Była jego studentką, stała się miłością życia. Żadne z nich nie spodziewało się tego uczucia
Ona – młoda studentka, on – legenda sceny, profesor z dorobkiem. Dzieliło ich niemal trzy dekady, ale połączyło uczucie, które zaskoczyło wszystkich. Związek Olgi Sawickiej i Zbigniewa Zapasiewicza to opowieść o miłości na przekór życiu, chorobie i przeszłości.
Poznali się na korytarzach Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Ona była studentką, on profesorem, aktorem z imponującym dorobkiem, autorytetem. Dzieliło ich 27 lat, ale połączyło głębokie uczucie. Na pewno intensywne, ale czy szczere? Wątpliwości na ten temat wielokrotnie wyrażały osoby postronne. Zbigniew Zapasiewicz był jednym z najbardziej uznanych aktorów, ale jego prywatne życie było w rozsypce. Miał za sobą dwa nieudane małżeństwa i jakieś romanse. Zmagał się z demonem choroby alkoholowej. Ale Olga Sawicka odmieniła jego – wydawałoby się – tragiczny los... W rocznicę jego śmierci przypomnijmy tę poruszającą historię. [Ostatnia aktualizacja: 13.09.2025] Zobacz też: Rozstawali się i wracali do siebie. Historia miłości Roberta Rozmusa i Ewy Kwiatkowskiej Zbigniew Zapasiewicz i Olga Sawicka: historia miłości Gdy zaczął spotykać się z o 27 lat młodszą studentką wszyscy myśleli, że to kolejny przelotny romans. Warszawa huczała od plotek. Do niej, jak wspominała, dochodziły kąśliwe opinie. Mówiono o niej: „karierowiczka”, „beztalencie”, „spryciara”. Ale oni na przekór całemu światu byli razem i byli szczęśliwi. Jak wyglądało ich życie? Zbigniew Zapasiewicz to jeden z najwybitniejszych polskich aktorów. Stworzył kreacje, które weszły do historii polskiego teatru i kina. Takie filmy, jak „Za ścianą”, „Bez znieczulenia”, „Matka królów” sprawiły, że stał się aktorem uznanym i popularnym. W „Barwach ochronnych” zobaczył go amerykański gwiazdor Warren Beatty. Zachwycił się, miał dla Zapasiewicza rolę, ale aktora nie wypuszczono z kraju. Gdyby nie żelazna kurtyna, może byłby gwiazdą Hollywood. Był w środowisku autorytetem. „Zapasiewicz nawet, jak się pomyli, to ma rację - mówił o nim inny wybitny aktor Jerzy Radziwiłłowicz. Urodził się w 1934 roku jako Jan Zapasiewicz, Zbigniewem został później na cześć zmarłego ojca. Dorastał w inteligenckiej rodzinie na warszawskim Żoliborzu. Poprzez matkę spokrewniony był z wybitną rodziną Kreczmarów, Janem i Jerzym. Obaj opiekowali się nim po śmierci jego ojca w 1937 roku. W szkole nazywano go słoniem, bo chodził w za dużych wojskowych butach i tupał. Po maturze wybrał chemię na Politechnice Warszawskiej, ale po pierwszym roku zaryzykował i zdał do Szkoły Teatralnej. Kiedy powiedział o tym Janowi Kreczmarowi z prośbą o jakąś poradę, wuj odpowiedział: „Ale przecież ja nawet nie wiem, jak ty mówisz, bo ty nigdy nic nie mówisz”. Zbigniew Zapasiewicz był zamknięty w sobie, nieśmiały. Pierwszy rok Szkoły Teatralnej wspominał jako koszmar, ciągłe przełamywanie siebie i pokonywanie barier nieśmiałości. Olga Sawicka pochodziła z dobrej kochającej się rodziny. Nigdy niczego jej nie zabraniano ani nie narzucano. Gdy rodzice dowiedzieli się, że chce iść do Szkoły Teatralnej zgodzili się, choć przestrzegali ją, że będzie trudno. Czytaj także: Kiedy miała 12 lat, jej ojciec odszedł od rodziny. Anna Lewandowska ma za sobą bardzo trudne chwile... Zbigniew Zapasiewicz i Krystyna Maciejewska Gdy się spotkali z Olgą Sawicką mieli za sobą inne przeżycia. Ona była dziewczyną aktora Dariusza Jakubowskiego. Podobno uchodzili za fajną parę, której wróżono szczęśliwą przyszłość. Zbigniew Zapasiewicz miał za sobą jedno małżeństwo, drugie chyliło się ku upadkowi. Jeszcze na studiach zakochał się w aktorce Krystynie Maciejewskiej, była z tego samego pokolenia, o rok od niego starsza. W połowie lat 60 zdecydowali się na ślub. Ale ich drogi, przynajmniej te zawodowe, zaczęły się rozchodzić. Zbigniew Zapasiewicz szybko został dostrzeżony jako aktor, robił karierę. Jego żona nie miała takiego powodzenia, choć widzowie pamiętają ją może z epizodów w „Czterdziestolatku” czy serialu „Dom”. Niespełnienie zawodowe kładło się cieniem na małżeńskim życiu. Zaczęły się kłótnie, a czasem głośne awantury. To podobno wtedy aktor zaczął pić, by uciec od problemów. Z czasem alkohol coraz bardziej władał jego życiem, choć nigdy nie ucierpiała na tym praca. Małżeństwo z Krystyną Maciejewską-Zapasiewicz – bo aktorka zawsze używała podwójnego nazwiska – nie przetrwało codziennych trudów. Rozstali się, ona została w mieszkaniu na warszawskim Żoliborzu. Była tam do niedawna, bo zmarła w styczniu tego roku, bardzo lubianą osobą, popierała opozycję, KOD. Czytaj także: Jego walkę z chorobą śledziła cała Polska. Do końca wierzył, że wyzdrowieje Zbigniew Zapasiewicz do drugiej żony: niepotrzebnie Cię dręczę Zbigniew Zapasiewicz i Iwona Słoczyńska spotkali się na początku lat 70. w Teatrze Nowym w Łodzi. Aktorka wspomina, że miał „piękny stosunek do kobiet, wielki wdzięk i urok”. To dla niego przeniosła się do Warszawy, grali razem w Teatrze Dramatycznym. W pewnym momencie w teatrze były obie żony profesora Zapasiewicza, co musiało być trudne do zniesienia. Małżeństwo z Iwoną Słoczyńską także nie przetrwało. Zapasiewicz rzadko bywał w domu, dużo pracował, bankietował, pił. Czuł, że alkohol staje się coraz większym problemem w jego życiu. Z jednej strony tracił nad sobą kontrolę, z drugiej jako aktor był człowiekiem bardzo zdyscyplinowanym i obowiązkowym. Wspaniałym pedagogiem Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Mówił, że jeśli aktora nie ma na spektaklu, to znaczy, że nie żyje. Grał nawet tego dnia, kiedy zmarła jego mama, z którą był bardzo związany. Iwona Słoczyńska (dzisiaj Iwona Sydor) była pierwszą kobietą, dla której próbował wyzwolić się z nałogu. „Kocham Cię i dziś uświadomiłem sobie, jak bardzo cierpisz i jak ja niepotrzebnie i okrutnie Cię dręczę. Tak dalej nie może być. Wziąłem lekarstwo, bo widocznie bez tego nie daję rady. Jestem naprawdę niesamowicie wyczerpany i wyjałowiony”, napisał do żony w jednym z listów. A jednak zdecydował się na rozstanie. To on odszedł, dla jego żony było to trudne i bolesne przeżycie. Ale ułożyła sobie życie na nowo, od lat mieszka w USA. Zobacz też: Jolanta Kwaśniewska w żałobie. Była pierwsza dama przekazała smutne wieści Zbigniew Zapasiewicz, plan filmu „Opowieści weekendowe: urok wszeteczny”, 1996-1998 rok Z Olgą Sawicką stworzył prawdziwy dom Zbigniew tak wspominał początki znajomości z Olgą Sawicką: „Po pewnych trudach udało mi się ją nakłonić do tego, żebyśmy byli razem. Bardzo się tego bała i wcale się nie dziwię. Byłem człowiekiem pięćdziesięcioletnim, a ona miała 23 lata. Ale zaryzykowała..”, pisał w książce „Zapasowe maski” (Prószyński- ska, 2003 rok). Na początku nie mieli gdzie mieszkać. Zbigniew Zapasiewicz nigdy nie dbał o dobra materialne, uchodził za niepraktycznego, niezaradnego życiowo człowieka. Być może też z powodu choroby alkoholowej nie radził sobie w życiu. Przez kilka lat on – wielki aktor – mieszkał w hotelu pracowniczym. „Nie mieliśmy gdzie mieszkać i miotaliśmy się po zupełnie przypadkowych miejscach. Pamiętam, jak wracaliśmy z jednego z pierwszych wspólnych urlopów w Krynicy Morskiej. Jadąc do Warszawy moją starą dacią, nie wiedzieliśmy, gdzie się w ogóle zatrzymamy”, wspominał. Ostatecznie zamieszkali na warszawskiej Starówce. Zbigniew Zapasiewicz bardzo zmienił się u boku Olgi Sawickiej, zaczęło go cieszyć życie rodzinne, polubił wakacje. Był w dobrej formie, z czasem przestał pić. Pozbył się tego „przymusu". Na początku nie myśleli o ślubie, ale żeby uregulować swoją sytuację pobrali się w 1991 roku. Uważał, że Olga Sawicka poświęciła się dla niego, bo ten związek zaważył na jej życiu zawodowym. Dawano jej do zrozumienia, że jest „tylko” żoną Zbigniewa Zapasiewicza, dyrektorzy teatrów nie chcieli jej angażować. Jak mówił, jego żona „obijała się o mur”. Grała głównie u boku męża, byli razem w Teatrze Dramatycznym, potem w Powszechnym. To na pewno nie było mile widziane. „Gdyby nasz związek nie opierał się na autentycznym uczuciu, skończyłby się ze sto razy”, mówiła Olga Sawicka. (cytuję za interia.pl) Olga Sawicka o Zapasiewiczu: nie miał wad tylko wadki „Rola konkubiny nie jest łatwa, szczególnie w kraju, gdzie mówi się o wolności i tolerancji, a często postępuje odwrotnie”, mówiła Olga Sawicka w „Życiu na gorąco". Ślub dawał jej poczucie bezpieczeństwa i porządkował różne rzeczy prawnie. W codziennym życiu to ona była od zadań specjalnych, jak remonty czy pilnowanie płatności, Zbigniew Zapasiewicz pomagał. Ale jak tłumaczyła: „Zbyszkowi zawdzięczam to, gdzie jestem i kim jestem. Wierzę, że jeśli przebywa się z wyjątkowym człowiekiem, to przejmuje się od niego choć trochę jego cech. Był inteligentny, mądry. Nie miał wad, tylko wadki: niezaradność, roztargnienie”. Ich szczęśliwe życie przerwała nieoczekiwana tragedia. Aktor odszedł nagle. Okazało się, że choruje na zaawansowanego raka wątroby, choroba długo nie dawała o sobie znać. Zbigniew Zapasiewicz umarł trzy dni po diagnozie – 14 lipca 2009 roku. Został pochowany na warszawskich Powązkach. Olga Sawicka długo nie mogła pozbierać się po śmierci męża. Była pewna, że już nie spotka mężczyzny, z którym będzie potrafiła stworzyć dom. Ale spotkała Krzysztofa, biznesmena, są dzisiaj szczęśliwą parą.
Nowa narzeczona, stare nawyki. DiCaprio znów zakochany, ale o ślubie ani słowa…
Leonardo DiCaprio znów na ustach mediów – tym razem za sprawą gorących zdjęć z Saint Tropez, gdzie wypoczywa z 27-letnią modelką Vittorią Ceretti. Aktor eksponuje odchudzoną sylwetkę, a Ceretti błyszczy w jasnoróżowym bikini. Para jest razem od sierpnia 2023 i wydaje się, że to coś więcej niż wakacyjny romans.
Lato 2025 roku przynosi kolejne potwierdzenie, że Leonardo DiCaprio i Vittoria Ceretti tworzą relację, która wykracza poza przelotny flirt. Para została uchwycona przez paparazzi podczas wypoczynku w Saint Tropez – na pokładzie luksusowego jachtu wartego 32 miliony dolarów. To właśnie tam DiCaprio od lat odpoczywa w towarzystwie pięknych kobiet, jednak tym razem u jego boku trwa niezmiennie od dwóch lat ta sama osoba – 27-letnia włoska modelka Vittoria Ceretti. Aktor zaskakuje przemianą – nowa sylwetka i styl życia Leonardo DiCaprio, zdobywca Oscara za film „Zjawa”, zdaje się przechodzić przemianę nie tylko uczuciową, ale i fizyczną. Na najnowszych zdjęciach z jachtu prezentuje się w ciemnych kąpielówkach, odsłaniając odchudzoną sylwetkę i umięśnioną klatkę piersiową. To efekt regularnych treningów, którym aktor poświęca się od kilku miesięcy. W jego życiu pojawiła się dyscyplina i nowa energia, którą wielu przypisuje właśnie wpływowi Ceretti. ZOBACZ TEŻ: To według DiCaprio najgorszy film w historii. Dziś wstydzi się tej roli sprzed lat Choć DiCaprio przez lata unikał deklaracji i długotrwałych związków, jego obecna relacja wydaje się zaskakiwać nawet jego najwierniejszych fanów. Nie tylko dlatego, że trwa już od sierpnia 2023 roku, ale też przez wspólne wystąpienia na oficjalnych wydarzeniach. Najgłośniejsze z nich to wesele Jeffa Bezosa i Lauren Sanchez, na którym para pojawiła się razem. W świecie show-biznesu takie gesty uchodzą za jednoznaczne sygnały poważnych zamiarów. Co wiemy o Vittorii Ceretti – kim jest kobieta, która skradła serce DiCaprio? Vittoria Ceretti to nazwisko znane w świecie mody. 27-letnia Włoszka od lat zachwyca na wybiegach największych domów mody i regularnie pojawia się na okładkach prestiżowych magazynów. Jej uroda i charyzma wyróżniają ją na tle innych modelek, a silny charakter zdaje się przyciągać DiCaprio, który dotąd słynął z niechęci do wiązania się na dłużej. Tym razem jednak sytuacja wygląda inaczej – Ceretti nie tylko została na dłużej, ale też zdaje się mieć realny wpływ na styl życia aktora. CZYTAJ TEŻ: Miała 9 lat, gdy zagrała u boku Leonardo DiCaprio. Dziś mała Cora z ''Titanica'' jest nie do poznania Dlaczego Leonardo DiCaprio unika ślubu mimo poważnego związku? Mimo licznych spekulacji i publicznych wystąpień z partnerką, Leonardo DiCaprio wciąż nie zdecydował się na małżeństwo. Aktor nigdy nie był żonaty, a jego podejście do instytucji ślubu pozostaje niezmienne – niezależność, wolność, brak zobowiązań. Choć relacja z Ceretti wydaje się najbardziej stabilna w jego życiu, DiCaprio nie składa żadnych deklaracji. Czy to kwestia filozofii życiowej, czy ostrożność po latach w blasku fleszy? Jedno jest pewne – póki co, ślub nie pojawił się na horyzoncie. Źródło: Pudelek
Krzysztof "Diablo" Włodarczyk poślubił wieloletnią partnerkę! Panna młoda oczarowała wszystkich
10 lipca 2025 roku Krzysztof "Diablo" Włodarczyk poślubił swoją wieloletnią partnerkę Karolinę Olszewską. Uroczystość odbyła się w eleganckim dworku Villa Park Julianna pod Warszawą. Para młoda zachwyciła stylizacjami, a zdjęcia ze ślubu obiegły media społecznościowe.
Miłość, która przetrwała próbę czasu – Krzysztof "Diablo" Włodarczyk i Karolina Olszewska po ośmiu latach związku stanęli na ślubnym kobiercu. Uroczystość, która odbyła się 10 lipca 2025 roku w podwarszawskim Julianowie, była kameralna, ale pełna emocji – tak jak ich wspólne życie. Historia miłości Krzysztofa Włodarczyka i Karoliny Olszewskiej Krzysztof "Diablo" Włodarczyk, jeden z najbardziej znanych polskich bokserów, związał się z Karoliną Olszewską ponad osiem lat temu. Para ma razem 6-letnią córkę Marię. Choć sportowiec niechętnie dzielił się życiem prywatnym, ich relacja z czasem zyskała publiczny wymiar. Włodarczyk wielokrotnie wspominał o wsparciu, jakie otrzymuje od Karoliny, a teraz przyszedł czas na sformalizowanie ich związku. Ślub planowali już w 2021 roku, jednak plany zostały przesunięte o kilka lat. "Chcielibyśmy zrobić imprezę, zaprosić nasze rodziny, bliskich i bawić się do białego rana. To będzie ślub cywilny, ale przy okazji chcemy zrobić wesele. Pobawimy się, poskaczemy" — powiedział "Przeglądowi Sportowemu" w 2020 roku. ZOBACZ TEŻ: Papież i królowa popu z jednej rodziny?! Te więzy krwi zadziwiają świat, internet zapłonął, ale Watykan milczy Szczegóły ceremonii ślubnej "Po wielu latach powiedzieliśmy sobie tak!" — napisał sportowiec na Instagramie ku uciesze fanów. Uroczystość odbyła się 10 lipca 2025 roku w Villa Park Julianna w Julianowie pod Warszawą. To elegancki, stylowy dworek otoczony ogrodem, idealny na romantyczne uroczystości. Jak wynika z relacji medialnych, ceremonia była bardzo kameralna i elegancka. Nie zabrakło wzruszeń i pięknych momentów, a całość zyskała szeroki rozgłos dzięki udostępnionym w sieci zdjęciom. Karolina Olszewska zaprezentowała się w zjawiskowej sukni projektu Violi Piekut. Suknia ślubna przyciągała uwagę subtelnością i klasą. Na zdjęciach opublikowanych w sieci widać, że panna młoda promieniała szczęściem. Krzysztof Włodarczyk również wyglądał bardzo elegancko – postawił na klasyczny garnitur, który idealnie komponował się z kreacją ukochanej. Zdjęcia z uroczystości pojawiły się w mediach społecznościowych i spotkały się z entuzjastycznymi komentarzami fanów. Internauci gratulowali parze i wyrażali podziw dla stylizacji panny młodej. Włodarczyk nie ukrywał wzruszenia, dzieląc się z obserwatorami ważnym momentem ze swojego życia. SPRAWDŹ TEŻ: Matteo Bocelli miał tylko jedno życzenie. Ojciec spełnił je w nieoczekiwany sposób. „Dosłownie skamieniałem”
Dla niej porzucił wiarę, dla niego zrezygnowała z kariery. Dlaczego idealna para polskiego show-biznesu się rozpadła?
Ich historia miłości zaczęła się jak bajka – przypadkowe spotkanie, szybki ślub, wspólne marzenia. Z czasem jednak pojawiły się cienie, które zniszczyły ten obrazek. Co naprawdę wydarzyło się w związku Haliny Mlynkovej i Łukasza Nowickiego?
W oczach wielu byli parą idealną. Ale za kulisami ich relacji kryło się znacznie więcej, niż mogło się wydawać... Jak potoczyła się historia Haliny Mlynkovej i Łukasza Nowickiego? Oto ich historia miłości. Pierwsze spotkanie – magia jednego wieczoru Halina Mlynkova i Łukasz Nowicki poznali się w 2002 r. w krakowskiej „Piwnicy pod Baranami”. Artystka, wtedy jeszcze wokalistka zespołu Brathanki, przybyła na promocję książki Jana Nowickiego. Wieczór prowadził jego syn, Łukasz. Spotkanie miało charakter kulturalny, jednak dla dwójki bohaterów ten wieczór stał się początkiem czegoś większego. „Zauważyłem wysoką kobietę. Właściwie miałem twarz na wysokości jej piersi. Siatkarka, koszykarka? – pomyślałem. Dopiero potem się okazało, że to 174 cm wzrostu plus szpilki, a ja zorientowałem się, że to wokalistka Brathanków. Spodobała mi się, intrygowała” – wspominał Łukasz w rozmowie cytowanej przez z polki.pl. Ich znajomość rozwijała się szybko. Z pomocą przyszedł Zbigniew Preisner, który zainicjował ich bliższy kontakt, prowokując przypadkowe rozmowy i spotkania. Podczas jednej z imprez odprawiono nawet żartobliwy „ślub” – z obrączkami z folii aluminiowej i fałszywym księdzem. Choć zabawny, ten gest zapoczątkował prawdziwe uczucie. ZOBACZ TEŻ: 30 lat miłości, jeden moment prawdy. Co wydarzyło się za kulisami życia Walewskiej? Związek na pełnych obrotach Łukasz, mimo że mieszkał w Warszawie, coraz częściej bywał w Krakowie. Początkowo połączyła ich przyjaźń, lecz uczucie przyszło niespodziewanie szybko. Święta Bożego Narodzenia spędzili już razem, a po kilku miesiącach zdecydowali się na ślub. Ceremonia odbyła się w rodzinnych stronach Haliny na Zaolziu. Jako że wokalistka była wyznania ewangelickiego, Łukasz zdecydował się zmienić religię – zrobił to z miłości. Pobrali się w sierpniu 2003 r. Kilka miesięcy później na świat przyszedł ich syn, Piotr. Publicznie prezentowali się jako para idealna. Często razem, uśmiechnięci, zgrani. W 2007 r. Łukasz w rozmowie z „Galą” z czułością opowiadał o Halinie: „Ideałem kobiety jest zdecydowanie Halina. Wyobraź sobie bukiet kwiatów, który został zerwany jakiś czas temu i nadal nie więdnie. Wciąż jest piękny i soczysty. Taka jest właśnie Halina. Czeszka, ale Polka. Piękna kobieta”. Cień codzienności i cena sukcesu Z czasem jednak życie rodzinne zaczęło zderzać się z codziennymi wyzwaniami. Halina poświęciła swoją karierę, by zająć się synem – decyzja, która kosztowała ją wiele emocjonalnie. „Od narodzin Piotrusia żyję z ciągłymi wyrzutami sumienia. [...] Kiedy jestem z nim, to myślę o uciekającym czasie, o niewykorzystanych szansach, o tym, że nie realizuję się zawodowo. [...] Muszę wyjeżdżać, poznawać świat, tęsknić, tulić się i płakać po powrocie z radości. Nie umiem inaczej” – mówiła w „Gali”. Równolegle Łukasz angażował się w wiele projektów zawodowych – seriale, programy telewizyjne, prowadzenie „Pytania na śniadanie”. Coraz rzadziej bywał w domu. „Stanowczo za mało czasu poświęcam Piotrkowi. To moja wina. [...] Kocham mojego syna, ale to wcale nie znaczy, że mam mu poświęcać cały wolny czas” – przyznał szczerze w tym samym magazynie. Rozstanie, które zaskoczyło wszystkich Ich małżeństwo, choć pozornie idealne, zaczęło się chwiać. Gdy w 2012 r. ogłoszono rozwód, opinia publiczna była w szoku. Para nigdy nie ujawniła oficjalnych powodów rozstania. Pojawiały się spekulacje, ale żadne z nich nie komentowało medialnych doniesień. Choć nie są już razem, dziś oboje mówią o sobie z szacunkiem. Halina w rozmowie z JastrząbPost przyznała: „Żyjemy bardzo osobnymi życiami. On ma swój świat, ja mam swój świat. Ja myślę, że ludzie nie powinni już sobie wchodzić w drogę i tego się trzymamy. Nasz syn jest już pełnoletni. Oni się spotykają, umawiają. To już idzie poza mną”. Łukasz z kolei w rozmowie z „Taka jak Ty” dodał: „Halina jest matką mojego syna. Co za tym idzie, jedną z najważniejszych osób, jakie spotkałem w moim życiu. [...] Jeżeli z kimś spędzasz 10 lat swojego życia, a potem źle o nim mówisz, bądź źle go traktujesz w swoich wspomnieniach, to jakbyś źle traktował samego siebie”. Nowe rozdziały w ich życiu Dziś każde z nich ułożyło sobie życie na nowo. Łukasz w 2016 r. ożenił się z Olgą Paszowską, z którą tworzy rodzinę. Halina z kolei po kilku trudnych relacjach znalazła szczęście u boku Marcina Kindli. Para również doczekała się dziecka. Choć ich wspólna historia dobiegła końca, oboje potrafią mówić o niej z godnością i spokojem. To rzadkość w świecie show-biznesu, gdzie każde rozstanie staje się sensacją. Mlynkova i Nowicki udowadniają, że można inaczej – z klasą, wdzięcznością i szacunkiem. SPRAWDŹ TEŻ: Mało kto pamięta, że gwiazda Magdy M., zanim poznała swojego męża była zaręczona z aktorem, w którym kochały się wszystkie Polki
30 lat miłości, jeden moment prawdy. Co wydarzyło się za kulisami życia Walewskiej?
Małgorzata Walewska przez niemal trzy dekady była związana z Piotrem Kokosińskim. Ich relacja przetrwała młodzieńcze uniesienia i próbę czasu, jednak nagle się zakończyła. Co się wydarzyło? W tle pojawiła się choroba, dramatyczna diagnoza i głęboka refleksja nad miłością. A potem — nieodwracalna strata...
Przez niemal 30 lat stanowili zgrany duet. Małgorzata Walewska i Piotr Kokosiński uchodzili za parę, którą połączyło coś więcej niż tylko młodzieńcza miłość. Wydawało się, że są sobie pisani – do czasu. Zaskakująco to sama artystka postanowiła zakończyć wieloletni związek. Co ją do tego skłoniło? W tle pojawiła się choroba, która niespodziewanie przewartościowała jej życie. Małgorzata Walewska i Piotr Kokosiński. Od młodzieńczej fascynacji do rodziny Ich historia zaczęła się jeszcze w nastoletnich latach. Ona miała 17 lat i była przekonana, że spotkała mężczyznę swojego życia. On – młodszy o rok – nie był gotów na deklaracje, które od razu zaczęła składać Małgorzata. Mimo różnic uczucie przetrwało próbę czasu. Związek przechodził przez różne fazy, ale oboje wierzyli, że są sobie przeznaczeni. Walewska marzyła o dziecku już jako bardzo młoda dziewczyna, ale to Piotr pierwszy poruszył temat założenia rodziny – wiele lat później. „Któregoś dnia zapytał mnie, czy nie moglibyśmy mieć dziecka. Pomyślałam: zwariował. A teraz mamy piękną córeczkę i jesteśmy szczęśliwi”, wspominała w rozmowie z „Na Żywo”. W międzyczasie jej kariera rozwijała się błyskawicznie. Koncerty, podróże, kolejne kontrakty – to wszystko sprawiało, że coraz mniej było jej w domu. Na początku cieszyło ją, że partner rozumie jej pasję i poświęcenie dla muzyki. ZOBACZ TEŻ: Małgorzata Trzaskowska zaskoczyła zdjęciem z córką. Rodzinny kadr z Open’era wywołał poruszenie Miłość kontra scena Zakochani planowali ślub, ale przeszkodą okazał się dwuletni kontrakt Walewskiej. Artystka występowała na najważniejszych scenach operowych w Europie i na świecie. Jednak sukces zawodowy zaczął odbijać się na relacji. Codzienność wypełniły nieporozumienia i narastająca zazdrość. „Mój mąż chciał kiedyś wejść za kulisy po spektaklu, ale napotkał opór strażnika. Mówi: 'Jestem mężem pani Walewskiej', a strażnik na to: 'Mąż to był wczoraj! Z kwiatami!!!'” – opowiadała z goryczą w „Na Żywo”. Z czasem widywali się coraz rzadziej, kontaktowali głównie online. Właśnie wtedy ich związek zaczął się kruszyć. Walewska nie poddawała się bez walki, ale problemy narastały… Choroba, która przewartościowała wszystko Przełomowy moment nadszedł w 2010 r., gdy w Operze Krakowskiej artystka zasłabła tuż przed wyjściem na scenę. To, co początkowo wydawało się przemęczeniem, okazało się poważnym zagrożeniem życia. „Tuż przed wejściem na scenę moje serce zaczęło bić nierytmicznie. Czasem arytmia sama ustępowała, ale nie w tym przypadku. Wysiłek na scenie zakończył się obrzękiem płuc i utratą przytomności”, relacjonowała w rozmowie z „Na Żywo”. „Z każdą kolejną frazą czułam, że mój oddech jest coraz krótszy. Wciągałam powietrze, charcząc głośno. Bałam się, że publiczność to usłyszy. Na szczęście skończył się pierwszy akt. Zbiegłam ze sceny ostatkiem sił, starając się dramat przerobić na interpretację. [...] Wtedy już walczyłam o życie. Za kulisami zatrzymałam się przy stanowisku inspicjentki. Poprosiłam, żeby wezwała karetkę i zadzwoniła do mojej zmienniczki Moniki Ledzion, aby dokończyła za mnie spektakl. Miała tylko przerwę, aby wszystko zorganizować. Zapytała jeszcze: 'Czy jest aż tak źle?'. A ja już nie byłam w stanie odpowiedzieć. Położyłam się na podłodze, bo poczułam, że upadnę." To był początek długiej walki o zdrowie. Po trzech dniach na intensywnej terapii i dwóch operacjach serca okazało się, że diagnoza była błędna. Prawdziwą przyczyną złego stanu zdrowia była borelioza – zdiagnozowana dopiero po roku. Przebudzenie i rozstanie Cztery miesiące leczenia to był czas nie tylko dla ciała, ale i dla duszy. Walewska zaczęła analizować swoje życie i związek. Doszła do bolesnych wniosków – że przez lata idealizowała relację z Kokosińskim. I że pora się rozstać. „Dotarło do mnie, że potrzebuję mężczyzny 'na dobre i na złe'. Takiego, który byłby dla mnie oparciem, który pomógłby mi podejmować ważne decyzje i był przy mnie wtedy, gdy go naprawdę potrzebuję” – wyznała. ZOBACZ TEŻ: Zmienili zakończenie, bo było za prawdziwe. Ten film z PRL-u ukryto na lata Decyzję ogłosiła oficjalnie na początku 2014 r. na łamach magazynu VIVA!. „Podjęłam decyzję, że po 30 latach muszę się rozstać z miłością mojego życia. Miłością, z której kiedyś czerpałam siłę, a która przez ostatnie parę lat zaczęła mnie niszczyć. Walczyłam, ale okazało się, że jedyne wyjście to rozstanie. Dla mnie to był upadek moich ideałów i koniec wiary w wieczną miłość między kobietą a mężczyzną. W styczniu 2015 minął rok od rozstania. Powoli zaczynam myśleć o sobie jak o człowieku wolnym”. Nie minął nawet rok, gdy dotarła do niej kolejna tragiczna wiadomość – Piotr Kokosiński zmarł nagle w styczniu 2016 r. Mimo że nie byli już razem, strata była ogromna. Nowy rozdział – babcia, jurorka, diwa Dziś Małgorzata Walewska wciąż zachwyca publiczność swoim głosem. Od 2014 r. jest jurorką w programie „Twoja twarz brzmi znajomo”. W 2021 r. jej życie zyskało zupełnie nowy wymiar – została babcią. Jej córka, Alicja Kokosińska, urodziła dziewczynkę, która natychmiast zawładnęła sercem sławnej diwy. „Kiedy trzymam w ręku to małe stworzenie, ten skarb i koncentruję się na tym, co nowego wydarzyło się w jej życiu, a skończyła właśnie 5 miesięcy, jest cudownie” – mówiła z radością w rozmowie z „Faktem”. SPRAWDŹ TEŻ: Polsat zagrał va banque, ten występ to czyste złoto! Steczkowska w duecie, który zwalił wszystkich z nóg
Mało kto pamięta, że gwiazda Magdy M., zanim poznała swojego męża była zaręczona z aktorem, w którym kochały się wszystkie Polki
Byli jedną z tych par, którym wszyscy wróżyli wspólną przyszłość. Joanna Brodzik i Bartłomiej Świderski zachwycali chemią i wzajemnym oddaniem. Co sprawiło, że ich historia miłości nie zakończyła się ślubem? Kulisy związku, o których mało kto mówił...
Poznali się jeszcze w latach 90., choć prawdziwa iskra pojawiła się dopiero później. Joanna Brodzik i Bartłomiej Świderski spotkali się już po zakończeniu szkoły aktorskiej, kiedy los znów ich ze sobą zetknął. Najpierw była sympatia, później flirt, a wreszcie... coś więcej. Szybko poczuli, że łączy ich coś wyjątkowego. Zakochali się, zaręczyli, zaczęli planować wspólną przyszłość. Niestety, ich historia nie miała klasycznego happy endu. Miłość nie przetrwała, a rozstanie było na tyle bolesne, że przez długi czas nie utrzymywali kontaktu. Dopiero po latach spotkali się ponownie – na planie „Magdy M.”, gdzie Bartłomiej wcielił się w bliskiego przyjaciela swojej byłej partnerki. Przypadek? A może jeszcze jedna zagadka życia... Joanna Brodzik i Bartłomiej Świderski: historia uczucia, które porusza do dziś To był koniec lat 90. – Warszawska Starówka, klimatyczna kawiarnia „Marcinek”, pierwsza rozmowa. Choć znali się z uczelni, dopiero wtedy naprawdę się sobie przedstawili. Wspólne żarty, długie rozmowy, coraz częstsze spotkania... Aż nadszedł moment przełomowy – wspólny wyjazd do Krakowa. Wynajęli pokój, który – ku ich zaskoczeniu – miał tylko jedno, małżeńskie łóżko. Oboje nie kryli zakłopotania, ale też... uśmiechu. To właśnie tam, w cieniu wawelskiego zamku, ich przyjaźń zamieniła się w coś znacznie bardziej intymnego. Z Krakowa wrócili już jako para. Jesienią 1999 roku zamieszkali razem na Starówce – miejscu, które stało się ich wspólnym azylem. Zakochani, złączeni marzeniami i planami na przyszłość, zdawali się nierozłączni. Bliscy nie mieli wątpliwości, że to właśnie związek „na zawsze”. Bartłomiej był pewien, że spotkał kobietę swojego życia. W Boże Narodzenie, przy choince i w obecności rodziny Joanny, ukląkł i poprosił ją o rękę. Powiedziała: „tak”. Dla niej chciał się zmienić – być odpowiedzialnym, dojrzałym partnerem. A ona była z niego dumna, wierzyła, że właśnie tak będzie wyglądać ich wspólna przyszłość... Czytaj także: Kamys przekazał nowe wieści i apeluje o modlitwę dla Joanny Kołaczkowskiej. Wymowne słowa Joanna Brodzik i Bartłomiej Świderski: kiedy nad ich miłością zaczęły zbierać się chmury... Choć początkowo wydawali się nierozłączni, z czasem rzeczywistość zaczęła wkradać się do ich codzienności. Coraz więcej pracy, coraz mniej wspólnych chwil. Termin ślubu – początkowo tak bliski – zaczęli odkładać na później. „Jesteśmy szczęśliwi i nie sądzimy, żeby urzędowy papierek był nam teraz do czegoś potrzebny”, tłumaczyła w wywiadzie aktorka. Jednak z miesiąca na miesiąc temat wspólnej przyszłości jakby znikał... i to nie tylko z medialnych nagłówków. Związek Joanny i Bartłomieja powoli zaczął tracić swoją magię. Wkradła się rutyna, która – choć cicha – okazała się wyjątkowo destrukcyjna. Między narzeczonymi zaczęły pojawiać się drobne zgrzyty, które z czasem przerodziły się w poważniejsze nieporozumienia. Joanna miała coraz częściej mówić o braku czułości, o dystansie, który narastał. Bardzo dotknęło ją, gdy Bartłomiej zapomniał o jej urodzinach. Dla niej – osoby pełnej emocji i wrażliwości – był to sygnał, że coś w ich relacji naprawdę się zmieniło. On z kolei czuł się coraz bardziej samotny. Mimo że byli razem, miał wrażenie, jakby dzielił życie nie z ukochaną kobietą, lecz z kimś obcym. „Jak ze zwykłą koleżanką” – mówił podobno znajomym. Trudno było uwierzyć, że ta piękna historia może zmierzać ku końcowi... Bartłomiej Świderski na planie programu "Dzień Dobry TVN", Warszawa, 21.02.2016 Ostatecznie doszło do dyskretnego rozstania. Aktorka oddała mężczyźnie pierścionek zaręczynowy. Oficjalnie niewiele wiadomo o powodach, dla których postanowili się rozejść. Można się jedynie domyślać, że po czterech latach znajomości uznali, że jednak jest to związek bez przyszłości. Bartłomiej Świderski w tamtym czasie nie krył swojego smutku i żalu do ukochanej, choć nigdy nie zdradził publicznie szczegółów zakończenia tej relacji. Joanna Brodzik po rozstaniu rzuciła się w wir pracy. Na planie serialu „Kasia i Tomek” poznała o osiem lat starszego Pawła Wilczaka. W kuluarach plotkowano, że to on mógł być powodem rozstania aktorskiej pary. Joanna Brodzik i jej starszy partner jednak do dziś tworzą udany związek, choć nie tak dawno nie brakowało doniesień o kryzysie między nimi. W 2008 roku doczekali się narodzin bliźniaków, Jana i Franciszka. Natomiast Bartłomiej Świderski niecały rok po rozstaniu związał się z Moniką Smolicz, właścicielką agencji modelek. Nie wiadomo wiele o szczegółach tej relacji, aktor bardzo mocno strzeże swojej prywatności. Bartłomiej Świderski jako homoseksualny przyjaciel Joanny Brodzik Wkrótce los ponownie postawił ich na swojej drodze. Tym razem spotkali się na planie serialu „Magda M”, realizowanego w latach 2005-2007. W obsadzie produkcji znalazła się dwójka byłych partnerów, którzy na dodatek wcielić mieli się w bliskich sobie znajomych. Joanna Brodzik jako tytułowa Magda M zdobyła serca widzów w duecie z Bartłomiejem Świderskim, który zagrał jej homoseksualnego przyjaciela. Wspólna praca na planie pomogła im naprawić wzajemnie stosunki, wcześniej nie utrzymywali ze sobą kontaktów. Bez pretensji odnowili nadszarpniętą przed laty relację. Sprawdź również: Motyka z przejmującym apelem. Poruszył tysiące serc słowami do Kołaczkowskiej. Tak wspiera ją w chorobie Bartłomiej Świderski, Joanna Brodzik, plan serialu „Magda M”, 22.08.2005 rok Joanna Brodzik, Bartłomiej Świderski na planie serialu Magda M, 22.08.2005 Joanna Brodzik, Viva! luty 2015 [Ostatnia aktualizacja: 28.10.2023 rok].
Związek pod presją reflektorów. Dlaczego Nosowska i Klynstra nie dotrwali do ślubu?
Zamiast ślubu — łzy i rozczarowanie. Katarzyna Nosowska i Redbad Klynstra tworzyli parę, która miała przetrwać wszystko. Sesja narzeczeńska, przygotowania do ceremonii, a potem… rozstanie, które zostawiło głęboki ślad. Co naprawdę się wydarzyło? Poznaj kulisy tej historii.
Miłość na pierwszą stronę i rozstanie w cieniu reflektorów. Historia związku Katarzyny Nosowskiej i Redbada Klynstry miała zakończyć się ślubem. Zamiast ceremonii były jednak łzy i głośne rozstanie, które poruszyło fanów. View Ediplayer on the source website Katarzyna Nosowska i Redbad Klynstra — historia miłości, która miała skończyć się ślubem Liderka zespołu Hey przez długi czas chroniła swoją prywatność. Niewiele nawet mówiła o swoim macierzyństwie i relacjach z mężczyznami. Do czasu... Ku zaskoczeniu wszystkich, w 2000 roku pojawiła się na okładce magazynu „Elle”. Co więcej, nie była na niej sama. Towarzyszył jej ówczesny partner — Redbad Klynstra. Para wyglądała na bardzo zakochanych. Co skłoniło ich do wzięcia udziału w sesji? Okazuje się, że miała być ona przygotowaniem do ceremonii zaślubin. „Może nie w białej sukni, bo biały kolor pogrubia, ale raczej tradycyjny", przyznała ulubienica słuchaczy. Zakochani byli już po zaręczynach, mieli nawet zaplanowaną datę ślubu na marzec 2000 roku. Nic więc dziwnego, że sesja została zatytułowana „Wieczór panieński”. Para jednak odwlekała to w czasie... Nie śpieszyli się z przysięgą małżeńską. „Okazało się, że afera związana ze ślubem jest zbyt duża, żebym mogła się teraz na tym skupić. Mam w tej chwili nową płytę, koncerty i różne inne akcje. Redbad też jest zajęty", opowiadała. [cyt. muzyka.interia.pl]. „Wydawało nam się, że jest to szalenie proste. Mówi się - „Dzień dobry, to może my chcielibyśmy się związać na całe życie", a ksiądz odpowiada - „Jakże się cieszę, proszę bardzo, jesteście związani". Okazuje się jednak, że to jest tak strasznie wielkie zamieszanie, pożera mnóstwo nerwów, pieniędzy, że teraz nie mamy na to czasu", dodawała wokalistka w tej samej rozmowie. [cyt. muzyka.interia.pl]. ZOBACZ TEŻ: Została sama z dziećmi, rozstanie wiele ją kosztowało. To do niego śpiewała z utęsknieniem w hicie z lat 80. Katarzyna Nosowska i Redbad Klynstra — bolesne rozstanie i jego powody Zamiast łez szczęścia, polały się łzy smutku. Katarzyna Nosowska i aktor postanowili się rozstać. Do planowanego przez długi czas ślubu nigdy nie doszło... Był to ogromny cios dla artystki. Kilka lat później na łamach „VIVY!” przyznała, że „wszyscy znają moją historię z poprzednim narzeczonym. Okładka w kolorowym magazynie, relacja z wieczoru panieńskiego, a potem bolesne rozstanie. Zaczynam przypuszczać, że związki opowiedziane w prasie kończą się wraz z wyczerpaniem nakładu. Drugi raz tak nie chcę", wspominała z goryczą. Później artyści unikali pytań dotyczących ich relacji, chociaż raz zdarzył się wyjątek. W 2004 roku portal Plejada informował, że aktor obwiniał media o rozpad tego związku. Ogromne zainteresowanie miało negatywnie wpłynąć na ich życie prywatne. „Dziennikarze nie dawali nam spokoju. Bez przerwy dzwonili. Milczeliśmy. Menedżer Kasi powiedział, że telefon zamilknie, jak zgodzimy się, choć na małą porcję zwierzeń. Zrobiliśmy to. Opowiedzieliśmy o swoim związku w kolorowym miesięczniku. I to, co było między nami, gdzieś prysło", cytował jej słowa serwis Plejada wiele lat temu. SPRAWDŹ TEŻ: Mieli dzieci, wspólne mieszkanie i... nigdy nie wzięli ślubu. Związek Bosaka rozpadł się po cichu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgO5CUiD-27168fa.jpg" width="2160" height="1440" alt="Kasia Nosowska i jej partner Redbad Klynstra Inauguracja nowego pisma Gala, Klub Babylon 19.06.2001,Image: 427920696, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Studio69 / Studio69 / Forum" title="Kasia Nosowska i jej partner Redbad Klynstra" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2023/09/pap202206080UJ-48a47cf.jpg" width="5557" height="3710" alt="Lublin, 08.06.2022. Dyrektor Teatru im. Juliusz Osterwy Redbad Klynstra na konferencji prasowej Nasza broñ to s³owo  Kupa³owcy w Teatrze Osterwy w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie, 8 bm. Konferencja dot. premiery Gêsi  ludzie  ³abêdzie na podstawie Psów Europy Alhierda Bacharewicza  dzie³a zakazanego na Bia³orusi. które przygotowuje Nieformalna Grupa Teatralna Kupa³owcy z Bia³orusi. (wj/doro) PAP/Wojtek Jargi³o" title="Redbad Klynstra" />
O jego tranzycji mówił cały świat. Teraz ogłosił radosną nowinę. Jest w związku
Elliot Page, gwiazda "Juno" i "The Umbrella Academy", w 2020 roku ogłosił, że jest osobą transpłciową. Teraz, podczas Pride Month, aktor ujawnia swój nowy związek z komiczką Julią Shiplett. Sprawdź szczegóły ich relacji i dowiedz się więcej o nowej partnerce Page'a.
Po coming oucie jako osoba transpłciowa Elliot Page stał się jedną z najważniejszych postaci reprezentujących społeczność LGBTQ+ w Hollywood. Dziś, wspierany przez Julię Shiplett, buduje nowe życie – szczere, wolne i pełne osobistej odwagi. Elliot Page po comig oucie jako osoba transpłciowa Elliot Page dokonał publicznego coming outu jako osoba transpłciowa w grudniu 2020 roku. Aktor ogłosił swoją tożsamość płciową poprzez osobisty wpis w mediach społecznościowych. W swoim przesłaniu podziękował społeczności transpłciowej za odwagę, która była dla niego inspiracją do otwartego życia. W kolejnych miesiącach Page otwarcie mówił o swojej tranzycji, w tym o operacji chirurgicznej, która była dla niego momentem ogromnego wyzwolenia. W jednym z wywiadów aktor powiedział, że pierwszy raz w życiu poczuł się naprawdę sobą i mógł „po prostu istnieć”. ZOBACZ TEŻ: Córka Lieva Schreibera i Naomi Watts staje się ikoną odwagi i stylu. Jej coming out poruszył świat mody Nowy związek Elliota Page'a z Julią Shiplett Aktorowi powodzi się zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Podczas tegorocznego Pride Month, Elliot Page podzielił się na Instagramie romantycznym zdjęciem, na którym czule obejmuje Julię Shiplett. Fotografia natychmiast wzbudziła zainteresowanie mediów i fanów na całym świecie. W opisie do zdjęcia pojawiła się tęcza i serce – symboliczne i jednocześnie emocjonalne wyznanie. Internauci i środowiska LGBTQ+ wyraziły ogromne wsparcie i radość z powodu szczęścia aktora. W komentarzach pojawiły się tysiące słów otuchy i gratulacji dla pary. Kim jest Julia Shiplett, partnerka Elliota Page'a? Julia Shiplett to amerykańska komiczka i aktorka. Występowała między innymi w takich produkcjach jak „Love Life” czy „Nadrabiaj miną”. Jest znana ze swojego charakterystycznego stylu i poczucia humoru, a także aktywności w mediach społecznościowych. Shiplett angażuje się również w kwestie społeczne i otwarcie wspiera społeczność LGBTQ+. Jej związek z Elliotem Page’em spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem fanów i środowisk aktywistycznych SPRAWDŹ TEŻ: Wzięła ślub w tajemnicy a teraz takie wieści. Wiadomo, kim jest jej mąż. To duża niespodzianka
Od tajnych spotkań do bajkowego ślubu w Wenecji. Tak Sanchez zdobyła serce miliardera
Ślub roku — pełen przepychu, tajemnic i gwiazd z pierwszych stron gazet. Ale ceremonia Lauren Sanchez i Jeffa Bezosa w Wenecji wywołała nie tylko zachwyt, lecz także falę oburzenia. Jak doszło do tego, że była dziennikarka z trudnym dzieciństwem stała się jedną z najgorętszych postaci światowego show-biznesu?
Ślub Lauren Sanchez i Jeffa Bezosa rozgrzewa Wenecję do czerwoności — w mieście pojawili się celebryci, ochroniarze i... demonstranci. Huczne uroczystości odbywają się w ścisłej tajemnicy, ale nie wszystkim podoba się skala i rozmach wydarzenia. Mieszkańcy mają dość tego, że prywatna impreza miliardera wpływa na życie całego miasta. Z samochodu babci do kosmosu: Niezwykła droga Lauren Sanchez Dziś Lauren Sanchez błyszczy u boku jednego z najbogatszych ludzi świata. Ale zanim stała się celebrytką z pierwszych stron gazet, jej życie wyglądało zupełnie inaczej. Urodziła się w 1969 roku w Nowym Meksyku. Dorastała w biedzie, a w dzieciństwie zdarzało jej się spać na tylnym siedzeniu samochodu babci, która pracowała jako sprzątaczka. „Nie mieliśmy nic. Spałam na tylnym siedzeniu samochodu babci, kiedy ona sprzątała domy", mówiła w „The Hollywood Reporter". Nie tylko narzeczona miliardera: Kim naprawdę jest Lauren Sanchez? W szkole nie radziła sobie z nauką — dopiero na studiach zdiagnozowano u niej dysleksję. To był przełom. Lauren ukończyła dziennikarstwo na Uniwersytecie Południowej Kalifornii i rozpoczęła pracę w telewizji FOX. Jej życie osobiste? Równie intensywne. Była związana z gwiazdorami NFL, z jednym z nich — Tonym Gonzalezem — ma syna Nikko, który przyszedł na świat w 2001 roku. Następnie zaręczyła się z aktorem Henrym Simmonsem, ale zakończyła ten związek dla Patricka Whitesella, hollywoodzkiego agenta i współwłaściciela firmy Endeavor. Cztery lata temu jego firma weszła na giełdę. Dziś jest właścicielem udziałów o wartości ok. 480 milionów dolarów. To z nim Lauren doczekała się dwójki dzieci — Evana i córki Elli. CZYTAJ TEŻ: Ich sekret ujawniono tuż przed przyjęciem w Wenecji. Zaproszeni goście nic nie wiedzieli Romans, rozstania i nowy początek: Historia miłości Lauren Sanchez i Jeffa Bezosa Miłość do lotnictwa zbliżyła ją do Bezosa. Zdobyła licencję pilota, założyła firmę Black Ops Aviation, która zajmuje się filmowaniem z powietrza i... zakochała się w najpotężniejszym człowieku technologii. Oboje byli wtedy jeszcze w małżeństwach, ale romans, który rozpoczął się w 2018 roku, przekształcił się w oficjalny związek. Jednak najpierw rozpoczęli separację z poprzednimi partnerami, aby później sfinalizować rozwody. W 2023 roku ogłosili zaręczyny. W 2025 roku Sanchez wzięła udział w locie w kosmos, który był finansowany przez Bezosa. Załoga składała się wyłącznie z kobiet, a misja miała przypomnieć o trosce o planetę. Jednak media nie były zgodne w ocenach — krytykowano celebrycki charakter wyprawy. Sanchez jednak nie przestaje zaskakiwać: w 2024 roku wydała książkę dla dzieci inspirowaną własną dysleksją. Teraz jest gwiazdą najdroższego ślubu roku, który — według włoskich mediów — kosztować ma około 30 mln euro. Dla Bezosa to "jak kawa i rogalik", śmieją się dziennikarze. Ale nie wszystkim do śmiechu — mieszkańcy Wenecji domagają się poszanowania ich miasta, zmuszając parę do zmiany planów ceremonii. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wenecja sparaliżowana fetą miliardera. To, co zrobił Bezos, przechodzi ludzkie pojęcie. Szykuje się ślub dekady Włoski sen czy bezczelny pokaz bogactwa? Wenecja kontra ślub Bezosa To miało być bajkowe święto miłości — i faktycznie takie jest, choć nie obyło się bez kontrowersji. Lauren Sanchez i Jeff Bezos rozpoczęli już świętowanie swojego ślubu w Wenecji. Od środy luksusowe motorówki przywożą gości do najbardziej prestiżowych hoteli w mieście, a cała ceremonia owiana jest tajemnicą — każdy z organizatorów podpisał deklarację milczenia. Na miejscu nie brakuje największych nazwisk Hollywood, ale pojawili się też... protestujący. Mieszkańcy i aktywiści głośno sprzeciwiają się temu, by miliarder wykorzystywał swoje bogactwo, by "rządzić Wenecją". „Przyjazd jednego z najbogatszych ludzi świata i jego narzeczonej media zarejestrowały w chwili, gdy wysiadali z motorówki przy nabrzeżu najbardziej luksusowego hotelu w Wenecji. Dla gości zarezerwowano miejsca w kilku najdroższych hotelach w mieście", podaje PAP. „Wszystkie osoby zaangażowane w organizację ceremonii podpisały deklarację, w której zobowiązały się do milczenia na ten temat", dodaje. CZYTAJ TEŻ: Spekulacje się potwierdzają, związek Katy Perry i Orlando Blooma to już przeszłość. Kulisy zerwania zaskakują
Ich serca biły w jednym rytmie. A jednak Zbigniew i Anna Religowie nie widzieli poza sobą świata
Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, ale ich uczucie dojrzewało i przetrwało niemal pół wieku. Ona – spokojna, oddana, zawsze w cieniu. On – charyzmatyczny, wybitny kardiochirurg, który zmieniał historię polskiej medycyny. Ich związek to opowieść o lojalności, wsparciu i sile, która rozkwitała mimo przeciwności.
Nazywano go Geniuszem serca – dosłownie i w przenośni. Ona była jego cichą opoką, żoną człowieka, który jeszcze za życia stał się legendą. Ich historia nie zaczęła się od fajerwerków. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, lecz uczucie, które rosło z każdym dniem i przetrwało pół wieku. Prawdziwa, wierna, niezachwiana… aż do ostatniego tchu. Śmierć ich rozdzieliła, ale nie złamała więzi, która ich łączyła. Niestety dziś media obiegła informacja o śmierci Anny Wajszczuk-Religi, żony profesora Zbigniewa Religi. Zbigniew i Anna Religa: tak zaczęła się ich historia. Nie od razu zaiskrzyło... Ich drogi przecięły się na medycynie – młodzi, ambitni, pełni pasji. Zbigniew Religa i Anna Wajszczuk nie zakochali się od pierwszego wejrzenia. Wszystko rodziło się powoli, z czasu spędzanego razem, z rozmów, wspólnych planów, codzienności. „Jak to studenci spędzaliśmy ze sobą bardzo dużo czasu. Do pewnego momentu w dużej grupie, a potem coraz bardziej we dwoje. Na dobre poznaliśmy się właściwie na drugim roku studiów, a od trzeciego, jak to się wtedy mówiło, zaczęliśmy ze sobą chodzić, choć jeszcze oddzielnie wyjeżdżaliśmy na wakacje” – wspominała po latach Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Faktem. To był początek wielkiej miłości, która – choć z pozoru zwyczajna – przetrwała pół wieku. Choć oboje wybrali medycynę, ich drogi zawodowe od początku biegły nieco inaczej. Ona zakochana w teorii, on – w praktyce i pracy ze studentami. „Mówił, że jestem zdolniejsza, bo nigdy nie miałam problemów z zaliczaniem egzaminów czy kolokwiów, a niewiele czasu spędzałam na uczelni” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Agnieszką Nabrdalik w książce Dzisiaj rozmawiamy o Pani. Związek rozwijał się powoli, bez presji. Ślub? Nie zaprzątali sobie tym głowy. Do czasu... Kiedy Anna wyjechała na staż do Francji, oboje boleśnie odczuli brak swojej obecności. Listy, telefony – to było za mało. Po powrocie nie potrzebowali już więcej znaków – postanowili się pobrać. Ona zdecydowała, że pozostanie przy dwóch nazwiskach: „tak zdecydowałam podczas podpisywania aktu ślubu. Wcześniej nigdy ze Zbyszkiem o tym nie rozmawialiśmy”, zdradziła w jednym z wywiadów. Na obrączkach wygrawerowali datę ślubu: 20 października 1963 roku, ale wspólne życie zaczęli... osobno. Anna i Zbigniew Religa: miłość na odległość, która przetrwała wszystko Od początku ich wspólnego życia byli w ciągłych rozjazdach. Ona – w jednym miejscu, on – w drugim. Rzadko razem, ale zawsze blisko sercem. Mimo trudności udało im się stworzyć rodzinę. W 1963 roku na świat przyszła ich córka Małgosia, a cztery lata później – syn Grzegorz. Anna była jego cichą opoką, wsparciem w chwilach, gdy świat walił się na głowę. Choć przez większość życia byli bardziej osobno niż razem, ich więź była silniejsza niż dystans. „O naszej rozłące w dużej mierze decydowały niezależne od nas sytuacje” – mówiła z nostalgią. Zbigniew Religa nigdy nie potrafił postawić siebie ponad pacjentów. Ich dobro było dla niego świętością. Gdy rozpoczął pracę w Zabrzu, Anna często do niego dojeżdżała. „Mąż nie opowiadał za dużo, najważniejsze było dla niego, że ktoś jest obok. Że jest herbata, pościelone łóżko, ktoś mówi: "Połóż się". Mógł spokojnie zasnąć” – wspominała w rozmowie z gazeta.pl. Ten czas w Zabrzu był dla nich próbą – wyczerpującą, bolesną. Anna nie kryła, że to był najtrudniejszy okres ich wspólnego życia. „Były momenty krytyczne, gdy mąż kompletnie się załamywał. W klinice widzieli, że jak coś się z nim dzieje, to trzeba mnie wezwać i następnego dnia będzie spokój. Psychologicznie to było proste: przyjeżdżała bliska osoba, której można wyjawić wszystkie swoje żale, pretensje, problemy, nie odgrywając tego mocnego. To błyskawicznie rozładowywało całą sytuację” – mówiła Agnieszce Nabrdalik. Tylko przy niej mógł być sobą. „Inaczej mógł być pijany, mógł być wściekły – ale mimo wszystko musiał być silny i musiał decydować. Przy mnie mógł powiedzieć wszystko” – wyznała z czułością. Choć życie zawodowe pochłaniało ich niemal całkowicie, znajdowali przestrzeń na wspólne chwile. Kochali podróże. „Staraliśmy się zwiedzać. A później były już dwa miejsca, gdzie jeździliśmy wyłącznie po to, żeby odpoczywać. Pomijam działkę nad Bugiem. Pierwsze to Pojezierze Zachodnie w okolicach Drawska – mimo odległości wracaliśmy tam kilka razy w roku. Drugim była Afryka. Zaczęło się od Wysp Zielonego Przylądka, potem Zimbabwe, Afryka Południowa, Mauritius” – opowiadała z błyskiem w oku w rozmowie z Faktem. Zobacz także: Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa, żona słynnego kardiochirurga. Miała 85 lat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkjJD7V-41f457b.jpg" width="2000" height="1333" alt="PHOTO MARIUSZ GRZELAK / SE / EWST NEWS WYSZKOW MINISTER ZDROWIA ZBIGNIEW RELIGA WYPOCZYWA NA SWOJEJ DZIALCE KOLO WYSZKOWA PO ZABIEGU WYCIECIA RAKA Z PLUCA N/Z ZBIGNIEW RELIGA PISZE APEL WZYWAJACY LUDZI DO BADAN OKRESOWYCH. PO PRAWEJ ZONA ANNA MINISTER DZIALKA WYPOCZYNEK 9/06/2007 FOTO MARIUSZ GRZELAK" title="Minister Religa wypoczywa na dzia?ce w Wyszkowie" /> Choć na sali operacyjnej czuł się jak ryba w wodzie, w pewnym momencie postanowił przenieść swoje zaangażowanie na zupełnie inny grunt. Zbigniew Religa wkroczył w świat polityki – nie dla kariery, lecz z misją. Chciał zmieniać system, który znał od podszewki. Marzył o nowoczesnej, skutecznej i empatycznej służbie zdrowia. „Wiedział na pewno, jak służba zdrowia nie powinna wyglądać. Gdy został ministrem, było przygotowanych kilka ustaw, które miały zmienić służbę zdrowia. Czas ministrowania był jednak bardzo krótki, bo to były niepełne dwa lata […]. Ponieważ nie posiadał silnego zaplecza partyjnego, uważałam, że nie będzie miał większych szans na przeprowadzenie wielu rzeczy. Ale kibicowałam mu w tym sensie, że widziałam jego zaangażowanie. Wierzyłam, że przy takim jego zdecydowaniu może coś z tego wyjść”, wyjawiła żona Religi Faktowi. Zbigniew Religa — choroba Wszystko zaczęło się niepozornie – rok 2003 i pierwsze niepokojące objawy. Początkowo lekarze podejrzewali nowotwór nerki lub pęcherza. Diagnoza okazała się jednak znacznie poważniejsza – rak płuc. „Stwierdził, że nie będzie się oszczędzał, nie będzie się zastanawiał, co mu wolno, a czego nie, bo i tak ma nie więcej niż pięć, siedem lat życia. Okazało się, że trafił w mniejszą liczbę” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa. W końcu pojawiła się diagnoza — rak płuc. Choroba postępowała szybko – przerzuty do nadnerczy, później do mózgu. A jednak nie zatracili się w bólu. Odbyli podróż sentymentalną – Rodos, potem Stany Zjednoczone: Atlantic City, Detroit. Ale stan Zbigniewa zaczął się gwałtownie pogarszać. Po powrocie do Warszawy przeszedł poważną operację – usunięto mu nerkę i część wątroby. W styczniu pojawił się jeszcze na komisji sejmowej, ale w marcu był już cieniem siebie. Wiedział, że to koniec. „Zbyszek powiedział: »Zobaczysz, jak mnie zabraknie, to będzie ci bardzo ciężko«”. Myślę, że zdawał sobie sprawę, że jest dla mnie wielkim wsparciem, pod wieloma względami — psychicznym, finansowym, że jego pozycja w środowisku lekarzy i polityków też nam pomagała. W szafce nocnej w jego pokoju znaleźliśmy testament z jednym zdaniem: „wszystkie rzeczy zapisuję żonie”, wyznała Agnieszce Nabrdalik. Po jego śmierci Anna Religa nie ukrywała bólu. „Brak osoby jest odczuwalny cały czas. Mimo upływu lat wciąż łapię się na tym, że chcę zadzwonić do męża, coś mu powiedzieć. Sama obecność jest najważniejsza. Tęsknię i za wspólnym wyjazdem, i za wspólnym mieszkaniem. Za wszystkim” – za wspólnymi wyjazdami, rozmowami, mieszkaniem. Zostały jej wspomnienia i… Fundacja Rozwoju Kardiochirurgii – największe dzieło życia jej męża. W 2014 roku na ekrany kin trafił film Bogowie w reżyserii Łukasza Palkowskiego. Tomasz Kot wcielił się w postać profesora Religi. Dla Anny było to bolesne, ale i ważne przeżycie. „Dopiero po obejrzeniu Bogów zdałam sobie sprawę z tego, że mój mąż jest legendą. Pewnie autorzy filmu myślą inaczej, ale według mnie jego sukcesy to przede wszystkim zasługa osobowości Zbyszka – jego ambicji, uporu, ciężkiej pracy i charyzmy” Zobacz również: Mało kto wiedział, jak wygląda. Córka aktorskiej pary debiutuje na salonach. Zjawiskowa piękność. Ma 14 lat Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa Dzisiaj media obiegła informacja o śmierci dr n. med. Anny Wajszczuk-Religi. Okazuje się, że ukochana wybitnego profesora odeszła 23 czerwca w wieku 85 lat. Smutne wieści przekazało Stowarzyszenie Transplantacji Serca im. prof. Zbigniewa Religi. "Z głębokim smutkiem dowiedzieliśmy się, że dziś, w wieku 85 lat, zmarła Pani dr Anna Wajszczuk - Religa, żona prof. Zbigniewa Religi. Członkowie Stowarzyszenia Transplantacji Serca składają najszczersze wyrazy współczucia rodzinie, bliskim oraz przyjaciołom Pani Doktor. Informacje o terminie uroczystości pogrzebowych zostaną podane przez rodzinę w późniejszym czasie", czytamy w mediach społecznościowych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkTqh0y-f6aa1ee.jpg" width="1500" height="1000" alt="scena z: Zbigniew Religa SK: czerwiec 2006, Premiera "Jeszcze jeden do puli?!" w Teatrze Komedia, "Jeszcze jeden do puli?!", Teatr Komedia, Zbigniew Religa z ¿on¹, garnitur granatowy, koszula niebieska, krawat niebieski, rêka fot. Kurnikowski/AKPA" title="imgkTqh0y-f6aa1ee" />
Zmienili wszystko przez przypadek? Krupińska i Karpiel-Bułecka dziś nie byliby razem…
Ich historia zaczęła się od przypadkowego spotkania, które mogło nigdy nie przerodzić się w związek. A jednak los chciał inaczej. Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka są dziś jedną z najbardziej lubianych par w polskim show-biznesie.
To miał być tylko przypadkowy uścisk dłoni podczas zimowej imprezy, a jednak los miał wobec nich inne plany. Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka poznali się lata temu i choć początkowo nic nie wskazywało na romantyczną przyszłość, ich drogi przecięły się ponownie – tym razem na dobre. Dziś są małżeństwem, rodzicami dwójki dzieci i jedną z najbardziej dyskretnych, ale cenionych par w polskim show-biznesie. Jak wyglądała ich droga do wspólnego życia? Miłość, która zaczęła się od przypadku Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka po raz pierwszy spotkali się podczas zimowej imprezy, na której Zakopower dał koncert. Choć uścisnęli sobie dłonie, nie zapowiadało się na coś poważniejszego – Krupińska była wówczas związana z Tadeuszem Bachledą-Curusiem. Ich drogi szybko się rozeszły. Drugie spotkanie – nowy początek Rok później, kiedy związek Pauliny i Tadeusza chylił się ku końcowi, Sebastian przypadkiem natknął się na Paulinę w Warszawie. Połączyli ich wspólni znajomi i rozmowy, które szybko przerodziły się w coś więcej. Choć długo utrzymywali relację w tajemnicy, to ślub Rozalii Mancewicz ujawnił ich związek światu. Czytaj także: Sebastian Karpiel-Bułecka wstydził się, że ojciec zostawił jego i mamę. Ze smutku wymyślił sobie własną rodzinę Rodzina na pierwszym miejscu W 2015 roku na świat przyszła ich córka Antonina – choć media początkowo mylnie podały jej imię. Dwa lata później urodził się ich syn Jędrzej. Dopiero w 2019 roku para wzięła ślub, choć zmiana statusu nie wpłynęła na ich codzienne życie. Karpiel-Bułecka podkreślał, że kluczem do szczęśliwego związku jest wolność i wzajemne zrozumienie. Czytaj też: Sebastian Karpiel-Bułecka o wierze i kościele: „Chodzę tam dla Boga” Kariera i wyzwania Paulina Krupińska po ślubie wróciła do aktywności zawodowej – wzięła udział w „Dance Dance Dance” i została prowadzącą „Dzień Dobry TVN”. Mimo różnic – ona konkretna, on artystyczny – tworzą zgodny duet. Krupińska szczerze przyznała, że życie z artystą bywa niełatwe, ale związek daje jej wewnętrzny spokój i szczęście. Czytaj także: Przyrodni brat Sebastiana Karpiela-Bułecki zastąpił mu ojca i pomógł odnaleźć pasję. Kim jest Jan Karpiel-Bułecka?
Mieli dzieci, wspólne mieszkanie i... nigdy nie wzięli ślubu. Związek Bosaka rozpadł się po cichu
Choć uchodzili za idealną parę, a ich związkowi kibicowała cała Polska, niespodziewanie zakończyli wspólną historię. Monika Pikuła i Marcin Bosak przez lata tworzyli rodzinę, doczekali się dzieci, planowali ślub… A jednak ich relacja nie przetrwała. Co naprawdę wydarzyło się między tym dwojgiem?
To była miłość, którą śledziła cała Polska. Choć nie opowiadali o swoim związku zbyt wiele, Monika Pikuła i Marcin Bosak uchodzili za jedną z bardziej zgodnych par polskiego show-biznesu. Spotkali się na studiach, lecz ich relacja nie była od początku łatwa. Z czasem stworzyli wspólny dom i doczekali się dwójki dzieci. Po niemal dwóch dekadach wspólnego życia niespodziewanie ogłosili rozstanie – tym razem definitywne. Co działo się między nimi przez te wszystkie lata? Monika Pikuła i Marcin Bosak – historia uczucia z Akademii Teatralnej Poznali się jako studenci pierwszego roku Akademii Teatralnej. Na początku ich drogi się nie przecinały – byli w innych grupach i mieli niewiele wspólnego. Marcin Bosak nie krył, że Monika nie zrobiła na nim najlepszego wrażenia. „Mieliśmy niewielki kontakt ze sobą na początku. Byliśmy w innych grupach i Monę widywałem na początku tylko na korytarzu. I wcale nie miałem o niej najlepszego zdania. Myślałem sobie: ‘Co to jest za laska’” – mówił w rozmowie z Izabelą Bartosz. Z czasem to on zaczął zabiegać o jej względy. „W ramach podrywu razem puszczaliśmy bańki na korytarzu w Akademii Teatralnej” – wspominał. Dla Moniki kontakt z Marcinem od razu był wyjątkowy. „Pamiętam, że jak zaczęłam tylko rozmawiać z Marcinem, to od razu byłam zdziwiona, że tak wiele osobistych rzeczy mogę mu powiedzieć. Sama sobie powtarzałam: ‘Ej, wstrzymaj się trochę, nie tak szybko’. Już na samym początku wiedziałam, że znajomość z Marcinem jest dla mnie dobra. Dla mnie zresztą zazwyczaj najważniejsze jest pierwsze wrażenie, to, co poczuję na początku”. Związek, który wzmacniały trudne momenty Z czasem uczucie zaczęło się rozwijać. Choć na trzecim roku studiów przeżyli kryzys i rozstali się na kilka miesięcy, to doświadczenie tylko ich zbliżyło. Relacja zyskała też pełne wsparcie ze strony rodziny Marcina. „Kiedy byliśmy na trzecim roku studiów, to rozstaliśmy się na pół roku i najbardziej wściekli byli wtedy właśnie moi rodzice. Nawet mój przyjaciel z dzieciństwa, zamiast mnie pocieszać, był na mnie wkurzony, że do tego dopuściłem” – wyznał Bosak. Po pogodzeniu się para zaczęła planować wspólne życie. ZOBACZ TEŻ: Ukochana legendy PRL-u ma związki rodzinne ze znanym celebrytą. To wyszło na jaw po latach Marcin Bosak, Monika Pikula, pokaz dla ekipy filmu "Janosik Prawdziwa Historia", Warszawa, 24.08.2009. Rodzina bez ślubu – miłość bez etykiety Choć nie opowiadali o sobie w mediach zbyt często, raz na jakiś czas dzielili się kulisami swojej relacji. Monika Pikuła ujawniła, że zaręczyny były całkowicie niespodziewane. „To było w październiku, w dniu rozdania nagród Feliksów Warszawskich. Najpierw poszliśmy na tę uroczystość, a potem wróciliśmy do domu i Marcin wręczył mi pierścionek z pytaniem, cytuję: ‘Czy zechcesz spędzić ze mną resztę życia?’” – opowiadała. Jeszcze zanim zaręczyli się oficjalnie, wspólnie zamieszkali. Najpierw wynajęli mieszkanie z siostrą Moniki, potem kupili własne. Doczekali się dwóch synów: dziś 17-letniego Władysława i 13-letniego Jana. Nigdy jednak nie zdecydowali się na ślub. Monika szczerze przyznała dlaczego. „Dla mnie »tak« wypowiedziane przy ołtarzu musi trwać do grobowej deski. Ale problemem jest fakt, że nie do końca jestem wierząca. Właśnie to mnie wstrzymuje przed ślubem. Nie byłabym w stanie w pełni przyjąć tego sakramentu. Poza tym i bez ślubu tworzymy szczęśliwą rodzinę”. SPRAWDŹ TEŻ: To zdjęcie mówi wszystko! Skrzynecka pokazała kadr sprzed 16 lat Życie w rytmie premier i rodzinnych kompromisów Ich codzienność była dobrze zorganizowana. Wypracowali schemat, który nazywali „dwa tygodnie przed premierą”. Monika tłumaczyła, jak ten układ działał: „W tym czasie tej zapracowanej osoby nie ma w domu, a druga przejmuje wszystkie obowiązki, ze sprzątaniem włącznie. Gorzej, gdy gorący czas przypada i u mnie, i u Marcina. Jednak z pomocą naszych sióstr oraz piastunki jesteśmy w stanie go przetrwać. Można więc powiedzieć, że da się wszystko zrobić, wystarczy tylko chcieć”. Nic wtedy nie wskazywało, że nadciąga rozstanie. Koniec wieloletniego związku i nowa relacja aktora W 2017 roku związek pary dobiegł końca. Media spekulowały, że przyczyną rozstania była inna kobieta. Niedługo potem Marcin Bosak związał się z Marią Dębską, młodszą o 12 lat aktorką. „Nigdy nie byłam tą drugą, to są zupełnie dwie różne historie. My z Marcinem nie żyliśmy przez lata w ukryciu, Marcin nigdy nie był żonaty” – mówiła Dębska w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”. Pikuła nie komentowała publicznie sytuacji, skupiając się na rodzinie. „W związku z tym, że mam dzieci, muszę dobrze organizować życie. Wstaję rano, odprowadzam jednego syna do przedszkola, drugiego do szkoły i mogę skupić się na sobie. Chodzę na jogę, która pozwala mi się wyciszyć, zachować równowagę i pokorę”. Małżeństwo z Marią Dębską i szybki koniec tej relacji Bosak i Dębska pobrali się 15 sierpnia 2020 roku. Wszystko wskazywało na to, że znalazł szczęście u boku nowej partnerki. „To jest miłość temperamentna, taka we włoskim stylu, dynamiczna, ale jedno jest niezmienne: Marysia wciąż mnie intryguje. Szalenie i nieustannie. Uwielbiam ją obserwować, fotografować, kiedy przygotowuje się do roli albo kiedy czyta. Gdy siada przy fortepianie i gra, jest wtedy cholernie sexy! Jestem oczarowany, kocham ją i to jest nieporównywalne z niczym, co mi się zdarzyło do tej pory”. Jednak i ten związek nie przetrwał próby czasu – małżonkowie zdecydowali się na rozwód. Po burzliwych doświadczeniach Marcin Bosak skupił się na sobie i swoich emocjach. Rok 2022 był dla niego przełomowy. „To był dla mnie najważniejszy w dorosłym życiu rok. Rozpoczęcie procesu by w szczerości i akceptacji być w kontakcie ze sobą, co warunkuje jakość wszystkich pozostałych relacji. Bardzo dziękuję za wspaniałe spotkania i rozmowy. Za otwartość i wspólne robienie dobra. Za przyjaźń! Najbardziej dziękuję za przyjaźń” – podsumował. SPRAWDŹ TAKŻE: Ferid Lakhdar zaskoczył w Opolu. Były narzeczony Skrzyneckiej wrócił na salony i... przeszedł wielką metamorfozę!
To zdjęcie mówi wszystko! Skrzynecka pokazała kadr sprzed 16 lat
Katarzyna Skrzynecka i jej mąż, kulturysta Marcin Łopucki, świętują dziś – 19 czerwca 2025 – 16. rocznicę ślubu cywilnego. Aktorka opublikowała na Instagramie wzruszające zdjęcia z tego wyjątkowego momentu i napisała: „wciąż ze mną trwa i wygląda na nadal szczęśliwego”. Para powróciła wspomnieniami do tego pięknego dnia, wyglądając młodo, zakochani i pełni wdzięczności.
Są pary, których historia miłości porusza nawet najbardziej zatwardziałe serca – jedną z nich bez wątpienia tworzą Katarzyna Skrzynecka i Marcin Łopucki. Od lat dzielą się z fanami nie tylko codziennością, ale też najważniejszymi chwilami swojego życia. Z okazji 16. rocznicy ślubu aktorka znów udowodniła, że miłość może być piękna, wierna i wzruszająca. Aktorka pokazała wyjątkowe kadry sprzed 16 lat – łza w oku się kręci. Tak Skrzynecka uczciła rocznicę ślubu, pokazała wyjątkowy kadr. To już 16 lat! Aż trudno uwierzyć Z okazji 16. rocznicy ślubu Katarzyna Skrzynecka podzieliła się z fanami wyjątkowym wspomnieniem. Na Instagramie zamieściła zdjęcie z dnia ślubu cywilnego w białej sukni oraz poruszające słowa: „16 lat temu. Co roku, w nasze kolejne szczęśliwe rocznice ślubu, wracamy do tego ukochanego zdjęcia. Mój najukochańszy mąż Marcin wciąż ze mną trwa i wygląda na nadal szczęśliwego. Kocham cię najbardziej na świecie. Nieustająco”. To nie pierwszy raz, kiedy Skrzynecka celebruje ten dzień z wielką czułością i wdzięcznością. Para regularnie wraca do tych samych zdjęć i przeżyć – ślub oraz bajkowe chwile z wesela są dla nich symbolem nie tylko radości, ale i wzajemnego oddania. Internauci nie kryją wzruszenia i zachwytu. Pod postem pojawiły się setki komentarzy, w których fani gratulują parze, życzą kolejnych wspólnych lat oraz dziękują za inspirację, jaką niesie ich związek. Zdjęcie z 2009 roku pokazuje nie tylko młodość i piękno, ale również autentyczne emocje, które nie zmieniły się mimo upływu lat. ZOBACZ TEŻ: Opublikował z nią zdjęcie i powiedział wprost: „Moja miłość". Wyznanie Michała Szpaka podsyciło plotki. Wiemy, kim jest tajemnicza kobieta Historia miłości Katarzyny Skrzyneckiej i Marcina Łopuckiego Miłość Katarzyny Skrzyneckiej i Marcina Łopuckiego trwa nieprzerwanie od 2009 roku. To właśnie 19 czerwca 2009 roku para powiedziała sobie „tak” podczas ślubu cywilnego. Od tego momentu ich życie to wspólna podróż przez dobre i złe chwile. Aktorka, znana z ogromnej empatii i radości życia, zakochała się w Marcinie – utytułowanym kulturyście, który zdobył tytuły mistrza Polski i Europy w fitnessie. Oboje tworzą zgodne małżeństwo i są rodzicami córki – Alikii Ilia, która przyszła na świat w listopadzie 2011 roku. Ślub odbył się cywilnie, ale prawdziwie magiczny moment przyszedł później – wesele w Grecji, dokładnie na malowniczej wyspie Santorini. To właśnie to wydarzenie stało się dla nich symbolem ich miłości – często wracają do tych chwil wspomnieniami i publikują archiwalne zdjęcia, które nadal zachwycają fanów. Wzajemna miłość i szacunek, którymi darzą się od lat, są dla wielu inspiracją. Ich relacja pokazuje, że prawdziwe uczucie nie tylko przetrwa próbę czasu, ale również z wiekiem staje się silniejsze. SPRAWDŹ TEŻ: Ferid Lakhdar zaskoczył w Opolu. Były narzeczony Skrzyneckiej wrócił na salony i... przeszedł wielką metamorfozę!
Byli jedną z najpiękniejszych par PRL-u. Rejs statkiem Achille Lauro był początkiem końca ich miłości
Małgorzata Potocka i Wojciech Gąssowski przez lata uchodzili za jedną z najpiękniejszych par PRL-u. Ich uczucie rozkwitało na scenie i poza nią, aż do dramatycznego rejsu statkiem Achille Lauro w 1985 roku, który na zawsze odmienił ich życie i zakończył ich miłość.
Ich historia brzmi jak gotowy scenariusz na film – pełna namiętności, pasji i dramatycznych zwrotów akcji. Miłość Małgorzaty Potockiej i Wojciecha Gąssowskiego zrodziła się na scenie i rosła w blasku reflektorów. Jednak los sprawił, że jeden rejs na zawsze zmienił ich życie i relację. Miłość, która miała smak sceny i wspólnych podróży. Historia Małgorzaty Potockiej i Wojciecha Gąssowskiego Małgorzata Potocka – aktorka, tancerka, założycielka słynnej grupy Sabat – oraz Wojciech Gąssowski – piosenkarz znany z przebojów „Zielone wzgórza nad Soliną” i „Gdzie się podziały tamte prywatki” – poznali się w środowisku artystycznym. Od pierwszych chwil połączyło ich nie tylko uczucie, ale też wspólna pasja do sceny. Tworzyli duet zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Ich relacja trwała dwanaście lat – lat wypełnionych podróżami, występami i intensywnymi emocjami. "Nie był moim mężem, ale wielką miłością. Łączyło nas 12 lat wspólnej pracy i podróże po całym świecie" – wspominała Małgorzata Potocka w rozmowie z Plejadą. ZOBACZ TEŻ: Mógł być to hit Wodeckiego. Gąssowski przejął go przypadkiem i zrobił z niego legendę PRL-u Tragiczny rejs Achille Lauro: miłość wystawiona na próbę W październiku 1985 roku para wybrała się w artystyczną podróż luksusowym włoskim statkiem wycieczkowym Achille Lauro. Potocka z zespołem Sabat miała występować dla pasażerów, a Gąssowski jej towarzyszył. Zapowiadała się kolejna niezapomniana przygoda, ale życie napisało inny scenariusz. 7 października statek został uprowadzony przez terrorystów z organizacji Abu Abbas. Przez 56 godzin pasażerowie – w tym Potocka i Gąssowski – byli przetrzymywani jako zakładnicy. "Pięćdziesiąt sześć godzin leżałam na podłodze, błagając Boga o ocalenie życia" – wyznała aktorka w rozmowie z Vivą. Chwile grozy, które odcisnęły piętno Wspomnienia tamtych dramatycznych godzin są wciąż żywe. "Rzucili nas pod stoły, krzyczeli, że jeżeli się ruszymy, to od razu będzie ogień" – opowiadała Potocka w „Dzień Dobry TVN”. Artyści, jak i pozostali pasażerowie, żyli w strachu, każdego dnia walcząc o przetrwanie. Wojciech Gąssowski również przeżył ten dramat niezwykle mocno: "Skoro uszedłem wtedy z życiem, to być może urodziłem się po raz drugi" – mówił w rozmowie z Onetem. To doświadczenie pozostawiło trwały ślad w ich psychice i związkowej dynamice. Po powrocie do Polski nie udało im się już wrócić do dawnej harmonii. Rejs, który miał być przygodą, stał się cieniem wiszącym nad ich relacją. "Chciałam zapomnieć. Zerwać z tym wszystkim. Nie dało się już wrócić do tego, co było" – przyznała Potocka w jednym z wywiadów. Związek powoli wygasał, aż w końcu się rozpadł. Szacunek i wspomnienia, które przetrwały Mimo bolesnego zakończenia oboje wciąż mówią o sobie z szacunkiem i nostalgią. Potocka przyznaje, że była to jedna z najważniejszych relacji jej życia – pełna emocji, pracy i podróży. Gąssowski również nie ukrywa, że wspólne lata z Małgorzatą miały dla niego ogromne znaczenie – zarówno prywatnie, jak i artystycznie. Ich historia na zawsze zapisała się w zbiorowej pamięci jako symbol złotej ery polskiej sceny rozrywkowej. Dziś oboje pozostają aktywni zawodowo, a opowieść o ich relacji przypomina, że choć wielka miłość może przeminąć, to nigdy nie zostaje zapomniana. SPRAWDŹ TEŻ: Ikona kina mierzy się z problemami zdrowotnymi. Anna Seniuk nie owija w bawełnę. Jest coraz gorzej
Zaufali astrologowi i są razem ponad 20 lat. Historia Małgorzaty Bogdańskiej i Marka Koterskiego
Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski tworzą związek od ponad dwóch dekad. Ich miłość została przepowiedziana przez astrologa, co nadaje ich historii wyjątkowego charakteru. Poznaj kulisy ich relacji. Co mówią o swoim uczuciu?
Nieudane małżeństwo, życiowe zakręty, uzależnienie, które potrafiło zatopić każdy dzień w mroku. Marek Koterski nie krył, że życie go poraniło. Reżyser „Dnia świra” przez lata szukał czegoś więcej niż tylko zawodowego spełnienia. I wtedy, w 2004 roku, los postawił na jego drodze Małgorzatę Bogdańską. Ona – silna, doświadczona przez życie kobieta, on – mężczyzna po przejściach. Od początku połączyło ich zaufanie, ale też coś trudniejszego do uchwycenia – głębokie pragnienie, by spróbować jeszcze raz. Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość z przepowiedni Kiedy się spotkali, oboje nieśli na barkach bagaż przeszłości. Marek Koterski miał już za sobą jedno małżeństwo. Jego pierwszą żoną była Iwona Ciesielska – nie była związana z filmowym światem, pracowała między innymi w Urzędzie Miasta Łodzi, pełniąc funkcję asystentki wiceprezydenta. Ich drogi przecięły się w recepcji Hotelu Mazowiecki – on tam mieszkał, ona pracowała. Dla niej to było jak piorun z jasnego nieba. On miał 34 lata, ona zaledwie 18. Owocem ich związku był Michał, który przyszedł na świat w 1979 roku i dziś sam jest znanym aktorem, a także ojcem. Choć początek zapowiadał się jak z romantycznego filmu, rzeczywistość okazała się znacznie trudniejsza. Marek Koterski przyznał kiedyś szczerze, że jego pierwszą prawdziwą miłością był syn – tylko że wtedy nie potrafił jeszcze kochać. Z Iwoną rozstali się w połowie lat 80. Małgorzata Bogdańska wierzy, że to, co najważniejsze, było jej zapisane w gwiazdach. Astrolog, do którego trafiła w jednym z życiowych zakrętów, powiedział jej wtedy, że spotka miłość – mężczyznę z filmowego świata. Była już po rozwodzie, samotnie wychowywała dziecko, z trudem godząc obowiązki z codzienną ciszą, która zapada po zgaszeniu świateł. I nagle przyszedł ten moment – cichy, ale stanowczy – w którym poczuła, że tęskni. Za bliskością, za miłością, za kimś, kto nada jej dniom sens. „Jak się ma powodzenie w życiu zawodowym, a pustkę w domu, to nawet największy sukces nie daje radości”, mówiła aktorka w jednej z rozmów. Poszła do astrologa, który wywróżył jej partnera z branży filmowej, tyle że… charakteryzatora. Niedługo potem poznała jednak reżysera Marka Koterskiego. Zobacz też: Najpierw plotki o rozwodzie, a tu takie wieści. Emilia Komarnicka i Redbad Klynstra rozwiewają wszelkie wątpliwości Marek Koterski: podobała mi się jako aktorka i kobieta Ich pierwsze spotkanie miało miejsce na próbach do spektaklu „Nas troje” w 2004 roku. Marek Koterski – nazwisko, które w polskim kinie znaczy wiele – musiał robić wrażenie. Urodzony 3 czerwca 1942 roku w Krakowie, artysta z krwi i kości. Dramaturg, pisarz, scenarzysta, reżyser. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, specjalizując się w teorii literatury, próbował swoich sił w malarstwie i historii sztuki. Choć do Akademii Teatralnej w Warszawie się nie dostał – oceniono go wtedy bezlitośnie: „poniżej średniej inteligencji” i „brak umiejętności formułowania myśli” – dziś trudno uwierzyć, że ktokolwiek mógł tak się pomylić. W 1971 roku ukończył reżyserię w łódzkiej filmówce. I od tamtej pory tworzy kino, które trafia w samo sedno polskiej duszy. Jego „Nic śmiesznego”, kultowy „Dzień świra”, „Baby są jakieś inne”, „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” czy „7 uczuć” – to filmy, które pokochali widzowie kilku pokoleń. A w trzech ostatnich na ekranie pojawiła się również Małgorzata Bogdańska. Nie tylko partnerka w życiu prywatnym, ale też ważna towarzyszka jego filmowej drogi. Małgorzata Bogdańska: Ale Pan ma bajer! Gdy się poznali, ona nie miała takiego dorobku. Była aktorką teatru Ochota. Pracowała w Teatrze Ochota, miała w sobie dojrzałość i klasę. Urodziła się w 1962 roku w Otwocku, a aktorstwo studiowała w łódzkiej Filmówce – tej samej, którą kończyli najwięksi. Dla niej Marek Koterski był mistrzem – reżyserem, którego twórczość podziwiała. Dla niego – od pierwszego momentu – była kimś więcej. „Wszedłem na scenę i mówię: bardzo mi się pani podobała. A ona mówi: bardzo mnie to cieszy, że podobałam się panu jako aktorka. Odpowiedziałem: jako aktorka też, ale przede wszystkim jako kobieta. Po pierwszej randce powiedziała do niego: „Ale Pan ma bajer!”. I tak się zaczęło, coś między nimi zaiskrzyło. „Odwoziła mnie do domu i jak tym rozochocony mówię: „może pani zajrzy do mnie, bo pożyczyłbym pani książkę »Twórcza moc miłości«, ale powiedziała: „nie!” I to mnie bardzo ujęło”, wspominał początki związku Marek Koterski. Małgorzata Bogdańska: piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki W teatrze żartowano, że „świr spotkał świrka”. Marek Koterski – mistrz opowiadania o absurdzie codzienności – i Małgorzata Bogdańska – roztrzepana, serdeczna, wiecznie czegoś szukająca w przepastnej torbie. Była w niej energia, która idealnie współgrała z jego wrażliwością. I choć z pozoru tak różni, w rzeczywistości idealnie się dopełniali. W rozmowie z Magdaleną Żakowską przyznała, że ich dom nie przypomina tradycyjnego gospodarstwa. Zamiast gotować obiady – wolą porozmawiać. Zamiast brylować na salonach – przytulić się na kanapie i zanurzyć w rozmowie. Po kilku latach znajomości postanowili się pobrać. I choć ten związek był daleki od konwencjonalnych ram, to dał Markowi coś wyjątkowego – spokój. Michał Koterski, syn reżysera, nie miał wątpliwości: drugie małżeństwo ojca wpłynęło na niego zbawiennie. „To jest piękne, tak popatrzeć na nich, jak są szczęśliwi”, powiedział w jednym z wywiadów. Z kolei Małgorzata Bogdańska opowiadała: „Nie staramy się jakoś szczególnie o nasz związek. Ale wystarczy, żebyśmy się chwilę nie widzieli, a już piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki. Bardzo chcieliśmy, żeby nam się udało”. Zobacz też: Gdy ją widział, drżał z pożądania. Kora i Bogdan "Bodek" Kowalewski przez lata ukrywali swój namiętny romans... Para w życiu i na scenie Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski to duet nie tylko w życiu, ale i na scenie. Ich relacja przenika do sztuki – i odwrotnie. Wspólnie stworzyli „Teatr na Walizce” – kameralną przestrzeń, w której wszystko może się wydarzyć, a jedynymi stałymi elementami są: on, ona i walizka pełna teatralnych rekwizytów. To ich osobisty teatr życia – intymny, szczery i całkowicie ich. „Moja żona ma ze mną troszeczkę gorzej niż inni aktorzy. Szczególnie mocno odczuła to we [Wszyscy jesteśmy Chrystusami” — mówił Marek Koterski w TVN. „Zazwyczaj robię po trzy duble. Z Małgosią zrobiłem trzynaście. Do montażu wziąłem drugi dubel i sobie pomyślałem: Boże, co ja robiłem?”, dodał. Andrzej Woronowicz opowiadał: „Ona się bardzo stara, a Marek bardzo dużo od niej wymaga”. Nie prowadzi to jednak do awantur. Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski są wyjątkowo zgodną parą. „Aktora trzeba kochać, a tutaj mam to, jak znalazł" — stwierdził reżyser. Żyją spokojnie. Jak mówiła Małgorzata Bogdańska w rozmowie z Magdaleną Żakowską nie są identyczni. „Marek może mieć pudełko czekoladek i jeść jedną dziennie. Ja zjem natychmiast wszystkie. Jestem dużo głośniejsza od męża, bardziej żywiołowa. Twierdzi, że jestem w stanie tym wyrwać go z największego przybicia i smutku”. Są szczęśliwi. „Ja mam z kim dzielić świat – a to jest w życiu najważniejsze”, wspominała aktorka. Zobacz też: Dzielą ich 23 lata, a połączyła miłość. Oto niezwykła historia Iwony i Andrzeja Rosiewiczów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/akpa20250524frf18lt6320-b2692f2.jpg" width="1500" height="1000" alt="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" title="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" />
Prawda o prawosławnym ślubie Doroty Gawryluk. Zrobiła to dla miłości, ale nie było łatwo
Dorota Gawryluk, znana dziennikarka, w 1993 roku wzięła ślub w obrządku prawosławnym w Hajnówce, mimo że nie było to zgodne z jej wolą. Decyzja ta była podyktowana brakiem otwartości ze strony Kościoła prawosławnego.
Historia miłości Doroty i Jerzego Gawryluków to opowieść o partnerstwie, kompromisach i wspólnym dorastaniu. Choć pochodzili z różnych środowisk religijnych, zdołali odnaleźć wspólną drogę – nie tylko w życiu, ale i przed ołtarzem, podejmując decyzję o ślubie w obrządku prawosławnym w Hajnówce. Historia małżeństwa Doroty i Jerzego Gawryluków Dorota Gawryluk i Jerzy Gawryluk są małżeństwem od ponad 30 lat. Poznali się jeszcze jako bardzo młodzi ludzie, a dziennikarka była na początku swojej drogi zawodowej. Para doczekała się dzieci – syna Nikona i córki Marii. Ślub w Hajnówce: kulisy ceremonii prawosławnej W 1993 roku Dorota Gawryluk stanęła na ślubnym kobiercu z Jerzym Gawrylukiem. Ceremonia odbyła się w Hajnówce i była przeprowadzona w obrządku prawosławnym. Dla Doroty było to nowe i zaskakujące doświadczenie – nie pochodziła z tej tradycji i jak sama przyznała w niedawnej rozmowie na antenie Polskiego Radia, zasadniczą różnicą było podejście do gości. "Różnica taka podstawowa między weselem w Hajnówce, a weselem w górach jest taka, że na weselach w górach pilnuje się mężczyzn, żeby nie wypili za dużo, żeby nie doszło do sztachetowej wymiany zdań. Natomiast w Hajnówce chce się raczej uszczęśliwić mężczyzn, dlatego moje koleżanki dolewały moim kolegom. Ja się zawsze staram trzymać z daleka od mojego męża, bo po co za blisko, od wszelkich używek. Ale czasem alkohol pomaga przy tego typu okazjach" — tłumaczyła dziennikarka. ZOBACZ TEŻ: Zostawił żonę dla innej, wyszedł z domu z jedną walizką. Później Krzysztof Cugowski przestrzegł synów przed jednym Dlaczego Dorota Gawryluk zdecydowała się na ślub w obrządku prawosławnym? Podjęcie decyzji o ślubie w obrządku prawosławnym nie było dla Doroty Gawryluk oczywiste. W rozmowie opowiedziała, że powodem tej decyzji był brak otwartości ze strony Kościoła prawosławnego na inne formy zawarcia związku. "Niestety z powodu nietolerancji ze strony kościoła prawosławnego, dlatego że kościół katolicki był otwarty na to, żeby udzielić zgody na mój ślub prawosławny. Natomiast z drugiej strony zabrakło tej otwartości. Wierzymy trochę inaczej, ale jednak w to samo" — wyznała. Dziennikarka podkreśliła, że była to forma kompromisu, na którą była gotowa ze względu na uczucie i relację z partnerem. Udało się jednak przekonać Jerzego, aby inne uroczystości religijne odbywały się bliżej ich miejsca zamieszkania. "Wciągnęłam swojego męża do swojego kościoła, bo jest bliżej, szybciej. Jedna cerkiew jest na Pradze, a to jest trochę daleko" — podsumowała. SPRAWDŹ TEŻ: Porzucił ją dla innej, Alicja Majewska w nikim już się tak nie zakochała. Gdy Janusz Budzyński zachorował, opiekowała się nim do końca
Zostawił żonę dla innej, wyszedł z domu z jedną walizką. Później Krzysztof Cugowski przestrzegł synów przed jednym
Odnosił spektakularne sukcesy z Budką Suflera, a jego głos rozbrzmiewał w najdalszych zakątkach Polski. Prywatnie miał jednak coś znacznie cenniejszego – ciepły, pełen miłości dom. U boku wspierającej żony wychowywał dwóch synów, starając się łączyć błyskotliwą karierę z rolą oddanego ojca i męża. Krzysztof Cugowski przez lata żył na pełnych obrotach, ale ta intensywność miała swoją cenę.
W jednym z wywiadów powiedział wprost: „Musieliśmy grać od 300 do 400 koncertów rocznie”. Trasa goniła trasę, a on coraz częściej zastanawiał się, dokąd to wszystko prowadzi. I właśnie wtedy na jego drodze pojawiła się kobieta, która zmieniła wszystko... To spotkanie stało się początkiem nowego rozdziału. Krzysztof Cugowski podjął decyzję, która zaskoczyła wszystkich – również jego samego. Dla rodziny był gotów na wszystko. Krzysztof Cugowski i jego pierwsze małżeństwo – historia miłości w cieniu wielkiej kariery Krzysztof Cugowski był żonaty dwukrotnie, ale to właśnie z pierwszą żoną, Małgorzatą, doczekał się dwóch ukochanych synów. Ich małżeństwo, zawarte w latach 70., zawsze owiane było aurą tajemnicy. Artysta z premedytacją strzegł swojego życia prywatnego, starając się nie mieszać go z zawodowymi sukcesami, które w tamtym czasie święcił na scenie razem z Budką Suflera. W 1976 roku na świecie pojawił się Wojciech, trzy lata później – Piotr. Mimo że Budka Suflera zdobywała coraz większą popularność, warunki życia młodych muzyków dalekie były od komfortowych. Krzysztof Cugowski otwarcie przyznawał, że pierwsze gaże wystarczały jedynie na podstawowe potrzeby – „Musieliśmy grać od 300 do 400 koncertów rocznie. Za koncert można było kupić wtedy trzy i pół półlitrowych butelek wódki”, mówił szczerze w programie Uwaga! Kulisy sławy. W takich realiach nie było miejsca na odpoczynek. Trasy trwały tygodniami, a zdarzało się, że jednego dnia występowali aż trzy razy pod rząd. Choć fizycznie rzadko bywał w domu, to w sercu zawsze był przy rodzinie. Z myślą o najbliższych nie wahał się podejmować dodatkowych zajęć. A gdy wracał – nadrabiał zaległy czas wspólnymi wyjazdami z synami, pokazując im, jak bardzo są dla niego ważni. Jednak życie w nieustannym biegu i ciągła rozłąka zbierały swoje żniwo. Z czasem uczucie łączące go z Małgorzatą zaczęło gasnąć... Czytaj także: Cud ocalił jej życie, chwile przed tragedią rozmawiała z Anną Jantar. „Mówiła, że nie chciała wracać sama" Krzysztof Cugowski, 21.11.2006 Zostawił rodzinę dla nowej miłości. Synowie nie kryli rozczarowania Początek lat 90. okazał się przełomowy nie tylko dla muzyki, ale i dla życia osobistego Krzysztofa Cugowskiego. Podczas trasy koncertowej Budki Suflera w Stanach Zjednoczonych wydarzyło się coś, co na zawsze zmieniło jego świat. To właśnie wtedy poznał Joannę – młodszą od niego o 15 lat kobietę, która zawładnęła jego sercem. Iskra, która między nimi zapłonęła, była zbyt silna, by ją ignorować. Po powrocie do Polski uczucie tylko nabierało intensywności. Długie rozmowy telefoniczne, tęsknota, nieustanna potrzeba bliskości... W końcu przyszedł moment, w którym musiał zdecydować – czy pozostać w znanym, choć coraz bardziej pustym układzie, czy też postawić wszystko na jedną kartę. Krzysztof Cugowski wybrał miłość. Zdecydował się odejść, zabierając ze sobą jedynie walizkę z dokumentami. Wprost powiedział żonie, że zakochał się w innej kobiecie. „Po dwóch–trzech miesiącach wiedzieliśmy, że to nie jest chwilowa przygoda, że trzeba z tym coś zrobić. Sytuacja jednak wcale nie była łatwa. Mieliśmy swoje małżeństwa, dzieci, córka Joasi miała trzy lata. Takie sytuacje nigdy nie są łatwe i przyjemne, ale wydaje mi się, że jednak obyło się bez kataklizmu. Może dlatego, że nie chcieliśmy oszukiwać naszych partnerów?” — opowiadał Super Expressowi. Czytaj także: Nie mówił po polsku, to niemal przekreśliło jego karierę. Piotr Cyrwus prawdę ujawnił dopiero po latach Krzysztof Cugowski z żoną Joanną Cugowską, 04.05.2002 Decyzja o odejściu od rodziny miała dla Krzysztofa Cugowskiego poważne konsekwencje – przede wszystkim emocjonalne. Jego synowie, wówczas nastolatkowie, nie kryli rozczarowania i głębokiego żalu. Zdecydowali, że muszą postawić granicę. „Widywaliśmy się z ojcem rzadko, to była forma buntu” – wyznał po latach Piotr Cugowski. Bracia nie potrafili zrozumieć wyboru ojca, który dla miłości postanowił opuścić ich dom. Choć odziedziczyli po nim talent muzyczny i sami tworzyli zespół Bracia, to dopiero po latach doszło do przełomu. „Dopiero w 2013 roku, po narodzinach Piotrusia (wnuka Krzysztofa – przyp. red.), postanowiliśmy, że trzeba coś z tym zrobić. Wdzięczny mu jestem ogromnie, że umiał się na nowo odnaleźć w relacji ojciec–syn”, dodawał młodszy z braci. (cyt. Party.pl) Sam artysta nie ukrywał, że nie czuje się wzorem do naśladowania w roli ojca czy dziadka. „Nie byłem wzorowym ojcem. I niestety, wzorowym dziadkiem również nie jestem. Mam nadzieję, że wnuki mi to wybaczą, podobnie jak synowie mi wybaczyli i zaakceptowali moje częste nieobecności” – przyznał szczerze na łamach magazynu Dobry Tydzień. Dziś panowie mają dobre relacje i zdarza się, że pojawiają się razem na scenie, łącząc pokolenia jedną pasją. Krzysztof Cugowski nie raz przestrzegał synów, by nie powtarzali jego błędów i nie zakładali rodziny na początku kariery. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Ich związek od początku budził wielkie emocje. Urszula ma męża młodszego o 20 lat. Tak mówi o różnicy wieku Piotr Cugowski, Krzysztof Cugowski, Wojciech Cugowski, 27.05.2016
Porzucił ją dla innej, Alicja Majewska w nikim już się tak nie zakochała. Gdy Janusz Budzyński zachorował, opiekowała się nim do końca
On – doświadczony, charyzmatyczny konferansjer, ona – pełna marzeń dziewczyna z burzą loków. Związek Alicji Majewskiej i Janusza Budzyńskiego był początkiem jej kariery i... największą lekcją życia.
Wciąż zachwyca publiczność swoją energią i pogodą ducha. Alicja Majewska – dama polskiej sceny – nie zwalnia tempa, choć w branży jest od dekad. Uwielbiana za autentyczność, charyzmę i niepowtarzalny głos. Włodzimierza Korcza nazywa swoim „muzycznym mężem”, ale to Janusz Budzyński – dziennikarz i konferansjer – był tym prawdziwym. Ich małżeństwo trwało tylko 12 lat, ale miało ogromne znaczenie. To on dodał jej skrzydeł, to dzięki niemu rozpoczęła solową karierę. Kochała go głęboko. Gdy zachorował na raka, była przy nim do samego końca. Często wraca do wspomnień o Januszu. Nigdy nie wyszła ponownie za mąż. Alicja Majewska i Janusz Budzyński: historia miłości Był rok 1972. Młodziutka Alicja Majewska miała zaledwie 24 lata, gdy los postawił na jej drodze mężczyznę, który odegrał kluczową rolę nie tylko w jej karierze, ale i życiu osobistym. Podczas tournée zespołu „Partita” po Związku Radzieckim poznała Janusza Budzyńskiego – starszego od niej o 15 lat dziennikarza i konferansjera. Wtedy wszystko się zaczęło. „Partita” była wyjątkową formacją – pod skrzydłami kompozytora Andrzeja Kopfa zespół szybko zdobywał popularność. To oni stworzyli niezapomniany hit „Pytasz mnie, co ci dam?”. Pomagały im również wpływy – w grupie występowały córki ministra kultury Lucjana Motyki, co w czasach PRL-u miało znaczenie. Ale to Alicja Majewska, skromna dziewczyna o wielkim talencie, miała zrobić największą karierę. Jej potencjał dostrzegł właśnie Budzyński. Wierzył w nią bezgranicznie, wspierał, motywował. To on pierwszy zasugerował, by poszła własną drogą i postawiła na solową karierę. Jak się później okazało – miał rację. „Miałam opiekuna, to był mój mąż. Sama nigdy nie zaniosłabym dokumentów do komisji kwalifikującej na festiwal w Opolu. Nie wierzyłam w siebie, ale miałam wokół ludzi, którzy we mnie wierzyli”, mówiła (cytuję za WP.pl). Zobacz też: Ten jeden obrazek z dzieciństwa Alicji Majewskiej mówi wszystko o jej relacji z ojcem. Najstarszą siostrę zna tylko z opowieści… Początek jej solowej kariery przypada na rok 1974 – symboliczny i przełomowy moment. To wtedy Alicja Majewska wystąpiła w telewizyjnym programie „Miłość Ci wszystko wybaczy”, złożonym z utworów legendarnej Hanny Ordonówny. Jej interpretacje nie przeszły bez echa. Wśród widzów był Mariusz Walter, jeden z najważniejszych twórców telewizji tamtych lat. To on zaprosił ją do współpracy przy kultowym już dziś „Studiu 2”. Dla młodej artystki był to ogromny krok naprzód. W tym czasie była związana z warszawskim „Teatrem na Targówku”, miejscem bliskim jej sercu – nie tylko zawodowo. Pracował tam również jej mąż, Janusz Budzyński. Byli duetem nie tylko w życiu, ale i w twórczości. Ich drogi, zawodowe i osobiste, splatały się ze sobą w sposób wyjątkowy. Kim był mąż Alicji Majewskiej? Janusz Budzyński – urodzony w 1933 roku we Lwowie – był mężczyzną z klasą, z charakterem i z ogromną charyzmą. Zaczynał swoją zawodową drogę w Krakowie, by potem na dobre zadomowić się w Warszawie. Znany i ceniony prezenter, niezapomniany konferansjer, od 1973 roku prowadził popularny teleturniej „Wielka gra”, który przyciągał przed telewizory miliony Polaków. Kobiety za nim szalały – przystojny, elokwentny, zawsze elegancki. Ale jego serce skradła właśnie ona – dziewczyna z burzą kręconych włosów i niezwykłym urokiem: Alicja Majewska. Wzięli ślub w 1973 roku. Zamieszkali na warszawskim Zaciszu. Ich dom tętnił towarzyskimi spotkaniami – Budzyński był duszą towarzystwa, znany, lubiany, zawsze z otwartymi drzwiami dla przyjaciół. Jak wspominała piosenkarka jej przypadała w domu rola Alusi, której domeną był wdzięk. Miała za zadanie podniesienie estetyki wnętrza, w szarym peerelowskim klocku. Z panią architekt zrobiły łuki, które potem zobaczył Jerzy Gruza i przeniósł do mieszkania popularnego „Czterdziestolatka”. Zobacz też: Zdrada męża kosztowała ją utratę zdrowia. Alicja Majewska wybaczyła mu dopiero na łożu śmierci <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgTeQBb6-f06075c.jpg" width="1600" height="1600" alt="1972. Janusz Budzynski, czlonek zespolu "Dylizans".,Image: 427785971, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Janusz Budzynski, czlonek zespolu "Dylizans"" /> Mąż zawsze ją wspierał, gdy w zespole „Partita” zaczął się konflikt, dzwoniła do niego, by się wyżalić, a on poradził: wsiadaj w pociąg i wracaj do domu! Gdy miała tremę wypłakiwała mu się na ramieniu. To przy nim zaśpiewała na festiwalu w Opolu swój wielkie przeboje: „Bywają takie dni” i „Jeszcze się tam żagiel bieli”. „Janusz był moim fanem. Mówił, że gdyby to od niego zależało, w radio tylko moje piosenki by leciały. Miał wiele inwencji. Między innymi program estradowy „Bardzo przyjemny wieczór”, którego był pomysłodawcą, zdobył w 1978 ważny laur Gwóźdź Sezonu. Oczywiście strona muzyczna należała do Włodzimierza Korcza”, wspominała w niedawnej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla „VIVY!”... Nie była jego pierwszą żoną. Alicja Majewska wiedziała, że nie zostanie ostatnią... Choć marzyła o rodzinie, los napisał dla niej inny scenariusz. Małżeństwo z Januszem Budzyńskim, mimo początkowej bliskości i wspólnej pasji, nie przetrwało próby czasu. Odszedł do innej kobiety – cios, który Alicja Majewska bardzo przeżyła. Nie kryła żalu, ale też nigdy nie epatowała bólem. W rozmowie z „Vivą!” mówiła z dojrzałą refleksją: potrafi godzić się z tym, co niesie życie. „Jestem kobietą rozwiedzioną, wdową, nie mam dzieci”, opowiadała. „Na szczęście mam zwyczaj punktowania tego, co mi się udało. Szklanka jest dla mnie zawsze do połowy pełna, a nie pusta. Mam swoje smuteczki, jestem w takim wieku, że wielu bliskich mi ludzi odchodzi”. Była trzecią żoną Janusza Budzyńskiego i — jak powiedziała po latach — mogła się domyślać, że nie będzie ostatnią. Rozwiedli się w 1984 roku. Choć to rozstanie było dla niej trudne, nigdy już nie pokochała nikogo tak jak jego. Nie wyszła ponownie za mąż. Przez trzynaście lat z oddaniem opiekowała się swoją mamą. Jej codzienność wypełniła muzyka, scena, koncerty – i samotność, z którą nauczyła się żyć na własnych zasadach. Z Januszem rozstała się w przyjaźni. Gdy zachorował na raka, była przy nim do końca – cicho, wiernie, z troską. To ona towarzyszyła mu w ostatnich chwilach. Janusz Budzyński zmarł w 1990 roku, pozostawiając w jej życiu ślad, który nigdy nie zniknął. „Jego śmierć była dla mnie ogromną traumą”, przyznaje wokalistka.
Nie tylko słynny duet artystyczny. W ich małżeństwie przez lata był jeszcze ktoś…
Krzysztof Warlikowski i Małgorzata Szczęśniak to nie tylko wybitni artyści, ale również para, której życie osobiste i zawodowe splatają się w niezwykły sposób. Ich relacja, pełna pasji i skomplikowanych emocji, przez lata była tematem wielu dyskusji w środowisku teatralnym i poza nim.
Ich związek to opowieść o miłości, sztuce i nietypowych wyborach życiowych. Krzysztof Warlikowski i Małgorzata Szczęśniak od lat tworzą nie tylko na scenie, ale i w życiu prywatnym, do pewnego czasu dzieląc je z aktorem Jackiem Poniedziałkiem. Ostatnia publikacja na FB 29.11.2025 r. Krzysztof Warlikowski i Małgorzata Szczęśniak. Początki wspólnej drogi Małgorzata Szczęśniak i Krzysztof Warlikowski poznali się podczas studiów w Krakowie. Szczęśniak ukończyła miała być psychologiem, później zdecydowała się na filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim - tam poznała kolegę z roku, Krzysztofa Warlikowskiego. Następnie on zdał na reżyserię, ona na scenografię. Były to początki jednego z najoryginalniejszych duetów artystycznych. Ich pierwsze wspólne projekty teatralne rozpoczęły się w latach 90., a od 1992 roku Szczęśniak stała się stałą scenografką w spektaklach Warlikowskiego . Ich artystyczna współpraca szybko przerodziła się w głębszą relację, która trwa do dziś. Życie w trójkącie. Relacja z Jackiem Poniedziałkiem Niebawem do życia Warlikowskiego i Szczęśniak dołączył aktor Jacek Poniedziałek. Przez blisko szesnaście lat tworzyli nietypowy związek, w którym wszyscy troje mieszkali razem. Poniedziałek wspominał: "Nigdy nie miałem go tylko dla siebie. Ona też pewnie płakała, bo musiała dzielić go ze mną". Relacja ta była pełna emocji, a Poniedziałek przyznał, że zdradzał Warlikowskiego, co doprowadziło do kryzysu i depresji reżysera. Mimo to, po latach, utrzymują bliską, przyjacielską relację. Dziś para dzieli życie między Warszawę a Palermo. W jednym z wywiadów Warlikowski przyznał: "Tak, jestem gejem, ale przede wszystkim człowiekiem. Myślę, że mój homoseksualizm staje się coraz mniej istotny w moim życiu". Ich codzienne życie, choć prywatne, przenika się z ich pracą artystyczną, co czyni ich relację wyjątkową i inspirującą. ZOBACZ TEŻ: Rozstał się z Rominą Power, szczęście znalazł u boku dużo młodszej kobiety. Nowa miłość nie zawsze była jego ukojeniem Wspólna praca artystyczna Szczęśniak i Warlikowskiego Warlikowski i Szczęśniak stworzyli razem wiele spektakli, które zdobyły uznanie zarówno w Polsce, jak i za granicą. Ich prace były prezentowane na scenach takich jak Bayerische Staatsoper, Opéra national de Paris, Royal Opera House czy Salzburger Festspiele. W 2008 roku Warlikowski założył Nowy Teatr w Warszawie, gdzie do 1 września br. będzie pełnił funkcję dyrektora artystycznego. Szczęśniak jest integralną częścią zespołu teatru, odpowiadając za scenografię i kostiumy. Teatr zamiast życia. Warlikowski rozlicza się z własną drogą. Wywiad VIVA! Przypominamy archiwalny wywiad z Krzysztofem Warlikowskim, który w 2011 roku ukazał się na łamach magazynu VIVA!. Czy jest coś nieludzkiego w byciu artystą? Teatr to stawianie sobie najtrudniejszych pytań. Czy od tego stajesz się mniej ludzki? Myślę, że tak, bo bardzo się babrasz w sprawach trudnych, wewnętrznych człowieka i stajesz się w pewnym sensie, przez to grzebanie, nadczłowiekiem. Myślę też o aktorach, bo razem to robimy, czy oni są mniej odpornymi ludźmi, ludźmi z defektem większym niż ci, którzy potrafią poprawnie żyć w jakichś normalnych życiach? Kiedyś powiedziałeś, że aktor to ktoś urodzony do nadludzkiego cierpienia… Mój rodzaj pracy powoduje, że mój teatr bardzo dużo ich kosztuje. W ogóle jestem zdania, że teatr powinien dużo kosztować ich, mnie i wszystkich, którzy go oglądają. Inaczej nie ma to sensu. Nie chcesz po prostu sprawiać przyjemności? Kiedy mówimy o teatrze, to mówimy o katharsis, o greckich pojęciach. Sprawiać przyjemność? Chyba że katharsis ma tę moc oczyszczającą, która daje przyjemność. Powiem perwersyjnie, że w tym jest dużo przyjemności, na zasadzie, że się da tę przyjemność po to, żeby ją brutalnie odebrać i osiągnąć tym jakiś inny wymiar. Może na tym polega w ogóle pułapka teatru? Zdarza Ci się widzieć jakąś rozdzierającą scenę, ktoś coś przeżywa, ktoś umiera, ale nie jesteś w stanie na to patrzeć jak na tragedię ludzką, tylko widzisz scenę, światło? Pierwszy raz śmierć zobaczyłem, kiedy miałem sześć, siedem lat. W kamienicy u sąsiadów wystawiono zwłoki, odbył się rodzaj rytuału. Mój strach mieszał się z mistycyzmem tego zdarzenia, był jakiś inny wymiar w ludziach, którzy „załatwiali” ten moment. A pierwszy moment obcowania z czymś takim, ale już bez strachu? Kiedyś, miałem chyba osiem lat, obudziłem się w środku nocy, i w podwórku, w głębi, gdzie stały garaże, szopy, był straszny harmider. Jedna z takich szop się paliła, a ja patrzyłem na spektakl ognia. Nie bałem się, ale czułem estetyczną siłę tej sceny. Ale nie pamiętam, żeby jakiekolwiek z tych przeżyć było początkiem teatru, moim zamiłowaniem do mocnych scen. Szukam momentu, w którym poczułeś, że coś po raz pierwszy tworzysz. Bardzo długo odmawiałem sobie prawa do tego, że ja mogę coś stworzyć. O! A gdzie dziecięce przekonanie, że się może wszystko? Chyba cały czas czułem się niegodny tworzenia. Nawet jak się znalazłem w teatrze, znalazłem taką formułę, że jestem tylko dochodzącym człowiekiem w teatrze, bo teatrem są aktorzy. Kiedy już byłem dość dorosły, wymyśliłem, że teatr mniej mnie interesuje, a bardziej mnie interesuje życie. I w związku z tym nie patrzyłem na tę rzeczywistość teatralną jako na coś, co ja tworzę, tylko starałem się zrozumieć siebie wobec rzeczywistości życia. I tak udało mi się łatwo wymknąć pojęciu kreacji. Nadal nie mam w sobie przekonania o własnym artyzmie, choć to się staje coraz trudniejsze, bo coś tam się zrobiło i co jakiś czas ktoś mi wytyka, że „jesteś klasyk, mistrz” i że to, i że tamto. A skąd u Ciebie takie nabożeństwo do tego artyzmu? Z tego, że zawsze patrzyłem z dołu, przez miejsce mojego urodzenia, przez Szczecin, jego peryferie, czyli Golęcino, robotniczą dzielnicę. Dziś nawet wymówienie nazwy tego miejsca jest dla mnie dużym kłopotem. Myślę, że wszystko tam się zaczęło, byłem taki uliczny chłopak, podwórkowy, nie wydawało mi się, że coś takiego mi się zdarzy w życiu. Z drugiej strony jest siła w patrzeniu z dołu. Dlatego przy każdej pracy raczej mówię więcej o tym, czego nie wiem, niż o tym, co wiem. Bycie słabym to jest moja natura, która wywołuje siłę dookoła. Lwowiacy mieli nawet na to swoje określenie i to był tak zwany styl „niby ciunia”. Oznaczał człowieka, który wygląda jak ktoś skrajnie nieporadny, zagubiony i w ten sposób wywołujący u innych chęć pomocy, uaktywniający otoczenie. Jeździsz czasami do Szczecina? Nie. Od czasu, kiedy wyjechałem na studia, byłem tam pięć razy. Miałem sny, w których wracałem i oglądałem to miejsce z innej perspektywy, bo to bardzo było barwne miejsce. Koniec miasta, jakaś wieża Bismarcka, lasy, bunkry, porty, nabrzeża Odry, statki kolosy, które 200 metrów od mojego domu przepływały Odrą… To wszystko było tajemnicą. Ale nie zainwestowałem emocji w powrót. Rozumiem, że na myśl o tym, że mogłeś tam zostać, oblewa Cię zimny pot? Tak. Ale, co dziwne, wróciłem właśnie z Krakowa i tam mnie też oblał zimny pot. Dlaczego? Mimo całej radości patrzenia na Kraków, który staje się coraz bardziej cywilizowany, wychodzi z takiego zapuszczenia 60- czy 80-letniego, to czuję – na poziomie ducha – że wtedy, kiedy tam studiowałem, w tym zapyziałym Krakowie, była szansa na coś wielkiego… A w tej chwili chyba wszyscy, którzy mieli jakieś piętno, zwiali stamtąd. Są takie miejsca, które mają limit tworzenia, i Kraków się strasznie wyczerpał. Nagle jest w nim nędza duchowa. Znalazłem tak zwany kwestionariusz Prousta, który wypełniłeś lata temu. Na pytanie o dar natury, który chciałbyś posiadać, odpowiedziałeś: „moc czarodzieja”. Nadal chciałbyś ją mieć? Chyba już nie. Czemu Ci przeszło? To brzmi jakoś naiwnie. Dzisiaj oczywiście bym tak precyzyjnie nie mógł odpowiedzieć na to pytanie. Zresztą na żadne pytanie, jak się mogłeś zorientować, nie potrafię odpowiedzieć precyzyjnie. Jesteś jedną wielką wątpliwością, która się zamienia na coraz mniejsze wątpliwości... No to jakieś proste pytanie. Czego się boisz i dlaczego boisz się o tym mówić? Do niedawna niczego się nie bałem, ostatnio w jakimś sensie wróciłem na ziemię i zacząłem się bać. Przypominam sobie siebie z tym parciem, energią, z takim buntem, nawet pewnością siebie, powiedzmy od czasu, kiedy byłem w Teatrze Rozmaitości, i widzę, że bardzo się zmieniłem. Mniej myślę, może potrafię lepiej robić teatr, ale mniej jeszcze wiem, niż wiedziałem. Myślę o własnej mocy w kategoriach przeszłości, tam ta moc była. A im dłużej żyję, tym mniej potrafię, mniej wiem, co dalej... Martwi Cię to czy cieszy, że im dłużej żyjesz, tym mniej wiesz? Nie mam do tego emocjonalnego stosunku. Jeszcze też nie wiem, do jakiego stopnia to jest tylko we mnie, a do jakiego w otaczającym mnie świecie. A zawsze uważałem, że żyję w Polsce, która mi daje wyjątkową okazję do robienia teatru, bo jest tu tyle rzeczy, których się nienawidzi, że jest co robić. Więc nie wiem, czy przypisać to swojemu wiekowi, że sam się odklejam od tego nurtu nienawiści, czy ten nurt nienawiści maleje, czy ludzie się po prostu wykruszają? Coraz trudniej jest ją wywołać. Więc ten strach jest związany z pytaniem: czy coś jest nie tak z rzeczywistością, czy ze mną, w moim teraźniejszym wieku? Jesteś moim rówieśnikiem, więc po części przeżywamy na pewno to samo. Zanika w nas gniew, nie można być gniewnym prawie 50-latkiem, bo to jest trochę żałosne. No ale co Ty, biedaku, w takiej sytuacji poczniesz? Ja mam łatwiej, tylko pytam, a Ty musisz prowokować, wciskać ludzi w teatralny fotel! Myślę, że to nie jest niemożliwe, nie będę mówił w tej chwili o sobie, ale zaskakuje mnie mnóstwo rzeczy w dzisiejszej sztuce, nie tylko teatralnej. Są filmy, spektakle, kilka książek rocznie, które każą mi wierzyć, że to jest możliwe w każdej sytuacji, w każdym wieku. Czy nieudana premiera może Cię „zabić”? Może. Miałeś takie doświadczenie? Bardzo wcześnie. Nie byłem takim typem, który potrafi strzelić od pierwszego razu, musiałem popełnić ileś tam błędów, zanim zacząłem znajdować drogę. W tej chwili jest inny problem, bo jestem już tak gdzieś wysoko odnotowywany w teatrze... Jesteś jak Małysz, nie możesz przegrać? Coś takiego. Z drugiej strony oczywiście dojrzewam tak samo, jak mój teatr dojrzewa, więc w tym sensie jestem odporny na oceny. Oczywiście gnębi mnie, jeśli coś nie zostało wyartykułowane w spektaklu, zwłaszcza po premierze mam takie okresy ciągłych wielomiesięcznych rozmów na ten temat. I nie jestem w stanie nigdy powiedzieć, co będę dalej robił, dopóki nie przeżyję tych kilku miesięcy po ostatniej premierze. Zwykle był taki cykl, że co półtora roku dawałem przedstawienie w Polsce i ten rok był potrzebny na strawienie ostatniego. „Strawienie”, „grzebanie”, „katharsis”… Co Ty właściwie robisz widzom? Po omacku się zastanawiam, gdzie jakaś nić porozumienia może się wywiązać, jak ich sprowokować, żeby odrzucili to, co wydaje się widzialne, stałe dotąd. Nie rozumiem. Staramy się jak gdyby pozbawiać ich wiedzy albo pozbawiać pewnych punktów odniesienia, które wydawały się absolutnie obowiązujące – czy to w życiu, czy w sztuce. Czyli dekonstruować człowieka, widza. Tak. Pytałeś o nieludzkość… Można powiedzieć, że tak bardzo w sobie i w widzu grzebiemy, że w jakimś sensie to już się staje taką rzeźnią, do której się przywyka. Łatwość rąbania w człowieku rzeczywistości staje się czymś nieludzko naturalnym, a to się wynosi z sali prób. Chciałbyś być mądry? Wydaje mi się, że to jest minimum. Bo w końcu teatr był dla mnie narzędziem do uzyskiwania mądrości, drogą uczenia się. I w pewnym sensie jestem specjalistą „od życia”. Żeby stworzyć te historie, które pokazujemy, międlimy dużo faktów z naszej, też prywatnej, rzeczywistości, zanim dochodzimy do czegoś, co jest przedstawieniem. Czy będąc specjalistą „od życia”, sam potrafisz żyć? Zaraz… Czym ja jestem w tym wywiadzie? Jakimś korelatem pewnych przedstawień, które się zna, w gruncie rzeczy obcuje się z jakąś moją myślą…. Ja obcuję głównie z Twoimi wątpliwościami. Bo są. Głównie. Zjawiają się, łączą nas i przenoszą sztukę na coś bardzo przekładalnego i zrozumiałego. Cała moja praca zaczęła się od momentu, kiedy zrozumiałem, że oni coś zrozumieli z tego, co ja kombinuję. „Oni”, czyli? Widownia. Więc to zaczęło się od uznania, że ja tutaj strasznie mącę, a oni rozumieją, po co ja mącę, bo to w gruncie rzeczy na tym też polega, żeby widza i siebie wyprowadzić z utrwalonych torów myślenia, od tego są te historie teatralne. Więc spotkania ze mną, czy to w ramach przedstawienia, czy w ramach wywiadu, muszą być korelatami tego, co oni znają. Muszę, mówiąc, sprostać temu, co „zadaję” przedstawieniami, a w jakimś sensie te przedstawienia stały się takimi narodowymi... Misteriami. Ale jest gdzieś Krzysztof Warlikowski, który nie jest łopoczącym sztandarem swoich przedstawień? Mhm. Możesz teraz przestać łopotać? Przed tym powstrzymuje mnie nurt nowej prasy, w którym ekshibicjonizm artystów nie ma granic, a zwłaszcza w najgorszym wykonaniu ten ekshibicjonizm wychodzi z ust aktorów. Ten nowy nurt dzielenia się sobą i opowiadanie straszliwych horrorów z własnego życia mnie odpycha. I dlatego trudno jest mi wyjść poza skórę reżysera. Moja intymność została skolekcjonowana na podstawie iluś przedstawień, bo one współgrały z moimi pytaniami o siebie. Mówiąc teatrem, coś mówiłem o sobie. A w tej chwili coraz mniej chcę tę intymność zdradzać, coraz bardziej boję się mówić o sobie, jako artyście, coraz bardziej boję się mówić o tym, co naprawdę przeżywam, i to się wiąże z coraz bardziej płytką krytyką teatralną. Nieopatrznie mówiąc coś o sobie, mógłbym wypaczyć sens tego, co robię. Bo tak miesza się dziś, dla atrakcyjności, te sfery. Jak na stronach z kulturą trwają jakieś jatki, prywatne podchody, dochodzi do zniekształceń, no to wtedy zaczyna się rzeczywiście tylko powiewać, bo właściwie nie wiadomo, na jaki grunt można wejść, żeby nie ponieść tego konsekwencji. Więc przy włączonym dyktafonie mam szansę obcować już tylko z łopoczącym Warlikowskim. Dlaczego tak Cię boli ten panujący wokół ekshibicjonizm? W gruncie rzeczy trochę też nim żyją Twoje spektakle... Taka była natura tych przedstawień, żeby jak gdyby prześwietlać ludzi i ich obnażać. Ale nie przewidziałem tego, co się stanie z kulturą masową, treścią seriali telewizyjnych, treścią kolorowych magazynów itd., czyli tym wszystkim, co znieczula, ogłupia, jest opium dla mas. I w czym ten mój bardziej radykalny sposób mówienia o człowieku utonie. Jeśli Warlikowski spojrzałby na swój ostatni rok jak na przedstawienie, to byłoby to przedstawienie o czym? Po „(A)polonii” to jest takie zbieranie się w „coś” zupełnie nowego. „Coś”, co ma związek z wiekiem. Z pierwszą katastrofą artysty, który już tak bardzo w to wszystko zainwestował, że zaczyna płacić sobą. Znalazłem się na krawędzi po tym kilkuletnim cyklu, który zakończył się „(A)polonią”… Z drugiej strony otwiera się nowa droga moja i zespołu, nadzieja zbudowania czegoś w Warszawie. Zawsze byłem wolny, zmieniałem miejsca i nigdy nie byłem dyrektorem, i właściwie nim i dziś nie jestem, mimo tytułu… Nadal po prostu zajmuję się teatrem, tym razem swoim. Co dalej? Dotąd ważne było dla mnie moje zwracanie się do Polaków z obcymi im treściami, byłem w nurcie zderzeń z Polakami. To się skończyło. Zostaje pytanie, jak siebie zrekonstruować, jak siebie odbudować, jak iść dalej? Jaki to jest moment rzeczywistości, do czego teatr jest w tej chwili najbardziej potrzebny, o czym mówić? Z drugiej strony moje „ja” jest coraz bogatsze i coraz bardziej zaczyna mi ciążyć, dziś mniej ludzie w reakcji ze mną przedstawienia wywołują, a bardziej to musi wychodzić ze mnie. Więc na czym mam się teraz oprzeć? Stare paliwo już się wypaliło. Tak, okres burzy i naporu jest w jakimś sensie zakończony. Autodestrukcja wydawała mi się sposobem na „uniesienie” teatru, że tylko płacąc sobą, będę mógł mieć tworzywo i wagę tego, co robię. Ale człowiek się w końcu konfrontuje z ograniczeniami ciała, wieku, doświadczeniami różnej natury i też refleksją prywatną: czym jest moje życie, czy ten teatr mnie pożarł... Pożarł? Mam życie, które lubię, nie wyobrażam sobie na przykład swojego życia z dziećmi. Zaczynałem w miejscu, które nie dawało mi wiele szans dojścia tam, gdzie doszedłem. Mimo wszystkich kosztów życie swoje szanuję, a jak myślę sobie o chłopcu 12-letnim, który się bał życia i który myślał: ja nie dam rady, to uważam, że dałem radę z zapasem. Tylko chwilowo czujesz się wrakiem człowieka? Tylko chwilowo nie mam pewności co do czegokolwiek. A wrakiem człowieka dużo bardziej czułem się w tym ostatnim okresie, gdzie tak dużo robiłem. W tej chwili jestem raczej w równowadze. Nie wiem, co ona oznacza dla mojej sztuki, bo można by pomyśleć: im większym wrakiem jesteś, tym... Sztuka lepsza... Lepiej wychodzi. Więc z dużą niewiadomą idę dalej. To, co było oślepieniem, jest w tej chwili otwarciem oczu. A jak robić tę sztukę z otwartymi oczami? No, wyduś to wreszcie... Mój niepokój artysty wzrasta. Czy niepokój człowieka też? Nic na ten temat... Rozmawiał PIOTR NAJSZTUB SPRAWDŹ TEŻ: Poznali się na dworcu, byli wtedy w innych związkach. Jerzy Bralczyk i Lucyna Kirwil są od ponad 40 lat razem
Długo ukrywali związek, niespodziewanie potwierdzili plotki. Przystojny Włoch z zespołu Måneskin chętnie pokazuje swoją ukochaną
Dove Cameron i Damiano David z Måneskin nie kryją już swojego uczucia. Jakiś czas temu z okazji pierwszej rocznicy związku aktorka opublikowała galerię pełną prywatnych kadrów i romantycznych wyznań. Fani nie kryli wówczas poruszenia intymnością zdjęć i słowami, którymi podzieliła się z ukochanym.
Najgorętsza para show-biznesu w październiku 2024 roku świętowała rocznicę związku. Dove Cameron i Damiano David pokazali wówczas niepublikowane wcześniej zdjęcia z życia codziennego, a romantyczne wyznanie aktorki rozczuliło fanów. Odsłaniamy kulisy ich relacji. Damiano David i Dove Cameron: Z miłością od Los Angeles po czerwony dywan Związek Dove Cameron i Damiano Davida z zespołu Måneskin od początku budził ogromne emocje. Pierwsze plotki pojawiły się pod koniec 2023 roku, kiedy paparazzi przyłapali ich razem na after party w Los Angeles. Wkrótce potem Dove towarzyszyła Damiano w trasie koncertowej, co tylko podsyciło spekulacje. Choć przez pierwsze miesiące starali się nie komentować relacji, zdjęcia mówiły same za siebie. Wszystkie domysły zostały rozwiane podczas zeszłorocznej gali Pre-Grammy. To właśnie wtedy Damiano i Dove pojawili się razem na czerwonym dywanie, nie szczędząc sobie czułości. Od tego momentu stali się jedną z najbardziej obserwowanych par branży rozrywkowej. Para regularnie pokazuje się razem na najważniejszych wydarzeniach i nie kryje swojego uczucia. Na tym jednak nie koniec. Wierni fani twierdzą, że ulubienica Amerykanów zaśpiewała w piosence Zombie Lady z najnowszego albumu Włocha — Funny little FEARS. Fakt ten zaskoczył internautów, gdyż w wywiadach piosenkarz zaznaczył, że nie planuje duetu z obecną partnerką. „Może za kilka lat, ale teraz wydaje się to tandetne", mówił jeszcze niedawno w rozmowie z People. View oEmbed on the source website CZYTAJ TEŻ: "To brzmiało jak pożegnanie ze światem". Katarzyna Gaertner o ostatnim wierszu, jaki dostała od Osieckiej i przyjaźniach, których nie przerwał czas Historia związku Damiano Davida i Dove Cameron Przypomnijmy, że w październiku zeszłego roku zakochani świętowali pierwszą rocznicę związku! Z tej okazji 29-letnia Dove Cameron udostępniła w mediach społecznościowych intymne zdjęcia i nagrania z ich codziennego życia. Galerię otwierał romantyczny filmik, na którym Damiano ją całuje, kiedy ta robi sobie makijaż. Nie zabrakło także ujęć artysty bez koszulki, co zachwyciło fanów. Najwięcej emocji wywołał podpis, jakim Dove opatrzyła swoją galerię: „Najszybszy rok w moim życiu. Żałuję tylko, że nie poznałam cię wcześniej”. Do tego dodała po włosku: „ti amerò per sempre”, co oznacza „kocham cię na zawsze”. Fani są zgodni – to jedna z najpiękniejszych historii miłosnych w show-biznesie. Niedawno ulubienica publiczności w rozmowie z E! News podkreśliła, że wraz z ukochanym cenią sobie prywatność. „Naprawdę cieszymy się z bycia zwykłą parą. Jesteśmy autentycznie kameralni. Lubimy zostawać w domu bardziej od czegokolwiek innego", powiedziała. Artystka na łamach „Cosmopolitan” zaznaczyła również, że jej partner jest „najlepszą osobą, jaką spotkała w życiu”. Źródło: Elle.pl, eska.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kuba Nowaczkiewicz o babci: „Tylko odbierała mandaty”. Po trudnych latach dziś jest z niego dumna
Rozwiedli się po 16 miesiącach, pierwszy mąż Agnieszki Chylińskiej po latach przerwał milczenie. Zaskakujące, czym się zajmuje
To miała być miłość na zawsze, a skończyła się po 16 miesiącach małżeństwa. Agnieszka Chylińska i Krzysztof Krysiak przez lata milczeli o swoim związku – aż on zdecydował się uchylić rąbka tajemnicy. Jak dziś wygląda życie pierwszego męża gwiazdy?
Miłość nie zawsze była dla niej łaskawa... Agnieszka Chylińska, ikona polskiej sceny muzycznej, nigdy nie owijała w bawełnę, gdy mówiła o swoich burzliwych relacjach z mężczyznami. Choć dziś wydaje się spełniona u boku tajemniczego Marka, w przeszłości serce artystki przeżyło niejedną próbę. Jej pierwszą miłością był Krzysztof „Kris” Krysiak – mężczyzna, który z determinacją starał się zdobyć jej uczucia. Ona wahała się, on był cierpliwy. W końcu powiedzieli sobie „tak”, jednak ich małżeństwo rozpadło się po zaledwie 16 miesiącach. Co się wydarzyło? Po latach milczenia mężczyzna zdecydował się opowiedzieć o ich relacji. Jak dziś wygląda jego życie poza blaskiem fleszy. Na póżno szukać go w show-biznesie... Pierwszy mąż Agnieszki Chylińskiej. Kim był Krzysztof Krysiak? Była na fali – młoda, bezkompromisowa, magnetyczna. Agnieszka Chylińska szturmem zdobywała polską scenę muzyczną, elektryzując publiczność swoim bezpośrednim stylem i rockowym pazurem. Nie miała zamiaru nikomu się przypodobać, a jej autentyczność i siła charakteru sprawiały, że trudno było przejść obok niej obojętnie. Właśnie wtedy, u szczytu swojej młodzieńczej rebelii, poznała jego – Krzysztofa „Krisa” Krysiaka, menedżera z Sony Music. Był rok 1996, gdy ich drogi skrzyżowały się zawodowo przy okazji współpracy z zespołem O.N.A. – i choć wtedy jeszcze nikt nie podejrzewał, że połączy ich coś więcej niż muzyka, los miał wobec nich zupełnie inne plany. Miłość od pierwszego wejrzenia? Nic z tych rzeczy. Agnieszka Chylińska nie należała do kobiet, które łatwo oddają serce. Zwłaszcza że w tamtym czasie miała do mężczyzn stosunek więcej niż sceptyczny. Bez ogródek mówiła, co myśli – a myślała, że są cyniczni, powierzchowni. W jej oczach byli łowcami przygód, którzy szybko się nudzą i jeszcze szybciej odchodzą. „Nie chcąc być zraniona, sama musiałam ranić. Przed samą sobą pozowałam na osobę silną. Mówiłam facetowi rano: „To teraz spadaj”. Obawiałam się, że zostanę dotknięta, więc musiałam się opancerzyć. Tak się bałam tej cholernej miłości, że wmówiłam sobie, iż nie istnieje. I w takim stanie ducha poznałam Krzysztofa”, zwierzała się na łamach „VIVY!” Krystynie Pytlakowskiej w 1999 roku. Czytaj też: Chylińska wzrusza do łez! Emocjonalne wyznanie z okazji urodzin managerki Pierwsze małżeństwo Agnieszki Chylińskiej. Historia miłości Choć pojawiła się między nimi chemia, na początku on miał być jedynie rodzajem rozrywki, atrakcji na jedną noc. Ale szybko okazało się, że potrafią po prostu być razem – rozmawiać, śmiać się, milczeć bez skrępowania. I co najważniejsze – był szczery, miał własne zdanie, którego się nie bał wyrażać, nawet gdy różniło się od jej opinii. To ją zaintrygowało. Nie próbował jej ujarzmić ani zmieniać. Nie bał się jej ognistego temperamentu. Co więcej, miał w sobie coś, co przypominało jej ukochanego brata – postać, którą od zawsze darzyła głębokim szacunkiem. To porównanie nie było bez znaczenia. „Na mój zwyczajny tekst: »To teraz wynocha« zareagował inaczej niż poprzednicy. Spytał: „Dlaczego mnie tak traktujesz? Myślisz, że kim ja jestem?”. A potem zjawił się na moim koncercie. Miałam dylemat, bo podobał mi się jeszcze inny chłopak. Krzysztof zapytał, czy może mnie odprowadzić do hotelu, a ja popatrzyłam na tamtego i zastanawiałam się: „Kurczę, z którym tu iść?”. Strasznie bałam się zaangażować”, dodawała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. To nie była historia miłości, która rozwija się jak z hollywoodzkiego scenariusza. Przez długi czas ich relacja tkwiła w zawieszeniu – pełna niedopowiedzeń, emocji i ukrytych pragnień. Agnieszka Chylińska wciąż spotykała się z innymi mężczyznami. A on... nie poddawał się. Cierpliwie, krok po kroku, zdobywał jej zaufanie i serce. I choć długo walczyła z własnymi emocjami, w końcu musiała przyznać – to coś więcej. Nie potrafiła już dłużej udawać, że nic do niego nie czuje. Szczególnie że to on jako pierwszy wyznał jej miłość. W tamtej chwili postanowiła zaryzykować – mimo blizn z przeszłości, mimo lęku przed kolejnym rozczarowaniem. „Przylgnęliśmy do siebie jak dwoje dzieciaków, które oberwały po pupie. Któregoś dnia pokłóciliśmy się o coś. Krzysztof mówi: „Wiesz, stara, ja po prostu cię kocham”. Do tej pory zawsze ja pierwsza wyznawałam miłość. A oni albo się wystraszali, albo to wykorzystywali. Kiedy więc Krzysztof pierwszy przyznał się do uczucia, trudno to było mi sobie ułożyć. On był jak otulający ciało sweter”, podkreślała rozmarzona na łamach „VIVY!”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imguwRCvI-b782b41.jpg" width="1401" height="2019" alt="Agnieszka Chylinska - zespol O.N.A. - Fryderyki '96 1997. FORUM,Image: 436654540, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Studio69 / Studio69 / Forum" title="Agnieszka Chylinska" /> Agnieszka Chylińska, Krzysztof Krysiak, Fryderyki '96, 1997 rok, Warszawa Agnieszka Chylińska o miłości do Krzysztofa Dla Agnieszki to nie była tylko kolejna historia o uczuciach – to była życiowa lekcja, pełna wyzwań, ale niezwykle wartościowa. Dzięki tej relacji zmieniło się coś głębokiego w niej samej. Po raz pierwszy odważyła się naprawdę zaufać, zakochać, dać szansę uczuciu, które początkowo budziło w niej lęk. Ta miłość przewartościowała jej spojrzenie na mężczyzn i na świat. Przestała walczyć z emocjami, przestała wszystko kontrolować. Spokorniała. Zmieniły się jej priorytety, a serce zaczęło bić innym rytmem. Czuła, że Krzysztof stał się kimś więcej niż partnerem – był dla niej ostoją, centrum jej świata. „Kocham Krzysztofa i jestem o niego zazdrosna. Doszło nawet do tego, że w pewnym momencie Krzysiek mówi: „Mam dość pizzy, może byś coś ugotowała?”. Gdyby ktoś wcześniej powiedział coś takiego, odparowałabym: „Natychmiast won!”. A teraz kupiłam sobie książkę kucharską i gotuję. Krzysiek pyta, czy będzie już obiad. A ja: „Siadaj, ziemniaczki już dochodzą”, relacjonowała. Nie tylko zaczęła zgłębiać tajniki kulinariów, lecz także rzuciła palenie, zaczęła przywiązywać większą wagę do stylu życia, ubioru. „On jest moim katalizatorem. W lot wyłapuje moje złe wibracje i przetwarza w pozytywną jazdę. To dla niego zapragnęłam być ładna, atrakcyjna. Dla niego chciałam się starać, rozkwitnąć, porzucić kompleksy. On był moją motywacją do rzucenia papierosów, nałożenia aparatu korekcyjnego i dbania o swój wygląd”, opowiadała. Jaki był sekret ich relacji? On miał na nią patrzeć jak na kobietę, a nie artystkę. Ona określała go mianem „ciepłego, cierpliwego, kochanego”. Czytaj także: Straciła męża i cały dobytek, jej świat legł w gruzach przez złych ludzi. Katarzyna Gaertner ujawniła, kim są ci, którzy ją ocalili przez totalnym upadkiem Agnieszka Chylińska i jej mąż rozwiedli się po 16 miesiącach. Po rozstaniu cierpiała Kiedy była w trasie koncertowej, ich telefony dosłownie się przegrzewały. Agnieszka i Krzysztof nie potrafili przestać ze sobą rozmawiać – każda rozmowa była jak tlen, każda wiadomość przypomnieniem, że gdzieś tam czeka ktoś wyjątkowy. Nie wstydziła się mówić „kocham” i „tęsknię” – słowa te płynęły z niej naturalnie, bez barier. W końcu zdecydowali: to jest to. Ich ślub, który odbył się 20 kwietnia 2002 roku w malowniczym Pałacu Opatów w Gdańsku-Oliwie, był jak z bajki. Wszyscy wierzyli, że to początek nowego, szczęśliwego rozdziału. Ale los znów zadrwił. Choć związek trwał sześć lat, małżeństwo przetrwało zaledwie 16 miesięcy. Co się stało? Tego nie zdradzili nigdy w pełni. Agnieszka jedynie przyznała, że rozstanie było dla niej „bolesnym i trudnym czasem”. Z jej słów można również wywnioskować, że przyczynił się do niego... jej obecny partner! „W tamtym czasie miłość wszystko załatwiła, dzięki niej miałam siłę, żeby się podźwignąć, miałam odwagę, żeby zakończyć toksyczny rozdział w moim życiu i zacząć nowy. Skromnie, w wynajmowanym mieszkaniu. Okazało się, że można przeżyć za 20 zł dziennie. Pomyślałam sobie, że jeśli celem jest rodzina, to najważniejsze, żebyśmy żyli spokojnie”, wyjaśniała swego czasu w wywiadzie dla „Pani”. Agnieszka Chylińska raz drugi wyszła za mąż w 2010 roku za Marka – osobę spoza show-biznesu. Doczekali się trójki dzieci: Ryszarda, Estery oraz Krystyny. Dziś artystka z dumą mówi o macierzyństwie, ale o swoim pierwszym małżeństwie milczy od lat. Zasłona milczenia zdawała się nie do uchylenia... aż do kwietnia 2023 roku. Wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał. Redakcji Plejady udało się namówić do szczerych zwierzeń... samego Krzysztofa Krysiaka! Mężczyzna, który przez lata znikał z medialnego radaru, zdecydował się opowiedzieć swoją wersję wspólnej historii. Agnieszka Chylińska, Krzysztof Krysiak, 10-lecie Paszportów Polityki, marzec 2003 roku Krzysztof Krysiak o małżeństwie z Agnieszką Chylińską. Tak dziś wygląda jego życie Nie ma do byłej żony żalu. Podkreślał, że wiedział, na co się decyduje, wchodząc w relację z nią. I choć ich drogi się rozeszły, nie mówi o tym z goryczą. Wręcz przeciwnie – z szacunkiem i zrozumieniem dla tego, kim była i jaka była. „Jeśli ktoś jest w związku z osobą publiczną, a nie pracuje w branży artystycznej, może to być dla niego specyficzna sytuacja lub zderzenie z zupełnie obcym światem. Natomiast ja pracowałem w show-biznesie i ten świat był dla mnie czymś codziennym i normalnym. Mieliśmy z Agnieszką wielu wspólnych znajomych, obracaliśmy się w tym samym środowisku. Życie codzienne i praca się przenikały, jednak dbaliśmy o to, by mieć prywatność i czas dla siebie”, zaznaczał. Krzysztof Krysiak nie postrzega swojego związku z Agnieszką Chylińską jako rany, która nigdy się nie zabliźniła. – To nie była trauma – mówi wprost. Choć przyznaje, że nie wszystko było łatwe. Były chwile trudne, pełne napięcia i niepewności, sytuacje, które kosztowały go sporo emocji. Ale mimo to nie pozwolił, by te doświadczenia odcisnęły bolesne piętno na jego życiu. Dziś patrzy na ten rozdział z dystansem i pogodą ducha – jak na ważną, ale zamkniętą już historię. „Czasami zdarzały się niewygodne sytuacje i trudno było znaleźć prywatność w miejscach publicznych, nawet za granicą, bo Agnieszka była rozpoznawalna, nie przypominam sobie jednak, żeby związek z popularną osobą wiązał się dla mnie z jakimś dyskomfortem”, wspominał. Dziś Krzysztof Krysiak wiedzie życie z dala od blasku fleszy. Z show-biznesem rozstał się na dobre, wybierając drogę duchowego rozwoju i pracy z ludźmi. Jak czytaliśmy w artykule autorstwa Piotra Parzysza na łamach „Plejady”, od kilkunastu lat organizuje i prowadzi warsztaty rozwoju osobistego dla mężczyzn. Z pasją zgłębia medytację, terapię dźwiękiem i masaż leczniczy – wszystko to, co pomaga odnaleźć spokój, balans i wewnętrzną harmonię. Jego żywiołem stała się natura – z zaangażowaniem organizuje piesze wyprawy w góry, podczas których dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem. To zupełnie inny świat, ale właśnie w nim – jak się wydaje – odnalazł siebie. Prowadzi profil na Instagramie „Przewodnik spokoju”, który obserwuje prawie 1400 osób. Jego aktualne zdjęcia możesz zobaczyć poniżej... Czytaj także: Doświadczyła bolesnych strat i nagłej choroby. Kayah w przejmującym wyznaniu opowiedziała o cierpieniu Źródło: Plejada, VIVA!
Nie planowała już miłości. On pojawił się znikąd i rozkochał ją jednym gestem
Przez lata żyła w cieniu wielkiej straty i sukcesów syna. Nie sądziła, że jeszcze kiedyś jej serce zabije mocniej. Aż pojawił się on – artysta, który nie znał wyników meczów, ale potrafił dostrzec w niej kobietę spragnioną czułości. Dziś Iwona Lewandowska z uśmiechem patrzy w przyszłość u boku Jacka Zwoniarskiego.
Po śmierci męża Iwona Lewandowska na nowo odnalazła radość i wewnętrzny spokój. Od kilku lat jest zakochana, a serce skradł jej rzeźbiarz Jacek Zwoniarski. Tym, co szczególnie ją ujęło, był fakt, że nie fascynował się światem piłki nożnej. Dziś tworzą harmonijną i szczęśliwą parę. „Po 16 latach spotkałam fantastycznego człowieka. Zawsze marzyłam, by z ukochanym mężczyzną dopingować Roberta w tych najważniejszych spotkaniach", mówiła. Ostatnia publikacja na FB 22.11.2025 r. Iwona Lewandowska szczerze o miłości i zmarłym mężu Przez długi czas mama sportowca nie mogła pogodzić się ze stratą ukochanego męża. „W niedzielę, w dniu finału (Ligi Mistrzów), poszłam na cmentarz. Położyłam na grobie męża trzy długie, czerwone róże, bo takie właśnie od niego dostawałam. Zawsze z mężem rozmawiam, powiedziałam: „Krzysiek, pomóż mu. Już nawet nie musi trafić do siatki, bo królem strzelców i tak już jest, ale byle tylko wygrali”. Posłuchał, pomógł”, opowiadała. Co więcej, w rozmowie z nami przyznała, że niedługo przed śmiercią ukochanego razem żartowali. Krzysztof Lewandowski powiedział żonie, żeby się nie załamywała i znalazła sobie kogoś, z kim będzie szczęśliwa. „Mąż umarł właściwie nagle, bo przeszedł operację, wyszedł do domu, ale dwa dni później już nie żył. Serce było zbyt obciążone. A jeszcze przed zabiegiem żartowaliśmy oboje. „Iwonka, poszukaj sobie jakiegoś fajnego faceta, bo życie toczy się dalej, a na stypie niech twoje przyjaciółki podadzą gołąbki i strogonowa”, mówił. „Co ty opowiadasz, będziesz żył długo i szczęśliwie”, złościłam się na niego. A potem zmarł w nocy, bo tak było mu widać pisane”, przyznała w 2017 roku na łamach VIVY!. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Mają za sobą wielkie kłótnie, dziś łączy je silna więź. Gdy Katarzyna Grochola zachorowała, córka była jej oparciem Iwona Lewandowska i Jacek Zwoniarski — historia miłości. Kim jest? Iwona Lewandowska od czterech lat tworzy udany związek z Jackiem Zwoniarskim. Choć początkowo unikała publicznych wystąpień u boku nowego partnera, dziś nie ma już potrzeby niczego ukrywać. U boku Jacka mama znanego piłkarza odnalazła spokój i szczęście. A co ją w nim urzekło? Brak znajomości piłki nożnej. „Po 16 latach spotkałam fantastycznego człowieka. Zawsze marzyłam, by z ukochanym mężczyzną dopingować Roberta w tych najważniejszych spotkaniach. Ujął mnie tym, że choć wiedział, że jest taki piłkarz jak Robert Lewandowski, to nie miał pojęcia, gdzie gra. Jacek to artysta. Jest rzeźbiarzem, urządza ogrody, ma wiele pasji, ale nie ma wśród nich piłki nożnej. Dopiero przy mnie uczy się futbolu", przyznała w rozmowie z Przeglądem Sportowym kilka miesięcy po tym, jak go poznała. Zakochani poznali się w domu agroturystycznym, który prowadzony jest przez Jacka. Została tam zorganizowana impreza urodzinowa, na którą Iwonę zaprosiła jej przyjaciółka. „On jako gospodarz nas przywitał, od razu coś poczuliśmy, wszystko szybko się potoczyło. Bardzo bym chciała, aby świat znów się otworzył, abym mogła pojechać z Jackiem na mecz", opowiadała. „Okazało się, że w Zdrowisku, które jest wypoczynkowym ośrodkiem, Jacek też mieszka, tworzy i ma piękny ogród. Zajął się mną wtedy, podsunął krzesełko, nalał wody, zapytał, czy napiłabym się herbatki. A ja byłam oszołomiona tym jego Zdrowiskiem, bo miejsce samo w sobie jest charyzmatyczne i magiczne", dodawała w VIVIE!. Iwona Lewandowska na nowo uwierzyła w miłość. „Kochani, jak się okazuje życie zaczyna się po 60-tce. To cudowne, by nadal cieszyć się życiem i miłością, mieć wokół siebie fantastycznych znajomych i przyjaciół", napisała w jednym z postów. Na fotografii mogliśmy wówczas zobaczyć Iwonę Lewandowską oraz jej partnera. Zakochani planują wspólną przyszłość. „Po roku pierwszy raz się Iwonce oświadczyłem. Po dwóch latach, ponownie, już przy rodzinie”, mówi rzeźbiarz w rozmowie z VIVĄ!. W ubiegłym roku niektóre media donosiły, że zakochani wzięli ślub w tajemnicy. Ta informacja nie została jednak przez nikogo potwierdzona. W ubiegłym roku na łamach naszego magazynu Jacek powiedział jednak wprost: „Iwona chce, żeby Robert był świadkiem, a moja córka świadkową. Trzeba więc dopasować terminy. Bardzo czekam na ten dzień", kwitował. Iwona Lewandowska, Jacek Zwoniarski w VIVIE!, lipiec 2023 Kim jest Jacek Zwoniarski? Przyszedł na świat w 1959 roku. Jest cenionym rzeźbiarzem. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Na co dzień tworzy w kamieniu — marmurze, granicie oraz serpentynicie. Co więcej, jest jednym z założycieli Klubu Bonsai-Polska. W minionym roku odbyła się tam wystawa, która została zatytułowana „Korzenie", którą stworzył ze swoją córką Karoliną. Miłość Iwony Lewandowskiej i Jacka Zwoniarskiego dodaje im skrzydeł. „Chodzimy razem na wystawy, podziwiamy zabytki. Byliśmy w Düsseldorfie na wystawie rzeźb Cragga. Tam mieszkają nasi przyjaciele, którzy zrobili nam niespodziankę i nas zaprosili. A ja patrzę na Iwonę i cieszę się, widząc ją taką żywiołową i radosną. To mnie też do niej przyciągnęło. Ten jej uśmiech…", mówił artysta w rozmowie z VIVĄ!. Są szczęśliwi i promienni. Mamy nadzieję, że już zawsze tak pozostanie. Zakochanym życzymy wszystkiego, co najlepsze. CZYTAJ TEŻ: W związku z drugą żoną Przemysław Babiarz zrozumiał, czym jest prawdziwe szczęście. "Nie żyjemy obok siebie, a z sobą" Gala Tygodnika "Piłka Nożna", Iwona Lewandowska z ukochanym. 21.01.2023 rok
Rozstał się z Rominą Power, szczęście znalazł u boku dużo młodszej kobiety. Nowa miłość nie zawsze była jego ukojeniem
Al Bano i Romina Power zachwycali jako para idealna. A potem wszystko się zmieniło... Przez lata tworzyli duet, który podbijał serca fanów w całej Europie. Nie tylko dzielili scenę, ale i życie prywatne – razem śpiewali o miłości, razem przeżywali chwile szczęścia i dramaty, które na zawsze naznaczyły ich rodzinę. Choć uchodzili za parę doskonałą, ich związek nie przetrwał próby czasu.
Dziś Al Bano nie żyje wspomnieniami. Od lat u boku nowej partnerki zbudował spokojny dom i rodzinę – razem wychowują dwójkę dzieci. Jaka jest jego obecna relacja? Czy po burzliwej przeszłości odnalazł spokój i szczęście? Kulisy rozpadu małżeństwa Al Bano i Rominy Power Al Bano i Romina Power byli uosobieniem miłości lat 80. – na scenie i poza nią. Ich historia przypominała bajkę: pełną emocji, walki o siebie i wspólnego sukcesu. Wbrew przeciwnościom trwali razem, śpiewając „Felicità” czy „Ci sarà”, przy których tańczyła cała Europa. Wydawało się, że ich uczucie przetrwa wszystko. Ale los miał wobec nich inne plany. W 1994 roku ich świat zatrzymał się – bez śladu zniknęła ich ukochana córka, Ylenia. To dramatyczne wydarzenie rozbiło ich rodzinę i na zawsze zmieniło bieg ich życia. „Po zniknięciu Ylenii poczułem, że nasza rodzina dotarła do kresu, a wspaniała kobieta, z którą spędziłem 26 lat, z dnia na dzień stała się innym człowiekiem” – wyznał Al Bano w poruszającej rozmowie z magazynem „Oggi”. Muzyk jeszcze przez jakiś czas próbował ratować swoje małżeństwo. Jednak emocjonalna przepaść okazała się zbyt głęboka. „To było 26 lat raju i pięć lat piekła” – podsumował w swojej autobiografii. Ich wspólna droga dobiegła końca w 1999 roku. Zobacz też: Nie tylko Ylenia: Al Bano i Romina Power przywitali na świecie czwórkę dzieci. Co robią dzisiaj? Al Bano (Albano Carrisi), Romina Power, córka Ylenia Carrisi, Włochy, 1990 rok Romina Power i Al Bano, Cannes, 1983 Al Bano odnalazł ukojenie u boku nowej partnerki: kim jest Loredana Lecciso? Gdy Al Bano i Romina Power ogłosili separację, dla wielu fanów był to koniec pewnej epoki. Ale muzyk nie zamknął się w przeszłości na długo. Później jego serce skradła Loredana Lecciso – znana włoska prezenterka, młodsza od niego o niemal trzy dekady. Ich związek trwa już ponad 20 lat, choć nie zawsze był usłany różami. Bolesne rozstanie, które ich niegdyś poróżniło, z czasem tylko umocniło ich więź. Poznali się jeszcze w czasach, gdy Al Bano formalnie był mężem Rominy. Choć para rozstała się w 1999 roku, rozwód sfinalizowano dopiero 13 lat później. Ten fakt nie przeszkodził jednak artyście w budowaniu nowej przyszłości – u boku Loredany stworzył rodzinę. W 2001 roku na świat przyszła ich córka Jasmine Caterina, a już rok później powitali syna – Albano Giovanniego. Choć ich historia nie była wolna od burz, do dziś tworzą stabilny związek, oparty na wzajemnym zaufaniu i doświadczeniach, które tylko ich do siebie zbliżyły. Niestety wielka miłość oraz łączące ich dzieci nie były w stanie zagwarantować trwałości ich związku. W 2005 r., gdy Al Bano brał udział w jednym z włoskich muzycznych programów, media obiegła wieść, że ich związek jest już przeszłością. Co więcej — sam muzyk dowiedział się o tym nie od Loredany Lecciso, lecz... z gazety! Zszokowany informacjami zrezygnował z dalszego udziału w show, by skupić się na życiu prywatnym. Na szczęście to poskutkowało: para wróciła do siebie, a ich uczucia były silniejsze, niż kiedykolwiek. Czytaj także: Strata córki złamała jej serce. Romina Power wierzy, że wydarzy się cud i znów się spotkają Tak Loredana Lecciso mówiła o Al Bano: Jakiś czas temu włoskie media znów żyły tematem miłości Al Bano i Loredany Lecciso. Wszystko za sprawą szczerego wyznania 52-letniej prezenterki, która ujawniła wówczas, że muzyk... oświadczył się jej! Choć mogłoby się wydawać, że taka historia zakończy się romantycznym „tak”, rzeczywistość okazała się zaskakująca. Loredana odmówiła – ale nie dlatego, że coś się między nimi psuje. Wręcz przeciwnie! „Myśleliśmy o tym, ale jesteśmy razem od ponad 23 lat i poczucie psychicznej więzi [niczym małżeństwo — przyp. red.] to najintensywniejsze uczucie miłości, jakie istnieje. [...] Wieczory spędzamy w domu w Cellino, on gotuje, bawi się, dobrze się ze sobą dogadujemy, nic więcej nie potrzebujemy. Pierścionek? Mam pierścionek, który jest oczywiście wyrazem miłości na całe życie” mówiła. Dodała również, że chociaż mają za sobą wiele konfliktów i rozstanie, nie żałuje żadnej spędzonej z nim chwili. „Dla Al Bano cofnęłam się o kilka kroków, ale nigdy tego nie żałowałam, ponieważ mam trójkę wspaniałych dzieci i jestem zdecydowaną kobietą, zachowującą równowagę ze sobą” wyznała. Choć są razem już ponad dwie dekady, ich uczucie nie gaśnie. Wręcz przeciwnie – na wspólnych zdjęciach i filmach publikowanych przez Loredanę na Instagramie widać, że Al Bano, dziś 82-letni, przy swojej ukochanej promienieje! Zobacz również: Gdy zaginęła jej córka, świat Rominy Power runął bezpowrotnie. Ukojenie przyniosła jej modlitwa
Z planu "Na Wspólnej" na ślubny kobierzec! Niezwykła historia Anny Korcz i Pawła Pigonia
Anna Korcz, znana z roli w serialu "Na Wspólnej", po latach poszukiwań miłości, odnalazła szczęście u boku Pawła Pigonia. Po 19 latach związku para wzięła ślub w tajemnicy, dzieląc się radosną nowiną dopiero po ceremonii.
Dla Anny Korcz nie zawsze był łaskawy… Gwiazda serialu Na Wspólnej długo szukała miłości. „Mężczyzna i miłość są dla mnie najważniejsi na świecie i dają mi napęd do życia. Oddaję im się bez reszty”, wspominała w jednym z wywiadów. Szczęście znalazła u boku Pawła Pigonia, z którym wzięła ślub po 19 latach związku! Jak rozpoczęła się ich znajomość? Przypominamy tę niezwykłą historię miłości. Anna Korcz: wczesne lata i pierwsze małżeństwo Anna Korcz urodziła się 30 lipca 1968 roku w Warszawie. Dorastała w rozbitej rodzinie; jej matka samotnie ją wychowywała, a kontakt z ojcem był znikomy. "Czterdzieści pięć lat temu kobieta samotnie wychowująca dziecko była napiętnowana. Żyłyśmy z mamą w klimacie niepewności, wyobcowania. W dzieciństwie nie zawsze czułam się bezpieczna" – wspominała w rozmowie z Agatą Młynarską. W wieku 21 lat Anna wyszła za Roberta Korcza. Para doczekała się dwóch córek: Anny i Katarzyny. Niestety, małżeństwo zakończyło się rozwodem w 2003 roku. Aktorka nie ukrywała, że silnie przeżyła rozstanie. "Zapłakane poduszki, palenie papierosów. Na szczęście nie wpadłam w alkoholizm, ale to pewnie tylko dlatego, że źle się czuję po alkoholu. Lekarz stwierdził u mnie zaawansowaną nerwicę wegetatywną" – opowiadała na łamach "Świat i Ludzie". CZYTAJ TEŻ: Anna Korcz z pierwszym mężem doczekała się córek. U jego boku miała być bezpieczna i szczęśliwa, ostatecznie bardzo cierpiała Anna Korcz i Paweł Pigoń: historia miłości Trzy lata po rozwodzie Anna poznała Pawła Pigonia na planie serialu "Na Wspólnej", gdzie wypożyczał luksusowy samochód do produkcji. Ich znajomość przerodziła się w głębokie uczucie. "Wypożyczał do serialu 'Na Wspólnej' luksusowy samochód, którym jeździł mój ówczesny serialowy partner Krzysio Wakuliński. Trwało to ze dwa lata i któregoś dnia spytałam w żartach, gdzie jest prawdziwy właściciel tego wozu. Wtedy poznałam Pawła" – zwierzała się w "Pani Domu". W 2010 roku para powitała na świecie syna, Jana. "13 lat temu urodziłam ostatnie z moich trojga dzieci. Byłam już dojrzałą kobietą! Spotkałam się wówczas z wielką falą miłości, ale też pojawiły się komentarze bardzo niemiłe. Cały czas jednak jako osoba wierząca będę uważała, że narodziny każdego dziecka to Cud Świata. Mój Cud ma dzisiaj 13 lat!" – pisała aktorka w 2023 roku. ZOBACZ TEŻ: Mówi, że jest cudem i darem od Boga. Anna Korcz nie ukrywa, że 14-letni syn jest jej całym światem Tajemny ślub po 19 latach związku Po 19 latach wspólnego życia Anna Korcz i Paweł Pigoń postanowili wziąć ślub. Ceremonia odbyła się w tajemnicy przed mediami, a radosną nowinę ogłosiła dopiero po fakcie Agata Młynarska, publikując zdjęcia z uroczystości na Instagramie. "Po 19 latach powiedzieli sobie TAK! Aniu i Pawle! Niech miłość fruwa nad Wami do końca świata! Bądźcie szczęśliwi i zawsze tak kolorowi!" – napisała dziennikarka. Panna młoda wystąpiła w oryginalnej, tiulowej sukni w kolorze fuksji, zaprojektowanej przez Dorotę Goldpoint, z wiankiem na głowie, co podkreślało jej naturalność i radość z tego wyjątkowego dnia. SPRAWDŹ: Anna Korcz wzięła ślub po 19 latach związku! Agata Młynarska ujawnia kulisy ceremonii, która odbyła się w tajemnicy Anna Korcz i Paweł Pigoń: relacje rodzinne i życie prywatne Anna Korcz i Paweł Pigoń prowadzą wspólnie ośrodek Zacisze w Pomiechówku, który stał się ich drugim domem. Aktorka podkreśla, że znalazła w nim spokój i równowagę, a wspólna praca z partnerem umacnia ich związek. "Zacisze", którego jest właścicielką, stało się jej drugim domem. Paweł Pigoń ma dwóch synów z poprzedniego małżeństwa. Anna Korcz stara się utrzymywać z nimi dobre relacje, nie próbując zastępować im matki. "Nie kochamy, ale lubimy się. Starszemu zapowiedziałam, że nigdy w życiu nie będę próbowała odegrać roli jego mamy, zawsze będę z boku, będę pomagała jeśli będzie taka potrzeba. Dziecko natychmiast czuje się bezpieczne psychicznie po takiej informacji" – wyznała Anna Korcz w rozmowie z "Dzień Dobry TVN" z 2019 roku. Aktorka jest również babcią – jej córka Anna urodziła syna, co było dla niej wielkim szczęściem.
Katarzyna Niezgoda ujawnia słowa byłego partnera: "Jak schudniesz 10 kilo, to się z tobą ożenię"
W programie "Pytanie na Śniadanie" Katarzyna Niezgoda podzieliła się bolesnym wspomnieniem z przeszłości. Usłyszała od byłego partnera: "Jak schudniesz 10 kilo, to się z tobą ożenię". Dziś, u boku Pawła Markiewicza, opowiada o swojej przemianie i sile, jaką zyskała po tamtych słowach.
W jednym z ostatnich wydań "Pytania na Śniadanie" Katarzyna Niezgoda wraz z mężem wystąpili jako goście programu. Opowiedziała o swojej przeszłości, przemianie fizycznej i psychicznej oraz nowym etapie w życiu. W trakcie rozmowy przyznała, że jej metamorfoza była długim procesem, który wymagał nie tylko wysiłku fizycznego, ale przede wszystkim pracy nad samoakceptacją i poczuciem własnej wartości. Wspomniała także o bolesnych doświadczeniach z przeszłości, które wpłynęły na jej decyzję o zmianie. Nowe życie u boku Pawła Markiewicza Obecnie Katarzyna Niezgoda jest szczęśliwą żoną Pawła Markiewicza. Para dwa lata temu wzięła ślub, a sama Niezgoda promienieje radością. U boku obecnego partnera odzyskała pewność siebie i spokój. "Staż mamy tak naprawdę dziewięcioletni już, dziesiąty może się zaraz zacząć. I w tamtym roku obchodziliśmy papierową, taką delikatną rocznicę. W tym roku już jest bawełniana, czyli twardsza, mocniejsza, taka. Czyli małżeństwo nam się zaczyna ugruntowywać" — powiedział jej mąż w "Pytaniu na śniadanie". Katarzyna Niezgoda przeszła długą drogę do szczęścia u boku obecnego partnera. "Były tak zwane błędy młodości, czyli małżeństwo, które też nie było krótkie. Moim pierwszym mężem to była przyjaźń z podwórka, można powiedzieć. [...] No ale temperamenty były tak inne, że rozeszliśmy się — wspominała w dalszej części rozmowy. ZOBACZ TEŻ: Wzięli ślub w tajemnicy, świata poza sobą nie widzą. Mało kto wie, czym zajmuje się mąż Katarzyny Niezgody. Ależ zaskoczenie Bolesne słowa byłego partnera Katarzyny Niezgody Najbardziej poruszającym momentem rozmowy była opowieść o byłym partnerze Katarzyny Niezgody. Jak ujawniła, usłyszała od niego kiedyś wyjątkowo raniące zdanie. Te słowa, jak sama przyznała, głęboko nią wstrząsnęły i na długo zapadły w pamięć. Podczas przygotowań do ślubu z Pawłem Markiewiczem powróciła trauma z młodości... "Najpierw moi przyjaciele powiedzieli: "Paweł, chodź no tutaj, mamy sprawę do ciebie." Ta sprawa wyglądała tak, jak się potem okazało, pierścionkiem zaręczynowym. Oni to wszystko załatwili. A akt numer dwa był taki, że ja poszłam, kupiłam sukienkę u Violi Piekut i się męczę z tą sukienką. Męczę, bo to niewygodne i w ogóle, ale piękne: "Albo teraz, albo nigdy, bo ja już więcej do tej sukienki odchudzać się nie będę. Koniec, kropka. Więc mamy trzy tygodnie i już ani minuty dłużej". A ja mam bardzo złe konotacje, ponieważ w przeszłości usłyszałam, że "jak schudniesz dziesięć kilo, to się z tobą ożenię". Więc się zaczęło pakowanie walizek, a teraz ja mówię: "Nie. Teraz mam sukienkę, koniec" — podsumowała stanowczo. Przemiana Katarzyny Niezgody Mimo trudnych przeżyć, Katarzyna Niezgoda zdecydowała się zawalczyć o siebie. Jej przemiana była nie tylko fizyczna, ale również wewnętrzna. Skupiła się na zdrowym trybie życia, regularnej aktywności fizycznej oraz pracy nad akceptacją siebie. Przed ślubem schudła 10 kilogramów, a jej mąż — 8 kilogramów. Dziś patrzy na siebie z większą łagodnością i dumą. W programie podkreśliła, że motywacją do zmiany powinno być przede wszystkim własne samopoczucie i zdrowie, a nie spełnianie oczekiwań innych. SPRAWDŹ TEŻ: Pochodzą z dwóch różnych światów, długo ukrywali swój związek. Tak rodziła się miłość Anny Starmach i Piotra Kuska