Cindy Crawford kończy 60 lat. Od reklamy Pepsi po wybieg Versace — tak rodziła się legenda
Hipnotyzujące spojrzenie, słynny pieprzyk nad ustami i pewność siebie, która elektryzowała wybiegi od Mediolanu po Nowy Jork. Dziś jej historia brzmi jak opowieść o odwadze, determinacji i życiu na własnych zasadach.
Cindy Crawford kończy 60 lat i trudno uwierzyć, że dziewczyna z Illinois, odkryta przypadkiem podczas pracy wakacyjnej, stała się jedną z największych ikon mody XX wieku. Jej znak rozpoznawczy? Pieprzyk nad ustami, hipnotyzujące spojrzenie i naturalność, która zmieniła definicję supermodelki. Od kultowej reklamy Pepsi po spektakularny powrót na wybieg Versace – historia Cindy Crawford to opowieść o ambicji, konsekwencji i niezwykłej intuicji do budowania własnej marki. ZOBACZ TAKŻE: Nowy minimalizm 2026. Ten krój spodni przełamuje zimową rutynę. Gdy dziś patrzymy na jej archiwalne zdjęcia z lat 90., widzimy nie tylko modę, ale całą epokę. Cindy była twarzą pokolenia, symbolem amerykańskiego snu i dowodem na to, że uroda może iść w parze z inteligencją oraz biznesowym wyczuciem. Dziewczyna z Illinois, która podbiła Nowy Jork Cindy Crawford urodziła się 20 lutego 1966 roku w DeKalb w stanie Illinois jako Cynthia Ann Crawford. Jako nastolatka była prymuską i rozpoczęła studia z zakresu inżynierii chemicznej na Northwestern University. Jednak kariera naukowa szybko ustąpiła miejsca modzie. W wieku 16 lat została zauważona przez fotografa, gdy pracowała przy zbiorze kukurydzy. Reszta potoczyła się błyskawicznie – sesje, kontrakty, przeprowadzka do Nowego Jorku i pierwsze okładki. Lata 90. – czas supermodelek i narodzin gwiazdy W latach 90. Cindy Crawford stała się częścią elitarnego grona supermodelek obok Naomi Campbell, Christy Turlington i Lindy Evangelisty. Ich wspólny występ na pokazie Versace w 1991 roku, do utworu „Freedom! ’90” George’a Michaela, przeszedł do historii. To był moment, w którym modelki przestały być anonimowymi twarzami – stały się celebrytkami, ikonami popkultury. View oEmbed on the source website Cindy Crawford pojawiała się na setkach okładek magazynów, była twarzą największych domów mody – od Versace przez Ralpha Laurena po Calvina Kleina – oraz ambasadorką marki Revlon. Jej wizerunek łączył seksapil z klasą, a naturalny styl inspirował miliony kobiet. CZYTAJ TEŻ: Styl Carolyn Bessette-Kennedy: dlaczego świat znów oszalał na punkcie „nowojorskiej księżniczki”? Reklama Pepsi, która przeszła do historii W 1992 roku Cindy Crawford wystąpiła w reklamie Pepsi emitowanej podczas Super Bowl. W krótkim spocie, ubrana w biały top i jeansowe szorty wysiada z czerwonego Lamborghini i sięga po puszkę napoju. Ten obraz stał się jednym z najbardziej ikonicznych momentów w historii reklamy. To nie była zwykła kampania – to był popkulturowy fenomen. Reklama była wielokrotnie wspominana, parodiowana i odtwarzana, a sama Cindy po latach wróciła do niej w jubileuszowej wersji. Dzięki temu projektowi jej status wykroczył daleko poza świat mody. Cindy Crawford jako marka Cindy Crawford nie była tylko twarzą kampanii – stała się marką samą w sobie. Już w latach 90. wydała bestsellerowe wideo fitness „Shape Your Body”, które sprzedało się w milionach egzemplarzy. Później stworzyła własne linie kosmetyków i mebli, budując stabilne imperium biznesowe. Jej podejście do starzenia się – naturalne, bez udawania dwudziestolatki – zjednało jej kolejne pokolenie fanek. Crawford mówi otwarcie o presji wyglądu w branży mody, o pracy nad samoakceptacją i o tym, że prawdziwa siła kobiety nie zależy od metryki. Powrót na wybieg Versace i hołd dla epoki W 2017 roku Cindy Crawford ponownie pojawiła się na wybiegu Versace, razem z Naomi Campbell, Claudią Schiffer, Heleną Christensen i Carlą Bruni. Pokaz był hołdem dla Gianniego Versace w 20. rocznicę jego śmierci. Publiczność wstała z miejsc – legenda wróciła. Ten moment udowodnił jedno: nazwisko Crawford niezmiennie elektryzuje branżę. Gdy pojawiła się na wybiegu, nie była jedynie symbolicznym ukłonem w stronę przeszłości, ale przypomnieniem, kto współtworzył złotą erę mody. SPRAWDŹ TEŻ: Eleganckie, a miękkie jak piżama? Ten jeden fason spodni robi furorę wśród trendsetterek To przekonanie wzmocnił również dokument „The Super Models”, który w 2023 roku trafił na platformę Apple TV+. Czteroczęściowa produkcja opowiedziała historię dekady, w której modelki stały się globalnymi gwiazdami, a ich nazwiska znano równie dobrze jak nazwiska projektantów. Wśród głównych bohaterek znalazła się Cindy Crawford, współtwórczyni tego fenomenu, który zmienił popkulturę. Od reklamy Pepsi po wybieg Versace – Cindy Crawford była częścią rewolucji, która do dziś definiuje pojęcie supermodelki.
Zara świętuje 50-lecie istnienia! W nadzwyczajnej kampanii wzięły udział największe topmodelki
Z okazji jubileuszu marka prezentuje spektakularny projekt – film Stevena Meisela z udziałem 50 najważniejszych modelek świata oraz ekskluzywną kolekcję kapsułową! Gdzie znajdziemy perełki z tej wyjątkowej linii?
Zara została założona 9 maja 1975 roku w hiszpańskiej A Coruñi przez Amancia Ortegę. Dziś to jedna z największych marek modowych na świecie, obecna fizycznie na 98 rynkach i online w 214 krajach! Z okazji 50. rocznicy jej założenia powstała wyjątkowa kampania oraz jubileuszowa kolekcja. ZOBACZ TAKŻE: Sprzedajesz na Vinted? Alexa Chung zdradza 3 triki, które zmieniają wszystko! Film Stevena Meisela i 50 modelek w jubileuszowej kampanii By uczcić jubileusz, opublikowano krótki film wyreżyserowany przez Stevena Meisela, znanego ze współpracy z największymi nazwiskami w branży. Wzięło w nim udział 50 supermodelek, które wywarły wpływ na współczesną modę – m.in. Naomi Campbell, Cindy Crawford, Linda Evangelista, Christy Turlington, Twiggy czy Irina Shayk. Modelki pojawiły się w stylizacjach autorstwa Karla Templera, prezentując nową kolekcję Zara w rytm przeboju „I Feel Love” Donny Summer. Za makijaż odpowiadała Pat McGrath, za fryzury – Guido Palau. Film miał premierę 9 maja 2025 roku, dokładnie w 50. rocznicę otwarcia pierwszego sklepu. View oEmbed on the source website Nowa kolekcja: klasyka w nowoczesnej formie Prezentowana w filmie kolekcja kapsułowa została zaprojektowana specjalnie na jubileusz marki. To seria eleganckich stylizacji utrzymanych w monochromatycznej palecie kolorów, które wpisują się w estetykę Zary. Kolekcja dostępna jest na stronie internetowej marki oraz stacjonarnie – m.in. w salonie Zara w CH Złote Tarasy w Warszawie. CZYTAJ TEŻ: Eleganckie klapki, w których poczujesz się jak na spacerze po Saint-Tropez... Oto najpiękniejsze skórzane modele już od 130 zł! Powrót do korzeni: jubileuszowy sklep w A Coruñi W mieście, gdzie wszystko się zaczęło, przygotowano specjalną przestrzeń celebracyjną. Tymczasowa aranżacja butiku przy ulicy Juan Flórez nawiązuje do lokalnej architektury i historii marki. W środku znalazły się limitowane modele ubrań oraz archiwalne wydania magazynów modowych dokumentujące zmiany w modzie na przestrzeni pięciu dekad.
To miał być tylko kostium filmowy. Stylizacja Gwyneth Paltrow z „Wielkich Nadziei” przeszła jednak do historii
Dowiedz się, dlaczego ma dziś status kultowej
Gwyneth Paltrow, wcielając się w rolę Estelli w filmie Alfonso Cuarón „Wielkie Nadzieje" z 1998 roku, zaprezentowała stylizację, która na stałe zapisała się w historii mody. Jej monochromatyczny, zielony zestaw od Donny Karan stał się ikoną minimalizmu lat 90. Dlaczego ten look wciąż inspiruje po latach? Monochromatyczna elegancja: zielony zestaw Donny Karan Filmowa adaptacja klasycznej powieści Charlesa Dickensa „Wielkie Nadzieje” w reżyserii Alfonso Cuaróna zapisała się w pamięci nie tylko dzięki swojej nowoczesnej formie, ale i zjawiskowej estetyce. Jednym z najbardziej pamiętnych elementów była stylizacja Estelli, granej przez Gwyneth Paltrow. W jednej ze scen pojawia się ona w całkowicie zielonym, jedwabnym zestawie autorstwa Donny Karan – składającym się z długiej spódnicy i koszuli zapiętej na jeden tylko guzik na wysokości biustu. Zestaw ten, utrzymany w intensywnym szmaragdowym odcieniu, był wyrazem luksusu, prostoty i nowoczesnej kobiecości. Stylizacja ta wyróżniała się nie tylko kolorem, ale także minimalizmem formy – idealnie wpisując się w estetykę lat 90. Paltrow prezentowała się w nim niezwykle elegancko i pewnie, tworząc jeden z najbardziej zapadających w pamięć filmowych looków tamtej dekady. Dlaczego stylizacja Paltrow stała się ikoną lat 90.? Zielona stylizacja Gwyneth Paltrow uchodzi dziś za kwintesencję minimalizmu lat 90. – dekady, w której dominowały stonowane kolory, proste kroje i luksus w subtelnej odsłonie. Donna Karan, projektantka odpowiedzialna za ten look, znana była z umiejętności tworzenia ubrań dla nowoczesnych kobiet – eleganckich, ale z wyrazem. Zestaw z „Wielkich Nadziei” doskonale wpisywał się w tę filozofię. Był funkcjonalny, ale jednocześnie olśniewający. Bez przesady można powiedzieć, że zielony komplet Donny Karan zapoczątkował nowy sposób myślenia o elegancji – taki, który zrywał z przesadą lat 80., a jednocześnie był bardziej wyrafinowany niż casualowy look lat 2000. Wpływ filmowej mody na współczesne trendy Moda filmowa niejednokrotnie wyznaczała trendy, a stylizacja Gwyneth Paltrow to jeden z tych przypadków, który do dziś inspiruje projektantów, stylistów i miłośników mody. Zestawy w jednym kolorze wracają do łask, a stylizacja z „Wielkich Nadziei” bywa cytowana na wybiegach, w kampaniach reklamowych i na czerwonych dywanach. Współczesne it-girls oraz influencerki z Tiktoka i Instagrama sięgają po garnitury w intensywnych odcieniach, noszone bez dodatków, podkreślając siłę prostoty i koloru – zupełnie jak Paltrow w roli Estelli. W efekcie stylizacja ta zyskała status nie tylko filmowego klasyka, ale i kultowego momentu w historii mody. Gwyneth Paltrow: od Estelli do ikony stylu Rola Estelli była dla Gwyneth Paltrow przełomowa nie tylko pod względem aktorskim, ale i wizerunkowym. Dzięki tej roli aktorka zyskała reputację ikony stylu – kobiety o wysublimowanym guście i wyczuciu trendów. Jej stylizacja z filmu stała się inspiracją dla wielu redakcji mody, a zdjęcia z planu były publikowane w prestiżowych magazynach, takich jak „Vogue” czy „L’Officiel”. Paltrow udowodniła, że minimalizm może być wyrazisty, a moda filmowa nie musi być tylko dodatkiem do fabuły – może być jej integralnym, artystycznym elementem. Co ciekawe, kolor i styl z „Wielkich Nadziei” aktorka kocha do dziś. Zobaczcie sami jej współczesną stylizację! Jak odtworzyć kultowy look z „Wielkich Nadziei"? Chcesz stworzyć stylizację inspirowaną zielonym lookiem Gwyneth Paltrow? Oto kilka wskazówek: Postaw na jednolity kolor – najlepiej głęboki odcień zieleni, szmaragdowy lub butelkowy. Wybierz dobrze skrojony garnitur – marynarka i spodnie powinny mieć prostą, klasyczną linię. Zamiast biżuterii – niech głównym akcentem będzie kolor i materiał. Włosy zaczesane gładko lub w naturalnym stylu, delikatny makijaż – by nie przytłoczyć stylizacji. Wiosna to idealny moment na wypróbowanie zielonego outfitu!
Niekrótka historia mini: wszystko, co warto wiedzieć o najmodniejszej spódnicy sezonu!
Stworzyła ją ulica. Mini była orężem społecznej rewolucji lat 60. XX wieku. Dziś powraca!
Stworzyła ją ulica. Mini była orężem społecznej rewolucji lat 60. XX wieku. Symbolem emancypacji kobiet i zapowiedzią epoki wolności. Jej opowieść sięga jednak dużo dalej i przetrwa dużo dłużej. „Spódniczka mini była sposobem na bunt”, powiedziała w 2014 roku w wywiadzie dla „New York Daily News” brytyjska projektantka Mary Quant. To jej lub innemu słynnemu w latach 60. projektantowi André Courrèges przypisuje się „wynalezienie” mini. Oczywiście żadne z nich mini nie wynalazło. I Quant na każdym kroku o tym przypominała, podkreślając: „To w każdym razie nie ja ani nie Courrèges wynaleźliśmy spódniczkę mini – zrobiły to dziewczyny na ulicy”. ZOBACZ TAKŻE: W wieku 93 lat zmarła legendarna projektantka Mary Quant Historia mini. Nowa era Szał na spódniczki mini rozpoczął się w latach 60. XX wieku. Były wyrazem buntu, inspirującym modowym wyborem w okresie narodzin ruchu wyzwolenia kobiet. Tak jak sufrażystki dekady wcześniej paliły gorsety, tak teraz ich wnuczki dumnie zakładały mini i… maszerowały do pracy! Mary Quant wyczuła społeczne nastroje zmieniających się czasów, jednocześnie odzwierciedlając w swoich projektach własne przekonania odnośnie do emancypacji kobiet. Postanowiła dać im wolność. Nie tylko wyznaczała trendy, ale zmieniła sposób, w jaki się ubierały. Pod jej wpływem odrzuciły wizję kobiecości, którą kultywowało pokolenie ich matek, i stworzyły swój nowy obraz – pewnych siebie, wyzwolonych, nowoczesnych. Dzięki Quant mogły pójść do pracy w wygodnych, nieograniczających ruchów ubraniach. To ona wprowadziła płaskie buty i kryjące rajstopy, w których dziewczyny w latach 60. chodziły zarówno na co dzień, jak i na imprezy. Quant zadebiutowała z bardzo krótkimi spódniczkami na samym początku lat 60., a z każdym kolejnym rokiem projektowała je coraz krótsze. Designerka nadała im nazwę od swojej ulubionej marki samochodu – Mini. Proces skracania spódnic był dla Quant naturalny – już w 1959 roku jej spódnice miały długość wyraźnie powyżej kolana. Quant zdradziła później: „Projektowałam młodzieńcze, proste ubrania, w których można było się ruszać, w których można było biegać i skakać, robiliśmy je w takiej długości, jakiej życzyła sobie klientka. Klientki mówiły: Krócej, krócej”. Podobno definicja mini od Quant wymagała, aby dolna krawędź spódnicy sięgała mniej więcej do połowy uda i nie więcej niż 10 centymetrów poniżej pośladków. Patrząc na współczesne projekty Miu Miu, to grzeczne, „babcine” spódniczki. Jacqueline Kennedy Onassis w kostiumie z minispódniczką na nowojorskim lotnisku z mężem, Arystotelesem, 1969 rok. Historia mini. W rozkwicie Mary Quant odegrała kluczową rolę w przyjęciu minispódniczki przez współczesne kobiety w Anglii, Europie i USA. W 1965 roku gazety i czasopisma powszechnie zaczęły używać terminu „spódniczka mini”, który wprowadziła brytyjska projektantka, a ona sama coraz częściej gościła w prasie. W 1966 roku królowa doceniła wkład Quant w modę Orderem Imperium Brytyjskiego. Quant została sfotografowana w pałacu Buckingham w jednej ze swoich własnych minisukienek z dżerseju – była to genialna (i darmowa!) promocja jej projektów. W połowie lat 60. supermodelka Twiggy stała się nieoficjalną ambasadorką mini. W Paryżu André Courrèges pokazuje w 1964 roku kolekcję Space Age, która zredefiniowała modę, wprowadziła do niej futurystyczne motywy i (oczywiście) długość mini. Także w Paryżu w 1965 roku Yves Saint Laurent pokazał swoją przełomową kolekcję, inspirowaną twórczością Pieta Mondriana, w której sukienki przed kolano grały kluczową rolę. W 1966 roku Paco Rabanne wprowadził na rynek swoją kultową minispódniczkę kolczugę. Mini stała się więcej niż chwilowym trendem. Noszenie spódniczki mini świadczyło nie tylko o znajomości tajników mody, ale stanowiło też manifestację poglądów. Gwiazdy show-biznesu i znane osobowości także wybierały mini. Ikona mody i uosobienie elegancji Jacqueline Kennedy na swój ślub z miliarderem Arystotelesem Onassisem w 1968 roku założyła krótką białą sukienkę Valentino. Mini w kolekcjach na wiosnę i lato 2024: Miu Miu Historia mini. Koniec i początek Od momentu wybuchu wojny w Wietnamie, rosnącej popularności ruchu hippisowskiego i narastających napięć politycznych spódnice maksi wyparły mini, które wydawały się „za mało poważne” na trudne czasy. W połowie lat 70., wraz z nastaniem ery disco, mini zaczęło wracać – szczególnie na scenę muzyczną. Później mini zyskała nieoczekiwaną popularność wśród fanek punku, które nosiły minispódniczki z czarnej skóry i PCV. Na początku lat 80. minispódniczkę odkryto na nowo. Zyskała też nową nazwę rah-rah (lub ra-ra), wywodzącą się z mundurów cheerleaderek. W 1982 roku spódnica rah-rah pojawiła się nawet na okładce magazynu „Time”. W 1984 roku Madonna wystąpiła na gali MTV Video Music Awards, śpiewając „Like a Virgin”. Publiczność zachwyciła się jej białą tiulową minisukienką, przypominającą suknię ślubną. Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu „VIVA!Moda”!
Jak Christian Dior podbił świat mody? Już niedługo premiera nowego serialu dokumentalnego!
Nowa produkcja Apple TV przybliży, jak wyglądała jego rywalizacja z Coco Chanel
Nadchodzi gorąca premiera w Apple TV+, która z pewnością zainteresuje miłośników haute couture i jej historii. Serial „The New Look” opowie historię kariery wielkiego kreatora mody w kontekście II Wojny Światowej i walki we francuskim ruchu oporu. Tytuł odnosi się do stworzonego przez Diora nowego stylu: kobiecego, szykownego, podkreślającego sylwetkę, który zmienił ówczesne oblicze mody. Premiera już niebawem! Christian Dior ZOBACZ TAKŻE: Armani i inni artyści oddają hołd Marii Callas z okazji jej 100. rocznicy urodzin Nowy serial dokumentalny: walka Diora o dominację w świecie mody Nowa produkcja Apple TV+ skupi się przede wszystkim na ukazaniu sporu pomiędzy dwoma najważniejszymi paryskimi domami mody: Dior i Chanel. Poznamy od środka ich zaciekłą rywalizację o dominację w świecie mody odradzającej się po wojnie. Oprócz Chanel, w serialu pojawi się także wątek takich marek, jak: Balenciaga, Givenchy, Balmain czy Yves Saint Laurent. Miłośnicy mody będą mieli okazję podziwiać dopracowane kostiumy i bogatą historię kształtującej się mody. Gabrielle Chanel CZYTAJ TEŻ: Planet Omega - magiczna wystawa w Nowym Jorku! Premiera nowego serialu o modzie już niebawem! W rolę Christiana Diora wcieli się Ben Mendelsohn, zaś Coco Chanel zagra Juliette Binoche. Za produkcję, scenariusz i reżyserię odpowiada Todd A. Kessler. Pierwsze trzy odcinki pojawią się na platformie Apple TV+ już 14 lutego, a kolejne w każdą środę aż do 3 kwietnia. Jesteście ciekawi nowego serialu „The New Look” produkcji Apple TV?
Historia szpilek: podobno jeden but może zmienić życie…
Zupełnie jak w przypadku Kopciuszka. Ale co by było, gdyby był to but na szpilce? I jak wtedy skończyłaby się bajka?
Czy Kopciuszek zostałby z nudnym Księciem, sprzątając w zamku, czy ruszyłby na szpilkach podbijać świat? Nie ma w historii mody butów, które dorobiły się takiej ideologii jak szpilki. Odkąd ludzie, życie albo potrzeby stworzyły wysokie obcasy, budziły one kontrowersje. Według XVII-wiecznego prawa Massachusetts kobiety, jeśli sprowokowały mężczyzn do małżeństwa „za pomocą butów na wysokich obcasach”, były traktowane jak czarownice. Siła obcasa już wtedy mieszała mężczyznom w głowach, bo doskonale zdawali sobie sprawę, że przy dumnie wyprostowanych i wywyższonych kobietach po prostu tracą głowę. Czy szpilki wyzwoliły kobiety? Czy zabrały im piętno kury domowej, czy też – dla niektórych gorzej – naznaczyły piętnem seksualnego obiektu? Bibliotekę można byłoby uzbierać z esejów i polemik. Biedny bucik na szpilkach spłonąłby żywym ogniem, gdyby wiedział, ile się o nim mówi. Nosić, nie nosić? Oto jest pytanie. Czy nie za seksowny? Czy nie robi z kobiety ladacznicy? Pytali obrońcy moralności. Czy kobieta musi się podwyższać, by udowadniać, że dorównuje mężczyznom? To feministki. Czy trzeba niszczyć kręgosłup? Lekarze. Po co się tak męczyć? Leniwi. To znaczy leniwe. Czy należy poddawać się dyktatowi mody? Buntowniczki z epoki dzieci kwiatów, która zmiotła szpilki ze sceny. To krytycy. Teraz zwolennicy. Dlaczego mamy odmawiać sobie butów, które dodają nam poweru? Czy seksapil jest naprawdę czymś złym? Czy kobiety wiecznie muszą się tłumaczyć z tego, co noszą? Czy tak trudno zrozumieć, że świat z wysokości szpilek jest po prostu ciekawszy? Bette Midler powiedziała kiedyś: „Daj dziewczynie odpowiednie buty, a zobaczysz, że podbije świat”. Właśnie. Na zdjęciu poniżej: projekt autorstwa Manolo Blahnika Historia szpilek - w obcasach na szafot Ale zacznijmy od historii. Podobno już egipscy rzeźnicy trzy tysiąclecia p.n.e. używali wysokich obcasów podczas pracy w rzeźniach. Egipcjanie bali się krwi zwierząt, a podniesiony obcas chronił ich przed pobrudzeniem nóg. W średniowieczu – epoce brudu – i kobiety, i mężczyźni nosili buty na platformach, by suchą nogą przechodzić przez pełne śmieci i ścieków ulice. Za to w okresie włoskiego renesansu noszenie podwyższonych butów było oznaką potęgi, bogactwa i szlachetności. Podobno ówczesne podwyższenia miały nawet 30 cali, czyli około 76 centymetrów, co oznacza, że były to raczej buty „do siedzenia” lub „do stania” niż „do chodzenia”. Legenda głosi, że Katarzyna Medycyjska do ślubu z księciem Orleanu w 1533 roku włożyła wysokie obcasy, by zrekompensować nikczemny wzrost. Obcasy nosiła żona króla Francji, próżna Maria Tudor zwana „krwawą Marią”. Podobno Maria Antonina 16 października 1793 roku z więziennej celi szła na szafot w ośmiocentymetrowych obcasach. I zanim o 12.15 gilotyna obcięła jej głowę, swoje ostatnie słowa wypowiedziała do kata, któremu nadepnęła na nogę: „Przepraszam, monsieur, zrobiłam to niechcący”. W latach 20. XX wieku „wyniósł kobiety na wyżyny” urodzony we Włoszech francuski szewc André Perugia. W 1908 roku otworzył w Paryżu sklep, w którym sprzedawał ręcznie robione buty, także na obcasach. Do noszenia ich namówił popularną wówczas we Francji piosenkarkę Mistinguett, którą powszechnie uważa się za pionierkę noszenia szpilek. Ale szpilki w dzisiejszym rozumieniu to jeszcze nie były. Lata później Perugia napisał książkę „Od Ewy do Rity Hayworth”, w której stwierdził, że sposobem na odsłonięcie osobowości kobiety jest badanie jej stóp. Miał pan rację, panie Perugia! To jest klucz! Historia szpilek - kto stworzył to cudo? „Nie wiem, kto wynalazł buty na wysokich obcasach, ale wszystkie kobiety wiele mu zawdzięczają”, powiedziała niegdyś Marilyn Monroe. Błąd, Marilyn, to nazwisko akurat powinnaś znać, bo temu komuś jesteś winna karierę. Roger Vivier. Nasz wybawca. Lata 40. i 50. XX wieku to czas, gdy kobiety zmęczone wojenną traumą i męskim stylem ubierania znów chciały poczuć się kobieco. Z pomocą przyszedł im Christian Dior i wylansowany przez niego New Look, który idealnym krojem i dodatkami do stroju podkreślał biust, biodra i talię. Wszystko świetnie, tylko taki strój wymagał odpowiednich butów. Dylemat ówczesnych projektantów i szewców brzmiał: Czy obcasy powinny piąć się w górę, czy pozostać na niedużej wysokości? Pierwszym, który rozstrzygnął te dylematy, był pracujący wówczas u Diora Roger Vivier. Vivier studiował rzeźbę w paryskiej École des Beaux-Arts. Swoje doświadczenie rzeźbiarza przeniósł na damskie obuwie. Vivier wziął klasyczny kształt czółenka i skroił jego wierzch tak, by ściślej obejmował stopę, tworząc buty o perfekcyjnym kroju godnym domu mody Dior. A potem „rzeźbił” obcasy, pod ręką Mistrza stawały się coraz bardziej smukłe, aż wreszcie w roku 1952 powstały pierwsze klasyczne szpilki: czółenka zakończone spiczastym czubkiem na 10-centymetrowej, zwężanej ku dołowi szpilce. Kobiety oszalały! Mniej więcej w tym samym czasie słynny kreator mody Salvatore Ferragamo, jak Vivier, metodą prób i błędów doszedł do ostatecznego kształtu szpilek i szybko je spopularyzował, wkładając na stopy Avy Gardner, Grety Garbo i Sophii Loren. Oczywiście zabiegał o palmę pierwszeństwa, twierdząc, że to właśnie on stworzył te najpiękniejsze z kobiecych butów. Do sporu włączyli się jeszcze Charles Jourdan, Herbert Delman i André Perugia. Ale czy to ważne, który wyprzedził pozostałych o miesiące, dni czy godziny? Gdyby szpilek nie wymyślił jeden, musiałby to zrobić inny projektant czy szewc. Kobiece stopy potrzebowały zmysłowości, a same kobiety silnej broni. Historia szpilek - w tym się nie da chodzić! Tymczasem, jak się okazało, w szpilkach chodzić wcale nie było łatwo. Najwcześniejsze modele szpilek były tak delikatne, że po jednym wyjściu buty rozpadały się. Jak pisze historyczka mody Mary Trasko o pewnej klientce, która kupiła parę haftowanych szpilek: „Następnego dnia wróciła do butiku, pokazując poluzowane koraliki i skarżąc się na niewygodę. Kierownik sklepu wziął do ręki buty, obejrzał je z każdej strony i skonstatował: Ależ madame, pani w nich chodziła!”. Po drugie, cóż, chodzenie na szpilkach to jak praca na wysokościach. W roku 1953 brytyjski magazyn „Picture Post” ostrzegał przed noszeniem szpilek. Nie wiadomo, czy tekst był prawdziwy, czy tendencyjny, czy też modelka miała dwie lewe nogi, ale fotoreportaż, co się może wydarzyć, gdy założysz szpilki, wyglądał jak policyjna relacja i aż dziw, że nikt nie wezwał karetki, bo to, co spotkało modelkę, zakrawało na horror. Szpilka, która uwięzła w kanalizacyjnej kratce, chód niepewny, chwiejny, jakby dziewczyna była po procentach, skręcenie nogi w kostce, dobrze, że nie złamanie. I nic absolutnie nie miało to wspólnego z kręcącą biodrami Marilyn Monroe, przechadzającą się seksownie w szpilkach od Ferragamo, w których kazała sobie skracać jeden obcas o ćwierć cala. Dziś powiedzielibyśmy: Instagram kontra rzeczywistość, ale prawda jest taka, że dużo czasu upłynęło, zanim kobiety nauczyły się chodzić w szpilkach. Problemem dla szpilkowych pionierów była też trwałość obcasów. Vivier, tworząc szpilki, zastosował drewno. Francuski projektant Charles Jordan wprowadził w obcasy stalowy pręt, a Brytyjczyk Mehmet Kurdash używał drewnianych obcasów z aluminiową wstawką, która wchodziła w podeszwę buta, spajając oba elementy. Przełomem w trwałości obcasów było wstawienie w nie aluminiowej wstawki zatopionej w sztucznym tworzywie. Potem jeszcze Roger Vivier, jakby nie chciał nigdy ustąpić pola w kwestii szpilek, wprowadził obcasy stalowe. Projektanci mogli więc wydłużać obcasy do woli, byleby tylko kobieta mogła w nich przynajmniej stanąć. Na zdjęciu poniżej: słynny szewc gwiazd Christian Louboutin Historia szpilek - modne czy niemodne? Po boomie lat 50. szpilki nagle odeszły do lamusa. Tak szybko? Szkoda. Marilyn zasnęła na zawsze w 1962 roku, gwiazdy, które namiętnie chodziły w szpilkach, zestarzały się. Na scenę weszła filigranowa Audrey Hepburn i płaskie baleriny. W epoce dzieci kwiatów hippiski najchętniej chodziły nago i żadne buty nie były im potrzebne, by tańczyć na koncertach po LSD. Szpilki zreanimowano pod koniec lat 70., kiedy brytyjski designer butów Terry de Havilland zrobił nowy model, którym zaraz zainteresował się francuski „Vogue” i który szybko trafił na parkiet nowojorskiego Klubu 54. W kolorowych latach 80. szpilki rządziły światem, tak jak i kobiety, które znów zawalczyły o własną podmiotowość i wzięły udział w męskim dotychczas wyścigu szczurów. W nowym tysiącleciu szpilki nabrały nowego znaczenia. Wylansowane przez najpopularniejszy serial przełomu wieków „Seks w wielkim mieście”, stały się symbolem niezależności, seksualnego wyzwolenia i poczucia, że kobiety nie muszą sobie niczego odmawiać. W odcinku „A Woman’s Right to Shoes” główna bohaterka Carrie, którą znajoma wpędziła w kompleksy, twierdząc, że kupuje za drogie buty, skwitowała: „Samotnym kobietom czasem trudno idzie się przez życie, dlatego muszą mieć odjazdowe buty”. Nie mówicie tego samego, gdy wydajecie fortunę na szpilki? Tekst: Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska Cały tekst przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!Moda
Jeanne Lanvin stworzyła prawdziwe modowe imperium!
Dorastała w skrajnej biedzie, chociaż przyjacielem jej rodziny był sam Victor Hugo
Stworzyła nie tylko modowe, ale i perfumiarskie imperium. Jeanne-Marie Lanvin stała się legendą, której marka jest obecnie jednym z najznamienitszych domów mody na świecie. Nieobca była jej również moda haute couture. Jak ze skrajnej nędzy, w której się wychowała, udało jej się osiągnąć tak niesamowity sukces? ZOBACZ TEŻ: Alber Elbaz - wizjoner, bez którego świat mody nie będzie już taki sam Kim była Jeanne Lanvin? Rodowita paryżanka, urodzona w wielodzietnej rodzinie. Miała aż 10 rodzeństwa. Dorastała w skrajnej biedzie, jednak to nie przeszkodziło jej w rozwijaniu pasji, jaką była dla niej moda. W wieku 16 lat uczyła się u francuskiej modystki, Madame Felix. W 1889 roku osiągnęła swój największy, pierwszy sukces i sama objęła to stanowisko przy rue du Faubourg Saint-Honore. 10 lat później dołączyła do Syndicat de la Couture, co oficjalnie oznaczało, że tworzy również modę haute couture. Z biegiem czasu kreacje, które szyła głównie dla swojej córki, zaczęły przyciągać uwagę kobiet z wyższych sfer. One same zaczęły zamawiać u Lanvin kreacje dla swoich dzieci, ale i ich matek. Niektóre z klientek Jeanne należały do jednych z najbogatszych osób w Europie. Zaczął się więc jej złoty okres i przysłowiowe 5 minut, które postanowiła doskonale wykorzystać. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wystawa niezwykłych sukien muzy Marcela Prousta w Paryżu. Tak się rodziło haute couture! Spektakularny sukces Jeanne Lanvin już w 1923 roku dorobiła się prawdziwego imperium. Posiadała własną fabrykę barwników w Nanterre, a krótko po tym sukcesie, otworzyła kilka sklepów z artykułami wyposażenia wnętrz, odzieżą damską, męską, futrami oraz bielizną. Pachnieć jak Lanvin Kolejny sukces miał jednak dopiero nadejść. W 1924 roku powstała bowiem Lanvin Parfums SA oraz charakterystyczny, spektakularny wręcz zapach Arpege. Inspiracją do jego stworzenia były dźwięki pianina z prób Marquerite, córki Jeanne. Córka, którą Lanvin miała ze związku z włoskim szlachcicem Emilio di Pietro, po jej śmierci w 1946 roku (Lanvin zmarła 6 lipca 1946 roku) została dyrektorem domu mody Lanvin, kontynuując dzieło słynnej matki.
Kostium bikini na starcie wywołał skandal, dziś to klasyka plażowej mody!
Bikini kończy właśnie 77 lat i… ciągle młodnieje.
Piąty lipca 1946 roku, pierwsze porządne powojenne wakacje. Paryż, bo gdzieżby indziej. Trybuny: trzy poziomy balkonów popularnego basenu Piscine Molitor szczelnie wypełnione ludźmi. Oto za chwilę projektant Louis Réard pokaże, co wkładać na plażę. Wychodzą dziewczyny, na owe czasy chude jak szczapy, więc już trochę szok. Co gorsza, właściwie nieubrane. Dwa trójkąty zasłaniają piersi, dwa trójkąty związane w talii sznurkami pełnią funkcję majtek. W tym miałaby paradować porządna dziewczyna? Niedoczekanie! ZOBACZ TAKŻE: Jak szybko i skutecznie odchudzić i ujędrnić brzuch na wakacje? Historia kostiumu bikini - jak powstał kultowy strój kąpielowy? Wprawdzie już przed wojną minęły czasy, gdy na plażę ubierano się od stóp do głów: w górę przypominającą sukienkę, bermudy, rajstopy, buty i kapelusz. Tak było w XIX wieku, kiedy zaczęły być popularne morskie kąpiele. W latach 20. XX wieku, gdy Coco Chanel uwolniła kobiety z gorsetów i damska moda zwróciła się wreszcie ku wygodzie, a nie tylko nienagannej reputacji. Kostiumy plażowe ciągle były wełniane, ale już odsłaniały ramiona, już spodnie mogły być krótsze. W 1935 roku wyprodukowano pierwszy kostium dwuczęściowy. Wciąż jednak raczej okrywający niż odkrywający. A potem przyszła wojna, sprawy mody zeszły na dalszy plan. Zyskały znaczenie w 1946 roku, nie tylko dlatego, że kobiety znów chciały dobrze wyglądać, lecz także dlatego, że przemysł odzieżowy to istotna gałąź gospodarki. W 1946 roku dom mody zakłada Christian Dior i wkrótce proponuje słynny New Look. W innych paryskich pracowniach trwają prace nad kostiumem kąpielowym na nowe czasy. Projekt obmyśla znany w świecie haute couture Jacques Heim, który skąpy dwuczęściowy kostium proponował – bez sukcesu – już w latach 30. Pracuje też nad nim Louis Réard, inżynier związany z przemysłem samochodowym, którego rodzina prowadzi butik z bielizną. I to on pierwszy pokazuje bikini. Nazywa je tak, bo na wyspach atolu Bikini na Oceanie Spokojnym Amerykanie przeprowadzają w tym czasie pierwsze próby broni jądrowej. Można dyskutować, czy porównania były w dobrym stylu, czy nie, ale obaj projektanci przypuszczają, że ich kostiumy wywołają podobny szok. Heim swój plażowy strój nazywa „Atom”. Nazwa budzi wątpliwości dzisiaj. Fason był tak szokujący, że Louis Réard nie mógł znaleźć modelki, która zgodzi się sfotografować w bikini. Wreszcie trafił do Micheline Bernardini, 19-letniej wówczas tancerki wodewilowej Casino de Paris. Wodewilowej, czyli mówiąc wprost – występującej nago. Zdjęcia Micheline w kostiumie z nadrukiem przypominającym stronę gazety, stojącej nad basenem Piscine Molitor, obiegły cały świat. Sensacja była wielka. Micheline dostała 50 tysięcy listów od fanów, ale Louis Réard musiał poczekać prawie dekadę, zanim na swoim wynalazku zaczął zarabiać pieniądze. View Burdaffi on the source website Najmodniejsze bikini na lato 2023 Współczesny obraz bikini nieco się zmienił. Wybieramy takie, które pięknie podkreśla biust, ma dodatkowe ozdobne paseczki i gumeczki, a nawet falbanki. Pozwalamy sobie na szaleństwo, bo bikini staje się nieco strojem plażowym, w którym również mamy wyglądać modnie.
Jak Pierre Balmain stworzył jeden z największych domów mody?
Choć marki Balmain nikomu nie trzeba przedstawiać, to jednak historia jej założyciela pozostaje w cieniu. A szkoda, bo symbolizuje twórczą i innowacyjną awangardę, która latami zmieniała się i nabierała niezwykłego charakteru. Z okazji rocznicy urodzin Pierre'a Balmain warto przypomnieć, jak powstała kultowa marka, czym zasłynęła i jak kolejni dyrektorzy kreatywni kontynuowali dzieło Pierre'a Balmain. CZYTAJ TEŻ: Barbie w świecie mody. Co łączy słynną lalkę i luksusowy dom mody Balmain? Pierre Balmain - biografia Pierre Alexandre Claudius Balmain urodził się 18 maja 1914 roku w Sabaudii – południowo-wschodnim regionie Francji. Jego ojciec był handlarzem tkanin, który osierocił go, gdy chłopiec miał zaledwie siedem lat. Mały Pierre wychował się w rodzinie o głęboko zakorzenionej krawieckiej tradycji, gdyż matka chłopca razem z siostrami prowadziła butik z ubraniami. Pierre rozpoczął studia na wydziale architektury przy Ecole des Beax Arts, które rzucił, aby pracować dla projektanta Edwarda Molyneuxa. Ich współpraca trwała od 1934 do 1939 roku. Pierre wojnę przeczekał w domu matki, rezygnując w tamtym czasie z projektowania. W 1941 roku został asystentem kolejnego twórcy mody haute couture, Luciana Lelonga, u którego szkolił się także Christian Dior. Pod uważnym okiem Lelonga obaj młodzi projektanci szybko zaczęli prowadzić własne atelier, tworząc tym samym namiastkę autorskich marek i kolekcji. Praca u Luciena zaowocował długoletnią przyjaźnią między projektantami, którzy wkrótce mieli wstąpić do szeregu legendarnych kreatorów mody. W 1945 roku nastąpił duży przełom w karierze Pierre’a, wtedy bowiem założył własny, istniejący do dziś dom mody. Było to możliwe dzięki jego wiernej przyjaciółce, pisarce Gertrudzie Stein, której pomagał uciec z okupowanego Paryża. To właśnie ona nawiązała kontakt z nowojorską marką kosmetyczną Revlon, która pragnęła wejść na rynek europejski i chciała zainwestować we wschodzący francuski talent. Ich wybór padł właśnie na Pierre’a Balmain. I dzięki dofinansowaniu zaprezentował on kolekcję Jolie Madame, która stała się preludium do New Look Christiana Diora. Obie linie stały się bardzo szybko czołowym wizerunkiem mody lat 50. XX wieku. Zachwyt kobiet wzbudził odświeżony, zmysłowy styl, który żegnał się ostatecznie z kojarzącą się z wojną modą lat 40. XX wieku. Był to niezwykły zwrot dla mody europejskiej, a zwłaszcza francuskiej, ponieważ kobiety z całego świata ponownie zapragnęły sukni prosto z Paryża. W 1946 roku Balmain ruszył do Stanów Zjednoczonych z serią wykładów na temat paryskiej elegancji i stylu, które głosił w klubach dla kobiet, co przyniosło mu ogromną popularność. Odzew był tak wielki, że młody projektant został okrzyknięty zbawcą francuskiej mody. Amerykanki masowo przyjeżdżały do Paryża na zakupy i Francja dzięki niemu znów stała się stolicą szyku i elegancji. Pierre Balmain zmarł w 1982 roku w Paryżu, pozostawiając francuską modę, zarówno prêt-à-porter oraz haute couture, odrodzoną i świecącą triumfy na międzynarodowym rynku. Nigdy nie zmarnował doświadczeń, które nabył w ciągu swojego całego życia – o sukniach zawsze myślał najpierw w kategoriach architektonicznej konstrukcji, a wiedza na temat tkanin wyniesiona z domu, była w tej pracy nieoceniona. Co się stało z marką Balmain po śmierci Pierre'a Balmain? Projektatant zmarł 29 czerwca 1982 roku. Po jego śmierci markę przejął Erik Mortensen, dotychczasowa prawa ręka Pierre’a. Udało mu się podtrzymać poziom założyciela, a jego ówczesne kolekcje z żakietami o mocnych ramionach wzbudzały podziw w świecie mody. W domu mody Balmain pracowali między innymi Oscar de la Renta oraz Gilles Defour, który wcześniej przez piętnaście lat był prawą ręką Karla Lagerfelda. Następnie na czele francuskiej marki stanął w 2006 roku Christopher Decarnin, który ze stanowiskiem dyrektora kreatywnego pożegnał się w kwietniu 2011 roku. Dzisiaj Balmain symbolizuje twórczą i innowacyjną awangardę w rockowym wydaniu. Jest to ogromna zasługa Oliviera Rousteinga, który jest niespełna trzydziestoletnim projektantem, który wcześnie współpracował z marką Roberto Cavalli. Mając na uwadze dorobek jaki pozostawili po sobie de la Renta, Lebourg czy Decarnin, Rousteing świetnie się odnalazł na nowym stanowisku. Od momentu przejęcia przez niego sterów we francuskim domu mody, sprzedaż zaczęła wzrastać i przynosić znaczne zyski, co było ogromnym sukcesem, szczególnie w obliczu wszechobecnego kryzysu finansowego, który nie ominął także branży mody. Roustering zaczął odmładzać wizerunek marki. Zaczęły ją promować postaci związane z show biznesem –w kampanii wiosna-lato 2014 pojawiła się muza Rousteing’a, czyli Rihanna, a niedługo po niej celebrytka Kim Kardashian, która w towarzystwie swojego ówczesnego męża Kanye Westa, promowała męską kolekcję na sezon wiosna-lato 2015. Twórczość Rousteing’a jest uwielbiana także przez światowej sławy topmodelki takie jak Rosie Huntington-Whiteley, Jourdan Dunn oraz Kendall Jenner. ZOBACZ TEŻ: Szokująca historia Oliviera Rousteinga z Balmain. Po roku przyznał się do poważnego wypadku! Marka Balmain za sprawą jej założyciela rozwinęła się w niezwykły sposób. Pierre Balmain odmienił na zawsze oblicze francuskiej mody i sprawił, że stała się kultowa i niepowtarzalna. Jego dzieło kontynuuje Olivier Rousteing, który tchnął w markę niezwykły powiew świeżości i utrzymał jej pozycję na rynku. Erick Mortensen przejął markę Balmain po śmierci założyciela Oscar de la Renta Olivier Rousteing - aktualny dyrektor kreatywny marki Balmain
W wieku 93 lat zmarła legendarna projektantka Mary Quant
Minispódnica - nie ona ją wymyśliła, ale ona rozsławiła. Oto prawdziwa historia genialnej designerki
Projektantka, która rozsławiła mini i dała kobietom wolność zmarła dziś w swoim domu w Surrey, w Wielkiej Brytanii. Informację angielskim agencjom prasowym podała jej rodzina. Legendarna designerka odeszła w wieku 93 lat. Jej wkład w świat mody nigdy nie zostanie zapomniany. Projektantka Mary Quant dała kobietom wolność. Dzięki niej mogły pójść do pracy w wygodnych, nieograniczających ruchów ubraniach. To ona spopularyzowała krótkie spódnice, wprowadziła płaskie buty, w których dziewczyny w latach 60. mogły chodzić zarówno na co dzień, jak i na imprezę. Nie tylko wyznaczała trendy, ale zmieniła sposób, w jaki ubierały się kobiety. Pod jej wpływem kobiety odrzuciły wizję kobiecości, którą kultywowało pokolenie ich matek i stworzyły swój nowy obraz - pewnych siebie, wyzwolonych, nowoczesnych. Jak Mary Quant udało się zrewolucjonizować świat mody? ZOBACZ TAKŻE : Co dziś robi Arkadius - ikona mody lat 90., uczeń Alexandra McQueena i oddany przyjaciel Kory? Mary Quant - projektantka, które zrewolucjonizowała świat mody Mary Quant urodziła się 11 lutego 1930 roku w Londynie. Już w liceum wiedziała, że chce zajmować się modą. Po krótkim stażu w firmie Erik z Brook Street, gdzie szyła kapelusze na miarę. W 1955 roku otworzyła w Chelsea, modnej wśród młodzieży dzielnicy Londynu, butik. Wybierała do niego ubrania i dodatki z hurtowni odzieży, które były zgodne z jej wyczuciem stylu. Szybko bardziej odważne modele przykuły uwagę specjalistów z branży mody. Quant postanowiła zacząć sama projektować. Szyła praktyczne, często pozbawione talii, androgyniczne ubrania. Początkowo pracowała sama, wkrótce zatrudniła kilku osób do zespołu. Projektantka-samouk, zainspirowana kulturą i artystami z Chelsea Set, lubiła eksperymentować, a jej ubrania były odważne jak na swoje czasy. Wpisała się ze swoją wizją doskonale w czas przemian kulturowych i społecznych lat 50. i 60. Kobiety były spragnione niezależności. Stała się w tym okresie prawdziwą ikoną. Najważniejsze projekty modowe Quant stworzyła w latach 60. Na czele z głośną spódniczką mini, którą pokazała około 1965 roku. Designerka nadała minispódniczce nazwę od swojej ulubionej marki samochodu - Mini. I to właśnie minispódniczka jest do dziś kojarzona z Mary Quant. Jednak to nie Quant wynalazła ten look. Wielu przypisuje projekt mini innemu brytyjskiemu designerowi, Johnowi Bates. Dla innych twórcą spódniczki mini jest André Courrèges. Jedno jest pewne: Mary Quant zaczęła projektować pierwsze minispódniczki jeszcze pod koniec lat 50-tych. W 1959 roku spódnice od Quant miały długość wyraźnie powyżej kolana. Quant zdradziła później: „To dziewczyny z King's Road wymyśliły mini. Robiłam łatwe, młodzieńcze, proste ubrania, w których można było się ruszać, w których można było biegać i skakać, a my robiliśmy je w takiej długości, jakiej życzyła sobie klientka. Nosiłam je bardzo krótkie, a klientki mówiły: Krócej, krócej”. Oprócz minispódniczki, Quant wprowadziła też inne hity lat 60. - kryjące kolorowe i wzorzyste rajstopy, które zwykle towarzyszyły temu ubiorowi i płaskie buty. W latach 70. i 80. Quant skupiła się na projektowaniu artykułów gospodarstwa domowego i linii makijażu. Zresztą dopiero w 2000 roku zrezygnowała z funkcji dyrektora Mary Quant Ltd, swojej firmy kosmetycznej, po wykupieniu jej przez inwestorów z Japonii. Co zawdzięczamy Mary Quant: spódnica mini, płaskie buty, ubrania do pracy, styl athleisure, wodoodporny tusz do rzęs Minispódniczka od Quant to symbol lat 60. Długość mini pozwoliła kobietom czuć się wolnymi i… seksownymi! Ale to nie wszystko. „Ubrania są deklaracją tego, kim chcemy być” - mówiła Quant. Dla jej klientek wyzwolenie było na pierwszym miejscu. A życie zawodowe było emanację wyzwolenia dla kobiet. Mary Quant tworzyła ubrania na co dzień, w których dało się podbiec do autobusu i w których można było czuć się komfortowo. Dzięki Quant kobiety zrezygnowały z mało wygodnych pończoch na rzecz rajstop. Współpracując z firmą Nylon Hosiery Company, Quant stworzyła rajstopy, które uzupełniały jej kolekcje - miały mocne kolory i były w pełni kryjące. Quant uwielbiała też ozdabiać swoje projekty ubrań kieszeniami. I nie był to tylko element designu. Liczyła się ich praktyczna rola - w kieszeniach można było schować drobiazgi. CZYTAJ TEŻ: Dlaczego projekty Cristóbala Balenciagi nadal inspirują? Moda uniseks święci teraz triumfy, ale to Mary Quant uznała, że męskie kroje są bardziej zbliżone do swobodnej i luźnej estetyki, którą chciała tworzyć. Współpracowała ze szkockimi dostawcami dzianin, aby opracować luźne, łatwe do noszenia swetry krykietowe, które stały się znakiem rozpoznawczym jej marki. Kolejnym stylem, który dziś jest dosłownie wszechobecny, a który zaczęła lansować Quant jest athleisure mógłby nigdy nie zaistnieć. Tworzyła rzeczy z niegniotącego się dżerseju, a pod koniec lat 60. wprowadziła nawet ubrania domowe - czyli odpowiednik dzisiejszych dresów. Jednym z rewolucyjnych pomysłów Mary Quant były płaskie buty. Kobiety je pokochały, bo mogły w nich spędzić cały dzień w pracy i… przetańczyć noc! Dzięki Quant płaskie buty stały się stylowe. W latach 70. Quant odmieniła też świat beauty. Na rynku pojawiła się jej pionierska linia kosmetyków, z wodoodpornym tuszem do rzęs, niespotykanym w tamtych czasach, który stał się absolutnym hitem.
Gabriela Zapolska miała burzliwe życie, były w nim sukcesy i wielkie dramaty
Autorka „Moralności Pani Dulskiej” została wyklęta przez swoją rodzinę
Pod koniec XIX-go wieku Gabriela Zapolska pisała z Krakowa do swojej paryskiej przyjaciółki: „Życie tu idiotyczne, okropne. Mężczyźni zaczepiają kobiety, księża romansują z mężatkami, a potem płacą za to mężom. Znienawidziłam tych śmiesznych, bezczelnych, z oczyma wyblakłymi od rozpusty mężczyzna, te kobiety literatki prowincjonale”. Czy można się dziwić, że miała opinię skandalistki i prowokatorki? Jej życie nie ułożyło się tak, jak oczekiwała. Nie została drugą Modrzejewską, o czym marzyła. Ale zdobyła sławę jako autorka świetnych sztuk teatralnych, granych z powodzeniem do dzisiaj, chociaż od śmierci Zapolskiej minęło już ponad 100 lat. Kto nie zna „Moralności Pani Dulskiej”, „Ich czworo”, „Skiza”? Słowo „dulszczyzna” weszło na stałe do potocznego języka na określenie pseudomoralności opartej na kłamstwie i obłudzie. Aż trudno uwierzyć, że pisała w tym samym czasie, co Stanisław Wyspiański, a wcale nie wydaje się aż tak odległa. Jako kobieta była charakterna, trudna, czasem konfliktowa. Znany jest jej zatarg z uznanym lwowskim krytykiem, któremu położyła na fotelu w teatrze psi kaganiec. On w recenzji wytknął jej wiek. „Nie pomoże blansz i róż, gdy handlarka stara już”, zadrwił. Jakie były losy jednej z najpopularniejszych polskich pisarek, dlaczego w życiu prócz sławy zaznała też wielkiej samotności? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 17.12.2024 r.] Gabriela Zapolska: rodzina Gabriela Zapolska urodziła w połowie XIX-go wieku we wsi Podhajce nad Styrem, na Wołyniu. Przyszła na świat 30 marca 1857 roku, jako Maria Gabriela Piotrowska herbu Korwin. Jej mama w młodości była tancerką. Ojciec Wincenty Kazimierz był bogatym i ustosunkowanym ziemianinem. Przyjaźnił się z pisarzem Józefem Ignacym Kraszewskim, który bywał w ich majątku, znał małą Gabrielę i potem pomógł jej, gdy startowała jako dziennikarka. Była zresztą bardzo dobrą dziennikarką, pisała m.in. świetne korespondencje ze Światowej Wystawy w Paryżu. Jej ojciec cieszył się uznaniem, pełnił funkcję marszałka szlachty powiatu łuckiego. Ale był też chyba osobą dosyć ekstrawagancką. Postanowił na przykład, że pójdzie z pielgrzymką do Ziemi Świętej. Zrealizował to w osobliwej formie - przez dwa lata, ubrany w płaszcz pielgrzymi chadzał ze swojego majątku do pobliskiego lasu, i obliczał kilometry. Aż do dnia, w którym „przeszedł” odległość do Jerozolimy. Zobacz też: Zyskała popularność rolą w Seksmisji. Los nie był dla niej łaskawy. Tak wygląda życie Hanny Mikuć Gabriela Zapolska: pierwsze małżeństwo, strata dziecka Zapolska nie miał dobrego wykształcenia, uczyła się w domu, a potem u sióstr sercanek. W 1876 roku, jako 19-latkę wydano ją za mąż za porucznika carskiej gwardii Konstantego Śnieżko-Błockiego. To małżeństwo, nieudane, właściwie tragiczne, zaważyło na jej życiu. Mąż okazał się łowcą posagów, przepuścił jej majątek, ona jako kobieta niewiele go obchodziła. Zapolska wytrzymała w tym związku trzy lata, nie była perfekcyjną panią domu, nie umiała go prowadzić, nie interesowała się tym. Prawdopodobnie miała z Konstantym dziecko (a może jeszcze wcześniej, przed ślubem), które zmarło po urodzeniu. Zapolska pisała po latach w liście do pisarza Wilhelma Feldmana: „Wszak, gdy miałam 18 lat, zapadłam sama w takie bagno, dowiedziałam się o bagnie i kładłam lód na oczy stojącego u progu ślepoty dziecka”. Jeśli Zapolska miała jakieś złudzenia co do uczuć Konstantego, to one szybko się rozwiały. Byli kompletnie niedopasowani. Ona chciała pisać i grać, a nie siedzieć w domu, u boku męża, który ją zdradzał. Uciekła od Śnieżko-Błockiego do swojej ciotki, do Warszawy. Czytaj też: Roman Wilhelmi i Iwona Bielska: połączył ich gorący romans. Aktor chciał dla ukochanej skakać z balkonu Gabriela Zapolska: wielka miłość i strata drugiego dziecka W Warszawie poznała swoją pierwszą wielką miłość – Mariana Gawalewicza. Był dziennikarzem i jakbyśmy dzisiaj powiedzieli, animatorem życia kulturalnego. To on namówił ją na aktorski debiut, wtedy jeszcze na scenie amatorskiego teatru, założonego przy Towarzystwie Dobroczynności. On zachęcał ją do pisania. Wspominała po latach: „Co pani robisz wieczorami?... spytał mnie kiedyś znienacka.— Nudzę się — odrzekłam.— A książka?— Przeczytałam już ich tyle!— A pióro?...To pytanie zastanowiło mnie.— Spróbuj pani napisać cośkolwiek, tak, dla własnej rozrywki, dla zabicia nudów…”. Zakochała się w nim bez pamięci, romans był burzliwy i płomienny. Zapolska nie miała rozwodu, ale nic sobie z tego nie robiła, co w statecznej ziemiańskiej rodzinie było nie do pomyślenia. Łamała wszelkie konwenanse. Rodzina wymusiła na niej ukrycie się w klasztorze Wizytek w Warszawie, gdzie miała czekać na unieważnienie małżeństwa - ostatecznie dokonano tego w 1988 roku, gdyby tam została, czekałaby 7 lat. Gdy okazało się, że jest w ciąży, rodzina zerwała z nią kontakty. Ojciec zobowiązał się płacić jej co miesiąc pieniądze, żeby tylko się do nich nie zbliżała. Zapolska bardzo to przeżyła, wiele razy wspominała, że została opuszczona przez najbliższych. Ale była zbyt silną osobowością, żeby poddać się oczekiwaniom innych. Chciała żyć na własnych warunkach i kochać kogo chce. Być może myślała o swojej rodzinie tworząc portret Dulskich, gdzie pozory były ważniejsze niż prawdziwe ludzkie relacje. Zobacz też: Krzysztof Kowalewski i Vivian Rodriguez - pierwsza żona aktora zostawiła go z dwójką dzieci Gabriela Zapolska: najtrudniejszy czas. Odrzucona przez rodzinę Udało jej się uciec z klasztoru, na podrobionych papierach - jako Gabriela Zapolska wyjechała do Wiednia. Była w ciąży z Marianem Gawalewiczem, ale on nie chciał słyszeć o dziecku, ani brać na siebie odpowiedzialności. Co gorsze sam chory, zaraził ją syfilisem, a ona mogła wtórnie zarazić dziecko. W Wiedniu urodziła córkę - Marysię, którą zostawiła w zakładzie opiekuńczym. Deklarowała, że będzie opłacała jej pobyt i zabierze małą, gdy ustabilizuje się jej sytuacja. Ale jej drugie dziecko także szybko zmarło. W liście do Adama Wiślickiego, znajomego wydawcy i redaktora pisała wspominając tamten czas: „Ja... miałam cztery miesiące w mym życiu, gdy w Wiedniu, w klinice po urodzeniu córki leżałam samotna, opuszczona, odrzucona od Rodziny, świata, ludzi, zapomniana przez Ojca mego dziecka... i... po tylu mie­siącach cierpienia — na śmierć skazana! Winą moją było głównie to —że na wzór innych kobiet nie chciałam dać... dwóch Ojców jednemu dziecku (…) miałam tak straszne godziny nocne, że nie wiem, jakim cudem ten nędzny szkielet, którym byłam, nie zdechł z bólu i bez­brzeżnej rozpaczy”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgFQ6Yta-0d043c2.jpg" width="1600" height="2510" alt="okolo 1909, Gabriela Zapolska (1857-1921), dramatopisarka, aktorka, rezyserka, dyrektor teatru, Karta pocztowa, Boleslaw Stetkiewicz, Leon Propst (naklad) / Gabriela Zapolska - fotografia prywatna, -Fs1487-VI / ze zbiorow Muzeum Historycznego Miasta Krakowa / FORUM,Image: 428798240, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: MHK / Forum" title="Gabriela Zapolska - fotografia prywatna, MHK-Fs1487-VI" /> Gabriela Zapolska - może z racji własnych przeżyć - dużo pisała o kobietach, to one były bohaterkami jej powieści, sztuk i artykułów. Te portrety nie zawsze były pozytywne, Aniela Dulska jest okropna, żona z „Ich czworo” wyszła za mąż by podnieść swój materialny status, Mania z tej samej sztuki jest cyniczna. „Żabusia” obłudna i żyjąca w grze pozorów. Ale w tych portretach do tej pory można siebie rozpoznać, a przynajmniej się do nich odnieść. Nie są wcale archaiczne. Sama Zapolska uważała, że zamiast uczyć się domowych zajęć i szydełkowania, kobiety powinny częściej uczyć się „biologii”. Chodziło o to, by były świadome swojego ciała i seksualności, namawiała kobiety, żeby się kształciły, ale nie „wydzierały "mężczyznom ich zawodów. „Nie filozofuj, nie kraj trupów!", pisała emocjonalnie. Obserwowała, jak wiele kobiet myśli głównie o tym, jak zdobyć męża, a potem żyją zdane na jego łaskę i niełaskę. Proponowała związki, jakbyśmy dzisiaj powiedzieli, bardziej partnerskie. Nie była jednak feministką, uważała że spełnieniem dla kobiety jest szczęśliwe małżeństwo i „zdrowe dziatki”. Sama marzyła o synku, miała dla niego nawet imię – Jerzuś, ale po zakażeniu kiłą nie mogła mieć już dzieci. Zobacz też: Żył dla śpiewania. Jacek Lech nie zgodził się na operację ratującą mu życie — nie chciał stracić głosu Gabriela Zapolska: jak została pisarką? Za literacki debiut Gabrieli Zapolskiej przyjmuje się rok 1883 i nowelkę „Jeden dzień z życia róży”. „Zaczęłam pisać bardzo młodo. Pierwsza moja nowelka pt. Jeden dzień z życia róży pojawiła się w Kurierze Krakowskim w roku 1883. —Kurier Krakowski wychodził pod redakcją p. Teleżyńskiego, który był przyjacielem mego ojca. Sądzono więc w mej rodzinie, że był to je­dynie akt kurtuazji, bo nikt w mój talent nie wierzył”, wspominała. Jej pierwsze książki to nowela „Małaszka”, powieść „Kaśka Kariatyda” i „Przedpiekle” powieść o dziewczynach wychowywanych przez siostry zakonne, bez serca i miłości. Te prozatorskiej utwory niespecjalnie się podobały. Zwrócono uwagę na talent Zapolskiej, ale konserwatyści oburzali się, że propaguje niemoralność. Henryk Sienkiewicz wytykał jej braki warsztatu, a Aleksander Świętochowski zarzucił jej plagiat. Odbył się proces, który Zapolska praktycznie wygrała – nic jej nie udowodniono. Ale oskarżenia ją zabolały, nałożyły się na inne dramaty życiowe. Znękana wszystkimi niepowodzeniami, w nocy z 5 na 6 października 1888 roku postanowiła zakończyć swoje życie. Chciała się zabić połykając duże ilości… fosforu z zapałek. Odratowano ja cudem, jednak ten incydent nie był obojętny dla jej zdrowia, miała problemy z przewodem pokarmowym, sercem, oczami, miała też ciężką nerwicę z napadami histerii. Zobacz też: Iwona Bielska mogła być zawodową siatkarką. Dwukrotnie podążała za swoim marzeniem o aktorstwie Gabriela Zapolska marzyła o zostaniu drugą Modrzejewską „Jestem wielka i nieraz muszę się szczypać, aby sobie przypomnieć, że to ja naprawdę jestem”, pisała w jednym z listów. Ego miała spore, co pewnie czasem ratowało jej życie. W Krakowie i Warszawie ciągnęła się za nią opinia gorszycielki. Pod koniec wieku Gabriela Zapolska postanowiła więc wyjechać z kraju, z czego najbardziej ucieszyła się jej rodzina. „Nie mam nikogo na świecie, jestem sama, bo rodzina mnie nie zna — z mężem się rozwiodłam, dzieci mi umarły”, pisze do swojej paryskiej przyjaciółki Marii Szeligi. Marzy o karierze aktorskiej. Przez całe życie chciała być przede wszystkim wielką aktorką, jak jej idolka Helena Modrzejewska. W 1890 toku zamieszkała w Paryżu. Miałaa niewiele pieniędzy, dużo romansowała, m.in. z bogatym Tadeuszem Okszą-Orzechowskim. „Dziś jem ostrygi i mam kaloryfery, piję 30-letnie koniaki”, pisze. Na początku czuła się trochę samotna i zagubiona. Skarżyła się Adamowi Wiślickiemu, nieszczęśliwa, ale też pewna swoich zalet: „nie ma nic krom własnej urody i tego co wy nazywacie talentem(...)”. Wydawało się, że spełni swoje marzenia o karierze aktorki, gdy została przyjęta do zespołu Théâtre Libre, prowadzonego przez słynnego Andre Antoine’a. Gabriela Zapolska: aktorka na deskach Paryża „Jestem niezwykłym zjawiskiem. Pisarzem bodaj najlepszym ze współczesnych naszych i dążę do zostania jedną z najlepszych współczesnych aktorek. Chcę zrobić więcej niż Modrzejewska, mam dane do tego i zupełną podstawę”, pisała w liście do jednego ze swoich kochanków, przemysłowca Stefana Laurysiewicza. Ale mimo wielkiej pracowitości i oddaniu scenie była właściwie skazana na porażkę. Teatralny Paryż tamtych lat był bardzo elitarny, niechętnie widziano cudzoziemców na scenie. Zapolska mówiła po francuski, ale z kresowym akcentem. To ją właściwie przekreślało. Zagrała tam jedną, większą role, hrabiny z Rumunii. W „Nędznikach” powiedziała cztery słowa, raczej statystowała niż grała. Zdobyła jednak aktorskie szlify, poznała wielki świat. Pisała w jednej z paryskich korespondencji o wrażeniach z wieży Eiffla, wtedy wielkiej architektonicznej nowości: „Opisać to wrażenie? Czy to podobna! Jakież pióro zdolne jest przenieść na martwy papier ten przepych, który się pod moimi stopami rozłożył. Paryż! Ten Paryż Zoli - to zwierzę o białym cielsku i zielonych włosach, jak wąż przepotężny owija podstawy wieży". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgWevQbR-59fe42b.jpg" width="1366" height="2000" alt="PHOTO: MUZEUM LITERATURY/EAST NEWS Gabriela Zapolska z mezem Stanislawem Janowskim, Nicea 1908. GABRIELA ZAPOLSKA - POLISH WRITER, DRAMATIST AND PUBLICIST. Gabriela Zapolska, wlasc. Maria Gabriela Korwin-Piotrowska (1857-1921) - polska dramatopisarka, powiesciopisarka i publicystka." title="Literaci polscy XX wieku" /> Dla krytyków ciasteczka z rycyną Po powrocie nie dostała angażu do tzw. Rządowych Teatrów Warszawskich. Ale grała dużo, występowała na renomowanych scenach Krakowa i Lwowa, grała w Poznaniu i Warszawie, jeździła z objazdowymi teatrami. Była chyba dobrą aktorką, chociaż nie wybitną. Lubiła ją publiczność, bo grała emocjonalnie, całą sobą. Nie doceniali krytycy, ganiono ją m.in. za przerysowanie postaci. Jej biografowie twierdzą, że może jej życie teatralne ułożyłoby się lepiej, gdyby nie stałe konflikty z dyrektorami, z koleżankami. Warszawskie gwiazdy nazywały ją kąśliwie „aktorką z Paryża”, ona ich nie znosiła. Krytykom potrafiła podać po premierze ciasteczka z olejem rycynowym. Jedną z koleżanek uderzyła w finałowej scenie drewnianą siekierą-rekwizytem ( było to przewidziane w spektaklu, ale jako symulka). Kurtyna na szczęście opadła, a Zapolska zeszła ze sceny mówiąc gniewnie: „Ale dostałaś cholero!”. Miała też ogromne sukcesy. Jako aktorka bardzo podobała się w roli Nory, bohaterki dramatu Ibsena ( „Jak Lwów Lwowem nie widziano takie go sukcesu”, pisała o sobie z emfazą). Błyszczała jako autorka. Jej pierwsza sztuka „Miłka Szwarcenkopf”, wystawiona w 1897 roku we Lwowie odniosła ogromny sukces. „Moralność Pani Dulskiej” z 1907 roku była wydarzeniem, tak samo jak „Ich czworo”, czy „Skiz” i wiele innych. Zobacz także: Słynna reżyserka Izabella Cywińska, żona Janusza Michałowskiego, żałuje, że nie miała dzieci Gabriela Zapolska i Mieczysław Janowski Gabriela Zapolska była fascynującą kobietą. Miała niezwykła osobowość, odwagę, płaciła często za to słoną cenę. Utrzymywała się sama przez całe życie z pisania i aktorstwa, co na przełomie wieków nie było takie proste. Robiła wrażenie, miała mnóstwo adoratorów. Często się zakochiwała i niemal tego samego dnia zrywała jeden i zaczynała drugi romans. Ale kiedy w 1899 roku poznała malarza Mieczysława Janowskiego wydawało się, że naprawdę jest zakochana. „Kocham Cię jedynego i dalsze ukrywanie się nasze nie byłoby godne mnie i Ciebie”, pisała do niego. On malował jej portret, ona nie mogła wytrzymać chwili bez jego obecności. Nie była pewna małżeństwa, bo wiedziała, że spadnie na nią utrzymanie domu, a z gażami bywało różnie. Mieczysław obruszał się wtedy, żeby nie była taka wyrachowana. Pobrali się w 1901 roku, założyli wspólnie własny , niezależy teatr. To u jego boku napisała swoje głośne sztuki. Zarobiła tyle, że mogła sobie pozwolić na kupienie willi na Łyczkowie we Lwowie. Podobno „Moralność Pani Dulskiej” powstała na podstawie opowieści jej męża o znajomej właścicielce kamienicy. Gabriela Zapolska: ostatnie lata, choroba, śmierć Ale ich idylla nie trwała długo. Oboje mieli trudne charaktery. Zapolską złościły lenistwo i „kołtuński charakter” Stanisława Janowskiego. Pisała do niego: „Jestem wyczerpana i cierpliwość moja stanęła u kresu. W ostatnich czasach stałeś się tak brutalnym. Groziłeś mi witriolejem, pogruchotaniem kości […]. Bardzo często zarzucałeś mi, że z litości jesteś przy mnie." Janowski nie mógł znieść jej zaborczości i apodyktycznego stylu bycia. Rozstali się w 1910 roku, po jego zdradach. Gabriela Zapolska ostatnie lata spędziła samotnie, schorowana, cierpiąca, chorowała na oczy, ledwo widziała. Okoliczności jej śmierci był też skandaliczne. Opiekował się nią oszust, niejaki Eugeniusz Kapitain, niedoszły lekarz, który mamił ją dziwnymi terapiami. Półprzytomnej pisarce podsunął pod rękę testament, według którego cały majątek miała zapisać jego 10-letniej córce. Dopiero po śmierci pisarki ten testament został podważony i uchylony. Willa Zapolskiej nazwana przez nią „Skiz" została okradziona, zabrano z niej wszystkie cenne rzeczy. Gdy Mieczysław Janowski przyjechał do byłej żony, zobaczył jej ciało przykryte jakimś materiałem i puste wnętrza. Zniknęły drogocenne obrazy i rzeźby. Gabriela Zapolska zmarła 17 grudnia 1921 roku we Lwowie. W 1927 roku jej grób przeniesiono do Alei Zasłużonych na Cmentarzu Łyczakowskim Korzystałam z m.in. książki Jarosława Molendy „Gorszycielki. dziewczyny, które łamały prawo i konwenanse”, wyd. LIRA, 2019 rok, tekstu Heleny Kowalik „Zapolska - zbyt nowoczesna na Polskę?”, Focus.pl, Jadwigi Czachowskiej „Debiut Gabrieli Zapolskiej”, Pamiętnik literacki.
Sarah Jessica Parker i Robert Downey Jr. byli jedną z najpopularniejszych par lat 80. "Czasami miłość, to za mało"
Oboje mieli po 18 lat, gdy zamieszkali ze sobą
Niewielu pamięta, że ta dwójka była w sobie kiedyś szaleńczo zakochana. Poznali się na planie zupełnie zapomnianego dziś filmu, a po dwóch miesiącach wprowadzili do pięknego mieszkania w Los Angeles. Czy tylko "bawili się razem w dom", czy naprawdę dojrzeli już do takiego poziomu zaangażowania w związku? Ciężko powiedzieć. Byli jeszcze nastolatkami, mieli po 18 lat. Robert miał przed sobą do popełnienia jeszcze kilka poważnych życiowych błędów, a Sarah nie była w stanie go przed nimi uchronić. Wtedy wygrały używki. "Sarah była normalna", mówił o ukochanej Robert Downey Jr. Ona była dobrze wychowaną młodą dziewczyną, z tzw. dobrego domu. Miała szczęśliwe dzieciństwo, z troskliwymi i wspierającymi jej pasje rodzicami. Miała być aktorką i wiedziała to już od dziecka. W wieku 14 lat zagrała główną rolę w broadwayowskim musicalu „Annie”. Z kolei on pochodził z rodziny aktorów. Ojciec, Robert Downey Sr., był uznanym aktorem i reżyserem, który przygotowywał syna do rodzinnego zawodu, a bliskość okazywał mu przez wspólne narkotyzowanie się. To razem z ojcem Robert wypalił swoją pierwszą marihuanę. Był wtedy jeszcze dzieckiem. W momencie, gdy Robert poznał Sarah, był już głęboko uzależniony. "Sarah była normalna, a ja – całkowicie popieprzony", opisywał po latach aktor. Rzeczywiście reprezentowali dwa różne światy. Młodziutka Parker była bardzo ukierunkowana na rozwój swojego aktorskiego warsztatu i zdobywanie kolejnych ról. Narkotyki i imprezy do rana nie leżały w jej naturze. Ten spokojny tryb życia udzielił się też porywczemu aktorowi, ale nie na długo. Sarah Jessica Parker i Robert Downey Jr. poznali się w 1984 roku podczas kręcenia filmu "Pierworodny" Michaela Apteda - ich pierwszej poważnej ekranowej produkcji. Bardzo szybko przypadli sobie do gustu, ale to Sarah była tą, która zrobiła pierwszy krok i zaproponowała spotkanie. Kilka tygodni później byli już nierozłączni. Dla kogoś z boku mogło się wydawać, że to za wcześnie, że są za młodzi, ale z ich dwójki przynajmniej jedno z nich było niezwykle jak na swój wiek dojrzałe, a drugie bardzo starało się nadgonić. Czytaj też: Został skazany, ale odniósł zawrotny sukces. Robert Downey Jr. miał krętą drogę na szczyt... Sarah Jessica Parker i Robert Downey Jr.: historia miłości W wywiadzie dla "People" Robert Downey Jr. przypisywał Sarah wiele zasług, głównie tych, które pomogły mu skupić się na karierze i trzymać swoje życie w ryzach. Widział to i doceniał również ojciec młodego aktora. "Dziękuję Bogu za Sarah Jessicę Parker", mówił. "Gdyby nie ona, Robert rozbiłby się o ścianę, pędząc 100 mil na godzinę. Są razem tacy słodcy. Dzięki niej mój syn może nawet zostanie dżentelmenem". Sarah nie próbowała na siłę zmieniać Roberta. Już na samym początku dostrzegła w nim to, co on sam zobaczył dopiero po odbiciu się od dna. Wiedziała, że będzie kimś, że ma wielki talent. Na początku to ona była dla niego motywatorem do działania i sięgania po więcej. Wysyłała go na castingi, zachęcała, żeby rozwijał warsztat, może nawet trochę mu matkowała. To słowo odegra później wielką rolę przy ich rozstaniu. Robert z kolei zakochał się w naturalności Sarah i w tym, że nie udawała nikogo. Był jej pierwszym chłopakiem, pierwszą wielką miłością. On miewał już wcześniej przelotne związki, ale żaden z nich nie przerodził się nigdy w coś tak wielkiego i poważnego. Czytaj też: Jane Fonda przerwała chemioterapię. Jak czuje się aktorka? Kiedy media dowiedziały się o ich związku, dziennikarze zasypywali ich dziesiątkami pytań o przyszłość, ślub i dzieci. W pewnym momencie na palcu aktorki dostrzeżono diamentową obrączkę, która wywołała wielkie poruszenie, ale została skomentowana po prostu jako symbol ich miłości. Nie spieszyli się do ślubu, a na pytania o datę ceremonii, odpowiadali żartami. Wiedzieli, że chcą spędzić ze sobą życie, ale nie mieli powodów, żeby przyspieszać cały proces. Ostatecznie pozostawali dwójką młodych ludzi, którzy w wieku 20 lat byli przekonani o tym, że zestarzeją się razem. "Jestem teraz z Sarah bardzo szczęśliwy i nie chciałbym tego popsuć, planując przedwcześnie naszą przyszłość. Ale małżeństwo wydaje się naturalnym kierunkiem dla naszego związku", mówił w jednym z wywiadów Robert Downey Jr. Zobacz także: Lionel Messi i Antonela Roccuzzo poznali się w dzieciństwie. To była miłość od pierwszego wejrzenia! Oto ich historia Sarah Jessica Parker i Robert Downey Jr.: dlaczego się rozstali? Na przestrzeni lat ich romantyczny, partnerski związek zmienił się w niezdrową relację, w której Parker poczuwała się do odgrywania roli matki dla człowieka, z którego nieustannie wychodziło zbuntowane dziecko. "Ten związek nauczył mnie naprawdę wiele o byciu rodzicem. Bo w pewnym momencie troszczyłam się o Roberta niemal jak matka o syna" – wyznała po latach Sarah Jessica Parker dla „Vanity Fair”. W pewnym momencie przestali patrzeć na życie w tym samym kierunku. Downey Jr. zaczął więcej imprezować, nie stronił od narkotyków i coraz częściej czuł, że rozczarowuje swoją ukochaną. "Próbowała mi pomóc. Była mocno rozczarowana, gdy nie stanąłem na wysokości zadania i nie wziąłem się za siebie. Kochałem Sarah… ale miłość to czasem za mało", opowiadał aktor. Po latach Sarah Jessica Parker wyznała, że w ostatnich chwilach nie było już w niej miłości do partnera, ale ogromny strach, że może w każdej chwili umrzeć. „W końcu zebrałam się na odwagę, by go opuścić” – ujawniła aktorka w podcaście WTF. „Najtrudniejsze wybory w tego rodzaju związkach to zadecydowanie, by odejść, nawet jeśli boisz się, że ta osoba bez ciebie nie przetrwa. Nie chciałam, żeby Robert umarł". Czytaj też: Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: nie umiał być jej mężem, ale do końca życia pozostał dla niej wsparciem Najtrudniejszą w swoim dotychczasowym życiu decyzję podjęła po siedmiu latach związku. Downey nie chciał iść na odwyk, a ona nie widziała u jego boku żadnej przyszłości. Jej kariera weszła na nowe tory, zdobywała coraz większą popularność i w tamtym momencie poczuła, że to jest jej "teraz albo nigdy". "Przyszedł moment, że zebrałam się na odwagę i powiedziałam: Odchodzę. Będę się modlić, żebyś nie umarł", opowiadała aktorka. Jeszcze w tym samym roku przekonała się, że mimo ciężkich przeżyć i złamanego serca dostanie swoje szczęśliwe zakończenie. Na jej drodze pojawił się Matthew Broderick, aktor, z którym jest w związku do dziś. Są szczęśliwym małżeństwem i rodzicami trójki dzieci. Co do Roberta Downeya, po rozstaniu z Sarah, uzależnienie od narkotyków i alkoholu zaprowadziło go do kilku sytuacji, które w prasie plotkarskiej przeszły do historii. Kiedy skończył 36 lat, wydawałoby się, że jego kariera jest skończona. W 1999 roku został skazany na trzy lata więzienia, bo wielokrotnie nie stawił się na zasądzony test narkotykowy, z czego odsiedział rok. Potem przyszedł rok 2003, a w życiu aktora pojawiła się producentka Susan Levin. "Zakochałem się od pierwszego wejrzenia i używki nie są mi już do niczego potrzebne", twierdził po ich pierwszym spotkaniu. Mija ponad 18 lat, odkąd Robert Downey Jr. ostatni raz był pod wpływem środków odurzających. Dziś jest szczęśliwym mężem, ojcem i jednym z najlepiej opłacanych aktorów w Hollywood. Źródła: Vogue.pl, chatsheet.com,
Louis Vuitton - historia marki, która zmieniła świat mody
Jeden z najbardziej znanych domów mody, który od dziesięcioleci nieprzerwanie jest symbolem luksusu. Louis Vuitton to przykład marki, która została stworzona z pasji i determinacji, a mądrze rozwijana przez kolejne lata zyskała na stałe ważne miejsce w historii mody. Marka powstała w 1854 roku, kiedy Louis Vuitton otworzył w Paryżu własny warsztat, produkujący kufry podróżne. Sklep znajdował się przy 4 Rue Neuve-des-Capucines w Paryżu i był oficjalnym początkiem działalności Louis Vuitton. Jednak ta historia ma swój prawdziwy początek w małej miejscowości Anchay na wschodzie Francji. To tu w 1821 roku urodził się Louis Vuitton. Jego ojciec był rolnikiem, matka modystką. Kiedy Louis miał 10 lat, zmarła jego rodzicielka, a ojciec ożenił się ponownie. W 1835 roku, 14-letni chłopak postanowił zmienić swoje życie i rozpoczął dwuletnią podróż do Paryża. Przebył pieszo 470 kilometrów, podejmując po drodze różne prace. Kiedy dotarł do stolicy, los się do niego uśmiechnął i otrzymał możliwość terminowania w dobrze prosperującym warsztacie produkcji kufrów Monsieur Maréchal. Tu Vuitton spędził 17 lat i zyskał reputację jednego z najlepszych rzemieślników. Kiedy w 1852 roku Napoleon III został cesarzem Francji, jego żona, Eugenie de Montijo, zatrudniła Louisa Vuittona jako swojego osobistego wytwórcę kufrów. Dzięki temu mógł niedługo później otworzyć własny warsztat, a jego nazwisko stało się sławne. Jak dalej potoczyły się losy marki Louis Vuitton? ZOBACZ TAKŻE: Życie Patricka-Louis Vuitton, praprawnuka legendarnego projektanta Louis Vuitton - historia francuskiego domu mody W swoim własnym warsztacie zaczął tworzyć własne kreacje i projekty. Zaczął używać płótna zamiast skóry, dzięki czemu kufry stały się wodoodporne i bardzo wytrzymałe. W 1858 r. firma zyskała jeszcze większą popularność dzięki wprowadzeniu na rynek kufrów prostokątnych. Było to rewolucyjne jak na tamte czasy, ponieważ dzięki temu kufry można było ustawiać jeden na drugim, w przeciwieństwie do "normalnych" kufrów z zaokrąglonym dnem. Ze względu na popularność wszystkich projektów Louis Vuitton, firma często padała ofiarą plagiatów. Aby temu zaradzić, Louis zaczął stosować w swoich projektach beżowe i brązowe paski. Jednak plagiaty nie przestały się pojawiać. W 1888 roku powstał słynny wzór szachownicy „Damier Canvas”, wraz z zastrzeżonym logo z napisem „marque L. Vuitton déposée”. Monogram Canvas - kolejny symbol Louis Vuitton Po śmierci Louis Vuittona w 1892 roku, firmę przejął jego syn Georges Vuitton. Georges doskonale poradził sobie z trudnym zadaniem, jakim było z jednej strony utrzymanie statusu marki, a z drugiej rozwinięcie firmy. Jednym z najważniejszych dzieł Georges'a jest wzór-logo Monogram Canvas, z diamentami, okręgami i kwiatami. Został zastrzeżony w 1896 roku. To Georges Vuitton wprowadził markę na światowe rynki (wcześniej istniał jedynie butik w Londynie). Był też odpowiedzialny za wprowadzenie innowacyjnych zamków do kufrów. W 1914 roku otworzył ogromny salon marki na Polach Elizejskich w Paryżu, który stał się największym sklepem z artykułami podróżniczymi na świecie. Zmarł w 1936 roku, a stery firmy przejął jego syn Gaston Vuitton. CZYTAJ TEŻ: Butik Louis Vuitton w Seulu robi piorunujące wrażenie! Louis Vuitton - kufry podróżne to tylko początek. Kiedy powstały ikoniczne torebki? Marka cały czas się rozwijała, a jednym z kluczowych elementów było wprowadzenie do kolekcji Louis Vuitton torebek i innych akcesoriów. Jedną z pierwszych stworzonych toreb była duża torba podróżna Keepall z 1930 roku. W 1932 roku do sprzedaży weszła, tak popularny dziś model Speedy. To właśnie ta torba była pierwszą torebką przeznaczoną do codziennego użytku. Po wojnie Louis Vuitton rozszerzył swoją kolekcję o portmonetki i portfele. W 1970 roku Gaston Vuitton zmarł, a firmę przejął jego zięć, Henry Racamier, który dalej rozwijał brand. W 1987 roku Louis Vuitton, Moet & Chandon oraz Hennessy postanowiły połączyć siły i stworzyły konglomerat dóbr luksusowych LVMH. Ten moment był niezwykle istotny dla dalszego rozwoju samego Vuittona. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Ta futurystyczna kampania Louis Vuitton robi wielkie wrażenie Projektanci, którzy odmienili dom mody Louis Vuitton: Jacobs, Ghesquière, Abloh Marc Jacobs pierwszym dyrektorem kreatywnym Louis Vuitton W 1997 roku Louis Vuitton powołał swojego pierwszego dyrektora kreatywnego. Został nim amerykański designer Marc Jacobs. Wcześniej pracował dla Balenciagi i liczono, że wprowadzi brand w świat wielkiej mody. Zatrudniono go do projektowania zarówno męskich, jak i damskich kolekcji. Jacobs nie próżnował. Poszerzył znacznie ofertę marki. W 2001 roku pojawiła się pierwsza biżuteria, a w 2002 roku kolekcja zegarków. To Jacobs wprowadził linię Monogram Multicolor, jak również kolekcje Monogram Vernis i Damier Graphite. To dzięki niemu Louis Vuitton pokochały gwiazdy. To on zatrudnił je też do kampanii reklamowych. Warto tu wspomnieć choćby słynną kampanię z udziałem Madonny z 2009 roku. Monogram LV - nowe podejście Marca Jacobsa W 2003 roku Jacobs nawiązał współpracę przy tworzeniu monogramu z japońskim artystą Takashim Murakami. W swojej pierwszej serii Murakami przerobił monogram na biało z wielokolorowymi logotypami i postaciami oraz na różowo z motywami kwiatów wiśni. W 2004 i 2005 roku dodał do tego nadruki prawdziwych wiśni i dżinsy. Jacobs odpowiedzialny był też za współpracę ze Stephenem Sprousem, który stworzył graffiti z monogramem Vuittona. Po raz pierwszy w historii monogram został unowocześniony. Wiosną 2007 roku pojawiła się denimowa torba, wiosną 2010 roku - torby w kolorach ombré, a jesienią 2010 roku - torby ozdobione cekinami. To wszystko zasługa Jacobsa. Kolejni projektanci Louis Vuitton - Nicolas Ghesquière, Kim Jones, Virgil Abloh Marc Jacobs ustąpił ze stanowiska dyrektora kreatywnego Louis Vuitton w 2013 roku i skupił się na rozwijaniu własnego domu mody. Stanowisko dyrektora kreatywnego w Louis Vuitton zostało obsadzone przez trzech różnych projektantów: Nicolas Ghesquière (zdjęcie poniżej) przejął projektowanie kolekcji damskich, Kim Jones - kolekcję męską, a Darren Spaziani został wyznaczony do kierowania luksusowymi wyrobami skórzanymi. CZYTAJ TEŻ: Pokazy mody: Louis Vuitton na wiosnę/lato 2022. Zaproszenie na wielki bal Pierwsza kolekcja Nicolasa Ghesquière'a wzbudziła zachwyt, inspiracjami stylem lat 70. Natomiast kluczem do sukcesu kolekcji w kwestii akcesoriów była nowa torba Petite Malle, stylizowana na kultowe kuferki Vuittona. Ghesquière, podobnie jak wcześniej Jacobs też eksperymentował z monogramem. W 2016 roku pojawiły się skórzane sukienki, ozdobione kwiatowym wzorem z logo. W 2018 roku męską kolekcję przejął amerykański projektant mody Virgil Abloh, który zmarł w 2021 roku. Abloh odmienił spojrzenie na męską modę, a dzięki uwielbieniu, jakim cieszył się wśród gwiazd, sprawił, że męskie kolekcje zyskały rozgłos porównywalny do damskich. Uchodził za jednego z największych wizjonerów świata mody. Rewolucją na rynku modu było pojawienie się w 2013 roku jego autorskiej streetwearowej marki Off-White. To właśnie po jej sukcesie do współpracy zaprosił go Bernard Arnault, prezes LVMH. Arnault zaoferował mu stanowisko dyrektora artystycznego linii męskiej. ZOBACZ TEŻ: Pokazy mody: męska kolekcja Louis Vuitton na jesień 2022. Ostatnie dzieło mistrza… Louis Vuitton - przyszłość marki Louis Vuitton pozostaje jedną z najpopularniejszych luksusowych marek na świecie, a dzięki kreatywności Nicolasa Ghesquière'a co sezon zachwyca. Dzięki regularnej współpracy z artystami i projektantami powstają jeszcze bardziej wyjątkowe akcesoria, które są jak dzieła sztuki. Dom mody czerpie ze swojego DNA, inspiruje się pomysłami samego Louis Vuittona, ale jednocześnie patrzy w przyszłość świata mody i… go kreuje. Czy tak będzie też za czasów nowego dyrektora kreatywnego męskiej linii LV Pharella Willimsa, który zastąpił niedawno zmarłego Virgila Abloha? Mocno trzymamy za to kciuki!
Odkryj niezwykłe historie i poznaj tajemnice branży modowej
Podcasty zdobywają niezwykłą popularność, coraz chętnie ich słuchamy podczas domowych obowiązków, jazdy samochodem lub spaceru po parku. Są źródłem ogromnej wiedzy praktycznie w każdym temacie, odkrywają wiele tajemnic i świetnie angażują słuchacza i umilają mu czas. Nie tylko są źródłem historycznej wiedzy, ale mogą także wprowadzić nas za kulisy branży modowej! Odkryj 7 podcastów, które warto dodać do swojej listy i śledzić na bieżąco! ZOBACZ TEŻ: 5 najlepszych podcastów do słuchania w podróży 7 podcastów, które warto znać: Fashion no filter Dwie przyjaciółki - Monica Ainley i Camille Charriere, postanowiły uchylić rąbka tajemnicy branży modowej i rozmawiają o mediach społecznościowych, streetwear’u i zrównoważonym rozwoju. Możemy posłuchać między innymi jak Bryanboy, jeden z najpopularniejszych influencerów ostatniej dekady zrobił karierę, czym zajmuje się Eva Chen, czyli redaktor naczelna magazynu “Lucky” lub co urzekło Jenny Walton w projektach Miucci Prady. Fantastyczny podcast, który jest prowadzony w zabawny i przyjemny sposób, dzięki czemu słuchacz czuje się jakby był częścią dyskusji. 7 podcastów, które warto znać: Prêt-à-create Prêt-à-create jest poświęcony nie tylko twórczości w świecie mody, ale także kulisom branży kreatywnej w Polsce. Założyła go firma, która organizuje kursy, szkolenia i warsztaty o rynku prac twórczych, a podcast jest formą uzupełnienia ich działalności i szerzenia wiedzy. Podcast porusza wiele tematów, między innymi jak można zostać tatuażystą, stylistą lub ilustratorem. Warto odsłuchać kilka odcinków i zobaczyć, jak wygląda branża kreatywna w Polsce od środka. 7 podcastów, które warto znać: Odpowiedzialna moda Jest to świetny podcast, który każdy powinien znać! Katarzyna Zajączkowska podejmuje w nim trudny temat zrównoważonego rozwoju, który jest aktualnie bardzo gorącym tematem. W opisie audycji możemy zobaczyć jak szeroki zakres tematyczny autorka oferuje swoim słuchaczom: Moda jest zjawiskiem i pretekstem do rozmów o świecie, życiu i relacjach. Patchworkowy mix tematów i wątków. Czasem o tym jak się ubrać, innym razem jak uratować świat. Jeśli interesuje was tematyka ekologicznej mody, chcecie więcej dowiedzieć się o zjawisku fast fashion i o formach wyzysku jakie występują w branży, koniecznie sprawdźcie “Odpowiedzialną modę”! 7 podcastów, które warto znać: Introducing Dressed: The History of Fashion Jest to jeden z najpopularniejszych i najciekawszych podcastów o modzie jaki możemy znaleźć na platformach streamingowych! Jest prowadzony przez Cassidy Zachary i April Calahan, które zapraszają do swojego programu wielu specjalistów z różnych dziedzin związanych z modą - projektantów, fotografów, a nawet detektywów! Dzięki temu w ciekawy sposób przedstawiają ewolucję stylu na przestrzeni lat i analizują procesy, które zaszły w trendach i popkulturze. Fantastyczny podcast, który musicie znać! 7 podcastów, które warto znać: Michał Zaczyński Podcast Michał Zaczyński jest dziennikarzem i ekspertem modowym, który pisał dla takich tytułów jak “Vogue”, “Elle” oraz “Gazeta Wyborcza”, a od jakiegoś czasu prowadzi też bardzo ciekawy podcast, w którym opowiada o wielu aspektach mody. Możemy posłuchać między innymi o tym jak branża wpływa na społeczeństwo i środowisko, obala lub potwierdza mity, przedstawia wady i zalety oraz toksyczną stronę mody. Wszystko jest okraszone humorem i niezwykłą szczerością, zdecydowanie warto dodać ten podcast do swojej listy. 7 podcastów, które warto znać: Freakery – Historia Mody Freakery to podcast bardzo pozytywny, który w ciekawy sposób przedstawia słuchaczowi różne historie związane z modą. Przypomina zapomniane wątki, nawiązuje do wielu popkulturowych wydarzeń i nie boi się żadnej tematyki. Możemy w nim znaleźć odpowiedzi na poniższe pytania: Biżuteria z włosów? Suknia ze spadochronów? Radioaktywny makijaż? Lycra dla zombie? Niedługo nic Was nie zdziwi, a moda stanie się lekturą, do której sami napiszecie opracowanie. Wszyscy zainteresowani odkryciem nietypowych i ciekawych historii powinni zasłuchać się we Freakery! 7 podcastów, które warto znać: Girlboss Radio Sophia Amoruso, właścicielka sklepu NastyGal zyskała na ogromnej popularności za sprawą komediowej serii Netflixa, która pokazała jej przebojowy charakter i pokazała publiczności kto stoi za świetnie prosperującym biznesem sprzedaży ubrań vintage. Jej podcast “Girlboss Radio” opiera się na jej doświadczeniach w biznesie, ale także gości, którzy są zapraszani. Odkrywają oni tajniki wirtualnego biznesu i nie tylko. Zdecydowanie warto go posłuchać, gdyż daje on niezwykłego kopa do działania! Aktualnie na najpopularniejszych platformach streamingowych możemy znaleźć mnóstwo ciekawych podcastów, nie tylko tych ze świata mody. Jeśli pragniesz zagłębić się w tematyce wellness, kosmetologii lub zagadek kryminalnych, zdecydowanie znajdziesz coś dla siebie! Który podcast zainteresował Ciebie najbardziej?
Lata spędzone w przytułku i śmierć na rękach przyjaciółki. Burzliwe życie Coco Chanel
W tym roku mijają 54 lata od śmierci projektantki
Mówiła o sobie: „Byłam jedną z pierwszych istot żyjących XX wiekiem”. Nie przesadziła. Coco Chanel wywołała rewolucję w modzie i rewoltę w obyczajach. Pokazała kobietom, że nie tracąc kobiecości, mogą być równe mężczyznom. Miała wielu sławnych i wpływowych kochanków. Tylko jednego nie miała. Miłości. [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 10.01.2025 r.] Coco Chanel: umierała na rękach przyjaciółki Jest 10 stycznia 1971 roku. Wielki apartament w hotelu Ritz w Paryżu, gdzie Coco przeniosła się na stare lata. Bogactwo i przepych. Drogocenne meble, dziesiątki figurek z porcelany, parawanów i fotografii z minionej epoki. 88-letnia Coco większość czasu spędza, wspominając swoje życie. Cudowne lata młodości, kochanków, rauty, wyścigi, bale. Ma wiele powodów do dumy. Imperium Chanel to od pół wieku potęga. Mimo to Coco wcale nie jest szczęśliwa. Chciałaby z kimś dzielić swoją radość, fortunę. Ale nie ma rodziny, przyjaciół. Wszyscy zmęczeni jej despotyzmem, który z wiekiem stał się nie do wytrzymania, uciekli. U jej boku jest tylko ostatnia wierna przyjaciółka, na której rękach przyjdzie niebawem Coco umrzeć. Gdyby potrafiła płakać, być może w tej chwili łzy spłynęłyby po jej policzkach. Nie tak wyobrażała sobie swój koniec. Coco Chanel: trudne dzieciństwo Stworzenie imperium mody nie było celem życia Coco Chanel. Chciała kochać i być kochana. Być może to ślad dzieciństwa, w którym zaznała biedy i opuszczenia. Po latach będzie opowiadać niestworzone historie na temat swojej młodości. Prawda jest jednak taka, że po śmierci matki, Jeanne Devolle, ojciec Albert Chanel, który był komiwojażerem, porzuca ją i pięcioro jej rodzeństwa. Gabrielle, bo tak brzmi jej prawdziwe imię, w wieku 11 lat trafia do przytułku w Aubazine prowadzonego przez zakonnice, które nazywa ciotkami. A ciotki są surowe. Każą dzieciom pracować i modlić się. Modlić się i pracować. W wieku 18 lat Gabrielle opuszcza przytułek. Nie ma domu, pieniędzy, niczego. Jedyny jej kapitał to determinacja i siła. Jak powie później: „Nieprzyjemne ciotki stwarzają ludzi sukcesu. Z trudnych warunków rodzi się siła, z dumy – pragnienie sukcesu i pożądanie wielkości”. Gabrielle jedzie do ciotki w Moulins. W dzień pracuje w sklepie z kuzynką Adrienne. Wieczorami występuje w kabarecie Rotonde, próbując sił jako piosenkarka. To wtedy powstaje jej pseudonim. Kiedy Gabrielle kończy swoją popisową piosenkę, „Co, co ri co” – o zaginionym piesku imieniem Coco, widownia zaczyna nazywać ją tym samym imieniem. Coco Chanel i Boy Capel historia miłości Coco Chanel jest śliczna i pełna życia. Ma duże piwne oczy i długie bujne włosy. Mimo braku wykształcenia jest oczytana i elokwentna. Kiedy tańczy kankana, mężczyźni wstrzymują oddech. Wydaje się więc, że znalezienie kandydata na męża jest tylko kwestią czasu. Ale uroda i temperament to na początku XX wieku zbyt mało, by znaleźć męża w wyższych sferach. Każdy chce ją mieć, ale nikt nie chce się angażować. Już pierwsi kochankowie nie zostawiają jej żadnych złudzeń. Kiedy Coco stwierdza, że jest w ciąży, woli usunąć dziecko, by nie zostać samotną matką. Wkrótce potem jeden z oficerów bywających w knajpie, Étienne Balsan, radzi jej, by dała sobie spokój ze śpiewaniem. I namawia na wspólne życie, zaprasza do wspaniałego domu w Royallieu. Ale Coco jest tylko utrzymanką. Balsan przedstawia ją bliskim znajomym, ale na oficjalne przyjęcia nie zaprasza. Zobacz: Dziś rocznica śmierci Coco Chanel. Które z jej projektów zyskały miano ikonicznych? Ona cierpi, ale jej cierpienie jest jeszcze większe, gdy któregoś dnia poznaje u Balsana Artura Capela, zwanego Boyem. Nieślubny syn bankiera o niebywałym uroku i urodzie odwzajemnia jej uczucie. Po latach okaże się, że to on był miłością jej życia. Podróżują do Barritz, Monte Carlo, jeżdżą na wyścigi. Biegają po plaży. Ale Boy także nie zamierza żenić się z Coco Chanel, bo małżeństwo dla niego to inwestycja. W sylwestra 1913 roku staje na ślubnym kobiercu z kimś ze swojej sfery. Coco jest zdruzgotana. W końcu jednak przełyka gorzką pigułkę. Nadal utrzymuje kontakty z Boyem, aż do jego tragicznej śmierci w wypadku samochodowym w 1919 roku. Twierdzi: „Jest bardzo wiele rodzajów kochania i bycia kochaną”. Niezależna Coco Coco Chanel postanawia żyć na własny rachunek. Nie zależeć już nigdy więcej od żadnego mężczyzny. „Nie jestem gorsza nie tylko od innych kobiet, nie jestem gorsza od żadnego faceta”, stwierdza. Sama „wchodzi” w spodnie. Nie tylko w przenośni. Już w trakcie pobytu u Balsana, w wieku 23 lat, obcina na krótko włosy, także grzywkę, która wkrótce stanie się symbolem emancypantek. Wkłada koszule kochanka i bryczesy. Paraduje w obszernych męskich pulowerach. Odpruwa mankiety i kołnierzyki od jego koszul i doszywa je do bluzek i sukni. Postanawia uniezależnić się finansowo. Jedyne, co potrafi robić, to szyć. Dzięki zakonnicom opanowała tę sztukę do perfekcji. Stwierdza: „Żaden facet nie potrafi ubrać kobiety, bo w głębi duszy nią gardzi. Robi z niej ozdobny dodatek do siebie”. Bierze więc pożyczkę od Boya i otwiera pierwszy butik przy Ambon 21 w Paryżu, który stanie się zaczątkiem jej imperium. Żartuje: „Mogłam otworzyć ten sklep, bo Balsan i Capel licytowali się o moje niewielkie ciało”. Nie umie rysować, więc wszystkie projekty kroi i zszywa na modelkach. Trwa to czasami tak długo, że mdleją one z wyczerpania. Ale ona nigdy nie jest zmęczona. Gdy narzekają, krzyczy na nie. Kiedy proszą o podwyżkę, wysyła na ulicę, by... dorobiły. Uparta, bezwzględna ma jednak w 1915 roku już trzy sklepy i może oddać dług Capelowi. Staje się w pełni panią własnego losu. Zobacz także: Bon vivant i prowincjuszka. Niezwykła historia miłości Coco Chanel i Boya Capela Mężczyźni byli inspiracją Coco Chanel Teraz to ona będzie wykorzystywała mężczyzn do swoich celów. Inspirowała się ich życiem, ubraniami. Jak zauważa jej biograf Pierre Galante: „Wszystko, co wymyśla, ma swój powód” – począwszy od tkanin, poprzez krój, skończywszy na dodatkach. Zamiast sztywnych taft i wełen, zaczyna stosować miękkie dżerseje, które do tej pory były używane tylko do szycia bielizny, tweedy, które nie krępują ruchów. To dzięki niej pojawia się nie tylko mała czarna, nazwana w amerykańskim Vogue’u „Fordem spod znaku Chanel”, bo – jak wiadomo – Ford mógł mieć każdy kolor, pod warunkiem że... był czarny. Coco wymyśla też trencz podróżny, z kieszeniami, bo lubi wygodę i trzymać ręce w kieszeniach. Aby uwolnić je od torebki, zawiesza ją na pasku na ramieniu. Butom dodaje z przodu czarne noski, bo wydaje jej się, że ma za krótkie stopy i czarne noski dają efekt przedłużenia. Zasługą Coco Chanel są kapelusze z małym rondkiem, tak zwane kubełki, chustki i baskijskie berety. Potem wełniane czapki i szaliki, w których kobieta może uprawiać sporty zimowe. Projektuje pierwszy kostium plażowy, który składa się z granatowych rybaczek i tuniki wykończonej białą lamówką, przewiązaną w pasie wstążką. Coco nie chce jednak rezygnować z kobiecości. Elementy niezbędne jej zdaniem, jak guziki i biżuteria, stają się bardzo widoczne. Noszone nawet do obszernych swetrów, tworzą zupełnie nową jakość. Zaś Ernest Beaux z Grasse komponuje dla niej pierwszy sztuczny zapach. „Suknia bez zapachu jest tylko ubraniem, a kobieta bez perfum to kobieta bez przyszłości”, mówi Chanel. Coco Chanel: wielki sukces Imperium Coco Chanel rośnie w siłę. Ale jej życie uczuciowe jest coraz bardziej żałosne. Z wiekiem ma coraz więcej kochanków, są coraz młodsi. Teraz to ona jest tak sławna i bogata, że może dyktować warunki w związku. Z niektórymi, jak Jean Cocteau, pracuje na zasadzie partnerstwa. Jest jego kochanką przez 14 lat – od 1923 do 1937 roku. Dzięki temu powstają cudowne kostiumy do jego spektakli. Rodzą się sportowe kolekcje strojów do golfa, pływania, tenisa. Białe luźne sukienki, sięgające zaledwie kolan, i opaski na czoło, które stają się kanonem. Wielu swoich kochanków Coco utrzymuje. Jak zubożałego wielkiego księcia Dymitra Romanowa, którego odstąpiła jej przyjaciółka, bo był dla niej za drogi. Sergiuszowi Diagilewowi finansuje wystawienie baletu. Bierze do siebie na stancję Igora Strawińskiego z żoną i czwórką dzieci. On nawet nie ukrywa, że się w niej kocha. A kiedy Coco próbuje go rugać, słyszy: „Ależ moja żona też przepada za panią”. W ciągu tych lat Coco jeszcze tylko raz podejmuje próbę wyjścia za mąż. W 1925 roku w Monte Carlo poznaje diuka Westminsteru, Hugh Richarda Arthura. Traci dla niego głowę. Jednak książę musi mieć potomka. Tymczasem ona jest po młodzieńczej aborcji bezpłodna. Nie pomagają terapie i konsultacje w najlepszych klinikach na świecie. W wieku 42 lat Coco musi definitywnie pożegnać się z macierzyństwem i marzeniem o rodzinie. Diuk żeni się z inną. Nawet w trakcie wojny Chanel próbuje wykorzystywać mężczyzn do swoich celów. Współpraca z faszystami i romans ze szpiegiem Hansem Güntherem von Dincklage sprawia, że po wojnie zostaje aresztowana. Dzięki czyjemuś wstawiennictwu wychodzi z więzienia. Omija ją także publiczne golenie głowy. Ale na 10 lat musi emigrować do Szwajcarii. A po powrocie ponownie walczyć o swoją pozycję w biznesie. Po wojennej szarzyźnie Dior proponuje kobietom nową sylwetkę: kloszowe spódnice, kapelusze z dużymi rondami, szpilki. Coco wydaje się skończona. Ale to złudzenie. Spokojnie robi swoje i czeka. Wkrótce kobiety, które chcą osiągnąć sukces, wracają do jej pomysłów. Takiego come backu nie miał żaden projektant. Coco Chanel: ostatnie chwile Na łożu śmierci pragnienie miłości odżywa jednak w Coco Chanel z nieprawdopodobną siłą. „Wiesz – mówi do przyjaciółki – gdy miałam wybrać między mężczyznami a sukienkami, wybierałam sukienki. Ale samotność, która może dopomóc mężczyźnie w odnalezieniu siebie, kobietę zabija. Mam miliony, ale to wszystko nic nie jest warte. Jednak kobiety same dążą do katastrofy. Praca, zawsze praca, pośpiech, unikanie macierzyństwa, ponieważ stawia cię w gorszej sytuacji, pogoń za pieniędzmi, udawanie, że jest się lepszą od mężczyzny. Wkrótce społeczeństwo będzie oczekiwać od kobiety wszystkiego, bo jest silniejsza od mężczyzny”. Prorocze słowa. Coco umiera. Sama pośród swoich skarbów i milionów wielbicieli, którzy tłumnie przyjdą dopiero na jej pogrzeb. Tekst: Magda Łuków
Na granicy kiczu, czyli zwariowana moda lat 90.
Spice Girls, Britney Spears, Kurt Cobain… Oto stylowi idole dekady!
Moda lat 90. rządziła się swoimi prawami. Ubrania balansowały na granicy kiczu, często ją przekraczając. Pamiętacie wszechobecne koturny, chodaki, krótkie topy odsłaniające brzuch, kraciaste spódnice, katany, spodnie z wysokim stanem i ogrodniczki? Lata 90. to prawdziwa kopalnia stylowych pomysłów… Poznaj najmodniejsze trendy dekady i wybierz propozycje, które urozmaicą Twoją garderobę! Tło historyczne Lata 90. to zwariowany i bardzo specyficzny czas. Polska dopiero otwierała się na zachód, więc w sklepach wciąż niewiele było. Galerie handlowe i odzieżowe sieciówki? Nikt nawet o nich nie słyszał. Noszono ubrania, które rodzina przysłała w zagranicznej paczce, te uszyte ze wzorów z Burdy, albo kupione na lokalnym targu. Oglądając jednak zdjęcia z epoki, można zaryzykować stwierdzenie, że poradziliśmy sobie całkiem nieźle. Nasze stylizacje nie odbiegały wyglądem od outfitów nastolatków z zachodu. Co miało największy wpływ na kształtowanie się mody lat 90.? Oczywiście popkultura! Ta dekada w całości była podporządkowana kierunkowi wyznaczanemu przez muzycznych i telewizyjnych idoli. Na topie były przede wszystkim seriale Przyjaciele, Beverly Hills 902010 i Jezioro marzeń. Chcesz poczuć klimat epoki? Obejrzyj kilka odcinków i zobacz, co się wtedy nosiło. Ikony mody lat 90. Spice Girls Najpopularniejszy girlsband wszech czasów. Spajsetki nie tylko świetnie śpiewały, ale wykonywały też skomplikowane układy taneczne. Nastolatki na całym świecie naśladowały ich styl. Krótkie topy ze zwierzęcymi printami i spodnie bojówki (w stylu Mel B), czy obcisłe sukienki na ramiączkach (à la Victoria Beckham) na stałe weszły do kanonów mody. Britney Spears Prawdziwa gwiazda! Krótka spódniczka, podkolanówki, koszula związana nad pępkiem i słodkie warkoczyki – tę stylizację z teledysku Baby one more time kopiowały wszystkie dziewczyny. Katie Holmes Jej kariera zaczęła się od roli w Jeziorze marzeń. Krótkie topy, dżinsy z wysokim stanem, ogrodniczki, bluzki bez pleców z wiązaniem na szyi – typowa dziewczyna z sąsiedztwa. Christy Turlington, Cindy Crawford, Claudia Schiffer, Naomi Campbell Na kształtowanie się mody lat 90. wyraźny wpływ miały także modelki. O szczupłej, kobiecej figurze, niezwykle zaangażowane w promowanie zdrowego trybu życia, zachęcały kobiety do uprawiania sportu i dbania o ciało. Kurt Cobain Wokalista Nirvany stał się prawdziwym idolem dla kolejnych pokoleń nastolatków. Cobain wypromował charakterystyczny trend, który nie zniknie z ulic jeszcze przez długi czas - trampki, potargane dżinsy, oversizowe swetry czy koszula w kratę. Backstreet Boys Plakaty tego boysbandu zdobiły ściany sypialni każdej nastolatki. Nosili kolczyki (w obu uszach!), włosy średniej długości zaczesane do tyłu, za duże bluzy i koszule w obowiązkową kratę. Największe trendy w modzie lat 90. Dżins Denim królował na ulicach. Najmodniejszy model spodni to mom jeans – wykonane z jasnego denimu, niezbyt dopasowane, z lekko podwyższonym stanem i podwiniętymi nogawkami, często z dziurami na nogawkach. Do tego luźny T-shirt, okulary przeciwsłoneczne i modny look gotowy. W latach 90. popularne były też dżinsowe ogrodniczki i oczywiście katany. Sztruksy O tych spodniach pewnie dawno już zapomniałaś, choć z całą pewnością miałaś parę lub dwie w swojej szafie. Stanowiły alternatywę dla dżinsów, były wygodne i naprawdę stylowe. W zeszłym sezonie jesienno-zimowym wróciły do łask, najczęściej w połączeniach z golfem. Bojówki Do dziś stanowią bazę męskiej garderoby, a w latach 90. wdarły się szturmem także do kobiecych szaf. Ich wielką zwolenniczką była Mel B, a za jej przykładem nastolatki na całym świecie zapragnęły podążać tą bojową ścieżką. Koszula w kratę W połączeniu z wygodnymi dżinsami tworzyła country style. Noś ją rozpiętą – zarzuconą na krótki top lub zawiąż wokół bioder. Będzie pasowała także do stylizacji grunge’owych. Buty Lata 90. to dekada, w której królowały dość specyficzne buty: martensy, chodaki, buty na koturnie czy sandały z rzemykami. Oprócz martensów, które przeszły do klasyki, pozostałe modele uważane są za niespecjalnie udane. Niestety, mało kto wyglądał w nich dobrze, ale cóż – moda rządzi się swoimi prawami. I tak za nimi szalałyśmy, prawda? Crop top Czyli króciutki top odsłaniający pępek, spopularyzowany przez Spice Girls. Dziś znowu jest modny, szczególnie w połączeniu z dżinsami z wysokim stanem. Akcesoria Obowiązkowym elementem każdej stylizacji był naszyjnik ciasno wiązany wokół szyi, czyli choker. Elegancka aksamitka, rzemyk, albo specjalna ażurowa opaska – to się wtedy nosiło! Spodnie rybaczki Ten fason, choć nie należy może do najbardziej udanych produktów modowych, to w latach 90. był prawdziwym hitem! Spodnie sięgające delikatnie za kolano i z rozcięciem na szwie nosił po prostu każdy! Sukienki bodycon Opięte, dość krótkie sukienki, podkreślające walory kobiecej figury święciły triumfy w latach 90. Każda bywalczyni dyskoteki miała taki fason w swojej szafie. Ten krój nigdy nie stracił na aktualności i dziś z powodzeniem również możesz włożyć sukienkę typu bodycon na imprezę, randkę czy spotkanie z przyjaciółmi. Makijaż w stylu lat 90. W latach 90. dziewczyny miały mocno wyskubane brwi. Kładły także silny akcent na usta – modne były pomadki w kolorze bordo, brązu czy wiśni, do tego obowiązkowa konturówka. Prawdziwym hitem były też błyszczyki, bezbarwne albo zawierające pigment. Oko najczęściej podkreślano perłowym, jasnym cieniem. Włosy w stylu lat 90. Chłopcy obowiązkowo stawiali włosy na żelu. Na topie były też półdługie pasma zaczesane do tyłu. W przypadku kobiet – pasma karbowane lub mocno cieniowane. Modne były także warkoczyki zaplecione na całej głowie lub dwa wysoko upięte kucyki. Dziewczyny nosiły także koki z luźno wypuszczonymi pasemkami okalającymi twarz. Mimo że wiele topowych stylizacji lat 90. dziś kojarzy się raczej z kiczem, to współcześni projektanci i tak chętnie sięgają po trendy tamtej epoki. Tylko na pozór lata 90. to tania i krzykliwa moda, która nie może wprowadzić do Twojej szafy nic nowego. Kultowa koszula w kratę czy wygodne, poszarpane mom jeans, a może ogrodniczki i krótki top? Zakochaj się na nowo w modzie lat 90. Zestawiaj ze sobą ubrania wygrzebane z dna szafy z tymi kupionymi na sezonowych wyprzedażach i przekonaj się, jak wiele do zaoferowania ma ta pełna kontrastów epoka.
Elektryzujące neony i sportowy luz… Lata 80. wciąż są w modzie!
Bohaterki „Dynastii”, księżna Diana… Sprawdź, kto wyznaczał wtedy trendy!
Moda lat 80. była neonowa, wygodna, łamiąca konwenanse, stawiająca na luz i swobodę. Do niedawna uznawana za kolorowy kicz, dziś ponownie króluje na salonach. Fascynuje Cię dekada indywidualistów, którzy podążali niewydeptanymi dotąd ścieżkami? Chcesz wiedzieć, jak filmowe kreacje (Top Gun, Dirty Dancing, Amerykański Żigolak) wpleść do codziennych outfitów? Obcisłe getry i bluza z opadającym ramieniem to podstawa Twojej garderoby? Najprawdopodobniej wśród trendów lat 80. znajdziesz wiele perełek, które wzbogacą Twoją garderobę. Przyjrzyj się bliżej strojom z tamtej dekady i odmień oblicze swojej szafy. Tło historyczne Lata 80. pełne są sprzeczności. To dekada dorobkiewiczów, w której ważne stało się robienie kariery i rozwój zawodowy. Chętnie manifestowano przy tym swój status społeczny. Do świata mody prawdziwą rewolucję wprowadził Giorgio Armani, całkowicie odwracając kobiecą i męską rolę – po raz pierwszy projektant zaproponował mężczyznom dopasowane garnitury, kobietom oddając luźne, oversizowe konstrukcje. Zaproponowany przez niego trend został rozpowszechniony jako power look, czyli styl dla dynamicznych karierowiczów, którzy chcieli poprzez ubiór wyrazić swoje ambicje. Silnym nurtem lat 80. staje się też indywidualizm – muzyka, taniec i przyjaźń są wartościami naczelnymi. Na ulicach króluje pop (Michael Jackson to ikona tamtych czasów) i hip hop. Muzyki nie słucha się już tylko w domu czy na specjalnie zorganizowanych koncertach. Młodzi manifestują swoje preferencje, zabierając muzykę na ulice. Popularne stają się kieszonkowe odtwarzacze (walkmany) i przenośne radia. Istotną rolę w kształtowaniu się modowych trendów odgrywa oczywiście film. Kultowe tytuły, jak Dirty Dancing czy Top Gun, to pozycje, do których chętnie wracamy również dzisiaj. Policjanci z Miami rozsławili wśród panów białe spodnie i białe garnitury. Prawdziwą ucztę dla zmysłów stanowi najpopularniejszy serial dekady, Dynastia. Jeśli szukasz inspiracji do odświeżenia swojej garderoby, w każdym odcinku znajdziesz co najmniej kilkanaście propozycji wartych uwagi. Serial Dynastia Ikony mody lat 80. Cher Jej stylowy, sceniczny look robił wrażenie na każdym. „Nagie sukienki”, w których chętnie pokazywała się na czerwonym dywanie, może nie bardzo nadają się do noszenia na co dzień, ale przy okazji przebieranego Sylwestra, czemu nie? Księżna Diana Niezaprzeczalna ikona stylu. Kochana za wdzięk i elegancję. Dziś jej godną następczynią stała się księżna Kate. Tom Cruise Jego męski look z filmu Top Gun zapadł w pamięć wszystkim miłośniczkom kina. To on wypromował modę na okulary typu Aviator. Patrick Swayze Obcisła koszulka opinająca muskularne ramiona, dopasowane dżinsy, zaczesane do tyłu pasma – czy mogło być coś bardziej seksownego? Największe trendy w modzie lat 80. Biżuteria: duża, wyrazista. Kobiety nosiły masywne kolczyki, mężczyźni chętnie pozowali w solidnych łańcuchach zawieszonych na szyi. Koszulki z napisami: slogany na T-shircie, te zabawne i te bardziej demonstracyjne, nikogo dzisiaj nie dziwią. W latach 80. były prawdziwą nowością. Jak widać, ten trend przyjął się na stałe i po upływie niemal 40 lat wciąż ma się znakomicie. Akcesoria: kolorowe zegarki, najlepiej na pasku wykonanym z gumy, frotowe opaski na włosy, walkmany, przenośne radia, okulary przeciwsłoneczne. Saszetki: czyli popularne nerki. Jeśli sądzisz, że to propozycja współczesnych projektantów, to jesteś w błędzie. Właśnie w latach 80. saszetki królowały na ulicach. Sprane, firmowe dżinsy: Levi’s, Wrangler, Lee – te marki wypłynęły na szerokie wody właśnie w latach 80. Markowe dżinsy to absolutny must have tamtych czasów. Welur: połyskujący, miękki, misiowy materiał był hitem ulic. Szyto z niego sukienki, spódnice, żakiety, a nawet dresy. Czarny, zielony, granatowy, bordo – welur nie miał sobie równych. Noszony zarówno na co dzień, jak i na wyjątkowe, wieczorne wyjścia. Buty: lata 80. to era białych „adidasów”, butów na szpilce i gumowych sandałów. Noszone w tym czasie obuwie nigdy nie straciło na poularności i wymienione modele bez trudu znajdziesz w asortymencie wielu sklepów obuwniczych. Modne fryzury w latach 80. W latach 80. dominowały loki – nie eleganckie, ciężkie, barokowe sprężynki, ale bezładne, puszyste i rozwiane loczki. Obowiązkowa była objętość, więc masowo tapirowano pasma. Chętnie noszono też grzywki. Oprócz tego super modny stał się koński ogon – najlepiej związany dużą, neonową frotką. Kucyki zaczęli nosić też mężczyźni. Jedni decydowali się na zapuszczenie włosów i wiązanie ich w kucyk, inni strzygli włosy na krótko, pozostawiając jedynie z tyłu dłuższe pasmo, które następnie wiązali gumką lub zaplatali w warkoczyk. Takie fryzury były niezwykle modne zwłaszcza wśród młodzieży. Jaki makijaż królował w latach 80.? Mocny akcent kładziono na oczy i usta. Po raz pierwszy popularne stały się kolorowe powieki. Niebieskie, różowe, pomarańczowe idealnie korespondowały z aktualną modą. W tamtych czasach nikt nie zawracał sobie głowy blendowaniem i precyzyjnym aplikowaniem cieni – kolor miał być widoczny z daleka, dlatego cień często nie kończył się w załamaniu powieki, ale obejmował całą okolicę oka. Usta pociągnięte szminką w kolorze zimnego różu były także znakiem rozpoznawczym lat 80. Jak wyglądał ubiór damski w latach 80.? Power dressing: trend zaproponowany przez Armaniego, bazujący na eleganckich spodniach w kant i obszernej marynarce z wypchanymi poduszkami. W takiej stylizacji kobieta była potężna i władcza, mogła odnieść sukces w każdej dziedzinie! Sportowy look: czarne, obcisłe body, getry na łydki, bluza z opadającym ramieniem – te elementy garderoby stały się niezaprzeczalnym hitem dzięki filmowi Flashdance. Zaznaczona talia: spodnie, spódnice, sukienki? Wszystkie musiały mieć precyzyjnie zaznaczoną talię. Modne stały się paski – zarówno te obszerne i grube, z dużym klamrami, jak i cienkie i delikatne, wprowadzające wyraźny podział proporcji. Podwyższony stan: w latach 80. modne stały się obcisłe dżinsy sięgające do pępka. W połączeniu z krótkim t-shirtem z napisami i mocno natapirowanymi włosami stanowiły najpopularniejszy look tamtych czasów. Dzisiaj taki outfit również sprawdzi się doskonale. Zwierzęce motywy: paski i cętki, najlepiej różnorodne i w dużej ilości. Pojawiały się wszędzie – na getrach, spodniach, spódnicach, sukienkach, swetrach. Falbany i żaboty: bufiaste, obszerne bluzki z rękawami ozdobionymi falbanami, a do tego dekolty z lejącymi żabotami – tak, to norma lat 80. Moda męska w latach 80. Garnitur: koniecznie dopasowany, ze szlachetnych tkanin. Spodnie: najpopularniejszy fason to zwężane ku dołowi, nazywane marchewami. Obowiązkowym dodatkiem były do nich białe skarpety, nawet Michael Jackson takie nosił! Katana: element obowiązkowy szafy każdego mężczyzny w tamtych czasach. T-shirty: opięte bokserki albo luźne koszulki z głębokimi rozcięciami pod pachami – to obowiązkowy element stroju każdego plażowicza. Ubrania lat 80. są niezwykle charakterystyczne. Mało w nich może elegancji i szyku, więcej luzu i kolorowej swobody, ale i tak głęboko zapadają w pamięć. Sportowe dresy wykonane z połyskującego weluru, wygodne legginsy, body, luźne bluzy opadające na jedno ramię, buty treningowe czy fryzury pełne objętości (trwała lub tapir) - to właśnie nosiło się w tej dekadzie. Jeśli i Ciebie fascynuje moda lat 80., to jesteś w idealnym położeniu. Obecnie przeżywamy prawdziwy boom na tę dekadę. Sprane dżinsy z wysokim stanem, T-shirty z napisami, sportowe buty, rozwiane loki prosto z plaży – czy to jeszcze współczesność, czy już z powrotem lata 80.?