Byli złotą parą Hollywood, wszyscy zazdrościli im tej miłości. Nikt nie znał prawdy. Ta jedna rzecz zrujnowała ich małżeństwo
Piękni, sławni i bogaci. Wydawało się, że Barbra Streisand i Elliott Gould stworzą trwały związek. Tym bardziej, że doczekali się syna. Ale sielanka trwała zaledwie osiem lat... Później cały świat mówił o ich rozwodzie. Poznaj tę niezwykłą historię pary.
Do dzisiaj Barbra Streisand uchodzi za jedną z najlepszych aktorek w Hollywood. Przed laty kochały ją miliony telewidzów, miała wielu adoratorów. Ulubienica publiczności dwa razy stawała na ślubnym kobiercu. Jej pierwszym wybrankiem był Elliott Gould. Co wiemy o tym uczuciu, które szybko się skończyło? Barbra Streisand i Elliott Gould — historia miłości Kilka lat temu Elliott Gould w programie „Sunday Morning" przyznał, że to właśnie kariera byłej żony zrujnowała ich związek i nie było szans, by go odbudować. Jak jednak zaczęło się ich uczucie? Poznali się podczas pracy nad broadwayowskim musicalem „I Can Get It for You Wholesale". 19-letnia wówczas aktorka podczas castingu zauroczyła się cztery lata starszym, przystojnym artystą, który wcielał się w główną postać. To miało być tylko kolejne przesłuchanie. Krótkie spotkanie, kilka zdań i powrót do codzienności. A jednak wydarzyło się coś, czego nikt nie planował. Gdy castingi dobiegły końca, Barbra Streisand zostawiła producentom swój numer telefonu. Ten drobny gest uruchomił lawinę zdarzeń. CZYTAJ TEŻ: Kilka dni przed 80. urodzinami ożenił się po raz drugi. Szczęście uwielbianego aktora przerwał tragiczny wypadek Elliott Gould nie wahał się ani chwili. Sięgnął po telefon i wykręcił numer. Ten jeden telefon zmienił wszystko. Tak właśnie zaczęła się historia, która wkrótce miała zelektryzować całe Hollywood. Lata 60. należały do nich. Gdziekolwiek się pojawiali, natychmiast przyciągali spojrzenia. Byli inni, wyrazisti, nie do podrobienia. On – charyzmatyczny i intrygujący. Ona – magnetyczna i absolutnie hipnotyzująca. Razem tworzyli duet, od którego nie sposób było oderwać wzroku. Szybko zaczęto o nich mówić jako o jednej z najgorętszych par w Hollywood. Ich relacja budziła emocje, fascynację i nieustanne zainteresowanie. A gdy w 1963 roku stanęli na ślubnym kobiercu, dla wielu był to moment przypieczętowania historii, która wydawała się wręcz filmowa. „Szybko zdecydowaliśmy się pobrać i nasze wspólne życie było naprawdę wspaniałe", tłumaczył. Co więcej, w 1966 roku doczekali się syna — Jasona. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgU9Gkko-3e88f44.jpg" width="1986" height="1600" alt="American actress and singer Barbra Streisand receives a kiss from her husband, actor Elliott Gould, on her opening night in 'Funny Girl' at the Prince of Wales Theatre, London, 13th April 1966. (Photo by Central Press/Hulton Archive/Getty Images)" title="Elliott's Funny Girl" /> Dlaczego Barbra Streisand i Elliott Gould się rozstali? Wszyscy trzymali za nich kciuki i wierzyli, że to uczucie przetrwa próbę czasu. Rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna – ich małżeństwo zakończyło się po zaledwie ośmiu latach, co dla wielu było ogromnym zaskoczeniem. Elliott Gould w rozmowie dla „Sunday Morning” nie pozostawił złudzeń. Przyznał, że od początku różnili się oczekiwaniami wobec związku. Dodatkowo ona coraz mocniej skupiała się na pracy, która zaczęła zajmować w jej życiu więcej miejsca niż sprawy rodzinne. To właśnie te różnice miały ostatecznie przesądzić o ich rozstaniu. „Barbra, która wciąż pisze książkę o swoim życiu, pewnego razu odezwała się do mnie i zapytała, dlaczego według mnie się rozstaliśmy. Odpowiedziałem jej, że oboje zaczęliśmy dojrzewać w inny sposób, chcieliśmy innych rzeczy, co sprawiło, że stopniowo się od siebie oddalaliśmy. Wydaje mi się, że jednym z powodów było to, że w pewnym momencie Barbra stała się ważniejsza niż nasz związek. Ale myślę, że poszło nam naprawdę dobrze. Rozwód przebiegł szybko i bezboleśnie, a nikt nie odbierze nam tego, co razem przeżyliśmy", mówił. Choć ich wspólna historia dawno dobiegła końca, życie napisało dla nich zupełnie nowe scenariusze. Dziś każde z nich poszło własną drogą – ona odnalazła stabilność i spokój u boku Jamesa Brolina, on z kolei układał sobie życie z Jennifer Bogart. To już zupełnie inny rozdział, daleki od dawnych emocji, ale wciąż przyciągający uwagę tych, którzy pamiętają ich wspólną przeszłość. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Barbra Streisand przeszła piekło jako dziecko. Nie wierzyła w nią nawet własna matka
Zdradził żonę z kuzynką i nie wierzył w monogamię. Mało kto zna mroczne oblicze geniusza
Albert Einstein, jeden z największych umysłów XX wieku, do dziś fascynuje nie tylko swoją teorią względności, ale i życiem prywatnym. W rocznicę jego śmierci wraca temat relacji, które dalekie były od ideału. Zdrady, skomplikowane małżeństwa i emocjonalny dystans wobec najbliższych pokazują go w zupełnie innym świetle – jako człowieka pełnego sprzeczności.
Choć dla świata pozostaje symbolem naukowego geniuszu, w życiu osobistym Albert Einstein nie wpisywał się w obraz oddanego partnera. Jego związki były burzliwe, a podejście do miłości – chłodne i często podporządkowane pracy. Z dokumentów i listów wyłania się portret mężczyzny, który nie tylko nie dążył do wierności, ale wręcz świadomie odrzucał ideę monogamii. Albert Einstein i historia pierwszego małżeństwa Albert Einstein poznał Milevę Marić podczas studiów w Zurychu. Była jedną z nielicznych kobiet studiujących fizykę i początkowo ich relacja opierała się na wspólnej pasji intelektualnej. Para pobrała się w 1903 roku i doczekała się trójki dzieci, choć los ich pierwszej córki Lieserl do dziś pozostaje niejasny. Z czasem jednak ich małżeństwo zaczęło się rozpadać. Einstein coraz bardziej oddalał się emocjonalnie, koncentrując się na pracy naukowej. Mileva, która poświęciła własną karierę dla rodziny, stopniowo traciła znaczenie w jego życiu. Ich relacja przekształciła się w chłodny układ, w którym uczucia ustąpiły miejsca rutynie i napięciom. Jednym z najbardziej wymownych świadectw kryzysu w ich związku jest dokument, który Einstein przedstawił żonie. Zawarł w nim szczegółowe warunki dalszego wspólnego życia, obejmujące m.in. obowiązek dbania o jego posiłki, rezygnację z oczekiwań emocjonalnych oraz ograniczenie kontaktów osobistych do minimum. "Dopilnujesz, aby moje ubrania i bielizna były utrzymane w porządku, abym otrzymywał trzy regularne posiłki dziennie w moim pokoju. Wyrzekniesz się wszelkich osobistych kontaktów ze mną, z wyjątkiem sytuacji, gdy są one konieczne dla zachowania pozorów społecznych. Nie będziesz oczekiwać ode mnie żadnych uczuć" – pisał do niej. (cyt. za Onet.pl) Ten swoisty "kontrakt" pokazuje, jak bardzo Einstein traktował relację w sposób pragmatyczny i zdystansowany. Dla Milevy był to moment przełomowy – ich małżeństwo ostatecznie zakończyło się rozwodem w 1919 roku. ZOBACZ TEŻ: Romansował z celebrytkami, potem poślubił córkę polityka. Życie legendarnego sportowca PRL-u owiane było tajemnicą Albert Einstein miał romans z kuzynką Jeszcze przed rozwodem Einstein związał się ze swoją kuzynką Elsą Löwenthal. Relacja ta rozwijała się równolegle do rozpadającego się małżeństwa z Milevą, co budziło sprzeciw i zdziwienie otoczenia. Elsa była dla niego osobą oddaną, zajmowała się sprawami codziennymi i wspierała go organizacyjnie. Pobrali się w 1919 roku, a ona szybko stała się strażniczką jego prywatności i wizerunku. Ich związek miał jednak bardziej praktyczny niż romantyczny charakter. Choć Elsa zapewniała Einsteinowi stabilność, nie oznaczało to wierności z jego strony. Z dostępnych źródeł wynika, że utrzymywał kontakty z innymi kobietami, a jego skłonność do romansów nie ustała po drugim ślubie. Elsa była świadoma jego relacji pozamałżeńskich, m.in. z jej przyjaciółką, Ethel Michanowski. A jak wskazują biografowie – w dużej mierze je tolerowała. Ich małżeństwo można więc postrzegać jako układ oparty na wzajemnych korzyściach i akceptacji niedoskonałości partnera. Czy Einstein wierzył w monogamię? Fakty mówią jasno Albert Einstein utrzymywał liczne relacje z kobietami, zarówno przed, jak i w trakcie swoich małżeństw. Zachowane listy wskazują, że prowadził ożywioną korespondencję o charakterze intymnym, a jego życie uczuciowe było znacznie bardziej skomplikowane, niż mogłoby się wydawać. Nie ukrywał swoich kontaktów i nie traktował wierności jako wartości nadrzędnej. W jego podejściu do relacji widoczna była pewna swoboda, a nawet obojętność wobec konsekwencji emocjonalnych dla partnerki. Według relacji osób z bliskiego otoczenia geniusza, Albert miał czuć pożądanie, przede wszystkim wobec tych kobiet, które wzbudzały jego litość. Analizując jego życie prywatne, trudno znaleźć dowody na to, że Einstein dążył do trwałej, monogamicznej relacji. Wręcz przeciwnie – jego działania wskazują, że świadomie odrzucał taki model związku. Relacje traktował często w sposób funkcjonalny, podporządkowując je własnym potrzebom i pracy naukowej. To podejście sprawia, że dla wielu badaczy pozostaje przykładem człowieka genialnego, ale emocjonalnie zdystansowanego. SPRAWDŹ TEŻ: Ich miłość wybuchła jednej nocy. Pola Raksa wyrzuciła Lindę za drzwi po kilku miesiącach romansu
Poznali się w pociągu, musieli zmierzyć się z hejtem. Jest od niego młodsza o 36 lat, ale u jej boku Apoloniusz Tajner odnalazł ukojenie
Poznali się przypadkiem, w miejscu, gdzie losy ludzi przecinają się tylko na chwilę. Jeden przedział, jedna podróż i spojrzenie, które miało już nigdy nie zostać zapomniane. Nie wiedzieli jeszcze, że ta znajomość wywoła burzę emocji i stanie się tematem, o którym mówić będą wszyscy. A to był dopiero początek historii, która dla wielu do dziś pozostaje zagadką.
Poznali się w pociągu na trasie Kraków–Warszawa. To wtedy Apoloniusz Tajner zauważył Izabelę Podolec. Nie spodziewali się, że to przypadkowe spotkanie zmieni ich życie. Gdy zaczęli się spotykać, nie obyło się bez kontrowersji. Ich związek od początku wzbudzał emocje – głównie z powodu 36 lat różnicy wieku oraz faktu, że Izabela była młodsza od dzieci Apoloniusza z pierwszego małżeństwa. Związek mimo różnicy wieku i społecznych ocen Zakochali się, mimo że dzieliła ich nie tylko przepaść pokoleniowa, ale również inne życiowe doświadczenia. Apoloniusz Tajner, znany trener polskich skoczków narciarskich i były prezes Polskiego Związku Narciarskiego, miał już za sobą długie małżeństwo. Izabela Podolec była młodą, energiczną kobietą, która dopiero wkraczała w dorosłe życie zawodowe. „Poznaliśmy się w pociągu. Na linii Kraków-Warszawa. Zawsze się śmieję, że to nie była jakaś strzała Amora. Potem jeszcze to trochę trwało. Na początku nie wiedziałam, że to „ten Apoloniusz Tajner”. Wsiadł do mojego przedziału, ale ja go nie poznałam, więc mój okrzyk był „To pan?!”. Apoloniusz spojrzał wtedy na mnie, nie wiedział, co powiedzieć, a ja powiedziałam: Tak, to ten aktor z Na Wspólnej. Autentycznie tak było”, ujawniła Izabela Podolec-Tajner kilka lat temu w Dzień Dobry TVN. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Walcząca z nieuleczalną chorobą aktorka trafiła do szpitala. Fani drżą o jej życie Musiało minąć trochę czasu, zanim zakochani pojawili się wspólnie w blasku reflektorów i kamer. Pierwszym publicznym wyjściem Apoloniusza i Izabeli była Gala Mistrzów Sportu 2015. Do tego czasu media podawały, że pięknością widywaną u boku działacza sportowego jest Pakistanka o imieniu Pamela… Dziś wiemy, że 34-letnia Izabela, pochodząca z podkarpackiego Jarosławia, ma za sobą kurs aktorstwa, a także pracę jako rzeczniczka prasowa jednej z firm narciarskich. Obecnie żona ojca Dominiki Tajner prowadzi własną firmę, która zajmuje się usługami marketingowymi oraz organizowaniem imprez. Gala Mistrzów Sportu 2015, Apoloniusz Tajner z Izabelą Podolec-Tajner Pierwsze wieści o tym, że Apoloniusz Tajner zakochał się w kobiecie, która jest młodsza nie tylko od niego, lecz także od jego dzieci, zostały przez część internautów przyjęte w negatywny sposób. Co para uważa na ten temat? „Czy ja widzę różnicę wieku? Myślę, że nie. Wiadomo, w każdym związku są kłótnie, ale one nie są spowodowane różnicą wieku. Ja też tego nie odczuwam. Poza tym u nas jest specyficzna sytuacja, ponieważ ja poznałam Apoloniusza jak miałam 21 lat. Jesteśmy 7 lat razem. Więc on w jakiś sposób mnie ukształtował. Więc było trochę łatwiej”, tłumaczyła Izabela Podolec-Tajner w 2018 roku. Małżonkowie doświadczyli nawet internetowego hejtu, ale i to ich nie złamało. Nie zamierzają się przejmować komentarzami anonimowych osób. „Żal mi ludzi, którzy nie mają własnego życia, ale mają czas, aby krytykować czyjeś. Mam mocny charakter i nigdy nie przejmowałam się tym, co myślą obcy dla mnie ludzie, którzy często są sami w czarnej dziurze życiowej. Mamy z Apoloniuszem rodzinę, przyjaciół, znajomych – to są dla mnie ważni ludzie. Wiem, co i dlaczego w życiu robię, dlaczego podejmuję takie, a nie inne decyzje i nie potrzebuję adaptacji przez obce mi środowisko. Dlatego pozdrawiamy wszystkich hejterow!”, stwierdziła stanowczo żona Apoloniusza Tajnera w Party. Czytaj też: Wielka miłość i bolesne rozstanie. Legendarna aktorka PRL-u nigdy nie pozbierała się po relacji ze znanym reżyserem Dla byłego prezesa PZN różnica wieku nie stanowi żadnego problemu. Liczy się przede wszystkim ich uczucie i wyjątkowe porozumienie. "Ciągle jestem zdziwiony tym, że z osobą o tyle lat młodszą potrafię intelektualnie być na tym samym poziomie, bo to jest chyba najważniejsze. W końcu godziny przeradzają się w dni, tygodnie, lata. Trzeba jakoś ze sobą żyć i mieć jakąś nić porozumienia ze sobą. I ona jest. Na komentarze nie zwracam uwagi, nie mam nawet na to czasu", komentował w rozmowie z reporterką serwisu Jastrząb Post w 2020 roku. Ukochana przekonała Apoloniusza Tajnera do zmian i wprowadzenia nowych zasad. Były wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego przeszedł sporą metamorfozę – schudł, stosuje dietę. Trener zrezygnował z alkoholu i ograniczył spożywanie mięsa. „Przed siedmioma laty wprowadziłem dwie zasady. Jest to bardzo duża praca mojej żony. Całkowicie rzuciłem alkohol. Nie to, żebym jakoś nadmiernie z niego korzystał, ale całkowicie zaprzestałem pić alkohol. Zmieniłem też tryb odżywiania. Praktycznie zrezygnowałem z mięsa, chociaż jak mam ochotę, to jem, ale generalnie dużo warzyw”, zwierzał się w Wieczornym Expressie. Ślub i dziecko Apoloniusza Tajnera i Izabeli Podolec-Tajner Zakochani pobrali się w maju 2019 roku, a uroczystość weselna odbyła się w restauracji na dachu warszawskiego Centrum Olimpijskiego. Wśród zaproszonych gości nie zabrakło Włodzimierza Szaranowicza, Adama Małysza z żoną, Mariusza Czerkawskiego i córki prezesa Polskiego Związku Narciarskiego - Dominiki. W 2019 roku na świat przyszedł Leopold – owoc ich miłości. Dla Apoloniusza Tajnera, który został ojcem w wieku 65 lat, było to zupełnie nowe doświadczenie. „To jest coś niesamowitego. W tym wieku zostać ojcem? Czuję się młodo” – przyznał z uśmiechem. Izabela i Apoloniusz zgodnie twierdzą, że narodziny dziecka jeszcze bardziej ich zbliżyły. W mediach społecznościowych chętnie dzielą się wspólnymi zdjęciami z synem, a Izabela podkreśla, że jej partner jest troskliwym i zaangażowanym ojcem. Miłość wpłynęła także na samego Apoloniusza Tajnera. Znajomi i bliscy zauważyli, że pod wpływem żony przeszedł widoczną metamorfozę – zarówno pod względem stylu ubierania, jak i podejścia do życia. ZOBACZ TAKŻE: Była gwiazda "Plotkary” walczy o życie po ukąszeniu pająka. Dziś wszyscy jej kibicują, w przeszłości była ostro krytykowana za skandale Dopiero jakiś czas po porodzie szczęśliwi rodzice wyjawili prawdę na temat starania o dziecko. Okazuje się, że pani Izabela ma za sobą trudne doświadczenia. „Leopold był bardzo wyczekanym dzieckiem. Chorowałam, wiele razy słyszałam od lekarzy, że nie będę mogła mieć dziecka. To było straszne i nie chcę do tego wracać. Trzeba patrzeć na pozytywne strony w życiu i najważniejsze, że Leoś jest już z nami i jest zdrowy!”, wyznała w listopadzie 2019 roku mama Leopolda dodając, że nie spodziewała się porodu w terminie, który wybrał dla niej los. „Wiedziałam, że będzie niedługo z nami, ale nie spodziewałam się, że nastąpi to właśnie w tamtym momencie. W szpitalu byliśmy cztery dni. Teraz jest już z nami”, tłumaczyła w Dzień Dobry TVN 34-latka. Izabela Tajner, Apoloniusz Tajner, 27 października 2019 Izabela Tajner, Apoloniusz Tajner, Gala Mistrzów Sportu 2024 Apoloniusz Tajner o dojrzałym ojcostwie W kwietniu 2023 roku Apoloniusz Tajner w rozmowie z Dzień Dobry TVN opowiedział o późnym ojcostwie. Były prezes Polskiego Związku Narciarskiego wyznał, że narodziny Leopolda go odmłodziły. „Nie brakuje mi sił. Takie dziecko bardzo angażuje, tym bardziej że nie ma już dziadków z mojej strony, którzy mogliby pomagać. […] Bardzo dobrze na mnie wpłynęło, mentalnie mnie odmłodziło. Nie mam czasu na odpoczynek”, opowiadał w studio. Zapytany o to, jakie różnice dostrzega między dojrzałym a wczesnym ojcostwem, zaznaczył: „W tym wcześniejszym ojcostwie nie miałem czasu. Byłem trenerem, byłem cały czas za granicą. W tych latach 80. byłem jeszcze bardzo zaangażowany, granice były zamknięte, to wszystko zajmowało więcej czasu. Teraz jest kompletnie inaczej. I myślę, że ten mały szkrab bardzo na tym zyskuje”, wyjaśnił. W innym wywiadzie dodawał, że wychowanie i opieka nad dzieckiem zmieniła jego postrzeganie świata, priorytety. "Już nie widzę siebie robiącego jakąś karierę. Mnie się to bardzo podoba, że mogę jak najwięcej czasu poświęcać mojemu dziecku [...] Syn jest kochany i świetny. Cieszę się, że jest, jak jest. Energii mi przybyło […]", mówił Wieczornemu Expressowi. Syn jest dla Apoloniusza Tajnera największą motywacją i siłą. Czerpie ogromną radość z każdej chwili spędzonej z dzieckiem. "Silna bateria. To daje takiego motywacyjnego kopa na przyszłość, mimo że mój wiek już jest taki, że raczej człowiek chętnie by poszukał dla siebie więcej odpoczynku i spokoju", opowiadał w Telewizji TVT. Para coraz częściej pojawia się publicznie – uczestniczą w wydarzeniach medialnych, udzielają wspólnych wywiadów. Zawsze emanują radością i pozytywną energią. Ich relacja jest dla wielu inspiracją. Para coraz częściej pojawia się publicznie – uczestniczą w wydarzeniach medialnych, udzielają wspólnych wywiadów. Zawsze emanują radością i pozytywną energią. Ich relacja jest dla wielu inspiracją.
Wymodliła go, poderwała i doprowadziła do ślubu. Sekret związku Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego. Przeżyli razem 54 lata
Zaczęło się od kina, potem przyszedł taniec, wojna i... propozycja, która zmieniła wszystko. Ona – kobieta z przeszłością, on – mistrz z duszą artysty. Ich miłość przetrwała pół wieku, mimo różnic, chorób i codziennych wyzwań.
Miłość ich życia zaczęła się od jednego filmu. Ona – aktorka, bohaterka Powstania Warszawskiego, pełna energii i uroku. On – olimpijczyk, mistrz szabli i architekt z duszą artysty. Alina Janowska i Wojciech Zabłocki stworzyli jeden z najpiękniejszych związków polskiego świata kultury i sportu. Ich uczucie przetrwało próbę czasu, choroby i codzienności. Co sprawiło, że byli razem przez 54 lata? Jak zaczęła się miłość Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego? Alina Janowska mówiła wprost – wymodliła Wojciecha Zabłockiego. Po rozpadzie pierwszego małżeństwa długo nie mogła znaleźć prawdziwego oparcia. Modliła się o mężczyznę, który byłby mądry, odpowiedzialny, z pasją, silny, ale i czuły. I taki właśnie się pojawił. Ich spotkanie miało w sobie coś z filmu. Ambasada włoska, przyjęcie, rozmowy... Alina – kobieta pewna siebie, nie bała się zrobić pierwszego kroku. Zapytała, czy Wojciech widział już „Zaćmienie” Michelangelo Antonioniego. A potem... zaprosiła go do kina. „Ale ja tutaj jestem z jedną panną”, próbował ją studzić Wojciech Zabłocki. „To już pan nie jest”, odparowała Janowska, która lubiła mieć inicjatywę i nie przejmowała się drobnymi przeciwnościami losu... Bohaterka wojny i gwiazda ekranu. Kim była Alina Janowska? Potem zaproponowała jeszcze kolację. Ale tu już Wojciech Zabłocki wykręcił się, tłumacząc, że ma trening i że zadzwoni. Po latach w jednym z wywiadów mówił: „Alina była trochę zdziwiona, lecz po tygodniu faktycznie zadzwoniłem. Przyszła do mnie i od razu, jak to ona, zaczęła sprzątać. Zobaczyła, co jem i powiedziała: »Musi pan się lepiej odżywiać. Od dziś będzie pan jadał obiady u mnie«. Zacząłem do niej chodzić”. (Cytat za Onet.pl) Tak zaczęła się wielka miłość, która trwała ponad pół wieku. Oboje byli bardzo utalentowanymi ludźmi. Alina Janowska to przecież znana, legendarna aktorka, grała m.in. w filmie „Zakazane piosenki”, „Samson”. Wielką popularność przyniósł jej serial „Wojna domowa”, gdzie zagrała ciotkę zbuntowanej nastolatki Anuli, ciągle zaskakiwaną jej „nowoczesnymi” poglądami i zachowaniem. Pewnie wiele ówczesnych mam widziało siebie w tej postaci. Była Panią Dulską w filmie Jana Rybkowskiego i baronową Krzeszowską w „Lalce” Ryszarda Bera. A pamiętacie ja w „Rozmowach kontrolowanych”? Z filmową ciocią Lusią, czyli Ireną Kwiatkowską grały duet domowych konspiratorek, w Hollywood za te role dostałyby Oscara! Mistrz szabli i ceniony architekt. Kim był Wojciech Zabłocki? Jej mąż, Wojciech Zabłocki, był wielkim polskim szablistą, mistrzem olimpijskim, i drużynowym mistrzem świata. Legendą czasów świetności polskiej szabli. Koledzy mówili do niego „Panie Wołodyjowski”, bo był niski, drobny i bardzo szczupły. Trudno było uwierzyć, że uprawiał sport walki, jakim jest szermierka. Janusz Olech, medalista olimpijski z Seulu wspominał, że Zabłocki był na co dzień był bardzo miły i życzliwy, a w czasie walki „wstępowało w niego zwierzę". Miał dobry charakter do sportu, nie odpuszczał. Z wykształcenia architekt, z pasją uprawiał swój zawód, miał tytuł profesora. Był cenioną postacią i autorytetem, nie tylko w środowisku sportowym. Ich światy różniły się, ale to właśnie te różnice sprawiły, że pasowali do siebie idealnie. Ona mówiła, że „Pan Wołodyjowski” był jej opoką – nie tylko w domu, ale w życiu. Zobacz też: Nagle spakował walizki i ją zostawił. O ich burzliwym rozstaniu huczała cała Polska. Mimo to zostali przyjaciółmi Alina Janowska: młodość naznaczona wojną Alina Janowska była o siedem lat starsza od swojego męża – przyszła na świat w 1923 roku. Choć różnica wieku mogła wydawać się niewielka, w ich przypadku oznaczała przepaść doświadczeń i przeżyć. Gdy wybuchła wojna, Wojciech Zabłocki miał zaledwie dziewięć lat. Wraz z rodziną kilkakrotnie cudem uniknął śmierci. Wypędzeni z rodzinnego domu, trafili do Pruszkowa – w drodze Wojciech szkicował. Jeden z rysunków, przedstawiający ciała zabitych Powstańców, zachował się przez lata. Ostatecznie jego bliscy osiedlili się najpierw w Krakowie, a potem w Katowicach. Janowska często wspominała, że jej dzieciństwo „było za krótkie”. W młodym wieku włączyła się w działania konspiracyjne – jako łączniczka walczyła w batalionie „Kiliński” podczas Powstania Warszawskiego. Dokładnie 1 sierpnia stawiła się na zbiórkę swojej grupy w warszawskim kinie „Palladium”. Nazywano ją „setką” – wszyscy wiedzieli, że na nią zawsze można liczyć. Już wcześniej, w 1942 roku, została aresztowana przez Gestapo za działalność w podziemiu i pomoc Żydom. Spędziła siedem miesięcy w celi na Pawiaku. Twierdziła, że przetrwać pomogła jej… pasja do tańca. Nie pozwalała sobie na załamanie – codziennie ćwiczyła, by dorównać koleżankom. W dokumencie „Z Pawiaka” opowiadała między innymi o samotnie spędzonej nocy w ponurej celi – jej towarzyszki zniknęły bez śladu, wywiezione na śmierć. „Matko Boska, Ty mnie jedną ocaliłaś. Jak mam żyć, by Ci to wynagrodzić?” – mówiła wtedy do siebie. Po wojnie zagrała w filmie Andrzeja Wajdy „Samson”. Jedna ze scen była kręcona na dziedzińcu przy Szucha, gdzie w czasach okupacji mieściła się siedziba Gestapo (obecnie znajduje się tam Ministerstwo Spraw Zagranicznych). W trakcie zdjęć zaczął sypać śnieg, a Wajda krzyknął: „Alina, schowaj się!”. Janowska odruchowo podeszła do znajomych drzwi – tych samych, którymi kiedyś wchodziła na przesłuchania. Zobacz też: Nie zawsze było łatwo, ale dziś są dla siebie największym wsparciem i siłą. Tak Karolina Borkowska opowiadała o relacji z tatą Alina Janowska i Wojciech Zabłocki: historia miłości pełna uczuć Ciężar wojennych przeżyć mógł zaważyć na całym życiu, ale Alina Janowska nie pozwoliła, by zdominowały jej codzienność. Chciała czerpać z życia pełnymi garściami i dzielić się radością z innymi. Po latach podkreślała: „Nie chcę opowiadać ludziom o swojej martyrologii, że siedziałam w więzieniu, że cierpiałam, że byłam przerażona. Chcę im powiedzieć, że życie bez miłości jest nic niewarte. Bez miłości do dziecka, małżeńskiej, koleżeńskiej, miłości kochanków”. I właśnie taką miłość odnalazła, choć droga do niej nie była prosta. Zarówno ona, jak i Wojciech Zabłocki mieli za sobą rozwody. Ich wspólna historia zaczęła się na nowo w 1963 roku, kiedy to – z inicjatywy Aliny – pobrali się. Janowska była zaniepokojona, że jej partner nie kwapi się z oświadczynami, więc... postanowiła opowiedzieć o tym w mediach. „Zabłocki jeszcze się nie oświadczył” – oznajmiła w jednym z wywiadów. Choć nie było wtedy internetu, informacja rozeszła się błyskawicznie. Jak wspominał później Zabłocki, dostawał nawet telefony z naciskami, by wreszcie się zdecydował. „Cóż, pomyślałem: »Vox populi, vox Dei«, głos ludu jest głosem Boga. Nie miałem pierścionka, więc zabrałem Alinę na łąkę, narwałem kwiatów, oświadczyłem się i zostałem przyjęty. Od tego momentu żona przejęła w naszym związku pełne dowództwo". Zobacz też: Dwa tysiące romansów i liczne małżeństwa. Miłosne wybory Chaplina budziły kontrowersje. Ostatnia żona miała 18 lat, gdy się pobierali Rodzina, dzieci, wspólne lata. Ich życie prywatne bez tajemnic Razem stworzyli harmonijną rodzinę patchworkową. Alina miała córkę Agatę z pierwszego małżeństwa, Wojciech – syna Marcina. Wspólnie doczekali się dwójki dzieci: Michała oraz Kasi, która przyszła na świat, gdy Janowska miała już 45 lat. Ich dom na Żoliborzu był miejscem wyjątkowym – nie tylko ze względu na klimat rodzinny, ale i artystyczne spotkania. Bywały tam takie osobistości jak Ewa Demarczyk, Agnieszka Osiecka, Daniel Olbrychski czy Wojciech Młynarski. Budynek, zaprojektowany przez samego Zabłockiego, został wpisany do rejestru zabytków – to najlepiej świadczy o jego unikalnym charakterze. Syn Michał Zabłocki, znany poeta i autor tekstów piosenek, mówił, że atmosfera w domu była wymagająca, ale inspirująca. W wywiadzie dla „Urody Życia” opowiadał: „Rodzice dużo wymagali od siebie – i to się udzielało. Patrzyliśmy na nich i siłą rzeczy te wymagania przenosiliśmy na siebie. Zawsze musiał być plan pracy. Nie ma tak, że się rano wstaje i coś się dzieje – ale równie dobrze może się zdarzyć coś całkiem innego. Jest plan i jest walka, żeby go zrealizować. To głęboko we mnie weszło, stało się częścią mnie, choć niektórych szokowało”. Wspominał też, że ich w domu był specyficzny styl rozmów, oparty na żarcie, kpinie, obśmiewaniu różnych problemów, ale i rodzinnych słabostek. „Każdy miał słabe strony, w które wtykało się szpile. Chodziło o to, żeby się nie obrażać. Dawało to możliwość rozładowania różnych napięć, może dzięki temu mieliśmy większy dystans do rzeczywistości, to też uodparniało nas na świat”. Choroba, poświęcenie i dozgonna opieka. Ich ostatnie wspólne lata Dom rodziny Zabłockich był spokojną przystanią – tak wspominał Michał Zabłocki. Ich codzienność miała swoje stałe rytuały: niedzielne treningi w Warszawskim Klubie Narciarskim na Mokotowie, wspólne wyjazdy, wyprawy w góry. Alina i Wojciech dzielili się także pasjami. On malował, pisał książki i był architektem, ona udzielała się jako radna, działała społecznie i w Związku Artystów Scen Polskich, szczególnie w sekcji estrady – miała także talent wokalny, który chętnie prezentowała na scenie. Wszystko zmieniło się w 2012 roku, kiedy u Aliny Janowskiej zdiagnozowano chorobę Alzheimera. Od tego momentu całe życie rodziny podporządkowano opiece nad Aliną. Każdy starał się na swój sposób pomóc – w codziennych obowiązkach i w organizowaniu domowego wsparcia. Dla Janowskiej, kobiety zawsze aktywnej i samodzielnej, postępująca choroba była wyjątkowo trudnym doświadczeniem – podobnie jak dla wielu chorych, którzy tracą kontrolę nad własnym życiem. Diagnoza była wstrząsem dla Wojciecha Zabłockiego. Z czasem jednak zaakceptował sytuację i postanowił, że będzie opiekował się żoną do końca, w domu. „Postanowiłem, że dopóki mogę, jej nie oddam. To byłoby nie fair, niezgodne z zasadami olimpijskimi, nie mówiąc już o mojej miłości do niej. W domu była gosposia z dyplomem pielęgniarskim, przychodzili rehabilitanci i lekarze. Bardzo pomagał mi Michał. Żona miała dobrą opiekę. Do końca była przytomna, słyszała, rozumiała, ale już mnie nie wołała…”, mówił Wojciech Zabłocki. Alina Janowska zmarła podczas snu w 2017 roku. Wojciech Zabłocki przeżył ją o 3 lata. „Janowska” – poetycka forma pożegnania Po śmierci matki Michał Zabłocki wydał zbiór poezji zatytułowany „Janowska”. Ich relacje nigdy nie należały do łatwych – oboje mieli silne charaktery. Alina nie akceptowała młodzieńczego buntu syna, a on pamiętał jej surowość. Przez wiele lat ich kontakt był chłodny, a relacja napięta. Przełom nastąpił w czasie choroby matki – to właśnie ona ich do siebie zbliżyła. Michał przeprowadził się z Krakowa do Warszawy, by wspierać rodziców. Spędzał z matką coraz więcej czasu, angażował się w opiekę, towarzyszył jej. Jak sam mówił, „choroba ją złagodziła”. Otworzyli się na siebie, rozmawiali o sprawach, które przez lata były przemilczane. Syn czuł wyrzuty sumienia, że nigdy nie poświęcił matce żadnego wiersza – aż w końcu powstał tomik złożony z 33 utworów. Oto jeden z nich: Szanowni Państwo miło mi was powitać na kartach tej skromnej książki Pewnego lipcowego dnia płynąc po jeziorze Kalwa w trakcie wakacji odbywanych tradycyjnie u pierwszej żony swojego drugiego męża Alina Janowska pomyślała: Oto niebo bezchmurne nade mną a prawo zbójeckie we mnie Naprawdę wszędzie już byłam i z wielu pieców jak to się mówi wsuwałam zakalec świata Jednego mi tylko brak nie zaistniałam w poezji I to nie w jakimś tam poślednim okolicznościowym wierszyku ale w poezji pełną gębą drapieżnej i poruszającej ryzykownej i brawurowej! Szybko wydobyła organizm z nadmiaru zimnej wody Wykręciła właściwy numer i mówi: Pisz synu pisz bo ja już niewiele pamiętam Poczułem się dotknięty zraniony do żywego Przecież się nie nadaję wybierz kogoś innego! Uciekłem nie dzwoniła już ani razu chyba I trzech dób nie siedziałem w żołądku wieloryba Aż w końcu kiedy wszystko naprawdę zapomniała Jezioro Kalwa niebo i ciężar swego ciała zebrałem się i piszę A sens już się wyłania że w tym wyłącznie celu uczyłem się pisania Czytaj także: Te oskarżenia mogą zniszczyć Katy Perry. Policja wszczęła śledztwo. Ale to nie pierwszy podobny skandal z jej udziałem Korzystałam m.in. z książki Dariusza Michalskiego „Jam jest Alina, czyli Janowska story", wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa, 2007.
Staniszkis uciekła do niego w góry od swojego męża. Ich romans był jak film. "Fascynował mnie jej sposób bycia" [FRAGMENT KSIĄŻKI]
Jadwiga Staniszkis pozostaje jedną z najbardziej przenikliwych, a zarazem niejednoznacznych postaci polskiej socjologii. W rocznicę jej śmierci publikujemy poruszający fragment książki „Radykalna. Wszystkie sprzeczności Jadwigi Staniszkis”, który odsłania mniej znane, osobiste wątki z jej życia. To opowieść o relacjach, emocjach i tajemnicach, które przez lata pozostawały poza zasięgiem opinii publicznej.
„Kiedy Jadwiga powiedziała mi, że jest osobą w spektrum autyzmu, wszystko nagle nabrało sensu” – opowiada mi Aleksander Smolar, politolog i ekonomista, publicysta, działacz polityczny, były prezes zarządu Fundacji im. Stefana Batorego. W latach osiemdziesiątych byli z Jadwigą Staniszkis kochankami. Jak wspomina Smolar: Poznałem Jadwigę Staniszkis w połowie lat sześćdziesiątych na uniwersytecie. Była zjawiskową osobą, bardzo piękną, zawsze w czerwonym płaszczu. Już wtedy fascynował mnie jej sposób bycia, ale też to, że mówiła niezwykle teoretycznym, abstrakcyjnym językiem, który dla studentów był często niezrozumiały. Miała ogromną wiedzę, ale trudno jej było nawiązywać zwyczajne relacje z ludźmi. Zaangażowała się w opozycję, a nasze drogi zbiegły się po wydarzeniach marcowych – braliśmy udział w opozycyjnym seminarium, gromadzącym grono młodych asystentów. Po 8 marca 1968 roku oboje trafiliśmy do więzienia. Gdy wyszliśmy, nasze relacje stały się bliższe. Była osobą niezwykłą, niekonwencjonalną. Postanowiła do mnie kiedyś „uciec”, przyjeżdżając do mnie w góry, gdzie byłem z małą córką. Przez dwa lata byliśmy razem, aż do mojej decyzji o wyjeździe z kraju. To był dla nas trudny okres, pełen dramatycznych rozmów i listów. Warto pamiętać, że Staniszkis wywodziła się z rodziny o korzeniach prawicowych. Jej ojciec był przed wojną w ONR-ze Bolesława Piaseckiego, a jej matka była szefową kobiecego odłamu Falangi. Ten rodzinny kontekst również miał niewątpliwie wpływ na jej formację. Rozmawiała z panem o swojej rodzinie? Jadwiga nigdy nie mówiła mi wiele o rodzicach. Nie pamiętam, by wspominała o ojcu, o tym, że po wojnie kierował odbudową Szczecina czy Gdyni i że go później aresztowano. Poznałem jej matkę, siostrę i – wiadomo – córkę… Jej brata nie poznałem – wyemigrował już chyba wcześniej do Stanów Zjednoczonych. Widać, że dobrze ją pan wspomina. Pod względem intelektualnym imponowała mi swoją siłą i energią, skoncentrowaną na teoretycznych zagadnieniach ustrojowych. To dość częste u osób z zespołem Aspergera – mają zdolność do głębokiego, wręcz obsesyjnego zainteresowania pewnymi dziedzinami. Był w niej też pewien chłód, trudność w nawiązywaniu kontaktu, dystans – nawet do ludzi bliskich. W swojej autobiografii wymieniła paru przyjaciół, w tym mnie, choć przez wiele lat nie utrzymywaliśmy żadnych stosunków. To dla niej typowe. To pokazuje, jak definiowała przyjaźń. Myślę, że w istocie nie miała bli skich osób. Jaka była w relacji? Kiedy byliśmy razem, była bardzo uczuciowo zaangażowana i dramatycznie przeżywała nasze rozstanie, zwłaszcza gdy postanowiłem wyjechać z Polski. Reagowała w sposób, który wtedy trudno mi było zrozumieć – natychmiast nawiązywała nowe romanse, o których mi zaraz opowiadała, jakby chciała wzbudzić moją zazdrość. Klucza do jej zachowania dostarczyła mi dopiero ta późniejsza informacja o jej autyzmie… Inna trudna kwestia to jej zeznania z okresu śledztwa po 1968 roku – nie wsypała was, próbowała grać z tajnymi służbami, ale powiedziała dużo. Widać to też w jej teczkach, które znajdują się w IPN-ie. Po postawieniu zarzutów przez rok nie odpowiadałem na żadne pytania śledczych, przyjmując jasną, moralną postawę. Jadwiga natomiast dużo mówiła. Czytałem jej zeznania i nie były one specjalnie ładne. Myślę, że wiązało się to ze strachem – bała się, że jej ówczesny mąż, Marek, gość przecież z Partii, może próbować odebrać jej prawa rodzicielskie do małej wtedy Joasi. Po moim powrocie do Polski nasze kontakty były incydentalne, na przykład przy okazji wystąpień medialnych. Zapamiętałem dwie rzeczy z tamtego okresu: kiedy rzuciła mimochodem informację o swoim Aspergerze oraz kiedy podczas dyskusji aluzyjnie wspomniała o zeznaniach, co było dla mnie przykre. Nie wypytywałem jej o to, widząc, że to trudny temat. Ogromnie się od siebie różniliście. Pan wyjechał do Francji i tam uczył się od klasyków liberalizmu, Stanisz kis orbitowała wokół tradycji od zawsze lewicującej warszawskiej socjologii, później trafiając jednak do prawicy… Pod wpływem francuskiego środowiska skupionego wokół Raymonda Arona – w którego centrum przez wiele lat pracowałem – ewoluowałem w stronę konserwatyzmu i liberalizmu, odchodząc od marksizmu w sposób naturalny, jak całe moje pokolenie. Jadwiga natomiast pozostawała pod wpływem marksizmu, co mnie zaskakiwało. Cenię jej talent analityczny i to, że jako jedna z nielicznych wśród polskich socjologów sięgała po zachodnią literaturę na temat ustrojów totalitarnych, co dawało jej analizom wymiar porównawczy. Czasem jednak widziałem w nich pewne „wariactwa” – przerysowania, zbytnią dominację abstrakcyjnego modelowania nad kontaktem z rzeczywistością. Jej późniejsze zbliżenie do prawicy było dla mnie pewną zagadką. Częściowo można to tłumaczyć dziedzictwem rodzinnym, ale myślę, że rolę odegrało też odrzucenie przez liberalno-lewicowe środowisko, które nigdy jej w pełni nie zaakceptowało. Ona sama się na to nie skarżyła, zachowując dystans. Jej sympatia do Jarosława Kaczyńskiego mogła być wyrazem buntu wo bec tego środowiska. Tylko że ona nie poszła w końcu jakkolwiek w politykę. A pan – już tak. Mój powrót do Polski w latach dziewięćdziesiątych był dość niezwykły. Od razu trafiłem w centrum życia politycznego. Najpierw zaprosił mnie minister Skubiszewski, któremu sugerowano, bym został ambasadorem w Paryżu. Stwierdził jednak, że to niemożliwe z powodu mojego francuskiego obywatelstwa. Następnego dnia spotkałem się z Tadeuszem Mazowieckim, który zapro ponował mi stanowisko swojego doradcy. Tak więc po osiemnastu latach nieobecności znalazłem się w samym sercu polskiej polityki. To było oszałamiające doświadczenie. W kwestiach polityki zagranicznej i spraw międzynarodowych miałem szerszą perspektywę niż wielu w ówczesnym obozie władzy, którzy dopiero się uczyli. Nie dotyczyło to oczywiście specjalistów wywodzących się z czasów PRL. Późniejsze powroty postkomunistów do władzy to była w dużej mierze konsekwencja bolesnej transformacji. Jadwiga opisywała to jako „postkomunizm” – i tak też zwróciła się bardziej do prawicy. To nas rozdzieliło zupełnie, potem wpadaliśmy już na siebie rzadko. ZOBACZ TEŻ: Była jak egzotyczny ptak wśród wróbli i szpaków. Biografia Jadwigi Staniszkis ujawnia zaskakujące fakty z jej życia
Żyli bez ślubu i wychowywali syna. Związek Roberta Górskiego zakończył się w najmniej spodziewanym momencie
Robert Górski przez lata pozostawał w związku, który nie został sformalizowany, choć para wspólnie wychowywała syna. Relacja zakończyła się po kilkunastu latach, a artysta rozpoczął nowy etap życia u boku obecnej żony. Jak wyglądała ta historia i co dziś wiadomo o jego rodzinie?
Choć Robert Górski należy do najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny kabaretowej, konsekwentnie oddziela życie zawodowe od prywatnego. Wiadomo jednak, że przez wiele lat był związany z Katarzyną Osipowicz, z którą doczekał się syna Antoniego. Ich relacja rozwijała się poza medialnym zainteresowaniem, a decyzja o niesformalizowaniu związku była świadoma. Robert Górski i wieloletni związek bez ślubu. Tak mówił o miłości Robert Górski przez długi czas tworzył związek z Katarzyną Osipowicz, graficzką, z którą dzielił codzienność i obowiązki rodzicielskie. Poznali się na początku lat 2000. w nietypowych okolicznościach – los połączył ich przy wejściu do toalety na stołecznym Rynku Nowego Miasta. Para nie zdecydowała się na ślub, co – jak wynika z wypowiedzi artysty – spowodowane było rozwodem byłej partnerki. "Kasia jest już po jednym małżeństwie, więc poznała smak stania przed ołtarzem, a do tego już nie ma powrotu. Chyba że papież by się na to zgodził, ale raczej się nie zgodzi" – mówił magazynowi "Rewia". Po czasie doszli do porozumienia, o czym artysta zapewniał w tej samej rozmowie: "Kiedyś bardziej nalegałem na to, byśmy się pobrali. Potem oboje uznaliśmy, że bez względu na to, czy się pobierzemy, czy nie, to jak będziemy chcieli być ze sobą, będziemy. A ślub może czasem stwarzać presję. Na starość pewnie się pobierzemy, bo... załatwią nas podatki i sprawy urzędowe." W tym okresie Górski rozwijał swoją karierę, stając się jedną z kluczowych postaci polskiej sceny kabaretowej, współtworząc m.in. Kabaret Moralnego Niepokoju. Życie rodzinne funkcjonowało równolegle do działalności artystycznej i stanowiło dla niego ważne zaplecze. Związek z Katarzyną Osipowicz był jednym z najdłuższych i najważniejszych etapów jego życia prywatnego, mimo że nie został sformalizowany. ZOBACZ TEŻ: Jadwiga Jankowska-Cieślak przeżyła z nim 44 lata. Ich miłość zaczęła się niewinnie, a skończyła łamiącym serce pożegnaniem Robert Górski i Katarzyna Osipowicz wychowali razem syna. Antoni jest już dorosły Owocem związku Roberta Górskiego i Katarzyny Osipowicz jest syn Antoni, który urodził się na początku lat 2000. Dziś jest już dorosłym mężczyzną. Nie zdecydował się na życie w świetle reflektorów i nie jest związany z branżą rozrywkową. Robert Górski rzadko dzieli się szczegółami dotyczącymi syna, jednak w wywiadach podkreśla znaczenie ojcostwa i obecności w ważnych momentach jego życia. Wiadomo, że towarzyszył Antoniemu m.in. w czasie egzaminu maturalnego oraz wspierał go w kolejnych wyborach edukacyjnych. Ich relacja pozostaje ważną, choć chronioną częścią życia artysty. Rozstanie i nowy etap w życiu Roberta Górskiego Wieloletni związek Roberta Górskiego i Katarzyny Osipowicz zakończył się w 2018 roku. Jakiś czas później w jego życiu pojawiła się Monika Sobień, dziennikarka, z którą szybko zbudował nową relację. Para zdecydowała się na ślub w 2019 roku, rozpoczynając kolejny etap życia. Z tego małżeństwa urodziła się córka Malina. Dla Górskiego oznaczało to ponowne wejście w rolę ojca, tym razem w innych okolicznościach życiowych. Jego życie rodzinne zmieniło się, jednak nadal pozostaje obszarem, który chroni przed nadmiernym zainteresowaniem opinii publicznej. SPRAWDŹ TEŻ: Hollywood aż huczy. 64-letnia Heather Locklear i 68-letni Lorenzo Lamas są razem. Gwiazdy lat 80. odnalazły miłość
Hollywood aż huczy. 64-letnia Heather Locklear i 68-letni Lorenzo Lamas są razem. Gwiazdy lat 80. odnalazły miłość
Heather Locklear i Lorenzo Lamas przez miesiące unikali jednoznacznych deklaracji, aż w końcu prawda wyszła na jaw. Ich relacja rozwijała się z dala od oficjalnych komunikatów, pozostawiając więcej pytań niż odpowiedzi.
Hollywood znów dostarcza tematów, które rozpalają wyobraźnię. Heather Locklear i Lorenzo Lamas, czyli gwiazdy kultowych produkcji lat 80. potwierdzili, że są parą. Informacja ta kończy miesiące spekulacji i nadaje nowy rozdział ich historii. Początek relacji Heather Locklear i Lorenzo Lamas 64-letnia Heather Locklear, znana widzom z serialu „Dynastia”, oraz 68-letni Lorenzo Lamas, kojarzony z „Falcon Crest”, spotykają się od kilku miesięcy. Wiadomość tę przekazał przedstawiciel aktora w rozmowie z E! News, rozwiewając wszelkie wątpliwości wokół ich relacji. Pierwsze sygnały o możliwym romansie pojawiły się po wspólnie spędzonym sylwestrze w Las Vegas. Para bawiła się w Barry’s Steakhouse w Circa Resort & Casino. Według doniesień TMZ, aktorzy nie unikali czułych gestów, a atmosfera wieczoru nie pozostawiała wiele miejsca na domysły. Zdjęcia z tego wydarzenia szybko obiegły media i stały się impulsem do kolejnych spekulacji. CZYTAJ TEŻ: Uchodzili za idealną parę, a tu takie wieści. Marcin Prokop rozwiódł się z żoną. Prezenter opublikował oświadczenie Wspólne wystąpienia i momenty, które ujawniły ich związek Nie był to jednak odosobniony przypadek. Już w listopadzie 2025 roku Locklear i Lamas pojawili się razem na imprezie The World’s Largest Disco w Buffalo w stanie Nowy Jork. W tym samym miesiącu zostali także zauważeni podczas spaceru, trzymając się za ręce. Kolejne wspólne wystąpienia tylko wzmacniały przekonanie, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń. Życie prywatne obojga aktorów od lat budziło zainteresowanie opinii publicznej. Heather Locklear była żoną Tommy’ego Lee w latach 1986–1993 oraz Richiego Sambory w latach 1994–2007. Z drugim z nich ma córkę Avę, która ma 28 lat. W ostatnich latach pozostawała w związku z Chrisem Heisserem, który zakończył się w 2025 roku. Lorenzo Lamas był żonaty sześć razy i ma sześcioro dzieci. W 2025 roku złożył pozew o rozwód z Kenną Nicole, swoją szóstą żoną. Wśród jego wcześniejszych partnerek znajdują się m.in. Shauna Sand oraz Kathleen Kinmont. W ostatnim czasie Heather Locklear rzadko pojawiała się publicznie, podczas gdy Lorenzo Lamas pozostaje aktywny zawodowo i nadal występuje w filmach. Ich relacja przyciąga uwagę nie tylko ze względu na rozpoznawalność, ale także na wspólną przeszłość w świecie show-biznesu. Dziś nie ma już wątpliwości. Heather Locklear i Lorenzo Lamas tworzą parę, a ich związek jest jednym z najbardziej zaskakujących tematów ostatnich miesięcy w Hollywood. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Takie kadry to rzadkość! Czułe zdjęcie Małaszyńskiego z żoną mówi wszystko. Są razem od 32 lat
Jadwiga Jankowska-Cieślak przeżyła z nim 44 lata. Ich miłość zaczęła się niewinnie, a skończyła łamiącym serce pożegnaniem
Jadwiga Jankowska Cieślak i Piotr Cieślak, aktorka i reżyser, oboje wybitni. Ona była pierwszą polską aktorką, która dostała Złotą palmę w Cannes za film „Inne spojrzenie” w 1982 roku. Zagrała w nim mocną rolę dziennikarki - lesbijki. Byli małżeństwem 44 lata, kiedy myśleli, że zaczną wspólnie nowy etap w życiu, odchowali dzieci, chcieli powłóczyć się po świecie, jego dopadła śmiertelna choroba. Dlaczego byli tak niezwykłą parą, co ich do siebie przyciągnęło?
Byli parą zarówno na scenie życia, jak i w świecie sztuki. Jadwiga Jankowska-Cieślak – aktorka i reżyserka, pierwsza Polka uhonorowana Złotą Palmą w Cannes w 1982 roku za przełomową rolę dziennikarki-lesbijki w filmie „Inne spojrzenie”. Jej mąż, Piotr Cieślak, również reżyser, dzielił z nią życie przez 44 lata. Gdy ich dzieci dorosły i wydawało się, że nadchodzi czas spełniania wspólnych marzeń o podróżach i odkrywaniu świata, ich plany brutalnie przerwała choroba Piotra. Jadwiga Jankowska-Cieślak zmarła 15 kwietnia 2025 roku. Co połączyło tych dwoje niezwykłych ludzi? Skąd wzięła się ich wyjątkowa więź? Jadwiga Jankowska-Cieślak i Piotr Cieślak: jak się poznali? Był rok 1969, lato. Na ulicy Miodowej w Warszawie odbywały się egzaminy do Szkoły Teatralnej. Na salę weszła młoda dziewczyna, z długimi blond włosami, apetyczna, w każdym razie dużo okrąglejsza niż później. Miała tzw. febrę, przez co wydawało się, że ma pełne, wydatne usta. Piotr Cieślak, wtedy student II roku aktorstwa, spojrzał na nią i powiedział do znajomej: „to będzie moja żona”. Jadwiga jeszcze długo nawet o tym nie myślała. „Piotr robił jakieś miny, puszczał do mnie oko. A to się dosiadł, a to zagadał”, mówiła o początkach znajomości w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”. Była skupiona na studiach, tym bardziej, że droga do nich nie była łatwa. W Warszawie czuła się, jak prowincjuszka wytykana palcami przez koleżanki w szkole. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img8x1p1I-0b46830.jpg" width="2294" height="1600" alt="1972. Kadr z filmu "Trzeba zabic te miłosc" w rezyserii Janusza Morgensterna, n/z Jadwiga Jankowska-Cieslak.,Image: 429122404, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Trzeba zabic te miłosc"" /> Jadwiga Jankowska-Cieślak: trudne dzieciństwo Jadwiga Jankowska-Cieślak urodziła się w 1951 roku, w Gdańsku. Miała trzech braci Jakuba, Jana i Jerzego (wszyscy już nie żyją). Wszystkie dzieci miały mieć imię na „J”, to był pomysł jej ojca. Miało im to zapewnić szczęście w życiu. Zresztą, tak czy inaczej z tym, co mówił ojciec w domu, się nie dyskutowało. Kazimierz Jankowski był komunistycznym generałem, służył w Ludowym Wojsku Polskim, po wojnie pracował w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Gdańsku - orzekał kary śmierci, m.in. wobec żołnierzy AK. Jadwiga i jej trzech braci wychowali się w koszarach. Po latach ojciec awansował i rodzina przeniosła się do Warszawy. Jadwiga Jankowska-Cieślak na pewnym etapie życia otworzyła się i opowiedziała, jak wyglądało jej dzieciństwo. Wspominała: „ojciec bił nas strasznie. Moich trzech braci i mnie. To było zagrożenie takie, że gdyby przekroczył granicę, to mógłby... skrzywdzić do końca”. To bicie nie zawsze było karą. Czasem ojciec chciał rozładować w ten sposób stres, pofolgować sobie, manifestował poczucie władzy. Miał wielką wiedzę, znał kilka języków, był inteligentny, dzieci uważały go za autorytet, tyle że znienawidzony. „Uderzał nie po to, żeby nas skarcić, ale po to, żeby zadać ból. Uważał, że przez ból dojdziemy do lepszej świadomości. Mama wtedy płakała, ale słowo ojca było dla niej święte, nawet po jego śmierci”, mówiła w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”. Taki dom musiał dawać ogromne poczucie zagrożenia, cała czwórka dzieci miała długo kłopoty ze sobą. Zobacz też: Zniknęła z Polski, za granicą robi karierę. Anna Próchniak już podbija Francję w najnowszym filmie Jadwiga Jankowska-Cieślak: jak została aktorką? Po przeprowadzce do Warszawy, Jadwiga była przez rówieśników traktowana protekcjonalnie, jako dziewczyna z prowincji. Ktoś gorszy. Gdy na pytanie nauczycielki „do jakiej chodziłaś szkoły?”, odpowiedziała: „Matki Polki”, klasa spadła z krzeseł ze śmiechu. Teatr był dla niej odskocznią. „Mieszkaliśmy przy Koszykowej, blisko miałam do Dramatycznego, Współczesnego... Biegałam tam jak oszalała. Sama. Ogromne wrażenie robiło na mnie to, że można tak do ludzi, przy ludziach, coś udawać”, wspominała. Marzyła, żeby zdawać do szkoły teatralnej, ale słyszała, że jest brzydka, gruba, nie ma szans. A jednak dostała się za pierwszym razem. Piotr Cieślak, studiował wtedy na wydziale aktorskim. Był starszy od Jadwigi o 3 lata, pochodził z Torunia, od razu zwrócił na nią uwagę. „Chodziła ubrana w spodnie na szelkach, siadała na podłodze, czytała literaturę poważną. Typ intelektualistki. Szczególnie spodobała mi się w niej jedna cecha, którą ma do dziś. Nigdy się nie malowała. Jest po prostu naturalna, a w przypadku aktorek to rzadkość”, wspominał po latach. Razem przez życie. Historia miłości Jadwigi i Piotra Cieślaków Zamieszkali razem na Starówce, niedaleko Szkoły Teatralnej. Jadwiga była szczęśliwa, że może uciec z domu. Marzyła o tym. Choć ani jej rodzice, ani rodzice Piotra nie pomogli im nawet symbolicznie. Nie dali grosza. Oboje z Piotrem w dzień studiowali, nocami pracowali – sprzątali biura. Byli biedni, ale szczęśliwi. Jadwiga patrzyła w przyszłość „słonecznie i optymistycznie”. W 1971 roku wzięli ślub, Jadwiga Jankowska-Cieślak wspomina, że miała okropną sukienkę z żółtej krempliny. Dostała ją od mamy, założyła, żeby nie robić przykrości. W 1973 roku urodziła się córka Zosia, potem synowie: w 1980 Jakub i w 1991 roku najmłodszy, Antonii. Nauczona oszczędności dziergała na drutach swetry i szaliki, co zresztą lubi robić do dzisiaj. Mąż okazał się panem majstrem klepką, różne rzeczy potrafił zrobić w domu sam, do tego świetnie gotował. Były to czasy, kiedy się intensywnie żyło sztuką. Panowało przekonanie, że dla sztuki trzeba się poświęcić i nie zaprzątać sobie głowy takimi przyziemnymi sprawami, jak rodzina. Ale dla Jadwigi Jankowskiej-Cieślak dopiero rodzina nadawała sens życiu. Dlatego, kiedy urodziła się córka Zosia, ona chodziła z wózkiem na spacery, gdy mąż prowadził ciekawy, eksperymentalny teatr w Puławach. Zobacz też: View Burdaffi on the source website Jadwiga Jankowska-Cieślak i Piotr Cieślak: miewali swoje kryzysy Nie zawsze wszystko układało się idealnie - oboje byli introwertykami, nie okazywali za szybko uczuć i emocji. Ale gdy dochodziło do konfliktów i emocje wybuchały, to z dużą siłą. Do tego dochodziły ambicje, które mieli oboje. Ich wspólne początki były burzliwe, potem zdarzały się kryzysy, odejścia, powroty. „Zakochać się jest łatwo, ale przeżyć ze sobą kilkadziesiąt lat bardzo trudno”, mówił w jednej z rozmów Piotr Cieślak. I dodawał: „Małżeństwo to rodzaj dyplomacji. Jadwiga jest przyjacielem. Można wybrać się z nią na rower, pogadać. Dużo podróżujemy, zwiedzamy. Kochamy Wenecję. Wszystkiego dorabialiśmy się wspólnie, niczego nie odziedziczyliśmy, nie dostaliśmy”. W innej rozmowie tak mówił o żonie: „W trudnych sytuacjach nie histeryzuje, nie płacze, raczej zamyka się w sobie. Inni nie zawsze potrafią ją zrozumieć, ale my przez lata nauczyliśmy się ze sobą rozmawiać, także na najtrudniejsze tematy". Jadwiga Jankowska-Cieślak: nagroda w Cannes Oboje szybko zrobili karierę. Jadwiga Jankowska-Cieślak jeszcze na studiach zagrała w filmie Janusza Morgensterna „Trzeba zabić tę miłość” o młodej, zakochanej w sobie parze, startującej w dorosłe życie. Jej bohaterka Magda stała się symbolem pokolenia początku lat 70. Była śliczną dziewczyną o inteligentnej, wrażliwej twarzy. Grała w wielu filmach i sztukach teatralnych – wielkie role. Uchodzi za jedną z najwybitniejszych polskich aktorek, stawiana jest w jednym rzędzie z legendarną Haliną Mikołajską. Wielkim sukcesem była rola w węgierskim filmie „Inne spojrzenie”, za którą otrzymała główną nagrodę na festiwalu w Cannes, w 1982 roku. Zagrała tam dziennikarkę-lesbijkę zakochaną w swojej koleżance Livii, granej przez Grażynę Szapołowską. Podobno po „Innym spojrzeniu” nagrodę chcieli jej też przyznać sami Węgrzy. Ale jeden z decydentów strasznie się oburzył: „przecież to lesbijka! Lesbijkę chcecie nagradzać?". Ktoś mu przypomniał, że to tylko rola, ale on upierał się, że przecież widział: „lesbijka i tyle”. Nie był to dobry czas do robienia karier, w Polsce był stan wojenny, Jankowska-Cieślak nie chciała wyjeżdzać za granicę, zostawiać w Polsce męża i dzieci. Propozycje przychodziły do niej na adres biura „Filmu polskiego”. Po latach dowiedziała się, że ktoś je tam darł i wyrzucał do śmieci. Jak to czasem bywa, sukces zamiast jej pomóc, na pewien czas wyhamował jej karierę, ale zagrała w hicie „300 mil do nieba” w uwielbianym przez widzów serialu „Jan Serce”. I oczywiście w teatrze. Czytaj także: Córka Marcina Prokopa ma już 20 lat. Stroni od mediów, wybrała inną przyszłość. „Jest bardziej dojrzała niż my razem” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0ZPSZ4-df1c5ba.jpg" width="1600" height="2133" alt="Warszawa, 13.02.2012. Srebrne Jablka 2011. Jadwiga Jankowska - Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM OLYMPUS DIGITAL CAMERA,Image: 424537253, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Jadwiga Jankowska-Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak" /> Choroba przerwała ich plany Przez wiele lat małżonkowie pracowali wspólnie w warszawskim Teatrze Dramatycznym. Piotr Cieślak - uznawany i wzięty jako reżyser, prowadził ten teatr z dużymi sukcesami. Ale w 2007 roku został odwołany z funkcji dyrektora, co bardzo przeżył. Jego żona odeszła wtedy razem z nim. W wywiadach zawsze stała za nim murem. W rozmowie z „Polityką” mówiła, że mąż „miał dostać medal, a znalazł się na bruku. Bardzo ciężko pozbierać się po czymś takim. Kolejne bolesne doświadczenie. To jest rana, która będzie się goić przez wiele lat”. Podkreślała, że Piotr czuł się zdradzony przez najbliższych współpracowników. Wygryziony z posady. Czuła, że jest załamany, choć próbuje tego po sobie nie pokazywać. Ich życie weszło w ostry zakręt. Jadwiga Jankowska-Cieślak przez rok szukała pracy, chodząc od teatru do teatru. Pomogła Izabela Cywińska, która zatrudniła ją w Teatrze Ateneum. Piotr Cieślak uczył sztuki aktorskiej m.in. w Malmö, chciał nawet nauczyć się szwedzkiego. W różny sposób zapełniali sobie od nowa życie. Kupili dom w podwarszawskim Józefowie, tam stworzyli swoje nowe gniazdo. Wydawało się, że wszystko zaczyna się układać, ale nie trwało to długo... Zobacz także: Była żona Marcina Prokopa zaczęła nowe życie na Teneryfie. Tak wygląda jej codzienność Piotr Cieślak: choroba i śmierć W 2013 roku Piotr Cieślak zachorował na glejaka mózgu. Chorobę późno zdiagnozowano. Na początku leczono go ortopedycznie. Niedowład stopy lekarze przypisywali chorobie kręgosłupa. Kiedy zdiagnozowano chorobę nowotworową, lekarz powiedział: „ma Pan rok”. Jadwiga Jankowska-Cieślak wspominała, że zostali tą diagnozą kompletnie zaszokowani. Mieli ruszyć w świat, mówili sobie, że zaczyna się nowy etap w ich życiu, ale choroba przekreśliła wcześniejsze plany. Wszystkie odłożone pieniądze poszły na leczenie. „Biegaliśmy do centrum onkologii, robiliśmy wszystko, żeby tego raka spowolnić. W sumie zamiast roku Piotr przeżył półtora. To była przedłużona gehenna. Dla niego i dla nas. Uczestniczenie w degradacji człowieka, fizycznej, psychicznej, intelektualnej”, mówiła Jadwiga Jankowska-Cieślak w „Wysokich obcasach”. Długo i ona, i dzieci nie tracili nadziei, że wyjdą z tego pojedynku zwycięsko. Jadwiga była przy mężu do końca, choć ostatnie dni choroby Piotr Cieślak spędził w hospicjum w Otwocku. Aktorka wspominała: „Rano jeszcze byłam u niego. Pojechałam do teatru na próbę, po powrocie dostałam telefon, że nie żyje”. Było to w 2015 roku. Dwa lata później w filmie „Dotknięcie. Portret Jadwigi Jankowskiej-Cieślak" w reżyserii Katarzyny Michałkiewicz mówiła o bólu i tęsknocie, które nie przemijają. „Zawsze było nas dwoje, czuję się tak, jakby połowę mnie odjęto”, tłumaczyła. „Nikomu tego nie życzę. To trudne do pojęcia, okropne. Nieakceptowalne. Nie wiadomo, jak potem żyć. To tak, jakby człowieka przepołowić i jedną połówkę odstawić gdzieś na bok”, wyznała w rozmowie z Krystyna Pytlakowską dla Onetu. Aktorka mówiła, że zasklepienie tej rany wydaje się jej nieprawdopodobne i że trudno sobie wyobrazić, co mogłoby w tym pomóc. I że dopiero po śmierci męża zobaczyła ich życie jako spotkanie dwóch połówek, które się odnalazły i dopasowały. Zapewnia jednak: „Miałam szczęście, że go spotkałam. I myślę, że kiedyś się jeszcze odnajdziemy. To już siedem lat, jak go nie ma. Jakoś ogarnęliśmy dom, kupiliśmy go, a Piotr się nawet nim nie nacieszył. A mieliśmy takie plany! Mój Boże, jakie my plany mieliśmy!", opowiadała Jadwiga Jankowska-Cieślak Krystynie Pytlakowskiej. 15 kwietnia 2025 roku zmarła Jadwiga Jankowska-Cieślak, miała 74 lata. Była pierwszą Polką uhonorowaną Złotą Palmą na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1982 roku za rolę w filmie "Inne spojrzenie". Informację o jej śmierci przekazała agencja aktorska Malawski, z którą artystka współpracowała. Jankowska-Cieślak była znana z głębokich i odważnych kreacji aktorskich oraz zaangażowania społecznego. Do ostatnich dni była aktywna zawodowo, występując m.in. w spektaklu "Przebłyski" u boku Daniela Olbrychskiego. Czytaj także: Chcieli być jak Diana, wyszło zupełnie odwrotnie. Australijczycy gorzko o wizycie Sussexów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgcVuKsm-3818c73.jpg" width="1600" height="2133" alt="Warszawa, 13.02.2012. Srebrne Jablka 2011. Jadwiga Jankowska - Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM OLYMPUS DIGITAL CAMERA,Image: 424537264, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Jadwiga Jankowska-Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak" /> Jadwiga Jankowska-Cieślak z mężem, Piotrem Cieślakiem, Srebrne Jabłka 2011, 13.02.2012, Warszawa Źródło: Wiadomości WP
Jan Borysewicz kochał ją do szaleństwa, dziś nie ma z nią kontaktu. Po rozstaniu zabrała ich córkę i zniknęła
Ich miłość zaczęła się nagle i mocno zmieniła ich życie. Jan Borysewicz tak bardzo zakochał się w Patrycji Sinkowskiej, że zdecydował się na drugi w swoim życiu ślub, choć nie miał dobrych wspomnień z pierwszego małżeństwa. Statecznym mężem i ojcem maleńkiej Alicji muzyk był jednak krótko. Związek z Patrycją szybko się rozpadł, a ona sama po rozstaniu na zawsze wyjechała z Polski. Co naprawdę wydarzyło się między Borysewiczem a Sinkowską?
Jan Borysewicz, legendarny gitarzysta i lider zespołu Lady Pank, znany jest nie tylko z muzycznych sukcesów, ale także z burzliwego życia osobistego. Jedną z najważniejszych kobiet w jego życiu była Patrycja Sinkowska, z którą doczekał się córki Alicji. Ich związek, choć pełen namiętności, nie przetrwał próby czasu. [Ostatnie odświeżenie: 14.04.2026 r.] Kim jest druga żona Jana Borysewicza? Historia miłości muzyka i Patrycji Sinkowskiej Słynny muzyk w przeszłości był dwukrotnie żonaty. Pierwszą miłością gitarzysty była Danuta. To właśnie z nią doczekał się córki — Joanny. Drugą kobietą, z którą stanął na ślubnym kobiercu była Patrycja Sinkowska. O tym związku jednak niewiele wiadomo. Pewne jest, że doczekali się córki — Alicji. Z pierwszego małżeństwa z Danutą Borysewicz, Jan ma córkę Joannę. Z Patrycją Sinkowską ma córkę Alicję. Jest także dziadkiem – jego wnuki to Aleks i Nicola. Patrycja Sinkowska to druga żona Jana Borysewicza. Obecnie, według dostępnych informacji, Patrycja mieszka we Włoszech razem z córką. Styl życia Borysewicza, pełen imprez, alkoholu i używek, negatywnie wpłynął na jego relacje rodzinne. Sam muzyk przyznaje, że jego burzliwa młodość i trudne doświadczenia rodzinne miały wpływ na jego późniejsze wybory życiowe.​Do tego dochodziły liczne skandale czy zdrady. „Zawsze ostro imprezowałem. Balangi trwały czasem kilka tygodni", mówił w jednym z wywiadów. Wyjaśniał również, że taki tryb życia mógł wynikać z trudnego dzieciństwa. Przypomnijmy, że jako nastolatek zajmował się mamą, która chorowała na stwardnienie rozsiane. Zarabiał, malując mieszkania. Wykładał też worki z cementem. Musiał to robić, ponieważ pensja ojca nie wystarczała na jedzenie, utrzymanie domu i lekarstwa. Na tym jednak nie koniec. Gdy skończył 16 lat, jego o 20-letni wówczas brat popełnił samobójstwo. „Do dziś nie mogę się pozbierać. Kiedy opowiadam o nim, zawsze płaczę", przyznał. Kilkanaście lat później Jan Borysewicz pochował mamę. CZYTAJ TEŻ: Prababcia piosenkarki Anny Marii Jopek zginęła na Titanicu. „Tragiczny rejs pokrzyżował jej te plany” Jan Borysewicz z drugą żoną Patrycją i córką Alicją Jan Borysewicz — kariera i skandale Jan Borysewicz urodził się w 1955 roku. Początkowo marzył, by – podobnie jak jego ojciec – zostać perkusistą, jednak to gitara na zawsze skradła jego serce. Już jako nastolatek wykazywał się niezwykłym talentem muzycznym – w wieku 15 lat dostrzegł go angielski bluesman Alexis Korner. Choć zaproponował młodemu Janowi wyjazd do Anglii, rodzina nie zgodziła się na ten krok. Dwa lata później Borysewicz rozpoczął muzyczną karierę – grał w zespole Nurt, a potem m.in. w Super Pakcie, Katia & Roman, Apokalipsie i Budce Suflera. To właśnie z tą ostatnią formacją nagrał trzy albumy. Niestety, z czasem wewnętrzne konflikty doprowadziły do jego odejścia z grupy. Nie zniechęciło go to jednak do dalszych działań. W 1981 roku, wspólnie z Andrzejem Mogielnickim, założył legendarny zespół Lady Pank. Siedem lat później zaprezentował swój pierwszy solowy album, wydany pod pseudonimem Jan Bo. Choć kariera muzyczna Borysewicza rozwijała się błyskawicznie, życie prywatne artysty nie było już tak stabilne. Wraz z Januszem Panasewiczem niejednokrotnie trafiali na pierwsze strony gazet z powodu kontrowersyjnych zachowań. Do jednej z największych afer doszło w 1986 roku, gdy podczas koncertu z okazji Dnia Dziecka Borysewicz, będąc pod wpływem alkoholu, publicznie się obnażył i oddał mocz na scenie. Tłumaczył później, że był prowokowany przez część widowni. Konsekwencją tego incydentu było zawieszenie działalności zespołu Lady Pank na okres roku. W kolejnych latach dochodziło do podobnych sytuacji. W 2004 roku podczas unijnej imprezy gitarzysta wyprosił gości z Niemiec, Francji, Holandii oraz władze województwa lubuskiego. „Wy tam, w tych garniturach, wypier...ć z tych ławek! Dla emerytów nie gramy!", grzmiał wówczas. Później wytłumaczył, że: „wszedłem na scenę i zobaczyłem przed sobą dwadzieścia metrów pustej łąki, dalej siedzieli jacyś notable w garniturach. A dopiero na szarym końcu stali ludzie, którzy nas kochają". Niestety to właśnie przez używki dochodziło do takich sytuacji. „Wydaje mi się, że spędziłem w hotelach kilka dobrych lat. Wtedy w końcu wpadliśmy w amok. Były koncerty, potem balanga i picie. Wódy nie piliśmy, tylko 'łychę'. Picie, picie... i człowiek się zatracał. Takie zachowanie wynikało z ciśnienia wokół nas i dobrze, że stało się tylko tyle, bo przecież mogliśmy się na przykład pozabijać", przyznał. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie poszła w ślady ojca. Wybrała własną drogę. Tak wygląda życie córki Olgierda Łukaszewicza Jan Borysewicz, 2022 rok Jan Borysewicz z drugą żoną Patrycją i córką Alicją Córka Jana Borysewicza i Patrycji Sinkowskiej — Alicja
Romansował z celebrytkami, potem poślubił córkę polityka. Życie legendarnego sportowca PRL-u owiane było tajemnicą
Władysław Komar fascynował nie tylko sportowymi sukcesami, ale też barwnym życiem prywatnym. Zanim poznał Marię Szot, był bohaterem licznych opowieści o romansach, imprezach i relacjach, które budowały jego legendę.
Władysław Komar przez lata funkcjonował w zbiorowej wyobraźni jako ktoś większy niż sportowiec: mistrz olimpijski, bywalec, uwodziciel, człowiek o ogromnej energii i równie wielkim apetycie na życie. Zanim u jego boku pojawiła się Maria Szot, Komar miał już za sobą głośne relacje, małżeństwo i reputację mężczyzny, który wzbudzał emocje zarówno na stadionie, jak i poza nim. Władysław Komar i jego hulaszczy tryb życia. Na temat sportowca krążyły legendy Był jednym z najbardziej rozpoznawalnych sportowców swoich czasów, ale to nie tylko kula przyniosła mu popularność. Władysław Komar wyróżniał się osobowością — silną, bezpośrednią, czasem trudną do okiełznania. Media i środowisko sportowe opisywały go jako człowieka, który równie dobrze odnajdywał się na stadionie, jak i w życiu towarzyskim. W realiach PRL Komar był postacią wyjątkową — nie tylko olimpijczykiem, ale też kimś na kształt dzisiejszego celebryty. Nie unikał ryzyka, lubił dobrą zabawę, a jego obecność na imprezach była niemal gwarancją wydarzeń, o których później mówiono przez tygodnie. Ten styl życia, daleki od sportowej dyscypliny, budował jego legendę — czasem podziwianą, czasem krytykowaną. Zdarzały się konflikty z działaczami sportowymi, zawieszenia i napięcia wynikające z jego stylu życia. Jednocześnie trudno było mu odmówić uroku — miał ogromne powodzenie u kobiet, co tylko wzmacniało jego wizerunek "króla życia". ZOBACZ TEŻ: Król przedwojennej komedii bawił miliony. W życiu prywatnym los nie szczędził mu bolesnych ciosów. Tak wyglądały ostatnie lata Adolfa Dymszy Co naprawdę wiadomo o romansach Władysława Komara? Wokół życia uczuciowego Komara narosło wiele opowieści. Część z nich była powtarzana w mediach, inne funkcjonowały jako element środowiskowej legendy. Trudno się temu dziwić — był postacią, która przyciągała uwagę i budziła emocje. Wiadomo jednak, że miał powodzenie u kobiet i nie stronił od relacji, które nie zawsze były długotrwałe. Jego życie prywatne było dynamiczne, pełne zwrotów i decyzji podejmowanych pod wpływem chwili. Na jego wizerunek składało się kilka elementów: imponująca sylwetka, sukces olimpijski, pewność siebie i bezpośredniość, która w tamtych czasach była czymś rzadkim. To właśnie ta mieszanka sprawiła, że jego życie — także uczuciowe — do dziś budzi zainteresowanie. Zanim pojawiła się Maria Szot, był już bohaterem historii, które krążyły daleko poza stadionem. Wszystkie znane związki Władysława Komara Jedną z kobiet, które odegrały ważną rolę w jego życiu, była Ewa Frykowska — modelka, z którą był zaręczony. Ich relacja należała do tych, które zapowiadały się poważnie, ale ostatecznie nie zakończyły się małżeństwem. To jeden z mniej znanych epizodów w jego życiorysie, choć dobrze pokazuje, że Komar potrafił angażować się emocjonalnie. Jednocześnie jego styl życia i charakter sprawiały, że stabilizacja nie była dla niego oczywista. W 1969 roku, podczas wigilijnego spotkania, poznał Małgorzatę Spychalską — córkę jednego z najważniejszych polityków PRL. Relacja szybko nabrała tempa i zakończyła się ślubem. Małżeństwo miało być momentem przełomowym, próbą uporządkowania życia. Rzeczywistość okazała się jednak bardziej skomplikowana. Różnice charakterów, presja życia publicznego i styl funkcjonowania Komara sprawiły, że związek nie przetrwał. Rozwiedli się w 1973 roku. SPRAWDŹ TEŻ: Mocne wyznanie Teresy Lipowskiej o modlitwie i Bogu. Mówi wprost o cierpieniu. Jej słowa zapadają w pamięć
Wyjechała po nowe życie. Trafiła w pułapkę, z której nie było ucieczki. Historia Anuli z „Wojny domowej” poraża
Miała przed sobą wielką karierę i życie jak z marzeń. Los napisał jednak dla niej zupełnie inny scenariusz – pełen bólu, samotności i dramatycznych wyborów. Dziś Elżbieta Góralczyk obchodziłaby 76. urodziny. Jej historia wciąż porusza i nie daje o sobie zapomnieć.
To miała być historia z happy endem. Zamiast bajki – koszmar. Życie Elżbiety Góralczyk, gwiazdy kultowej „Wojny domowej”, przypomina scenariusz wstrząsającego filmu – pełnego dramatów, złamanych marzeń i bolesnych decyzji. Aktorka, którą widzowie pokochali jako Anulę, dziś obchodziłaby 76. urodziny. Choć jej kariera zapowiadała się obiecująco, prywatnie przyszło jej zmierzyć się z doświadczeniami, które na zawsze odcisnęły piętno na jej życiu. Elżbieta Góralczyk: o jej udziale w "Wojnie domowej" zadecydował przypadek Na casting trafiła przypadkiem po tym, jak usłyszała ogłoszenie w telewizji. Nie powiedziała rodzicom o swoich planach. Pokonała pokaźną grupę konkurentek i otrzymała angaż – było to spełnienie jej wielkiego marzenia. Elżbieta Góralczyk w „Wojnie domowej” zagrała siostrzenicę Ireny, Anulę. Gdy serial Jerzego Gruzy trafił na antenę w 1965 roku, miała zaledwie 15 lat. Mimo dużej popularności został zdjęty po jednym sezonie z powodów politycznych. W jednym z odcinków bowiem pies oddał mocz na jeden z numerów partyjnej „Kultury” (było to zupełnie przypadkowe), co nie spodobało się komunistycznym działaczom. Jego wrogiem z uwagi na to, jak została przedstawiona w nim młodzież (beztroska, mająca za nic narodowe święta, niezbyt zainteresowana partyjnymi ideologiami), miał być sam Władysław Gomułka. Decyzja była zatem nieodwołalna mimo tego, że produkcja została świetnie odebrana przez widzów. Elżbieta Góralczyk: dlaczego zrezygnowała z aktorstwa? Elżbieta Góralczyk nie porzuciła marzenia o aktorstwie. Czekała na kolejne propozycje, ale te do niej nie napływały. Próbowała swoich sił jako modelka, zagrała jeszcze dwie mało znaczące role w „Nosie” i „Życiu na gorąco”, zaś później postanowiła pójść inną ścieżką. Zdała maturę, ukończyła szkołę charakteryzatorską i znalazła zatrudnienie w TVP. Aż pewnego dnia jej znajomy, malarz, zaprosił ją do Wiednia, w którym wystawiał swoje prace. „Akurat przeżyłam zawód miłosny, poza tym chciałam kupić klej do sztucznych rzęs. Pomyślałam sobie, że taki wyjazd i zmiana otoczenia dobrze mi zrobią...”, relacjonowała w „Fakcie” Ewie Wąsikowskiej-Tomczyńskiej. Nie podejrzewała wówczas, że decyzja ta okaże się dla niej koniec końców tragiczna... Czytaj także: Rodzice alkoholicy, brak pieniędzy. Smutne losy Elżbiety Góralczyk Anula (Elżbieta Góralczyk) i Paweł (Krzysztof Musiał-Janczar) w „Wojnie domowej”, 1965 Elżbieta Góralczyk: jej mąż pochodził z Austrii, to było toksyczne małżeństwo W trakcie pobytu początkowo wszystko szło, jak należy. Zwiedziła miasto, dobrze bawiła się w towarzystwie znajomego. Ale pod jego koniec poznała pewnego mężczyznę, Austriaka, majętnego prawnika. Zwrócił jej uwagę niemal od razu tym, że nie był nachalny, wydawał się człowiek poważnym, zdystansowanym. Nie wiedziała jednak wówczas, że nie jest to jedynie poza na potrzeby pierwszego spotkania. Mimo zauroczenia wróciła do Polski. On odwiedził ją po dwóch miesiącach. Ten czas był dla nich szczególny – często z kimś się spotykali, chodzili w odwiedziny do przyjaciół, znajomych. Jemu wyraźnie taki tryb życia odpowiadał, był tym wręcz zafascynowany. „Matka mojego męża wyznawała zupełnie inną filozofię. Kiedyś usłyszałam od niej: . Zacisnęłam zęby, a już wtedy powinnam była odejść”, wspominała w 2004 roku. Koniec końców uczucie okazało się silniejsze niż wszystko inne. Wzięli ślub, w kwietniu 1975 roku na świecie pojawiła się ich córka Dominika. Ale dla Elżbiety Góralczyk dom stał się więzieniem. Jej mąż był osobą toksyczną, wiecznie niezadowoloną, stawiającą kolejne wymagania, których nikt i nic nie było w stanie spełnić. Wprost określała go później mianem tyrana i furiata. Miał wpędzić ją w nie lada kompleksy i traktować jak służącą. „Całkowicie mnie zniewolił. Wszystko, co robiłam, dla niego było źle. Źle się ubierałam, źle się zachowywałam. Cała jego rodzina była strasznie zasadnicza. Teść twierdził, że ze zmywarki korzystają tylko leniwe kobiety. W czasach, kiedy nikt już sobie nie wyobrażał życia bez pralki, ja – żona bogatego prawnika – prałam pieluchy na tarze. Byłam wtedy świeżo po operacji, bo dziesięć dni po porodzie usunięto mi woreczek żółciowy”, relacjonowała. Czytaj także: Jerzy Kosiński był z Kiki do końca, to ona została oficjalnie wdową po pisarzu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgl2wVpZ-69b1b57.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 1968. Elzbieta Goralczyk - aktorka, znana z serialu telewizyjnego "Wojna domowa".,Image: 428683895, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Elzbieta Goralczyk - aktorka" /> Elżbieta Góralczyk, aktorka znana z serialu telewizyjnego „Wojna domowa”, Warszawa 1968 rok Elżbieta Góralczyk: za to małżeństwo przypłaciła zdrowiem Przez te wszystkie lata robiła, co mogła, by zdobyć jego uznanie i przychylność. Odgrywała swoją najbardziej dramatyczną, wymagającą rolę – perfekcyjnej żony, która w oczach męża perfekcyjna nigdy nie była i nie będzie. Mimo nadludzkich wręcz starań, zawsze była przez niego odtrącana, wyszydzana i piętnowana. „O 5:00 rano byłam zapięta na ostatni guzik - umalowana, ubrana, śniadanie stało na stole. Rodzina zasiadała, a ja wszystko zmywałam. Potem biegłam do pracy. Wracając do domu, robiłam zakupy i potem gotowałam. Miałam nadzieję, że oddaniem kupię sobie miłość męża. On całkowicie mnie ignorował. Kiedy miałam 38 lat, zgłosiłam się na wybory najpiękniejszej mężatki. Mąż zrobił mi piekielną awanturę. Nie wycofałam się i wygrałam, ale on stale podcinał mi skrzydła. Żeby być z nim, nauczyłam się grać w tenisa. Ale on nie chodził ze mną na kort. Twierdził, że gram zbyt słabo”, mówiła rozgoryczona w wywiadzie dla „Faktu”. Zabronił jej przyjmować w domu jakichkolwiek gości, gdy próbowała z nim dyskutować, denerwował się i wszczynał awanturę. Ją takie warunki życia kosztowały zdrowie. Najpierw to psychiczne, bo zachorowała na depresję. Później zdiagnozowano u niej groźną chorobę nerek, która przekształciła się w nowotwór. W tym niewyobrażalnie trudnym czasie nie mogła liczyć na nikogo. Była sama i przejmująco samotna. „Byłam śmietnikiem, bo wszyscy przychodzili do mnie ze swoimi problemami, a nikt nie widział moich. Człowiek jest jak bateria - kiedy tylko daje, a nic w zamian nie dostaje, wyczerpuje się jego energia”, oceniała w „Fakcie”. Gdy jej córka miała 16 lat, podjęła decyzję o rozwodzie. Miała dość. Być może poczuła, że jest wyzuta z sił i bezradna wobec męża, który okazał się tyranem. Gdy mu powiedziała, że odchodzi, wpadł w szał. Miał wygrażać, że zostawi ją z niczym i tej obietnicy dotrzymał. Elżbieta Góralczyk zdawała sobie sprawę, że nie ma szans: wszyscy go znali, był osobą poważaną w środowisku. Wpływową. Ale na niej nie robiło to wrażenia – była przygotowana na wszystko, chciała po prostu świętego spokoju. „Powiedziałam, żeby wziął sobie wszystko, bo ja i tak poradzę sobie w życiu. Nie przewidziałam, że zachoruję”, stwierdzała ze smutkiem po latach. Elżbieta Góralczyk: relacja z córką Za swoją wolność Elżbieta Góralczyk zapłaciła najwyższą cenę – straciła kontakt z ukochaną córką. Po rozwodzie dziewczynka została przy ojcu i obwiniała matkę za rozpad rodziny. Aktorka próbowała wrócić z dzieckiem do Polski, jednak usłyszała, że córka czuje się Austriaczką. Zdecydowała się więc pozostać w Wiedniu, by być blisko Dominiki i próbować odzyskać z nią relację – niestety, bezskutecznie. „Jestem matką, ale nikogo nie mam. Dominika wiedziała o mojej chorobie, ale ja jej nie interesuję. Nie mam jej tego za złe. O nic nie obwiniam. Studiowała dwa fakultety. To kosztuje, a ja jej tego nie mogłabym teraz zapewnić. Ojciec, owszem”, deklarowała. Odeszła 16 stycznia 2008 roku w wieku 57 lat, samotna i wyniszczona chorobą. Jej grób znajduje się na cmentarzu Sievering w Wiedniu. Informacja o śmierci aktorki dotarła do Polski z opóźnieniem – według różnych źródeł wynosiło ono od dwóch tygodni do nawet dwóch miesięcy. „Urodziłam się pod niewłaściwą gwiazdą. Nic w moim życiu nie było tak, jak pragnęłam”, powiedziała w jednym z wywiadów. I czytając o jej losach, trudno się z tym nie zgodzić... Czytaj także: Maria Broniewska była gwiazdą filmu „Ulica Graniczna”. Los nie szczędził jej dramatów Źródło: Fakt.pl, Swiatseriali.interia.pl, Se.pl Elżbieta Góralczyk, wrzesień 1997 roku. Ostatnie dostępne zdjęcie aktorki, 11 lat przed śmiercią
Miłość od pierwszego wejrzenia i jeden niewykorzystany moment. Historia najpiękniejszej pary PRL-u skrywa wielki sekret
Przypadkowe spotkanie w warszawskiej szkole teatralnej przerodziło się w wielką miłość Agnieszki Fitkau-Perepeczko i Marka Perepeczki. Choć byli sobie niezwykle oddani i stworzyli silny związek, przez lata odkładali decyzję o dziecku. Ostatecznie nie zdążyli spełnić tego marzenia...
Ich historia mogłaby posłużyć za gotowy scenariusz wielkiego romansu — przypadkowe spotkanie na korytarzu warszawskiej szkoły teatralnej wystarczyło, by Agnieszka Fitkau i Marek Perepeczko natychmiast stracili dla siebie głowę. Z dnia na dzień stali się nierozłączni, a ich uczucie przetrwało czterdzieści lat, mimo rozłąk, życiowych decyzji i zawodowych wyzwań. Choć los wielokrotnie wystawiał ich miłość na próbę, zawsze do siebie wracali. Tę niezwykłą historię przerwała dopiero nagła strata aktora, która na zawsze zamknęła ich wspólny rozdział. Agnieszka Fitkau-Perepeczko i Marek Perepeczko — historia miłości Oboje studiowali w szkole teatralnej w Warszawie, i to właśnie na jednym z korytarzy los pchnął ich w swoje ramiona. Od słowa do słowa przed drzwiami dziekanatu, płynnie przeszli do bliskiej znajomości, a następnie zostali parą. Dwa mocne charaktery i wielka miłość — nikt nie miał wątpliwości co do tego, że połączyło ich przeznaczenie. "Byliśmy sobie oddani jak mało kto, bo przez całe życie każde z nas widziało w drugim nie tylko atrakcyjną kobietę czy mężczyznę, ale ukochanego człowieka" — mówiła Agnieszka Fitkau-Perepeczko w wywiadzie dla magazynu VIVA!. CZYTAJ TAKŻE: Są razem od dwóch lat. To dzięki Zbigniewowi Zamachowskiemu Gabriela Muskała zmieniła swoje życie W 1966 roku wzięli ślub, lecz w przeciwieństwie do wielu innych par nie myśleli o powiększeniu rodziny. Każde z nich rzuciło się w wir pracy. Marek Perepeczko osiągnął w branży niebywały sukces, Agnieszka Fitkau grywała głównie epizody. "Nigdy nie byłam psem na role, od początku stawiałam na karierę Marka. Myślałam sobie, że on będzie grał, a ja będę chodziła na premiery, rozmawiała, dyskutowała" — wspominała aktorka w Gazecie Pomorskiej. Marek Perepeczko, Agnieszka Fitkau-Perepeczko Agnieszka Fitkau-Perepeczko i Marek Perepeczko nie mieli dzieci. Przegapili ważny moment Gdy Perepeczko został Janosikiem, jego żonę mylono z grającą Marynę Ewą Lemańską. Agnieszce Fitkau nie była przeznaczona wielka kariera w Polsce, dlatego w pogoni za marzeniami w 1981 roku postanowiła wyjechać do Australii i tam spróbować swoich sił w przemyśle filmowym. Zaryzykowała wszystkim, lecz los się jej odpłacił. Na drugim końcu świata artystka osiągnęła wielki sukces — z powodzeniem grała w serialach, została również modelką i założyła własną agencję fotograficzną. Brakowało jej jednak ukochanego, który stęskniony czekał na nią w ojczyźnie... ZOBACZ TAKŻE: Mówiono, że ich sceny miłosne nie były udawane. Przemysław Cypryański i Maria Niklińska nigdy nie skomentowali plotek o romansie W końcu Marek Perepeczko podjął odważną decyzję i wyleciał za kobietą swojego życia. Mieszkali razem, choć nie brakowało wątpliwości. "Żonie tam się spodobało, nie mówiąc o tym, że odniosła wielki sukces. Przez cztery lata do niej dojeżdżałem, aż wreszcie dojechałem z nadzieją pozostania przez pół roku. Zostałem jednak cztery i pół. O cztery lata za dużo!" — przyznał aktor w rozmowie z Dziennikiem Polskim. W Australii prowadzić teatr dla tamtejszej Polonii, lecz nie był to szczyt jego marzeń. Podczas gdy Agnieszka Fitkau błyszczała niczym najjaśniejsza gwiazda, on gasł w oczach i pogrążał się w swoim nieszczęściu... Pewnego dnia oznajmił żonie, że zamierza wrócić do Polski. Nie odnalazł się w obcym kraju tak dobrze, jak ona. Jednak kolejna rozłąka wpłynęła negatywnie na ich małżeństwo. Skrycie marzyli o powiększeniu rodziny, lecz każde z nich długo miało wówczas inne sprawy na głowie... Odkładali ten moment, w końcu było już za późno. Cztery lata nieobecności w Polsce odbiły się boleśnie na Marku Perepeczko, a także jego filmowej karierze. Branża zdążyła o nim zapomnieć, ku niebywałej rozpaczy aktora. Produkcje, w których występował, nie odnosiły dłużej spektakularnego sukcesu... W rozpaczy zaniedbał swoje zdrowie i zmagał się z poważną nadwagą. „Przerwy w tym zawodzie nie są wskazane, powroty niekiedy bywają utrudnione”, mówił. Agnieszka Fitkau-Perepeczko została jednak w Australii, gdzie miała już ugruntowaną pozycję i własny biznes. Mimo dzielącej ich odległości, Marek Perepeczko pozostał jej wierny — wycofał się z życia towarzyskiego i z ogromną cierpliwością czekał na jej powrót. Ona z kolei nie kryła, że wybór nie był łatwy — w Polsce nie miała pewności zatrudnienia, podczas gdy za oceanem prowadziła firmę fotografii rodzinnej i była współwłaścicielką pięknego, wiktoriańskiego domu. „Gdybym wróciła z nim do Polski, nie miałam gwarancji, czy znajdę pracę. A w Australii miałam już wtedy własną firmę fotografii rodzinnej i stałam się właścicielką połowy pięknego, wiktoriańskiego domu…”, opowiadała. Marek Perepeczko, Agnieszka Fitkau-Perepeczko Ich życie było pełne zawirowań Aktor boleśnie odczuwał upływ czasu. Tracił dawną formę i urodę, a widok „Janosika” w telewizji tylko przypominał mu, kim był kiedyś. Nie ukrywał swojego stanu, mówiąc wprost o „przerażającej wadze” i marzeniu, by schudnąć aż 50 kilogramów. „Mam wagę przerażającą, chciałbym schudnąć 50 kilogramów”, opowiadał. Choć dla fanów pozostawał symbolem siły i determinacji, za kulisami zmagał się z zupełnie inną rzeczywistością. „To legenda. Jestem schorowanym starym człowiekiem”, wyznawał z goryczą. Wciąż żył nadzieją, że jego żona, Agnieszka Fitkau-Perepeczko, wróci do Polski. To właśnie ona przez lata była dla niego największym wsparciem i motywacją do życia. Mimo że Agnieszka Fitkau-Perepeczko zaczęła nowe życie w Australii, jej relacja z Markiem Perepeczką nigdy nie wygasła. Dzieliły ich tysiące kilometrów i długie miesiące rozłąki, a jednak wciąż pozostawali sobie bliscy. Regularnie rozmawiali. Jak sama przyznawała, ich więź była na tyle silna, że mimo wszystko nadal czuli się małżeństwem, nawet jeśli kontakt bywał sporadyczny. To uczucie nie poddawało się ani czasowi, ani odległości. Marek Perepeczko nie miał wątpliwości — to właśnie ona była dla niego najważniejsza i to dzięki niej znajdował sens, by trwać dalej. „Lubimy z Markiem swoje towarzystwo, dlatego wciąż – mimo odległości i długich rozstań – jesteśmy małżeństwem. Bywa, że nie mamy kontaktu kilka miesięcy, ale zawsze pamiętamy o 21 czerwca”, opowiadała aktorka. W końcu po dwóch dekadach spędzonych za granicą Agnieszka Fitkau-Perepeczko podjęła decyzję o powrocie do Polski. Jak sama podkreślała, Marek Perepeczko zawsze stał po jej stronie — niezależnie od opinii innych i życiowych wyborów. „Cokolwiek bym zrobiła, Marek był w stanie mnie bronić. Wiele osób mnie potępiało za różne rzeczy, lecz on nigdy. Łączył nas taki rodzaj uczucia, który był zrozumiały tylko dla nas”, mówiła w VIVIE!. Choć po latach znów byli blisko siebie, nie zdecydowali się na wspólne zamieszkanie. Marek Perepeczko otwarcie mówił o powodach — brak odpowiednich warunków i niespełnione marzenia o przestrzeni, w której każde z nich mogłoby czuć się swobodnie. Wspominał o pragnieniu dużego mieszkania, biblioteki i miejsca dla żony, która ceniła niezależność. Czytaj też: Huczało o ich związku. Teraz Kaeyra mówi wprost o Krzysztofie Zalewskim. Jedno zdanie rozwiewa wszystkie wątpliwości Po latach zawodowych zawirowań los ponownie się do niego uśmiechnął — Marek Perepeczko pojawił się w „13 posterunku”. Choć produkcja nie przyniosła oczekiwanego sukcesu, a jego role spotykały się z krytyką, aktor nie przestał szukać swojego miejsca. Ostatecznie odnalazł je w Częstochowie, gdzie objął funkcję dyrektora teatru. Ich życie znów toczyło się osobno — ona została w Warszawie, on na stałe związał się z Częstochową. Mimo fizycznej odległości ich relacja nie straciła na sile. Jak podkreślała Agnieszka Fitkau-Perepeczko, oboje cenili wolność i niezależność, ale jednocześnie pozostawali sobie niezwykle bliscy. Łączyła ich miłość, przyjaźń i codzienny kontakt, który pozwalał im być obecnymi w swoim życiu mimo wszystko. Tragiczna strata. Marek Perepeczko odszedł zbyt szybko Listopad 2005 roku okazał się dla nich ostatnim wspólnym rozdziałem. Marek Perepeczko odwiózł Agnieszkę Fitkau-Perepeczko na zlot fanów „M jak miłość” do Łodzi, a wieczorem, jak zawsze, jeszcze ze sobą rozmawiali. Nic nie zapowiadało tragedii — był zmęczony, powiedział tylko, że zadzwoni następnego dnia. Ona jednak obudziła się nad ranem z niepokojem, którego nie potrafiła wytłumaczyć. Gdy próbowała się z nim skontaktować, telefon milczał. „Powiedział, że jest śpiący i jutro do mnie zadzwoni. Nie wiem dlaczego, ale rano obudziłam się o czwartej i nie mogłam dalej spać. Przeczekałam do siódmej i zadzwoniłam do Marka. Telefon nie odpowiadał…”, opowiadała aktorka. Tej nocy, z 16 na 17 listopada 2005 roku, Marek Perepeczko odszedł na zawał serca. Ich historia zakończyła się nagle, pozostawiając po sobie niedopowiedziane słowa i uczucie, które przetrwało wszystko — aż do samego końca. Agnieszka Fitkau-Perepeczko, Marek Perepeczko, 8.12.2005
Nie była pierwsza, ale okazała się tą najważniejszą. Historia wielkiej miłości Krzysztofa Krauze
Dziś przypada 73. rocznica urodzin Krzysztof Krauze – jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów i scenarzystów. Jego życie było pełne filmowych sukcesów, trudnych doświadczeń i wielkich uczuć. Choć kilka razy stawał na ślubnym kobiercu, prawdziwe szczęście odnalazł dopiero u boku Joanna Kos-Krauze, z którą stworzył nie tylko wyjątkowy związek, ale i jedne z najważniejszych filmów w historii polskiego kina.
Dziś mija 73. rocznica urodzin Krzysztof Krauze – twórcy takich filmów jak Mój Nikifor, Plac Zbawiciela czy Papusza. Reżyser, który odszedł w Wigilię 2014 roku po długiej walce z chorobą nowotworową, pozostawił po sobie nie tylko wybitne dzieła filmowe, ale także poruszającą historię życia prywatnego. Choć jego droga do szczęścia była pełna trudnych wyborów i zakończonych związków, to dopiero relacja z Joanną Kos-Krauze okazała się tą najważniejszą – zarówno w życiu, jak i w pracy twórczej. View Ediplayer on the source website Joanna Kos-Krauze i Krzysztof Krauze - historia miłości On reżyser i scenarzysta, ona… także. Joanna Kos-Krauze poznała przyszłego męża pod koniec lat 90., gdy sama była mężatką. To z resztą jej ówczesny ukochany – Mateusz Kos – zaproponował, by artystka spotkała się z Krzysztofem Krauze. Po co? Przewodnicząca Gildii Reżyserów Polskich chciała nakręcić film o Żydach, jednak miała problem z kilkoma rzeczami. Początkowo Joanna Kos nie chciała tego spotkania, bo po wywiadach z Krauze, które widziała, nie miała o nim dobrego zdania. W końcu dała się jednak przekonać. Zobacz: Małżeństwem są od 50 lat, są dla siebie ukojeniem. Niewiele osób wie, że mąż Barbary Bursztynowicz to znany aktor Wskazówki do filmu zostały zebrane, ale o uczuciu miłości od pierwszego wejrzenia nie było mowy. „Mnie było wtedy jakieś trzydzieści pięć kilo więcej, niedawno urodziłam dziecko. Od początku jednak świetnie się nam rozmawiało. Poznałam go w momencie, kiedy ciągle jeszcze nie wiedział, jak znów wystartować”, opowiadała kilka lat temu Joanna Kos-Krauze w Polityce. Czas jednak mijał, relacja pary się zacieśniała, aż mąż Joanny Kos postanowił wyjechać do Nowego Jorku i zostać tam rabinem. To był koniec związku pary. Mama dwuletniego syna zamieszkała z Krzysztofem Krauze, a ten stał się dla chłopca drugim ojcem. „Jestem wdzięczna losowi, że przez tyle lat nigdy nie zostałam postawiona przez Krzysztofa w sytuacji, kiedy musiałabym wybierać między nim a moim synem. Obaj są sobie bliscy, a mąż właściwie go wychował. Często myślę, że skomplikowane związki Krzysztofa z kobietami, problemy z uporządkowaniem emocji, poczucie zagubienia wynikały z jego dzieciństwa, z braku dostatecznego kontaktu z matką”, opowiadała w przeszłości tej samej gazecie scenarzystka. Po sześciu latach zakochania Krzysztof i Joanna postanowili wziąć ślub. Wydarzenie miało miejsce 28 lutego 2004 roku w Nowym Sączu, który był bliski zarówno jej, jak i jemu. Uroczystość odbyła się w szczególnym czasie, bo zaraz przed zdjęciami do wspólnego filmu twórców – Mój Nikifor. „Bierzemy nasz ślub przed pierwszymi klapsami. Trudno byłoby nam psychicznie znieść osobistą uroczystość i pobyt na planie. Ta decyzja o ślubie jest dla nas zupełnie naturalna”, opowiadał Krzysztof Krauze lokalnym dziennikarzom. Wesele odbyło się w restauracji Ratuszowa i trwało do białego rana. Czytaj też: Z byłą żoną rozstał się w nieznanych okolicznościach. Jeszcze bardziej tajemniczy był jego związek z Anną Nastulanką... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgrw11Ms-9984b8a.jpg" width="1600" height="2400" alt="Gdynia, 16.09.2006. Krzysztof Krauze - rezyser, Joanna Kos - Krauze - rezyser, nagroda glowna - Zlote Lwy. 31 Festiwal Polskich Filmow Fabularnych w Gdyni. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM,Image: 425012241, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Gdynia 2006" /> Wspólne filmy małżeństwa Krauze i choroba reżysera To właśnie żona zainspirowała i namówiła Krzysztofa Krauze do nagrania filmu Mój Nikifor, od którego zaczęła się współpraca małżonków. Później zrealizowali oni równie genialne produkcje takie, jak: Plac Zbawiciela czy Papusza. Filmem współtworzonym przez parę nazywa się też dramat społeczny Ptaki śpiewają w Kigali, jednak pan Krzysztof Krauze był obecny na planie tylko kilkanaście pierwszych dni. Prace nad filmem przerwała jego choroba i śmierć. Ostatecznie obraz został dokończony przez Joannę Kos-Krauze. Premiera odbyła się dopiero w 2017 roku. Ptaki śpiewają w Kigali zdobyło wiele nagród, w tym Srebrne Lwy na Festiwalu w Gdyni. O tym, że jest chory na nowotwór prostaty, Krzysztof Krauze wiedział już niemal dekadę przed śmiercią. Nie chciał się jednak leczyć i jak sam mówił „bardziej od raka, bał się spotkania z rekinem podczas wakacji”. Dopiero w 2006 roku poddał się zabiegowi wycięcia prostaty. „W październiku okazało się, że mam przerzuty w kościach. W kręgach, żebrach, stawach biodrowych. I jeśli natychmiast nie zacznę się leczyć, jeśli nie zmienię stosunku do swojej choroby, każdy następny rok będzie cudem darowany. […] Czym grozi przerzut do kręgosłupa? Kompresją kręgów, przerwaniem rdzenia... Barwnym, za to krótkim życiem na morfinie”, opowiadał Wyborczej reżyser. Ostatecznie dzięki poszukiwaniu odpowiedniego leczenia w RPA i wsparciu żony scenarzyście udało się podarować siedem dodatkowych lat życia… Krzysztof Krauze zmarł 24 grudnia 2014 roku. Zobacz też: Daniel Olbrychski i Jan Englert rywalizowali o względy tej samej kobiety! Atmosferę podgrzewał Kazimierz Kutz Wywiad z Joanną Kos-Krauze – VIVA! 2017 Trzy lata po śmierci ukochanego Joanny Kos-Krauze, artystka udzieliła nam wywiadu. Opowiedziała w nim, jak radzi sobie z żałobą po mężu. Poniżej przytaczamy fragment rozmowy prowadzonej przez Beatę Nowicką. Pani przyniosła ze szpitala plecak Krzysztofa, a w nim były: portfel, nieważne karty kredytowe, dowód, prawo jazdy, gumy do żucia, okulary, ładowarka… Ten plecak wciąż tu jest, w gabinecie. Zagląda Pani czasami do środka? Niespecjalnie. W ogóle jestem na etapie, że wszystkim wszystko oddaję, mam za dużo rzeczy, muszę zdecydować, co dalej z tym zrobić. Nie ma czegoś takiego, co chciałabym zatrzymać. Przedmioty są dla mnie bez znaczenia. Nawet plecak? Plecak ktoś powinien sobie zabrać. Ukochane okulary Krzysia wziął nasz przyjaciel, krytyk filmowy, i będzie je nosił przez następne 20 lat. Jak słynną kurtkę Cybulskiego, którą nosi kolejne pokolenie. Część ciuchów wzięła rodzina, przyjaciele, resztę oddałam do filmu, kostiumografce. Może plecak weźmie syn? Po co ma tu stać do końca świata. Bez sensu. „Ptaki śpiewają w Kigali” to film o ogromnej dyscyplinie. Opowieść o śmierci i cierpieniu snuje Pani chłodno, z dystansem, choć dwie główne bohaterki naładowane są emocjami na granicy eksplozji. Ten film Pani pomógł w przeżywaniu żałoby? Na pewno. Zrozumiałam, że ludziom trzeba pozwolić odejść. Żeby żyć, trzeba się pogodzić z odchodzeniem bliskich. W Rwandzie dostrzegłam, że śmierć będąca wynikiem naturalnego procesu, nawet strasznej choroby, ale w otoczeniu rodziny, bliskich, to jest dar. Nie wierzę w życie pozagrobowe, w piekło i niebo. Wierzę w piekło na ziemi. […] Czuje się Pani samotna? A czy samotność jest czymś złym? Z tą samotnością bywa tak, że raz człowiek jest samotny, potem zakłada rodzinę, potem odchodzą dzieci, znowu jest samotny, potem ktoś umiera… Uwielbiam „Chłopów” Reymonta, nawet jego wielostronicowe opisy przyrody, i tam jest tłum bohaterów, ale jak człowiek patrzy na te postaci, na ich monologi wewnętrzne, to oni całe dnie chodzili w znoju po polu, wieczorem padali na łóżko, na trzy godziny, i też byli samotni. Nam się niesamotność kojarzy z tym, że człowiek chodzi ze znajomymi po bankietach, ciągle mu dzwoni telefon, jest rozrywany… […] …? To nie znaczy bez marzeń. Moim problemem w życiu było: ja chcę, ja chcę. Nie ma czegoś takiego. Człowiek mówi, że chce, że wie, czego chce, potem to dostaje i to się okazuje nie tym. Ważne, żeby wiedzieć, czego na pewno się nie chce, na co więcej człowiek już się nie zgodzi. To jest bardzo dużo. Pragnienia są najgorszym złudzeniem, zjadają nas. Joanna Kos-Krauze w VIVIE! 2017 Krzysztof Krauze w VIVIE! 1999
To była wielka miłość Aleksandry Zawieruszanki. Jego odejście przeszło niemal bez echa
Aleksandra Zawieruszanka przez lata unikała blasku fleszy, wybierając życie z dala od show-biznesu. U jej boku był mężczyzna, który okazał się najważniejszą postacią w jej życiu. Ich historia to opowieść o miłości, lojalności i ciszy, która przyszła na końcu.
Choć widzowie pamiętają ją z kultowych ról w "Stawce większej niż życie" czy "Rzeczpospolitej babskiej", sama aktorka wielokrotnie podkreślała, że to nie kariera była jej największym spełnieniem. Najważniejsze miejsce zajmował dom, rodzina i mąż – Zdzisław Paprocki, z którym stworzyła trwały, wieloletni związek. Aleksandra Zawieruszanka nie żyje. Kim była aktorka, która wybrała prywatność zamiast sławy? Aleksandra Zawieruszanka zmarła 29 marca 2026 roku w wieku 88 lat. Była jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek czasów PRL-u, znaną z ról w filmach i serialach, które na stałe zapisały się w historii polskiej kultury. Widzowie kojarzą ją przede wszystkim z charakterystycznych, wyrazistych kreacji, które wnosiły do produkcji autentyczność i emocjonalną głębię. Urodziła się 3 kwietnia 1937 roku w Bielsku. Występowała zarówno na scenach teatralnych, jak i przed kamerą, budując pozycję jednej z ciekawszych aktorek swojego pokolenia. Mimo zawodowych sukcesów, zdecydowała się na krok, który w środowisku był rzadkością – świadomie wycofała się z życia publicznego. "Jako aktorka miałam swoje pięć minut i chyba nie potrafiłam ich wykorzystać dla zrobienia prawdziwej kariery. To kwestia charakteru: obca jest mi filozofia, wedle której cel uświęca środki" – wspominała po latach w rozmowie z serwisem e-teatr.pl. To właśnie wtedy na pierwszy plan wysunęło się jej życie prywatne – znacznie ważniejsze niż kolejne role. "Najważniejsze jest dla mnie osobiste prywatne życie: dom, mąż, syn... Chyba jednak jestem bardziej kobietą niż aktorką", powiedziała tygodnikowi "Panorama". ZOBACZ TEŻ: U szczytu sławy porzuciła aktorstwo i nigdy tego nie żałowała. Aleksandra Zawieruszanka wolała być żoną i mamą niż gwiazdą kina Zdzisław Paprocki: kim był mąż Aleksandry Zawieruszanki? Zdzisław Paprocki był postacią zupełnie spoza świata show-biznesu. Prawnik, varsavianista, człowiek głęboko związany z historią Warszawy i literaturą. To nie czerwone dywany, lecz książki i intelektualne rozmowy były jego naturalnym środowiskiem. Ich relacja od początku opierała się na wspólnych wartościach. Połączyła ich miłość do słowa pisanego, historii i spokojnego życia z dala od medialnego zgiełku. Wspólnie stworzyli dom, którego sercem była imponująca biblioteka – licząca ponad 10 tysięcy książek. "Czasem, wspólnie z mężem sięgamy po tomik poezji Gałczyńskiego albo Szymborskiej. Beletrystyki nie czytam. Lubię dzienniki, wspomnienia. Jestem miłośniczką książek i ciągle ich w naszym domu przybywa" – wspominała aktorka w rozmowie z e-teatr.pl. Paprocki był młodszy od aktorki o dziewięć lat, jednak różnica wieku nigdy nie stanowiła dla nich problemu. Ich związek był partnerski, oparty na wzajemnym szacunku i codziennej bliskości. Unikali rozgłosu, nie pojawiali się na salonach, nie budowali swojego wizerunku w mediach. SPRAWDŹ TEŻ: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Życie Aleksandry Zawieruszanki po śmierci męża Zdzisław Paprocki zmarł 8 listopada 2021 roku w wieku 75 lat. Na stronie nekrologi.wyborcza.pl można było przeczytać poruszające pożegnanie rodziny. "28 listopada 2021 roku zmarł w wieku 75 lat Zdzisław Paprocki prawnik, varsavianista-kolekcjoner. Msza święta żałobna odprawiona zostanie w piątek 10 grudnia 2021 roku o godzinie 10:15 w Domu Pogrzebowym na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, po czym nastąpi odprowadzenie urny z Prochami do grobu na cmentarz miejscowy. Pogrążona w bólu żona Ala, synowa Ania i wnuki Krzysztof, Maria, Małgorzata, Antoni." Został pochowany na warszawskich Powązkach Wojskowych – miejscu, gdzie spoczywają wybitni przedstawiciele polskiej historii i kultury. Śmierć męża była dla Aleksandry Zawieruszanki momentem granicznym. Po latach wspólnego życia nagle została sama. To doświadczenie głęboko ją zmieniło. Wkrótce po odejściu Paprockiego zamieszkała w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie. Tam spędziła ostatnie lata swojego życia – w miejscu, które dla wielu artystów staje się spokojną przystanią na końcu drogi.
Partnerka Pawła Deląga nie jest celebrytką. Kim jest i czym zajmuje się kobieta, z którą będzie miał dziecko?
Patrycja Komorowska, partnerka Pawła Deląga, znalazła się w centrum uwagi po ogłoszeniu ciąży. Choć przez długi czas pozostawała poza światem show-biznesu, dziś budzi ogromne zainteresowanie. Kim jest kobieta, która skradła serce jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów?
Związek Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej przez długi czas pozostawał w cieniu medialnego szumu. Aktor, znany z dbałości o prywatność, dopiero niedawno zaczął dzielić się swoim szczęściem publicznie. Dziś, gdy para spodziewa się dziecka, zainteresowanie ich relacją rośnie – tym bardziej że jego partnerka nie jest osobą związaną z show-biznesem, lecz spełnioną zawodowo specjalistką. Kim jest partnerka Pawła Deląga? Patrycja Komorowska to psycholożka i psychoterapeutka, która swoją karierę zawodową związała z pracą z ludźmi i ich emocjami. Prowadzi własną działalność terapeutyczną, budując pozycję ekspercką poza światem mediów i celebrytów. W przeciwieństwie do wielu partnerów znanych osób nie zabiega o rozgłos. Jej obecność w mediach społecznościowych jest ograniczona, a życie prywatne konsekwentnie chronione. Wiadomo jednak, że jest osobą wykształconą, rozwijającą się zawodowo właścicielką jednej z poradni działajcych w zakresie zdrowia psychicznego. Relacja Patrycji Komorowskiej i Pawła Deląga rozwija się od kilku lat i opiera się na wzajemnym szacunku oraz stabilności. Para początkowo unikała wspólnych wystąpień, jednak z czasem zaczęła pojawiać się razem publicznie, choć nadal robi to z dużą powściągliwością. ZOBACZ TEŻ: Pierwsza dama polskiej piosenki nie zwalnia tempa. Irena Santor nagle zabrała głos na temat zdrowia. Te słowa dają do myślenia Czy Paweł Deląg i Patrycja Komorowska są małżeństwem? Różnica wieku, wynosząca około 20 lat, nie stanowi dla nich przeszkody. Wręcz przeciwnie – ich związek postrzegany jest jako dojrzały i świadomy. Deląg, który ma już doświadczenie życiowe i rodzinne, zdaje się odnajdywać w tej relacji spokój i równowagę. Do medialnych spekulacji dotyczących jego życia prywatnego odnosi się z klasą. W rozmowie z ShowNews.pl zdecydował się jasno wyjaśnić status swojego związku. "Żony nie ma. Zapewniam, że komunikat brzmiący 'żona' jest hasłem brzmiącym w internecie. Wszyscy wiedzą o tym, z kim jestem, mam bardzo ładny związek partnerski, bardzo dobry, trwa już sobie od jakiegoś czasu i to jest na pewno dobry czas, i tyle" – powiedzia wówczas. Ciąża partnerki Pawła Deląga i nowy etap w życiu pary Informacja o ciąży Patrycji Komorowskiej szybko obiegła media i wzbudziła duże zainteresowanie. Para wchodzi tym samym w nowy, wyjątkowo ważny etap życia, który – jak wszystko wskazuje – przeżywa w sposób spokojny i daleki od medialnej przesady. Dla Pawła Deląga to kolejne doświadczenie ojcostwa. Aktor ma już synów z poprzednich relacji, a temat rodziny od lat zajmuje ważne miejsce w jego życiu. Tym razem jednak okoliczności są inne – bardziej wyciszone, mniej spektakularne, a jednocześnie pełne dojrzałości. Dla Patrycji Komorowskiej będzie to natomiast nowe doświadczenie, które opisuje z wrażliwością i ekscytacją. "To dla mnie zupełnie nowa droga i wiem, że będę odkrywać ten etap życia trochę po omacku — z wzlotami, upadkami i wszystkim, co się z tym wiąże" – pisała na Instagramie. SPRAWDŹ TEŻ: Po występie w "Must Be the Music" dostał pismo od rodziców. Sprawa 18-latka poruszyła całą Polskę
Dzięki niemu Adrianna Biedrzyńska odzyskała wiarę w miłość i stworzyła rodzinę dla córki. Rozstali się po aferze finansowej, którą żyła cała Polska
Mało która kobieta ma takiego pecha do mężczyzn jak ona. Pierwszy mąż odszedł od niej po dziesięciu latach związku, parę dni po tym, jak urodziła córkę. Lekiem na złamane serce okazał się przystojny właściciel salonu samochodowego. Gdy zaczęli się spotykać, Adrianna Biedrzyńska czuła się szczęściarą. Był czuły, opiekuńczy, zaangażowany w wychowanie jej córki, po prostu idealny. Do czasu...
Gdy Adrianna Biedrzyńska rozstała się z Maciejem Robakiewiczem, była załamana... To był wyjątkowo trudny czas, bo mąż odszedł od niej tuż po tym, jak na świat przyszła ich córka Michalina. Ukojeniem na złamane serce aktorki okazał się Marcin Miazga. Gdy zaczęła się z nim spotykać, odzyskała wiarę w miłość i poczuła, że może z nim osiągnąć każdy cel. Drugi mąż artystki obdarzył ją wielkim uczuciem, zaopiekował się nawet jej córką z poprzedniego związku. Wydawało się, że ich miłość przetrwa wszystko. Niestety głośna afera raz na zawsze przekreśliła to uczucie... View Ediplayer on the source website Adrianna Biedrzyńska i Marcin Miazga — historia miłości Biedrzyńska, która dziś kończy 64 lata, z pierwszym mężem była związana przez 10 lat. Doczekali się nawet córki — Michaliny. Niestety, niedługo po tych narodzinach relacja aktorki z Maciejem Robakiewiczem ich relacja się zakończyła. Następnie Adrianna Biedrzyńska poznała Marcina Miazgę w jego salonie samochodowym. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Gdy tylko stanęli na swojej drodze, poczuli motylki w brzuchu. Postanowili więc wziąć ślub, z którego ucieszyła się również córka aktorki. „Nasz ślub był dla niej najszczęśliwszym dniem w życiu. Zawsze chciałam, żeby córka miała prawdziwy dom, pełną rodzinę”, opowiadała. [cyt.gs24.pl]. Następnie Marcin Miazga został menadżerem artystki, ochroniarzem oraz jej opiekunem. „Marcin zaczął mi pomagać, stopniowo przejmując ster nad niemal wszystkimi moimi sprawami", przyznała na łamach Rewii. Był dla niej ukojeniem, idealnym mężem i ojczymem. Córka Adrianny Biedrzyńskiej nazywała go nawet tatą. Niestety i ta miłość nie przetrwała próby czasu. W 2003 roku po głośnej aferze postanowili się rozstać. „Rozkład pożycia nastąpił dużo wcześniej, ale odpowiedzialność za ten stan ponosi właśnie ten, który dziś kreuje się na ofiarę", mówiła ulubienica publiczności. CZYTAJ TEŻ: Adrianna Biedrzyńska i Maciej Robakiewicz uchodzili za parę idealną. Zostawił ją tydzień po porodzie Adrianna Biedrzyńska, Marcin Miazga, 1996 rok Adrianna Biedrzyńska, Marcin Miazga, córka Michalina, 2002 rok Adrianna Biedrzyńska i Marcin Miazga — afera finansowa W 2003 roku media obiegła informacja o aferze finansowej. Sprawa zbiegła się w czasie z wydaniem debiutanckiego albumu aktorki - „Ada — Debiut”. Płyta była jedynie tłem do całej sprawy. Marcin Miazga został wówczas oskarżony o liczne oszustwa. Prasa informowała, że mąż artystki wyłudzał pieniądze od jej znajomych. Wśród poszkodowanych znalazł się między innymi Tomasz Stockinger, który oskarżył koleżankę z branży i jej męża za wyłudzanie i defraudację pieniędzy. „Ludzie pytają: oszustka, nie oszustka? Ona mówi, że sama została oszukana. Fakty są niepodważalne: na wekslu widnieje nie jej podpis, lecz Marcina, nie ona więc uchyla się od zobowiązań finansowych. Ale inicjatywa wyszła z jej strony. Ada brała udział we wszystkich rozmowach dotyczących transakcji. Oczywiście, nikt by nie dał pieniędzy Miazdze, gdyby nie było Ady. Dziś mówi, że nie wiedziała o wekslach, a przecież przy niej, w jej domu były podpisywane", mówił w rozmowie z Gazetą Pomorską. Aktorka nie była obojętna na te oskarżenia. Chciała oczyścić swoje dobre imię. „Mąż grał na giełdzie, robił interesy. Ja w ogóle nic o tym nie wiedziałam. Nigdy nie ułatwiałam żadnego oszustwa ani nie uczestniczyłam w żadnych transakcjach biznesowych między panem Marcinem Miazgą a Tomaszem Stockingerem i innymi jakoby pokrzywdzonymi osobami”, tłumaczyła. Ta afera miała raz na zawsze przekreślić związek Adrianny Biedrzyńskiej i Marcina Miazgi. Okazało się, że dopiero w 2013 roku formalnie wzięła z nim rozwód. Michalina Robakiewicz jednak nie mogła zrozumieć tej decyzji, bardzo polubiła swojego ojczyma. A jak na tę wiadomość zareagował mąż aktorki? „Po prostu wyrzuciła mnie z domu. Wszystko dla nowego faceta, który zajął moje miejsce. Po 19 latach małżeństwa rzuciła mnie i to przez telefon!”, mówił Marcin Miazga w rozmowie z Faktem. Koledzy i koleżanki z branży nie zapomnieli o sprawie. Afera odbiła się na życiu zawodowym aktorki. Straciła zaufanie. „Czuję się zeszmacona. Jak ja mam teraz działać? Jak ja mam żyć? Jestem odsuwana od życia towarzyskiego, nawet moją matkę nagabują i szkalują. Ja nie jestem aferzystką", przyznała w Super Expressie. „Gdybym miała wybrać jeszcze raz, to pewnie byłabym lekarzem. Uważam, że minęłam się z powołaniem", dodała w innej rozmowie. Te wydarzenia sprawiły, że Adrianna Biedrzyńska postanowiła na jakiś czas usunąć się w cień. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Adrianna Biedrzyńska i Michalina Robakiewicz o łączącej je relacji i wspólnej pasji Adrianna Biedrzyńska, Marcin Miazga, 2002 rok Adrianna Biedrzyńska, Marcin Miazga, 1996 rok
Legendarny muzyk kończy karierę. Ostatni koncert zagra jesienią we Wrocławiu. Potem całkowicie poświęci się ukochanej żonie
Gdyby nie ona, już dawno zszedłby ze sceny. To właśnie żona, która od lat gra w jego zespole, przekonywała go, że wciąż powinien tworzyć. Teraz jednak Lech Janerka zdecydował, że kończy swoją wieloletnią przygodę z muzyką. Po raz ostatni zagra dla publiczności 2 października w rodzinnym Wrocławiu. A potem? Potem poświęci się żonie i ukochanym wnukom.
Nigdy nie zabiegał o popularność, nie tworzył piosenek z myślą o tym, by podbiły listy przebojów stacji radiowych. Zawsze robił swoje, nie chodził na kompromisy i konsekwentnie trzymał się z boku sceny muzycznej. A mimo to przez lata zgromadził rzesze wiernych fanów, którzy cenią go zarówno za dokonania solowe, jak i utwory założonej przez niego formacji Klaus Mitffoch. Jego kultowe, jak "Jezu, jak się cieszę" czy "Jest jak w niebie", fani po raz ostatni będą mogli usłyszeć 2 października 2026 roku w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu. To będzie jego pożegnanie z karierą. Ze sceną pożegna się też jego żona, Bożena Janerka, która od lat gra w jego zespole. Lech i Bożena Janerkowie — od 40 lat nierozłączni Poznali się w 1975 roku w architektonicznej szkole pomaturalnej. Bożena Janerka w jednym z wywiadów wyznała, że Lech oczarował ją na początku inteligencją, urodą oraz sprawnością fizyczną. No i cierpliwością, bo na pierwszą randkę spóźniła się 1,5 godziny. Po tej pierwszej były kolejne i ich miłość zaczęła kwitnąć. „Ładny chłopak był. [...] Lechu jak mówił, to wszyscy go słuchaliśmy bardzo uważnie", mówiła pani Bożena. Już na początku swojego związku Bożena i Lech postanowili założyć zespół. Ona grała na wiolonczeli i keyboardzie, on natomiast śpiewał i komponował. Stworzyli idealnie zgraną formację, która przyciągała publiczność. „Dla mnie związek z Bożeną był i jest bardzo ważny i najpierw był związek, a potem zaczęły się rock’n’rolle. Jesteśmy z jednego rocznika, ona jest z grudnia. Poznaliśmy się, gdy miała 18 lat, ja już 19, i szybko zagraliśmy na festiwalu studenckim. Potem pojawiły się dzieci i wróciłem do muzyki po jakichś 10 latach, a do grania z Bożeną po kolejnych dwóch. Więc jesteśmy bardziej po prostu małżeństwem niż małżeństwem rockowym. W pewnym momencie przygoda zamieniła się w pracę, ale od początku bardzo dobrze mi się z nią grało. Była opoką. Jestem „gumowym” basistą, pływam w tempie, a Bożena gra jak żyleta. Czasami zdarzało się, że bardziej słuchałem jej niż perkusji. Do dzisiaj na koncertach eksponujemy wiolonczelę. Kiedyś mieliśmy w zespole okres stagnacji, szukaliśmy „kopa” do działania. Zapytałem muzyków, czy może potrzebny jest ktoś, kto byłby bardziej operatywny, bardziej improwizujący niż Bożena. „Co ty stuknięty jesteś? To ciebie wymienimy, Bożena ma zostać”. Sprowadzili mnie na ziemię", przyznał muzyk w rozmowie z Wyborczą. Choć muzycy zespołu Janerki nie wyobrażali sobie grania bez Bożeny, ona sama zrobiła sobie przerwę. Chciała zająć się wychowywaniem dzieci. W jednym z wywiadów wyznała, że bywały gdy wszystkie obowiązki spoczywały na jej barkach, bo mąż był ciągle w trasie. "Ja byłam samotną matką, tak na dobrą sprawę, bo on pracował. [...] Dzieci dorastały właściwie bez ojca", wyznała. I dodała, że gdy doczekali się wnuków, Lech zwolnił tempo i więcej czasu poświęcał rodzinie. Jak przyznała, jest bardzo kochającym i oddanym dziadkiem. Królowie Fryderyków Lech Janerka i jego żona mogą przejść na emeryturę z poczuciem satysfakcji. W ciągu 40 lat wspólnego grania zyskali wiernych fanów, zdobyli też wiele nagród. Swoistym ukoronowaniem ich osiągnięć była gala rozdania Fryderyków w 2024 r. Małżonkowie sięgnęli aż po kilka statuetek, w tym za Utwór Roku. To był ich wielki powrót na rynek muzyczny po niemal 18 latach. Artystów doceniono w pięciu kategoriach oraz przyznano im specjalne wyróżnienie za ponadczasową twórczość. „Pracujemy razem, ale jednocześnie dzięki Bożenie utwierdziłem się w tym graniu [...] Może jeszcze nagram jakąś płytę jeszcze bez górnolotnych zakończeń. Moja mama mówiła, że tylko Bóg nie ma początku i końca", mówił artysta w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Czy rzeczywiście Janerka nagra jeszcze taką płytę? To niewykluczone. Jego pożegnalna trasa, która zakończy się we Wrocławiu, na pewno będzie rozbratem ze sceną i występami na żywo. O całkowitym zerwaniu z muzyką Janerka na szczęście nie wspominał. Kto wie, może zatem doczekamy się jeszcze kolejnego albumu albo przynajmniej kilku nowych piosenek. Dwoje utalentowanych muzyków w jednym domu długo bez grania nie wytrzyma. CZYTAJ TEŻ: Prowadził ''Jaka to melodia'', potem zniknął z TVP. Pilne nowe wieści w sprawie powrotu Roberta Janowskiego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5OwYNT-3ebcfae.jpg" width="2406" height="1600" alt="Opole 08.06.2005. 42. Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej Opole 2005, w dniach 1012 czerwca 2005. Próba do koncertu SuperJedynki 2005 w opolskim amfiteatrze; muzyk rockowy Lech Janerka (P), cz³onkini jego zespo³u Bo¿ena Janerka (L). gr PAP/S³awomir Mielnik" title="Próba do koncertu SuperJedynki 2005" />
Spotkali się, gdy najbardziej tego potrzebowała. Pomógł jej poskładać życie po trudnym rozwodzie
Magdalena Wołłejko i Krzysztof Wakuliński poznali się w momencie, gdy aktorka mierzyła się z trudnym doświadczeniem życiowym. Ich relacja była ważnym etapem w jej życiu, choć nie przetrwała próby czasu. Jak wyglądała ich historia?
Znajomość Magdaleny Wołłejko i Krzysztofa Wakulińskiego rozpoczęła się w szczególnym momencie – tuż po rozpadzie jej małżeństwa. Aktor pojawił się w jej życiu jako wsparcie i partner, z którym zbudowała relację opartą na bliskości i zrozumieniu. Trudny czas po rozwodzie Magdaleny Wołłejko. Wsparcie pojawiło się niespodziewanie Rozwód Magdaleny Wołłejko był dla niej doświadczeniem trudnym i obciążającym emocjonalnie. Zakończenie wieloletniej relacji wiązało się z koniecznością poukładania życia na nowo – zarówno prywatnie, jak i zawodowo. Aktorka znalazła się w momencie, w którym szczególnie ważne stało się wsparcie bliskich oraz odbudowa poczucia bezpieczeństwa. To właśnie w tym okresie pojawił się Krzysztof Wakuliński, który chwilę wcześniej zakończył związek z Bożeną Dykiel. Ich znajomość rozwijała się spokojnie, w atmosferze wzajemnego zrozumienia. Dla Wołłejko była to relacja, która dawała jej poczucie stabilności i pozwalała stopniowo odzyskiwać równowagę po trudnych przeżyciach. ZOBACZ TEŻ: Ta miłość zaczęła się na planie kultowego serialu i trwa do dziś. Agnieszka Dygant i Patrick Yoka piszą własny scenariusz od 20 lat Krzysztof Wakuliński jako wsparcie i partner Magdaleny Wołłejko Krzysztof Wakuliński odegrał istotną rolę w życiu Magdaleny Wołłejko w czasie, gdy potrzebowała bliskości i oparcia. Ich relacja opierała się nie tylko na uczuciu, ale również na wspólnym środowisku zawodowym i podobnej wrażliwości, wynikającej z doświadczeń aktorskich. Z czasem ich związek nabrał poważniejszego charakteru. Byli razem jako para, dzieląc codzienność i budując wspólne życie. To był etap, w którym oboje próbowali stworzyć trwałą relację, opartą na wzajemnym szacunku i zrozumieniu. Mimo obiecującego początku i zaangażowania, relacja Magdaleny Wołłejko i Krzysztofa Wakulińskiego nie okazała się trwała. Z biegiem czasu uczucie zaczęło słabnąć, a ich drogi stopniowo się rozeszły. Ich rozstanie przebiegło w sposób spokojny i pozbawiony medialnych napięć. Oboje zachowali prywatność i klasę, nie komentując szeroko powodów zakończenia związku. To sprawiło, że ich historia pozostała bardziej osobistym doświadczeniem niż medialnym wydarzeniem. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Ślub wzięli w Czechach. Od 26 lat są razem na dobre i na złe. Historia miłości Magdaleny Stużyńskiej i Łukasza Brauera to gotowy scenariusz na film
Ta miłość zaczęła się na planie kultowego serialu i trwa do dziś. Agnieszka Dygant i Patrick Yoka piszą własny scenariusz od 20 lat
Agnieszka Dygant i Patrick Yoka poznali się na planie serialu, a ich zawodowa relacja szybko przerodziła się w wieloletni związek. Choć przez lata unikali rozgłosu, dziś wiadomo, że są razem od 20 lat i wychowują syna Xawerego, konsekwentnie chroniąc swoje życie prywatne.
To uczucie narodziło się na planie kultowego serialu „Niania”. Ona grała w nim tytułową rolę Frani Maj, on odpowiadał za reżyserię i scenariusz. Z czasem poczuli, że łączy ich coś więcej niż praca. Agnieszka Dygant i Patrick Yoka stronią od medialnego zgiełku, dlatego długo utrzymywali tę relację w tajemnicy. W końcu ona z właściwym sobie poczuciem humoru oznajmiła: „Sypiam z reżyserem! Nie wiem jak wy, koleżanki…”. Doczekali się synka, któremu nadali imię Xawery. Strzegą prywatności. „Im mniej się o tym mówi w wywiadach, im rzadziej łazi się na ścianki, tym bardziej się udaje. Przynajmniej tak jest u nas”, przyznaje aktorka. Do ołtarza im nie spieszno. „Jakoś nie ciągnie mnie do żeniaczki. Zresztą ja bez ślubu czuję się bardziej sexy!”, stwierdza przekornie. Z okazji urodzin aktorki przypominamy historię miłości Agnieszki Dygant i Patricka Yoki. Są razem od 20 lat! Agnieszka Dygant ma za sobą nieudane małżeństwo z Marcinem Władyniakiem Zanim Agnieszka Dygant na poważnie związała się z reżyserem i scenarzystą Patrickiem Yoką, była żoną aktora Marcina Władyniaka. Młodzi poznali się podczas wspólnych studiów na pierwszym roku łódzkiej filmówki. Ślub wzięli mając zaledwie 25 lat. Później aktorka opowiadała, że Marcin oczarował ją tym, że nie był żadnym zakochanym w sobie narcyzem, jak to bywało wśród aktorów. „Przy takim facecie trudno nie być szczęśliwą, to po prostu ideał”, podkreślała. Po zakończeniu studiów wspólnie z mężem przeprowadzili się z Łodzi do Warszawy, licząc na rozwój aktorskiej kariery. W 1998 roku dostali angaż do filmu „Farba”. Jednak to Marcin odegrał w produkcji bardziej znaczącą rolę. Aktorka na swoje pięć minut musiała jeszcze trochę poczekać... W 2001 roku Agnieszka Dygant przyjęła rolę sprzątaczki Mariolki w serialu „Na dobre i na złe”, następnie zagrała policjantkę „Czarną” w „Fali zbrodni”. Z dnia na dzień stawała się coraz bardziej popularna. Z kolei jej mąż po udziale w „Na Wspólnej” przestał otrzymywać nowe propozycje aktorskie. Nie czekając biernie na rozwój wydarzeń, rozpoczął studia operatorskie. Ich drogi coraz mocniej zaczęły się mijać. Aż w końcu w 2006 roku doszło do rozwodu. „Mieli dla siebie mało czasu, przestali się rozumieć i walczyć o gasnące uczucie”, pisano w mediach. Mimo że byli osobami publicznymi, rozwiedli się z klasą, po cichu, bez wzajemnych oskarżeń i kłótni. Aktorka mocno to przeżyła. Rozczarowanie sprawiło, że na dobre zraziła się do instytucji małżeństwa, ale nie do miłości... Czytaj także: Ich relacja nie przetrwała próby czasu. Kim jest pierwszy mąż Agnieszki Dygant? Marcin Władyniak, Agnieszka Dygant, premiera sztuki "Stosunki na szczycie", 09.12.2001 rok Agnieszka Dygant i Patrick Yoka: historia poznania W trakcie kręcenia zdjęć do serialu „Fala zbrodni”, Agnieszka Dygant poznała reżysera i scenarzystę Patricka Yokę. Mający afrykańskie korzenie mężczyzna zrobił na aktorce piorunujące wrażenie. Jednak o żadnym romansie nie było mowy. Kobieta tkwiła wówczas w związku małżeńskim. Dopiero rozwód i ponowne spotkanie na planie serialu „Niania” sprawiło, że tych dwoje zakochało się w sobie bez pamięci. Nie chcąc zapeszyć, początkowo nie afiszowali się ze swoimi uczuciami. Gwiazda miała bowiem z tyłu głowy rozpad pierwszego małżeństwa, dlatego wolała zachować swoje szczęście tylko dla siebie i ukochanego. Media jednak nie dawały im spokoju. Paparazzi śledzili każdy krok aktorki, licząc na pikantne zdjęcia, w prasie zaś pojawiało się mnóstwo spekulacji, dotyczących ich miłosnej relacji. W końcu Agnieszka nie wytrzymała i podczas konferencji ramówkowej TVN, szczerze oznajmiła: „Sypiam z reżyserem! Nie wiem jak wy, koleżanki…”. W wywiadzie dla magazynu „Twój Styl” zdradziła, czym tak naprawdę urzekł ją Patrick Yoka. „Polot. Rozmach. To, że zawsze ma plan. (...) Lubię, kiedy mężczyzna zna się na czymś, coś wie, ma własny mocny punkt widzenia. I jest niepokorny. (...) Lubię, że łamie rutynę dnia. Czymkolwiek. Ciekawą rozmową, której się nie spodziewałaś. Albo przyniesie ci ze sklepu coś, czego w życiu jeszcze nie jadłaś. I jest fajnie. Nieprzewidywalnie”, stwierdziła. Czytaj także: Zawsze może liczyć na jej wsparcie. Oto historia miłości Marty i Dawida Kubackich Agnieszka Dygant, Patrick Yoka, premiera filmu „Służby specjalne”, Warszawa, 02.10.2014 rok Agnieszka Dygant i Patrick Yoka zostali rodzicami syna Xawerego 13 marca 2010 roku Agnieszka Dygant i Patrick Yoka powitali na świecie syna Xawerego. Aktorka przyznała, że pojawienie się na świecie maluszka wywróciło jej życie do góry nogami. „Nagle z osoby posiadającej swoje życie na własność, zainteresowania, przyzwyczajenia, znajomych, wyjścia i przyjścia o różnych porach dnia i nocy stajesz się osobą uzależnioną od małego człowieka, który potrzebuje opieki 24 godziny na dobę”, opowiadała na łamach „Gali” dodając jednocześnie, że za wiele nie straciła zostając mamą. „Przed dzieckiem też za często nie wychodziłam na szalone imprezy, nie było ekstremalnych atrakcji, z których musiałam zrezygnować na rzecz czasu spędzanego z synkiem. Zresztą, szybko zapominasz, jak to było przed, to wyświechtane zdanie, ale prawdziwe”, przyznała. Po rocznym urlopie i siedzeniu w domu z synkiem, zapragnęła wrócić do pracy. Wtedy przyjęła rolę Agaty Przybysz w serialu „Prawo Agaty”. Na planie ponownie współpracowała ze swoim życiowym partnerem. Nie przypuszczała jednak, że praca nad nowym serialem pochłonie aż cztery lata. Czas, który mogła spędzić z dzieckiem, ostatecznie poświęcała na granie prawniczki. Wtedy zrozumiała, że dziecko stanowi dla niej priorytet. Kiedy serial dobiegł końca, z ulgą wróciła do domu i rozsmakowała się w macierzyństwie. „Spędzałam na planie po 12 godzin. Odbijało się to na moim zdrowiu. Do tego doszło poczucie winy związane z synem. Wyszłam z domu, gdy miał rok a wróciłam, kiedy miał pięć lat. Pamiętam moment, jak okazało się, że nie panuję nad domowymi sprawami”, zdradziła. „Poczułam, że chcę z nim spędzić więcej czasu, lepiej go poznać, pobyć z nim na co dzień. Tym bardziej, że to był ważny dla niego moment, bo zmieniał przedszkole, szedł do zerówki. Chciałam przy nim być”. Rozłąka z dzieckiem sprawiła, że stała się mamą nadopiekuńczą. Mimo wszystko stara się, żeby taką nie być. Agnieszce Dygant zależy, aby jej syn wyrósł na samodzielnego i odpowiedzialnego mężczyznę. Dlatego stara się nie odrabiać za niego lekcji, tylko namawia syna, by sam zadbał o swój tornister. „Próbuję nie być mamą, która codziennie wyciąga z tornistra syna książki i zeszyty i sprawdza, czy wszystko już odrobione. Próbuję dać Xaweremu przestrzeń po to, by wyrabiał w sobie nawyk samodzielności”, cytuje gwiazdę portal „fakt24.pl”. Rodzice konsekwentnie chronią prywatność swojego syna przed mediami. Nie pokazują się z nim publicznie ani nie publikują jego zdjęć w internecie. Z fotografii wykonanych przez paparazzi wiadomo tylko tyle, że syn pary posiada burzę brązowych loków, jego twarz natomiast pozostaje zakryta. Aktorka zapytana w jednym z wywiadów, czy miała ochotę posłać Xawerego do jakiegoś programu typu talent show, kategorycznie zaprzeczyła. Doskonale wie, jak trudna bywa praca w show-biznesie. Dlatego nie zamierza czynić ze swojego syna dziecięcego celebryty... Czytaj także: Poznała go dzięki mamie, jest w drugiej ciąży. Tak rodziła się miłość Lary Gessler do Piotra Szeląga Agnieszka Dygant Agnieszka Dygant, Telekamery Tele Tygodnia 2015, Warszawa, 09.02.2015 rok Agnieszka Dygant i Patrick Yoka: wspólna praca - tak, ślub - nie Agnieszka Dygant i Patrick Yoka wielokrotnie mieli okazję ze sobą współpracować. Zaczęło się od „Fali zbrodni”, następnie była „Niania”, „Prawo Agaty” a ostatnio spotkali się na planie czwartej części filmu „Listy do M”. W trakcie wywiadu u Kuby Wojewódzkiego gwiazda przyznała, że praca „ze swoim facetem nie jest taka hop-siup”. „Polega to na tym, że ja lubię grać wtedy, kiedy czuję, że ja dobrze gram. A, na przykład, jak jest próba i ja coś tam proponuję, i czekam ze znakiem zapytania, i pytam się: "I jak?", a on mówi: „fajnie”, wtedy ja wiem, co jest w tym fajnie, bo ja go znam bardzo dobrze. I wiem, że jak mówi „fajnie” do aktorki, to jest źle”, wyznała, tym samym ujawniając kulisy pracy z partnerem. Wspólna praca powoduje, że zakochani bywają też o siebie zazdrośni. „Patrick jest reżyserem i czasami bywam zazdrosna o emocje, które łączą go z aktorkami na planie. Sama jestem aktorką i wiem, jak można na tym budować swoją atrakcyjność i przekonanie o własnej wartości i wyjątkowości. To daje poczucie szczęścia i jest warte wszystkich pieniędzy. Pewnie stąd się biorą fascynacje, a bywa, że i romanse na planie”, oznajmiła aktorka w tygodniku „Na żywo”. Patrick Yoka również bywa zazdrosny o swoją piękną ukochaną. Zwłaszcza, gdy Agnieszce partnerują na planie tacy aktorzy, jak Piotr Adamczyk, Tomasz Kot czy Leszek Lichota. Z tym ostatnim zagrała parę w serialu „Prawo Agaty”, którego reżyserem był nie kto inny niż... Patrick Yoka! Według informatora „Na żywo” sceny miłosne między bohaterami granymi przez Dygant i Lichotę zostały ograniczone do minimum, aby nie wzbudzać dodatkowej zazdrości u reżysera. „Żadnego dotykania, scen w łóżku. Nawet nie było dubli scen pocałunku. Patrick stwierdzał, że scena jest OK i kręciliśmy dalej. Jak widać, oboje wolą chuchać na zimne”, donosił tygodnik. Mimo że oboje są popularni i odnieśli ogromny sukces zawodowy, nie afiszują się ze swoją miłością. Zamiast brylować na czerwonych dywanach i udzielać wywiadów, wolą zostać z dzieckiem w domu lub wyjechać poza miasto. I to właśnie w tym upatrują sukces swojego związku. „Im mniej się o tym mówi w wywiadach, im rzadziej łazi się na ścianki, tym bardziej się udaje. Przynajmniej tak jest u nas”, stwierdziła gwiazda „Niani”. Aktorka i reżyser tworzą niezwykle wspierającą się parę. Jednak pomimo dość długiego stażu związku, Agnieszka Dygant nie planuje ponownie stawać na ślubnym kobiercu. „Jakoś nie ciągnie mnie do żeniaczki. Zresztą ja bez ślubu czuję się bardziej sexy!”, stwierdziła przekornie w tygodniku „Na żywo”. Życzymy Agnieszce i Patrickowi wszystkiego najpiękniejszego. Czytaj także: Christian Bale nie wierzył w małżeństwo. Wszystko zmieniło się, gdy poznał miłość życia. U jej boku trwa od 27 lat. Kim jest ukochana filmowego Batmana? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsqYGrO-5c46930.jpg" width="1333" height="2000" alt="PHOTO: PAWEL DABROWSKI /SE/ EAST NEWS/ WARSZAWA /16/08/2010/ !! UWAGA ZDJECIA PAPARAZZI !! WYKONANE BEZ WIEDZY I ZGODY OSOB FOTOGRAFOWANYCH ODPOWIEDZIALNOSC ZA PUBLIKACJE PONOSI REDAKCJA !! AKTORKA AGNIESZKA DYGANT Z PARTNEREM, REZYSER, SCENARZYSTA PATRICK YOKA I SYN XAWERY. WYJECHALI Z MIEJSCA ZAMIESZKANIA DO BIUROWCA PRZY AL.JANA PAWLA II 27 N/Z: AGNIESZKA DYGANT, PATRICK YOKA, XAWERY WIECEJ ZDJEC NA HTTP;//AGENCJA.SE.COM.PL" title="Bociany 2010" /> Agnieszka Dygant, Patrick Yoka, Xawery Yoka, Warszawa, 17.08.2010 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNuOGDA-a554f1a.jpg" width="2405" height="1600" alt="NZ. Daria Widawska, Agnieszka Dygant, Patrick Yoka Wa-wa, 16.12.2011, plan serialu Telewizji TVN Prawo Agaty w rez. Patricka Yoka, ###Zgoda na publikacje ON-LINE na okreslonych przez TVN warunkach: na prosbe producenta programu prosimy o wykorzystywanie zdjec z produkcji TVN w kontekscie programu i udzialu osoby przedstawionej na nim. Zdjecie nie moze byc wykorzystane w negatywnym kontekscie.###,Image: 424449266, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw NAWROCKI / Forum" title="Daria Widawska, Agnieszka Dygant, Patrick Yoka" /> Daria Widawska, Agnieszka Dygant, Patrick Yoka na planie serialu "Prawo Agaty", Warszawa, 16.12.2011 rok Agnieszka Dygant, Patrick Yoka, premiera filmu „Służby specjalne”, Warszawa, 02.10.2014 rok
Najpierw sam zdobył oba bieguny, potem na jeden z nich zabrał ukochaną żonę. Pierwsza randka z nią była dla Marka Kamińskiego początkiem najważniejszej wyprawy w życiu
On jest najbardziej znanym polskim podróżnikiem, który zasłynął zdobyciem obu biegunów Ziemi w jednym roku. Znacznie mniej znane są dokonania jego żony. Katarzyna Kamińska ma się czym pochwalić, bo zapisała się w historii jako pierwsza Polka, która stanęła na biegunie północnym. To była jedna z wielu wypraw, które razem odbyli. Z okazji urodzin Marka Kamińskiego przypominamy niezwykłą historię jego miłości, która trwa już 20 lat.
Spotkanie Marka i Katarzyny Kamińskich prawdopodobnie zostało zapisane w gwiazdach. Połączyło ich uczucie oraz niezwykła pasja — oboje dzielą miłość do podróży, nie tylko tych dużych. Ta najbardziej wyjątkowa — bo wspólna — trwa od blisko dwóch dekad. Doczekali się dwójki dzieci, na co dzień udowadniają, że nie ma nic piękniejszego od rodzinnych przepraw przez życie. Poznajcie historię ich niezwykłego uczucia. Marek i Katarzyna Kamińscy — historia miłości On — pierwszy człowiek, który wsławił się zdobyciem dwóch biegunów w ciągu roku. I ona — pierwsza Polka, która dotarła do bieguna północnego. Połączyło ich przeznaczenie, pasja do podróży… oraz wiara, że razem mogą osiągnąć wszystko. Marek i Katarzyna Kamińscy wielokrotnie udowodnili, że nawet pozornie niemożliwe wcale nie musi takie być. Nim ich życiowe drogi się skrzyżowały, młodzi podróżnicy musieli odkryć w sobie pasję do odkrywania świata. „Jeśli chodzi o wzorce podróżowania, to czerpałem je głównie z książek Juliusza Verne'a. W mojej rodzinie nikt nie wyjeżdżał. Ale rodzice byli otwarci na moje poszukiwania. [...] Rodzice sami, fizycznie nie podróżując, poprzez zaszczepienie we mnie pasji czytania książek pokazali mi dalsze horyzonty” — mówił w 2006 roku Marek Kamiński w wywiadzie dla Gali. Z kolei w rozmowie dla portalu trojmiasto.wyborcza.pl dodawał: „W dużej mierze wychowałem się sam, bez rodziców. Dużo czasu spędziłem w sanatoriach”. W nieco inny sposób swój los odkrywała jego żona, Katarzyna Kamińska. Choć jej ojciec jest podróżnikiem, ona rozpoznawała w sobie pasję na poziomie duchowym. „Mój wewnętrzny głos nie jest tak wyraźny. A jeżeli chodzi o podróże, to często powtarzam, że w pewnym stopniu wszyscy podróżujemy, nawet siedząc w domu. Stanisław Lem powiedział kiedyś, że wszyscy podróżujemy... w kosmosie”, powiedziała na łamach Gali. Marek i Katarzyna Kamińscy Dopiero u boku męża zebrała w sobie odwagę na nieco bardziej ekstremalne wyprawy. Dzięki niemu została pierwszą Polką na biegunie północnym. „Kasia jako pierwsza Polka była na biegunie północnym, czułem się za nią odpowiedzialny. Byłem przewodnikiem. To nie jest łatwa sprawa. Były bardzo trudne warunki, niebezpieczne sytuacje”, dodawał polarnik w tej samej rozmowie. Jednak nigdy jej nie zawiódł. „Mam do niego zaufanie, wiem, że on ma duże doświadczenie polarne. Nie miałam żadnych obaw”, podkreślała jego żona. CZYTAJ TAKŻE: Od 25 lat tworzą szczęśliwe małżeństwo. Oto niezwykła historia miłości Anety Kręglickiej i Macieja Żaka O podróżach opowiadają z niezrównaną pasją, dużo bardziej zachowawczo pozostają w temacie swojej miłości… Jednak okoliczności ich pierwszego spotkania nie są niczym zaskakującym. Losy pary splotły się na jednym z greckich lotnisk! Gdzie dokładnie ugodziła ich strzała Amora? „Na wyspie Rodos. Pamiętam, że spóźniłem się na samolot w Warszawie i zdarzyła się wyjątkowa rzecz. Samolot miał opóźniony odlot. Gdyby nie to, moglibyśmy wcale się nie poznać. Czy to nie przeznaczenie?”, śmiał się podróżnik w rozmowie z Galą. Marek i Katarzyna Kamińscy — razem na biegun i przez życie Przez ostatnie lata trwania ich wielkiej miłości zdobyli razem biegun północny, Kilimandżaro, dotarli do źródeł Amazonki… Zdecydowali się także na powiększenie rodziny. Małżeństwo podróżników doczekało się dwójki dzieci: 18-letniej Poli oraz 16-letniego Kaya. Z wyjazdów po świecie nie zrezygnowali nawet wtedy, gdy pociechy były jeszcze malutkie. Pola była niezastąpioną towarzyszką w zasadzie od samego początku. „Tylko od niej zależy, dokąd dotrzemy i czy w ogóle wyruszymy. A jeżeli chodzi o strach, to bardzo dobre uczucie. Strach powoduje, że zaczynamy się zastanawiać, zabezpieczamy się, opracowujemy różne warianty”, podkreślał jej ojciec w 2006 roku. Rodzina sprawiła, że zaczął być bardziej uważny w trakcie wypraw. Obawiał się śmierci, nie chciał, aby pociechy musiały wychowywać się bez ojca... ZOBACZ TAKŻE: Jacek Kaczmarski zgotował córce trudne dzieciństwo. Tak Patrycja Volny mówiła o relacji z ojcem Gdy jednak nieco podrośli, nastolatkowie przestali podzielać entuzjazm oraz pasję swoich rodziców. „Myślę, że dzieci są często w kontrze do rodziców. Mamy za sobą dużo wspólnych podróży, na razie wyjazdy ich nie pociągają. Ważniejsze dla nich jest to, z kim się jedzie, obecność rówieśników, a nie cel podróży”, przyznał Marek Kamiński w rozmowie z portalem trojmiasto.wyborcza.pl w 2015 roku. Marek i Katarzyna Kamińscy, córka Pola Kamińska, Gdańsk 05.04.2007 Marek i Katarzyna Kaminscy, córka Pola Kamińska, syn Kay Kamiński, Gdańsk 27.09.2009 Opowiedział również, jak wygląda ich wspólne życie oraz podział obowiązków. Jego żona zajęła się wychowaniem dzieci. Ma równocześnie czas na rozwijanie dodatkowego hobby, które z radością wspiera ją mąż. Pomimo wielu zobowiązań, Marek Kamiński poświęca rodzinie jak najwięcej czasu. „Żona zajmuje się dziećmi. Ma swoją pasję: teatr. Gra teraz w sztuce wystawianej przez Teatr Atelier, "Gam. Nowy wspaniały świat". Ja pomagam w domu jak mogę. Odwożę rano dzieci do szkoły, czytam im bajki wieczorem, weekendy spędzamy razem. Staram się jak najwięcej uczestniczyć w życiu rodziny”, podkreślał podróżnik. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Agata Młynarska i Przemysław Schmidt są już 9 lat po ślubie: „Jest mężczyzną na dobre i na złe” Marek Kamiński 24 marca świętuje swoje urodziny! Z tej okazji życzymy mu wielu niezapomnianych wypraw oraz wyjątkowych wspomnień podróży przez życie — w otoczeniu najbliższych. Źródło: kobieta.pl, trojmiasto.wyborcza.pl Marek i Katarzyna Kamińscy z córką Polą Kamińską
Miała zaledwie 18 lat, gdy poślubiła dziedzica fortuny Hiltonów. Bajka szybko zamieniła się w koszmar. Pierwsze małżeństwo Elizabeth Taylor skrywało mroczny sekret
Elizabeth Taylor miała zaledwie 18 lat, gdy wyszła za mąż za Conrada Hiltona jr., wierząc w bajkową miłość i idealne życie. Ich związek, który zaczął się jak hollywoodzka historia, szybko okazał się pełen napięć i rozczarowań.
Legenda kina, niezwykle utalentowana i piękna. Taka właśnie była Elzabeth Taylor. Aktorka, która zachwycała w wielu produkcjach, miała niezwykle barwne życie uczuciowe. Przypomnijmy, że artystka aż osiem razy stawała na ślubnym kobiercu. Podczas pierwszej uroczystości miała zaledwie osiemnaście lat. „Miałam tylko dwie możliwości: iść na studia albo wyjść za mąż. Wybrałam to drugie. Miałam ledwie osiemnaście lat. Naprawdę myślałam, że małżeństwo będzie oznaczało życie w małym białym domku z drewnianym płotkiem i różami w ogrodzie", mówiła. Oto historia miłości ulubienicy widzów i Conrada Hiltona jr. Elizabeth Taylor i Conrad Hilton jr. — historia miłości To była miłość od pierwszego wejrzenia, przynajmniej z jego strony. Syn biznesmena od razu zakochał się w osiemnastoletniej wówczas Elizabeth Taylor. Dostrzegł ją podczas przyjęcia zaręczynowego Jane Powell w kubie Mocambo. Następnego dnia zaczął działać. Chciał poznać, a następnie zdobyć serce pięknej nastolatki. Oznajmił ojcu, że zobaczył najpiękniejszą dziewczynę na świecie i chce spędzić resztę życia. Gdy uzyskał jego aprobatę, poprosił przyjaciela, by zorganizował lunch dla dwojga, na którym mógłby poznać Elizabeth. On był nią zauroczony, ona doceniła jego gest. Nic więc dziwnego, że niedługo potem 18-latka zaprosiła Conrada na wspólną kolację z jej rodzicami. „Pamiętam przyjęcie w domu Deana Martina, jeszcze zanim Nicky wziął ślub z Elizabeth. Nie było jej tam, ale Nicky mnie złapał i zaczął o nią wypytywać. »Myślę, że ma przeraźliwie smutne oczy« – stwierdziłam. »Zupełnie nie wiadomo, co się kryje za tym nieszczęśliwym spojrzeniem«", mówiła Carole Doheny. Kończyła liceum, gdy po dwóch tygodniach znajomości zgodziła się wyjść za mąż za Conrada Hiltona jr., dziedzica ogromnej międzynarodowej sieci hoteli, stworzonych przez jego ojca. „Miałam tylko dwie możliwości: iść na studia albo wyjść za mąż. Wybrałam to drugie. Miałam ledwie osiemnaście lat. Naprawdę myślałam, że małżeństwo będzie oznaczało życie w małym białym domku z drewnianym płotkiem i różami w ogrodzie", mówiła. „Nicky Hilton i Elizabeth Taylor zaręczyli się dwudziestego lutego 1950, w trakcie zdjęć do filmu "Ojciec panny młodej" w reżyserii Vincente Minnelliego. Joan Bennet, grająca w tej komedii udręczoną matkę Elizabeth, widziała się z nią rankiem po przyjęciu zaręczynowym; Elizabeth miała na sobie brylantowo-szmaragdowe kolczyki i duży kwadratowy pierścionek z brylantem, jedno i drugie zakupione u George’a Headleya, jubilera z Beverly Hills. „To moje zaręczynowe prezenty od Nicky’ego" – powiedziała Elizabeth, unosząc lśniący pierścionek pod światło", pisze autor książki „Liz. Biografia intymna Elizabeth Taylor". CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gdy Tamara Łempicka wróciła z miesiąca miodowego, zdradziła męża. Kochanka poznała na swoim weselu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgXYJnm9-db41535.jpg" width="2131" height="1600" alt="NEW YORK CITY, NY - MAY 27: The young actress Liz Taylor and her husband Conrad N. Hilton Jr. when they sailed for Europe on the liner Queen Mar on May 27, 1950 in New York City. (Photo by Keystone-France/Gamma-Keystone via Getty Images)" title="Elizabeth Taylor and her Husband en Route for Europe" /> Elizabeth Taylor, Conrad N. Hilton Jr Elizabeth Taylor, Conrad N. Hilton Jr Elizabeth Taylor i Conrad Nicholson "Nicky" Hilton Jr — bajkowy ślub Elizabeth Taylor do ślubu przygotowywała się trzy dni. Razem z mamą kupowała srebrne sztućce, bladoniebieską porcelanę, szwedzkie kryształy i obrysy obszyte koronką. „Następnie obie wybrały się do Nowego Jorku, gdzie zatrzymały się w Waldorf-Astoria, hotelu należącym do rodziny Hiltonów. Tamtejszy manager wręczył Elizabeth plik stu akcji firmy Hilton w ramach ślubnego prezentu od jej przyszłego teścia. Connie dorzucił także w pełni opłaconą trzymiesięczną podróż poślubną po Europie. Nowojorska projektantka mody Ceil Chapman, znajoma Sary Taylor, przygotowała dla Elizabeth wyprawę ślubną, w której skład wchodziły dziesiątki seksownych peniuarów i cała kolekcja dodatków. Edith Head, autorka kostiumów do "Miejsca pod słońcem", dołożyła szlafroki na wzór noszonych w filmie. Suknia ślubna, będąca dziełem Helen Rose, została zafundowana przez MGM. Piętnaście krawcowych pracowało nad nią przez dwa miesiące, tworząc bufiastą kreację z białej satyny wyszywaną beżowymi koralikami i perełkami. Całości dopełniały kremowy diadem z delikatnym dziewięciometrowym welonem i proste satynowe pantofelki", czytamy w tej samej biografii. Przygotowania do ślubu zachwyciły aktorkę. Kilka dni przed uroczystością do posiadłości, w której wówczas mieszkała, przybywały kolejne prezenty, goście z gratulacjami i najbliżsi. Nad bezpieczeństwem młodej pary czuwała policja. Elizabeth Taylor czuła się jak we śnie. Była księżniczką, o którą dbali styliści i makijażyści. Nie musiała się więc niczym przejmować. „O szesnastej czterdzieści pięć panna młoda wyłoniła się z domu i wsiadła do czekającej limuzyny. Jej ojciec usiadł obok i trzymał ją za rękę. Druhny ruszyły za nią drugą limuzyną, a ten niewielki konwój eskortowało pół tuzina policjantów na motocyklach z włączonymi syrenami. Pomimo wysiłków lokalnej policji i ochroniarzy MGM na ulicach zebrały się tłumy gapiów, mężczyzn, kobiet i dzieci, którzy wspinali się na drzewa i samochody oraz siedzieli na dachach aut stojących na trasie do kościoła. Kolejnych dziesięć tysięcy ludzi czekało przed kościołem Dobrego Pasterza. Kiedy przyjechała limuzyna Elizabeth – spóźniona o zaledwie pięć minut – rozległ się potężny aplauz" czytamy w biografii o słynnej aktorce. CZYTAJ TEŻ: O ukochanego konkurowała ze światowej sławy pianistką. Violetta Villas liczyła, że dziennikarz wybierze ją, ale została z niczym Elizabeth Taylor, Conrad N. Hilton Jr <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0UoKS7-fbf0f95.jpg" width="2052" height="1600" alt="Actress Elizabeth Taylor and her groom, Conrad "Nickie" Hilton, Jr. in the limousine that will take them to their wedding reception at the Bel-Air Country Club, following their marriage at the Church of the Good Shepherd in Beverly Hills." title="Wedding of Elizabeth Taylor and Conrad Hilton Jr." /> Elizabeth Taylor, Conrad N. Hilton Jr., ślub w 1950 roku <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgpsix1S-efea78b.jpg" width="1600" height="1988" alt="Mr. and Mrs. Conrad Nicholson Hilton, Jr., stand on the steps of the Church of the Good Shepherd after their wedding. Bride is Elizabeth Taylor of the movies and the groom is a member of the famous Hilton Hotel family. After a lavish reception, the couple left for a secret honeymoon spot "some place in California."" title="Mr. and Mrs. Conrad Nicholson Hilton, Jr." /> Elizabeth Taylor i Conrad Nicholson "Nicky" Hilton Jr. — powód rozstania, rozwód Jednak osoby z ich bliskiego otoczenia mówiły wprost, że Elizabeth i Conrad tworzy bardzo niedobraną parę. „On był rozpuszczony do granic, a ona roztaczała wokół siebie aurę rozpieszczonej primadonny. Jego drażniła jej sława, a ona zazdrościła mu majątku. Obcując z jego bogactwem, stała się tak nerwowa, że obgryzała paznokcie do krwi i musiała zacząć nosić tipsy", czytamy w książce "Liz. Biografia intymna Elizabeth Taylor". W rzeczywistości go nie kochała, była z nim z rozsądku. „Nic ze mnie nie zdejmie, dopóki nie założy mi obrączki", podkreślała. W pewnym momencie Elizabeth odkryła, że jej mąż jest uzależniony od używek. Była więc wobec niego nieufna, ale z ciekawością, a zarazem przerażeniem go obserwowała. Zanipokoił ją fakt, że z każdym drinkiem z nieśmiałego młodzieńca Conrad przemienia się w człowieka bardzo agresywnego i impulsywnego. W pewnym momencie artystka powiedziała dość. Nie mogła już dłużej patrzeć, jak Hilton wpada w sidła nałogów. Co więcej, lubił hazard i romanse z innymi kobietami. Ich związek był skazany na porażkę. I choć najbliżsi prosili ją, by zmieniła zdanie, nie ugięła się. Małżeństwo Elizabeth Taylor i Conrada Hiltona jr. trwało od 1950 do 1951 roku. Po rozwodzie aktorka otrzymała od pakiet udziałów w korporacji Hilton. CZYTAJ TEŻ: Władysław Kowalski poznał swoją pierwszą żonę na studiach. To małżeństwo zakończyło się z powodu Kaliny Jędrusik Elizabeth Taylor, Conrad N. Hilton Jr <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgYA0hxB-844f951.jpg" width="1600" height="2096" alt="(Eingeschränkte Rechte für bestimmte redaktionelle Kunden in Deutschland. Limited rights for specific editorial clients in Germany.) *27.02.1932-Schauspielerin, USAmit Ehemann Conrad (Nick) Hilton, jr. (Photo by ullstein bild/ullstein bild via Getty Images)" title="Elizabeth Taylor u. Ehemann Conrad Nicholson Hilton" />
Ślub Lennona i Yoko Ono nie miał tak wyglądać. Prawdziwe kulisy długo pozostawały tajemnicą
Ślub Lennona i Yoko Ono wcale nie był zaplanowaną, symboliczną ceremonią. Para próbowała pobrać się na statku, później w kilku europejskich miastach, ale za każdym razem coś szło nie tak. Ostateczna decyzja była efektem serii niepowodzeń i improwizacji, a nie romantycznej wizji.
Z perspektywy czasu łatwo przypisać temu wydarzeniu głębszy sens i symbolikę, jednak rzeczywistość była znacznie bardziej przyziemna. John Lennon działał impulsywnie, szukając najszybszego możliwego rozwiązania, a kolejne próby zawarcia małżeństwa kończyły się fiaskiem z powodów formalnych lub organizacyjnych. Ślub Lennona i Yoko Ono miał odbyć się na morzu Pierwszy pomysł Johna Lennona był zaskakująco prosty – i całkowicie nieformalny. Marzył o ślubie na statku, z dala od urzędów i procedur. Wychowany w porcie, był przekonany, że kapitan jednostki może udzielić ślubu w dowolnym momencie. Plan miał być szybki, dyskretny i pozbawiony jakiejkolwiek oprawy. Lennon obiecał początkowo sceptycznie nastawionej Yoko Ono, że ich ślub będzie przeciwieństwem medialnych ceremonii. Jak wspominał kierowca Lennona, Les Anthony, muzyk był gotów wsiąść na pierwszy lepszy statek. Nie interesował go kierunek podróży – kluczowe było znalezienie kapitana, który zgodzi się udzielić ślubu. Lennon działał impulsywnie, prosząc o natychmiastowy wyjazd do portu i zakup biletów. Pierwsza próba dotyczyła rejsu na Bahamy organizowanego przez linię P&O. Plan upadł jednak równie szybko, jak powstał – biuro było już zamknięte, a możliwość wejścia na pokład przepadła. To był początek serii niepowodzeń. Prom do Francji i pierwsze przeszkody formalne Po nieudanej próbie wejścia na statek Lennon nie porzucił koncepcji ślubu na wodzie. Uznał, że równie dobrze sprawdzi się zwykły prom kursujący przez kanał La Manche. Plan był jeszcze bardziej uproszczony – wystarczyło wejść na pokład, znaleźć kapitana i przekonać go do przeprowadzenia ceremonii. Tym razem przeszkodą okazały się kwestie paszportowe Yoko Ono. Para nie została dopuszczona do podróży, co natychmiast przekreśliło ich plan. Sytuacja była dla Lennona szczególnie irytująca – miał poczucie, że jeszcze niedawno jako Beatles mógł pozwolić sobie na znacznie więcej swobody. Po kolejnej porażce Lennon postanowił działać jeszcze szybciej i bardziej zdecydowanie. Wynajął prywatny odrzutowiec i zabrał Yoko Ono do Paryża, licząc, że na kontynencie europejskim znajdą miejsce, gdzie ślub będzie można wziąć bez zbędnych formalności. Pomoc w organizacji ślubu próbował zapewnić Peter Brown, współpracownik Beatlesów, przebywający w Amsterdamie. Szybko jednak okazało się, że holenderskie prawo wymaga od przyszłych małżonków co najmniej dwutygodniowego pobytu przed zawarciem związku. ZOBACZ TEŻ: Kochał go ponad wszystko, nie dożył jego szóstych urodzin. Syn legendy The Beatles i Yoko Ono zaskakuje podobieństwem do ojca! Yoko Ono i John Lennon pobrali się w Gibraltarze Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy pojawiła się informacja o Gibraltarze. Było to jedyne miejsce w Europie, gdzie można było zawrzeć małżeństwo praktycznie od ręki, bez długiego oczekiwania i skomplikowanych procedur. Dodatkowym atutem był fakt, że Gibraltar pozostawał terytorium brytyjskim, co znacząco upraszczało kwestie formalne dla Lennona. Decyzja zapadła natychmiast. Lennon i Ono polecieli na Gibraltar i tam, 20 marca 1969 roku, wzięli ślub w niewielkim urzędzie. Ceremonia była krótka i pozbawiona rozmachu – dokładnie taka, jaką Lennon planował od początku, choć nie w takich okolicznościach. Dopiero później to miejsce zaczęło nabierać dla nich znaczenia. Skała Gibraltarska, znana jako jeden ze "Słupów Herkulesa", przez wieki uchodziła za symboliczny kraniec znanego świata, a zarazem jego "wrota". Lennon przyznawał, że ta metafora – granicy i jednocześnie początku – wydała im się bliska. Właśnie w tym sensie zaczęli postrzegać Gibraltar jako symboliczny fundament swojego związku, choć pierwotnie trafili tam wyłącznie z konieczności. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dziś Chester Bennington obchodziłby 50. urodziny. Czy naprawdę nie znosił największego hitu Linkin Park?
Dziś Zofia Czerwińska obchodziłaby urodziny. Jej historie miłosne kończyły się za szybko. "Zawsze wybierałam najgorszego"
Zofia Czerwińska zapisała się w pamięci widzów jako wyrazista aktorka i kobieta o ogromnym temperamencie. Choć na ekranie często bawiła do łez, jej życie prywatne nie było już tak pogodne. Sama przyznawała, że w miłości nie miała szczęścia i wielokrotnie wybierała niewłaściwych partnerów. Jej związki kończyły się rozczarowaniami, a historia dwóch małżeństw tylko to potwierdza.
Dziś, gdy Zofia Czerwińska obchodziłaby kolejne urodziny, wracają wspomnienia nie tylko o jej aktorskim dorobku, lecz także o życiu osobistym, które dalekie było od scenicznej lekkości. Aktorka nie ukrywała, że jej wybory sercowe często prowadziły ją w ślepe zaułki. W wywiadach mówiła wprost: "zawsze wybierałam najgorszego", co z czasem stało się gorzkim podsumowaniem jej doświadczeń. Zofia Czerwińska i jej życie uczuciowe – między nadzieją a rozczarowaniem Zofia Czerwińska dwukrotnie wychodziła za mąż, jednak żaden z tych związków nie okazał się trwały. Jej pierwsze małżeństwo z niejakim Leszkiem było doświadczeniem szczególnie trudnym – aktorka poznała go, mając 22 lata. Mężczyzna miał żonę i dziecko, które zostawił, aby być z ukochaną. "Zostawił dla mnie żonę z dziewięciomiesięcznym dzieckiem. Po roku postąpił ze mną w podobny sposób jak z nią. To był cios, którego nie zapomnę. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, jak czuła się tamta kobieta. Nikomu nie życzę tego doświadczyć" – wspominała w rozmowie z "Dobrym Tygodniem" parę miesięcy przed śmiercią. W tym związku sama została zraniona emocjonalnie, co na długo wpłynęło na jej podejście do relacji. To właśnie wtedy miała nabrać dystansu do romantycznych wyobrażeń o miłości. "Przyznaję się do kilku konkubinatów. Były ciekawsze i... prostsze od małżeństwa", mówiła. Drugie małżeństwo również nie przyniosło stabilizacji. Jej partner wyjechał za granicę, co w praktyce oznaczało koniec wspólnego życia. "Żałuję rozpadu tego małżeństwa. Mój mąż był wspaniałym człowiekiem, świetnym partnerem na życie" – podkreśliła w wywiadzie. Choć nie była osobą, która publicznie epatowała szczegółami prywatności, nie unikała szczerych podsumowań – jasno mówiła, że jej związki rozpadały się, bo brakowało w nich fundamentów. Te doświadczenia nie sprawiły jednak, że zamknęła się całkowicie na ludzi. Raczej nauczyły ją ostrożności i większej świadomości własnych wyborów. ZOBACZ: Łączyła ich niezwykła relacja, był przy niej do samego końca. Tak w wywiadzie dla VIVY! opowiadali o swojej przyjaźni Kariera, która dawała siłę mimo prywatnych rozczarowań Choć życie uczuciowe nie układało się po jej myśli, Zofia Czerwińska odnosiła sukcesy zawodowe. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie, a swoją karierę związała zarówno z teatrem, jak i filmem oraz telewizją. Publiczność zapamiętała ją z ról wyrazistych, często charakterystycznych postaci, w których potrafiła łączyć ironię z autentycznością. Występowała m.in. w popularnych produkcjach telewizyjnych i filmowych, zdobywając sympatię widzów. Jej obecność na ekranie była zawsze zauważalna – nawet w rolach drugoplanowych potrafiła przyciągnąć uwagę i nadać postaci indywidualny rys. Praca była dla niej nie tylko źródłem utrzymania, ale też przestrzenią, w której mogła realizować się w pełni – niezależnie od tego, co działo się w życiu prywatnym. Wielu współpracowników podkreślało jej profesjonalizm i wyrazisty charakter. Była osobą konkretną, momentami bezkompromisową, ale jednocześnie lojalną i oddaną pracy. Dzięki temu zyskała szacunek środowiska i trwałe miejsce w historii polskiego aktorstwa. Zofia Czerwińska żałowała, że nie została mamą W późniejszych latach życia Zofia Czerwińska nie ukrywała, że funkcjonuje samodzielnie i nie odczuwa potrzeby wchodzenia w kolejne związki. Jej podejście do miłości wyraźnie się zmieniło – zamiast poszukiwania partnera na siłę wybierała spokój i niezależność. Jednak było coś, czego aktorka żałowała do samego końca. "Chciałabym mieć dzieci, ale choroba mi to uniemożliwiła. To moja wielka tragedia, bo czuję, że nie spełniłam się w roli matki" – wyznała (cyt. za Plejada). "Taki przybrałam sposób bycia. Ale w środku bardzo cierpię z tego powodu, że nie mam dzieci. Czuję, że spełniłabym się w roli matki. Chciałam, ale nie mogłam", mówiła z kolei w innym wywiadzie. (cyt. za Plejada). SPRAWDŹ TEŻ: Krystyna Tkacz uwierzyła w miłość. Kilka tygodni po ślubie wszystko runęło. Za kulisami krył się dramat
Gdy brali ślub, była w nim zakochana do szaleństwa. Kilka lat później kazała mu się wyprowadzić. Tak sława zniszczyła miłość Piotra Kupichy i Agaty Fręś
Miał zaledwie 20 lat, gdy poznał ją na studenckiej imprezie. Ona jeszcze wtedy nie wiedziała, że ten przystojny chłopak za chwile będzie znany w całej Polsce. Sława, jaką wkrótce zdobył Piotr Kupicha i jego zespół Feel, sprawiła, że nagle stali się bogaci. Nie stali się jednak szczęśliwsi, bo wkrótce ich związek się rozleciał. Po latach wokalista mówił, że nie ma pretensji do żony, że kazała mu się wyprowadzić. Ona pretensje miała, gdy odkryła prawdę o jego nowej miłości...
Poznali się na długo przed tym, jak zespół Feel zdobył popularność. Oboje skromni, mający wspólne priorytety, wyznający te same wartości. Piotr Kupicha i Agata Fręś tworzyli związek przez 14 lat, w tym przez osiem byli małżeństwem. Doczekali się dwójki dzieci. Jednak wszystko zmienił dynamiczny rozwój kariery formacji. Trasy koncertowe, nieobecność w domu, a wreszcie wyprowadzka wokalisty od żony i latorośli. Medialnym echem odbiła się również wiadomość, że muzyk został tatą pół roku po rozwodzie – był to owoc jego nowego związku z Eweliną Sienicką. Ta historia wstrząsnęła Polską. Piotr Kupicha – jak poznał pierwszą żonę? Oświadczyny, ślub, dzieci „Punkowe spodnie, glany, całe wykolczykowane ucho i ciemne włosy”… Tak Piotr Kupicha zapamiętał pierwszy raz, gdy zobaczył swoją przyszłą żonę. Muzyk zauważył Agatę Fręś na imprezie w 1999 roku i od razu poprosił do tańca. Przy muzyce Ricky’ego Martina para spędziła pierwsze wspólne chwile, a po zakończonej zabawie dziewczyna pozwoliła się odprowadzić do domu. Ich pierwsze randki odbywały się na zmianę z próbami zespołu Sami, który wtedy rozwijał Piotr Kupicha. Agata Fręś dzielnie miała znosić to, że jej nowy ukochany nie ma za wiele czasu. Wkrótce, by mieć go więcej, zakochani postanowili razem zamieszkać. „Mieszkaliśmy wtedy razem w małym mieszkaniu. Studiowaliśmy, pracowałem dorywczo. Dorabiałem w drukarni, skręcałem meble”, mówił Polkom.pl lider Feel. Czytaj także: Dorota Chotecka i Radosław Pazura ślub wzięli prawie 20 lat temu: „W naszym związku jest ktoś trzeci. Pan Jezus". Oto ich historia Przełomowym momentem w życiu partnerów było Boże Narodzenie 2004. To wtedy piosenkarz poprosił wybrankę o rękę, ukrywając pierścionek zaręczynowy w jednej z bombek. Agata mocno się wzruszyła i od razu przekazała przez telefon radosną informację wszystkim koleżankom. Para szybko zaczęła planować ślub, który przez pozytywny wynik testu ciążowego, odbyło się jeszcze wcześniej, niż pierwotnie zakładano. Na śląskim weselu bawiło się około 50 gości. Rok 2005 przyniósł narodziny synka, który otrzymał imię Paweł. Niestety rodzina nie miała wiele pieniędzy, bo jedynie około 1000 złotych na miesiąc. Po wielu rozmowach z żoną Piotr Kupicha postawił wszystko na jedną kartę – muzykę. Grupa Feel nagrywała pierwsze piosenki. Latem 2007 roku hity A gdy jest już ciemno, No pokaż na co cię stać czy Jak anioła głos śpiewała już cała Polska. Wokalista zarabiał duże pieniądze, ale żył na walizkach w trasie, zamiast pielęgnować relacje rodzinne. Na głowie Agaty była cała opieka nad domem... W międzyczasie w roku 2009 urodził się drugi syn małżeństwa – Adam. Niestety relacje małżonków powoli ulegały coraz większemu ochłodzeniu. Ostatecznie doszło do rozstania. „Ten proces psucia się związku trwał długo. Takie rzeczy nie dzieją się z dnia na dzień. Tak można się co najwyżej pokłócić, ale po jednej kłótni nie ma rozwodu. Nie można mieć pretensji do Agaty, mojej byłej żony, że najzwyczajniej w świecie tego nie wytrzymała. Rozumiem ją, że miarka się wreszcie przebrała. Bo wyglądało to tak, że wraca „gwiazda” do domu po dwóch tygodniach nieobecności, ale tylko ciałem, bo myślami już jest w kolejnych miastach, do których się wybiera”, opowiadał muzyk w Grazii. Czytaj także: Byli razem 3 lata, zanim odkryła jego zdrady. Historia trudnej miłości Michała Wójcika z byłą żoną Żona poprosiła go o zniknięcie z jej życia z dnia na dzień. „Pewnego mroźnego wieczoru poprosiła, abym się wyprowadził. A ja nie zrobiłem z tym absolutnie nic. [...] Następnego dnia po mojej wyprowadzce Agata zadzwoniła do naszej księgowej, aby ustalić szczegóły podziału majątku”, dodawał Kupicha podkreślając, że rozumiał emocje żony, która nie mogła już wytrzymać tego rodzaju codzienności. Rodzice Pawła i Adama rozwiedli się pod koniec sierpnia 2013 roku. „Pragniemy Was szczerze poinformować, że z dniem dzisiejszym nasze drogi jako małżeństwa rozchodzą się. Dalej pozostajemy przyjaciółmi i razem troszczymy się o przyszłość i rozwój naszych synków. Prosimy o uszanowanie i zrozumienie tej decyzji”, napisali Agata i Piotr w sieci. Kolejny związek Piotra Kupichy. Druga żona, trzecie dziecko Nie minęło pół roku, a na świecie pojawiło się kolejne dziecko lidera Feel. 31 stycznia 2014 roku narodziła się Jagoda – owoc związku Piotra Kupichy z drugą żoną. Mowa o modelce i kandydatce na Miss Polonię Ewelinie Sienickiej, którą poślubił w wakacje 2018 roku. Para nie pokazuje się publicznie. Dlaczego? „Staram się swojej rodziny medialnie nie pokazywać i nie mówić o niej za wiele. Jestem facetem po rozwodzie i obecnie żyję z Eweliną bardzo spokojnie, niemedialnie. […] Najbardziej lubię w ostatnim czasie to, że jest dużo spokoju, spokój ducha, jestem szczęśliwy, doceniam dom, to że wszyscy są zdrowi i dbam o nich. Zestarzałem się. Rockandrollowe życie czasami dzwoni, ale to dojrzewanie jest w tym wszystkim najpiękniejsze. To, że mogę być w miejscu, w którym chcę być, a nie oszukiwać samego siebie", mówił w rozmowie z Dzień dobry TVN. „Przyjąłem teraz taką formę, że nie pokazuję się nigdzie z rodziną i myślę, że to bardzo pomaga w codziennym życiu”, dodawał w Plejadzie. A jaka jest jego obecna partnerka? „Ewelina jest świadomą kobietą, która zdaje sobie sprawę, że wykonuję zawód artystyczny i wie, że do patrzenia z miłością na publiczność potrzebuję pewnego stanu ducha. To nie jest zawód polegający na podbijaniu pieczątek. Muszę mieć w sobie dobrą energię. Stabilizacja z pewnością mi to daje”, dodał. Ukochana Piotra Kupicha kieruje własną firmą, zajmuje się branżą beauty. Na Instagramie Eweliny Sienickiej-Kupichy widzimy coraz więcej zdjęć z mężem. „Fajnie móc zabrać męża na imprezę". Dziś jest ku temu okazja, bo lider grupy Feel obchodzi 47.urodziny.
Była z nim przez ponad 60 lat, gdy dowiedziała się, że go straci, namówiła go na ślub. Halina Kowalska i Włodzimierz Nowak byli jednym z najpiękniejszych aktorskich małżeństwa
Ich związek był dowodem na to, że miłość od pierwszego wejrzenia istnieje naprawdę. Halina Kowalska i Włodzimierz Kowalski poznali się, gdy mieli po 17 lat. I już na pierwszym spotkaniu wiedzieli, że są sobie pisani. Byli razem przez ponad 60 lat, a tuż przed jego śmiercią aktorka zdecydowała się na poruszający gest.
Spędzili razem ponad sześć dekad wspaniałego, pełnego miłości i oddania życia. Halina Kowalska i Włodzimierz Nowak kochali się bezgranicznie, do samego końca trwali u swojego boku, i jedynie śmierć mogła ich rozdzielić... Aktor odszedł w marcu 2022 roku. Rok później artystka ujawniła, że gdy dowiedzieli się, że zostało mu kilka miesięcy życia, postanowili wziąć powtórny ślub. [Ostatnia aktualizacja tekstu: 16.03.2026 rok] Włodzimierz Nowak i Halina Kowalska mieszkali w Skolimowie. Byli razem do końca Do 2017 roku Włodzimierz Nowak wraz z Haliną Kowalską mieszkali razem w dwupokojowym lokum w pobliżu centrum handlowego Arkadia. Dopiero później, ze względu na pogarszający się stan zdrowia aktora, postanowili przenieść się do Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. To właśnie tam spędził ostatnie lata swojego życia — Włodzimierz Nowak zmarł 16 marca 2022 roku w wieku 80 lat. O tym, że wkrótce umrze, dowiedział się od lekarzy kilka miesięcy wcześniej. Diagnoza była wstrząsająca dla nich obojga… Wtedy jego żona postanowiła w tajemnicy przed wszystkimi wziąć z nim ślub kościelny. W trakcie zaślubin aktor przyjął sakrament komunii świętej i namaszczenia chorych. O tym niezwykłym wydarzeniu, które miało miejsce w Skolimowie, Halina Kowalska opowiedziała w szczerej rozmowie w marcu 2023 roku... ZOBACZ: Rola w oscarowym filmie przyniosła mu sławę i… zablokowała karierę na siedem lat. Tak potoczyły się losy legendy PRL-u Włodzimierz Nowak i Halina Kowalska w tajemnicy wzięli powtórny ślub Była to miłość od pierwszego wejrzenia, która przetrwała blisko 64 lata. Oboje byli bardzo młodzi, poznali się zupełnie przypadkiem… Pierwszą rozmowę zainicjował Włodzimierz Nowak. Szybko zostali parą, a kilka miesięcy później byli już małżeństwem. „Mieliśmy prawie po 18 lat, kiedy się poznaliśmy. Zaczepił mnie, jak szłam z koleżanką po ulicy i zapytał, czy może dołączyć. Zgodziłam się. Usiedliśmy w parku na ławeczce i staliśmy się parą. Ja mu od razu powiedziałam: „nie dotkniesz mnie, chyba że zostanę twoją żoną". Szybko się oświadczył. Dwa miesiące brakowało do tych 18 lat, więc musieliśmy zaczekać. Byłam w niego zapatrzona i całe życie byłam mu wierna” — zwierzała się Halina Kowalska w rozmowie z SE.pl. Trwali przy sobie na dobre i na złe. Gdy aktor znacząco podupadł na zdrowiu, małżonkowie podjęli decyzję o wspólnej przeprowadzce do Skolimowa. Tam Włodzimierz Nowak spędził ostatnie lata swojego życia. Jego małżonka z bólem wspomina chwilę, kiedy dowiedziała się, że ukochanemu zostało kilka miesięcy życia… Odszedł 16 marca 2022 roku. „To był dla mnie szok. Lekarz przyszedł do Włodka i powiedział do mnie: Pani Halino, zbadałem go. Prawdopodobnie on się kończy i musi być pani na to przygotowana. Mąż pojechał do szpitala, a ja rano dzwoniłam do niego o 7, o 7:30, godzinę później i tak kilka razy. Już wiedziałam, co się stało, bo nie było takiej możliwości, żeby ode mnie nie odebrał telefonu”, wspominała. Kilka miesięcy wcześniej, w tajemnicy przed wszystkimi, aktorska para wzięła ślub kościelny. Sakramentu udzielił im zaprzyjaźniony ksiądz, a świadkiem została znajoma pielęgniarka, pracująca w Domu Artystów Weteranów. „Pobraliśmy się w domu aktora w Skolimowie, na cztery miesiące przed śmiercią Włodka”, wyznała Halina Kowalska. Artystka nie ukrywa, że bardzo trudno jest jej radzić sobie ze stratą. W tym roku mijają trzy lata od odejścia Włodzimierza Nowaka... SPRAWDŹ: Żona Wojciecha Duryasza zginęła z Anną Jantar w katastrofie lotniczej. Mało kto wie, kim była ukochana znanego aktora Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 16.03.2025 r.