Tylko jego George Michael szczerze pokochał, żałoba po odejściu miłości życia trwała latami. Ich historia miłości porusza do głębi
To miało być tylko jedno spojrzenie. Tłum, światła, muzyka... A jednak coś między nimi się wydarzyło. Nikt z publiczności nie wiedział, że tego wieczoru George Michael spotkał mężczyznę, który miał stać się jego największą miłością – i największym cierpieniem.
George Michael zakochał się od pierwszego wejrzenia podczas koncertu w Rio. Anselmo Feleppa zawrócił mu w głowie, ale ich historia zakończyła się tragicznie. Po śmierci partnera muzyk nigdy się nie pozbierał, a żałoba ciągnęła się latami, To właśnie po stracie ukochanego stworzył najważniejszy album w karierze. Kim był Anselmo Feleppa – mężczyzna, który zawładnął sercem George’a Michaela? 25 stycznia 1991 rok, festiwal Rock in Rio w Brazylii. George Michael ma już status światowej gwiazdy. Wśród 160 tysięcy osób na widowni, piosenkarz dostrzega 31-letniego Anselmo Feleppę. To spojrzenie miało zmienić wszystko. Podczas wykonywania „Careless Whisper” ulubieniec publiczności zauważył, jak mężczyzna wpatruje się w niego z intensywnością, która całkowicie go rozproszyła. Wokalista wyznał później, że to był ten moment, gdy poczuł specyficzne „kliknięcie”, przeczucie, że ten człowiek zostanie częścią jego życia. Nie mylił się. „Był taki słodki. Tak mnie rozpraszał, że trzymałem się z dala od tego kąta, w którym stał, bo inaczej myślałem, że naprawdę się rozproszę i zapomnę słów", wspominał w filmie „Freedom Uncut". Mimo że sądził, iż Anselmo może być w związku z kobietą, los postanowił dać im jeszcze jedną szansę. Kilka dni później Feleppa pojawił się na tej samej wyspie, gdzie George Michael spędzał czas z przyjaciółmi. To spotkanie przerodziło się w coś wyjątkowego. Tak zaczęła się ich romantyczna historia. Dzięki relacji z Brazylijczykiem wokalista odważył się na najważniejsze wyznanie. Ujawnił wówczas prawdę o swojej orientacji bliskim przyjaciołom i współpracownikom. Miłość z Anselmo dała mu siłę, by postawić się własnej wytwórni muzycznej i przejąć kontrolę nad swoją twórczością. Wokalista nie krył, że był wtedy najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. „Byłem szczęśliwszy niż kiedykolwiek w całym moim życiu. Sława, pieniądze, wszystkie te rzeczy. Wszystko inne zbladło”, mówił w wywiadzie dla magazynu „Attitude". Feleppa był tym jedynym, u boku którego czuł się naprawdę kochany. CZYTAJ TEŻ: Po głośnym rozstaniu z Katy Perry usunął się w cień. Teraz znów jest zakochany View oEmbed on the source website Tragiczna historia miłości George’a Michaela i Anselmo Feleppa Kilka miesięcy po rozpoczęciu związku, u Anselmo pojawiły się pierwsze objawy choroby. W 1991 roku w okresie świąt Bożego Narodzenia George Michael przeżywał piekło – bał się, że ukochany może być zakażony wirusem HIV. Co więcej, rodzina artysty jeszcze wtedy nie wiedziała, że jest gejem. Nie dzielił się więc swoimi troskami, był osamotniony. Piosenkarz wspominał, że tamte miesiące były "najtrudniejszym i najmroczniejszym czasem". „Siedziałem przy wigilijnym stole, nie wiedząc, czy mój partner, o którym ludzie wokół stołu w ogóle nie wiedzieli... nie wiedząc, czy mężczyzna, w którym byłem zakochany, był śmiertelnie chory", mówił. Po Nowym Roku Feleppa przyjechał do Wielkiej Brytanii z diagnozą – AIDS. Strach, który zdominował George’a Michaela, pogłębił się, gdy zaledwie miesiąc wcześniej zmarł Freddie Mercury. Przypomnijmy, że muzyk wystąpił na Wembley ku jego pamięci, modląc się jednocześnie o życie Anselmo. „Chciałem po prostu umrzeć w środku. Byłem tak przytłoczony śpiewaniem piosenek człowieka, którego czciłem jako dziecko, a który odszedł w taki sam sposób, jakiego teraz miał doświadczyć mój partner", mówił w „Red Line". „To była najgłośniejsza modlitwa w moim życiu... Fakt, że to stało się to w ten sposób... Mój Boże, mówimy teraz o przeznaczeniu", dodał. Stan partnera z każdym dniem się pogarszał. W pewnym momencie zdecydował, że chce wrócić do Brazylii, by tam, wśród bliskich, spędzić ostatnie chwile. George Michael obwiniał się do końca życia, ponieważ czuł, że ukochany odpuścił leczenie w Europie i USA – ze strachu przed ujawnieniem ich relacji przez tabloidy. Feleppa zmarł 26 marca 1993 roku w Rio de Janeiro w wyniku wylewu krwi do mózgu wywołanego AIDS. Miał 36 lat. „Doświadczyłem dosłownie pięciu lub sześciu miesięcy czystej radości, zanim dowiedziałem się, że jest chory. Potem był już tylko strach — czysty strach. Żałuję tylko, że nie miałem trochę więcej czasu, zanim zostało mi to odebrane", wyznał w 1999 roku w „The Advocate". CZYTAJ RÓWNIEŻ: Mieli stworzyć muzyczne arcydzieło, ale Freddie Mercury uciekł od Michaela Jacksona. Wszystko przekreśliło jedno wydarzenie George Michael nigdy nie podniósł się po śmierci partnera Po śmierci ukochanego George Michael wpadł w żałobę, którą sam określał jako "totalny koszmar". Przez dwa lata nie był w stanie tworzyć muzyki. Dopiero album „Older” z 1996 roku przyniósł pewnego rodzaju katharsis. To na nim zawarł całą swoją rozpacz, ból i próbę uzdrowienia duszy. Płytę zadedykował Feleppie. Otwierający ją utwór „Jesus to a Child” był intymnym hołdem dla ukochanego. Gdy Michael wykonał go po raz pierwszy na MTV Europe Music Awards w 1994 roku, nikt jeszcze nie znał jego kontekstu. Dopiero później stało się jasne, że to była muzyczna modlitwa. Michael zmienił się fizycznie i psychicznie. Zerwał z wizerunkiem amanta, postawił na refleksję, jazzowe inspiracje i dojrzałość. „Older” okazał się jego najważniejszym dziełem. Ale zarazem był to dowód na to, że jego szczęście skończyło się z odejściem Anselmo. „Myślę, że [wzmacnia to] całe doświadczenie związane z utratą Anselmo, okres żałoby, który trwał około dwóch lat, podczas których nie napisałem ani jednej nuty. A potem absolutna świadomość, że następny album, który napiszę, będzie dotyczył żałoby i powrotu do zdrowia. Moim zdaniem "Older" to mój największy moment. I jak już wcześniej mówiłem, nie chcę już nigdy więcej być w ten sposób zainspirowany", wspominał w „Red Line". Po śmierci partnera George Michael nie był już tym samym człowiekiem. Choć próbował ułożyć sobie życie – m.in. w wieloletnim związku z Kenny'm Gossem – nie odzyskał pełni szczęścia. Artysta popadł w depresję, a po śmierci matki w 1997 roku całkowicie się załamał. Uzależnił się od alkoholu i narkotyków. Według ekspertów cierpiał na żałobę patologiczną – niezwykle długotrwały i intensywny stan emocjonalnego bólu. Elton John, jego przyjaciel, przyznał po latach, że George Michael nie chciał zmienić swojego życia, by wyjść z tego stanu. „On po prostu nie chciał tu być”, powiedział z żalem. George Michael zmarł w Boże Narodzenie 2016 roku. U jego boku był wtedy Fadi Fawaz, ostatni partner artysty. Ale wszyscy, którzy znali go bliżej, wiedzieli, że w jego sercu na zawsze pozostał tylko jeden – Anselmo Feleppa. CZYTAJ TEŻ: Justyna Steczkowska spotkała Michaela Jacksona. Po latach wyznała, jaki był naprawdę View oEmbed on the source website
Gdy się poznali, była w związku z innym, o ich góralskim ślubie huczało. Od ponad dekady są nierozłączni
Ich historia zaczęła się od przypadkowego spotkania, które mogło nigdy nie przerodzić się w związek. A jednak los chciał inaczej. Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka są dziś jedną z najbardziej lubianych par w polskim show-biznesie.
To miał być tylko przypadkowy uścisk dłoni podczas zimowej imprezy, a jednak los miał wobec nich inne plany. Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka poznali się lata temu i choć początkowo nic nie wskazywało na romantyczną przyszłość, ich drogi przecięły się ponownie – tym razem na dobre. Dziś są małżeństwem, rodzicami dwójki dzieci i jedną z najbardziej dyskretnych, ale cenionych par w polskim show-biznesie. Jak wyglądała ich droga do wspólnego życia? Miłość, która zaczęła się od przypadku Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka po raz pierwszy spotkali się podczas zimowej imprezy, na której Zakopower dał koncert. Choć uścisnęli sobie dłonie, nie zapowiadało się na coś poważniejszego – Krupińska była wówczas związana z Tadeuszem Bachledą-Curusiem. Ich drogi szybko się rozeszły. Rok później, kiedy związek Pauliny i Tadeusza chylił się ku końcowi, Sebastian przypadkiem natknął się na Paulinę w Warszawie. Połączyli ich wspólni znajomi i rozmowy, które szybko przerodziły się w coś więcej. Choć długo utrzymywali relację w tajemnicy, to ślub Rozalii Mancewicz ujawnił ich związek światu. Czytaj także: „Jestem wściekły na psychiatrę”. Grzegorz Małecki usłyszał diagnozę w wieku 50 lat. To zmieniło wszystko Rodzina na pierwszym miejscu W 2015 roku na świat przyszła ich córka Antonina – choć media początkowo mylnie podały jej imię. Dwa lata później urodził się ich syn Jędrzej. Dopiero w 2019 roku para wzięła ślub, choć zmiana statusu nie wpłynęła na ich codzienne życie. Karpiel-Bułecka podkreślał, że kluczem do szczęśliwego związku jest wolność i wzajemne zrozumienie. Paulina Krupińska po ślubie wróciła do aktywności zawodowej – wzięła udział w „Dance Dance Dance” i została prowadzącą „Dzień Dobry TVN”. Mimo różnic – ona konkretna, on artystyczny – tworzą zgodny duet. Krupińska szczerze przyznała, że życie z artystą bywa niełatwe, ale związek daje jej wewnętrzny spokój i szczęście. Czytaj także: Cała Polska żyła ich ślubem. Anna i Robert Lewandowscy powiedzieli sobie „tak” dwa razy. Historia ich miłości skrywa więcej, niż myślisz
Fanki jej nie znosiły, koledzy kpi­li z jej urody. Ale tylko ona wyciągnęła Paula McCartneya z dna, gdy po rozpadzie Beatlesów stracił sens życia
Blisko 30 lat razem, wspólne życie bez rozstań i wsparcie w najtrudniejszych momentach kariery. Linda i Paul McCartney stworzyli związek, który przetrwał presję sławy, kryzys po rozpadzie Beatlesów i ciężką chorobę. To właśnie Linda pomogła muzykowi odnaleźć sens życia, gdy sam przyznawał, że czuł się bezużyteczny i pogrążał się w alkoholu.
Koledzy McCartneya śmiali się, że bierze za żonę mało seksowną Amerykankę. Ale to Linda wyprowadziła go z depresji, gdy po rozpadzie Beatlesów czuł się bezużyteczny, pił i nie miał żadnego pomysłu na życie. Byli inni. Ona kochała pustynię, łąki i zwierzęta. On uwielbiał miasto i imprezy. A jednak udało się im jak rzadko której parze. Linda i Paul McCartney przeżyli ze sobą blisko 30 lat. Z okazji 84. urodzin artysty, przypominamy jego historię z pierwszą żoną. Linda i Paul McCartney: pierwsze spotkanie „To musiała być magia / Wieczorem, gdy się poznaliśmy / Jeślibym cię nie zatrzymał / Zawsze bym tego żałował / Kilka minut później / Byłabyś już za drzwiami / Ja byłbym samotny / już na zawsze”, śpiewał Paul McCartney o ich pierwszym spotkaniu w piosence „Magic” z płyty „Driving Rain” wydanej niedługo po śmierci Lindy w 1998 roku. I z pewnością tak myślał z perspektywy niemal 30 wspólnie przeżytych lat. Intensywnych lat, w czasie których podobno nawet jednej nocy nie spędzili osobno. Czy istniało drugie takie małżeństwo? Poznali się wiosną 1967 roku w londyńskim nocnym klubie Bag O’Nails, ale wtedy ani Lindzie, ani Paulowi ten wieczór nie wydał się szczególnie magiczny. 28-letnia amerykańska fotografka Linda Eastman przyleciała do Londynu na premierę płyty Beatlesów „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”. Kilka dni przed konferencją wypatrzyła Paula w klubie, gdzie bawiła się ze znajomymi. On ją też zauważył. Gdy zmierzała już do wyjścia, zagrodził jej drogę i powiedział: „Cześć, jestem Paul McCartney. Wychodzisz już? Może chciałabyś do nas dołączyć, idziemy dalej się bawić”. Linda odparła, że wie, kim jest, i chętnie dołączy. Spotkali się jeszcze na premierze płyty i przyjęciu wydanym z tej okazji. Zamienili kilka zdań. Potem Linda wróciła do Nowego Jorku. Trudno uwierzyć, że ich pierwsze spotkanie wywołało w Paulu falę gorących uczuć. Uwielbiał otaczać się kobietami. W tamtym czasie miał oficjalną dziewczynę, młodziutką aktorkę Jane Asher, oraz kilka nieoficjalnych kochanek. Był przy tym sztywniakiem, który lubił narzucać zasady. Dziewczyny, zazwyczaj blondynki w stylu Brigitte Bardot, miały być dopełnieniem wizerunku najbardziej fantastycznego faceta na świecie. Dyktował im, jak powinny się ubierać, malować, czesać i z kim spotykać. Jane miała arystokratyczne pochodzenie, co dodatkowo imponowało Paulowi. Spędzali weekendy w posiadłościach bogaczy, popijali herbatkę i spotykali się z elitą. Chłopak z robotniczej rodziny wszedł do świata znanego mu jedynie z książek. Czytaj także: To tymi zdjęciami Doda chciała podbić świat modelingu. Fani nie mogą oderwać wzroku Paul McCartney, Linda McCartney, rozdanie Grammy, Los Angeles, 16.03.1971 rok Kim była pierwsza żona Paula McCartneya? Na Lindzie towarzystwo czy kariera nie robiły wielkiego wrażenia. Była wolnym ptakiem. Pochodziła z zamożnej żydowskiej rodziny. Jej ojciec, Lee Eastman, był szanowanym prawnikiem artystów. Ale ona nie zamierzała iść w jego ślady. Miała w nosie dobrą uczelnię, wolała jechać do koledżu do dalekiej Arizony, gdzie były konie i pustynia. Nie było nic wspanialszego od galopowania przez pustkowia. Poznała tam studenta geologii Josepha Melville’a See Jr. i zaszła z nim w ciążę. Pobrali się, urodziła się Heather. Małżeństwo przetrwało półtora roku. Linda wróciła do Nowego Jorku. Szybko weszła w świat mediów. W 1965 roku poznała młodego fotografa Davida Daltona. Chciała robić zdjęcia, a on zgodził się nauczyć ją warsztatu. Zostali kochankami. Dobrze się bawiła, a jako fotografka najlepiej czuła się wśród muzyków. Miała dobre podejście, rockmani jej słuchali, fascynowała ich, choć nie była klasyczną pięknością.Uwodziła ich bezpośrednim stylem pracy. „Wszyscy chcieli z nią się przespać! – mówił Dalton – Naprawdę, wszyscy się nakręcili! Pomyślałem sobie: jest niezła, będzie robiła dobre zdjęcia”. Na długiej liście jej jednodniowych romansów znaleźli się Mick Jagger i Jim Morrison. Czytaj także: Poprosił ją o rękę na pierwszym spotkaniu, byli ze sobą 26 lat. Tak wyglądała historia miłości Tomasza i Agnieszki Kotów Paul McCartney i Linda McCartney z córkami Mary i Heather, 12.05.1971 rok Przy Lindzie mógł być sobą Po raz drugi Linda i Paul spotkali się w maju rok później w Nowym Jorku. Lennon i McCartney przyjechali promować nowy biznes Beatlesów – wytwórnię płytową Apple Records. Podczas jednej z konferencji prasowych Paul wypatrzył znajomą twarz – blondynkę, niespecjalnie seksowną, ale smukłą, o pięknych dłoniach i ciężkich powiekach. To była Linda. Poprosił ją o numer telefonu. Wyrwała czek z książeczki i zapisała. Przed powrotem do Anglii zdążyli wybrać się na przejażdżkę limuzyną. W czerwcu Paul znowu był Stanach, tym razem w Los Angeles. Zadzwonił pod numer z czeku i zostawił wiadomość, że zaprasza. Przyjechała i bez długich wstępów poszli do łóżka. Linda wróciła do Nowego Jorku zakochana. Paul miotał się między imprezami, narkotykami, panienkami, kłótniami i pracą. Czuł się samotny. „Przyjedź do Londynu, żeby pobyć tu ze mną”, poprosił Lindę. Miała wszystko rzucić, zostawić córkę i jechać? „A jak tam pojadę i będę częścią haremu?”, pytała wieloletniego przyjaciela Danny’ego Fieldsa. „Czy ty żartujesz? To jest Paul McCartney! To najpiękniejszy facet na świecie! Wynoś się stąd!”, usłyszała. Paul pracował, więc z lotniska odebrał ją szofer. Gdy Linda przekroczyła próg ogromnego domu McCartneya, zastała pobalangowy smród i bałagan. Lodówka świeciła pustkami, a kudłaty pies skulony w kącie wyglądał na głodnego. Zakasała rękawy, kazała zrobić zakupy, przywróciła porządek. Przyrządziła obiad. Uwielbiała gotować, mogła w kuchni spędzać długie godziny nad coraz to wymyślniejszymi daniami. Była zagorzałą wegetarianką, czym szybko zaraziła Paula. Dobrze się czuli ze sobą. Palili trawę – ten nałóg towarzyszył im całe wspólne życie – zwiedzali miasto, kochali się, jedli i dużo się śmiali. Paul przy Lindzie był sobą, nie musiał niczego udawać. View Burdaffi on the source website Czytaj także: Jest ich największym skarbem, dziś to ona rządzi w ich domu. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke czule o ukochanej córeczce, Róży Paul McCartney, Linda McCartney, rozdanie Grammy, Londyn, 21.11.1973 rok Linda i Paul McCartney historia miłości Fanki wystające pod domem McCartneya nie podzielały ich szczęścia. Życzyły Lindzie jak najgorzej. Tabloidy z kolei rozpisywały się o „niemodnej Amerykance” kręcącej się koło ich narodowego skarbu. „Twoja mama rzeczywiście inaczej się ubierała. Lubiła się odróżniać. Gdy ktoś zwracał mi uwagę: »Linda ma na nogach skarpetki nie od pary«, odpowiadałem: »Myślisz, że ona o tym nie wie?«”, powie McCartney w filmie nakręconym przez ich najstarszą córkę Mary. Uciekli do Nowego Jorku. To był cudowny beztroski czas. Mieszkali z Heather w małym mieszkaniu Lindy na Manhattanie. Paul zapuścił brodę, ubierał się na pchlich targach. Nikt go nie rozpoznawał. Na chwilę stali się zwykłą parą zakochanych. Jeździli metrem, łazili po muzeach, kawiarniach. Spędzali czas z Heather, którą Paul bardzo pokochał – później oficjalnie zaadoptował. Gdy kiedyś przechodzili koło buddyjskiej świątyni, Paul złapał Lindę za ręce i powiedział: „Pobierzmy się! Tu i teraz”.Linda się roześmiała i pokręciła głową. „Właśnie się rozwiodłam. Lubię moją niezależność”. Ale od tamtej pory już się nie rozstawali. Do Londynu wrócili z Heather. Potem pojechali na wakacje do Portugalii. Linda zaszła w ciążę. Pobrali się w marcu 1969 roku w londyńskim urzędzie stanu cywilnego. To miał być cichy ślub. Nie zaprosili nawet Beatlesów. Ale paparazzi ich przechytrzyli. Przed urzędem czekał tłum fotoreporterów i rozhisteryzowanych zawiedzionych fanek. Stało się: Amerykanka ukradła im idola. Czytaj także: Zachwycił Amerykę, jeden casting odmienił jego życie. TYLKO NAM Omar Sangare ujawnia kulisy sukcesu: "Nie mogłem uwierzyć, że dogoniłem to marzenie tak szybko" Paul McCartney, Linda McCartney, Los Angeles, Kalifornia, 02.04.1974 rok Dzielna żona, partnerka we wszystkim Paul nie trzeźwiał. Nie mył się. Nie jadł. Nie odzywał. Linda sprzątała po nim puste butelki po whisky porozrzucane po ich domu na odludziu w Szkocji. Mieli tu wieść sielskie życie blisko natury z córeczkami – w sierpniu 1969 roku przyszła na świat Mary – z końmi, owcami i psami. Ale odejście Johna Lennona i rozpad Beatlesów rozłożył McCartneya na łopatki. „Czułem się bezużyteczny, niepotrzebny. Tylko chlałem”, wyznał lata później. Linda miała dość. Kazała mu się otrząsnąć, wykąpać i zabrać do roboty. „Dom czeka na wykończenie, to jedno, jesteś znakomitym muzykiem i nie możesz marnować talentu, to drugie!”, krzyczała. Wyrwała go z marazmu. Paul zaczął komponować, Linda gotowała, robiła zdjęcia, jeździli konno i budowali dom. „Potrzebuję partnera, będziesz ze mną grać”, oświadczył pewnego dnia żonie. „Nie jestem muzykiem, nie śpiewam, nie gram na żadnym instrumencie”, broniła się. Ale krótko. Uczył ją. Nagrali wspólną płytę. Potem została klawiszowcem w ich nowym zespole Wings i śpiewała drugi głos. Dobrze się bawiła na scenie, lubiła atmosferę koncertów, ale też musiała znosić bezlitosną krytykę, że fałszuje, że nie ma talentu. Z natury była cicha, ale gdy się wkurzyła, potrafiła odpalić: „Krytykują mnie, a nawet mnie nie znają. Muzyka to wielka zabawa. I dobrze się bawię”. Paul potrafił się na nią wściekać w czasie prób, ale publicznie zawsze jej bronił: „Moja wspaniała żona jest moją inspiracją, potrzebuję jej na scenie, jest świetna, bez niej nie byłoby Wingsów”. Nieważne, że Linda była kiepskim muzykiem, liczyło się, że wszystko robili wspólnie. Linda zastąpiła Paulowi Johna Lennona. Była nie tylko najcudowniejszą żoną i kochanką, ale też jedyną przyjaciółką i współpracowniczką. Urodziła im się kolejna córka Stella, a kilka lat później wymarzony syn James. W trasę jeździli całą rodziną. Wracali do domu zmordowani. Zamieszkali na farmie w Sussex nad kanałem La Manche, gdzie wiedli zwyczajne życie. Nie zatrudniali armii służących, mieli jedną i tę samą gosposię przez lata. Dzieci chodziły do państwowej szkoły. Nie różniły się od rówieśników poza tym, że więcej podróżowały. Gdy pod koniec lat 70. rozpadł się pierwszy skład „Wingsów", Paul zdał sobie sprawę, że nie wygra z „The Clash" czy „Sex Pistols". Przestał być liderem popkultury. Ale czuł się uzależniony od sceny, więc zatrudniali nowych muzyków i nadal jeździli w trasy. Linda była już tym nieco znużona,zaczęła realizować swoje marzenia: pisała książki kucharskie, robiła zdjęcia i angażowała się w obronę praw zwierząt. „Nie jem niczego, co ma twarz”, mówiła publicznie. A także: „Jeśli rzeźnie miałyby szklane ściany, cały świat przeszedłby na wegetarianizm”. Została najsłynniejszą wegetarianką na świecie. Paul z dumą jej kibicował. 8 grudnia 1995 roku zdiagnozowano u Lindy raka piersi. Najpierw miał to być niegroźny guz. Szybko jednak okazał się nie taki łagodny i konieczna była chemioterapia. Nastąpiły przerzuty. Paul z każdym dniem tracił Lindę. Nie odstępował jej na krok.„Jesteś najpiękniejszą kobietą na świecie”, mówił, gdy ścięła włosy króciutko. W marcu 1998 roku polecieli jeszcze do Paryża na pokaz kolekcji Stelli. Po powrocie Linda zdecydowała, że chce jechać na ukochane ranczo do Arizony. Ranki spędzali tam na przejażdżkach konnych po pustyni. Dni z dziećmi w ogrodzie. 16 kwietnia Linda nie miała już siły, by wstać z łóżka. Paul czuwał przy niej cały dzień i noc. Nazajutrz podobno zdążył jej jeszcze wyszeptać do ucha: „Siedzisz na swoim ukochanym koniu appaloosa, jest piękny wiosenny dzień, jedziemy sobie przez las. Wszędzie kwitną dzwonki i niebo jest czyste i niebieskie”.- W tekście wykorzystano książki: „Paul McCartney. Życie” Petera Carlina (tłum. Piotr Metz, wyd. Axis Mundi) i „McCartney w rozmowach” Paula du Noyer (tłum. Maciej Studencki, wyd. Bukowy Las). Czytaj także: Talent to nie wszystko. TYLKO W VIVIE! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke zdradzają receptę na wygraną w „Tańcu z Gwiazdami” Tekst ukazał się w miesięczniku „Uroda Życia” 6/2017 AUTORKA: Maria Fedro-Boniecka Paul McCartney, Linda McCartney, lata 90. XX wieku
Los postawił ją na jego drodze po latach. Reszta potoczyła się błyskawicznie
Już 20 czerwca Michał i Aleksandra Żebrowscy będą świętować 17. rocznicę ślubu. Ich historia miłości jest jednak daleka od schematów – aktor poznał swoją przyszłą żonę, gdy była jeszcze kilkuletnią dziewczynką, a na wzajemne uczucie musiał czekać wiele lat. Dziś tworzą szczęśliwą rodzinę i wychowują czworo dzieci.
Michał Żebrowski i jego żona Aleksandra dwudziestego czerwca będą świętować kolejną rocznicę ślubu. W tym roku minie 17 lat, odkąd powiedzieli sobie sakramentalne tak! Jednak zanim do tego doszło, aktor musiał poczekać kilkanaście lat, aż jego wybranka zainteresuje się nim jako mężczyzną... Michał Żebrowski poznał bowiem przyszłą żonę, gdy ta... miała zaledwie 5 lat. Zakochani doczekali się wspólnie trzech synów, a w 2022 roku powitali na świecie swoją czwartą pociechę, córeczkę. Z okazji urodzin Michała Żebrowskiego, przypominamy wyjątkową historię miłości aktora i jego żony, Aleksandry. View Ediplayer on the source website Historia poznania Aleksandry i Michała Żebrowskich Jak to możliwe, że ulubienic widzów i właścicielka marki z ubraniami i akcesoriami dla mam oraz dzieci poznali się, gdy on miał 18 lat, a ona zaledwie 5? Wszystko potoczyło się naturalnie, ponieważ rodziny przyszłych małżonków przyjaźniły się ze sobą i między innymi spędzały razem wakacje. Z czasem kontakt zanikł zupełnie aż do kursu języka angielskiego, na którym Aleksandra i Michał trafili do tej samej grupy. Wspólne zajęcia nie trwały jednak długo, bo… aktorowi i nastolatce miało się razem źle uczyć! Musiały minąć 3 lata, by na spotkaniu podyplomowym po studiach z marketingu i zarządzania para poczuła do siebie chemię. „Wpadliśmy na siebie i od tego się zaczęło. Pijąc kawę, spojrzałem na nią i zrozumiałem, że naprzeciw mnie siedzi moja przyszła żona”, mówił w Elle Michał Żebrowski, śmiejąc się, że widocznie Aleksandra nie była wcześniej gotowa poślubić starego dziada. CZYTAJ TAKŻE: Gdy się poznali, ona miała już córkę. Borysa Budkę i jego żonę dzieli 7 lat Michał Żebrowski, Aleksandra Żebrowska, 2011 rok Ulubieniec widzów długo nie mógł znaleźć prawdziwej miłości. W wywiadach przyznawał, że stracił nadzieję, że rodzinne życie jest mu pisane. "Ożeniłem się w wieku 37 lat, kiedy straciłem nadzieję, że to mi się w życiu przytrafi. Byłem przekonany, że to mnie ominie, że jestem skazany na samotność. Kiedy już nawet pogodziłem się z tym, że nie znajdę bratniej duszy, pojawiła się Ola", opowiadał w Gali. Bizneswoman zakochała się w przystojnym aktorze, ale od zawsze podkreślała, że nigdy nie traktowała go jak gwiazdora. Są nawet filmy z Michałem Żebrowskim w roli głównej, których 36-latka do tej pory nie oglądała. Tak czy tak para szybko podjęła kolejne kroki zbliżające ich do sformalizowania związku. „Kiedy się zaręczyliśmy, miałam 21 lat. Moja rodzina przeprowadzała się akurat za granicę, zbiegło się to więc z przymusowym usamodzielnieniem, bo do tej pory mieszkałam z rodzicami. Miałam świadomość, że rozpoczynam nowy etap w moim życiu – na pewno bardziej dorosły. Rok później byliśmy po ślubie”, mówiła ukochana artysty w wywiadzie dla „Plejady”. Tylko miesiąc spotkań wystarczył, by Michał Żebrowski poprosił dziewczynę o rękę. „Ale nie wydawało nam się to szalone. Czuliśmy, że chcemy założyć rodzinę i na szczęście nie potrzebowaliśmy czasu, żeby to analizować”, dodała w tym samym wywiadzie Ola Żebrowska. A w 2022 roku w VIVIE! wspominała: "Ja byłam bardzo zakochana i chciałam stworzyć z Michałem rodzinę. To był mój plan". Michał i Aleksandra wspierają się na każdym kroku. Aktor ceni w ukochanej fakt, że nie traktuje go jak wielkiego gwiazdora. Przy niej może być sobą. "Moja żona nie traktuje mnie jak gwiazdora. Dzięki temu czuję się przy niej swobodnie – nie muszę się spinać ani niczego udowadniać. Jednocześnie jest dla mnie ogromnym wsparciem i wiem, trzyma za mnie kciuki", dodawał w rozmowie z Elle. Ślub Michała i Aleksandry Żebrowskich - tak wyglądał ich wielki dzień Michał Żebrowski i Ola – jeszcze wtedy – Adamczyk przysięgli sobie miłość na całe życie w ważnym dla pary miejscu. Ślub gwiazd odbył się 20 czerwca 2009 roku na polanie Rynias w Tatrach, niedaleko domu letniskowego należącego do aktora. Świadkiem pana młodego miał być kolega ze szkoły (a zawodowo polityk) Rafał Trzaskowski, z kolei świadkową panny młodej została jej siostra. Młodym nie przeszkadzała w zabawie nawet kapryśna pogoda, a pan młody miał potraktować ten dzień bardzo poważnie. Elegancji dodawał mu tradycyjny góralski strój. „Czekała na niego narzeczona z najbliższą rodziną. Michał padł na kolana przed rodzicami i przyszłymi teściami, by prosić ich o błogosławieństwo”, czytali po ceremonii czytelnicy Super Expressu. Wśród gości zabrakło wielkich nazwisk, nowożeńcy chcieli spędzić ten piękny czas z najbliższą rodziną i przyjaciółmi. ZOBACZ TAKŻE: Od 40 lat nierozłączni w życiu prywatnym i zawodowym. Lech Janerka nie ukrywa, że dzięki żonie wciąż jest muzykiem Michał i Aleksandra Żebrowscy wychowują czwórkę dzieci Choć lata mijają, a zakochani dojrzewają, to Aleksandra i Michał Żebrowscy wciąż mają w oczach te iskry, które połączyły ich na początku. „Odkąd się poznaliśmy, zmieniła się, dojrzała. Urodziła dwoje dzieci, założyła firmę, nabrała pewności siebie. Nie straciła jednak spontaniczności i uśmiechu na co dzień”, mówił Michał Żebrowski o żonie w magazynie „Pani”. Dziś małżonkowie są rodzicami trzech synów: Franciszka (urodzonego w 2010 roku), Henryka (urodzonego w 2013 roku) i Feliksa, który przyszedł na świat 6 sierpnia 2020 roku. Z kolei w wakacje 2022 roku powitali na świecie swoją pierwszą córeczkę, Łucję. W jednym z wywiadów VIVY!, Aleksandra Żebrowska mówiła o w poruszających słowach o roli mamy: "Macierzyństwo kojarzyło mi się z opieką nad dzieckiem: przewijaniem, karmieniem, myciem, usypianiem. To były umiejętności, które miałam w małym palcu i bardzo je lubiłam, bo dzięki nim czułam się dorosła i odpowiedzialna. Byłam przekonana, że jak nikt jestem przygotowana do bycia mamą. Kiedy nią zostałam, odkryłam, że to zupełnie inna jazda. To, czego doświadczyłam, opiekując się siostrami, było ułamkiem tych przeżyć. Z dnia na dzień stałam się inną osobą, zmieniłam się fizycznie, emocjonalnie, hormonalnie i psychicznie. Zaczęłam prowadzić inny tryb życia, miałam nowe troski, radości, przestałam myśleć o sobie. Do tego doszedł lęk o zdrowie dzieci i wątpliwości, czy będę dobrą mamą… To są rzeczy, na które kompletnie nie byłam przygotowana. Zresztą nie da się do nich przygotować, nawet jeśli przeczytasz mnóstwo fachowych książek. Kiedy byłam w ciąży z drugim dzieckiem, wiedziałam, z czym będę się mierzyć. Ale dopóki tego nie doświadczysz, trudno to zrozumieć", tłumaczyła w rozmowie z Beatą Nowicką. Michał Żebrowski, Aleksandra Żebrowska, Róże Gali, 20.11.2017 rok, Warszawa Zakochani troszczą się o czwórkę swoich pociech. Michał i Aleksandra Żebrowscy zaszczepiają w nich najważniejsze wartości. Cieszą się każdą chwilą z dziećmi i pielęgnują swoją relację. Gwiazdorska para, choć regularnie publikuje posty w mediach społecznościowych, stara się chronić prywatność dzieci. Jednak od czasu do czasu zdarza im się robić wyjątki. Widać, że bardzo się kochają, a rodzina jest dla nich najważniejsza. "Jestem rodzinnym człowiekiem. To rodzina daje mi siłę i napęd do codziennego działania", wspominał Michał Żebrowski na łamach Pani. Z okazji urodzin aktorowi i całej jego rodzinie życzymy wszystkiego najpiękniejszego! Michał Żebrowski, Aleksandra Żebrowska, 2023 rok
Przez lata mieszkał z mamą i bał się małżeństwa. Dopiero Elżbieta odmieniła życie Krzysztofa Zanussiego
Krzysztof Zanussi kończy dziś 87 lat. Jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów przez lata strzegł swojej prywatności, ale jego historia miłosna mogłaby posłużyć za scenariusz filmowy. Na ślub zdecydował się dopiero po czterdziestce, wcześniej mieszkał z mamą i długo pozostawał samotny. Dziś nie wyobraża sobie życia bez żony Elżbiety Grocholskiej-Zanussi, z którą tworzy jedno z najbardziej zgodnych i trwałych małżeństw w polskim świecie kultury.
Zdecydował się na ślub z nią, gdy był już po czterdziestce. Wcześniej mieszkał z mamą. Długo był sam. Dziś nie wyobraża sobie życia bez małżonki. „Mój mąż jest ideałem, on nie ma konkurencji i nic nie może nas rozdzielić", mówiła Elżbieta Grocholska-Zanussi w książce „Życie rodzinne Zanussich”. Jej mąż opowiadał, że są monogamicznym małżeństwem, jakich niewiele w środowisku artystycznym. Nigdy się nie zdradzili, nie byli w innym związku. Krzysztof Zanussi długo nie mówił o swoim życiu osobistym. Kim jest jego żona i jak wygląda życie znanego reżysera? Krzysztof Zanussi i Elżbieta Grocholska-Zanussi: historia miłości Krzysztof Zanussi to jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów o międzynarodowej sławie. Jego filmy, mi.n. „Życie rodzinne”, „Iluminacja” , „Barwy ochronne”, „Cwał”, „Spiralę” cały czas dobrze się ogląda, były ważne dla pokoleń polskich widzów i nagradzane za granicą. Za film „Rok spokojnego słońca” reżyser dostał „Złote lwy” na festiwalu filmowym w Wenecji. W kinie uchodzi za moralistę, jego bohaterowie stają przez wyborem między własnym szczęściem a powinnością wobec innych, między ideałami młodości a praktyką życia. Krzysztof Zanussi urodził się w 1939 roku w Warszawie, jako jedyne dziecko Wandy z domu Niewiadomskiej i Jerzego Zanussiego, inżyniera budowlanego. Jego ojciec był z pochodzenia Włochem, z Friulii. Włoscy kuzyni reżysera byli właścicielami znanej marki AGD Zanussi, proponowali mu kiedyś, by został u nich i zaczął pracę w firmie, ale nie przystał na to. Wtedy już wiedział, że chce być reżyserem. Wrócił do szkoły, do „Filmówki", zdając sobie sprawę, że być może zrezygnował z „dolce vita" we Włoszech. W domu miał status zdolnego jedynaka, rodzice wiele się po nim spodziewali, ale on po maturze szukał swojej drogi blisko 10 lat. Studiował fizykę, filozofię, w końcu trafił na studia filmowe do Łodzi. Bardzo szybko został doceniony jako reżyser, jego pierwsze filmu takie, jak „Struktura kryształu”, czy „Życie rodzinne” były wydarzeniami. To u niego debiutowała filmowo Maja Komorowska, grali Daniel Olbrychski, Zbigniew Zapasiewicz, Jan Kreczmar. A także zagraniczne gwiazdy: Valeria Golino, Scott Wilson. Krzysztof Zanussi był zawsze bardzo związany z matką. Opowiadał, że spędzili ze sobą mnóstwo czasu na rozmowach podniosłych i potocznych. „Zaszczepiła mi pogląd, że nie wolno być człowiekiem, który sobie coś rości, bo nic nam się tak naprawdę nie należy. Wszystko jest łaską Bożą”, mówił w książce „Życie rodzinne Zanussich”. Zobacz też: Domek na drzewie, oranżeria, pamiątki rodzinne sprzed wojny. Tak mieszka Krzysztof Zanussi Kim jest żona Krzysztofa Zanussiego? Katarzyna Grocholska jest malarką, ukończyła Akademię Sztuk Pięknych. Przed laty malowała pięknie porcelanowe serwisy na zamówienie bogatych ludzi, m.in. prezydenta Francji Valéry'ego Giscarda d'Estainga. Uprawiała także malarstwo religijne, malowała obrazy dla Watykanu – świętych z polskim rodowodem. Ogromne 5-metrowe płótna tworzyła z poświęceniem, stojąc na drabinie. W przeciwieństwie do swojego męża urodziła się w dużej rodzinie, miała 9 rodzeństwa, i aż 7 braci! Pochodzi z bardzo dobrej szlacheckiej rodziny Grocholskich skoligaconej z książęcym rodem Czetwertyńskich. Jej ojciec oświadczył się matce, zrzucając bukiet kwiatów z samolotu, którym leciał nad jej majątkiem. Ona sama z Krzysztofem Zanussim poznała się ponad 40 lat temu i chyba w ich związku nie było tak brawurowych historii. Szybko jednak poczuli, że są do siebie podobni. Oboje byli singlami, artystami, wyznawali podobne wartości, są na przykład zdeklarowanymi katolikami. W Bochotnicy k. Kazimierza Dolnego ufundowali nawet kościół pod wezwaniem Ducha Świętego. Krzysztof Zanussi miał wiele obaw, czy jako dorosły, ukształtowany już człowiek zdoła odnaleźć się w małżeństwie, tym bardziej że jest człowiekiem, który raczej wzmacnia dystans, niż go skraca. Lubi oficjalne formy kontaktu (rzadko przechodzi „na Ty”), oficjalne ubranie (garnitur, krawat). Długo przekonywał się do związku, był go niepewny. Ale po latach mówił: „Szkoda, żeśmy się za późno pobrali, że od razu nie miałem odwagi skoczyć w to uczucie”. „Myślę, że byłoby lepiej, gdybyśmy spotkali się wcześniej. Wcześniej nauczylibyśmy się siebie wzajemnie. A nie było nam łatwo się uczyć. Żona jest bardzo niezależnym człowiekiem, ja też nie zwykłem się liczyć z kimkolwiek. Robię, co uznaję za stosowne, a tu nagle pojawił się ktoś, kto stawia opór. Straszne odkrycie”. I dalej: „Młodym ludziom, z którymi mam kontakt, powtarzam, że miłość to przede wszystkim ciężka praca. Nie żadne uczucia, żadne wzdychania. Człowiek wiąże się z drugim, jeżeli pomyślał o jego dobru. I postawił je przed swoim. To się świetnie mówi, ale wprowadzać w życie - to męka” (cytuję z kobieta.pl). On podkreśla, że miłość to ciężka praca, a nie powiew namiętności. Dla niej miłość to stały rozwój, który osiąga się ciężkim wysiłkiem. Krzysztof Zanussi i Elżbieta Grocholska-Zanussi: jak wygląda ich codzienność? Krzysztof Zanussi podziwia żonę, że umie wszystko zrobić, zbudować. Niedawno zrealizowała marzenie z dzieciństwa i wybudowała dla nich domek na drzewie. Mogą tam wejść po drabinie, wypić herbatę. W ich związku podział ról jest taki, że on zarabia pieniądze - robi filmy, wykłada. A ona prowadzi dom. Potrafi w nim zrobić naprawdę wszystko, nawet naprawić elektryczność, zająć się hydraulika. Szlifierką wycina kafle. Krzysztof Zanussi przez długie lata przyzwyczajony był do życia na planie filmowym, w hotelach, w samolotach. To z Elżbietą stworzył pierwszy poważny dom na warszawskim Żoliborzu. Gdy remontowali willę, Elżbieta Grocholska-Zanussi sama była kierownikiem budowy, nadzorowała prace, kładła parkiet, projektowała grzejniki. Mają tu ukochane meble, obrazy, przedmioty. Królestwem Krzysztofa Zanussiego jest strych zwany cichą norką. Ma tu swoje filmy, orzechowe biurko i obraz „Młodzieniec”, o którym myśleli, że może jest autentykiem Rafaela, ale okazał się, że nie. Elżbieta Grocholska-Zanussi zajęła się życiem domowym, także dlatego, że dała pierwszeństwo mężowi jako artyście. Uważa, że jego filmy są w stanie bardziej dotknąć czyjejś duszy niż jej obrazy. Zobacz też: Krzysztof Zanussi o ukochanej żonie. Pobrali się późno: „Uważam to za błąd mojego życia” Państwo Zanussi mają też piękny dom w podwarszawskich Laskach, widać, że jest urządzony przez artystkę, która ma niezwykłe wyrzucie do przedmiotu, koloru, do urządzania wnętrz. Do domu przylega oranżeria, która pełni rolę salonu, gdy zjeżdżają goście. Dziełem Elżbiety Grocholskiej-Zanussi jest również ogród, po którym biega gromada przygarniętych psów i kotów („mieszkam w zoo”, żartował Krzysztof Zanussi w jednej z rozmów). Na 50. urodziny męża posadziła w nim 50 drzew i krzewów, m.in. piękny tulipanowiec, który do dzisiaj już zdążył wyrosnąć. W Laskach mają swoje miejsce „durnostoje", czyli wszystkie nagrody i statuetki, jakie otrzymał reżyser. Nazwał je tak, bo bywają ładniejsze i brzydsze, choć wszystkie są mu drogie. Jest szafa przeznaczona tylko na stroje uniwersyteckie do wykładów i doktoratów honoris causa. Kasetki na medale i odznaczenia. Biblioteka połączona z salką kinową. Nie zniszczyć w sobie tego, co najcenniejsze Od wielu lat Krzysztof Zanussi jest stale w rozjazdach, do żony pisze pocztówki, które ona nie zawsze wyjmuje ze skrzynki, o co miał żal. Ale zbierała je, czasem czytała hurtem. Widać po tych pocztówkach, jak często reżyser podróżował, zmieniał miasta, kontynenty. Żeby zrobić żonie przyjemność, przywoził jej ulubione perfumy „Mistery”. Czasem się kłócą, potrafią na siebie warczeć, być jak pies z kotem. Oboje mają silne osobowości. Zawsze pomaga im na to poczucie humoru i …miłość. To ona sprawia, że nie chcieli naruszyć, zniszczyć tego, co najcenniejsze. Przez lata mieszkała z nimi mama reżysera. Elżbieta Grocholska była jej wdzięczna, że „ustąpiła jej miejsca przy jedynaku”. Ale chyba obie rywalizowały o względy Zanussiego, ścigały się na przykład, która szybciej zrobi pyszny obiad, Elżbiecie Grocholskiej zajmowało to 20 minut, ale mamie reżysera tylko kwadrans! Obie darzyły się sympatią i szacunkiem. Korzystałam z książki Barbara Gruszka-Zych „Życie rodzinne Zanussich. Rozmowy z Elżbietą i Krzysztofem”, wyd. Działania Wizualne, Wydawnictwo Ursines, 2019
Los odebrał mu ukochaną, ale dał jeszcze jedną szansę. Historia Henryka Gołębiewskiego chwyta za serce
Henryk Gołębiewski, jeden z najbardziej rozpoznawalnych aktorów dziecięcych PRL-u, świętuje 70. urodziny. Jego życie naznaczone było bolesnymi stratami, walką z chorobą oraz trudnościami finansowymi. Mimo przeciwności losu odnalazł szczęście u boku Marzenny Gołębiewskiej i dziś cieszy się spokojnym życiem rodzinnym wraz z córką Różą.
Już jako mały chłopiec zdobył gigantyczną sławę i rozpoznawalność. Henryk Gołębiewski należał do grona najpopularniejszych aktorów dziecięcych PRL-u — choć obecnie jego kariera zwolniła tempa, to nigdy nie porzucił ścieżki artystycznej. Właśnie skończył 70 lat i cieszy się spokojnym życiem u boku małżonki oraz ich córki. Marzenna nieoczekiwanie pojawiła się na jego drodze, gdy przeżywał żałobę po zmarłej miłości. „Często myślałem o Mirze, dopiero niedawno sobie odpuściłem. Moja żona Marzenna początkowo była nawet o nią zazdrosna" — przyznał kilka lat w wywiadzie VIVY!. Oto ich niezwykła historia. Henryk Gołębiewski i Marzenna Gołębiewska — historia miłości „Każdy z nas musi kiedyś umrzeć. I że to normalne. Ale jak wynosili trumnę z moją mamą, to mi twarz wykrzywił paraliż, miałem minę jak Quasimodo, lecz nie płakałem na głos. Ja to w ogóle jak dorosłem, to łzy chowam gdzieś głęboko w sobie" — przyznał twardo aktor w VIVIE! w 2016 roku. W krótkim czasie śmierć zabrała mu dwóch braci, matkę, ojca, oraz Mirę — kobietę, z którą żył przez blisko dwie dekady. O tym, że zmarła, dowiedział się podczas pracy na planie Ediego. „Nie mogłem w to uwierzyć. Taka młoda dziewczyna. Dlaczego? Nagle cały świat mi się zawalił. Gdyby nie ekipa filmowa, pewnie kompletnie bym się załamał", zwierzał się na łamach swojej książki. Henryk Gołębiewski, Viva! maj 2016 Bardzo przeżył stratę ukochanej, lecz los wkrótce miał się do niego uśmiechnąć... Był rok 2002, gdy podczas imprezy w jednym z pobliskich pubów drogi Henryka Gołębiewskiego i jego przyszłej żony przecięły się po raz pierwszy. Marzenna Matusiak zawitała do klubu razem z koleżanką. Rozmawiając z nowo poznanym mężczyzną, nie zdawała sobie sprawy, że ma do czynienia ze znanym aktorem. On nie miał nic przeciwko, szybko stracił dla niej głowę. Kobieta stała się wierną towarzyszką aktora podczas podróży po całym kraju, związanych z promocjami filmu Edi. Z kolei on... bardzo długo żył wspomnieniami o dawnej miłości. Strata ukochanej odcisnęła na nim bolesne piętno, którego wyzbył się dopiero po latach związku. „Staram się być opanowany, chociaż często myślałem o Mirze, dopiero niedawno sobie odpuściłem. Moja żona Marzenna początkowo była nawet o nią zazdrosna. Mówili, że jest do niej podobna. Że wybieram podobne kobiety" — opowiadał w 2016 roku. I dodał, że nie wyobraża sobie życia bez żony, choć ich związek nigdy nie był wolny od sprzeczek. „Kocham Marzennę, chociaż czasem mnie denerwuje". Było im razem dobrze, choć w domu nie zawsze się przelewało. Gdy osłabło zainteresowanie aktorem, małżonków wspomagała jego siostra. Później żyli z pensji Marzenny, która została strażniczką miejską. „Czynsz 600 złotych i drugie tyle zostawało na inne rachunki", wspominał trudne czasy. Z kolei w rozmowie z Życiem na Gorąco stwierdził, że z żoną idealnie do siebie pasują. "Ja spokojny facet, a Marzenna bardzo energiczna. Ale dobrze, że jesteśmy inni. W końcu ponoć przeciwieństwa się przyciągają". Marzenna Matusiak, Henryk Gołębiewski, 16.09.2004 Marzenna Matusiak, Henryk Gołębiewski, 16.10.2009 Henryk Gołębiewski — żona wspierała go w walce z nowotworem. Potem doczekali się córki W sierpniu 2008 roku na świat przyszła ich wspólna córka, Róża. Jednak okres oczekiwania na dziecko naznaczony był ciężką walką z nowotworem, którą aktorowi udało się szczęśliwie zwyciężyć. „Pierwsza myśl była taka, że córka się urodzi, a ja umrę. Ale już następnego dnia inaczej na to spojrzałem. Pomyślałem: Inni pokonują raka, to dlaczego nie ja? Zamartwianie się nie ma sensu. Trzeba pozytywnie myśleć. A ja całe życie pozytywnie myślę. To naprawdę pomaga" — opowiadał dziennikarzowi Życia na Gorąco. ZOBACZ TAKŻE: Dziś ich kontakt jest ograniczony, lecz są dla siebie największym wsparciem. Tak Mrozu mówił o relacji z bratem Z kolei w VIVIE! wspominał, co czuł, gdy przedstawiono mu diagnozę. To między innymi myśl o powiększeniu rodziny pomogła mu pokonać chorobę. „Kiedy zachorowałem na złośliwy nowotwór nosa, w pierwszej chwili poczułem się tak, jakbym dostał obuchem po głowie. Ale na drugi dzień już papieros w zęby, uśmiech na twarzy. Mam chodzić i się denerwować, walić łbem o ścianę? Inni wyzdrowieli, to i ja wyjdę z tego". Henryk Gołębiewski z rodziną, Viva! maj 2016 Dziś Henryk i Marzenna Gołębiewscy prowadzą udane życie i cieszą się wspólnym czasem z 18-letnią córką. Kilka lat temu cała trójka wzięła udział we wspólnej sesji dla VIVY!. A jak wygląda ich codzienność? Do szczęścia potrzebują naprawdę niewiele... „Mamy 51 metrów, są 3 osoby, zmieszczą się i mniej jest do sprzątania. [...] Każdy kąt znam, w dodatku mieszkamy przy metrze, samochód nawet niepotrzebny. Mamy mały ogródeczek, piwnicę z kolei dużą, mogę się schować", zwierzał się jakiś czas temu w rozmowie z tygodnikiem Świat i Ludzie. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Tomasz Wolny zakończył pracę w Telewizji Polskiej. Nie poprowadzi ważnego wydarzenia, teraz apeluje do widzów Panu Henrykowi Gołębiewskiego życzymy wszystkiego najwspanialszego z okazji urodzin i serdecznie pozdrawiamy! Henryk Gołębiewski, Viva! maj 2016 Henryk Gołębiewski, Viva! maj 2016
Anita Lipnicka długo nie wierzyła w małżeństwo. To dla tego mężczyzny zmieniła zdanie
Anita Lipnicka przez lata nie widziała siebie w roli panny młodej. Wszystko zmieniło się, gdy na jej drodze pojawił się Mark Gray. Choć dzieliły ich setki kilometrów, stworzyli trwały związek, który w 2016 roku przypieczętowali ślubem na greckiej wyspie Hydra. Dziś wokalistka otwarcie przyznaje, że była to jedna z najlepszych decyzji w jej życiu.
Anita Lipnicka od lat należy do grona najbardziej cenionych polskich wokalistek. Choć jej życie zawodowe niezmiennie budzi zainteresowanie fanów, artystka wyjątkowo chroni swoją prywatność. Tym większe emocje wzbudza historia jej związku z Markiem Grayem, brytyjskim artystą, dla którego zdecydowała się otworzyć nowy rozdział życia. Historia miłości Anity Lipnickiej i Marka Graya Ich relacja od początku nie należała do najłatwiejszych. Kiedy się poznali, mieszkali w dwóch różnych krajach. Ona była związana z Warszawą, on na co dzień żył i pracował w Londynie. Mimo dzielącej ich odległości szybko odkryli, że łączy ich coś wyjątkowego. Zanim zaczęli wspólnie planować przyszłość, przez długi czas utrzymywali kontakt na odległość, odwiedzając się i budując wzajemne zaufanie. Z czasem Mark Gray podjął ważną decyzję i przeprowadził się do Polski. Był to dla niego ogromny krok. Zostawiał za sobą życie zawodowe w Wielkiej Brytanii oraz bliskich. Jak się jednak okazało, szybko odnalazł się w nowej rzeczywistości i pokochał kraj swojej ukochanej. "Ja bez Anity nie mogę żyć. A co mnie w niej szczególnie ujęło? Nie podam żadnej długiej listy. Dla mnie jest po prostu niezwykłą kobietą, dobrym człowiekiem, świetną wokalistką i zawodowcem", wyznał na łamach magazynu Pani. Choć Anita Lipnicka nigdy nie ukrywała, że nie należała do kobiet marzących o tradycyjnym ślubie, miłość zmieniła jej spojrzenie na małżeństwo. W wywiadach wielokrotnie podkreślała, że przez lata zastanawiała się nad sensem formalizowania związku. Dopiero relacja z Markiem sprawiła, że zaczęła postrzegać ślub jako symbol wzajemnego zaufania, szacunku i odpowiedzialności. "Nigdy nie byłam typem kobiety, która marzy o białej sukni z welonem. Nieraz się zastanawiałam, po co ludziom ten papier? Teraz już wiem. Po to, żeby uporządkować sprawy między sobą. Żeby podkreślić wzajemny szacunek, miłość i oddanie. To taki skok w przepaść z zamkniętymi oczami — musicie sobie zaufać. Nam ślub był też potrzebny do tego, aby udowodnić dzieciom i światu, że to nie jest żadna przelotna znajomość", wyjaśniła w tej samej rozmowie. CZYTAJ TEŻ: FIFA otwiera sejf dla Szymona Marciniaka. Tyle zarobi na mundialu, że trudno uwierzyć Anita Lipnicka o ślubie po czterdziestce: „Jedna z najwspanialszych przygód mojego życia” Para powiedziała sobie „tak” we wrześniu 2016 roku podczas kameralnej ceremonii na greckiej wyspie Hydra. Wśród gości znaleźli się wyłącznie najbliżsi. Dla zakochanych był to wyjątkowy moment, który miał potwierdzić siłę ich uczucia i wspólnych planów na przyszłość. Sama artystka przyznała później, że wyszła za mąż dopiero po czterdziestce i była to decyzja całkowicie świadoma. Podkreślała, że nigdy nie fascynowały jej ślubne tradycje, a szczęście wyobrażała sobie zupełnie inaczej. Z perspektywy czasu nie ma jednak wątpliwości, że rozpoczęła wtedy jedną z najważniejszych przygód swojego życia. "W młodości wcale nie marzyłam o ślubie — biały welon ani marsz Mendelsona nie wpisywały się jakoś specjalnie w moje wyobrażenie o szczęściu. Wyszłam za mąż dopiero w wieku 41 lat! Świadomie i na własnych warunkach. I tak zaczęła się jedna z najwspanialszych przygód mojego życia", przyznała Anita Lipnicka na Instagramie. "Im dłużej w niej trwam, tym bardziej jestem przekonana, że człowiek wbrew pozorom nie potrzebuje miłości za młodu, kiedy tak się za nią ugania. Potrzebuje jej znacznie później, kiedy nie ma już siły gonić", dodała. Dziś Anita Lipnicka i Mark Gray należą do tych par show-biznesu, które nie potrzebują rozgłosu, by udowadniać siłę swojego związku. Rzadko pojawiają się razem na branżowych wydarzeniach i nie epatują prywatnością w mediach społecznościowych. Zamiast tego stawiają na codzienność, wzajemne wsparcie i wspólne pasje. "On mnie wyciąga z dołów, w których lubię przebywać — nostalgiczne, smutne dźwięki, zaangażowane kino i mroczna literatura. Tymczasem Mark słucha pozytywnej, tanecznej muzyki, uwielbia filmy w stylu Marvela, kolekcjonuje stare komiksy", mówiła artystka. Wokalistka nie ukrywa również, że obecność męża wiele zmieniła w jej życiu. Jak sama przyznawała, Mark wniósł do ich relacji więcej lekkości, spontaniczności i optymizmu. Dzięki niemu nauczyła się patrzeć na wiele spraw z większym dystansem. "Jest o dwa lata młodszy ode mnie, ale nieraz zachowuje się jak nastolatek, choć odpowiedzialności mu nie brakuje. A ja przy nim odmłodniałam. Wcześniej ciągle się starałam, aby dotrzymać kroku drugiej stronie, teraz, przy Marku, wyluzowałam", kontynuowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Michał Bajor przez lata ukrywał ten rozdział kariery. Mało kto wie, że zagrał w filmie nominowanym do Oscara
TYLKO U NAS: Poznali się zupełnym przypadkiem, połączył ich nieoczywisty temat. Krzysztof i Joanna Ibiszowie nigdy nie zapomną pierwszego spotkania...
Choć ich historia zaczęła się od przypadkowego spotkania, dziś trudno wyobrazić sobie ją bez wspólnych pasji. Joanna i Krzysztof Ibiszowie w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu „Kula VIVY!” opowiedzieli o tym, jak joga pojawiła się w ich życiu i dlaczego stała się czymś więcej niż tylko aktywnością fizyczną.
Joanna i Krzysztof Ibiszowie od lat pokazują, że udany związek buduje się nie tylko na uczuciach, ale także na wspólnych doświadczeniach. W najnowszej rozmowie dla „Kuli VIVY!” wrócili wspomnieniami do początków swojej relacji, a także opowiedzieli o tym, jaką rolę odgrywa w niej joga. Nie zabrakło osobistych anegdot, ciepłych wspomnień i refleksji o czasie spędzanym razem. Czy joga połączyła Joannę i Krzysztofa Ibiszów? Historia zaczęła się od jednego pytania Historia Joanny i Krzysztofa Ibiszów od początku miała w sobie coś filmowego. Jak zdradziła Joanna Ibisz w wywiadzie dla magazynu „Pani”, para poznała się na początku pandemii COVID-19 w klubie sportowym w centrum Warszawy. To właśnie tam po raz pierwszy zwróciła uwagę na jednego z najbardziej rozpoznawalnych prezenterów w Polsce. Choć trudno mówić o miłości od pierwszego wejrzenia, jedno jest pewne – temat jogi okazał się idealnym początkiem rozmowy, która z czasem przerodziła się w coś znacznie większego. Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim prowadzący nie mógł pominąć pytania, które nasuwało się samo. Czy joga rzeczywiście łączy ludzi? „Rozumiem, że to jest nawiązanie do naszej historii. [...] No, wiesz, chodzi o to, że nas trochę połączyła, ale raczej to było takie zagadanie o jogę” – odpowiedziała Joanna Ibisz. Dziś joga zajmuje w ich życiu zupełnie inne miejsce niż na początku znajomości. Nie jest już tylko wspomnieniem pierwszej rozmowy, ale także sposobem na wspólne spędzanie czasu. Para zdradziła, że nawet jedną z ważnych rocznic postanowiła świętować właśnie w takim klimacie. „Natomiast drugą rocznicę ślubu spędziliśmy na wyjeździe jogowym” – opowiedziała Joanna. „Pojechaliśmy na takie warsztaty i tam świętowaliśmy rocznicę ślubu. Było bardzo przyjemnie” – dodał Krzysztof. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej Krzysztof Ibisz nie udawał eksperta. Tak naprawdę zaczęła się rozmowa o jodze Wiele osób mogłoby przypuszczać, że joga była jedynie wygodnym pretekstem do rozpoczęcia znajomości. Jak się jednak okazuje, Krzysztof Ibisz już wcześniej interesował się tą formą aktywności i miał za sobą pierwsze doświadczenia związane z praktyką. „Rzeczywiście zagadałem Asię o jogę, jak pierwszy raz ją zobaczyłem” – wspominał Krzysztof Ibisz. Rafał Kowalski nie krył ciekawości. „Ale miałeś wtedy pojęcie o jodze?” – zapytał. Joanna odpowiedziała natychmiast: „Właśnie miał”. Prezenter wyjaśnił, skąd wzięło się jego zainteresowanie tą formą aktywności: „Troszkę tak, bo ja kiedyś uczęszczałem na zajęcia, potem miałem przerwę, potem znowu i wciąż mi chodzi po głowie, że to byłoby dla mnie super”. Choć od pierwszego spotkania minęło już kilka lat, temat jogi wciąż pozostaje obecny w ich życiu. Co więcej, Krzysztof Ibisz uważa, że może ona pozytywnie wpływać również na relacje między partnerami. „Ale joga w ogóle dla par, czy na warsztatach, czy jak po prostu pójść na zajęcia, to jest cudowna sprawa” – podsumował. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Mało kto słyszał o żonie Adama Mularczyka. To dzięki niej jego dzieło przetrwało do dziś
Dla widzów był cenionym aktorem i człowiekiem teatru. Dla niej pozostawał przede wszystkim mężem, partnerem i ojcem ich syna. Historia Adama Mularczyka i Zofii Wróblewskiej-Mularczyk to opowieść o wspólnym życiu, emigracji, pasji do kultury oraz dziele, które przetrwało długo po śmierci artysty.
Choć Adam Mularczyk zapisał się w historii polskiego kina i teatru dzięki charakterystycznym rolom oraz działalności pedagogicznej, jego prywatne życie pozostawało znacznie mniej znane. Tymczasem właśnie w nim kryje się jedna z najbardziej poruszających historii związanych z aktorem. U boku miał bowiem kobietę, która po jego śmierci nie tylko zachowała pamięć o jego dokonaniach, ale także doprowadziła do tego, że jego teatralna misja trwa do dziś. Dziś przypada rocznica śmierci Adama Mularczyka. Kim był aktor, którego władze PRL uznały za „wroga ludu”? 12 czerwca przypada rocznica śmierci Adama Mularczyka – aktora, reżysera, pedagoga i człowieka teatru, który przez całe życie pozostawał wierny swojej pasji. Urodził się 13 stycznia 1923 roku w Krakowie, a zmarł 12 czerwca 1996 roku w Filadelfii. Widzowie pamiętają go przede wszystkim z ról w takich produkcjach jak „Poszukiwany, poszukiwana”, „Nie lubię poniedziałku”, „Wojna domowa” czy „Popioły”, choć sam wielokrotnie podkreślał, że najważniejszy był dla niego teatr. Już podczas okupacji organizował Krakowski Teatr Podziemny, a po wojnie występował m.in. w Teatrze Nowym, Teatrze Narodowym i Teatrze Polskim. Przez lata uczył również studentów i kleryków sztuki wystąpień publicznych. Właśnie ta działalność oraz jego kontakty ze środowiskami kościelnymi nie podobały się władzom PRL. W 1973 roku został uznany za „wroga ludu”, co ostatecznie doprowadziło do decyzji o wyjeździe z kraju. Razem z żoną Zofią i synem opuścił Polskę i rozpoczął nowe życie w Stanach Zjednoczonych. Dla wielu pozostaje symbolem artysty, który nie potrafił żyć bez sceny. Jak wspominał po latach Witold Sadowy, Mularczyk był człowiekiem „obłąkanym na punkcie teatru”. To właśnie ta pasja stała się osią całego jego życia – zarówno w Polsce, jak i później na emigracji. ZOBACZ TEŻ: Gdy tracił wzrok, stała się jego oczami. Mało kto wiedział, jak wielką rolę odegrała żona gwiazdora „Czterdziestolatka” Dla świata był artystą, dla najbliższych przede wszystkim kochającym mężem i ojcem. Kim była jego żona, Zofia Wróblewska-Mularczyk? Historia Adama Mularczyka nie byłaby pełna bez opowieści o kobiecie, która przez dziesięciolecia stała u jego boku. Zofia Wróblewska-Mularczyk nie była związana zawodowo ze sceną. Jej świat tworzyła nauka. Z wykształcenia jest lekarzem wirusologiem, absolwentką Akademii Medycznej w Warszawie. Jeszcze przed emigracją odbywała praktykę w Filadelfii, a później pracowała naukowo w Instytucie Wistara u profesora Hilarego Koprowskiego, twórcy szczepionki przeciw chorobie Heinego-Medina. Przez lata uchodziła za jedną z jego najbliższych współpracowniczek. Mimo własnych zawodowych sukcesów pozostawała także najważniejszym wsparciem dla męża. Gdy Adam Mularczyk znalazł się w trudnej sytuacji politycznej i podjął decyzję o wyjeździe z Polski, nie zawahała się rozpocząć wszystkiego od nowa po drugiej stronie oceanu. W 1973 roku razem z synem wyruszyli do Filadelfii, miasta, które miało stać się ich nowym domem. Emigracja oznaczała dla obojga konieczność budowania codzienności od podstaw. Mularczyk nie mógł wykonywać zawodu w takim zakresie jak w Polsce, a życie na obczyźnie wymagało wielu wyrzeczeń. Mimo to małżonkowie nie porzucili marzeń. Wręcz przeciwnie – właśnie w Stanach Zjednoczonych rozpoczęli najważniejszy wspólny rozdział swojej historii. Wspólne marzenie za oceanem. Teatr, który połączył ich na zawsze Po przyjeździe do Filadelfii Adam Mularczyk nie potrafił rozstać się z teatrem. Tęsknota za sceną okazała się silniejsza od przeciwności losu. W listopadzie 1973 roku powołał do życia Polski Teatr Dramatyczny w Filadelfii. Pierwszą premierą była „Niespodzianka” Karola Huberta Rostworowskiego. Spektakl spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem publiczności, jednak problemy finansowe sprawiły, że działalność teatru nie mogła być prowadzona w sposób ciągły. Choć przez pewien czas pracował poza zawodem, nie porzucił marzenia o powrocie na scenę. W 1996 roku udało mu się zebrać grupę entuzjastów i rozpocząć przygotowania do wystawienia „Werbla domowego” Jana Kantego Gregorowicza. Nie doczekał jednak premiery. Zmarł 12 czerwca 1996 roku w trakcie prac nad przedstawieniem. Jeszcze w dniu pogrzebu współpracownicy aktora obiecali, że doprowadzą rozpoczęty projekt do końca. Wówczas wydarzyło się coś, czego wcześniej niewielu mogło się spodziewać. Zofia Wróblewska-Mularczyk, która przez większość życia związana była ze światem nauki, postanowiła zaangażować się w działalność teatru i kontynuować dzieło męża. Po latach Witold Sadowy wspominał ten moment słowami: „Zarażona bakcylem teatru jego Zofia po śmierci Adama postanowiła kontynuować jego dzieło. Zaproponowała mi, abyśmy wspólnie skończyli sztukę. Przyjąłem tę propozycję z radością. Przez 10 lat jeździłem do Stanów Zjednoczonych i uczyłem trudnej sztuki aktorskiej tych zapaleńców, których ściągnęła do swego zespołu i zaraziła swoją pasją. Pokochali teatr, a ja pokochałem ich. Tworzyliśmy jedną wielką rodzinę, nad którą czuwał i czuwa nadal duch Adama”. Pod kierownictwem Zofii Wróblewskiej-Mularczyk teatr nie tylko przetrwał, ale zaczął rozwijać się dalej. Wystawiano kolejne spektakle, w tym „Werbel domowy”, „Grube ryby” Michała Bałuckiego czy „Porwanie Sabinek” w adaptacji Juliana Tuwima. Z czasem scena przyjęła nazwę Polskiego Teatru Dramatycznego im. Adama Mularczyka, stając się jednym z ważniejszych ośrodków polskiej kultury wśród Polonii amerykańskiej. Zofia Wróblewska-Mularczyk postanowiła zadbać nie tylko o teatralną spuściznę męża. W 1996 roku, zgodnie z jego wolą, ufundowała Nagrodę im. Adama Mularczyka dla najlepszego studenta lub studentki Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Wyróżnienie miało wspierać młodych adeptów sztuki aktorskiej i przypominać o człowieku, który przez całe życie wierzył w znaczenie edukacji oraz pracy z młodymi talentami. Dzięki jej zaangażowaniu teatr, któremu poświęcił całe życie, nie zniknął wraz z odejściem aktora. Wręcz przeciwnie — trwa do dziś jako żywy pomnik ich wspólnej historii. SPRAWDŹ TEŻ: Przez lata była szczęśliwa u boku Janusza Michałowskiego. Tego jednego jednak jej zabrakło Źródło: dziennik.com, rozrywka.radiozet.pl, viva.pl
Jedna rozmowa zmieniła wszystko. Tak zaczęła się miłość Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej
Paweł Deląg i Patrycja Komorowska udowadniają, że najważniejsze decyzje rodzą się z miłości i wzajemnego zrozumienia. Choć ich związek rozwijał się z dala od medialnego zgiełku, od początku nie brakowało w nim szczerości. Dziś para oczekuje narodzin pierwszego wspólnego dziecka, a ich historia pokazuje, jak wspólne marzenia mogą stać się rzeczywistością.
Choć przez lata Paweł Deląg uchodził za jednego z najbardziej tajemniczych aktorów polskiego show-biznesu, dziś nie ukrywa już swojego szczęścia. U boku Patrycji Komorowskiej odnalazł spokój, a ich relacja właśnie wkracza w kolejny, wyjątkowy etap. Para oczekuje narodzin pierwszego wspólnego dziecka, jednak ich historia zaczęła się znacznie wcześniej. Od szczerej rozmowy do wspólnej przyszłości. Jak rozwijał się związek Patrycji Komorowskiej i Pawła Deląga? Patrycja Komorowska, psycholożka i właścicielka poradni zdrowia psychicznego, przez długi czas pozostawała z dala od medialnego świata. Gdy związała się z Pawłem Delągiem, nie szukała rozgłosu ani zainteresowania mediów. Ich relacja rozwijała się z dala od błysków fleszy, oparta na wzajemnym zrozumieniu i podobnym spojrzeniu na życie. Od początku ich znajomości nie brakowało szczerości. Patrycja nie ukrywała, że marzy o macierzyństwie i chciałaby w przyszłości zostać mamą. Jak sama przyznała, temat ten pojawił się już na początku związku. Nie był to jednak powód do napięć czy trudnych rozmów. Wręcz przeciwnie. Paweł Deląg miał doskonale rozumieć jej pragnienia i podchodzić do nich z dużym spokojem. „Na początku relacji poruszaliśmy ten temat. Paweł wiedział, że ja to rozważam i że chciałabym być kiedyś mamą i jak najbardziej to rozumiał. Zawsze powtarzał, że takie rzeczy po prostu się dzieją, naturalnie, jeśli dwoje ludzi się kocha”, wyznała. Psychoterapeutka zdradziła swoim obserwatorom, że aktor od początku wiedział o jej marzeniach związanych z założeniem rodziny. Jego reakcja była dla niej ważnym sygnałem, że patrzą w tym samym kierunku. Para nie planowała niczego pod presją czasu. Oboje byli zgodni, że najważniejsze jest budowanie relacji opartej na uczuciu i wzajemnym zaufaniu. CZYTAJ TEŻ: Od medalisty mistrzostw świata do nowej gwiazdy TVP. Jeden moment zmienił wszystko w życiu Kadziewicza Miłość, podróże i dziecko w drodze. Nowy rozdział w życiu Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej Z biegiem miesięcy ich uczucie tylko się umacniało. Zakochani coraz częściej pojawiali się razem publicznie, a Patrycja zaczęła stopniowo otwierać się również na obecność w mediach społecznościowych. Fani mogli obserwować wspólne chwile, podróże oraz codzienność pary. W ostatnich miesiącach odwiedzili między innymi Miami, Paryż oraz Portugalię, chętnie dokumentując swoje wyjazdy. Przełomowym momentem okazał się koniec marca, gdy zakochani przekazali radosną wiadomość o powiększeniu rodziny. Dla Patrycji Komorowskiej będzie to pierwsze dziecko. Dla Pawła Deląga – ojca dwóch dorosłych synów – kolejny ważny rozdział w życiu rodzinnym. Od czasu ogłoszenia ciąży przyszła mama coraz częściej dzieli się swoimi emocjami związanymi z oczekiwaniem na dziecko. Nie ukrywa, że to spełnienie marzenia, które towarzyszyło jej od dawna. Para poznała już płeć dziecka, a także wybrała imię, choć tej informacji wciąż nie ujawnia publicznie. Ostatnio zakochani postanowili podzielić się z fanami jeszcze bardziej osobistym momentem. Paweł Deląg opublikował nagranie zza kulis ciążowej sesji zdjęciowej. W białych koszulach i jeansach pozowali przed obiektywem, nie kryjąc czułości i wzajemnej bliskości. Patrycja wyeksponowała zaokrąglony brzuszek, a kadry szybko przyciągnęły uwagę internautów. Dziś ich historia miłości wkracza w nowy etap. To opowieść o relacji budowanej na szczerości, wspólnych wartościach i marzeniach, które właśnie stają się rzeczywistością. Wszystko wskazuje na to, że Paweł Deląg i Patrycja Komorowska z ogromną radością przygotowują się do najważniejszej roli w swoim życiu – roli rodziców wspólnego dziecka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Gdy związała się z Januszem Józefowiczem, spadła na nią fala krytyki. Dziś Natasza Urbańska mówi wprost: "Atak skumulował się na mnie"
Emilia Komarnicka wierzyła, że razem przejdą każdy kryzys. Ich historia miłości skończyła się w sądzie
Przez lata przekonywali, że miłość wymaga codziennej pracy, zaufania i kompromisów. Emilia Komarnicka i Redbad Klynstra stworzyli rodzinę, doczekali się dwóch synów i wielokrotnie opowiadali o uczuciu, które miało przetrwać każdą próbę. Dziś ich historia znalazła się w zupełnie innym miejscu. Pierwsza rozprawa rozwodowa już się odbyła, ale sprawa przybrała nieoczekiwany obrót.
Jeszcze niedawno byli przykładem pary, która otwarcie mówiła o codziennej pracy nad związkiem, wzajemnym szacunku i wspólnym pokonywaniu życiowych przeszkód. Emilia Komarnicka i Redbad Klynstra przez lata przekonywali, że nawet najtrudniejsze momenty można przejść razem. Dziś ich historia znalazła się jednak w zupełnie innym miejscu. 9 czerwca 2026 r. spotkali się w Sądzie Okręgowym Warszawa-Praga, gdzie odbyła się pierwsza rozprawa rozwodowa. Sprawa nie zakończyła się jednak tego dnia. Historia, która zaczęła się od przyjaźni Choć dzieli ich 15 lat różnicy wieku, dla aktorów nigdy nie miało to większego znaczenia. Gdy Redbad Klynstra miał 21 lat, Emilia Komarnicka dopiero rozpoczynała edukację w szkole podstawowej. Los sprawił jednak, że po latach ich drogi się przecięły. Po raz pierwszy spotkali się w 2008 roku na planie serialu „Na dobre i na złe”. W tamtym czasie żadne z nich nie myślało o związku. Emilia była zaręczona z aktorem Łukaszem Konopką, a Redbad pozostawał w relacji z Katarzyną Nosowską. Dopiero po zakończeniu tych związków zaczęli się do siebie zbliżać. Przełomowym momentem okazała się współpraca przy spektaklu „Małe zbrodnie małżeńskie”, w którym Emilia zastąpiła Katarzynę Herman. Początkowo między aktorami narodziła się przyjaźń. Sam Redbad przyznawał później, że nie planował już kolejnej relacji. „Emilia pojawiła się w takim momencie mojego życia, kiedy podjąłem decyzję, że będę sam. Była zupełnie inną kobietą niż te, które znałem do tej pory. Biła od niej pozytywna energia, radość, jakaś jasność”. Z czasem uczucie okazało się silniejsze od wcześniejszych założeń. W sierpniu 2024 roku Emilia Komarnicka świętowała wraz z mężem siódmą rocznicę ślubu. Z tej okazji wróciła wspomnieniami do wydarzenia, które uważa za początek ich prawdziwej wspólnej drogi. Jak opowiadała, dziewięć lat wcześniej odbyła z Redbadem wielogodzinną rozmowę dotyczącą rozwoju i życiowych wartości. To właśnie wtedy miała poczuć, że między nimi wydarzyło się coś wyjątkowego. Aktorka wspominała: „7 lat temu przeprowadziłam z tym oto wspaniałym człowiekiem niezwykle intensywną rozmowę o rozwoju… Pamiętam, że przez kilka godzin »nie mogliśmy się nagadać«. I choć znaliśmy się wcześniej z planu serialu, to ta rozmowa była momentem przełomowym, właśnie wtedy zarezonowało”. Dwa lata później, 09.08.2017 r., para zawarła związek małżeński. CZYTAJ TEŻ: Judy Garland nie mogła uwierzyć. Mąż zdradził ją z własnym zięciem, a prawda wyszła na jaw po ślubie Miłość, która wymagała codziennej pracy Emilia Komarnicka nigdy nie kreowała obrazu idealnego małżeństwa. Wręcz przeciwnie. Wielokrotnie podkreślała, że wspólne życie oznacza ciągłe szukanie kompromisów. Przyznawała, że bywały chwile, kiedy rozumieli się bez słów, ale zdarzały się również momenty, gdy mieli wrażenie, jakby pochodzili z dwóch różnych światów. Jednocześnie nie ukrywała swoich uczuć do męża: „Czasem jest pod górę, momentami pod prąd, czasami rozumiemy się bez słów, innym razem mam wrażenie, jakbyśmy byli z różnych galaktyk, ale jedno jest pewne — Kocham tego Człowieka absolutnie, szanuje Go i podziwiam”. W tym samym wpisie dodała także słowa, które dziś brzmią wyjątkowo poruszająco: „I choć wciąż uczymy się żyć razem, biorąc naszą codzienność na warsztat, to idziemy w zaufaniu i przyjaźni, że właśnie wspólnie jesteśmy w stanie przenieść każdą górę i doświadczyć wszystkiego, co przygotował dla nas los”. Małżonkowie doczekali się dwóch synów: Tymoteusza i Kosmy. Oboje wielokrotnie podkreślali, że rodzina zajmuje centralne miejsce w ich życiu. Szczególny wpływ na sposób postrzegania relacji przez Emilię miały słowa jej dziadka. Aktorka wspominała historię dotyczącą jego małżeństwa z Helenką. „Przeżyliśmy z Helenką 65 wspaniałych, wspólnych lat, nigdy nie przypuszczałem, że to minie tak szybko. Gdybym to wiedział, starałbym się więcej czasu spędzać z nią”. Komarnicka przyznała, że zdanie to stało się dla niej jednym z najważniejszych drogowskazów życiowych i pomogło jej przewartościować priorytety. W kolejnych wpisach podkreślała, że razem z mężem od początku związku chcieli spędzać ze sobą jak najwięcej czasu, a słowa małżeńskiej przysięgi traktowali niezwykle poważnie. Pisała również: „Nasza codzienność jest cały czas na warsztacie, każdy ma swoje przyzwyczajenia i wyobrażenia, jak powinna wyglądać rzeczywistość i te wyobrażenia nieustannie musimy uziemiać i uwspólniać, ale oboje wiemy, że ta niekończąca się PRACA NAD NASZYM ZWIĄZKIEM to jest właśnie TO nasze SZCZĘŚCIE i SPEŁNIENIE”. A później dodawała: „Szczęście w tym wypadku to nie jest rzeczownik, szczęście to czasownik — to trzeba robić. Bezustannie”. CZYTAJ TEŻ: Świętują czwartą rocznicę ślubu i spodziewają się pierwszego dziecka. Ich miłość narodziła się na ringu Kryzys, plotki i zmiana nazwisk W pewnym momencie wokół związku zaczęło pojawiać się coraz więcej spekulacji. Oliwy do ognia dolała decyzja małżonków o rezygnacji z podwójnych nazwisk przyjętych po ślubie. Emilia Komarnicka-Klynstra wróciła do nazwiska Komarnicka, a Redbad Klynstra-Komarnicki zrezygnował z polskiego członu nazwiska. Internauci szybko zaczęli zastanawiać się, czy za tą decyzją nie kryje się kryzys. Pojawiały się również głosy zwracające uwagę na to, że para coraz rzadziej pokazuje się razem publicznie, a w mediach społecznościowych praktycznie nie publikuje wspólnych treści. Aktorka odniosła się jednak do tych doniesień, podkreślając, że zmiana nazwisk była związana wyłącznie z kwestiami zawodowymi i nie miała wpływu na życie prywatne. Jednocześnie przyznawała w rozmowie z PAP Life, że ich małżeństwo – podobnie jak każde inne – nie jest wolne od konfliktów. Rozprawa rozwodowa i niespodziewany zwrot Mimo wcześniejszych deklaracji o wspólnej przyszłości, w ubiegłym roku pojawiły się informacje o rozstaniu pary. Pierwsza rozprawa rozwodowa odbyła się dopiero po wielu miesiącach – 9 czerwca 2026 r. Według relacji „Faktu” na korytarzach sądu można było wyczuć napięcie. Co ciekawe, po opuszczeniu sali sądowej Emilia Komarnicka i Redbad Klynstra mieli być w znacznie lepszych humorach. To jednak nie oznacza końca postępowania. Joanna Adamowicz z Sądu Okręgowego Warszawa-Praga przekazała w komentarzu dla Plejady: „Postępowanie w wymienionej sprawie przed tut. sądem nie zakończyło się, wczorajsza rozprawa została odroczona bez wyznaczenia kolejnego terminu”. Tym samym historia związku, który przez lata był symbolem świadomej pracy nad relacją, wciąż pozostaje otwarta. Na dalszy ciąg wydarzeń trzeba jeszcze poczekać. CZYTAJ TEŻ: Anna Jantar bardzo kochała brata, była jego oczkiem w głowie. To on zaszczepił w niej miłość do poezji
TYLKO U NAS: Wzruszające wyznanie Krzysztofa Ibisza dotyczące żony. Poszło o dużą różnicę wieku. "Żałuję, że..."
Joanna i Krzysztof Ibiszowie nie mają wątpliwości, że spotkali się dokładnie wtedy, kiedy powinni. Choć oboje podkreślają, że los idealnie pokierował ich drogami, w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu "Kula VIVY!" przyznali też, że jest jedna rzecz, której czasami żałują. Ich słowa o miłości, rodzinie i wspólnym czasie trudno czytać bez wzruszenia.
Nieczęsto zdarza się, by para z taką czułością i spokojem opowiadała o swojej relacji. Joanna i Krzysztof Ibiszowie mówią o wdzięczności za to, co mają dziś, i o pragnieniu, które wielu zakochanych doskonale rozumie — by wspólnego czasu było po prostu więcej. „Tak miało być”. Joanna i Krzysztof Ibiszowie o momencie, w którym spotkały się ich drogi Wiele par zastanawia się czasem, czy gdyby spotkały się wcześniej albo później, ich historia potoczyłaby się inaczej. To właśnie od takiej refleksji rozpoczęła się rozmowa Rafała Kowalskiego z Joanną i Krzysztofem Ibiszami. Dziennikarz zauważył, że w życiu często ogromne znaczenie ma odpowiedni moment. Joanna Ibisz nie miała wątpliwości, że ich historia wydarzyła się dokładnie wtedy, kiedy powinna. „Myślę, że po prostu to był taki moment. Myślę, że tak miało być, dlatego właśnie poznaliśmy się w pandemii, dzięki czemu mieliśmy czas, żeby się poznać. [...] I tak po prostu miało być” – powiedziała. Krzysztof Ibisz spojrzał jednak na tę historię także z innej perspektywy. „Może tak, ale przyznam, że chciałbym Asię spotkać wcześniej” – wyznał. Joanna przyznała, że podobne rozmowy często pojawiają się w ich domu. „Często mówimy, że chcielibyśmy mieć przed sobą jeszcze więcej wspólnego czasu” – zaznaczyła. ZOBACZ: Zmuszony był próbować trzykrotnie, dopiero ostatnie oświadczyny miały szczęśliwe zakończenie. TYLKO W VIVIE! Krzysztof Ibisz opowiedział, jak starał się o rękę ukochanej „Żeby z Asią dłużej być”. Najbardziej wzruszające wyznanie Krzysztofa Ibisza Słowa Krzysztofa Ibisza o tym, że chciałby poznać Joannę wcześniej, wybrzmiały na tyle mocno, że Rafał Kowalski postanowił wrócić do tego wątku. Poprosił prezentera o rozwinięcie swojej myśli. Odpowiedź okazała się niezwykle szczera i poruszająca. Krzysztof Ibisz nie ukrywał, że gdy myśli o wcześniejszym spotkaniu z Joanną, przede wszystkim wyobraża sobie jeszcze więcej wspólnych doświadczeń. „Żeby z Asią dłużej być. Żeby być dłużej po prostu, cieszyć się sobą. Mamy teraz dwójkę dzieci, a może byśmy mieli trójkę, gdybyśmy poznali się 10 lat wcześniej. [...] Może gdybym ja był młodszy, wtedy może byśmy mieli trójkę, ale dłużej moglibyśmy się cieszyć sobą, życiem, rodziną, wspólnymi przygodami, podróżami, wszystkim tym, co kochamy w życiu” – opowiadał. Joanna Ibisz potwierdziła, że podobne refleksje pojawiają się między nimi regularnie: „Tak po prostu rozmawiamy o tym, że szkoda, że Krzysztof nie jest 10-15 lat młodszy, bo wtedy moglibyśmy dłużej cieszyć się sobą”. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Mieli wszystko: dzieci i wymarzony dom. Dlaczego Ciocia Liestyle i Jakob Kosel jednak się rozstali? Przypominamy historię ich miłości
Jakob Kosel i Ciocia Liestyle przez lata tworzyli jeden z najgłośniejszych związków w polskim internecie. Były zaręczyny, narodziny dwójki dzieci i zakup wymarzonego domu. Mimo planów na wspólną przyszłość para nigdy nie wzięła ślubu. Po blisko 6 latach narzeczeństwa media obiegła informacja o ich rozstaniu. Jak rozwijała się ich relacja i dlaczego nie zdecydowali się na małżeństwo?
Ciocia Liestyle i Jakob Kosel przez kilka lat uchodzili za jedną z najbardziej lubianych par w polskim internecie. Ich relacja budziła duże zainteresowanie, bo Agnieszka Wolszczyk, znana jako Ciocia Liestyle, wcześniej była żoną Michała Wilczewskiego, czyli Wujaszka Liestyle. Po rozstaniu z mężem w 2018 roku nadal utrzymywała z nim dobre relacje, a ich małżeństwo zakończyło się bez medialnych przepychanek. Jakob Kosel i Ciocia Liestyle zaczynali jako przyjaciele. Tak narodziło się ich uczucie Jakob Kosel od lat znał się z Agnieszką. Początkowo byli przyjaciółmi. Kiedy po rozstaniu influencerki z mężem zaczęły pojawiać się informacje, że w jej życiu jest ktoś nowy, mówiło się o tajemniczym współlokatorze i operatorze, który pomagał jej tworzyć zabawne materiały na Instagram Stories. Dopiero później okazało się, że chodzi o Jakoba Kosela, modela i influencera znanego z piątej edycji programu „Top Model”, w którym dotarł do finału. Ciocia Liestyle potwierdziła związek z Jakobem Koselem w kwietniu 2020 roku. Zrobiła to przy okazji jego urodzin, publikując wspólne zdjęcie i składając mu życzenia. Fotografia wywołała duże poruszenie, bo wcześniej ich wspólnych zdjęć w mediach społecznościowych było niewiele. Od tego momentu para coraz częściej pojawiała się razem publicznie, także na wydarzeniach branżowych. Jeszcze w 2020 roku Jakob Kosel oświadczył się Cioci Liestyle. Do zaręczyn doszło w jednej z mazurskich restauracji. Jakob mówił później w rozmowie z Pudelkiem, że Agnieszka wybrała pierścionek, ale nie spodziewała się zaręczyn w swoje urodziny. Powiedziała „tak”. Później para mówiła także o ślubie. Jakob Kosel przyznał wtedy, że nie mogą zająć się organizacją ceremonii, bo urządzają wspólne mieszkanie. Wspominał o kameralnym ślubie, ale zaznaczał też, że mają wielu znajomych, więc nawet skromna uroczystość mogłaby zmienić się w większą imprezę. We wrześniu 2020 roku Ciocia Liestyle i Jakob Kosel poinformowali, że spodziewają się pierwszego dziecka. Influencerka pokazała zdjęcie w czarnej, obcisłej sukience, na którym było widać ciążowy brzuch. Jakob zapozował natomiast przy monitorze USG. Kilka miesięcy później Agnieszka zdradziła, że urodzi dziewczynkę. Ich pierwsze dziecko przyszło na świat 24 stycznia 2021 roku. Córka pary otrzymała imię Michalina. Ciocia Liestyle pokazała pierwsze zdjęcie dziecka na Instagramie, a Jakob Kosel opublikował nagranie z sali porodowej. Był bardzo wzruszony. Napisał wtedy: „To najlepszy dzień w moim życiu. Witaj na świecie królewno”. Para chętnie pokazywała później codzienność z córką, którą nazywali Dzidzią Misią. W ich mediach społecznościowych pojawiały się relacje ze spacerów, wycieczek i życia w domu. Obserwatorzy lubili ich za naturalność, dystans i poczucie humoru. W maju 2022 roku, dokładnie w piątek 13-tego, Ciocia Liestyle i Jakob Kosel poinformowali, że kupili dom. Z ich relacji wynikało, że będą mieli balkon, taras na dachu oraz ogród. Pokazali też łazienkę, która była cała niebieska. Planowali remont, ale chcieli zachować część charakterystycznych elementów wystroju, między innymi umywalkę. W połowie grudnia 2023 roku para ogłosiła kolejną ważną wiadomość. Ciocia Liestyle była w drugiej ciąży. Influencerka opublikowała film w obcisłej różowej sukience, która podkreślała ciążowy brzuch. Jakob Kosel pokazał zdjęcie monitora z USG i napisał: „A WIĘC RODZINA WSPÓŁLOKATORKÓW SIĘ POWIĘKSZA. W 2024 BĘDZIE JESZCZE ZABAWNIEJ”. CZYTAJ TEŻ: To koniec związku Ariany Grande i Ethana Slatera. Decyzję mieli podjąć znacznie wcześniej Zaręczyny, dzieci i dom. Dlaczego Jakob Kosel i Ciocia Liestyle nigdy nie wzięli ślubu? Mimo zaręczyn, Jakob Kosel i Ciocia Liestyle nigdy nie powiedzieli sobie sakramentalnego "tak". Temat ślubu wracał w wywiadach. W 2022 roku Jakob Kosel mówił, że nie dojrzał jeszcze do tej decyzji. Tłumaczył: „Żona... Ja nie wiem, czy bym się dobrze czuł na swoim weselu. Jakaś cała ta otoczka, śpiewanie, taniec, podziękowania rodzicom. Może do tego trzeba dojrzeć. Tak stwierdziliśmy. Jeżeli dojrzeję, to rzeczywiście, chciałbym kiedyś poślubić swoją żonę. Na tę chwilę jakoś tego zupełnie nie czuję”, mówił w rozmowie z portalem Jastrząb Post. W 2024 roku Jakob Kosel podał już inny powód. Mówił, że razem z Agnieszką uznali, iż formalizacja związku nie jest im potrzebna. Wyjaśniał: „Myśleliśmy i wymyśliliśmy, że chyba tego związku nie zalegalizujemy, bo właśnie to zalegalizowanie może spowodować, że będziemy myśleli: «Dobra, czyli już mamy siebie, więc się nie staramy». To, że to nie jest formalnie podpisane, daje nam tę iskierkę, że musimy jeszcze razem o to dbać”. Dodał też, że jego zdaniem małżeństwa mogłyby być zawierane na określony czas: „Wpadliśmy na genialny pomysł, że małżeństwa powinny być «na czas określony». Np. dajemy sobie 10 lat i wiemy, że za 10 lat podejmujemy wspólną decyzję, czy robimy to dalej, czy nie robimy. Myślę, że wtedy dwie osoby pracują na to, żeby przedłużyć ten kontrakt, bo już coś stworzyły, zbudowały. [...] Dobrze nam z tym, jak jest, i tego się trzymamy”. Z informacji, jakie wczoraj podał serwis Pudelek.pl Jakob Kosel i Ciocia Liestyle się rozstali. Portal ustalił, że do rozstania doszło jakiś czas wcześniej. Ich znajomi nie przekreślali jednak szansy na to, że para może jeszcze do siebie wrócić. Źródło: Pudelek.pl, Glamour.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Mało kto wie, jak wygląda ich relacja poza kamerami. To dzięki temu ich przyjaźń przetrwała dekady. Lucyna Malec i Izabela Dąbrowska wyjawiły swój sekret
Dorota Kamińska kończy 71 lat. U boku Piotra Pajdowskiego znalazła miłość, na którą czekała latami
7 czerwca Dorota Kamińska świętuje 71. urodziny. Choć zawodowo od lat należy do grona cenionych polskich aktorek, jej życie uczuciowe długo nie układało się tak, jak marzyła. Po dwóch rozwodach i kilku głośnych związkach odnalazła szczęście u boku Piotra Pajdowskiego. Dziś tworzą jedną z najbardziej dyskretnych i trwałych par polskiego show-biznesu.
Dorota Kamińska od lat pozostaje jedną z tych gwiazd, które niechętnie odsłaniają kulisy swojego życia prywatnego. W wywiadach wielokrotnie przyznawała, że droga do życiowej równowagi była dla niej znacznie bardziej skomplikowana niż mogłoby się wydawać. Dopiero z perspektywy czasu mogła powiedzieć, że znalazła miejsce, w którym czuje się naprawdę szczęśliwa. Dorota Kamińska. Dwa rozwody, głośne związki i długa droga do życiowej równowagi Życie uczuciowe Doroty Kamińskiej przez lata budziło zainteresowanie mediów. Aktorka nigdy nie ukrywała, że w miłości nie zawsze miała tyle szczęścia, ile mogłoby się wydawać osobie obserwującej jej zawodowe sukcesy. Choć na ekranie często wcielała się w silne i niezależne bohaterki, prywatnie musiała zmierzyć się z wieloma trudnymi doświadczeniami. Pierwszy raz wyszła za mąż bardzo młodo. Z perspektywy czasu przyznawała, że była to decyzja podjęta zbyt szybko. Małżeństwo nie przetrwało próby czasu, a rozstanie okazało się bolesnym doświadczeniem. Później jej życie ponownie splotło się z historią wielkiej miłości, jednak również ten związek zakończył się rozwodem. W kolejnych latach media rozpisywały się o relacjach aktorki z kilkoma znanymi mężczyznami. Sama Kamińska nigdy nie budowała jednak swojej popularności na życiu prywatnym. Zdecydowanie bardziej interesowała ją praca zawodowa niż obecność na pierwszych stronach gazet. Mimo to kolejne rozstania sprawiały, że jej nazwisko regularnie wracało na łamy kolorowej prasy. W rozmowie z „Na Żywo” przyznała, że przez długi czas nie potrafiła znaleźć osoby, z którą mogłaby stworzyć stabilny i trwały związek. „To był trudny czas. Doskwierała mi samotność, ale nie szukałam miłości za wszelką cenę. Myślę, że ten okres samotności był mi potrzebny. Zbudował mnie, wzmocnił” — mówiła. Nie straciła jednak wiary w ludzi ani przekonania, że szczęście może przyjść w najmniej spodziewanym momencie. Jak się okazało, właśnie tak się stało. Kiedy na jej drodze pojawił się Piotr Pajdowski, była już kobietą świadomą swoich potrzeb, oczekiwań i życiowych priorytetów. ZOBACZ TEŻ: Emilia Komarnicka otworzyła się, jak nigdy. O rodzicielstwie mówi bez filtrów: „Twoje wyobrażenie runie”. Jaką jest mama? Piotr Pajdowski. Kim jest mężczyzna, z którym aktorka związana jest od ponad 20 lat? Dorota Kamińska poznała Piotra Pajdowskiego w 2003 roku na przyjęciu imieninowym Tatiany Sosny-Sarno. „Szybko odkryliśmy, że mamy takie same marzenia i cele. I po pięciu dniach znajomości zamieszkaliśmy razem. We wtorek się poznaliśmy, a w niedzielę już urządzaliśmy wspólny dom” — mówiła w rozmowie z „Na Żywo”. Ich znajomość szybko przerodziła się w relację, która z czasem okazała się najtrwalszym związkiem w życiu aktorki. Od tamtej pory pozostają razem, choć konsekwentnie unikają medialnego rozgłosu. Piotr Pajdowski przez lata związany był z branżą medialną i pracował jako dziennikarz TVP. W przeciwieństwie do swojej partnerki nie funkcjonował jednak w świecie show-biznesu i rzadko pojawiał się na branżowych wydarzeniach. To właśnie dyskrecja stała się jedną z cech, które pozwoliły im zbudować spokojną codzienność z dala od niepotrzebnego zainteresowania. Przez ponad dwie dekady stworzyli związek, który dla wielu może być przykładem dojrzałego partnerstwa. Tym bardziej że oboje od początku cenili niezależność i nie odczuwali potrzeby podporządkowywania swojej relacji społecznym schematom. „Nie potrzebujemy ślubu”. Jak Dorota Kamińska i Piotr Pajdowski zbudowali relację na własnych zasadach Jednym z tematów, który regularnie powraca w wywiadach z Dorotą Kamińską, jest kwestia ślubu. Aktorka nigdy nie ukrywała, że po wcześniejszych doświadczeniach nie czuje potrzeby ponownego wychodzenia za mąż. Formalizacja związku nie była dla niej warunkiem szczęścia ani gwarancją trwałości relacji. „Najważniejsza jest relacja między ludźmi, a nie papier dokumentujący związek” — zapewniała w wywiadzie dla „Angory”. Często żartobliwie nazywała Piotra Pajdowskiego swoim „nieślubnym mężem”, pokazując, że nie przywiązuje dużej wagi do formalności. TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa"
Za ekranowym uwodzicielem krył się człowiek pełen sprzeczności. Kobiety nie mogły o nim zapomnieć
Roman Wilhelmi był jednym z najwybitniejszych aktorów w historii polskiego kina, ale równie często jak o jego talentach mówiono o jego życiu uczuciowym. Charyzmatyczny, nieprzewidywalny i spragniony emocji, przez lata przyciągał kobiety, które fascynował nie tylko sławą. W rocznicę jego urodzin przypominamy związki, romanse i wielkie uczucia, które towarzyszyły mu przez całe życie.
Dla widzów pozostawał niezapomnianym Nikodemem Dyzmą, Stanisławem Aniołem czy Olgierdem Jaroszem z „Czterech pancernych i psa”. Prywatnie był jednak człowiekiem znacznie bardziej skomplikowanym niż bohaterowie, których kreował na ekranie. Bliscy wspominali go jako osobę niezwykle emocjonalną, pełną sprzeczności i potrzebującą silnych uczuć. Miłość była dla niego nie tylko ważnym elementem życia, ale często siłą, która wyznaczała kierunek jego decyzji. Roman Wilhelmi. Gwiazdor PRL, który żył równie intensywnie, jak grał Roman Wilhelmi urodził się 6 czerwca 1936 roku w Poznaniu. Po ukończeniu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie szybko wyrósł na jednego z najbardziej charakterystycznych aktorów swojego pokolenia. Na ekranie potrafił być jednocześnie uwodzicielski, niebezpieczny, zabawny i tragiczny. To właśnie dzięki tej wszechstronności stworzył role, które do dziś pozostają częścią polskiego kulturowego kanonu. Jednak sukces zawodowy był tylko jedną stroną jego życia. Drugą stanowiły relacje z kobietami. Wilhelmi od młodości cieszył się opinią mężczyzny, który lubił flirtować i nie ukrywał fascynacji płcią przeciwną. W środowisku artystycznym uchodził za osobę niezwykle towarzyską, pełną uroku i temperamentu. Z biegiem lat wokół jego życia uczuciowego narosło wiele historii, ale niemal wszystkie osoby, które znały go prywatnie, podkreślały jedno: nie był cynicznym zdobywcą kobiecych serc. Znacznie częściej działał pod wpływem emocji niż chłodnej kalkulacji. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/pap19800401008-1ca171b.jpg" width="2126" height="1525" alt="Aktorzy Grażyna Barszczewska i Roman Wilhelmi w scenie z filmu "Kariera Nikodema Dyzmy" w reżyserii Jana Rybkowskiego i Marka Nowickiego. 04.1980." title="Aktorzy Grażyna Barszczewska i Roman Wilhelmi w scenie z filmu "Kariera Nikodema Dyzmy" w reżyserii Jana Rybkowskiego i Marka Nowickiego. 04.1980." /> Jakim partnerem był Roman Wilhelmi? Między wielką namiętnością a potrzebą nieustannych emocji Historie kobiet związanych z aktorem pokazują obraz partnera niezwykle zaangażowanego emocjonalnie. Kiedy się zakochiwał, robił to bez reszty. Potrafił zabiegać o uwagę ukochanej, imponować determinacją i sprawiać, że czuła się wyjątkowa. Jednocześnie miał charakter, który często komplikował relacje. Nie znosił dystansu i źle radził sobie z odrzuceniem. Potrzebował bliskości, ale trudno było mu zaakceptować ograniczenia, jakie niesie stabilny związek. Z relacji jego bliskich wynika, że rutyna była czymś, przed czym instynktownie uciekał. Jego druga żona Marika Kollar po latach wspominała w biografii aktora, że nawet podczas małżeństwa zdarzało mu się podrywać młode kobiety i składać im odważne deklaracje. Jak mówiła: „Notorycznie miał jakieś miłostki. Nawet kiedy byliśmy małżeństwem, podrywał młode dziewczęta i obiecywał im... małżeństwo, a potem w popłochu chował się przed nimi”. (cyt. za Onet.pl) Wpływ na jego związki miały również problemy z alkoholem, o których po latach mówiły osoby z jego najbliższego otoczenia. Kolejne relacje przechodziły przez okresy wielkiego szczęścia, ale również kryzysy wynikające z jego nieobecności, pracy i coraz bardziej destrukcyjnego stylu życia. Nie zmienia to jednak faktu, że kobiety, które były z nim związane, po latach rzadko mówiły o nim wyłącznie źle. Znacznie częściej wspominały człowieka niezwykle barwnego, który pozostawiał po sobie silne emocje. ZOBACZ TEŻ: Marzyła o powrocie na scenę, ale los odebrał jej tę szansę. Historia Łucji Prus porusza, a jej ostatnia prośba wyciska łzy Dwie żony i życie między domem a pokusą. Czy Roman Wilhelmi potrafił być wierny? Pierwszą żoną Romanа Wilhelmiego była Danuta Machalica, dziennikarka. Pobrali się w 1958 roku, gdy aktor dopiero rozpoczynał drogę do wielkiej kariery. Ich małżeństwo przetrwało dziewięć lat. Po rozstaniu Danuta wspominała, że z czasem coraz częściej wracał późno do domu, znikał bez wyjaśnienia i składał obietnice, których nie potrafił dotrzymać. Drugą żoną aktora została węgierska tłumaczka Marika Kollar. Poznali się pod koniec lat 60. na Węgrzech. Dla ukochanego przeprowadziła się do Polski, a ich związek początkowo wydawał się spełnieniem marzeń. Doczekali się syna Rafała i przez pewien czas tworzyli szczęśliwą rodzinę. Z czasem jednak problemy zaczęły narastać. Coraz więcej czasu pochłaniała aktorowi praca, a także życie towarzyskie. Marika Kollar po latach przyznawała, że ich wspólne życie stawało się coraz trudniejsze. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1976 roku. Iwona Bielska. Najgłośniejsza i najbardziej burzliwa miłość Romana Wilhelmiego Jeśli jednak istnieje jedna historia miłosna, która najmocniej zapisała się w pamięci fanów aktora, jest nią relacja z Iwoną Bielską. Poznali się na początku lat 80., gdy młoda aktorka dopiero rozpoczynała zawodową drogę. Wilhelmi był już wtedy wielką gwiazdą. Bielska po latach wspominała ich pierwsze spotkanie: „Wchodzę do stołówki i widzę, że w oddali siedzi z reżyserem niewysoki, śniady mężczyzna. Zobaczył mnie, wstał i tak został… Miałam 21 lat, byłam wtedy taka młoda i niedojrzała, choć naprawdę wyglądałam dość atrakcyjnie. Zakochał się”. (cyt. za Onet.pl) Ich relacja bardzo szybko stała się intensywna. Wilhelmi zabiegał o nią z ogromną determinacją. Jak wspominała Bielska, początkowo próbowała się bronić przed romansem z żonatym aktorem, ale ostatecznie uległa jego staraniom. Sama po latach podsumowała to krótko: „Uwiedzenie mnie potraktował jak wyzwanie. Udało mu się.” Po latach określiła ich relację jako „trudną miłość”. Wilhelmi chciał, by przeprowadziła się do Warszawy i podporządkowała życie ich związkowi. Ona nie była na to gotowa. Ostatecznie romans zakończył się po kilku latach. Mimo rozstania Bielska zawsze mówiła o nim z dużą czułością. W jej wspomnieniach nie był wyłącznie sławnym aktorem ani uwodzicielem. Pozostał człowiekiem pełnym pasji, talentu i sprzeczności. Roman Wilhelmi zmarł 3 listopada 1991 roku po chorobie nowotworowej. Miał 55 lat. Pozostawił po sobie nie tylko wybitne role, ale również historię życia prywatnego, która do dziś budzi zainteresowanie. Trudno sprowadzić ją do prostych ocen. Był człowiekiem kochającym intensywnie, czasem egoistycznie, często nieumiejącym zapanować nad własnymi emocjami. I właśnie dlatego pozostaje jedną z najbardziej fascynujących postaci w historii polskiego kina. SPRAWDŹ TEŻ: Andrzej Rosiewicz na wielką miłość czekał pół wieku. Dziś świata poza sobą nie widzą. Ta historia chwyta za serce
Przepowiedziano jej wielką miłość. Kilka miesięcy później na jej drodze stanął Marek Koterski
Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski tworzą związek od ponad dwóch dekad. Ich miłość została przepowiedziana przez astrologa, co nadaje ich historii wyjątkowego charakteru. Poznaj kulisy ich relacji. Co mówią o swoim uczuciu?
Nieudane małżeństwo, życiowe zakręty, uzależnienie, które potrafiło zatopić każdy dzień w mroku. Marek Koterski nie krył, że życie go poraniło. Reżyser „Dnia świra” przez lata szukał czegoś więcej niż tylko zawodowego spełnienia. I wtedy, w 2004 roku, los postawił na jego drodze Małgorzatę Bogdańską. Ona – silna, doświadczona przez życie kobieta, on – mężczyzna po przejściach. Od początku połączyło ich zaufanie, ale też coś trudniejszego do uchwycenia – głębokie pragnienie, by spróbować jeszcze raz. Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość z przepowiedni Kiedy się spotkali, oboje nieśli na barkach bagaż przeszłości. Marek Koterski miał już za sobą jedno małżeństwo. Jego pierwszą żoną była Iwona Ciesielska – nie była związana z filmowym światem, pracowała między innymi w Urzędzie Miasta Łodzi, pełniąc funkcję asystentki wiceprezydenta. Ich drogi przecięły się w recepcji Hotelu Mazowiecki – on tam mieszkał, ona pracowała. Dla niej to było jak piorun z jasnego nieba. On miał 34 lata, ona zaledwie 18. Owocem ich związku był Michał, który przyszedł na świat w 1979 roku i dziś sam jest znanym aktorem, a także ojcem. Choć początek zapowiadał się jak z romantycznego filmu, rzeczywistość okazała się znacznie trudniejsza. Marek Koterski przyznał kiedyś szczerze, że jego pierwszą prawdziwą miłością był syn – tylko że wtedy nie potrafił jeszcze kochać. Z Iwoną rozstali się w połowie lat 80. Małgorzata Bogdańska wierzy, że to, co najważniejsze, było jej zapisane w gwiazdach. Astrolog, do którego trafiła w jednym z życiowych zakrętów, powiedział jej wtedy, że spotka miłość – mężczyznę z filmowego świata. Była już po rozwodzie, samotnie wychowywała dziecko, z trudem godząc obowiązki z codzienną ciszą, która zapada po zgaszeniu świateł. I nagle przyszedł ten moment – cichy, ale stanowczy – w którym poczuła, że tęskni. Za bliskością, za miłością, za kimś, kto nada jej dniom sens. „Jak się ma powodzenie w życiu zawodowym, a pustkę w domu, to nawet największy sukces nie daje radości”, mówiła aktorka w jednej z rozmów. Poszła do astrologa, który wywróżył jej partnera z branży filmowej, tyle że… charakteryzatora. Niedługo potem poznała jednak reżysera Marka Koterskiego. Marek Koterski: podobała mi się jako aktorka i kobieta Ich pierwsze spotkanie miało miejsce na próbach do spektaklu „Nas troje” w 2004 roku. Marek Koterski – nazwisko, które w polskim kinie znaczy wiele – musiał robić wrażenie. Urodzony 3 czerwca 1942 roku w Krakowie, artysta z krwi i kości. Dramaturg, pisarz, scenarzysta, reżyser. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, specjalizując się w teorii literatury, próbował swoich sił w malarstwie i historii sztuki. Choć do Akademii Teatralnej w Warszawie się nie dostał – oceniono go wtedy bezlitośnie: „poniżej średniej inteligencji” i „brak umiejętności formułowania myśli” – dziś trudno uwierzyć, że ktokolwiek mógł tak się pomylić. W 1971 roku ukończył reżyserię w łódzkiej filmówce. I od tamtej pory tworzy kino, które trafia w samo sedno polskiej duszy. Jego „Nic śmiesznego”, kultowy „Dzień świra”, „Baby są jakieś inne”, „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” czy „7 uczuć” – to filmy, które pokochali widzowie kilku pokoleń. A w trzech ostatnich na ekranie pojawiła się również Małgorzata Bogdańska. Nie tylko partnerka w życiu prywatnym, ale też ważna towarzyszka jego filmowej drogi. ZOBACZ TEŻ: Najpierw kampania, potem ślub i lot w kosmos, teraz… narodziny dziecka. Ich historia miłości to gotowy scenariusz na film Małgorzata Bogdańska: Ale Pan ma bajer! Gdy się poznali, ona nie miała takiego dorobku. Była aktorką teatru Ochota. Pracowała w Teatrze Ochota, miała w sobie dojrzałość i klasę. Urodziła się w 1962 roku w Otwocku, a aktorstwo studiowała w łódzkiej Filmówce – tej samej, którą kończyli najwięksi. Dla niej Marek Koterski był mistrzem – reżyserem, którego twórczość podziwiała. Dla niego – od pierwszego momentu – była kimś więcej. „Wszedłem na scenę i mówię: bardzo mi się pani podobała. A ona mówi: bardzo mnie to cieszy, że podobałam się panu jako aktorka. Odpowiedziałem: jako aktorka też, ale przede wszystkim jako kobieta. Po pierwszej randce powiedziała do niego: „Ale Pan ma bajer!”. I tak się zaczęło, coś między nimi zaiskrzyło. „Odwoziła mnie do domu i jak tym rozochocony mówię: „może pani zajrzy do mnie, bo pożyczyłbym pani książkę »Twórcza moc miłości«, ale powiedziała: „nie!” I to mnie bardzo ujęło”, wspominał początki związku Marek Koterski. Małgorzata Bogdańska: piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki W teatrze żartowano, że „świr spotkał świrka”. Marek Koterski – mistrz opowiadania o absurdzie codzienności – i Małgorzata Bogdańska – roztrzepana, serdeczna, wiecznie czegoś szukająca w przepastnej torbie. Była w niej energia, która idealnie współgrała z jego wrażliwością. I choć z pozoru tak różni, w rzeczywistości idealnie się dopełniali. W rozmowie z Magdaleną Żakowską przyznała, że ich dom nie przypomina tradycyjnego gospodarstwa. Zamiast gotować obiady – wolą porozmawiać. Zamiast brylować na salonach – przytulić się na kanapie i zanurzyć w rozmowie. Po kilku latach znajomości postanowili się pobrać. I choć ten związek był daleki od konwencjonalnych ram, to dał Markowi coś wyjątkowego – spokój. Michał Koterski, syn reżysera, nie miał wątpliwości: drugie małżeństwo ojca wpłynęło na niego zbawiennie. „To jest piękne, tak popatrzeć na nich, jak są szczęśliwi”, powiedział w jednym z wywiadów. Z kolei Małgorzata Bogdańska opowiadała: „Nie staramy się jakoś szczególnie o nasz związek. Ale wystarczy, żebyśmy się chwilę nie widzieli, a już piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki. Bardzo chcieliśmy, żeby nam się udało”. Para w życiu i na scenie Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski to duet nie tylko w życiu, ale i na scenie. Ich relacja przenika do sztuki – i odwrotnie. Wspólnie stworzyli „Teatr na Walizce” – kameralną przestrzeń, w której wszystko może się wydarzyć, a jedynymi stałymi elementami są: on, ona i walizka pełna teatralnych rekwizytów. To ich osobisty teatr życia – intymny, szczery i całkowicie ich. „Moja żona ma ze mną troszeczkę gorzej niż inni aktorzy. Szczególnie mocno odczuła to we [Wszyscy jesteśmy Chrystusami” — mówił Marek Koterski w TVN. „Zazwyczaj robię po trzy duble. Z Małgosią zrobiłem trzynaście. Do montażu wziąłem drugi dubel i sobie pomyślałem: Boże, co ja robiłem?”, dodał. Andrzej Woronowicz opowiadał: „Ona się bardzo stara, a Marek bardzo dużo od niej wymaga”. Nie prowadzi to jednak do awantur. Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski są wyjątkowo zgodną parą. „Aktora trzeba kochać, a tutaj mam to, jak znalazł" — stwierdził reżyser. Żyją spokojnie. Jak mówiła Małgorzata Bogdańska w rozmowie z Magdaleną Żakowską nie są identyczni. „Marek może mieć pudełko czekoladek i jeść jedną dziennie. Ja zjem natychmiast wszystkie. Jestem dużo głośniejsza od męża, bardziej żywiołowa. Twierdzi, że jestem w stanie tym wyrwać go z największego przybicia i smutku”. Są szczęśliwi. „Ja mam z kim dzielić świat – a to jest w życiu najważniejsze”, wspominała aktorka. SPRAWDŹ: „Straciłam kilka szans na normalne związki…”. W „VIVA! Bez Tabu" Doda o błędach w miłości i pierwszej relacji. Zakochała się w dziewczynie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/akpa20250524frf18lt6320-b2692f2.jpg" width="1500" height="1000" alt="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" title="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" />
Najpierw kampania, potem ślub i lot w kosmos, teraz… narodziny dziecka. Ich historia miłości to gotowy scenariusz na film
Niecodzienne spotkanie na jednej z łódzkich ulic zmieniło ich życie na zawsze. On – astronauta, ona – posłanka z polityczną misją na Ziemi. Dziś łączy ich coś więcej niż tylko przysięga małżeńska. Aleksandra i Sławosz Uznańscy-Wiśniewscy właśnie rozpoczęli nowy rozdział jako rodzice!
Miłość z polityką w tle i kosmiczna misja. Historia Aleksandry i Sławosza Uznańskich-Wiśniewskich to gotowy scenariusz na film. Teraz para właśnie powitała na świecie swoje pierwsze dziecko! Wzruszające wyznania, pełne emocji wspomnienia i romantyczny początek znajomości pokazują, że prawdziwe uczucie potrafi rozkwitnąć nawet w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Jak zaczęła się historia Uznańskich-Wiśniewskich? Sławosz Uznański-Wiśniewski po raz pierwszy zobaczył swoją przyszłą żonę podczas kampanii wyborczej w 2023 roku. Na jednej z ulic w Łodzi, na słynnej Piotrkowskiej, dostrzegł Aleksandrę Uznańską-Wiśniewską, dziś posłankę Koalicji Obywatelskiej. „Akurat przechodziłem i zobaczyłem Aleksandrę, która się do mnie uśmiechnęła. Ten uśmiech mnie pokonał (...)", wspominał astronauta w programie „Halo, tu Polsat”. Ich pierwsza randka miała miejsce dopiero kilka tygodni później, ale to spotkanie odmieniło ich życie. Aleksandra przyznała, że początkowo nie wiedziała, czy jeszcze się spotkają. „Nie wiedziałam, jak potoczą się nasze losy. Nie wiedziałam, czy w ogóle zobaczymy się po raz kolejny i w jakim charakterze. Ale pomyślałam sobie, że oto spotykam człowieka, który ma przed sobą tak ogromną misję, tyle pasji i poświęcenia, i jest gotowy wziąć na siebie tak wielkie ryzyko, a jednocześnie jest z naszego rodzinnego miasta", mówiła. CZYTAJ TEŻ: Radosne wieści w drugi dzień Nowego Roku. Sławosz Uznański-Wiśniewski zostanie ojcem. Ujawnił termin porodu Ślub, misja kosmiczna i rozłąka Ich związek rozwijał się w ekspresowym tempie. Latem 2024 roku zaręczyli się w Teksasie. Na początku 2025 roku powiedzieli sobie „tak” w Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi. Ślub był skromny, bo zaledwie kilka dni później Sławosz musiał wyjechać na szkolenie do Stanów Zjednoczonych w ramach przygotowań do misji kosmicznej. Wesele planują dopiero po jego powrocie. Aleksandra nie ukrywała, że rozłąka była dla nich trudna. „W połowie maja mogłam ostatni raz zobaczyć go z bliska i dotknąć. Następnym razem zobaczę Sławosza z daleka, z odległości około ośmiu metrów. Będzie już w okresie kwarantanny przed startem rakiety", mówiła w rozmowie z Interią. View oEmbed on the source website Aleksandra Uznańska-Wiśniewska o planach na przyszłość Choć dzielił ich ocean, Aleksandra wspierała męża z całych sił. Sławosz zabrał ze sobą na pokład ISS nie tylko naukowe wyposażenie, ale też osobiste pamiątki: flagę Mirosława Hermaszewskiego, tomik poezji Wisławy Szymborskiej, ich obrączki oraz rodzinne zdjęcia. „Na kolanie ma kieszonkę, w której będzie miał nasze obrączki. Bierze też kilka rodzinnych zdjęć. To symbole tego, co zostawia na Ziemi. Ale przede wszystkim pamiętajmy, że jest to misja o ogromnym znaczeniu dla naszego państwa", podkreślała posłanka. „Jako posłanka mam świadomość, że mój mąż uczestniczy w czymś, co może mieć ogromny pozytywny wpływ na rozwój polskiej gospodarki, nauki i technologii. Mam nadzieję, że jako państwo będziemy potrafili mądrze wykorzystać to ryzyko i oddanie, które bierze na siebie Sławosz", mówiła z dumą. 2 stycznia 2026 roku Sławosz Uznański-Wiśniewski ogłosił na swoim Instagramie, że wraz z żoną spodziewają się dziecka. To była dla nich ogromna radość i kolejny krok w życiu pełnym wyzwań i emocji. Wówczas w rozmowie z mediami Aleksandra zdradziła również swoje marzenia na przyszłość. „Sławosz spędził wiele lat we Francji i w Szwajcarii. Wiem, że chciałby mi pokazać fragmenty swojego świata, wspinając się i żeglując. A mnie się marzy, żeby pokazać mu miejsca istotne dla mnie, jak Bliski Wschód i Ukrainę, gdzie pracowałam", wyjaśniła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dzieliły ich 34 lata, przetrwali u swojego boku ponad dekadę. Mel Gibson i Rosalind Ross zaskakują wyznaniem o rozstaniu Aleksandra i Sławosz Uznańscy-Wiśniewscy zostali rodzicami! Miłość Aleksandry i Sławosza Uznańskich-Wiśniewskich właśnie wkroczyła w kolejny, wyjątkowy etap. 2 czerwca 2026 roku małżeństwo podzieliło się z obserwatorami najpiękniejszą wiadomością. W krótkim, pełnym emocji wpisie poinformowali, że od 25 maja są rodzicami. „Za nami najpiękniejszy Dzień Matki i Dzień Dziecka. Od 25 maja jest z nami nasz syn”, przekazali. Ich historia to dowód na to, że nawet najbardziej nieprawdopodobne scenariusze mogą stać się rzeczywistością. Połączyła ich pasja, zaangażowanie społeczne i silne wartości. Teraz Aleksandra i Sławosz Uznańscy-Wiśniewscy piszą dalej swoją historię. A wszystko zaczęło się od jednego, przypadkowego uśmiechu na ulicy w Łodzi. Czytaj też: Wielka radość w domu Sławosza i Aleksandry Uznańskich-Wiśniewskich! Dumni rodzice przekazali wesołą nowinę
Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną
Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska przez wiele miesięcy pozostawali jedną z najczęściej komentowanych par polskiego show-biznesu. Choć długo unikali jednoznacznych deklaracji, ich historia od początku budziła ogromne emocje. Po zwycięstwie w „Tańcu z Gwiazdami”, wspólnych projektach i miesiącach spekulacji przyszedł moment, na który czekali fani. Dziś już wiadomo, że za wyjątkową chemią, którą widzowie dostrzegli na parkiecie, kryło się coś znacznie więcej.
Pierwsze sygnały pojawiły się jeszcze podczas emisji „Tańca z Gwiazdami”. Widzowie obserwowali nie tylko ich znakomite występy, ale także wyjątkową bliskość, wzajemny szacunek i naturalność, które trudno było udawać przed kamerami. Sami zainteresowani konsekwentnie podkreślali jednak, że łączy ich przede wszystkim przyjaźń i zaufanie wypracowane podczas intensywnych treningów. Z czasem okazało się, że ich wspólna historia dopiero się rozpoczynała. Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska potwierdzili związek. Nagranie obiegło media społecznościowe Jeszcze kilka tygodni temu wiele osób zastanawiało się, czy Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska kiedykolwiek zdecydują się publicznie opowiedzieć o swojej relacji. Oboje przez długi czas chronili prywatność, nie komentując licznych doniesień i zdjęć, które regularnie pojawiały się w mediach. Wiosną byli widywani razem podczas koncertów, branżowych wydarzeń czy spotkań ze znajomymi, ale konsekwentnie unikali składania oficjalnych deklaracji. Wszystko zmieniło się wraz z opublikowanym nagraniem, które błyskawicznie zaczęło krążyć w mediach społecznościowych. Fani nie mieli wątpliwości, że to właśnie ten moment stał się symbolicznym potwierdzeniem ich uczucia. Historia Bagiego i Magdaleny Tarnowskiej od początku budziła ogromne zainteresowanie. Jeszcze po zakończeniu programu wielokrotnie pojawiali się razem, realizowali wspólne projekty i nie ukrywali, że pozostają sobie bardzo bliscy. Media rozpisywały się o ich relacji, a internauci regularnie doszukiwali się kolejnych sygnałów świadczących o tym, że ich znajomość dawno wykroczyła poza taneczny parkiet. Jednocześnie oboje zachowywali dużą ostrożność. Być może właśnie dlatego moment potwierdzenia związku wywołał tak wiele pozytywnych reakcji. Zamiast sensacji pojawiła się radość fanów, którzy od miesięcy obserwowali rozwój tej historii i mieli poczucie, że uczestniczą w czymś prawdziwym. ZOBACZ TEŻ: To już oficjalne! Bagi i Magdalena Tarnowska pokazali uczucie, a fani nie mogą uwierzyć w ten szczegół „Mikołaj codziennie mnie podrywał”. Wspólne wyznania rozwiały wszelkie wątpliwości Kilkanaście godzin po tym, jak emocje związane z potwierdzeniem związku opanowały Internet, para opublikowała materiał, w którym po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o kulisach swojej relacji. To właśnie wtedy padły słowa, które dla wielu fanów stały się najpiękniejszym podsumowaniem ich wspólnej drogi. Magdalena Tarnowska z uśmiechem przyznała: „Mikołaj codziennie mnie podrywał.” Z kolei Mikołaj Bagiński powiedział wprost, że w końcu poczuli gotowość do ujawnienia się ze swoim uczuciem: „Uznaliśmy, że po takim długim czasie po prostu [jesteśmy gotowi]. Po prostu myślę, że to już jest ten moment. Jestem w związku z Magdaleną Tarnowską.” Influencer wyjaśnił również, że oboje chcieli zamknąć etap domysłów i spekulacji: „Trochę mamy takie podejście, tak mi się wydaje, że po prostu już... Żeby to było za nami. I po prostu lećmy do Maroko i bawmy się świetnie.” Jednocześnie zaznaczył, że jest to dla nich nowy rozdział: „Myślę, że jeszcze kiedyś może o tym więcej powiemy, ale na razie to dla nas jest też nowe.” Jednym z najbardziej poruszających fragmentów rozmowy była szczera opowieść o tym, dlaczego przez tak długi czas żadne z nich nie zrobiło pierwszego kroku. Magdalena stwierdziła: „Prawda jest taka, że Mikołaj w ogóle nie miał odwagi zaprosić mnie na randkę.” Na te słowa Bagi odpowiedział: „Nie wiem, czy nie miałem odwagi. [...] po prostu moment, w którym się z kimś tak długo przyjaźnisz… [...] Ty byłaś dla mnie bardzo bliską osobą jakby wtedy. I po prostu uważam, że ciężko jest przejść bardzo z takiego setupu do takiego, żeby ktoś w końcu powiedział, że [chce] coś więcej. I żeby nic się nie zepsuło bo miałem na szali naszą relację.” To właśnie ten fragment najlepiej pokazuje, jak dojrzewała ich historia. Najpierw pojawiła się przyjaźń, wzajemne zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. Dopiero później przyszło uczucie, które oboje postanowili nazwać po imieniu. „Taniec z Gwiazdami” połączył ich na zawsze. Od pierwszych treningów do Kryształowej Kuli Gdy Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska po raz pierwszy pojawili się razem na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”, mało kto przypuszczał, że ich wspólna historia będzie miała tak wyjątkowy ciąg dalszy. Od pierwszych odcinków stanowili jeden z najmocniejszych duetów programu. Łączyła ich nie tylko taneczna precyzja, ale także niezwykła energia, którą widzowie wyczuwali niemal od razu. Kolejne tygodnie przynosiły coraz lepsze występy, a ich relacja stawała się jednym z najchętniej komentowanych tematów programu. Ostatecznie wspólnie sięgnęli po Kryształową Kulę, zapisując się w pamięci widzów jako jedna z najbardziej lubianych par ostatnich edycji show. Co szczególnie istotne, ich historia nie zakończyła się wraz z finałem programu. Nadal spędzali razem czas, pojawiali się w tych samych projektach i nie ukrywali, że pozostają sobie bardzo bliscy. Bagi wielokrotnie podkreślał również, jak wiele zawdzięcza Magdalenie. „Madzia to w ogóle nauczyła mnie bardzo dużo życiowo. Stworzyła u mnie taką w ogóle moją przemianę, mam wrażenie, samemu wobec siebie” — mówił w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl. ZOBACZ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
Widzowie kibicowali im do końca. Po „Love is Blind” każde z nich znalazło szczęście gdzie indziej
Julita i Jacek byli jedną z najbardziej komentowanych par pierwszej edycji „Love is Blind: Polska”. Ich historia zaczęła się od emocjonalnej więzi budowanej bez kontaktu wzrokowego, a zakończyła w momencie, którego wielu widzów się nie spodziewało. Dziś, po miesiącach od zakończenia eksperymentu, oboje są już w zupełnie innym miejscu i otwarcie mówią o nowych uczuciach.
Choć w trakcie programu wydawali się parą, która ma szansę przetrwać próbę codzienności, życie napisało dla nich inny scenariusz. W odcinku Reunion wrócili do trudnych momentów swojej relacji, ale jednocześnie pokazali, że potrafili zamknąć ten rozdział i spojrzeć w przyszłość. To właśnie tam ujawnili, jak dziś wyglądają ich życia uczuciowe i dlaczego każde z nich znalazło szczęście poza programem. Od zaręczyn w kabinach do trudnych rozmów poza kamerami. Jak wyglądała relacja Julity i Jacka w „Love is Blind”? Julita i Jacek od początku wzbudzali zainteresowanie widzów. W programowych kabinach szybko znaleźli wspólny język i zbudowali więź opartą na szczerych rozmowach oraz wzajemnym zaufaniu. Z czasem ich relacja stała się na tyle silna, że zdecydowali się na zaręczyny, nie widząc się wcześniej ani razu. Po wyjściu z kabin para stanęła jednak przed wyzwaniami, których nie dało się przewidzieć podczas eksperymentu. Wspólny wyjazd, codzienne obowiązki i konieczność odnalezienia się w realnym świecie sprawiły, że zaczęły pojawiać się różnice charakterów oraz odmienne oczekiwania wobec związku. Widzowie obserwowali zarówno ciepłe momenty, jak i sytuacje pokazujące, że budowanie relacji poza telewizyjnym formatem wymaga czegoś więcej niż tylko emocjonalnej bliskości. Choć przez pewien czas wydawało się, że Julita i Jacek mogą dotrzeć razem do finału swojej historii, ostatecznie ich drogi się rozeszły. W specjalnym odcinku Reunion wrócili do doświadczeń związanych z programem i przyznali, że życie po zakończeniu zdjęć zweryfikowało wiele wyobrażeń o wspólnej przyszłości. Jednocześnie pokazali, że potrafią spojrzeć na tamten etap z dystansem i traktować go jako ważną lekcję, która doprowadziła ich do miejsca, w którym znajdują się dziś. ZOBACZ TEŻ: Marta i Damian z "Love is Blind" przechodzą trudniejszy moment? Fani z niepokojem śledzą ich historię Nie wyszło im razem, ale odnaleźli szczęście gdzie indziej. Julita i Jacek o nowych partnerach podczas Reunion Choć historia Julity i Jacka nie zakończyła się wspólnym szczęściem, oboje podkreślają, że po programie ich życie potoczyło się w dobrym kierunku. Podczas odcinka Reunion widzowie mogli zobaczyć, że każde z nich rozpoczęło nowy rozdział i otworzyło się na kolejne relacje. Największe emocje wzbudziło wyznanie Julity, która pojawiła się w studiu już jako szczęśliwie zakochana kobieta. Uczestniczka programu zdradziła, że po rozstaniu przeżywała trudny czas, ale niespodziewanie los postawił na jej drodze osobę, z którą stworzyła związek oparty na poczuciu bezpieczeństwa i wzajemnym wsparciu. „Te pierwsze dni były dla mnie bardzo ciężkie, ale odezwały się do mnie super osoby właśnie z eksperymentu, nawiązaliśmy kontakt i dzięki temu pojechałam na Sunrise i tam poznałam mojego przyszłego męża, narzeczonego. Ja nie wierzyłam w to, co się dzieje. Niczego nie oczekiwałam, po prostu pojechałam oczyścić głowę, pobawić się i poznałam miłość mojego życia. Taką miłość, o której zawsze marzyłam” — mówiła. Julita nie kryła wzruszenia, opowiadając o swoim narzeczonym Konradzie. Jak przyznała, ich relacja od początku rozwijała się naturalnie, a dziś tworzą rodzinę, w której ważne miejsce zajmuje również jej syn. „To była miłość od pierwszego wejrzenia. Ja kocham słuchać opowieści mojego Konrada, kiedy mnie poznał, kiedy mnie zobaczył. Zawsze mówię: opowiesz, opowiesz jeszcze raz? Zaręczyliśmy się niedawno, nad jeziorem Como we Włoszech. Zorganizował taką wycieczkę i tam się zaręczyliśmy. Mikołaj uwielbia Konrada, mają taki przyjacielski vibe, to jest po prostu piękne. Ja zawsze o tym marzyłam, żeby poznać takiego mężczyznę. U mnie w rodzinie wszyscy uwielbiają Konrada, nie da się go nie uwielbiać. Jestem u niego na piedestale od początku i to czuć” — zapewniała. Również Jacek przyznał, że po zakończeniu programu jego życie uczuciowe nabrało nowego tempa. Choć nie zdradził wielu szczegółów dotyczących swojej partnerki, nie ukrywał, że jest szczęśliwy i spełniony. „Nie, nie jestem singlem. Świeża sprawa, ale jestem szczęśliwy. Mam to, czego chciałem, czyli moja dziewczyna jest moją największą fanką” — wyznał przed kamerami. Słowa obojga uczestników pokazały, że choć ich wspólna historia nie przetrwała próby czasu, każde z nich znalazło coś, czego szukało, przystępując do eksperymentu. Paradoksalnie droga do szczęścia nie zaprowadziła ich do siebie nawzajem, ale pozwoliła spotkać osoby, z którymi dziś wiążą swoją przyszłość. SPRAWDŹ TEŻ: Zaręczyli się w "Love is Blind Polska", lecz on nie był jej wierny. Teraz mówi się, że znów są razem
Żabson i Lila Janowska rozstali się po 6 latach. Jeszcze niedawno planowali wspólną przyszłość
Przez lata uchodzili za jedną z najbardziej zgranych par młodego pokolenia. Choć rzadko opowiadali publicznie o swojej relacji, fani z uwagą śledzili ich wspólne podróże, sukcesy i codzienność. Teraz Żabson i Lila Janowska poinformowali o rozstaniu. Ich wspólne oświadczenie zamknęło ważny rozdział, ale także przypomniało historię związku, który przez niemal sześć lat rozwijał się z dala od medialnego zgiełku.
Informacja o rozstaniu Żabsona i Lili Janowskiej była dla wielu obserwatorów zaskoczeniem. Jeszcze niedawno para pokazywała wspólne chwile, podróże i kolejne etapy życia, a w mediach pojawiały się doniesienia o wspólnych planach na przyszłość. Ich relacja od początku wyróżniała się jednak czymś, czego często brakuje w show-biznesie — konsekwentnym oddzielaniem prywatności od medialnego zainteresowania. To właśnie dlatego ich historia przez lata budziła tak duże zainteresowanie. Kim są Żabson i Lila Janowska? Mateusz Zawistowski, znany publiczności jako Żabson, od kilku lat pozostaje jednym z najważniejszych przedstawicieli nowej generacji polskiego rapu. Charakterystyczny styl, kolejne sukcesy wydawnicze i wyrazisty wizerunek sprawiły, że zbudował wokół siebie ogromną społeczność fanów. Jego życie zawodowe wielokrotnie trafiało na pierwsze strony portali rozrywkowych, jednak sam artysta rzadko decydował się szerzej komentować sprawy prywatne. Nawet gdy jego związek z Lilą Janowską zaczął wzbudzać coraz większe zainteresowanie, konsekwentnie starał się zachować granicę między życiem publicznym a osobistym. Lila Janowska od lat rozwija swoją obecność w mediach społecznościowych, budując rozpoznawalność dzięki autentyczności, modowym inspiracjom i relacjom z codziennego życia. Influencerka szybko zgromadziła wokół siebie zaangażowaną społeczność obserwatorów, a jej profil stał się przestrzenią, w której lifestyle spotykał się z prywatnością. Mimo zainteresowania mediów związkiem z Żabsonem, Janowska nigdy nie budowała swojej popularności wyłącznie na życiu uczuciowym. Skupiała się przede wszystkim na własnych projektach i rozwijaniu kariery w świecie internetu. Żabson i Lila Janowska. Historia relacji, która rozwijała się z dala od blasku fleszy Historia ich związku zaczęła się około 2020 roku. To właśnie wtedy internauci zaczęli zauważać, że coraz częściej pojawiają się razem, publikują zdjęcia z tych samych miejsc i spędzają wspólnie czas. Z biegiem miesięcy stało się jasne, że między raperem a influencerką narodziło się uczucie. Choć zainteresowanie było ogromne, oni sami nie należeli do par, które regularnie opowiadają o swojej relacji w wywiadach czy mediach społecznościowych. Na tle wielu internetowych par Żabson i Lila wyróżniali się powściągliwością. Owszem, publikowali wspólne zdjęcia, pojawiali się razem podczas wydarzeń branżowych i nie ukrywali swojego uczucia, jednak jednocześnie pozostawiali dużą część relacji wyłącznie dla siebie. Dzięki temu ich związek sprawiał wrażenie naturalnego i pozbawionego potrzeby ciągłego udowadniania szczęścia przed obserwatorami. ZOBACZ TEŻ: Łzy, uściski i wielkie emocje. Lewandowski, Bedoes i Łatwogang odwiedzili podopiecznych Cancer Fighters Przez kolejne lata para wspólnie podróżowała, pojawiała się na festiwalach, premierach i wydarzeniach branżowych. Fani mogli obserwować fragmenty ich codzienności, choć nigdy nie były to relacje odsłaniające wszystkie kulisy związku. Wiele osób zwracało uwagę na wzajemne wsparcie, które było widoczne zarówno przy zawodowych sukcesach rapera, jak i kolejnych projektach influencerki. Z czasem zaczęli być postrzegani jako jedna z najbardziej rozpoznawalnych par młodego pokolenia w polskim show-biznesie. Jednak wokół ich relacji regularnie pojawiały się spekulacje o rzekomych kryzysach. W pewnym momencie pojawiały się nawet informacje sugerujące rozstanie, jednak później para ponownie była widywana razem, a plotki stopniowo cichły. Jeszcze niedawno wiele wskazywało na to, że ich związek rozwija się w stabilnym kierunku. Media informowały o zakupie wspólnego mieszkania, a dla fanów był to symboliczny dowód na to, że para poważnie myśli o przyszłości. Dlatego wiadomość o rozstaniu okazała się tak dużym zaskoczeniem. Żabson i Lila Janowska rozstali się po sześciu latach. Wydali wspólne oświadczenie Informacja o zakończeniu związku pojawiła się 28 maja za pośrednictwem mediów społecznościowych. Na profilach Żabsona i Lili Janowskiej opublikowano identyczne oświadczenie, w którym poinformowali obserwatorów o wspólnej decyzji o rozstaniu. W opublikowanym oświadczeniu byli partnerzy podkreślili, że ich decyzja była wspólna i przemyślana. Zaznaczyli również, że za rozstaniem nie stoją żadne konflikty, zdrady czy dramatyczne wydarzenia. „Po prawie sześciu wspólnych latach podjęliśmy decyzję o rozstaniu. To była wspólna i przemyślana decyzja — między nami nie wydarzyło się nic złego. Czasami po prostu drogi ludzi się rozchodzą, a emocje z czasem się zmieniają” — napisali. Żabson i Lila Janowska podkreślili, że mimo zakończenia relacji nadal mają do siebie szacunek i wdzięczność za wspólnie spędzone lata. Zwrócili uwagę na dobre wspomnienia oraz fakt, że wciąż mogą na siebie liczyć. W świecie show-biznesu, gdzie rozstaniom często towarzyszą publiczne konflikty, ich oświadczenie zostało odebrane jako wyjątkowo dojrzałe i pełne klasy. SPRAWDŹ TEŻ: „Straciłam kilka szans na normalne związki…”. W „VIVA! Bez Tabu" Doda o błędach w miłości i pierwszej relacji. Zakochała się w dziewczynie
Od tragicznego wypadku Various Manx mija 20 lat. Walka o życie scementowała miłość Beaty i Roberta Jansonów
Kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Robert Janson i Beata Janson powoli i konsekwentnie budowali swoją relację. Z czasem poczuli, że są blisko i łączy ich silna więź. Dali temu uczuciu szansę. Doczekali się córeczki Emmy, która jest ich oczkiem w głowie. Dbają o siebie i wspierają się, mimo że czasem między nimi iskrzy. Są razem ponad ćwierć wieku. Przeszli w życiu wiele...
To uczucie scementował tragiczny wypadek, do którego doszło pod koniec maja 2006 roku. Po nim lider Varius Manx przez dwa tygodnie walczył o życie w szpitalu. Ona nie odstępowała jego łóżka na krok. Gdy odzyskał przytomność, napisał drżącą ręką na kartce: „kochanie, wróciłem”. Oto historia ich niezwykłej miłości... Robert i Beata Jansonowie: zanim ją poznał, najważniejsza była praca Gdy miał zaledwie pięć lat, odeszła jego matka. „Nie miał beztroskiego dzieciństwa. Wychowywał go tata, który ożenił się drugi raz. Robert szybko wyszedł z domu. Mieszkał w internatach. Brakowało mu rodzinnego ciepła. A ja z kolei miałam go dużo. U nas pielęgnowało się tradycję”, wspominała w 2009 roku w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!” Beata Janson. Lider Varius Manx rzucił się początkowo w świat sportu: grał przede wszystkim w piłkę nożną. Mimo wszystko to muzyka okazała się najsilniejszą pasją. „A od przeznaczenie się nie ucieknie”, twierdzi Robert Janson. Zanim poznał ukochaną, tworzenie było dla niego całym światem. Poświęcał mu każdą wolną chwilę. Współpracownicy twierdzili, że jest wymagający, że ma trudny charakter. Przez to formację miały opuszczać kolejne wokalistki: Anita Lipnicka oraz Katarzyna Stankiewicz. Podobno się go bały. „Miałem jasno postawiony cel, do którego dążyłem. Skupiałem się tylko na pracy”, przyznawał muzyk. Ale w końcu coś się zmieniło. Poznali się w 1998 lub 1999 roku. „Na imprezie muzycznej. Spodobaliśmy się sobie od razu, ale nic z tego nie musiało wyniknąć. Wymieniliśmy się telefonami, żeby nie tracić kontaktu. Nie było jednak wiadomo, czy z tych telefonów skorzystamy. Oboje już wtedy – 10 lat temu – byliśmy dojrzałymi ludźmi, po jakichś związkach. Nie ulegaliśmy zawrotom głowy”, zdradzała żona Roberta Jansona. Ona dała mu stabilizację. Ich związek rodził się powoli i był pełen rozmów, które budowały nić porozumienia. „Jednak to, co się działo między nami, rozkwitało jak pąk, który dopiero ma stać się kwiatem. Byliśmy ostrożni, obserwowaliśmy siebie. Ale musieliśmy mieć pewność, że to nie jest chwilowe uczucie”, podkreślała. Dlaczego to właśnie on stał się mężczyzną jej życia? „Widzisz, kiedy się kogoś spotyka, nie wiadomo od razu, że stanie się kimś najważniejszym. My bardzo długo i powoli się poznawaliśmy. To było takie… nierealne. Już zanika taki sposób dochodzenia do siebie, zbliżania się do momentu, gdy wszystko staje się jasne, gdy już wiadomo, że to właśnie ten mężczyzna. I ta kobieta”, twierdzi Beata Janson. Ją urzekło, że jest mądry, zrównoważony i odpowiedzialny. Mimo tego, że jest artystą – a te cechy z zawodami tego typu nie są kojarzone. „Robert jako kompozytor to człowiek bardzo skryty, zamyślony, ze skłonnością do bycia introwertykiem. Stara się być niezauważalny. Niedostępny. A jako osoba prywatna to człowiek uporządkowany, troskliwy i opiekuńczy, o bardzo dobrym sercu. Nigdy się nie spóźnił czy nie przyszedł, nigdy nie zapomniał o obiedzie. Ale o tym mogłam przekonać się, żyjąc z nim. Na początku zauroczył mnie tym, że dużo razem żartowaliśmy. Potrafił mnie rozśmieszyć do łez. Do dziś mu się to udaje”, zdradza. I dodaje, że nigdy nie stworzyliby stabilnej, dojrzałej relacji, gdyby on był lekkoduchem. „Nie miałby szans, gdyby traktował naszą znajomość lekko. Mieliśmy po 30 lat i dość się już naszarpaliśmy. Oboje szukaliśmy osoby, przy której będziemy się czuli bezpiecznie. Ale nie umielibyśmy być z kimś tylko dla poczucia bezpieczeństwa. Zakochaliśmy się w sobie i cały czas bardzo się kochamy”, zaznaczała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2009 roku. Czy nie bała się związku z człowiekiem tak znanym? „Bałam się tak zwyczajnie, jak każda chyba kobieta, która zaczyna coś nowego. Nie myślałam o Robercie jak o sławnym artyście i że może ja do niego nie pasuję”, zapewniła. Do dziś wiele z tych pierwszych chwil jest mocno wyrytych w jej pamięci... „Pamiętam za to nasze pierwsze skrzyżowanie wzroku. Pamiętam dotyk jego twarzy. Nasz pierwszy wyjazd, pierwszą kolację w restauracji Domu Polskiego na Saskiej Kępie – do tej pory mamy do niej sentyment”, wspominała z rozrzewnieniem. Beata Janson o życiu z Robertem Jansonem. Tak wygląda ich codzienność Mieszkają na warszawskim Mokotowie. To dla niech miejsce szczególne i wyjątkowe, spójne ze stylem życiem, który wyznają. „Ten prawdziwy Stary Mokotów jest trochę staroświecki, jak my. Nie dążymy do nowoczesności. Nie uczestniczymy w wyścigu szczurów, nie jeździmy do modnych krajów, nie musimy mieć tego wszystkiego, co mają inni. Mamy swój świat i swoje tempo. Robert często mnie przytula. Ja jego też. To wypływa z potrzeby chwili. Natomiast nasz świat jest dlatego inny, że nie przenika do niego agresja, z którą stykamy się na zewnątrz. Naszym spokojem odgradzamy się od niej. Mamy normalny dom”, opowiadała. Podział ról jest u nich dosyć tradycyjny. Ona gotuje. Stara się, by atmosfera była zawsze rodzinna, ciepła. „Robert nie był tego nauczony – jego mama wcześnie umarła. Był na przykład zaskoczony świętami, że mogą mieć taki klimat. Przy mnie uczył się je przeżywać. Teraz cieszy się, jak ja lepię pierogi, jak kupujemy choinkę, jak siadamy przy stole: on, ja, córki – nasza i moja z pierwszego małżeństwa – moja mama, która z nami mieszka. On dorasta do rodzinnych tradycji”, zwierzała się. Dodała, że według niej przed tym, jak rozpoczął się ich związek, Robert Janson czuł się dosyć samotny. „Do tej pory nosi w sobie odrobinę tej samotności. Ale to mu jest potrzebne, by komponować. Na szczęście ja nie należę do kobiet, które wchodzą mężczyźnie na głowę. Ale gdy wychodzę z domu – mam przecież też swoją pracę – Robert narzeka, że dom beze mnie jest pusty. Lubi, gdy jestem obok i w każdej chwili może podzielić się ze mną tym, co stworzył, zagrać mi fragment muzyki”, podkreślała. I zastrzegła, że jest pewna jego wierności. „Powiem tak: nigdy nie czułam się zagrożona jako kobieta, nigdy nie poczułam się odsunięta i na drugim planie. Nie mam prawa, podstaw mu nie ufać. A to, że spojrzy na ładną dziewczynę? Sama na nią patrzę jak na dzieło sztuki. Widzisz, ja czuję się w naszym związku bardzo akceptowana. Mam wewnętrzny spokój. Robert zawsze jeździł na koncerty – to jest wpisane w jego zawód. Ale jak wyjeżdża, dzwoni do mnie, wysyła SMS-y. A ja nie należę do kobiet, które czekają i się nudzą, i myślą: a co on tam robi, jakie osoby spotyka. Wiem, że jeśli chodzi o inną miłość, to jest nią sport. Robert jest zagorzałym kibicem”, zdradziła. Potwierdziła również, że córeczka urodzona w 2002 roku jest ich oczkiem w głowie. Ich świat zmienił się i runął 28. maja 2006, gdy Robert Janson spowodował wypadek pod Miliczem, w wyniku którego najbardziej ucierpiała Monika Kuszyńska oraz on. „Przekroczyłem prędkość. Mea culpa. Świadkowie, którzy byli w aucie, powiedzieli do żony zaraz po wypadku: „Beata, on jechał najwyżej dziewięćdziesiątką. Ile osób jeździ z podobną prędkością?”. Powiedzieli to na gorąco, w afekcie, więc mówili prawdę”, zwierzał się Krystynie Pytlakowskiej dla „VIVY!” w styczniu 2010 roku. Robert Janson i Monika Janson: wypadek zmienił wszystko. On walczył o życie, ona czuwała przy jego łóżku „Mój świat nagle rozsypał się na kawałki. Nigdy wcześniej nie pomyślałam, że to, co zbudowałam, może w ułamkach sekund rozbić się jak gliniane naczynie. Nagle zobaczyłam męża podłączonego do oddychającej za niego aparatury. Mój kochany przyjaciel, ukochany mąż walczy o życie, a ja nie umiem mu pomóc. Nie podejrzewałam w tym dniu niczego złego. Spokojnie czekałam na jego powrót”, wspominała. Jednak otrzymała telefon od kolegi z zespołu. „Robert miał wypadek”. Powiedziałam: „To pomyłka” i rozłączyłam się. Nie wierzy się w takie słowa”, relacjonowała. I dodała, że chwilę przed zdarzeniem, które odmieniło ich życie, rozmawiali przez telefon. „Przecież znam Roberta, wiem, jaki jest odpowiedzialny. A tuż przed wyjazdem z Milicza zadzwonił do mnie, że za kilka godzin będzie w domu. Byłam w szoku tak strasznym, że nie umiem o tym mówić do dziś… Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak nasz świat jest kruchy, że obok niego – ludzi zdrowych – równolegle istnieje świat chorych, szpitali, cierpienia, tragedii”, mówiła poruszona. Nie czekając, pojechała do placówki, w której jej mąż walczył o życie. „Dla mnie tych kilka godzin podróży byłoby strasznie trudne. Zawiózł mnie kierowca zespołu. Przewrotność losu polegała ma tym, że Robert po raz pierwszy wziął prywatny samochód, ponieważ był o to poproszony – normalnie zawsze zespół jeździł z kierowcą. Nie był z tego zadowolony, jakby coś przeczuwał. Może trzeba bardziej słuchać swojej intuicji? Przez telefon powiedziano mi, że stan jest bardzo ciężki. Myślałam tylko o tym, żeby zdążyć. Czułam się tak, jakbym wypiła dziesięć kaw”. Czuwała przy nim niemal non stop. Był nieprzytomny. „Wiele dni walczyłam o jego powrót. Nawet lekarze niemal dali za wygraną. Powiedzieli, że teraz już od niego zależy, czy przeżyje, bo oni wykorzystali wszelkie środki. Modliłam się w kaplicy szpitalnej. A potem wracałam do sali, gdzie leżał, siedziałam przy nim. Puszczałam mu muzykę Phila Collinsa – naszą ulubioną. Czytałam mu na głos „Przegląd Sportowy”, bo on bardzo interesuje się sportem. Może nie zjeść śniadania, ale „Przegląd” musi rano mieć”, relacjonowała. Przez dwa tygodnie było to swoiste zawieszenie między życiem a śmiercią. „Cały czas przy nim byłam. Spałam po dwie godziny. Wydawało mi się, że moja obecność odpędza złe moce. Przez chwilę wydawało się, że jego stan się polepszył, ale potem nastąpił straszny kryzys. Po drugiej operacji. Wtedy rozpłakałam się z bezsilności. Nie miałam siły z nikim rozmawiać, z mediami też”, żaliła się. Mimo wielkiego bólu, niepewności i tysiąca pytań w głowie, ekstremalne doświadczenie nie złamało Beaty Janson. „Nie wiedziałam, że jestem taka silna. O niczym nie myślałam poza tym, żeby w ogóle żył. Zawsze w życiu są lepsze i gorsze momenty. Ale rozwiązanie ich zależy głównie od nas samych. A tutaj nie miałam na nic wpływu, poza modlitwą. I musiałam być silna za nas oboje. Pamiętam, że okłamywałam mamę, gdy do mnie dzwoniła, że u Roberta wszystko w porządku, że tylko sobie leży w szpitalu. Oszukiwałam ją, bo nie mogła się denerwować, jest starszą osobą, a miała przecież pod opieką dzieci. Ale ona też mnie oszukiwała, że nic nie wie, bo przecież czytała gazety. Obie prowadziłyśmy grę...”, wspominała. Kryzys minął niespodziewanie. „Robert otworzył nagle oczy i dał znak, że chce coś napisać. Nie mógł mówić, bo był zaintubowany. Podałam mu kartkę, na której chwiejnymi literkami nagryzmolił: „Kochanie, już wróciłem”, relacjonowała wzruszona. „To cud, że udało mu się wrócić do życia”, dodawała. On niewiele pamięta z chwili wypadku. „Pamiętam ostatnią rozmowę z żoną, przez telefon. Gdy wsiadłem do auta, zadzwoniłem: „Jadę już do domu, do zobaczenia”. A potem… Zobaczyłem nad sobą Beatę, która głaskała mnie po głowie. Ale nawet wtedy nie dotarło do mnie, że jestem w szpitalu. Myślałem, że jesteśmy w Pradze, w hotelu. Ładny ten hotel. Praga mi przyszła na myśl pewnie dlatego, że wspaniale wspominałem koncert Phila Collinsa, na którym tam byłem. Pamięć płata figle. A ja leżałem wtedy na OIOM-ie. Rozmawialiśmy chyba mentalnie, bo nie mogłem mówić, byłem zaintubowany. Jak otworzyłem oczy, to pewnie przeraziłem się tą rurą w gardle, bo żona powtarzała: „cicho, cicho, oddychaj spokojnie”. W dramatyczny powód tej sytuacji wprowadzano mnie powoli. Że miałem wypadek. Jaki wypadek? Czy Emma żyje? I czy wszyscy żyją? Sądziłem, że jechałem z rodziną. nic nie pamiętałem. Od momentu, jak dotarła do mnie cała prawda, moje życie stało się ruiną. Wtedy już miałem chorą duszę. Bo wiedziałem, co się stało nie tylko ze mną”, zwierzał się Krystynie Pytlakowskiej cztery lata po tragedii, w styczniu 2010 roku. Robert Janson i Beata Janson: życie po wypadku. Najważniejsza jest rodzina Paradoksalnie, to ekstremalne doświadczenie ich umocniło. „Myślę, że stałam się bardziej nieustępliwa. Nie ma teraz drzwi, których nie mogłabym otworzyć. A jednocześnie stałam się też pokorniejsza. Skupiam się na samym fakcie, że żyjemy. Myślę, że Robert też to we mnie kocha, że zawsze dostrzegałam takie drobiazgi. Nieważne, czy to dotyczy przyrody, ziemi czy ludzi. Robert, mimo ogromnej wrażliwości, miał dużo pracy i skupiał się tylko na dostrzeganiu słabszych, jak typowy altruista. A teraz dostrzega i detale. Zatrzymał się w biegu i przeżywa intensywnie każdą chwilę. Pisze inną muzykę, taką, jaką zawsze chciał komponować. Bardzo się cieszę, że spełnia swoje najskrytsze marzenia. Bardzo lubię, jak gra na pianinie i dom wypełniają dźwięki muzyki. To jest miłe dla serca”, mówiła wzruszona. On podkreślał, że obecność żony była balsamem na jego zbolałą duszę. „Jedynym jasnym momentem było wejście żony, która przynosiła mi z domu obiady. Tak bardzo pożądałem jej obecności, bo za nią w ciemnych drzwiach pojawiało się słońce, dobroć, bezpieczeństwo. Byłem tak bardzo samotny w tej szpitalnej izolatce”, wspominał przybity. Wypadek sprawił, że relacje między nimi uległy zmianie. Paradoksalnie, to ekstremalne doświadczenie ich umocniło. Sprawiło, że stali się jeszcze bardziej pewni siebie, poczuli niezwykłą bliskość. „To zawsze był dobry związek, dobra miłość. Nie zmieniło się to, że wciąż się kochamy i szanujemy. Ale wypadek sprawił, że czas jakby przyśpieszył. Taka bliskość między nami, jaka jest teraz, mogłaby się zrodzić po 20 latach wspólnego życia, a nie 10. Wypadek dodał nam tych 10 lat. I mamy poczucie niezmienności tego, co jest między nami. Nie robimy wielkich planów na przyszłość. Wiemy już, jak szybko życie potrafi je zweryfikować. Widzę jednak zmiany w Robercie. Dawniej zawsze był zaabsorbowany muzyką tak bardzo, że nie potrzebował nawet wakacji. Wyjeżdżał z nami, lecz myśli jego krążyły wokół pracy. Teraz potrafi docenić każdą wspólną chwilę”, zachwycała się Beata Janson. I dodaje, że zaczęli doceniać wszystko, co jest im dane: dobre i złe momenty. „Wiem, że mam męża artystę i kompozytora, który zawsze jest gdzieś tam w swoim świecie. Aż dziw bierze, że znajduje się w nim miejsce dla rodziny. Życie codziennie to nie tylko same radości, przychodzą też i kłopoty, i ciężkie chwile. Na szczęście mamy wtedy siebie i nadzieję, że będzie lepiej. Możemy na siebie liczyć. Różnicę cech między sobą traktujemy jako coś wpisanego w nasze życie. Świadomość tego pozwala nam na kompromisy. Mój mąż jest moim przyjacielem i to jest dla mnie bardzo ważne. Cieszy się bardzo moimi sukcesami”, komplementowała Roberta Jansona małżonka. I dodała, że oboje są osobami uczuciowymi, które nie boją się ich okazywać. „Jesteśmy pod tym względem pokrewnymi duszami. Pamiętam, jak ogromnie przeżył koncert kolegów artystów dla niego i Moniki. A był jeszcze ciężko chory, nie całkiem samodzielny. Leżał w łóżku z gorączką. Oglądaliśmy więc koncert w telewizji. Był bardzo wzruszony, zaskoczony i wdzięczny wszystkim, którzy brali w nim udział – od prowadzących po artystów”, wspominała. A czy zdarzają im się sprzeczki i ciche dni? „Czasami się na siebie denerwujemy, ale nie kłócimy. Raczej sprzeczamy. Czasami ja się wycofam, czasami Robert. Nic nie przychodzi łatwo. Ale po prostu nie lubimy kłótni, więc je omijamy. Zazwyczaj rozładowujemy napięcie żartem. Szkoda nam zawsze było zdrowia i życia na kłótnie, awantury. Tyle jest wojen i nieszczęść na świecie, by jeszcze toczyć je w domu. Nasze priorytety to zdrowie dla nas i naszych najbliższych”, przekonywała Krystynę Pytlakowską Beata Janson. A co jest dla nich esencją? „Życie jest najważniejsze. I to, że w każdej doli i niedoli stoimy obok siebie, trzymając się za ręce… Jak Bóg da, niech tak zostanie na zawsze”, życzyła sobie. „Rodzina oczywiście liczy się dla mnie najbardziej. I muzyka. Uzdrawia mnie. Gdyby nie miłość, jaka wypełnia ten dom, byłoby ze mną krucho. Lekarz powiedział: „Myśli są pana zabójcą”. Beatka często mi mówi: „Robert! Uśmiechnij się. Jestem obok”. I macha mi ręką przed oczami. Wtedy wracam. Idę po zakupy do sklepu, przytulam Emmę. Gdybym był z inną kobietą, nie sądzę, żeby to wszystko wytrzymała. Moja żona wiele przeszła. Musiała być bardzo silna. Wiesz? Mam pretensje do własnej duszy, że jest taka wrażliwa, że nie jestem w stanie z nią walczyć. Że jest silniejsza ode mnie. A ja bym chciał, żeby dała mi spokój”, zwierzał się Robert Janson. Źródło: VIVA!, Pomponik
Marta i Damian z "Love is Blind" przechodzą trudniejszy moment? Fani z niepokojem śledzą ich historię
Ich relacja od początku budziła ogromne emocje wśród widzów "Love is Blind". Marta i Damian szybko stali się jedną z najbardziej komentowanych par programu, a ich ślub wielu fanów uznało za dowód na to, że telewizyjny eksperyment może przerodzić się w prawdziwe uczucie. Dziś wokół ich związku znów zrobiło się głośno — tym razem z powodu niepokojących sygnałów i krótkiego oświadczenia, które para opublikowała w sieci.
Choć Marta i Damian jeszcze niedawno sprawiali wrażenie pary, która odnalazła stabilność po zakończeniu programu, ostatnie tygodnie przyniosły wiele pytań o stan ich relacji. Nieobecność w materiałach związanych z Reunion, ograniczona aktywność w mediach społecznościowych i wspólny komunikat o potrzebie „przestrzeni i spokoju” sprawiły, że internauci zaczęli z dużą uwagą obserwować każdy kolejny sygnał płynący od uczestników "Love is Blind". Marta i Damian w „Love is Blind”. Od zauroczenia w programie do decyzji o ślubie W świecie telewizyjnych formatów trudno dziś o relacje, które sprawiają wrażenie naprawdę szczerych. Marta i Damian od początku byli jednak odbierani inaczej. Ich historia rozwijała się spokojnie — od pierwszych rozmów w kapsułach, przez coraz większą bliskość, aż po decyzję, która dla wielu widzów stała się symbolicznym finałem całego eksperymentu: ślub. To właśnie ta emocjonalna naturalność sprawiła, że para tak szybko zdobyła sympatię publiczności. Widzowie obserwowali ich nie tylko jako uczestników programu, ale przede wszystkim jako dwoje ludzi próbujących stworzyć coś trwałego mimo presji kamer i ogromnych emocji. W ich relacji było sporo czułości, momentów niepewności, ale też dojrzałości, która wyróżniała ich na tle innych par. Po emisji finałowych odcinków wiele osób wierzyło, że Marta i Damian będą jedną z tych historii, które udowodnią, że telewizyjny eksperyment może mieć prawdziwe konsekwencje również poza planem zdjęciowym. Internauci z dużym zaangażowaniem śledzili ich dalsze losy, kibicując im już nie jako bohaterom programu, ale zwyczajnie — jako parze. ZOBACZ TEŻ: To będzie ślub dekady. Data ceremonii Taylor Swift wyciekła, a lista gości wygląda jak Oscarowa gala. Książę William wśród zaproszonych? Fani zaniepokojeni relacją Marty i Damiana. Nieobecność na Reunion wywołała pytania W ostatnich tygodniach wokół Marty i Damiana zaczęło jednak pojawiać się coraz więcej znaków zapytania. Widzowie szybko zauważyli, że para nie pojawiła się w materiałach promujących Reunion "Love is Blind", co natychmiast wywołało lawinę komentarzy w sieci. Dla wielu fanów był to pierwszy sygnał, że w ich relacji mogło dojść do trudniejszego momentu. Atmosferę niepewności dodatkowo podsycała ograniczona aktywność w mediach społecznościowych. Internauci zaczęli analizować niemal każdy szczegół — brak wspólnych zdjęć, rzadsze publikacje czy ciszę wokół ich codzienności. Choć podobne sytuacje często wynikają po prostu z potrzeby prywatności, tym razem wiele osób zaczęło zastanawiać się, czy za kulisami ich relacji nie dzieje się coś trudnego. W sieci zaczęły pojawiać się liczne teorie i przypuszczenia, jednak obok nich bardzo wyraźnie wybrzmiewały też głosy nawołujące do większej delikatności. Wielu internautów podkreślało, że niezależnie od sytuacji para ma prawo przeżywać swoje emocje poza medialnym szumem. Szczególnie że życie po programie często okazuje się znacznie trudniejsze, niż mogłoby się wydawać z perspektywy ekranu. "Potrzebujemy przestrzeni i spokoju". Wspólne oświadczenie Marty i Damiana poruszyło fanów Po tygodniach spekulacji Marta i Damian zdecydowali się opublikować krótkie wspólne oświadczenie. Ten prosty komunikat dla wielu osób stał się jasnym sygnałem, że para rzeczywiście przechodzi bardziej wymagający moment. "Dziękujemy za wszystkie wiadomości i wsparcie. Ostatni czas był dla nas bardzo intensywny, dlatego potrzebujemy trochę przestrzeni i spokoju. Dziękujemy za zrozumienie. D&M" — napisali. To właśnie ton tego oświadczenia sprawił, że reakcje fanów były pełne empatii. Internauci zaczęli pisać przede wszystkim o wsparciu, zrozumieniu i życzeniach spokoju. Wielokrotnie pojawiały się słowa o tym, że niezależnie od tego, co dzieje się dziś w ich relacji, oboje zasługują na przestrzeń do przeżywania wszystkiego na własnych zasadach. SPRAWDŹ TEŻ: Samodzielnie wychowywała syna. Dziś Edyta Górniak wraca do przeszłości. Zdobyła się na poruszające wyznanie
Wszyscy wiedzieli o tym romansie. Kulisy tragicznej śmierci aktora z „Karate po polsku” łamią serce
Mija 15 lat od tragicznej śmierci Edwarda Żentary. Ceniony aktor, reżyser i dyrektor teatru przez lata uchodził za człowieka spełnionego — kochającego męża, ojca i artystę z pasją. Za zamkniętymi drzwiami zmagał się jednak z samotnością, depresją i emocjonalnym chaosem, który ostatecznie doprowadził go do dramatu. Historia jego życia do dziś porusza i pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi.
Od koszmarnej śmierci Edwarda Żentary mija właśnie 15 lat. Aktor i reżyser przez długi czas prowadził spokojne życie u boku żony Marty, z którą wychowywał syna Mikołaja. Dla rodziny potrafił zrezygnować z zawodowych ambicji i zwolnić tempo kariery. Wszystko zmieniło się jednak, gdy w jego życiu pojawiła się młodsza aktorka. Burzliwy romans, problemy w teatrze oraz narastająca depresja sprawiły, że Żentara znalazł się w miejscu, z którego — jak się okazało — nie widział już wyjścia. Edward Żentara — początek kariery Od dziecka fascynował się filmem, lecz gdyby nie słowa zachęty jego nauczycielki z polskiego, prawdopodobnie nigdy nie zostałby aktorem. Od samego początku rzucano mu kłody pod nogi. Słyszał, że brakuje mu potencjału, a wszystko przez... zbyt matowy głos. "Potem znów chciano się mnie pozbyć, bo nie umiałem pokazywać żadnych uczuć", żalił się Edward Żentara w jednym z wywiadów. Nie porzucił jednak marzeń, a lata później los się do niego uśmiechnął. Po studiach nie mógł opędzić się od propozycji filmowych i teatralnych, a dzięki kultowej już roli plastyka-karateki z filmu „Karate po polsku” entuzjaści kina zapamiętali jego twarz. CZYTAJ TAKŻE: Freddie Mercury miał córkę? Nowa biografia ujawnia tajemnicę sprzed 48 lat Choć był niezwykle utalentowany, to bardzo krytycznie oceniał wszystko, co robił. Jego podejście z czasem uległo zmianie. „Rzadko byłem zadowolony ze swojej pracy. Zamiast się cieszyć, szukałem dziury w całym. A potem stało się coś dziwnego: nadeszły lata chudsze, mniej grałem, lecz — ku mojemu zdziwieniu — nie zdołowałem się, tylko zacząłem myśleć pozytywnie. Zacząłem postrzegać życie w jaśniejszych barwach" — ujawnił Marii Jolancie Ostrowskiej w wywiadzie z 2009 roku. Edward Żentara, 06.11.2003 rok Jak się poznali Edward Żentara i żona Marta? Historia miłości Dziś możemy jedynie spekulować, że ta wewnętrzna przemiana Edwarda Żentary miała związek z kobietą, w której przez długi czas był szaleńczo zakochany. Martę — swoją przyszłą żonę — poznał, gdy występował w lubelskim teatrze. Była jeszcze studentką, początkującą aktorką stawiającą swoje pierwsze kroki. Zagrała postać Gałązki Jabłoni w Siekierezadzie, lecz dla ukochanego porzuciła marzenia o karierze na deskach teatru. Para postanowiła wziąć ślub. Marta zajmowała się domem i wychowywała ich wspólnego synka Mikołaja, a Edward Żentara... występował coraz rzadziej. Miał ku temu słuszny powód. Była nim oczywiście rodzina. "Na etacie w teatrze trzeba być nieustannie do dyspozycji. Rano kilkugodzinna próba, wieczorem spektakl. Brakuje czasu dla rodziny, przyjaciół, na normalne życie. Dlatego w pewnym momencie musiałem podjąć decyzję, co dalej. Wybrałem rodzinę i przyjaciół. Wolałem pojechać z bliskimi na dwa miesiące w góry niż robić karierę" — stwierdził w jednym w wywiadów. I dodał, że najchętniej relaksuje się w miejscu, które wraz z Martą przyjęli za swój bezpieczny azyl. ZOBACZ TAKŻE: To on pomógł jej wyjść z cienia bolesnych rozstań. Co naprawdę wiemy o mężczyźnie, który odmienił świat Agnieszki Chylińskiej po cichu i bez rozgłosu? "Mamy w górach dom i spędzamy tam każdą wolną chwilę. To idealne miejsce, by wypocząć i nacieszyć się otaczającą przyrodą. Szum strumyka, las, a od wiosny — przydomowy ogród... Żona jest po kursie florystycznym. Dzięki niej rozpoznaję krzewy, kwiaty. Wystarczy kilka dni, by zregenerować siły", powiedział w rozmowie z Marią Jolantą Ostrowską. Życie aktora powracało na właściwe tory. Cieszył się nim i nie brakowało mu motywacji, a dodatkowych sił dodawali mu ukochana i jego syn dodawali mu sił. W pewnym momencie całkowicie usunął się w cień, aby na pełen etat zająć się reżyserią i pisaniem scenariuszy. Niebywałe doświadczenie i wszechstronność pozwoliły mu po czasie przejąć pozycję dyrektora — najpierw teatru w Grudziądzu, a następnie Koszalinie. Edward Żentara, Telekamery 2007, 22.01.2007 rok Edward Żentara — niefortunny romans zrujnował mu życie Nic nie zapowiadało wówczas tragedii, która miała wydarzyć się kilka lat później... Wraz z objęciem kierownictwa w teatrze tarnowskim względnie poukładane życie Edwarda Żentary znów zaczęło wymykać mu się spod kontroli. To tam bowiem poznał inną kobietę — ćwierć wieku młodszą od siebie aktorkę, którą nieoczekiwanie obdarzył namiętnym uczuciem. Aby z nią być, odszedł od rodziny. Był to romans gorący, a zarazem burzliwy... O tym, że dyrektor ma kochankę, wiedzieli wszyscy. Dlatego sytuacja w zespole była napięta — reszta obsady zarzuciła mu faworyzowanie kobiety kosztem pozostałych. "Patrycja S., prywatnie moja partnerka życiowa, ma odpowiednie wykształcenie, jest absolwentką studia aktorskiego, w tarnowskim teatrze na 17 premier zagrała tylko jedną główną rolę i dwie drugoplanowe" — bronił swojego honoru na łamach lokalnego tygodnika. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Iwona Lewandowska nie planowała już miłości. On pojawił się znikąd i rozkochał ją jednym gestem Miłość do Patrycji zrujnowała go doszczętnie... Rozstawali się, aby kilka dni później znów do siebie wrócić. Dyrektor tarnowskiej sceny cierpiał na depresję. Leki w połączeniu z alkoholem, w którym topił rozpacz dnia codziennego — to wszystko wypalało go od środka i pchnęło do ostatecznego kroku, jakim było odebranie sobie życia. Pod koniec maja 2011 roku Edward Żentara został znaleziony martwy w wannie swojego służbowego mieszkania. Przeciął sobie żyły podudzia. Umierał i wykrwawiał się przez trzy dni w niewyobrażalnym bólu i cierpieniu... Przed śmiercią napisał list pożegnalny, którego dokładna treść do dziś pozostaje częściowo tajna. Jedynie ze szczątkowych informacji wiadomo, że przerosły go problemy w tarnowskim teatrze oraz kłopoty sercowe... Jeśli zaś i ty zmagasz się z myślami samobójczymi, odczuwasz smutek lub strach, zadzwoń pod telefon 800702222 do Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym. Jeśli jesteś niepełnolni/a skorzystaj z kolei z Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111. Tam zostanie Ci udzielona fachowa pomoc. Linie działają całodobowo. Edward Żentara, Lagow, 27.06.1986. Lubuskie Lato Filmowe LLF 86' <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgiB5iwP-198806d.jpg" width="1600" height="2511" alt="Lagow, 27.06.1986. Lubuskie Lato Filmowe LLF 86; n/z Edward Zentara.,Image: 429907024, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Tomasz Gawalkiewicz / Forum" title="Lubuskie Lato Filmowe Lagow LLF 86" /> Źródło: Pomponik.pl, kultura.onet.pl
Była jego największym wsparciem do ostatnich chwil. Historia miłości Jana A.P. Kaczmarka chwyta za serce
Jan A.P. Kaczmarek odnalazł przy Aleksandrze Twardowskiej miłość, spokój i prawdziwe wsparcie. Ich historia zaczęła się jak film, ale życie napisało dla nich wyjątkowo poruszający finał.
Jan A.P. Kaczmarek i Aleksandra Twardowska-Kaczmarek tworzyli zgrany, kochający dom. Słynny kompozytor muzyki filmowej odnalazł u boku ukochanej spokój oraz miłość. Niestety relacja tej dwójki dobiegła końca dokładnie dwa lata temu, w 2024 roku... Zdobywca Oscara za ścieżkę do produkcji „Marzyciel” zmarł po długiej chorobie w wieku 71 lat. Jan A.P. Kaczmarek i Aleksandra Twardowska-Kaczmarek - historia miłości W 1989 roku wyjechał do USA. Miał 36 lat. W Stanach zaczynał od zera, podczas gdy w kraju posiadał status kultowego muzyka. Po czasie dołączyła do niego żona Elżbieta i czwórka dzieci: Szymon, Józefina, Antonii i Anastazja. W Hollywood Jan A.P. Kaczmarek spełniał swoje artystyczne marzenia. Amerykański sen się ziścił i zaprowadził go prosto na oscarową galę. W 2005 roku w Teatrze Kodaka odebrał nagrodę za muzykę do filmu Marzyciel. Współpracował z największymi reżyserami, tworzył ścieżki do kinowych hitów. A w życiu prywatnym? Jego małżeństwo z pierwszą żoną rozpadło się w 2014 roku. Po dwóch latach ożenił się ponownie. To Aleksandra Twardowska zdobyła jego serce. Zakochani reprezentują dwa odrębne światy – ona jest absolwentką Wydziału Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, cenioną projektantką wnętrz, on – światowej sławy kompozytorem muzyki filmowej, twórcą festiwalu Transatlantyk. Ale jak podkreśla Jan Kaczmarek - „W jej projektowaniu jest wiele muzyki, tzn. poczucia formy”. Świetnie się rozumieli, wspierali, byli dla siebie bratnimi duszami. Słuchali tej samej muzyki, lubili tę samą herbatę, mieli podobny gust. Byli jedną harmonią. O swoim spotkaniu mówili – przeznaczenie. Artysta planował stworzyć instytut filmu i muzyki pod Poznaniem i szukał osoby, która pomoże mu zagospodarować przestrzeń. Tak poznał Aleksandrę. „Szukał architekta wnętrz, którego wizja spotkałaby się z jego wyobrażeniem. Przyjechałam. Błyskawicznie miałam spójną wizję całości, wydawało mi się, że koncepcja rodzi się sama, ale też z twórczego dialogu z Janem, który opowiadał o swoich potrzebach”, opowiadała Aleksandra Twardowska-Kaczmarek w rozmowie z PANI. Artysta podziękował jej za spotkanie, ale oznajmił, że nie możne jej powierzyć tej pracy. Sam w rozmowie z Beatą Biały przyznał, że zakochał się w przyszłej żonie w momencie, gdy pierwszy raz spojrzała mu w oczy. „Byłem na takim etapie życia, w którym nie szuka się kłopotów sercowych. Wiedziałem, że nie mogę się zakochać. A jednocześnie zachwyciłem się tą utalentowaną kobietą. Jej charyzmą, kompetencjami, pasją, z jaką opowiadała swoją wizję. Dla mnie to było absolutnie za dużo piękna. Przeraziłem się. Uciekłem”, relacjonował w wywiadzie dla PANI. Po trzech latach przyjaciółka zaprosiła Aleksandrę na premierę filmu City Island, do którego muzykę stworzył ceniony kompozytor. Wtedy ich znajomość rozpoczęła się raz jeszcze. Poprosił ją, by pokazała mu swoje aktualne portfolio. Imponowała mu talentem, wizjami projektów. „Chciałbym porozmawiać o projektach, czy możesz mi pokazać, co w tym czasie zrealizowałaś? – zapytał Jan, gdy zadzwonił. Potem były długie fascynujące rozmowy telefoniczne”, wspominała żona Jana A.P. Kaczmarka. Aleksandra Twardowska-Kaczmarek, Jan A.P. Kaczmarek, 2018 Aleksandra Twardowska-Kaczmarek i Jan A.P. Kaczmarek byli razem na dobre i na złe Zakochani doczekali się wspólnie dziecka, synka Jasia. „Z naszej interakcji rodzą się piękne rzeczy. Nasz syn Jaś jest owocem wzajemnej fascynacji”, opowiadał artysta Beacie Biały. Chłopiec ma dziś 8 lat. Jan Kaczmarek cieszył się, że towarzyszy dziecku na każdym etapie życia. I jak dodawał, chciał doświadczyć pewnej radości jako ojciec, która wcześniej go ominęła. Jakim ojcem był kompozytor? Wspaniałym, czułym i opiekuńczym. Często grał z juniorem w szachy, przekazywał mu życiową mądrość, uczył gotowania. „Jan jest bardzo czuły na emocje. Teraz uczy ich naszego syna Janka. Nauczyliśmy go je nazywać, co wcale nie jest częste u mężczyzn […] Jan nauczył go przegrywać i nauczył go odwagi społecznej. Jaś jest cudownie otwarty na świat i daje nam swoje światło każdego dnia”, opowiadała projektantka wnętrz w rozmowie z Beatą Biały. Aleksandra Twardowska-Kaczmarek ceniła w mężu to, jak potrafi celebrować chwile. Zawsze imponował jej inteligencją, dobrocią. Czytaj też: Poznali się zupełnie przypadkiem, bez zastanowienia jej pomógł. Zbigniew Wodecki we wspomnieniach Natalii Przybysz Jan A.P. Kaczmarek, Aleksandra Twardowska-Kaczmarek, Mastercard OFF CAMERA, 2017 rok Aleksandra Twardowska: „Choroba męża zmieniła wszystko oprócz miłości” Niedawno Jan A.P. Kaczmarek został laureatem Polskiej Nagrody Filmowej Orły 2023 za osiągnięcia życia. Statuetkę odebrała za niego ukochana. Kompozytor nie był w stanie pojawić się na gali. Laureat Oscara mierzył się z poważną chorobą, zanikiem wieloukładowym (MSA). „Ta nagroda ma dla niego najwyższą wartość. Chciałabym podziękować za dobre myśli, słowa i czyny tych z państwa, którzy nam pomogli z jego ekstremalnie ciężką chorobą. Bardzo wam dziękuję za wsparcie. Potrzebujemy go. Jestem bardzo wzruszona, ten wieczór jest dla niego”, mówiła ze sceny Aleksandra Twardowska-Kaczmarek podczas gali Orłów 2023. W rozmowie z magazynem PANI zastanawiała się, czy los testuje ich miłość… „Myślę, że spotkało nas szczęście, które rzadko się zdarza - mamy pewność. Ja miałam pewność, że to TEN mężczyzna. I że z tym mężczyzną chcę przejść przez życie, być z nim na dobre i na złe. Teraz jest złe. Choroba Jana zmieniła wszystko oprócz miłości”, tłumaczyła. Na początku 2023 roku rodzina apelowała o pomoc dla kompozytora. Córka artysty Anastazja Davis wyznała w poruszającym poście, że jej tata nie był w stanie samodzielnie się poruszać i wymagał stałej pomocy żony oraz dwóch opiekunów. „Ma zanik wieloukładowy lub MSA, na który nie ma prawdziwego leczenia ani lekarstwa. Choroba uszkadza zakończenia nerwowe, aż zawiodą płuca. To jest horror dla nas, gdy patrzymy, jak ten niesamowity człowiek toczy walkę, której nie wygra. Wszystkie próby pomocy mu w poprawie nie powiodły się, a teraz celem jest zapewnienie mu jak największego komfortu w domu”, pisała. W najtrudniejszych momentach Jan A.P. Kaczmarek mógł liczyć na wsparcie bliskich i najdroższej żony. Byli razem na dobre i na złe. Aleksandra Twardowska-Kaczmarek zawiesiła swoje zobowiązania zawodowe, by opiekować się mężem. Rodzina nie była jednak w stanie pokryć kosztów leczenia. Na początku stycznia 2023 roku ruszyła zbiórka. „Tata nie jest w stanie pracować, a jego żona musiała zawiesić swoją pracę, ponieważ jest jego głównym opiekunem, a to jest praca na pełny etat, tym bardziej że opiekuje się również ich 7-letnim synem Jasiem. […] Stworzyło to dla nich duże obciążenie finansowe. Ja, moje rodzeństwo i jego żona wykorzystaliśmy każdą możliwość i zrobiliśmy, co w naszej mocy, aby pomóc finansowo, ale potrzeby przekraczają nasze możliwości”, pisała Anastazja Davis. Sprawdź też: Ślub wzięli w tajemnicy. Małgorzata Niemirska przez pięć lat codziennie żegnała się z Markiem Walczewskim <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjclVfJ-62fad2f.jpg" width="2400" height="1600" alt="£ód, 12.07.2019. Twórca oraz dyrektor festiwalu, kompozytor Jan A.P. Kaczmarek (P) z ¿on¹ Aleksandr¹ Twardowsk¹-Kaczmarek (C) podczas inaguracji Festiwalu Transatlantyk, 12 bm. w Hotelu Andels w £odzi. Wydarzenie otwiera polska premiera hollywoodzkiego filmu Znajdê Ciê w re¿. Marthy Coolidge. (kf) PAP/Grzegorz Micha³owski" title="Jan A.P. Kaczmarek Aleksandra Twardowska-Kaczmarek" /> Jan A.P. Kaczmarek, Aleksandra Twardowska, inauguracja Festiwalu Transatlantyk, Łódź, 2019 Jak zachorował Jan A. P Kaczmarek? Choroba dała o sobie znać niespodziewanie w momencie, gdy Jan Kaczmarek osiadł z żoną i synkiem w Sopocie. Mieli prowadzić spokojne życie, ale wraz z diagnozą wszystko się zmieniło. „Poczułam nieprawdopodobną samotność w nowym miejscu. Do tego nastał covid i izolacja od ludzi”, opowiadała Aleksandra Twardowska. Wrócili do Krakowa, by być bliżej rodziny, przyjaciół, przestrzeni, które dają im poczucie bezpieczeństwa. „Dopiero codzienność pokazuje, jakiej skali jest to wyzwanie. Czasami jestem jego ustami i wypowiadam słowa, które mi delikatnie podpowie albo pokaże. Cieszymy się tym, że może dalej tworzyć. Bo wciąż ma nowe pomysły”, mówi Aleksandra Twardowska. Jan Kaczmarek niemal do końca życia komponuje. Mimo że choroba pozbawiła go mowy, to nie odebrała wszystkiego. Artysta był pewien, że znajdzie się lek, albo specjalista, który da mu szansę. „Od roku choroba przybrała agresywną formę. Jan jest przekonany, że znajdziemy jakiś lek, ośrodek, specjalistę – i spróbujemy, nawet jako pionierzy, zmierzyć się z rzeczą, która nie daje szans innym. Gdyby nie Jan... nie wiedziałabym, czym jest miłość”, mówiła w poruszających słowach w PANI Aleksandra Twardowska-Kaczmarek. Gdy choruje jeden członek rodziny, choruje cała rodzina. Jan Kaczmarek wzruszał się, patrząc na troskę żony. „Miłość jest jedyną drogą. Cały czas czerpiemy z tego wielkiego źródła, którym był nasz początek. Mieliśmy w sobie pewność tej decyzji i pełnej harmonii bycia ze sobą”, czytaliśmy w PANI. Kompozytor zmarł dokładnie dwa lata temu. Źródło: Kobieta Onet, PANI Jan A.P. Kaczmarek, Aleksandra Twardowska-Kaczmarek, Gala Jubileuszowa 100-lecia Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, 2018
Paweł Staliński zakochał się na parkiecie. Mało kto wie, kim jest jego ukochana
Gdy pojawił się w „Tańcu z gwiazdami”, widzowie patrzyli tylko na jego taneczne postępy. Mało kto wiedział, że właśnie wtedy Paweł Staliński poznał kobietę, z którą dziś tworzy zgrany duet nie tylko na parkiecie, ale i w życiu prywatnym.
Gdy jesienią 2010 roku wziął udział w „Tańcu z gwiazdami”, z miejsca zaskarbił sobie sympatię widzów. Okazało się również, że Paweł Staliński jest nie tylko utalentowanym aktorem i modelem, lecz także... świetnym tancerzem. Dzięki temu sportowi poznał zresztą miłość życia. Syn Doroty Stalińskiej i Paulina Janicka są parą i na parkiecie, i w życiu prywatnym. Mają podobne zapatrywania na codzienność, priorytety oraz pasję. Kim jest ukochana Pawła Stalińskiego? „Wszystko zaczyna się od przyjaźni, a potem możemy iść dalej”, zwierzał się aktor w przeszłości... Paweł Staliński: dziewczyna. Kim jest partnerka syna Doroty Stalińskiej? Udział w Tańcu z Gwiazdami był dla niego przełomowym momentem. Syn Doroty Stalińskiej dzięki programowi odnalazł nową pasję i miłość. W 10. edycji tanecznego show u boku Izabeli Janachowskiej wywalczył sobie drugie miejsce. Z każdym kolejnym odcinkiem zachwycał widzów swoimi umiejętnościami. Paweł Staliński w tamtym czasie nie miał żadnego związku z tańcem. Poświęcał się aktorstwu i modelingowi. Czytaj także: Nigdy nie ujawniła, kto jest jego ojcem. Tak Dorota Stalińska mówiła o relacji z synem Pawłem View Burdaffi on the source website Paweł Staliński i Izabela Janachowska w Tańcu z Gwiazdami Jednak to taniec stał się jego pracą i pasją. Od czasu Tańca z Gwiazdami syn Doroty Stalińskiej wciąż rozwija swój talent. Zaczął wyjeżdżać na turnieje, pokazy taneczne. Na swoim koncie ma mistrzostwo Polski w kategorii pro-am (w niej profesjonalny tancerz występuje z amatorem). Paweł Staliński zdobył ten tytuł wraz z partnerką, Pauliną Janicką. Tworzą zgrany duet nie tylko na parkiecie. Połączyła ich wspólna pasja, ale tak naprawdę wszystko zaczęło się od przyjaźni. O tym artysta opowiadał w jednym z wywiadów dla Pytania na śniadanie. „Wszystko zaczyna się od przyjaźni, a potem możemy iść dalej”, zwierzał się. Zakochani wspólnie prowadzą firmę Dance Agency, a także portal Pierwszy Taniec Online, który skupia się na przygotowaniu par młodych do nauki pierwszego tańca. Jakiś czas temu Paweł Staliński i Paulina Janicka opracowali Niezbędnik Panny Młodej, czyli specjalny terminarz ślubny, dzięki któremu pary mogą skupić się na okiełznaniu spraw organizacyjnych. Umiejętności Pawła Stalińskiego i Pauliny Janickiej możemy podziwiać na ich kanale na YouTube. Zakochani czarują na parkiecie. Widać, że taniec sprawia im ogromną radość i mają ze sobą cudowną więź. Kim jest Paulina Janicka, partnerka Pawła Stalińskiego? Ukochana Pawła Stalińskiego jest profesjonalną tancerką tańca towarzyskiego. Od ponad 20 lat występuje na parkiecie. Zdobyła najwyższą międzynarodową klasę taneczną ‘S’, w stylu standardowym oraz latynoamerykańskim. Jak dowiadujemy się z opisu artystki na Dance Agency, Paulina Janicka jest Mistrzynią Polski, Dwukrotną Mistrzynią Włoch, finalistką Mistrzostw Świata Professional Rising Stars Blackpool i jedną z najlepszych tancerek w światowym rankingu. Na swoim koncie ma także udział w Tańcu z Gwiazdami i występy w programie Jaka to Melodia. „Wielka optymistka i zawsze uśmiechnięta, ciepła osoba. Uważa, że marzeń nie należy odkładać na później, marzenia trzeba po prostu realizować”, czytamy na stronie firmy. Zakochanym życzymy wszystkiego najlepszego! Jesteśmy zachwyceni ich umiejętnościami i pasją. Czytaj też: Michał Bajor i Dorota Stalińska to sprawdzeni przyjaciele. Artysta jest ojcem chrzestnym jej syna