszyło. Utrudniało ucieczkę. Z czasem Clyde stawał się coraz brutalniejszy, szczególnie wobec funkcjonariuszy prawa. To właśnie zabójstwa policjantów uczyniły z nich wrogów publicznych numer jeden. Mimo to społeczeństwo długo patrzyło na nich z pewną sympatią. W epoce, gdy banki były symbolem kryzysu i upokorzenia zwykłych ludzi, przestępcy walczący z systemem mogli wydawać się kimś w rodzaju buntowników. Gazety podsycały tę legendę, publikując zdjęcia Bonnie z papierosem i bronią w dłoni. Te fotografie stały się ikonami popkultury jeszcze zanim powstał film. „Byli młodzi, dzicy i bez wątpienia ze sobą sypiali” , napisał historyk Jeff Guinn w książce „Go down together. The True, Untold Story Bonnie& Clyde. Zwrot "Go down together" spopularyzował wiersz Bonnie, która przedstawiła ich oboje jako bohaterów, a nie przesteępców. Pojawia się w nim fraza: „Pewnego dnia. Pewnego dnia razem pójdą na dno”. W kulturze popularnej to wyrażenie zaczęło oznaczać parę lub ludzi związanych ze sobą tak silnie, że wspólnie ponoszą konsekwencje swoich działań — niezależnie, czy chodzi o miłość, przestępstwo, bunt czy katastrofę. W prawdziwym życiu sława nie służyła specjalnie parze ukrywających się przestępców. Zaczęli być rozpoznawalni w motelach i restauracjach. Musieli gotować przy ognisku, myć się w strumieniach, spali w aucie. Ciągła obecność kilku ludzi prowadziła do konfliktów. Do tego Bonnie poparzyła się płynem z akumulatora. Nie mogła chodzić. Skakała na jednej nodze, albo Clyde nosił ją na rękach. Ich ucieczki wydawały się nieprawdopodobne, w końcu wpadli w zasadzkę, ludzie rozkradali łuski i fragmenty ubrań Próbowano ich dorwać podczas pobytu grupy w jednym z moteli w Missouri. Trzeba powiedzieć, że zgromadzono ogromne siły, bowiem para wymykała się kilku obławom. A zabijali każdego, kto stanął im na drodze, bez skrupułów. Byli już wtedy poszukiwani w Teksasie, Oklahomie i Arkansas. Policja z Missouri wezwała na pomoc posiłki z Kansas, pojawił się nawet wóz pancerny. Policjanci mieli karabiny maszynowe. Jednak auto kierowane przez Clyde’a Barrowa kolejny raz wymknęło się obławie. Clyde i jego grupa rozbili obóz w stanie Iowa. Musieli jednak znowu z niego uciekać. Wokół ich obozowiska zbierały się tłumy ludzi, którzy chcieli zobaczyć sławną parę. Kolejna obława i kolejna strzelanina, którą Bonnie i Clyde znowu przeżyli. W sierpniu 1933 roku Clyde i jego przyjaciel Jones obrabowali jeszcze zbrojownie, i był to brawurowy napad w kolejnym stanie. I kolejna brawurowa ucieczka. Nieprawdopodobne jakie ściągnięto siły do trojga ludzi - przeżyli bowiem Bonnie i Clyde i ich przyjaciel Jones. Brat Clyde'a i jego żona zginęli. Koniec tej historii był brutalny i pozbawiony romantyzmu. 23 maja 1934 roku policyjna przygotowała zasadzkę wzdłuż jednego z odcinków autostrady w Luizjanie. Do samochodu Clyde’a policjanci strzelali z broni automatycznej, strzelb i pistoletów. Był dosłownie podziurawiony kulami. Bonnie i Clyde zginęli na miejscu, a ich śmierć natychmiast zamieniła się w medialne widowisko. Tłumy przychodziły oglądać wrak auta i i robić zdjęcia z miejsca egzekucji. Gapie kradli łuski z kul, fragmenty ubrań, nawet zakrawawione. Ktoś próbował uciąć ucho Clyde'a. Media pisały o "atmosferze cyrku". W kryjówce pary znaleziono prawdziwy arsenał broni i kilkadziesiąt tablic rejestracyjnych z różnych stanów. Jak narodziła się filmowa legenda pary przestępców Legenda Bonnie i Clyde’a zaczęła żyć własnym życiem w 1967 roku, kiedy Arthur Penn nakręcił film "Bonnie and Clyde" z Faye Dunaway i Warren Beatty. Ten obraz był czymś znacznie większym niż klasycznym kinem gangsterskim. Penn pokazał przemoc w sposób nowoczesny i szokujący jak na swoje czasy. Finałowa scena śmierci bohaterów stała się jedną z najbardziej znanych sekwencji w historii kina. Dynamiczny montaż, brutalność i jednoczesna poetyckość otworzyły drogę dla nowego Hollywood lat 70. Film zadziałał dlatego, że trafił w ducha epoki. Ameryka końca lat 60. była krajem buntu przeciw autorytetom, wojnie i konserwatywnym wartościom. Bonnie i Clyde zostali pokazani jako młodzi outsiderzy uciekający przed światem, który nie dawał im szans. Widzowie nie oglądali już zwykłych przestępców, ale symbole wolności i sprzeciwu wobec systemu. To właśnie ten romantyczny filtr sprawił, że obraz Penna stał się legenda. Dzisiaj mit Bonnie i Clyde’a powraca czasem, w piosenkach, również w Polsce. Wystarczy przypomnieć utwór Anity Lipnickiej i Tomka Makowieckiego „Jak Bonnie i Clyde”. Ale kino nie wraca już do tych bohaterów. Każda nowa wersja byłaby automatycznie porównywana do dzieła z 1967 roku, a to niezwykle trudne zadanie. Zmieniła się również wrażliwość widzów. Dziś kino znacznie ostrożniej romantyzuje przestępców. Znalazło nowych bohaterów. Serialowi antybohaterowie, narkotykowe imperia i mafijne opowieści przejęły miejsce dawnych legend Dzikiego Zachodu i epoki gangsterów. Jednak w Ameryce do dzisiaj krążą legendy o Bonnie i Clydzie, o tym że zostawiali mnóstwo zrabowanych pieniędzy ludziom, rabowali bogatych, dawali biednym, jak Robon Hood. Siostrzenica Bonnie walczyła przez pewien czas by para mogła spocząć koło siebie, co było ich marzeniem. " Jeśli była gotowa oddać życie za mężczyznę, którego kochała, to z pewnością powinna być pochowana obok niego", mówiła o swojej ciotce. Ale do ekshumacji nie doszło, Bonnie Parker i Clyde Barrow leżą na różnych cmentarzach w Dallas.
Twórca Sherlocka Holmesa wierzył we wróżki i duchy. Nawet przyjaciele pukali się w czoło
Twórca Sherlocka Holmesa ostatnie słowa wypowiedział do żony, brzmiały: Jesteś cudowna
Wszyscy wiedzą, że stworzył postać Sherlocka Holmesa. A przecież nie tylko jego. Inny bohater Arthura Conan Doyle’a — profesor Challenger, odkrywca krainy dinozaurów — stał się inspiracją dla filmu „Park Jurajski”. Arthur Conan Doyle był bardzo barwną postacią: nie tylko pisarzem i lekarzem. W młodości zaciągnął się na statek wielorybniczy, a na starość został spirytystą, wierzącym, że duchy mają nam coś do powiedzenia i mogą się z nami komunikować. Wyśmiewany przez wielu przyjaciół za zajmowanie się ektoplazmą, chciał wierzyć, że w świecie istnieje jakaś tajemnica. Po jego śmierci do sali Albert Hall w Londynie przyszły tysiące ludzi z nadzieją, że pisarz przemówi zza światów. Tak wyglądało życie Arthura Conan Doyle’a, pisarza dziś nieco zapomnianego, choć jego bohater wciąż pojawia się w nowych filmach i serialach, grany przez gwiazdy — od Roberta Downeya Jr. po Benedicta Cumberbatcha. Arthur Conan Doyle, jego marzycielska matka i człowiek, który zainspirował postać Holmesa Urodził się 22 maja 1859 roku w Edynburgu. Ojciec był utalentowanym ilustratorem, ale przegrał życie z alkoholem. Matka — marzycielka o ogromnej wyobraźni — opowiadała synowi historie o rycerzach, honorze i wielkich przygodach. To właśnie ona zaszczepiła w nim miłość do opowieści. Doyle pisał do niej listy przez całe życie i konsultował z nią swoje decyzje. Mówił, że wszystko, co napisał, zaczęło się od wieczorów spędzanych przy matczynych opowieściach. Łączyła ich wyjątkowo silna więź. Młody Arthur studiował medycynę, lecz bardziej niż akademickie wykłady fascynowali go ludzie. Podczas studiów spotkał doktora Josepha Bella — błyskotliwego diagnostę, który potrafił po wyglądzie pacjenta odgadnąć jego zawód, przeszłość i przyzwyczajenia. Studenci patrzyli na niego jak na maga. Conan Doyle patrzył na niego jak pisarz. To właśnie Bell miał stać się pierwowzorem Sherlocka Holmesa — człowieka chłodnego, logicznego i niemal nieludzko inteligentnego. Przyszły pisarz został wielorybnikiem i popłynął na Arktykę Zanim jednak Holmes pojawił się na papierze, Doyle jako młody lekarz okrętowy wypłynął na Arktykę statkiem wielorybniczym. Miał zaledwie dwadzieścia lat. Dzisiaj polowanie na wieloryby budzi sprzeciw, choć niestety nadal się zdarza. Wówczas było czymś powszechnym. Na morzu Doyle nauczył się brutalności natury i samotności. Widział śmierć wielorybów, lód rozrywający kadłuby statków oraz ludzi, którzy potrafili tygodniami milczeć, patrząc w czarne, skute lodem morze. Później wspominał, że ten rejs uczynił go mężczyzną. Był zachwycony przygodą, ale też na zawsze nasiąkł melancholią ludzi morza. W jego późniejszych historiach często czuć chłód mgły, pustkę nocy i obsesję śmierci. Sherlock Holmes nie od razu się spodobał. Doyle słyszał, że to tania fikcja Po powrocie próbował prowadzić praktykę lekarską w Portsmouth. Pacjentów miał niewielu, więc pisał. Początkowo bez większych sukcesów. Marzył o tworzeniu wielkich powieści historycznych. Jednak sławę przyniosły mu — jak wiadomo — opowiadania i powieści o Sherlocku Holmesie. Na początku nie mógł ich wydać. Chodził od wydawcy do wydawcy, słysząc, że to „tania fikcja”. Wydana po raz pierwszy powieść „Studium w szkarłacie” przeszła właściwie bez echa. Wszystko zmieniło się w 1891 roku, gdy opowiadania o Holmesie zaczęły ukazywać się w „The Strand Magazine”. Był to prawdziwy przełom. Czytelnicy oszaleli na punkcie detektywa, który dzięki sile rozumu potrafił dostrzec więcej niż policja i zwykli ludzie. Holmes był nowoczesny, chłodny i błyskotliwy. W epoce gwałtownych zmian technologicznych oraz rozwoju nauki wydawał się bohaterem idealnym. Jego historia zasługuje zresztą na osobną opowieść. Wróćmy jednak do Doyle’a — pisarz początkowo był zachwycony sukcesem, lecz sława bohatera zaczęła go uwierać. Marzył o wielkiej literaturze historycznej, chciał być nowym Walterem Scottem. Tymczasem świat domagał się wyłącznie kolejnych zagadek Holmesa. ZOBACZ TEŻ: Hańcza kochał ją do szaleństwa, ale nie potrafił być wierny. Ona też miała romans, a jednak byli razem do końca Jak zabić i wskrzesić własnego bohatera Arthur Conan Doyle miał poczucie, że jego literackie dziecko zamienia go w więźnia. W listach narzekał, że Sherlock odciąga go od „prawdziwej literatury”. W końcu postanowił zrobić coś radykalnego — zabić Holmesa. Dokonał tego w opowiadaniu „Ostatnia zagadka” z 1893 roku. Szybko jednak go wskrzesił — nie tylko dlatego, że pogrążeni w żałobie czytelnicy zasypywali go pełnymi gniewu i żalu listami. Pisarz miał otrzymać od jednego z wydawców ponad milion dolarów za przywrócenie do życia fenomenalnego detektywa, który — jak się okazało — jedynie sfingował własną śmierć. Szczupła sylwetka, kraciasty płaszcz, czapka, fajka i skrzypce — to atrybuty Holmesa, który od dekad żyje własnym życiem w popkulturze. Do drugiej żony, Jean, pisał: „Och, dziewczyno, dobrze będzie objąć cię ramionami” W wieku 26 lat ożenił się z Louisą Hawkins. Para doczekała się dwójki dzieci. Byli razem przez 20 trudnych lat, ponieważ Louisa ciężko chorowała na gruźlicę. Zmarła w 1906 roku. Doyle był już wtedy nieformalnie związany z inną kobietą, która okazała się miłością jego życia. Jean Leckie poznała Doyle’a około 1897 roku. Według jego wspomnień ich relacja przez wiele lat miała charakter platoniczny, ponieważ nie chciał zdradzić chorej żony. Po śmierci Louisy Doyle ożenił się z Jean w 1907 roku. Małżeństwo trwało aż do śmierci pisarza w 1930 roku. Doczekali się trojga dzieci. Pisał do niej czułe listy, wspólnie podróżowali, a ona wspierała jego fascynację spirytyzmem nawet wtedy, gdy świat zaczął się z niego podśmiewać. Doyle ją uwielbiał. Gdy wyjeżdżał, potrafił pisać do żony nawet dwa listy dziennie. Podczas rejsu do USA niemłody już, bo 64-letni Conan Doyle pisał: „Kochanie, dobrze będzie zobaczyć twoją słodką, słodką twarz” albo „Nie zapominaj, moje ukochane serce, że jesteś najlepszą rzeczą, jaka kiedykolwiek mnie spotkała”. Chwilami jego listy mogły przyprawić ówczesne panny o rumieńce. Wyznawał: „To będzie zmęczony stary skoczek, który wraca do ciebie. Jego pierwszy skok będzie w twoje ramiona. Jego następny — do łóżka. Żegnaj, moja słodka. Pragnę twojego pocałunku...”. Gotów był poświęcić sławę literacką dla spirytyzmu, który nazywał najważniejszą rzeczą na świecie Trudno powiedzieć, by Doyle miał szczęśliwe życie. Katastrofą była dla niego I wojna światowa, która zabrała mu wielu krewnych i przyjaciół. Jego brat i syn — Kingsley — zmarli na powikłania po hiszpance. Jednak nie to skłoniło pisarza do zainteresowania spirytyzmem. Na seanse chodził już w latach 80. XIX wieku, interesował się fotografią parapsychiczną. Szukał kontaktu z duchami, fascynował się mesmeryzmem oraz przenoszeniem myśli. Po wojnie jego zainteresowanie zmieniło się jednak w obsesję. Pisarz, który stworzył najbardziej logiczny umysł literatury, zaczął wierzyć w media spirytystyczne, seanse i fotografie wróżek. Najgłośniejszą historią była sprawa z Cottingley. Dwie dziewczynki — szesnasto- i dziewięcioletnia — pokazały zdjęcia, na których tańczyły wśród maleńkich wróżek. Dla większości była to naiwna mistyfikacja. Conan Doyle uwierzył w tę historię, a może po prostu nie chciał wyśmiewać dzieci. W każdym razie publicznie ręczył za autentyczność fotografii. Wielu znajomych nie mogło zrozumieć, jak twórca Sherlocka Holmesa może wierzyć w coś tak absurdalnego. Przez wiele lat prowadził spirytystyczną krucjatę, bronił idei komunikacji z duchami i pisał o tym książki. Doprowadziło to między innymi do konfliktu z wielkim przyjacielem Doyle’a — słynnym iluzjonistą Harrym Houdinim, który potrafił sprawić, że ze sceny znikał słoń. Gdy Houdini zaczął demaskować sztuczki osób podających się za media, ich drogi z Arthurem Conan Doyle’em ostatecznie się rozeszły. Arthur Conan Doyle i jego ostatnie słowa Holmes był tym, kim pisarz chciał być — doskonałym rozumem, człowiekiem odpornym na emocje, chłodnym obserwatorem świata. Sam Doyle był zupełnie inny: impulsywny, romantyczny, łatwowierny i głęboko emocjonalny. Potrzebował rodziny oraz ciepła. Przedstawiał się jako agnostyk, ale szukał wiary w rzeczy większe niż logika. Gdy życie zaczęło odbierać mu ludzi, których kochał, dedukcja przestała wystarczać. Był również człowiekiem ogromnej energii. Angażował się w politykę, walczył o niesłusznie skazanych, prowadził prywatne śledztwa i naprawdę pomagał ludziom uznanym przez państwo za winnych. W pewnym sensie sam próbował być Sherlockiem Holmesem — tyle że bardziej ludzkim i mniej cynicznym. Kiedy wierzył, robił to całym sobą. Pod koniec życia objeżdżał świat z wykładami o spirytyzmie. Tłumy przychodziły zobaczyć twórcę Sherlocka Holmesa, a on opowiadał im o duchach, życiu po śmierci i kontaktach z zaświatami. Dla jednych był wizjonerem, dla innych — starszym człowiekiem, który nie potrafił pogodzić się ze stratą. W 1902 roku otrzymał od króla Edwarda VII tytuł szlachecki, jednak nie za osiągnięcia literackie, lecz za zasługi dla Korony podczas II wojny burskiej. Pisarz sfinansował i prowadził szpital polowy w Południowej Afryce. Conan Doyle napisał cztery powieści z Holmesem i doktorem Watsonem, w tym słynnego „Psa Baskerville’ów”, a także kilkadziesiąt opowiadań. Tworzył również powieści science fiction z profesorem Challengerem — jego ulubionym bohaterem. Najbardziej znaną z nich pozostaje „Zaginiony świat”. Pisał też powieści historyczne. Zmarł w 1930 roku. Według relacji jego ostatnie słowa skierowane do żony brzmiały: „Jesteś cudowna”. SPRAWDŹ TEŻ: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
Gdy pojawia się na ekranie, widzowie już wiedzą, że to będzie wielkie kino. Internet: "dajcie jej Oscara!”
Jeszcze kilka lat temu była przede wszystkim ikoną europejskiego kina autorskiego. Dziś Sandra Hüller należy do grona najbardziej cenionych aktorek na świecie. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów”, nominacji do Oscara i współpracy z Chanel niemiecka gwiazda weszła do absolutnej światowej czołówki. A mimo to nadal pozostaje artystką, która bardziej niż czerwone dywany wybiera prawdę emocji i role wymykające się hollywoodzkim schematom.
Sandra Hüller nie budowała kariery na skandalach ani celebryckim rozgłosie. Od początku szła własną drogą: wymagające role teatralne, kino psychologiczne, projekty autorskie i konsekwencja, która dziś imponuje nawet Hollywood. Filmweb nazwał ją „gwiazdą europejskiego kina”, podkreślając jej „klasę, konsekwencję i talent”. To właśnie te trzy słowa najlepiej opisują jej zawodową drogę. Dzieciństwo w NRD i życie z dala od blasku fleszy Sandra Hüller urodziła się 30 kwietnia 1978 roku w Suhl w Turyngii, na terenie dawnej NRD. Dorastała w Friedrichrodzie, w rodzinie związanej z edukacją. Wychowanie w realiach wschodnich Niemiec i doświadczenie transformacji po upadku muru berlińskiego miały ogromny wpływ na jej wrażliwość. Choć dziś należy do najbardziej rozpoznawalnych europejskich aktorek, od lat bardzo chroni prywatność. Wiadomo, że jest matką córki i przez lata mieszkała między Lipskiem a Bochum. Rzadko opowiada publicznie o życiu rodzinnym, unikając medialnego ekshibicjonizmu, który często towarzyszy współczesnym gwiazdom kina. To właśnie ta powściągliwość sprawia, że Sandra Hüller budzi tak duże zainteresowanie. W czasach celebryckiej nadekspozycji pozostaje tajemnicza i skupiona przede wszystkim na pracy. Berlin, teatr i początki wielkiej kariery W wieku 17 lat Sandra Hüller wyjechała do Berlina, gdzie dostała się do prestiżowej Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch. Już podczas studiów zwracała uwagę pedagogów odwagą interpretacyjną i ogromną emocjonalnością. Po ukończeniu szkoły nie wybrała łatwej drogi. Zamiast zostać w stolicy i walczyć o szybkie role ekranowe, postawiła na teatr. Grała między innymi w Theater Basel i na scenach niemieckojęzycznych, budując warsztat, który później stał się jej znakiem rozpoznawczym. W wywiadach wielokrotnie podkreślała, że scena daje jej coś, czego kino nie potrafi zastąpić. Jak mówiła: „Uwielbiam ten proces przygotowań, wspólnego myślenia, próbowania i porażek”. To właśnie teatr nauczył ją cierpliwości, pracy zespołowej i emocjonalnej dyscypliny. „Requiem” — rola, która zmieniła wszystko Filmowym przełomem okazał się „Requiem” Hansa-Christiana Schmida z 2006 roku. Sandra Hüller wcieliła się w Michaele Klingler — młodą kobietę wychowaną w surowej katolickiej rodzinie, która cierpi na epilepsję i zaczyna wierzyć, że została opętana. Rola była niezwykle wymagająca psychicznie i fizycznie. Hüller stworzyła portret bohaterki kruchej, zagubionej i przerażająco prawdziwej. Za tę kreację otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na Berlinale. Reżyser Hans-Christian Schmid wspominał po latach: „Było widać wszystko na jej twarzy, nawet łzy. Już wtedy było jasne, że jest niesamowicie kreatywna”. Filmweb po latach przypominał „Requiem” jako jedną z jej najważniejszych ról, podkreślając, że była to „wybitna debiutancka rola Sandry Hüller”. „Toni Erdmann” i światowy zachwyt nad Sandrą Hüller Choć w Niemczech była już uznaną aktorką, prawdziwa międzynarodowa sława przyszła wraz z „Toni Erdmann” Maren Ade w 2016 roku. Hüller zagrała Ines Conradi — ambitną konsultantkę biznesową, która próbuje odnaleźć się w trudnej relacji z ekscentrycznym ojcem. Film stał się sensacją festiwalu w Cannes i jednym z najgłośniejszych europejskich tytułów dekady. To właśnie wtedy świat zobaczył, jak niezwykła jest Sandra Hüller. Potrafiła jednocześnie bawić, wzruszać i budować emocjonalne napięcie niemal bez słów. Filmweb pisał: „Tylko dzięki wybitnej roli Hüller jest to relacja, dla której warto było nakręcić ten canneński hit”. Kultowa scena karaoke z „The Greatest Love of All” do dziś pozostaje jedną z najbardziej pamiętnych scen współczesnego kina europejskiego. Rok 2023 należał do niej Prawdziwym fenomenem okazał się jednak rok 2023. Sandra Hüller pojawiła się w dwóch filmach rywalizujących o Złotą Palmę w Cannes — „Anatomii upadku” Justine Triet i „Strefie interesów” Jonathana Glazera. „Anatomia upadku” zdobyła Złotą Palmę, a Hüller otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Z kolei „Strefa interesów” została nagrodzona Grand Prix festiwalu. W „Strefie interesów” wcieliła się w Hedwig Höss — żonę komendanta Auschwitz. Jej chłodna, minimalistyczna gra aktorska wywołała ogromne emocje. Krytycy podkreślali, że Hüller potrafi przekazywać napięcie jednym spojrzeniem czy drobnym gestem. To właśnie oszczędność środków stała się jednym z najważniejszych elementów jej stylu aktorskiego. Chanel, Cannes i nowy etap kariery Wiosną 2026 roku Sandra Hüller oficjalnie dołączyła do grona ambasadorek Chanel — domu mody, który od dekad buduje swój wizerunek wokół silnych, niezależnych kobiet związanych ze światem sztuki i kina. Informację ogłoszono podczas Festiwalu Filmowego w Cannes, gdzie aktorka pojawiła się na premierze „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego i natychmiast znalazła się w centrum zainteresowania mediów modowych oraz filmowych. Dla wielu obserwatorów współpraca Hüller z Chanel była naturalnym krokiem. Aktorka od dawna wybierała projekty francuskiego domu mody na najważniejsze wydarzenia branżowe, a jej styl regularnie trafiał do zestawień najlepiej ubranych gwiazd europejskiego kina. Nie chodziło jednak wyłącznie o modę. Chanel podkreślało, że w Sandrze Hüller widzi przede wszystkim artystkę o wyjątkowej osobowości — odważną, nieprzewidywalną i konsekwentnie idącą własną drogą. Podczas tegorocznego Cannes uwagę zwróciła szczególnie jej czarna suknia z długim trenem i pierzastym okryciem, która zapowiadała nowy etap współpracy z marką. Stylizację komentowano jako połączenie klasycznej elegancji z awangardową wyrazistością — cechami, które od lat definiują również jej aktorstwo. Sama Hüller mówiła o współpracy z dużym entuzjazmem: „Wyjątkowy styl Chanel to połączenie tradycji i odwagi. Podejście Matthieu do swojej pracy odzwierciedla wartości takie jak autentyczność, innowacyjność i szacunek dla dziedzictwa, które nie boi się reinterpretacji”. Nowy dyrektor kreatywny Chanel Matthieu Blazy podkreślał z kolei, że niemiecka aktorka idealnie wpisuje się w nową wizję domu mody: „Sandra wyróżnia się intensywnością i magnetyzmem jako aktorka. Ma w sobie elegancję, inteligencję i nieustraszoną niezależność”. To właśnie ten moment pokazał, jak bardzo zmieniła się pozycja Sandry Hüller w świecie kultury. Jeszcze kilka lat wcześniej była przede wszystkim gwiazdą cenioną przez europejskich krytyków i festiwale filmowe. Dziś stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy współczesnego kina artystycznego — aktorką, która równie naturalnie odnajduje się na czerwonym dywanie w Cannes, co w wymagających, autorskich projektach filmowych. Hollywood już wie, kim jest Sandra Hüller Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że Sandra Hüller pozostanie przede wszystkim ikoną europejskiego kina artystycznego — aktorką uwielbianą przez festiwale, ale funkcjonującą raczej poza głównym nurtem Hollywood. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Po sukcesach „Anatomii upadku” i „Strefy interesów” jej nazwisko regularnie pojawia się w oscarowych prognozach, a kolejne międzynarodowe produkcje tylko umacniają jej pozycję. Aktorka wystąpiła między innymi u boku Ryana Goslinga w hollywoodzkim „Project Hail Mary”, a ogromne emocje wywołał także zwiastun „Ojczyzny” Pawła Pawlikowskiego, zaprezentowany podczas festiwalu w Cannes. Internet niemal natychmiast zareagował falą zachwytów nad Sandrą Hüller. Pod zwiastunem filmu pojawiły się dziesiątki komentarzy podkreślających, że sama obecność aktorki jest dziś dla widzów gwarancją jakości. Jeden z internautów napisał: „Jeśli Sandra Hüller gra w filmie, wiadomo, że to będzie coś świetnego”. Inny komentował z humorem: „Sandra Hüller: oddycha. Publiczność: dajcie jej Oscara!”. Wielu widzów podkreślało, że jej ekranowa obecność działa niemal hipnotyzująco: „Czy Sandra Hüller jest w ogóle zdolna do zagrania czegoś mniej niż wybitnie?”. Pojawiały się też komentarze zwracające uwagę na jej niezwykłą konsekwencję w wyborze ambitnych projektów: „Agent Sandry Hüller: ile przełomowych ról chcesz zagrać? Sandra Hüller: tak”. Internauci pisali również o ogromnym zaufaniu, jakim darzą aktorkę i twórców współpracujących z nią przy kolejnych filmach: „Patrząc na jej wcześniejsze role, można mieć pewność, że Erika Mann zostanie przez nią zagrana znakomicie i subtelnie”. W komentarzach bardzo często powtarzało się jedno słowo: „magnetyzm”. Widzowie podkreślali, że Hüller przyciąga uwagę nawet wtedy, gdy gra oszczędnie i niemal bez emocjonalnych eksplozji. To właśnie ta nieoczywista intensywność sprawiła, że z aktorki cenionej głównie przez krytyków stała się dziś jedną z najbardziej uwielbianych gwiazd współczesnego kina autorskiego. Sandra Hüller osiągnęła coś, co udaje się niewielu europejskim aktorkom: zdobyła uznanie Hollywood, nie rezygnując z własnego stylu i artystycznej niezależności. View oEmbed on the source website Sandra Hüller pozostaje wierna sobie Mimo światowej sławy Sandra Hüller nadal unika celebryckiego stylu życia. Nie buduje medialnych narracji wokół prywatności, nie prowokuje skandali i bardzo ostrożnie wybiera projekty. Właśnie dlatego jej kariera wydaje się tak wyjątkowa. Nie jest historią błyskawicznego sukcesu, lecz opowieścią o cierpliwości, konsekwencji i artystycznej odwadze. Dziś Sandra Hüller należy do ścisłej elity współczesnego kina. I wszystko wskazuje na to, że jej najważniejsze role dopiero przed nią. Źródła: Vogue Polska, Filmweb, sooner.de
Słyszą, że wyglądają jak "babcia z wnuczkiem”. Cher nie zamierza przepraszać za miłość z młodszym o 40 lat partnerem
Cher od dekad udowadnia, że nie zamierza żyć według cudzych zasad. Nigdy nie przejmowała się opiniami innych i nie robi tego także dziś, gdy internauci komentują jej związek z młodszym o 40 lat partnerem. U boku legendy od kilku lat pojawia się Alexander Edwards, producent muzyczny.
Wielu fanów gwiazdy pisze: „Cher, żyj jak chcesz. Bądź szczęśliwa”. Ludzie podkreślają, że kochają ją za prostolinijność i niezależność. Chwalą jej energię i świetną figurę. Inni zżymają się, że z młodszym partnerem wyglądają jak babcia z wnuczkiem. Śmieją się, gdy Cher opowiada, że z Alexandrem „migdalą się jak nastolatki”. Powątpiewają w szczerość ich uczuć. „Mam to gdzieś” — odpowiada gwiazda i trudno jej się dziwić. Poza tym para wciąż jest razem, już od czterech lat. A Cher dostała od ukochanego pierścionek z diamentem. Cher: „Miłość nie zna matematyki” W mediach społecznościowych napisała, że miłość nie zna matematyki, odpowiadając na komentarze dotyczące ogromnej różnicy wieku. Gwiazda kończy właśnie 80 lat i jest w znakomitej formie, choć formalnie zakończyła karierę. O swoim wieku mówi z typowym dla siebie dystansem. „Jestem teraz stara jak świat, okej? W niemal każdym pomieszczeniu jestem najstarszą osobą, chyba że jestem w domu spokojnej starości” — żartowała w jednym z wywiadów. W innym przyznała: „Oddałabym wszystko, by znów mieć 60 lat. Byłam świetną laską. (...) Zawsze czułam się tak, jak się czuję, i nie wiem, jak to zmienić, mimo że zbliżam się do osiemdziesiątki”. Od Cherilyn Sarkisian do światowej gwiazdy Przypomnijmy, że Cher, właściwie Cherilyn Sarkisian, urodziła się 20 maja 1946 roku w El Centro w Kalifornii. Dzieciństwo przyszłej gwiazdy nie należało do łatwych — rodzina często zmagała się z problemami finansowymi. Sławę zdobyła w latach 60. dzięki duetowi Sonny & Cher, który stworzyła z pierwszym mężem, Sonnym Bono. Wyszła za niego, mając zaledwie 18 lat. Ich przebój „I Got You Babe” stał się pokoleniowym hymnem dzieci kwiatów, zawojował listy przebojów i uczynił z Cher jedną z największych gwiazd muzyki pop. Później wielokrotnie udowadniała, że potrafi odnaleźć się w każdej muzycznej epoce — od popu i disco po dance. Jej hit „Believe” z 1998 roku przeszedł do historii muzyki i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów popowych. Karierę aktorską rozpoczęła na poważnie w latach 80. i szybko udowodniła, że jest kimś więcej niż tylko wokalistką. Niewielu wierzyło w jej talent aktorski — na początku ludzie z branży wybuchali śmiechem, widząc jej nazwisko w obsadzie. Płakała, bo sprawiało jej to ogromną przykrość. Ostatecznie jednak udowodniła, że ma talent. Za rolę w filmie „Wpływ księżyca” zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Wystąpiła także w takich produkcjach jak „Syreny” czy „Maska”. Zdobyła praktycznie wszystkie najważniejsze nagrody, jakie może otrzymać amerykańska wokalistka i aktorka, a za rolę w „Masce” otrzymała również Złotą Palmę w Cannes w 1985 roku. ZOBACZ TEŻ: Za uśmiechem skrywała mroczne tajemnice. Marcela Leszczak przerwała milczenie i ujawniła prawdę. „Ostatnie lata były dla mnie cichą walką" Cher: dwa małżeństwa, dwie rany Pierwszym mężem Cher był Sonny Bono. Wyszła za niego, mając zaledwie 18 lat. Ich związek trwał 11 lat i miał zarówno wymiar prywatny, jak i zawodowy. Po latach gwiazda mówiła jednak, że czuła się przez męża kontrolowana. Twierdziła, że żyła jak w niewoli, a Sonny pozbawiał ją środków do życia i zabierał należne jej honoraria. Nie pozwalał jej dorosnąć ani podejmować samodzielnych decyzji. Para doczekała się dziecka — Chaza Bono, który po latach przeszedł tranzycję. Cher wielokrotnie podkreślała, że choć potrzebowała czasu, by wszystko zrozumieć, zawsze wspierała swoje dziecko. Drugim mężem artystki był Gregg Allman z zespołu The Allman Brothers Band. Ich burzliwy związek trwał kilka lat. Cher próbowała wyciągnąć go z uzależnienia od narkotyków, ale bez skutku. Z tego małżeństwa urodził się syn Elijah Blue Allman, który dziś również zmaga się z problemami narkotykowymi. „Gdyby nie młodsi mężczyźni, nie miałabym randek” Jej związek z Alexandrem Edwardsem nie powinien dziwić, bo Cher zawsze lubiła młodszych mężczyzn. W przeszłości była związana m.in. z Tomem Cruise’em, Valem Kilmerem czy cukiernikiem Robem Camillettim, młodszym od niej o 18 lat. Media pisały o nim dość protekcjonalnie jako o „chłopaku Cher”. „Gdyby nie młodsi mężczyźni, nigdy nie chodziłabym na randki” — opowiadała w jednej z rozmów. „Młodsi mężczyźni nie byli onieśmieleni starszymi kobietami. Za to starsi faceci w moim wieku często bali się mojej pozycji i osobowości”. Jednak wcześniej różnica wieku nie była aż tak duża jak w przypadku Alexandra Edwardsa. Para poznała się w 2022 roku podczas Paris Fashion Week i bardzo szybko stała się nierozłączna. Edwards jest amerykańskim producentem muzycznym i menedżerem związanym z branżą hip-hopową oraz muzyką mainstreamową. Przez lata współpracował z dużymi wytwórniami i artystami ze sceny rapowej. W branży funkcjonuje pod pseudonimem „AE”. Specjalizuje się w wyszukiwaniu potencjalnych gwiazd i rozwijaniu talentów młodych muzyków. Wcześniej był związany z modelką Amber Rose, z którą ma 7-letniego syna, Slasha Electrica. Cher podobno go uwielbia. „Nauczyłam się, że nigdy nie jest za późno na miłość” — mówi Cher „Na papierze jest to trochę śmieszne” — przyznawała Cher kilka lat temu w programie „The Kelly Clarkson Show”. „Ale w prawdziwym życiu świetnie się dogadujemy. Jest wspaniały”. Artystka nie kryje, że przy Edwardsie czuje się szczęśliwa i swobodna. Wszystkim, którzy podważają sens i przyszłość tego związku, odpowiada: „Nie żyją moim życiem. Nikt nie wie, co się między nami dzieje, ale po prostu świetnie się bawimy. Kocham go”. Miłość po 70.? „Nauczyłam się, że nigdy nie jest za późno” — tłumaczy gwiazda. „Gdyby spojrzeć tylko na statystyki, wszyscy powiedzieliby, że ten związek jest skazany na porażkę. Ale nawet gdyby trwał tylko rok, i tak byłby tego wart”. Z okazji 80. urodzin Cher magazyn „People” wydał specjalny numer z podtytułem „A Diva For All Time”. SPRAWDŹ TEŻ: Te pary powiedziały "NIE"! Finał "Love is Blind" zaskoczył, takich zwrotów akcji nikt się nie spodziewał
Syn Angeliny Jolie wygląda dokładnie jak młody Brad Pitt? Zdjęcia obiegły sieć
Knox Jolie-Pitt pojawił się u boku Angeliny Jolie podczas ceremonii ukończenia studiów przez Zaharę Jolie w Spelman College w Atlancie. 17-latek natychmiast przyciągnął uwagę mediów, ponieważ według relacji wyglądał niemal identycznie jak młody Brad Pitt. Podczas uroczystości zabrakło jednak samego aktora, a Zahara po raz kolejny publicznie zrezygnowała z jego nazwiska.
Knox Jolie-Pitt niespodziewanie znalazł się w centrum medialnej burzy podczas graduacji swojej siostry Zahary w Spelman College w Atlancie. 17-letni syn Angeliny Jolie i Brada Pitta pojawił się u boku rodziny i natychmiast wywołał falę komentarzy przez uderzające podobieństwo do młodego Brada Pitta. W tle rodzinnego wydarzenia ponownie wrócił jednak temat napiętych relacji w hollywoodzkiej rodzinie, ponieważ Brad Pitt nie pojawił się na ceremonii, a Zahara po raz kolejny publicznie użyła wyłącznie nazwiska Jolie. Knox Jolie-Pitt zwrócił uwagę nowym wyglądem Ceremonia ukończenia studiów przez Zaharę Jolie stała się jednym z najgłośniejszych wydarzeń weekendu w amerykańskich mediach show-biznesowych. Wszystko za sprawą Knoxa Jolie-Pitta, który pojawił się na uroczystości w Spelman College w Atlancie w stanie Georgia. 17-letni syn Angeliny Jolie i Brada Pitta zaprezentował zupełnie nowy wizerunek. Knox miał ciemne włosy z platynowymi refleksami, co według relacji Daily Mail sprawiło, że wyglądał niemal identycznie jak Brad Pitt na początku lat 2000. Media natychmiast zwróciły uwagę na ogromne podobieństwo ojca i syna. Knox pojawił się w eleganckim szarym garniturze. Towarzyszyli mu Angelina Jolie oraz starsi bracia – Pax i Maddox. Sama Jolie postawiła na szary płaszcz i buty na obcasie, wybierając stonowaną, elegancką stylizację. Zahara Jolie ukończyła Spelman College w Atlancie Najważniejszą bohaterką wydarzenia była jednak Zahara Jolie, która ukończyła prestiżowy Spelman College w Atlancie. 21-latka odebrała dyplom podczas ceremonii organizowanej przez historycznie czarną prywatną uczelnię dla kobiet. Według informacji podanych w źródle Zahara studiowała psychologię, a dodatkowo realizowała educational studies jako kierunek poboczny. Nie ujawniono jeszcze, jakie ma dalsze plany zawodowe. Podczas ceremonii uwagę zwrócił jeszcze jeden ważny szczegół. Gdy odczytywano jej nazwisko, przedstawiono ją jako „Zahara Marley Jolie”, bez członu „Pitt”. Media określiły to jako kolejny publiczny sygnał trwającego konfliktu rodzinnego. Już wcześniej Zahara miała publicznie rezygnować z nazwiska ojca. Według źródła podobna sytuacja miała miejsce podczas ceremonii inicjacyjnej Alpha Kappa Alpha pod koniec 2023 roku. Zobacz też: Angelina Jolie triumfuje w sądzie. Brad Pitt miał przekroczyć wszystkie granice. Sąd podjął jedną z decyzji w sprawie winnicy Brad Pitt nie pojawił się na rodzinnej uroczystości Na uroczystości zabrakło Brada Pitta. Artykuł podkreśla, że aktor nie pojawił się podczas ważnego momentu w życiu córki. W materiale przypomniano także, że relacje Pitta z dziećmi pozostają napięte od czasu rozstania z Angeliną Jolie w 2016 roku. Rozwód jednej z najsłynniejszych par Hollywood został sfinalizowany dopiero pod koniec 2024 roku. Źródło przypomina również wypowiedzi osób z otoczenia aktora. Według jednej z cytowanych osób Brad Pitt uważa relację z Paxem za „nie do naprawienia”. Jednocześnie miał nadal wierzyć, że część dzieci może w przyszłości odbudować kontakt z ojcem. Dzieci Jolie i Pitta coraz częściej rezygnują z nazwiska ojca Artykuł wskazuje, że Zahara nie jest jedyną osobą z rodzeństwa, która zrezygnowała z nazwiska Pitt. Maddox miał używać nazwiska „Jolie” w materiałach produkcyjnych filmu „Couture” oraz podczas pokazów filmu „Maria”. Z kolei Vivienne została podpisana jako „Vivienne Jolie” w playbillu broadwayowskiego musicalu „The Outsiders”. Także Shiloh miała oficjalnie złożyć dokumenty w celu usunięcia nazwiska ojca po ukończeniu 18. roku życia latem 2024 roku. Obecnie używa nazwiska Shiloh Nouvel Jolie. Wszystkie te sytuacje media łączą z wieloletnim konfliktem rodzinnym oraz napiętymi relacjami po rozstaniu aktorskiej pary. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-1180047878-05bfbbf.jpg" width="5000" height="3333" alt="Vivienne Marcheline Jolie-Pitt, Angelina Jolie, Zahara Marley Jolie-Pitt, Shiloh Nouvel Jolie-Pitt i Knox Jolie-Pitt uczestniczą w europejskiej premierze filmu „Czarownica: 2” w kinie Odeon IMAX Waterloo, 9 października 2019 roku w Londynie, w Anglii." title=""Maleficent: Mistress Of Evil" European Premiere - Red Carpet Arrivals" /> Konflikt Angeliny Jolie i Brada Pitta nadal trwa W tekście przypomniano również o trwającym sporze prawnym pomiędzy byłymi partnerami. Według źródła Angelina Jolie odniosła niedawno zwycięstwo w sądowej walce dotyczącej francuskiej winnicy Chateau Miraval wartej 184 miliony dolarów. Dodatkowo wspomniano wcześniejsze oskarżenia Jolie wobec Brada Pitta. Aktorka miała oskarżyć byłego partnera o przemoc wobec niej i dzieci. Pitt zaprzeczał tym zarzutom. W artykule pojawiły się także słowa samej Zahary dotyczące relacji z matką. Podczas wydarzenia organizowanego w Spelman College mówiła o wyjątkowej więzi z Angeliną Jolie oraz o wartościach, które przekazała jej matka, takich jak pomaganie innym, życzliwość i rozwój osobisty. Cała ceremonia ukończenia studiów przez Zaharę stała się więc nie tylko ważnym wydarzeniem rodzinnym, ale również kolejnym momentem pokazującym, jak bardzo skomplikowane pozostają relacje w jednej z najbardziej znanych rodzin Hollywood. Zobacz też: Jedna decyzja Angeliny Jolie rozwścieczyła Pitta. Walka o francuską winnicę wchodzi w nową fazę View oEmbed on the source website Źródło: dailymail.com
Syn aktora z „Ja cię kocham, a ty śpisz” miał pracować przy obsłudze koparki. Dziś zachwyca Marvela i świat kina
Jeszcze niedawno pozostawał w cieniu słynnego nazwiska. Dziś Lewis Pullman jest jednym z najgłośniejszych aktorów młodego pokolenia, nową gwiazdą Marvela i bohaterem medialnych nagłówków po oficjalnym debiucie związku z Kaią Gerber. Za jego spokojnym wizerunkiem kryje się jednak historia pełna niepewności, odwagi i wielkiej emocjonalnej wrażliwości.
Lewis Pullman nie przypomina typowego hollywoodzkiego „nepo baby”. Zanim trafił do wielkich produkcji, studiował pracę socjalną i pracował przy traktorach, zakładając, że aktorstwo może nigdy nie stać się jego zawodem. Dziś ma na koncie role w „Top Gun: Maverick”, „Lekcjach chemii” i filmach Marvela, a jego nazwisko coraz częściej pojawia się obok największych gwiazd współczesnego kina. Jednocześnie Pullman wciąż sprawia wrażenie człowieka, który bardziej niż blask fleszy ceni autentyczność i emocje. Lewis Pullman dorastał z dala od blasku Hollywood Choć dziś to Lewis Pullman coraz częściej przyciąga uwagę reżyserów i fanów kina, przez lata media przedstawiały go głównie jako syna Billa Pullmana — aktora, którego widzowie pokochali za role w kultowych produkcjach lat 90. To właśnie Bill Pullman wcielił się w prezydenta Thomasa Whitmore’a w legendarnym „Dniu niepodległości”, a także zagrał u boku Meg Ryan w romantycznym hicie „Bezsenność w Seattle”. Publiczność pamięta go również z „Ja cię kocham, a ty śpisz”, surrealistycznej „Zagubionej autostrady” Davida Lyncha czy serialowego thrillera „Grzesznica”. Mimo tak wielkiego nazwiska Lewis dorastał z dala od hollywoodzkiego blichtru. Jego rodzice — Bill Pullman i tancerka Tamara Hurwitz — dbali o to, by dzieci miały możliwie normalne dzieciństwo, bez życia podporządkowanego czerwonym dywanom i branżowym wydarzeniom. Sam aktor długo nie był pewien, czy w ogóle chce podążyć śladami ojca. Zamiast szkoły aktorskiej wybrał studia z zakresu pracy socjalnej w Warren Wilson College. W czasie nauki pracował fizycznie przy traktorach i ekipach technicznych, zakładając, że Hollywood może nigdy nie stać się jego miejscem. Jak wspominał po latach: „Uznałem, że jeśli aktorstwo nie wypali, mógłbym pracować przy ekipie drogowej, obsługując koparkę”. To właśnie ta zwyczajność i brak hollywoodzkiego zadęcia sprawiają dziś, że Lewis Pullman tak mocno wyróżnia się na tle młodych gwiazd Hollywood. „Top Gun: Maverick” zmienił wszystko Przełom w karierze Lewisa Pullmana przyszedł wraz z rolą Boba w „Top Gun: Maverick”. Choć jego bohater był spokojny i wycofany, widzowie błyskawicznie go pokochali. Sam aktor przyznawał jednak, że wejście do świata wielkiego kina akcji było dla niego ogromnym stresem. Podczas przygotowań do filmu przeszedł intensywny trening lotniczy organizowany przez ekipę Toma Cruise’a. Jak później wyznał, był tak przerażony wymaganiami produkcji, że zdecydował się skoczyć ze spadochronem, mimo zakazu wynikającego z ubezpieczenia filmu. „Zrobiłem to raz i pomyślałem: dobrze, nigdy więcej nie muszę tego robić” — wspominał z humorem. Po sukcesie filmu Hollywood zaczęło patrzeć na niego zupełnie inaczej. Marvel uczynił z niego jedną z najważniejszych nowych twarzy kina Największym zawodowym krokiem okazało się dołączenie do uniwersum Marvela. W „Thunderbolts” Pullman zagrał Roberta Reynoldsa, czyli Sentry’ego — bohatera obdarzonego niemal boską mocą, ale jednocześnie zmagającego się z własnymi demonami. Aktor wielokrotnie podkreślał, że psychologiczny wymiar tej roli był dla niego wyjątkowo ważny. „Czułem, jakbym do niego nie pasował, mimo że kostium był dopasowany do mojego ciała” — mówił o pierwszym spotkaniu z kostiumem Sentry’ego. To właśnie ta emocjonalna niepewność sprawiła, że jego kreacja została uznana za jedną z najbardziej interesujących w nowym etapie MCU. Krytycy zwracali uwagę, że Pullman wniósł do kina superbohaterskiego coś bardzo rzadkiego — autentyczną kruchość. Zobacz też: Przez niemal dekadę nie miał z nimi kontaktu, po latach postanowił się zmienić. Mało kto wie, że Jan Frycz doczekał się szóstki dzieci Lewis Pullman i Kaia Gerber stali się nową ulubioną parą Hollywood W 2025 roku media na całym świecie zaczęły rozpisywać się o relacji Lewisa Pullmana i Kaii Gerber. Para przez wiele miesięcy unikała wspólnych wystąpień, ale podczas Festiwalu Filmowego w Wenecji wszystko stało się jasne. Ich wspólne zdjęcia momentalnie obiegły internet, a komentatorzy zaczęli porównywać ich do dawnych ikon Hollywood. Pullman, zwykle bardzo powściągliwy medialnie, wyglądał przy modelce wyjątkowo swobodnie i naturalnie. To właśnie ta niewymuszona chemia sprawiła, że publiczność natychmiast im kibicuje. Aktor otwarcie mówi o OCD i własnych lękach Lewis Pullman coraz częściej porusza również temat zdrowia psychicznego. W szczerych wywiadach opowiadał o zdiagnozowanym OCD i terapii poznawczo-behawioralnej, która pomogła mu funkcjonować z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym. Wspominał, że jako dziecko wykonywał rytuały związane z lękiem o bezpieczeństwo bliskich. „Mówili mi, że nigdy całkowicie się tego nie pozbywasz, tylko uczysz się tym zarządzać” — wyznał. Ta szczerość sprawiła, że wielu fanów zaczęło postrzegać go nie tylko jako hollywoodzkiego gwiazdora, ale przede wszystkim jako człowieka niezwykle empatycznego i autentycznego. Lewis Pullman coraz mocniej wychodzi z cienia słynnego ojca Przez lata media przedstawiały go głównie jako „syna Billa Pullmana”. Dziś coraz częściej mówi się jednak, że stworzył własny ekranowy styl — subtelny, emocjonalny i daleki od hollywoodzkiej przesady. W kolejnych latach zobaczymy go zarówno w dużych blockbusterach Marvela, jak i ambitniejszych projektach autorskich. Wszystko wskazuje na to, że Lewis Pullman dopiero zaczyna najciekawszy etap swojej kariery. Czytaj też: Są dla siebie największym wsparciem, choć nie brakowało dramatów. Mało kto wie, jak wygląda relacja Jacka Braciaka z transpłciowym synem Źródła: film.interia.pl, russh.com
Nie żyje Ted Turner. Twórca CNN i były mąż Jane Fondy miał 87 lat
Ted Turner, legendarny amerykański magnat medialny i założyciel CNN, zmarł w wieku 87 lat. Informację przekazała firma Turner Enterprises. Biznesmen od lat zmagał się z demencją z ciałami Lewy’ego. Turner stworzył pierwszą na świecie całodobową stację informacyjną i zbudował jedno z największych imperiów telewizyjnych w USA.
Nie żyje Ted Turner. Amerykański miliarder i jeden z najważniejszych ludzi świata mediów zmarł w środę rano w wieku 87 lat. Informację o śmierci przekazała firma Turner Enterprises. W komunikacie przypomniano również, że już w 2018 roku Turner ujawnił publicznie, iż choruje na demencję z ciałami Lewy’ego. Diagnoza została podana krótko po jego 80. urodzinach. Śmierć Teda Turnera wywołała ogromne poruszenie w świecie mediów i biznesu. Przez dekady był uznawany za jednego z najbardziej wpływowych ludzi amerykańskiej telewizji i jednego z pionierów nowoczesnych kanałów informacyjnych. Jak Ted Turner stworzył CNN i zmienił historię telewizji Ted Turner urodził się 19 listopada 1938 roku. Po nauce na Brown University oraz służbie w Straży Przybrzeżnej rozpoczął pracę w branży reklamowej w firmie swojego ojca. Po jego śmierci zaczął rozwijać własne medialne imperium. W 1970 roku kupił pierwszą stację telewizyjną Atlanta UHF, którą przekształcił w superstację WTBS. Turner bardzo szybko dostrzegł potencjał telewizji kablowej i zaczął inwestować w nowe projekty. Przełomowym momentem okazało się uruchomienie w 1980 roku stacji Cable News Network, czyli CNN. Była to pierwsza na świecie stacja informacyjna nadająca wiadomości przez całą dobę. Model działania CNN całkowicie zmienił sposób przekazywania informacji i sprawił, że widzowie mogli śledzić wydarzenia na bieżąco, niezależnie od tradycyjnych godzin emisji programów informacyjnych. Do historii przeszły również słowa Turnera, który miał powiedzieć, że CNN nie zakończy nadawania aż do końca świata, który stacja pokaże na żywo. Imperium medialne Turnera obejmowało CNN, TNT i Cartoon Network Ted Turner stworzył jedno z największych imperiów medialnych w Stanach Zjednoczonych. Oprócz CNN rozwijał również takie kanały jak TBS Superstation, TNT, Cartoon Network oraz Turner Classic Movies. Magnat przejął także znaczną część biblioteki filmowej MGM Studios oraz Warner Bros., wzmacniając pozycję swojej grupy w branży rozrywkowej. Jednocześnie Turner budził ogromne kontrowersje w świecie kina. W latach 80. zdecydował o kolorowaniu starych czarno-białych filmów należących do biblioteki MGM. Uważał, że amerykańska publiczność nie chce oglądać klasycznych produkcji w oryginalnej formie. Decyzja wywołała gwałtowne protesty środowiska filmowego. Według informacji ze źródeł to właśnie działania Turnera miały przyczynić się do stworzenia przez Bibliotekę Kongresu National Film Registry, którego celem było zachowanie filmów w ich oryginalnym kształcie. W 1996 roku Turner Broadcasting System połączono z Time Warner. Ted Turner został wtedy wiceprezesem nowego koncernu medialnego. Burzliwe życie prywatne Teda Turnera i małżeństwo z Jane Fondą Ted Turner był znany nie tylko z działalności medialnej, ale również z życia prywatnego i sportowych pasji. W latach 70. kupił drużyny Atlanta Braves i Atlanta Hawks. Był również związany z organizacją wrestlingową World Championship Wrestling. W 1977 roku wygrał regaty America’s Cup, co przyniosło mu okładkę magazynu „Sports Illustrated”. Turner był trzykrotnie żonaty. Najgłośniejszym związkiem było jego małżeństwo z aktorką Jane Fondą. Para pobrała się w 1991 roku, a rozwiodła dekadę później. Wcześniej jego żonami były Julia Nye oraz Jane Shirley Smith. Po swojej śmierci Ted Turner pozostawił pięcioro dzieci, czternaścioro wnucząt i dwoje prawnucząt. Według informacji ze źródeł jego majątek był szacowany na 2 miliardy dolarów. Donald Trump żegna Teda Turnera po jego śmierci Po śmierci Teda Turnera głos zabrał również Donald Trump. Były prezydent USA opublikował wpis w serwisie Truth Social, w którym pożegnał magnata medialnego. Trump nazwał Turnera „jednym z Wielkich w Historii Mediów” i swoim przyjacielem. W oświadczeniu podkreślił również, że Turner zawsze był gotowy „walczyć o słuszną sprawę”. Były prezydent odniósł się także do obecnej sytuacji CNN. Według Trumpa Ted Turner był „osobiście zdruzgotany” tym, że nowi właściciele mieli zniszczyć stację „lewicową ideologią”. Trump wspomniał również o przejęciu Warner Bros. Discovery przez Paramount Skydance, firmę powiązaną z Larrym Ellisonem. Ted Turner był także znanym filantropem Poza działalnością biznesową Turner angażował się również w działalność charytatywną. W 2010 roku dołączył do inicjatywy Giving Pledge, zobowiązując się do przekazania większości swojego majątku na cele dobroczynne po śmierci. Przez lata pozostawał jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci amerykańskiego świata mediów. Stworzone przez niego kanały telewizyjne do dziś należą do najbardziej znanych marek telewizji kablowej. Źródła: pudelek.pl, filmweb.pl
Po burzliwym procesie z Deppem zniknęła. Dziś życie Amber Heard wygląda zupełnie inaczej. „Straciłam zdolność mówienia”
Amber Heard po głośnym procesie z Johnnym Deppem niemal całkowicie zniknęła z życia publicznego. Dziś mieszka w Hiszpanii, wychowuje troje dzieci i – jak donoszą media – posługuje się innym nazwiskiem. Jej życie zmieniło się diametralnie. Jak wygląda codzienność byłej gwiazdy Hollywood i czy to naprawdę koniec jej kariery?
Po zakończeniu jednego z najgłośniejszych procesów w historii show-biznesu Amber Heard postawiła wszystko na jedną kartę – prywatność. Opuściła Stany Zjednoczone, sprzedała dom w Kalifornii i rozpoczęła nowe życie w Europie. Dziś rzadko pojawia się publicznie, a jej codzienność skupia się wokół rodziny i prób odbudowy spokoju. Amber Heard i życie po procesie – od blasku fleszy do ciszy Amber Heard urodziła się 22 kwietnia 1986 roku w Austin w Teksasie. Jest córką Patricii Paige i Davida Clintona Hearda, ma młodszą siostrę Whitney. Jej kariera rozwijała się dynamicznie aż do momentu burzliwego rozstania z Johnnym Deppem – para rozwiodła się w 2017 roku, ale to proces o zniesławienie z 2022 roku na zawsze zmienił jej życie. Sąd w Wirginii uznał, że aktorka dopuściła się zniesławienia, a sprawa – transmitowana na żywo – stała się globalnym spektaklem. Heard po latach mówiła: „Nie obchodzi mnie, co ktoś o mnie myśli ani jakie chce wydać osądy dotyczące tego, co wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami mojego małżeństwa”. Jednocześnie zwracała uwagę na skalę manipulacji w sieci: „Nawet jeśli ktoś uważa, że zasługuję na tę nienawiść, nie może powiedzieć, że w mediach społecznościowych przedstawiono sprawiedliwy obraz”. Po procesie zdecydowała się całkowicie odciąć od Hollywood – środowiska, które przez lata było centrum jej życia. Czytaj też: Amber Heard. Naczelna skandalistka Hollywood czy ofiara przemocy domowej? Amber Heard w Hiszpanii – nowe nazwisko i nowe zasady Po wyjeździe z USA Amber Heard najpierw zamieszkała na Majorce, a później w Madrycie. Według doniesień medialnych zaczęła posługiwać się nazwiskiem Martha Jane Cannary – co jest nawiązaniem do legendarnej postaci Dzikiego Zachodu, Calamity Jane. Ten symboliczny krok miał pomóc jej odciąć się od przeszłości. Aktorka nie ukrywa, że dobrze odnalazła się w Hiszpanii. W rozmowie z dziennikarzami powiedziała krótko: „Bardzo kocham Hiszpanię” oraz „mam nadzieję, że tu zostanę”. Jej życie dziś jest znacznie spokojniejsze. Paparazzi sporadycznie uchwycili ją podczas codziennych sytuacji – spacerów z dziećmi czy krótkich wyjazdów, m.in. do malowniczego Cadaqués. Z relacji świadków wynika, że stara się funkcjonować jak zwykła mieszkanka, unikając rozgłosu. Amber Heard jako matka – życie rodzinne na pierwszym planie Życie rodzinne stało się dla Amber Heard absolutnym priorytetem. W 2021 roku urodziła jej się córka Oonagh Paige. Aktorka otwarcie mówiła o swojej decyzji dotyczącej macierzyństwa: „Cztery lata temu zdecydowałam, że chcę mieć dziecko. Chciałam zrobić to na własnych zasadach”. W maju 2025 roku ogłosiła, że jej rodzina się powiększyła – powitała na świecie bliźnięta, córkę Agnes i syna Oceana. W emocjonalnym wpisie podkreślała: „Dzień Matki 2025 na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Jestem przepełniona radością, bo mogę świętować spełnienie marzenia o rodzinie”. Macierzyństwo, jak sama przyznaje, stało się dla niej źródłem siły i stabilizacji. Po latach intensywnej kariery i medialnych burz to właśnie dzieci dają jej poczucie sensu i bezpieczeństwa. Media publikowały zdjęcia, na których widać ją spacerującą z trójką maluchów – z dala od czerwonych dywanów, które kiedyś były jej codziennością. Kariera Amber Heard – od Hollywood do „ery teatru” Choć wielu uznało, że jej kariera dobiegła końca, Amber Heard nie zniknęła całkowicie z życia zawodowego. Po procesie jej rola w „Aquaman i Zaginione Królestwo” została znacząco ograniczona – według doniesień miała jedynie kilkanaście kwestii i około 20 minut czasu ekranowego. Zamiast wielkich produkcji postawiła jednak na teatr. W 2024 roku wystąpiła w sztuce „Spirit of the People”, co sama skomentowała w mediach społecznościowych słowami: „Jestem teraz w swojej erze teatru”. To wyraźny sygnał, że próbuje odnaleźć się w branży na nowych zasadach – z dala od presji blockbusterów i medialnych oczekiwań. Zobacz również: Amber Heard ukrywała ciążę, pokazała zdjęcia bliźniąt. Wszyscy zachodzą w głowę, kto jest ojcem dzieci Amber Heard dziś – życie w cieniu i próba odzyskania głosu Choć Amber Heard ograniczyła swoją obecność w mediach, wciąż zabiera głos w ważnych momentach. W dokumencie „Silenced” powiedziała: „To nie chodzi o mnie. Straciłam zdolność mówienia. Nie jestem tu po to, żeby opowiadać swoją historię”. Jej aktywność w mediach społecznościowych również znacząco zmalała – ostatni wpis opublikowała pod koniec 2025 roku, dzieląc się refleksją: „To spojrzenie wstecz na wszystkie chwile pełne serca i wspólnych stołów. Mam nadzieję, że wy też macie ich w tym roku pod dostatkiem”. Czytaj także: Amber Heard przyznała się do maltretowania Deppa. Kompromitujące nagranie ujrzało światło dzienne Źródła: onet.pl, people.com, ladbible.com, graziadaily.co.uk
Stracił żonę, a potem zakochał się w siostrze Emily Blunt. „Diabeł ubiera się u Prady” zmienił w życiu aktora wszystko
Nie każda wielka historia miłosna zaczyna się od iskry. Niektóre rodzą się z ciszy po stracie. Felicity Blunt i Stanley Tucci spotkali się w momencie, gdy życie aktora było naznaczone żałobą. Ich relacja nie była oczywista — była powolna, ostrożna, ale prawdziwa. I właśnie dlatego dziś fascynuje bardziej niż niejeden hollywoodzki romans.
Na czerwonym dywanie Felicity Blunt pojawia się u boku męża, ale rzadko zabiega o uwagę mediów. Nie dlatego, że brakuje jej pewności siebie — raczej dlatego, że nigdy nie potrzebowała światła reflektorów, by istnieć. Jej historia to opowieść o kobiecie, która nie szukała sławy, a mimo to stała się częścią jednej z najbardziej poruszających historii miłosnych współczesnego Hollywood. Felicity Blunt — życie poza światłem reflektorów W świecie, w którym nazwisko „Blunt” kojarzy się przede wszystkim z Emily — jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek swojego pokolenia — Felicity wybrała inną drogę. Cichszą, ale nie mniej znaczącą. Zamiast planów filmowych — książki. Zamiast czerwonych dywanów — rozmowy z autorami. Jako agentka literacka pracuje z historiami innych ludzi. Pomaga je kształtować, wydobywać, dopracowywać. To paradoksalne, że sama stała się bohaterką opowieści, której nie planowała. Opowieści o miłości, która przyszła nie w odpowiednim czasie — ale w tym właściwym. Stanley Tucci i Felicity Blunt — miłość, która przyszła po stracie Zanim pojawiła się Felicity, życie Stanleya Tucciego było inne. Uporządkowane. Zakorzenione. Jego pierwsza żona, Kate Spath-Tucci (ur. 1962, zm. 2009), była nie tylko partnerką, ale fundamentem jego świata. Ich małżeństwo trwało 14 lat. Wspólnie wychowywali troje dzieci. Kiedy Kate zmarła po walce z rakiem, ten świat się rozpadł. I choć życie toczyło się dalej, coś w nim już na zawsze pozostało pęknięte. Aktor nie ukrywał tego bólu. W jednym z wywiadów powiedział: „To wciąż jest trudne. I zawsze będzie trudne. Ale ona nigdy nie chciałaby, żebyśmy pogrążali się w żałobie i pozwolili jej przejąć nasze życie.” To zdanie brzmi jak granica — między przeszłością a próbą pójścia dalej. Zobacz też: To wydarzenie może konkurować z Met Galą! Tak wyglądała premiera „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Spotkanie, które zmieniło wszystko Ich pierwsze spotkanie było krótkie i raczej niezobowiązujące. Premiera „Diabeł ubiera się u Prady” w 2006 roku — on przyszedł z żoną, ona towarzyszyła siostrze. Kilka zdań, uprzejma rozmowa i tyle. Nic nie wskazywało na to, że kiedyś jeszcze do tego wrócą. Dopiero kilka lat później ich drogi znów się przecięły — tym razem na ślubie Emily Blunt i Johna Krasinskiego nad jeziorem Como. Okoliczności były zupełnie inne, podobnie jak moment w ich życiu. Jak wspominał Stanley Tucci: „Spotkałem ją dzięki jej siostrze… widziałem ją wcześniej na premierze. Moja żona jeszcze żyła… Zmarła kilka lat później. Półtora roku później pojechałem na ślub Emily i wtedy zobaczyłem Felicity — i to był początek.” To nie była historia z nagłym zwrotem akcji. Raczej spokojny początek relacji, która z czasem nabrała znaczenia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/GettyImages-139034612-646096b.jpg" width="2128" height="3000" alt="NEW YORK, NY - FEBRUARY 15: Actor Stanley Tucci and Felicity Blunt attend the Nanette Lepore Fall 2012 fashion show during Mercedes-Benz Fashion Week at The Stage at Lincoln Center on February 15, 2012 in New York City. (Photo by )" title="Nanette Lepore - Front Row - Fall 2012 Mercedes-Benz Fashion Week" /> Różnica wieku i wątpliwości, które mogły wszystko zakończyć Ich relacja od początku nie była całkiem prosta. Dzieliło ich 21 lat — Felicity była przed trzydziestką, Tucci miał za sobą długie małżeństwo, dzieci i trudne doświadczenia. Sam przyznawał, że miał wątpliwości i próbował się wycofać. Jak mówił: „Bałem się wejść w ten związek i próbowałem go zakończyć, bo jestem od niej dużo starszy i nie chciałem czuć się stary przez resztę życia.” To nie była decyzja podjęta od razu. Raczej proces — z dystansem, ostrożnością i próbą zrozumienia, czy to ma sens. Z czasem jednak stało się jasne, że ta relacja jest dla niego ważniejsza niż obawy, które ją na początku hamowały. Sam podkreślał później, że wiedział, iż Felicity jest kimś wyjątkowym. Zobacz też: Gwiazda "Diabeł ubiera się u Prady" zaskakuje nowym wizerunkiem. Dziś trudno ją rozpoznać. Nie do wiary, że to ta sama osoba! Rodzina, która powstała z miłości i codziennych wyborów Kiedy pobrali się w 2012 roku, ich związek był już ugruntowany, ale wciąż wymagał uważności. Felicity nie wchodziła tylko w relację partnerską — stawała się częścią życia mężczyzny, który wychowywał dzieci i nadal mierzył się ze stratą. Tucci mówił o tym wprost: „Felicity była niesamowita — przyjęła wdowca i trójkę dzieci. To ogromna rzecz w tak młodym wieku. Jeśli ktoś uczynił nasze życie lepszym, to właśnie ona.” Z czasem ich rodzina się powiększyła. W 2015 roku urodził się Matteo, a trzy lata później Emilia. To było kolejne naturalne rozszerzenie ich wspólnego życia — bez wielkich deklaracji, raczej krok po kroku. Wspólna codzienność — kuchnia, książki i bliskość Najwięcej o ich relacji mówi jednak codzienność. Nie premiery czy wywiady, ale zwykłe momenty — wspólne gotowanie, rozmowy przy stole, życie rodzinne. W czasie pandemii wiele osób zobaczyło ich w bardziej prywatnym wydaniu — w krótkich nagraniach z kuchni, gdzie Tucci przygotowywał drinki, a Felicity była za kamerą. To były proste sytuacje, ale pokazywały ich naturalną dynamikę. Może dlatego jego słowa brzmią tak zwyczajnie: „Felicity sprawiła, że wszystko stało się dla nas lepsze.” Bez wielkich deklaracji. Po prostu — lepsze. Źródła: vogue.pl, graziadaily.co.uk, The Drew Barrymore Show
Ujawniła kulisy życia w Hollywood. Takich szczegółów nikt się nie spodziewał
Izabella Miko ujawnia kulisy Hollywood. Aktorka opowiada o niebezpiecznych sytuacjach w USA, randkach z producentem i konsekwencjach, które wpłynęły na jej karierę.
Izabella Miko przerywa milczenie i ujawnia kulisy swojej kariery w Hollywood. Aktorka opowiada o niebezpiecznych sytuacjach, podejrzanych propozycjach i doświadczeniach, które na zawsze zmieniły jej życie w USA. W szczerym wywiadzie wspomina także o randkach z producentem i konsekwencjach, jakie musiała ponieść. Izabella Miko Hollywood – początki kariery w USA Izabella Miko to jedna z polskich artystek, które zdołały zaistnieć w Hollywood. Jej droga do sukcesu była długa i wymagająca ogromnej determinacji. Urodzona w Polsce, jako młoda dziewczyna wyjechała za granicę, aby rozwijać swoją pasję do tańca. To właśnie taniec stał się dla niej przepustką do świata filmu. Z czasem zaczęła pojawiać się w amerykańskich produkcjach, zdobywając kolejne role i budując swoją pozycję w branży. Nie ograniczyła się jednak wyłącznie do aktorstwa — działa również jako tancerka i producentka. Jednak za sukcesem kryją się doświadczenia, które – jak sama przyznaje – nie zawsze były łatwe. ZOBACZ TEŻ: Wielkie emocje i dramatyczna dogrywka w Tańcu z Gwiazdami! Ulubieńcy widzów odpadli już na początku odcinka. Burza w komentarzach Niebezpieczne sytuacje w Nowym Jorku i cień Jeffreya Epsteina W rozmowie z Plejadą Izabella Miko przyznała, że w trakcie swojej kariery w USA wielokrotnie znajdowała się w niekomfortowych sytuacjach. Szczególnie zapadł jej w pamięć okres, gdy przebywała w Nowym Jorku. "Byłam w Nowym Jorku w tym samym czasie, kiedy działał tam Jeffrey Epstein. Pamiętam kilka rozmów, w których padało to nazwisko — jako młoda dziewczyna nie wiedziałam, kto to jest. Nie zapraszano mnie wprost na nic konkretnego, po prostu zapraszano na imprezy. Miałam intuicję, że nie powinnam iść i jej słuchałam. Czy to była intuicja, czy anioł stróż" - mówiła dla Plejady. Mimo to kierowała się intuicją i odmawiała udziału. Sama przyznaje, że do dziś nie wie, czy była to intuicja, czy coś więcej, ale jest wdzięczna, że podejmowała właśnie takie decyzje. Randki z producentem i „czarna lista” w Hollywood Jednym z najbardziej szokujących wyznań Izabelli Miko jest historia związana z producentem. Aktorka przyznała, że była na kilku randkach z producentem, jednak nie chciała kontynuować tej relacji. "Raz byłam na czarnej liście studia, bo byłam na kilku randkach z producentem, ale nie chciałam kontynuować — jego ego tego nie wytrzymało. Kulturalnie odmówiłam dalszego spotykania się — następnego dnia moja menedżerka powiedziała mi, że nie mogę tam iść na casting. Takie rzeczy się zdarzają." - mówiła dla Plejady. Kiedy kulturalnie odmówiła dalszych spotkań, sytuacja szybko przybrała nieoczekiwany obrót. Już następnego dnia jej menedżerka poinformowała ją, że nie może pojawić się na castingu w danym studiu. Oznaczało to, że trafiła na tzw. „czarną listę”. To doświadczenie pokazuje, jak trudne i skomplikowane mogą być realia pracy w Hollywood. Jak sama podkreśla, takie sytuacje po prostu się zdarzają. CZYTAJ TEŻ: Złodzieje próbowali okraść hollywoodzki dom Izy Miko. Aktorka o próbie włamania! Tylko u nas mówi, co się stało Zielona karta i życie na własnych zasadach Izabella Miko jasno zaznacza, że od początku swojej drogi w USA kierowała się własnymi zasadami. Zawsze wierzyła, że dzięki ciężkiej pracy osiągnie sukces, w tym także uzyska obywatelstwo i zieloną kartę. Nie chciała iść na skróty ani podejmować decyzji motywowanych wyłącznie formalnościami. Jak podkreśla, nie chciała wychodzić za mąż dla papierów. Zamiast tego konsekwentnie stawiała na rozwój zawodowy i własną niezależność. Równie stanowczo odrzucała propozycje udziału w prywatnych imprezach za odpowiednią kwotę. Takie sytuacje pojawiały się szczególnie po jej pierwszych sukcesach filmowych, jednak konsekwentnie mówiła „nie”. Zmiana nazwiska i cena sukcesu w Hollywood Kariera w Hollywood wiązała się również z innymi kompromisami. Jednym z nich była zmiana nazwiska. Jak przyznała aktorka, nie była to jej decyzja. Jej pierwszy agent wpisał „Izabella Miko” na karcie katalogowej, uznając, że nazwisko „Mikołajczak” jest zbyt trudne do wymówienia. Na początku swojej kariery pracowała także jako fotomodelka, pozując do katalogów, aby zarobić na podstawowe potrzeby. Jak sama przyznała, nie była wystarczająco wysoka, aby pracować jako modelka wybiegowa. Największą ceną sukcesu okazał się jednak czas spędzony z rodziną. Przez lata była daleko od bliskich. Dopiero od siedmiu lat stara się częściej bywać w Polsce. Źródło: Plejada
Zostawił żonę w Polsce, w Hollywood miał romans. Niewielu wiedziało o zakazanej miłości polskiego muzyka
Dziś mija 57 lat od śmierci Krzysztofa Komedy – jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów jazzowych. Choć przez lata jego największą inspiracją była żona Zofia, pobyt w Hollywood wystawił ich relację na ciężką próbę. W świecie blichtru i szybkiej kariery w życiu artysty pojawiła się młoda izraelska aktorka. Jak wyglądał ten rozdział jego życia i czy był tylko przelotnym romansem?
Wybitny kompozytor przez lata pozostawał oddany swojej żonie Zofii, która była dla niego nie tylko partnerką, ale też drogowskazem, inspiracją i motywacją do działania. Ich relacja zmieniła się jednak, gdy kilka lat po ślubie Komeda wyjechał do Hollywood. Zachwycony tamtejszym stylem życia szybko się zaaklimatyzował i zapragnął stać się częścią tego świata. Zupełnie inaczej odnalazła się w nim Zofia – rozczarowana i zniechęcona postanowiła wrócić do Polski. Wtedy w życiu kompozytora pojawiła się tajemnicza, aspirująca aktorka i piosenkarka z Izraela. Jak potoczyła się ich znajomość i jaki wpływ miała na losy artysty? Krzysztof Komeda: przyjazd do USA Do Kalifornii zaprosił go jego przyjaciel i reżyser, Roman Polański. Była niedziela 17 grudnia 1967 roku, kiedy polski jazzman dotarł do Hollywood, Krainy Snów. Był wówczas nikomu nieznanym kompozytorem z Europy, od 9 lat mężem Zofii, która była jego wielką miłością, muzą, doradczynią i menedżerką. Nazywał ją żartobliwie Szefową. Małżeństwo miało plan, aby po sukcesie Komedy na Zachodzie wyemigrować całą rodziną. Wtedy Zofia jeszcze nie wiedziała, że znienawidzi Hollywood, któremu daleko było do Krainy Snów, a bliżej do miejsca z koszmarów, gdzie "po trupach do celu" i sukces za wszelką cenę były na porządku dziennym. Komeda przyjechał na zaproszenie Polańskiego, któremu w ręce wpadł w tamtym czasie maszynopis powieści grozy "Dziecko Rosemary (Rosemary’s Baby)" Iry Levina. Film był niskobudżetowy i wiele elementów mogło przy jego powstawaniu pójść nie tak, ale ostatecznie stał się kasowym sukcesem. Okrzyknięto go arcydziełem horroru satanistycznego, a skomponowana przez Komedę melodia kołysanki była od tamtego czasu wykonywana i nagrywana przez setki twórców. W ciągu pół roku od przyjazdu do USA Komeda stał się celebrytą, który zamieszkał w kosztownej willi w Beverly Hills, a na spotkania z najpopularniejszymi i uznanymi artystami jeździł drogim, sportowym autem. Żony kompozytora nie było już wtedy u jego boku, Zofia wyjechała jeszcze przed premierą filmu Polańskiego, rozczarowana Hollywood, a co smutniejsze - zachowaniem męża, który zmieniał się na jej oczach z dnia na dzień i wsiąkał w artystyczne środowisko, odsuwając ją na drugi plan. Kiedy wynajął dom w Beverly Hills, który na początku podobał się też Zosi, napisał do niej o tym, być może licząc, że żona przyjedzie do niego ponownie, ale w odpowiedzi otrzymał informację, że w Polsce kończą się pieniądze i Zofia wraca do pracy. Do pokaźnej willi wprowadzili się natomiast właściwie na stałe Marek Hłasko i Marek Niziński. Z tym pierwszym połączyła go bardzo bliska więź. Polski pisarz stał się kimś pomiędzy sekretarzem a najbliższym powiernikiem Komedy. To właśnie z polskimi przyjaciółmi kompozytor spędzał swój wolny czas, pochłaniając przy tym ogromne ilości alkoholu. Czytaj też: Krzysztof Komeda i Zofia Komedowa: jazzman i jego muza. Historia wyjątkowej miłości Krzysztof Komeda: romans z izraelską artystką Wtedy też w jego życiu pojawiła się młodsza od jego żony o jedenaście lat śpiewająca aktorka z Izraela, Elana Cooper. Jej kariera aktorska była krótka, w 1960 roku wygrała casting na tytułową rolę w filmie "Historia Rut" i zyskała dzięki temu uznanie krytyków, ale po tej przygodzie lepsze role już nie nadeszły. Kiedy Elana poznała Komedę, podejmowała decyzję o porzuceniu aktorstwa. Poznali się tuż po jego przylocie do Los Angeles, na przyjęciu u Bronisława Kapera, słynnego polskiego kompozytora, który otrzymał Oscara za kompozycję „Lilli”. Ich relacja zacieśniła się, kiedy Zofia Komedowa wróciła do Polski, a przyszłość rodziny Komedy stanęła pod znakiem zapytania. Podobno kiedy Hłasko dowiedział się o romansie przyjaciela z izraelską artystką, wyraził dezaprobatę. "Miał tłumaczyć Komedzie, że żydowskie dziewczęta są wyjątkowo niebezpieczne i łatwo dla nich stracić głowę", czytamy w książce Sławomira Kopra "Skandaliści PRL". Pisarz był wówczas od dziewięciu lat w burzliwej relacji z Esther, która również pochodziła z Izraela i być może chciał ustrzec Komedę przed tym, przez co sam przechodził. Krzysztof Komeda: śmierć Po sukcesie "Dziecka Rosemary" przyszła kolejna propozycja, tym razem chodziło o skomponowanie muzyki do filmu – „The Riot” w reżyserii Buzza Kulika. Komeda pracował przez długie godziny do świtu, nie dbając o odpoczynek. Kiedy już robił sobie przerwę, spotykał się na przemian z Elaną i kumplami od kieliszka z Polski. Nie wiadomo, jak potoczyłoby się dalej życie Krzysztofa Komedy w Hollywood, a przy tym jego relacja z izraelską pięknością, ale można przypuszczać, że nie była im pisana wspólna przyszłość i wielka miłość, a może bardziej, jak to w Hollywood bywa, relacja oparta na korzyściach płynących ze sławy jednego z nich, z w tym wypadku Komedy. Zwłaszcza po tym, gdy na jaw wyszło, że Elana zawarła z Wojtkiem Frykowskim porozumienie - chcieli przekonać kompozytora, aby ten wyraził zgodę na to, aby jego ukochana z Izraela nagrała singiel z kołysanką "Rosemary". W tamtym okresie był to przepis na wielki sukces, bo ze względu na dominujące wszędzie szafy grające, single ze znanymi przebojami rozchodziły się w setkach tysięcy egzemplarzy. Z kolei relacja Krzysztofa Komedy z żoną robiła się coraz bardziej zdawkowa i oschła, ograniczona do pocztówek lub krótkich telegramów z prośbą o załatwienie jakiejś sprawy w Polsce. Ostatnią wiadomość od męża dostała tydzień przed świętami, a potem nastąpiła długa cisza. W czwartek, 16 stycznia 1969 roku w warszawskim mieszkaniu Zofii Komedowej rozdzwonił się telefon. To przyjaciele z emigracji bili na alarm, przerażeni wiadomością, którą zobaczyli w nowojorskich gazetach. Pisano w nich, że Krzysztof Komeda od trzech tygodni jest w stanie śpiączki po nieudanej operacji mózgu, leży w Midway Hospital w Los Angeles. Żona kompozytora kilka dni później była przy jego łóżku, ale tak szybkie przedostanie się z PRL-owskiej Polski do USA niektórzy nazywali wprost cudem. W rzeczywistości udało się dzięki znajomościom. Krzysztof Komeda już nigdy nie odzyskał przytomności, zmarł po przewiezieniu go do Polski. Zofia Komedowa trwała przy mężu do samego końca. Czytaj też: Odniósł ogromny sukces za oceanem, nie zdążył się nim nacieszyć. Jego śmierć do dziś skrywa tajemnicę Źródła: jazzforum.com, Sławomir Koper "Skandaliści PRL", wyd. Czerwone i Czarne
Przez lata żyli w toksycznym związku, ale nie umieli od siebie odejść. Historia miłości legendy kina i Anjelici Huston to uczuciowy rollercoaster
Jesienią 1989 roku jedno wyznanie Jacka Nicholsona zburzyło 17-letni związek z Anjelicą Huston. Choć przez lata znosiła jego zdrady i wierzyła, że ich relacja przetrwa, wiadomość o dziecku z inną kobietą stała się punktem bez powrotu. To historia wielkiej miłości, pełnej namiętności, bólu i rozczarowań, która zakończyła się w dramatycznych okolicznościach.
Tego dnia, a było to jakoś jesienią 1989 roku, Jack Nicholson zaprosił Anjelicę Huston na kolację. Formalnie byli jeszcze parą, wszędzie pokazywali się razem, ale czuła, że oddalają się od siebie. Przygotował tę kolację specjalnie dla niej. Był słodki, uwodzicielski. Kiedy powiedział, że będzie miał dziecko z inną kobietą, przyjęła to spokojnie. Poradziła mu: „To chyba będziesz musiał się tą kobietą zaopiekować”. Zdobyła się jeszcze na to, żeby wyjść bez słowa, nawet się uściskali. Choć ona w głowie miała burzę i czuła, że ziemia ucieka jej spod nóg. Anjelica Huston i Jack Nicholson: historia miłości Na drugi dzień pojechała do Nicholsona i rzuciła się na niego z pięściami. „Biłam go na oślep, jak bokser, a on zasłaniał się i uchylał, miał mnóstwo siniaków”, pisze w swoim wspomnieniach. Przez tyle lat wierzyła, że ich związek wreszcie się ułoży, znosiła jego zdrady i wybryki, a wszystko po to, by na końcu dowiedzieć się, że oczekuje dziecka z inną, młodszą kobietą. „To była dziewczyna - blondynka, seksowna z pełnymi ustami i sennymi oczami, którą widziałam w klubie tanecznym w Silver Lake. Jack spędzał tam czas po meczach koszykówki. Poprzedniej zimy pojawiła się w Aspen, jako przyjaciółka jego córki Jennifer”, wspominała. To była modelka Rebecca Broussard. Nicholson miał mieć z nią dwoje dzieci – córkę Lorrain i młodszego syna Ray’a. Ale wtedy, gdy przyznawał się do tego Anjelice, sam był w szoku. Próbował wmawiać jej, że dziecko niczego między nimi nie zmieni. Nie chciał, czy nie potrafił się z nią rozstać. Byli razem 17 lat! Nicholson z żadną kobietą nie był tak długo. O żadnej nie mówił, że jest wyjątkowa. „Kocham Cię Anjelica”, szeptał jej do ucha miliony razy. Była u jego boku, gdy zagrał w swoich najwspanialszych filmach, takich jak „Chinatown”,czy „Lśnienie”. Stała przy nim gdy odbierał Oscara za „Lot na kukułczym gniazdem”. Czytaj też: Melissa Joan Hart grała Sabrinę, nastoletnią czarownicę. Jak dzisiaj wygląda jej życie? Jack Nicholson i Anjelica Huston: jak się poznali? Poznali się w 1973 roku na przyjęciu w domu Nicholsona. Mieszkał wtedy przy Mulholland Drive, zwanej w latach 70. „ulicą złych chłopców”. Mieli tam swoje domy Warren Beatty, Marlon Brando i Jack Nicholson. Hollywoodzcy uwodziciele, którzy podrywali i porzucali kolejne kobiety. Jack Nicholson nie ukrywał, że jest hedonistą, swego czasu chwalił się że miał dwa tysiące partnerek. Kiedy poznał Anjelicę, miał już za sobą trzy oficjalne związki i troje dzieci. Jego trochę bezczelny, a trochę szelmowski uśmiech rozbrajał kobiety. Po filmie „Easy Rider” stał się gwiazdą (Anjelica zakochała się w nim po raz pierwszy, kiedy zobaczyła ten film, kupiła bilety na trzy seanse z rzędu). Zawsze wiedział, że chce być aktorem, choć droga do tego była długa. Urodził się w 1937 roku w miasteczku Neptune w New Jersey. Zawsze był zdolny, dobrze się uczył. Wychował się w zakładzie fryzjerskim, który prowadziła jego matka, spędzał tam mnóstwo czasu jak dzieciak. Po latach okazało się, że był oszukiwany. Kobieta, którą uważał za matkę, była tak naprawdę jego babcią, siostra – matką. June miała 17 lat, gdy urodziła syna i oddała go na wychowanie swojej mamie Ethel. Kobiety przysięgły zachować to w tajemnicy. Dopiero w połowie lat 70. sprawę odkryli dziennikarze, którzy pisali o Nicholsonie biograficzny artykuł. To był szok, choć aktor starał się nie robić z tej sprawy sensacji. Mówił, że to i tak przeszłość, że obie kobiety już nie żyją. „Przez tyle lat wszyscy w rodzinie okłamywali go w sprawie narodzin, nic dziwnego że jest dość cyniczny”, tłumaczyła go po latach Anjelica. Długo grał w filmach, które przechodziły bez echa. Pił, imprezował, romansował. Ale „Easy rider” z 1969 roku wreszcie przyniósł mu popularność i uznanie, a następny film „Pięć łatwych utworów” z 1970 roku nominację do Oscara. Zobacz też: Catherine Deneuve: naznaczyła ją tragiczna śmierć siostry. Nigdy się z nią nie pogodziła Kim jest Anjelica Huston, długoletnia partnerka Jacka Nicholsona? Anjelica Huston była przede wszystkim córką sławnego ojca, wielkiego reżysera Johna Hustona, twórcy m.in. „Sokoła maltańskiego”. Podziwiała go i nienawidziła za to, że ją zostawił i zdradzał jej matkę. Wychowała się z bratem w Irlandii, ojciec był w ich domu gościem. Zresztą kiedy się urodziła w 1951 roku, ojca powiadomiono o tym telegramem. Kręcił wtedy w RPA „Afrykańską królową”, rzucił okiem na depeszę i schował ją do kieszeni. Aż Katherine Hepburn krzyknęła: Johny, powiedz kto? „Córka, Anjelica”, burknął i wrócił do pracy. Gdy jej matka zginęła w wypadku samochodowym, Anjelica przyjechała do Ameryki i stanęła pod drzwiami jego rezydencji. Grała małe rólki, uczyła się aktorstwa. Robiła karierę jako modelka. Chodziła na wybiegu u znanego projektanta Halstoma, który ubierał amerykańską elitę, m.in. Jackie Kennedy, Cher, Biankę Jagger. Podobała się, była oryginalna, mówiono że jest egzotyczna, ale ona nie była pewna swojej urody, pragnęła być jedną z tych roześmianych opalonych blondynek, które stale widziała w Kalifornii. Anjelica Huston i Jack Nicholson: zdradzał ją, ona mu wybaczała Na przyjęcie u Nicholsona pożyczyła wieczorową sukienkę: czarną, długą, z dużym dekoltem z tyłu. „Dobry wieczór, drogie panie. Mam na imię Jack i cieszę się, że was widzę” – powiedział z zabójczym uśmiechem, kiedy weszła do jego willi ze swoją macochą Cici. Anjelica poczuła się, jak w raju, „jak na wierzchołku świata”, zakochała się jeszcze raz, bez pamięci. Miała 22 lata, on 36, przetańczyli długie godziny, zaproponował by została na noc. Niepewna, jak zareagować spytała Cici, ale ta powiedziała tylko: „Żartujesz?! Oczywiście!”. Spędzili więc upojną noc, ale rano przebudzenie było brutalne. Nicholson zapakował Anjelicę w wieczorowej sukni do taksówki i powiedział żeby wracała do domu, bo on… spieszy się na mecz. Poczuła się okropnie. Przez następne tygodnie namawiał ją na randki i je odwoływał, przyciągał ją i odsuwał. Gdy wreszcie spytał, czy chciałaby z nimi zamieszkać, zjawiła się natychmiast. Mówił, że jest Jego kobietą, że jest jedyna, znajdował dla niej różne przezwiska, nazywał ją np. Toots. Podróżowali, chodzili na mecze koszykówki albo na boks, ostro imprezowali. To w końcu na imprezie w domu Nickolsona Roman Polański spotkał 13-letnią Samanthę Geimer. Zobacz też: Jako Stephanie Forrester podbiła serca fanów. Tak wygląda dziś życie Susan Flannery Anjelica Huston i Jack Nicholson: na każdym kroku odkrywała jego romanse Angelica chciała być z Jackiem tylko we dwoje, ale uwielbiał otaczać się przyjaciółmi i współpracownikami, miał sekretarkę, szofera, szefa kuchni i wielu innych pomocników. „Po ojcowsku nazywał nas swoim ludem”, wspominała. Gdy chciała, żeby wyszli gdzieś we dwoje pytał: „A gdzie drużyna? Zwołaj ludzi”. Musiała pogodzić się, że jest królową, ale na jego dworze. Chciała urządzać dom, gotować, ale nikt od niej tego nie oczekiwał. To, że ją zdradza odkryła nieco później, co była właściwie dziwne, bo zdradzał ją od początku. Odwoływał randkę mówiąc, że jest zajęty, a spotykała go z atrakcyjną wokalistką popularnej wtedy grupy „Mamas and papas”. Potem zaczęła znajdować w domu damskie kosmetyki, na jednej z dziewczyn na ulicy zobaczyła swoja kurtkę. Znajdowała też biżuterię, zakładała ją i czekała, czy ktoś się zgłosi. Zdrady ją bolały, wypłakiwała się ojcu, który mówił: „To bzdura bez znaczenia kochanie. Mężczyźni to robią - to nic nie znaczy”. Którego dnia jednak nie wytrzymała i krzyknęła ojcu prosto w twarz: „Nie wiesz, jak to jest być wzgardzonym, tak się czuję! Jack nie znosił, kiedy płakała, zawsze znajdował jakieś wytłumaczenie. „Daj spokój, przecież ona jest beznadziejna. Ten seks to był z mojej strony akt miłosierdzia” – usłyszała, kiedy wyszło na jaw, że spędził noc z jej przyjaciółką. Rozpaczała, ale nie była w stanie odejść. Nie naciskała na ślub, sama mówiła o sobie, że czuła się dzieckiem rewolucji obyczajowej lat 60. i uważała sformalizowany związek za opresję. Ale potem tego żałowała. Kiedy wreszcie odważyła się zapytać, czy mogli by się pobrać, zbył ją w idiotyczny, bezczelny sposób: „Chyba śnisz?”. Anjelica Huston i Jack Nicholson: rozstanie Podobno, gdy nie byli ze sobą, rozmawiali godzinami przez telefon. Kiedy od niego odchodziła, zabiegał by znów zamieszkali razem. W 1985 roku Anjelica Huston zdobyła Oscara za film Honnor Prizzich, który wyreżyserował jej ojciec, z jej ukochanym w roli głównej. Na planie słyszała: „Ma utalentowanego ojca, utalentowanego kochanka, a sama talentu nie ma”. Oskar dodał jej pewności siebie, poczuła, że jest aktorką, a nie córką swojego ojca. Zaczęła gorzej znosić wybryki Nicholsona, ale nadal gotowa była na wiele. I może gdyby tak brutalnie nie zareagował na jej pytanie o ślub, rozstanie nie przyszło by jej do głowy. Dlaczego tyle czasu w ogóle z nim wytrzymała? Chyba naprawdę go kochała, mówiła wprost, że jest miłością jej życia. Być może miała słabość do tzw. złych chłopców. Widziała w nim swojego ojca, którego podziwiała za talent wielkość, fantazję. A zarazem znała go jako kobieciarza, widziała rozpacz matki, gdy ojciec ją zdradzał. Można powiedzieć, że przerabiała pewien wzór w dzieciństwa. „Ludzie myślą Jack the joker, Jack to przede wszystkim zabawa. Ale to uproszczona ocena. Jest emocjonalny. Życie go dotyka, porusza go i denerwuje. Jest osobą głęboką i poważną”, tłumaczyła. Kiedy poczuła, że ich związek nigdy nie będzie inny, bo Jack się nie zmieni, odeszła. Przybiła ją wiadomość, że nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. Czuła, że tkwi w beznadziei. Długo nie mogła się po tym rozstaniu podnieść. Zobacz też: Los nie oszczędzał Christiny Applegate. Walka z rakiem piersi, stwardnienie rozsiane... Perły od świni Dla niego związek z Anjelicą też był wyjątkowy. Może dlatego, że tak go dobrze rozumiała. Po latach mówił, że nie potrafił jej zostawić, ale ona zdecydowała za oboje. „Mój związek z Anjelicą był cudowny”, wspominał. Kilka miesięcy po zerwaniu Jack Nicholson kupił bransoletkę, którą Frank Sinatra podarował kiedyś miłości swojego życia, Avie Gardner. To była piękna bransoletka wysadzana brylantami i diamentami. Wysłał ją Anjelice z dedykacją: „Perły od twojej świni. Z najszczęśliwszymi życzeniami z okazji świąt – Baw się – Yr Jack”. Korzystałam z książki Anjelica Huston „Watch me. A memoir", 2014 rok, tekstów w „Vanity Fair" i „In Style".
Miała zaledwie 15 lat, przeżyła prawdziwy koszmar. Charlize Theron ujawnia bolesną prawdę z dzieciństwa. Tamta noc zmieniła wszystko
Za hollywoodzkim blaskiem Charlize Theron kryje się historia, która na zawsze ją ukształtowała. Miała 15 lat, gdy w jej domu w RPA doszło do dramatycznych wydarzeń. Dziś aktorka wraca do tamtej nocy, by mówić o doświadczeniach, które wciąż dotykają wielu ludzi.
Za sukcesem, czerwonymi dywanami i statuetką Oscara kryje się historia, o której przez lata wiedzieli nieliczni. Charlize Theron miała 15 lat, gdy w jej domu w RPA rozegrały się wydarzenia, które na zawsze wpłynęły na jej życie. Dziś wraca do nich z odwagą — nie po to, by szokować, lecz by mówić o doświadczeniach, które wciąż dotykają wielu ludzi. Noc, która na zawsze zapisała się w pamięci Charlize Theron Czerwiec, 1991 rok. To miał być zwyczajny wieczór. 15-letnia Charlize Theron wracała z matką z kina. Jak wspomina w rozmowie z „The New York Times”, nic nie zapowiadało, że ta noc stanie się jednym z najbardziej dotkliwych momentów w jej życiu. Po drodze postanowiły jeszcze na chwilę zatrzymać się u wuja. To właśnie tam przebywał ojciec aktorki, Charles Theron — obecny, a jednocześnie jakby nieobecny, pogrążony w swoim świecie. Mężczyzna zmagał się z problemem alko*lowym. „Bardzo chciało mi się siusiu. Pobiegłam więc do domu, żeby iść do toalety, a on odebrał to jako niegrzeczność, bo nie zatrzymałam się i nie przywitałam ze wszystkimi. To wielka sprawa w RPA - szacunek, jaki trzeba mieć dla starszych. A on wpadł w histerię. Wykrzyczał: "Czemu się nie zatrzymałaś? Za kogo ty się uważasz?”, opowiadała. Atmosfera była wyczuwalnie napięta, a 15-letnia Charlize po raz pierwszy odważyła się wypowiedzieć na głos myśl, która dojrzewała w niej od dawna — zasugerowała matce, by od niego odeszła. Tego wieczoru coś się zmieniło. Gdy później kładła się spać, nie potrafiła uwolnić się od przeczucia, że nadchodzi moment, który na zawsze odmieni ich życie. „Wychodząc z tamtego domu, czułam, że coś się zmieniło. Ona też to wiedziała. Poszłam spać z poczuciem, że wydarzy się coś złego. I rzeczywiście tak się stało”, mówiła. Sprawdź też: Kulisy rozprawy Opozdy i Królikowskiego wyszły na jaw. Ta jedna propozycja wstrząsnęła wszystkimi. Aktorka nie wytrzymała Rodzinna historia i moment, który wszystko zmienił W domu Theronów bezpieczeństwo było priorytetem — każde pomieszczenie miało stalowe drzwi. Jak podkreśla aktorka, był to znak czasów i miejsca, w którym dorastała. Republika Południowej Afryki znajdowała się wówczas w trudnym okresie, a codzienność wielu rodzin naznaczona była napięciem. „Każde pomieszczenie w naszym domu miało stalowe drzwi… Taki był poziom przemocy, w którym żyliśmy. Nasz kraj stał na krawędzi wojny domowej”, opowiadała w rozmowie z „The New York Times”. Tej nocy sytuacja wymknęła się spod kontroli. Ojciec aktorki wrócił do domu i jego zachowanie było agresywne. Jak relacjonuje Charlize Theron, wtargnął do środka i zaczął oddawać strzały przez drzwi, dając jasno do zrozumienia swoje zamiary. „Dał nam jasno do zrozumienia, że zamierza nas z*bić”, opowiadała. „Był z nim też jego brat. Wiedzieliśmy, że to poważna sprawa, więc kiedy włamał się do pierwszej bramy, moja mama pobiegła do sejfu po broń”, dodawała. Charlize i jej matka schroniły się w sypialni, próbując przycisnąć drzwi. Mimo dramatyzmu sytuacji żadna z nich nie została ranna. „Przybiegła do mojej sypialni. Obie trzymałyśmy drzwi całymi ciałami, bo nie miały zamka, a on po prostu się cofnął i zaczął strzelać przez drzwi. I to jest właśnie szaleństwo: ani jedna kula nas nie trafiła. To szaleństwo, jeśli się nad tym zastanowić”, dodawała aktorka. W pewnym momencie matka Charlize sięgnęła po broń. Wykorzystując moment, gdy jej mąż zaczął szukać innej możliwości dotarcia do żony i córki, oddała strzał. Działała w obronie własnej. Prokuratura nie postawiła jej żadnych zarzutów. Czytaj też: Okrzyknięto ją polską Janis Joplin, potem przeszła piekło. Dziś zwyciężczyni The Voice żyje inaczej Dlaczego Charlize Theron zdecydowała się opowiedzieć swoją historię? Przez długi czas Charlize Theron nie mówiła publicznie o tym, co wydarzyło się w jej domu. Utrzymywała, że jej ojciec zginął w wypadku samochodowym. Dopiero z biegiem lat zdecydowała się ujawnić prawdę. Dziś podkreśla, że nie chce, aby tamte wydarzenia definiowały jej życie. Traktuje je jako część swojej historii — trudną, ale ważną. Aktorka angażuje się również w działania wspierające osoby doświadczające przemocy domowej. Jak sama zaznacza, mówi o swojej przeszłości, by inni nie czuli się osamotnieni. „Myślę, że o takich rzeczach trzeba mówić. To sprawia, że inni ludzie nie czują się samotni”, podkreśliła w wywiadzie. Historia Charlize Theron to opowieść o doświadczeniu, które choć trudne, stało się impulsem do działania i wsparcia innych. To także przypomnienie, że za znanymi nazwiskami często kryją się historie, które rzadko trafiają na pierwsze strony gazet. Czytaj też: Charlize Theron już tak nie wygląda! Gwiazda zdecydowała się na ostre cięcie!
Gdy była dzieckiem, jej talent dostrzegł Jan Englert, potem wróżono jej wielką karierę za granicą. Dziś cała Polska kojarzy ją z jedną rolą
To miała być historia o wielkiej, międzynarodowej karierze. Joanna Trzepiecińska już jako młoda dziewczyna zachwycała talentem, a jej nazwisko coraz częściej pojawiało się w kontekście zagranicznych produkcji. Dziś jednak – choć mogła podbić Hollywood – widzowie kojarzą ją głównie z jedną rolą. Jej własne słowa rzucają nowe światło na tę decyzję.
To miała być kariera pisana wielkimi literami – zagraniczne produkcje, nazwiska światowego formatu i droga prosto do Hollywood. Joanna Trzepiecińska już na starcie została dostrzeżona przez Jana Englerta, a później okrzyknięta jedną z największych nadziei polskiego kina. Dziś większość widzów widzi w niej przede wszystkim jedną postać. Jej własne słowa pokazują, dlaczego ta historia potoczyła się zupełnie inaczej. Jan Englert odkrył talent Joanny Trzepiecińskiej Początek tej historii nie wydarzył się na planie filmowym ani w świetle reflektorów. Kluczowy moment przyszedł znacznie wcześniej – podczas konkursu recytatorskiego. To właśnie wtedy Joannę Trzepiecińską zauważył Jan Englert, o czym opowiedziała w najnowszym wywiadzie dla dziennik.pl przeprowadzonym przez Ellę Wojczak. „Na jednym z konkursów recytatorskich zobaczył mnie Jan Englert i po występie porozmawiał z moimi rodzicami, sugerując, że powinnam spróbować swoich sił w szkole teatralnej”. To spotkanie okazało się decydujące i wyznaczyło kierunek jej dalszej drogi. Co jednak istotne – nie była to decyzja podszyta ambicją czy presją. Aktorka podkreśla, że wszystko działo się naturalnie: „Poszłam na egzaminy właściwie bez wielkiej presji”. Dostała się do warszawskiej szkoły teatralnej za pierwszym razem, co tylko potwierdziło jej predyspozycje. Już wtedy miała za sobą intensywny czas rozwoju – szkołę muzyczną, konkursy i różnorodne aktywności, które budowały jej pewność siebie. W rozmowie wyraźnie zaznacza także, że pochodzenie z Tomaszowa Mazowieckiego nigdy nie było dla niej przeszkodą: „Nie, kompletnie nie miałam takiego kompleksu”. Ten fragment jej historii – dziś przywoływany w kontekście najnowszego wywiadu – pokazuje, że fundamentem jej kariery nie była pogoń za sławą, lecz konsekwentna praca i naturalna droga rozwoju. Joanna Trzepiecińska i szansa na Hollywood Po ukończeniu szkoły teatralnej jej kariera zaczęła rozwijać się bardzo dynamicznie. W latach 80. i 90. była uznawana za jedną z najbardziej obiecujących aktorek, a – jak podkreślano – „świat stoi przed nią otworem”. Zainteresowanie jej osobą szybko wykroczyło poza Polskę. Reżyserzy z Europy i Stanów Zjednoczonych chcieli z nią pracować, a ona otrzymywała propozycje ról u boku takich aktorów jak John Hurt, Rod Steiger czy Rutger Hauer. To była realna szansa na międzynarodową karierę, w tym także w Hollywood. Mimo to Joanna Trzepiecińska konsekwentnie odrzucała kolejne oferty. Jej podejście najlepiej oddają słowa: „Mam tam grać z Kempem, to wolę tutaj z Holoubkiem”. Za tym wyborem stały jednak nie tylko kwestie artystyczne. Ważnym powodem była także sytuacja prywatna. Aktorka wychowywała dwóch synów – Wiktora i Karola – i, jak sama przyznała, robiła to sama: „Moich chłopców wychowywałam sama, bo tak się potoczyły losy z ich ojcem, że nie chciał się nimi zajmować”. Decyzja o pozostaniu w Polsce była więc również wyborem matki, która postawiła na stabilność i obecność w życiu dzieci. Trzepiecińska jasno wskazywała, że to doświadczenie ukształtowało jej podejście do życia i relacji: „Teraz jestem samodzielna i czuję się silna”, podkreślała na łamach magazynu VIVA!. W efekcie szansa na Hollywood – choć realna i wielokrotnie powracająca – zeszła na dalszy plan. Najważniejsze okazały się wartości, które nie miały nic wspólnego z blaskiem światowej kariery. Zobacz też: Gwiazda hitu Polsatu samotnie wychowała synów. Dziś mówi, co naprawdę było najtrudniejsze Dlaczego aktorka wybrała teatr i Polskę Za tym wyborem stała konkretna filozofia pracy i życia. Joanna Trzepiecińska nie ukrywa, że najważniejszy był dla niej teatr – przestrzeń, w której mogła się rozwijać i pracować z twórcami, których naprawdę ceniła. „Teatr to jedyne miejsce, gdzie mam szansę pracy z wybitnymi reżyserami i wspaniałymi kolegami”, wyznała aktorka na łamach magazynu Gala. To właśnie tam znajdowała sens swojej pracy. Nie w rozgłosie, nie w popularności, ale w jakości: „Tu mogę obcować z najlepszą literaturą”. Jednocześnie bardzo jasno oceniała realia branży filmowej: „W kinie i telewizji tak naprawdę nie ma żadnych kryteriów jakości. Najważniejsze jest, by produkcja się sprzedała”. To spojrzenie tłumaczy jej konsekwencję. Nie była zainteresowana karierą opartą na popularności. Sama mówiła: „Nie nadaję się do tego, by być królową balu”. W świecie pełnym blasku i czerwonych dywanów wybrała scenę teatralną – mniej spektakularną, ale dla niej prawdziwą. Rola Alutki zdominowała wizerunek aktorki Paradoks jej kariery polega na tym, że mimo tak świadomych wyborów, konsekwencji i bogatego dorobku teatralnego oraz filmowego, dla wielu widzów Joanna Trzepiecińska wciąż pozostaje jedną postacią – Alutką z „Rodziny zastępczej”. To właśnie ta rola przyniosła jej ogromną popularność i sympatię, zapisując się na stałe w pamięci publiczności. Postać charakterystyczna, wyrazista, obecna przez lata na ekranie – nic więc dziwnego, że dla wielu stała się najważniejszym skojarzeniem z aktorką. Tym bardziej że, jak sama przyznaje, widzowie często przywiązują się do ról, które towarzyszą im najdłużej. I choć mogłoby się wydawać, że tak silne zaszufladkowanie może być ograniczające, Joanna Trzepiecińska nie traktuje tego w ten sposób: „My, aktorzy, nie mamy wpływu na to, które role zostaną z widzami najdłużej”, podkreśliła Joanna Trzepiecińska dla dziennik.pl. W jej podejściu nie ma frustracji ani potrzeby odcinania się od tej postaci. Wręcz przeciwnie – jest akceptacja i dystans, które tylko potwierdzają jej świadome podejście do zawodu: „Skojarzenie z Alutką cieszy mnie”. Jednocześnie między tymi słowami wybrzmiewa coś więcej. Aktorka subtelnie zaznacza, że jej droga zawodowa była znacznie bogatsza – obejmowała zarówno wymagające role teatralne, jak i różnorodne doświadczenia artystyczne, które nie zawsze przebijają się do masowej świadomości. To właśnie tutaj ujawnia się największy kontrast tej historii. Z jednej strony – ogromny dorobek i świadome wybory, w tym rezygnacja z międzynarodowej kariery. Z drugiej – jedna rola, która dla wielu widzów stała się symbolem całej jej twórczości. Dla samej Trzepiecińskiej nie jest to jednak powód do sprzeciwu. Raczej dowód na to, że aktorstwo żyje w pamięci widzów własnym życiem – niezależnie od planów i ambicji samego artysty. Co Joanna Trzepiecińska mówi dziś o swojej karierze Dziś, patrząc wstecz, Joanna Trzepiecińska nie zmienia narracji. Nie mówi o straconych szansach ani o tym, co mogło być. Jej wypowiedzi są spójne z tym, jaką drogę wybrała na początku. Podkreśla, że nigdy nie skupiała się na sobie w kategoriach wyglądu czy popularności: „Zupełnie nie analizowałam siebie w takich kategoriach”. Istotniejsze były wartości wyniesione z domu: „Ważniejsze było to, czy jesteśmy pracowici, czy się rozwijamy”. To właśnie ten fundament sprawił, że nie uległa presji świata, który oferował jej znacznie więcej – przynajmniej na pierwszy rzut oka. Zobacz też: Trafiła do szpitala, myślała, że to zawał. Joanna Trzepiecińska zmaga się z chorobą Kariera w Polsce zamiast światowej sławy Jej historia nie jest opowieścią o utraconej szansie. To raczej świadomy wybór drogi, która – choć mniej spektakularna – była zgodna z jej przekonaniami. Mimo propozycji z Europy i Stanów Zjednoczonych, mimo realnej szansy na międzynarodową karierę, została w Polsce. Wybrała teatr, rozwój i życie na własnych zasadach. Jak sama podsumowała: „Jestem tylko jedną z wielu aktorek, która po prostu pracuje. Co mi się miało udać, to się udało”. I być może właśnie w tym zdaniu kryje się największe zaskoczenie tej historii.
Nie tylko kręci serial. Twórca „Yellowstone” zarabia fortunę także poza planem. Mówi, że robi to dla swojego nałogu
Taylor Sheridan to dziś jedno z najgorętszych nazwisk w świecie seriali. Twórca „Yellowstone” nie tylko pisze hit za hitem, ale buduje potężne imperium oparte na ranczach, koniach i bezkompromisowym realizmie. Kulisy jego działalności i zarobków mogą zaskoczyć nawet najbardziej doświadczonych widzów i obserwatorów branży.
Taylor Sheridan to twórca, który w ostatnich latach całkowicie zdominował świat seriali, udowadniając, że western wciąż może przyciągać miliony widzów. Jego produkcje nie tylko biją rekordy popularności, ale również generują ogromne zyski, wykraczające daleko poza samą branżę filmową. Za sukcesem „Yellowstone” i jego spin-offów stoi nie tylko talent scenarzysty, lecz także przemyślany model biznesowy oparty na ranczach, koniach i bezkompromisowym podejściu do realizmu. Taylor Sheridan – od aktora do potężnego showrunnera Taylor Sheridan urodził się w maju 1970 r. w Chapel Hill w Karolinie Północnej, jednak jego życie bardzo szybko związało się z Teksasem. Dorastał w Fort Worth, a jednocześnie spędzał czas na ranczu w Cranfills Gap, co miało ogromny wpływ na jego przyszłą twórczość. Już wtedy funkcjonował między dwoma światami – miejskim i kowbojskim – które później stały się fundamentem jego historii. Zanim osiągnął sukces, przez lata próbował swoich sił jako aktor. Występował w produkcjach takich jak „Strażnik Teksasu”, „Veronica Mars” czy „Synowie Anarchii”, jednak nie były to role, które przyniosły mu rozpoznawalność na szeroką skalę. Przełom nastąpił dopiero w 2010 r., gdy mając 40 lat i stojąc przed renegocjacją kontraktu, podjął radykalną decyzję o porzuceniu aktorstwa. Postawił wszystko na scenariopisarstwo. Jak sam uznał, przez 15 lat czytał słabe scenariusze, więc wiedział, jakich błędów unikać. Ta decyzja okazała się kluczowa. Najpierw napisał „Aż do piekła”, za które otrzymał nominację do Oscara, a następnie stworzył „Sicario” (2015) i „Wind River. Na przeklętej ziemi” (2017). Te produkcje nie tylko odniosły sukces, ale ugruntowały jego styl – surowy, realistyczny i bezkompromisowy. „Yellowstone” i jego spin-offy – fenomen, który zmienił wszystko Największy sukces przyszedł wraz z serialem „Yellowstone”. Historia rodziny Duttonów z Montany okazała się przełomem nie tylko dla Sheridana, ale i dla całego gatunku westernowego w telewizji. Produkcja szybko zdobyła ogromną popularność i stała się fundamentem całego uniwersum serialowego. Na bazie sukcesu powstały kolejne projekty, w tym „1883” oraz „1923”, które rozwijają historię rodziny Duttonów w różnych okresach. Sheridan wrócił także do swojego dawnego pomysłu i zrealizował „Mayor of Kingstown” (2021-), do którego scenariusz pilota napisał w jedną noc. Równolegle rozwijał inne produkcje, takie jak „Tulsa King” czy „Special Ops: Lioness”. Twórca nie ogranicza się jedynie do nadzorowania projektów. Jest bezpośrednio zaangażowany w ich tworzenie i pisze około 20 godzinnych scenariuszy rocznie. Co istotne, wiele pomysłów rodzi się podczas pracy na ranczu – w siodle, w trakcie codziennych obowiązków. Zobacz też: Sezon serialowy należy do Michelle Pfeiffer. Nowa produkcja spodoba się fanom Yellowstone! Ranczo 6666 i miliony dolarów – jak Sheridan zarabia poza ekranem Taylor Sheridan zbudował swój sukces nie tylko na scenariuszach, ale również na działalności poza branżą filmową. Jest właścicielem kilku rancz w Teksasie, w tym legendarnego 6666, którego historia sięga 1870 r. To miejsce nie jest jedynie elementem jego stylu życia – stało się kluczowym elementem jego biznesu. Co istotne, jego działalność nie wynika wyłącznie z kalkulacji finansowej. Sheridan otwarcie przyznaje, że tworzy filmy, by finansować swój „nałóg” – kolekcjonowanie i hodowlę koni. To właśnie ta pasja sprawia, że rancza pełnią podwójną funkcję: są zarówno zapleczem produkcyjnym, jak i przestrzenią rozwijania jego obsesji, która napędza kolejne projekty. Na terenie rancza realizowane są jego produkcje, a Paramount płaci za jego wynajem nawet 50 tys. dolarów tygodniowo. Co więcej, różne spin-offy „Yellowstone” kręcone są w różnych częściach tej ogromnej posiadłości, co dodatkowo zwiększa jej wykorzystanie i znaczenie. Ranczo to także realna działalność gospodarcza. Hodowane są tam bydło rasy Angus i konie, które Sheridan wykorzystuje w swoich produkcjach. Dodatkowo rozpoczęto sprzedaż wołowiny, co zostało nawet pokazane w 5. sezonie „Yellowstone”. W ten sposób twórca połączył świat filmu z rzeczywistym biznesem, tworząc spójny i dochodowy ekosystem. Realizm za wszelką cenę – konie, kowboje i obozy treningowe Jednym z najważniejszych elementów twórczości Sheridana jest realizm. Scenarzysta otwarcie krytykuje standardy Hollywood, zwłaszcza w zakresie pracy z końmi. Uważa, że są one słabo wytrenowane i niebezpieczne, dlatego korzysta z własnych zwierząt. Aktorzy w jego produkcjach nie tylko odgrywają role – muszą nauczyć się prawdziwego życia na ranczu. W tym celu organizowane są specjalne „obozy kowbojskie” w Teksasie. To intensywne szkolenia, podczas których uczą się jazdy konnej, pracy z bydłem i obsługi lassa. Przed 5. sezonem „Yellowstone” koszt takiego obozu wyniósł 214 979,61 dolarów. Około 33 tys. dolarów przeznaczono na catering, a znaczną część budżetu pochłonęło korzystanie z koni – 2 tys. dolarów za sztukę. To pokazuje, że autentyczność w jego produkcjach nie jest przypadkiem, lecz efektem dużych inwestycji, które bezpośrednio łączą się z jego pasją do koni. Kulisy finansowe produkcji – liczby, które robią wrażenie Imperium Sheridana opiera się na ogromnych nakładach finansowych, które jednak przekładają się na sukces. Skala wydatków związanych z jego produkcjami jest imponująca. Przykładem może być 5. sezon „Yellowstone”, do którego zamówiono 24 nowe siodła, każde za prawie 1000 dolarów. Dodatkowo wynajem rancza na potrzeby produkcji kosztuje 50 tys. dolarów tygodniowo, co stanowi istotne źródło dochodu dla samego twórcy. Choć niektórzy producenci, w tym David Glasser z 101 Studios, wyrażali niezadowolenie z części wydatków, Sheridan nadal cieszy się dużą swobodą. Powód jest prosty – jego produkcje przyciągają ogromną publiczność zarówno do telewizji kablowej, jak i platformy Paramount+. Dzięki temu jego pozycja w branży pozostaje niezachwiana. Czytaj też: Fani „Yellowstone” nie uwierzą, że to Polska. Ten krajobraz wygląda jak Montana Źródła: wyborcza.pl, serialowa.pl
W Hollywood radzili jej zmienić nazwisko. Polka zrobiła odwrotnie i wygrała. Dziś jest gwiazdą w USA
Udowodniła, że w Hollywood można osiągnąć sukces bez rezygnacji z własnej tożsamości. Polskie nazwisko nie stanęło jej na drodze do kariery, a dziś – choć nie jest już tak widoczna – nadal działa zawodowo. Co robi teraz aktorka znana z „Chirurdzy” i „Artysty”?
Nina Siemaszko to dowód na to, że w Hollywood nie trzeba wyrzekać się swoich korzeni, by osiągnąć sukces. Aktorka o polskim nazwisku przez lata budowała swoją pozycję w amerykańskim show-biznesie, występując w popularnych serialach i filmach. Dziś, choć działa z dala od medialnego zgiełku, konsekwentnie podąża własną drogą. Polskie korzenie, które ukształtowały jej drogę Nina Siemaszko urodziła się w Chicago jako Antonina Jadwiga Siemaszko. Jej historia zaczyna się jednak dużo wcześniej – od losów ojca, Konstantego Siemaszko, który po II wojnie światowej opuścił Polskę i zamieszkał w Londynie. To właśnie tam założył rodzinę z Collette McAllister. Po narodzinach pierwszego syna zdecydowali się na przeprowadzkę do Chicago, gdzie przyszła na świat Nina i jej rodzeństwo. Mimo życia w Stanach Zjednoczonych, w domu Siemaszków pielęgnowano polską kulturę, język i historię. Rodzina angażowała się także w działania promujące polskość. To wychowanie sprawiło, że aktorka nigdy nie odcięła się od swoich korzeni. Warto dodać, że aktorstwo nie jest w tej rodzinie przypadkiem – jej brat Casey Siemaszko również został aktorem i, podobnie jak ona, zdecydował się nie rezygnować z polsko brzmiącego nazwiska. Zmieniła tylko imię. Nazwisko zostawiła bez kompromisów Na początku kariery zdecydowała się na praktyczny krok – skróciła swoje imię z Antoniny Jadwigi do Niny. Powód był prosty: łatwiejsza wymowa dla amerykańskiej publiczności. Jednak nazwiska nie zmieniła. Siemaszko pozostało jej znakiem rozpoznawczym. To świadoma decyzja, która – jak pokazuje jej historia – nie przeszkodziła w osiągnięciu sukcesu. Podobną drogę wybrał jej brat Casey Siemaszko, który urodził się jako Kazimierz. On również zmienił imię, ale zachował nazwisko. Czytaj też: Gwiazda „Gwiezdnych wojen” przez lata żyła w cieniu sławnej matki. Debbie Reynolds odeszła dzień po śmierci córki. Ich relacja skrywa wiele tajemnic Kariera Niny Siemaszko w USA – od 1986 roku do dziś Nina Siemaszko rozpoczęła swoją karierę w 1986 roku rolą w filmie „One More Saturday Night”. Od tego momentu systematycznie pojawiała się w kolejnych produkcjach. Na swoim koncie ma ponad 70 ról w filmach i serialach. Widzowie mogli oglądać ją w takich tytułach jak „Chirurdzy”, „Potyczki Amy”, „Prezydencki poker”, „Pamiętnik Czerwonego Pantofelka” czy „Szpital dobrej nadziei”. W 2011 roku wystąpiła w filmie „Artysta”, który został nagrodzony Oscarem. Jak podaje serwis imdb.com, jej ostatnie aktywności aktorskie przypadają na 2017 i 2018 rok. W 2018 roku pojawiła się w serialu „Kellie Martin in Hailey Dean Mystery: A Will to Kill”, natomiast rok wcześniej zagrała w filmie „Historia nienawiści” (2017). To właśnie te produkcje zamykają jej dotychczasową filmografię, po której aktorka wyraźnie ograniczyła swoją obecność na ekranie. Życie poza kamerą. Nowy etap i zaangażowanie poza Hollywood Dziś Nina Siemaszko prowadzi spokojniejsze życie w Los Angeles, ale wcale nie znika z radaru. Wciąż jest aktywna zawodowo, angażuje się społecznie i coraz częściej dzieli się prywatnymi momentami z fanami. Niedawno opublikowała wpis, w którym poinformowała o zaręczynach, pisząc wprost: „Powiedziałam TAK!”. Podkreśliła, że były to wyjątkowe i bardzo osobiste chwile. Aktorka działa także poza światem filmu. Angażuje się w inicjatywy środowiskowe i pełni rolę delegatki, reprezentując określoną grupę w strukturach organizacyjnych w USA. W swoich wpisach podkreśla współpracę z Young Performers National Committee oraz działalność na rzecz członków organizacji. Na co dzień skupia się również na pasjach – interesuje się jogą, prowadzi prywatne zajęcia i promuje aktywny styl życia. W jej mediach społecznościowych nie brakuje też odniesień do wartości, które są jej bliskie. Jedno z jej mott brzmi: „Radość nie jest opcjonalna”. Mimo upływu lat Nina Siemaszko nie przestaje iść własną drogą – dziś bardziej świadomie, spokojniej, ale nadal z wyraźnym kierunkiem. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Zobacz też: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Źródła: radiozet.pl, film.wp.pl, imdb.com, antyradio.pl
Śpiewała „Que Sera, Sera”, ale życie hollywoodzkiej wcale nie przypominało bajki. Nigdy nie zaznała prawdziwej miłości. Kulisy jej życia zaskakują
Doris Day była ikoną kina i muzyki, uwielbianą na całym świecie za swój ciepły wizerunek. Choć na ekranie emanowała radością i niewinnością, jej życie prywatne pełne było dramatów, trudnych związków i bolesnych doświadczeń.
Doris Day była piosenkarką i gwiazdą filmową lat 50. i 60. Jedną z najbardziej kasowych aktorek swoich czasów. Porównywano ją z Marilyn Monroe, choć były bardzo różne. Monroe była sexbombą, Doris Day kojarzyła się z miłą dziewczyną z sąsiedztwa, seksowną, ale zarazem cnotliwą, domową i ciepłą. Biograf wielu gwiazd Jack Law napisał, że mężczyźni chcieli spać z Marilyn Monroe, ale obudzić się przy Doris Day. Świetnie śpiewała, jej najbardziej znanym przebojem jest piosenka „Que sera, sera”, popularna do dzisiaj w przeróżnych wykonach. Doris Day śpiewała ją w filmie… Alfreda Hitchcocka. Już całkiem niedawno, bo w 2009 roku 87-letnia Doris Day wydała płytę „My Heart”, która trafiła niemal od razu do pierwszej dziesiątki najchętniej kupowanych płyt w Wielkiej Brytanii. Miała wtedy za sobą 62 lata kariery! Grała w wielu komediach , takich jak m.in. „Herbatka we dwoje”, „Nie jedzcie stokrotek”. Była popularna na całym świecie, u nas Bohdan Łazuka śpiewał o niej w piosence "Bohdan, trzymaj się": Ja nie jestem Phillip Clay, ja nie jestem Doris Day, ja nie jestem także Frank Sinatra.... Kojarzyła się z pogodną, pełną werwy, zaradną dziewczyną. Ale jej życie prywatne było dalekie od szczęścia. Jak sama wspominała często było raczej „skandalicznym nieszczęściem”. W Hollywood przytacza się często przykład Doris Day i jej filmowego partnera i przyjaciela Rocka Hudsona. Oboje uchodzili za ikoniczny wzór heteroseksualnych Amerykanów. W rzeczywistości ona nigdy nie przeżyła szczęśliwego związku, on był gejem, do czego przez całe życie bał się przyznać, w obawie przed załamaniem kariery. Jak wyglądało życie Doris Day, wielkiej hollywoodzkiej gwiazdy? Doris Day: jej karierę przerwał dramatyczny wypadek Doris Day urodziła się jako Doris Kappelhoff w amerykańsko-niemieckiej rodzinie. Pseudonim Day zaczerpnęła z piosenki „Day after day”. Miała wielki talent do tańca, ale dramatyczny wypadek przekreślił jej marzenia o karierze. W samochód, którym jechała uderzył pociąg, Doris z otwartym złamaniem nogi wylądowała w szpitalu na wiele miesięcy. Nie było mowy o powrocie do tańca. Ponieważ dobrze śpiewała, razem z mamą zdecydowały, że będzie kształcić się i próbować swoich sił w tym kierunku. Szybko się wybiła. W 1945 roku, w wieku 23 lat, zaśpiewała swój pierwszy wielki hit „Sentimental Journey” („Sentymentalna podróż”), który stał się bardzo popularny wśród amerykańskich żołnierzy na wojnie w Korei, w latach 50. W końcu lat 40. zadebiutowała bardzo udanie w filmie, szybko stała się jedną z największych atrakcji kasowych filmowej ameryki. Kojarzyła się z wizerunkiem ponętnej, ale konserwatywnej dziewczyny, z zasadami. Pisano, że „flirtowała z łóżkiem”, ale nigdy do niego nie weszła. W latach 50. wystąpiła w wielu filmach, takich jak "Herbatka we dwoje", "Zobaczę Cię we śnie", "Kochaj albo odejdź". Czytaj też: Clark Gable odszedł dzień po zakończeniu zdjęć do filmu z Marilyn Monroe. O tę śmierć obwiniano aktorkę View oEmbed on the source website Doris Day: mówiło się o niej "najstarsza dziewica na świecie" Grała obok największych amantów hollywoodzkich: Jamesa Stewarta, Cary’ego Granta, Davida Nivena i Clarka Gable i Kirka Douglasa, z którym szczerze się nie lubili. Ona uważała, że Kirk jest totalnie skupiony na sobie. On szybko zauważył, że maska Doris Day jest odległa od niej samej. Doris Day wystąpiła także w thrillerze Alfreda Hitchcocka "Człowiek, który wiedział za dużo" Za film "Telefon towarzyski" otrzymała jedyną w swojej karierze nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Przełamywała hegemonię mężczyzn na szczycie list najpopularniejszych i najlepiej opłacanych aktorów. Amerykanie kochali Doris Day i kochali się z niej śmiać. W latach 60. nazywano ją najstarszą dziewicą na świecie – bo ciągle grała staroświeckie, cnotliwe panny. Z kolei komik i muzyk Oscar Levante żartował: Znałem Doris Day, zanim została dziewicą. Jeszcze w 1967 roku Mike Nichols zaproponowal jej role Pani Robinson w głośnym potem filmie „Absolwent”. Był to doskonały sposób na zmianę wizerunku i pokazanie innych aktorskich możliwości. Miała zagrać starzejącą się kobietę, która uwodzi zagubionego osiemnastolatka , w tej roli zadebiutował Duston Hoffman. Film stał się wielkim wydarzeniem. Ale Doris Day odrzuciła rolę tłumacząc, że jest wulgarna, prostacka i podważa jej system wartości. Zobacz również: Był zakochany w Marilyn Monroe, ale nigdy nie zostawił dla niej żony. O miłości Yvesa Montanda i Simone Signoret Doris Day: cztery małżeństwa O Doris Day mówiono, że emanowała zaraźliwą radością życia. Tymczasem jej życie osobiste była skrajnie nieudane. Przyznawała zresztą, że w latach 50. przeszła załamanie nerwowe, że nie miała orgazmu i nie potrafiła go udawać, romansowała z wieloma mężczyznami, między innymi z Ronaldem Reaganem. Najstarsza dziewica świata, tak naprawdę wyszła za mąż mając 19 lat. Oczarował ją muzyk-puzonista Al Jordan, z którym występowała w kilku grupach. Para pobrała się w 1941 roku, jeszcze w tym samym roku narodził się jedyny syn gwiazdy Terry Melcher. Małżeństwo nie miało w sobie nic z hollywoodzkiej z bajki. Jordan okazał się przemocowcem, bił Doris po twarzy. Mówiła, że zmienił jej życie w koszmar. A Jordana nazwała psychopatycznym sadystą. Dziecko było jedynym powodem, dla którego przetrwała w tym związku kilka lat. W 1946 roku Doris Day ponownie została panną młodą. Tym razem jej wybrankiem był saksofonista George Weidler. To małżeństwo też było porażką. Wytrzymali ze sobą tylko osiem miesięcy, jednak ostateczny wyrok rozwodowy wydano w 1949 roku. W tym samym roku w życiu gwiazdy pojawił się producent i agent Martin Melcher, który zauroczył ją, oświadczył się i wreszcie wydawało się, że życie Doris Day zaczyna się układać. Para pobrała się, a Melcher adoptował syna swojej żony. Martin okazał się jednak tyranem kontrolującym każdy jej krok. Robił wszystko, by nie dopuszczać do niej syna i utrudniać im kontakt. Po jego śmierci okazało się, że był też oszustwem, zostawił ją z koszmarnymi długami i zobowiązaniami, o których nie miała pojęcia. W swojej wspomnieniowej książce pisała: „Kim był Marty Melcher? To pytanie nieustannie mi się nasuwało. Jak mogłam żyć z mężczyzną przez 17 lat i nie wiedzieć, kim on jest?” Po raz ostatni wyszła za mąż za Barry’ego Comdena, szefa kuchni swojej ulubionej restauracji w Los Angeles. Ujął ją tym, że za każdym razem dawał jej torbę ze skrawkami wędlin i mięs dla jej ukochanych psów. To był już czas , gdy lepiej czuła się w towarzystwie zwierząt niż ludzi, i mogłaby powtórzyć za Marilyn Monroe: ludzie mnie gryźli, psy nigdy. Czwarte małżeństwo, zawarte w 1976 roku trwało pięć lat. Doris Day po tych doświadczeniach dała sobie spokój ze stałymi związkami. Do śmierci była sama, otoczona ukochanymi zwierzętami. Zobacz też: Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: nie umiał być jej mężem, ale do końca życia pozostał dla niej wsparciem Doris Day: uratowała syna przed Charlesem Mansonem Była w swojej rezydencji, kiedy w pewien sierpniowy dzień 1969 roku usłyszała przez radio, że ​​Sharon Tate i cztery inne osoby zostały zaatakowane w willi pod adresem Cielo Drive 10050. Z przerażeniem rozpoznała ten adres jako dawny dom jej syna i jego narzeczonej Candice Bergen. Wkrótce ujawniono, że Charles Manson obrał sobie za cel dawny dom syna Doris Day Terry’ego z powodu urazy, jaką chował do niego. Terry Melcher – wzięty wtedy producent muzyczny, nie chciał wydać jego płyty. Wydała mu się za słaba. Sama Doris Day poznała Charlesa Mansona i od razu jej się nie spodobał. Zauważyła, że jest agresywny i porywczy. Prosiła syna, by zerwał tę znajomość i wyprowadził się z willi przy Cielo Drive. Manson wiedział, że Terry już tam nie mieszka, ale ten adres dobrze znał, odwiedzał Terry’ego. Willa została mu w głowie, dlatego kazał bandzie tam zaatakować. Terry, w czasie rozprawy Mansona, zeznawał na środkach uspakajających. Dostał ochronę. Doris Day przeżyła śmierć swojego syna, który odszedł po chorobie w 2004 roku. Sama odeszła w 2019 w swoim domu w Kalifornii, w Carmel Valley. Miała 97 lat. Żyła z dala od świata show-biznesu. Podobnie, jak inna gwiazda, Brigitte Bardot poświęciła się zwierzętom, które chciała ratować. Przede wszystkim psom. W Ameryce jest wspomina z nostalgią i sentymentem do dzisiaj. Mówiła, że choć brakowało jej szczęścia słonecznej dziewczyny, za którą uchodziła, próbowała wykorzystać każdą chwile w życia. Czytaj też: Wzbudzali emocje różnicą wieku, dziś żyją po swojemu. „Na początku była sensacja”. Kościukiewicz o miłości do znanej polskiej reżyserki
On romansował z Demi Moore i grał w teledysku Britney Spears, ona latami czekała na swoją szansę. Tak wyglądała droga do kariery gwiazd serialu „Virgin River”
Alexandra Breckenridge i Martin Henderson zyskali ogromną popularność dzięki serialowi „Virgin River”. Oprócz tego, że grają w tej samej produkcji łączy je jeszcze jedno - nie wierzyli, że odniosą sukces. Jak to się stało, że mimo trudnych momentów i chwil zwątpienia oboje są dziś są idolami milionów widzów na całym świecie?
Serial „Virgin River”, który można oglądać na Netflix, przyciąga widzów od blisko siedmiu lat. Ta ciepła, emocjonalna historia o miłości, stracie i zaczynaniu życia od nowa zyskała wierne i liczne grono fanów. Nowy, siódmy sezon udowadnia, że ta opowieść wciąż potrafi poruszać i zaskakiwać. Produkcja inspirowana powieściami Robyn Carr po raz pierwszy pojawiła się na ekranach w 2019 roku. Jej główną bohaterką jest Melinda „Mel” Monroe – pielęgniarka, która po tragicznej stracie męża postanawia opuścić Los Angeles i rozpocząć nowe życie w niewielkim, malowniczym miasteczku w północnej Kalifornia. To właśnie tam Mel nie tylko odnajduje spokój, ale także miłość. Jej relacja z Jackiem Sheridanem staje się sercem całej opowieści – pełnym czułości, ale i trudnych doświadczeń związanych z przeszłością oraz walką o wspólną przyszłość. Aktorzy grający główne role stali się ulubieńcami widzów. Alexandra Breckenridge znana jest nie tylko z „Virgin River” Aktorzy grający główne role – Alexandra Breckenridge i Martin Henderson – na początku nie wierzyli, że serial zdobędzie taką popularność. Wszystko jednak zmieniło się wraz z rozpoczęciem zdjęć. „Mimo kilku trudności na początku czuliśmy, że mamy dobrą historię, że dzieje się tu coś wyjątkowego. Wiedzieliśmy, że relacja między Jackiem i Mel może zadziałać i że jest sercem całej opowieści” – mówił Martin Henderson. Rola Mel stała się dla Alexandry Breckenridge przepustką do międzynarodowej kariery. Wcześniej grała głównie w produkcjach klasy B. Wystąpiła m.in. w serialu „American Horror Story”, gdzie zagrała uwodzicielskiego ducha, a także w produkcji „Tacy jesteśmy”, gdzie wcieliła się w postać Sophie. Pojawiła się również w „The Walking Dead” jako Jessie Anderson. W 2025 roku zagrała w komedii romantycznej „Miłość w prezencie”, dziś dostępnej na Netflixie. W tej produkcji wciela się w samotną matkę, która po utracie pracy dorabia, przebierając się za Świętego Mikołaja. Nie poznalibyście jej w tym przebraniu! Były to jednak głównie role drugoplanowe lub wręcz epizody. Dopiero serial "Virgin River" zdał jej to, o co tak długo walczyła - uznanie, rozpoznawalność i szansę na pokazanie pełni talentu. Czytaj także: Powstaje kolejny sezon serialu nagrodzonego Emmy i Złotym Globem. Do obsady dołączy Madonna! Aktorka urodziła się w 1982 roku w Bridgeport w stanie Connecticut. Jej matka miała 19 lat, gdy ją urodziła, studiowała i dorabiała, sprzątając domy. Ojciec, pracujący w kasynie, nie mieszkał z rodziną. Alexandra dorastała w Mill Valley w Kalifornii, gdzie przeprowadziła się jako dziesięciolatka z mamą. Od dziecka próbowała swoich sił w aktorstwie, ale pracowała też jako kierowca i dostawca dla sieci restauracji Big Wangs w Hollywood. Alexandra Breckenridge w 2015 roku wyszła za mąż za gitarzystę Casey Hooper. Jest mamą dwójki dzieci –10 letniego syna Jacka i o rok młodszej córki Billie. W rozmowie z magazynem „People” przyznała, że macierzyństwo było dla niej przełomowym doświadczeniem. Na swoim instagramie ( blisko półtora miliona odwiedzających!) pokazuje jak robi dla dzieci zdrowe soki, przyrządza obiadki. Chroni jednak prywatność dzieciaków i całej rodziny. Razem z mężem wyprowadzili się z Los Angeles i zamieszkali na rancho w Georgii. „Chcieliśmy, by nasze dzieci dorastały blisko natury, mogły się swobodnie bawić i jeździć na rowerze” – opowiada aktorka. Jest dzisiaj szczęśliwą i spełnioną kobietą. Martin Henderson – charyzmatyczny Jack, chłopak Demi Moore Partnerem Mel na ekranie jest Martin Henderson, który wciela się w Jacka Sheridana – byłego żołnierza i właściciela lokalnego baru. Aktor pochodzi z Auckland w Nowa Zelandia. Kocha to miasto do dzisiaj. Karierę rozpoczął jako nastolatek. Popularność przyniosły mu role w produkcjach takich jak „Shortland Street”, „The Ring” czy „Grey’s Anatomy”. Grał Pana Darcy'ego w bollywoodzkiej wersji "Dumy i uprzedzenia" . W „Virgin River” wnosi do swojej postaci mieszankę siły i wrażliwości, dzięki czemu relacja Jacka i Mel należy do najbardziej wiarygodnych wśród współczesnych seriali romantycznych. Martin Henderson nigdy się nie ożenił i – jak sam przyznaje – dziś tego żałuje. Spotykał się m.in. z modelką Aishą Mendez oraz był w związku z Demi Moore po jej rozstaniu z Ashtonem Kutcherem. W jednej z rozmów opowiadał, że u boku starszej od niego o dwanaście lat Demi Moore dojrzał, nabrał dystansu do kariery. Przekonał się , że są rzeczy cenniejsze i ważniejsze niż kolejne role - relacje, uczucia, poznawanie świata. Kiedy poznał Demi, był już znany z horroru "The Ring" i teledysku "Toxic" Britney Spears. Podobno Demi chciała ułożyć sobie z nim życie, fani komentowali, że wreszcie pojawił się fajny facet u jej boku. Ale związek szybko się rozpadł. Obecnie jego partnerką ma być projektantka wnętrz Penny Hay. Aktor bardzo chroni prywatne życie, chociaż uchodzi za playboya, o jego romansach wiadomo niewiele.
Choć ich nazwisko zna cały świat, wiele osób wciąż nie zdaje sobie sprawy, kim są córki Meryl Streep
Choć ich nazwisko zna cały świat, wiele osób wciąż nie zdaje sobie sprawy, kim są córki Meryl Streep. Grace Gummer, Mamie Gummer i Louisa Jacobson pojawiły się razem na Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles, przyciągając uwagę jako aktorki budujące własne kariery. Ich wspólne wyjście stało się jednym z najgłośniejszych momentów wieczoru.
Nazwisko zobowiązuje, ale w ich przypadku to dopiero początek historii. Grace Gummer, Mamie Gummer i Louisa Jacobson od lat konsekwentnie pracują na własne nazwiska w świecie filmu i seriali. Ich wspólne pojawienie się na Vanity Fair Oscar Party 2026 w Los Angeles stało się symbolicznym momentem — trzy siostry, trzy kariery i jedno miejsce, w którym spotykają się prywatność z hollywoodzkim blaskiem. Kim są córki Meryl Streep? Poznaj Grace, Mamie i Louisę Córki Meryl Streep i rzeźbiarza Dona Gummera to Grace Gummer, Mamie Gummer i Louisa Jacobson. Wszystkie trzy są aktorkami i rozwijają swoje kariery w branży filmowej i telewizyjnej. Grace Gummer ma 39 lat. Mamie Gummer, najstarsza z sióstr, ma 42 lata. Najmłodsza Louisa Jacobson ma 34. Choć wychowywały się z dala od blasku Hollywood, dziś same funkcjonują w świecie filmu i show-biznesu. Rodzina dzieliła życie między Los Angeles a niewielkie miasteczko w Connecticut, co sprawiło, że dzieciństwo aktorek przebiegało w spokojnej atmosferze, z dala od medialnego szumu. Córki Meryl Streep i ich kariera aktorska w Hollywood Każda z sióstr Gummer rozwija własną ścieżkę zawodową. Grace Gummer występuje w serialu „Love Story”, gdzie gra Caroline Kennedy. Aktorka jest także związana z Markiem Ronsonem, z którym wychowuje dwoje dzieci. Mamie Gummer pojawiła się w produkcji „We Were Liars”. Louisa Jacobson znana jest z serialu HBO „The Gilded Age”, który przyniósł jej rozpoznawalność. Siostry są także obecne w przestrzeni publicznej Nowego Jorku, gdzie bywają postrzegane jako rozpoznawalne, choć wciąż stosunkowo dyskretne postacie świata kultury. Córki Meryl Streep na Vanity Fair Oscar Party 2026 15 marca 2026 wszystkie trzy siostry pojawiły się razem na Vanity Fair Oscar Party 2026. Wydarzenie odbyło się w Los Angeles County Museum of Art w Los Angeles w Kalifornii. Ich wspólna obecność została określona jako rodzinne spotkanie w hollywoodzkim stylu. Na wydarzeniu pojawiły się jako aktorki, ale również jako siostry, które rzadko można zobaczyć razem podczas tak dużych wydarzeń branżowych. Na imprezie obecni byli także inni aktorzy, w tym członkowie obsady serialu „Love Story”. Styl i wizerunek sióstr Gummer na czerwonym dywanie Każda z sióstr zaprezentowała odmienny styl. Grace Gummer pojawiła się w srebrnej, cekinowej sukni Balenciaga. Mamie Gummer wybrała długą, transparentną sukienkę z długimi rękawami, wpisującą się w trend tzw. „naked dress”. Louisa Jacobson postawiła na skórzany zestaw marki Khaite, który uzupełniła rękawiczkami i okularami przeciwsłonecznymi. Ich stylizacje podkreśliły indywidualność każdej z nich, a jednocześnie pokazały ich silną obecność w świecie mody. Rodzina Meryl Streep – życie poza blaskiem Hollywood Choć dziś córki Meryl Streep są częścią branży filmowej, ich dzieciństwo przebiegało z dala od intensywnej uwagi mediów. Jak wynika z relacji Grace Gummer, momenty, w których odczuwała rozpoznawalność swojej matki, zdarzały się głównie na lotniskach. Obecnie każda z sióstr funkcjonuje jako niezależna postać w Hollywood, budując własną tożsamość zawodową, mimo silnego związku z jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek świata. Ich wspólne pojawienie się na Vanity Fair Oscar Party 2026 pokazało nie tylko rodzinne więzi, ale także to, że córki Meryl Streep coraz wyraźniej zaznaczają swoją obecność w branży filmowej. Źródła: vanityfair.com, kobieta.onet.pl