Ich miłość zaczęła się od zaskakującej historii. Krzysztof Respondek wspominał ją z uśmiechem
Z żoną Katarzyną był związany od czasów szkolnych, a sam wielokrotnie podkreślał, że to właśnie jej zawdzięczał wiele najważniejszych decyzji w życiu i karierze.
17 lipca Krzysztof Respondek obchodziłby swoje 57. urodziny. Kabareciarz, aktor i zwycięzca programu "Jak oni śpiewają" zapisał się w pamięci widzów nie tylko dzięki charakterystycznemu poczuciu humoru i talentowi scenicznemu, ale także niezwykłej historii miłości... Krzysztof Respondek na zawsze zapisał się w historii polskiego kabaretu Krzysztof Respondek zmarł 22 grudnia 2023 roku w wieku 54 lat. Kilka dni wcześniej przeszedł rozległy zawał serca. Mimo wysiłków lekarzy i kilkudniowej walki o jego życie nie udało się go uratować. Informację o śmierci artysty przekazał wówczas jego wieloletni przyjaciel i współtwórca kabaretu Rak, Krzysztof Hanke. Krzysztof Respondek dołączył do kabaretu Rak w 1999 roku. To właśnie tam zyskał ogromną popularność i przez lata bawił publiczność charakterystycznym śląskim humorem. Z Krzysztofem Hankem połączyła go nie tylko współpraca zawodowa, ale również wieloletnia przyjaźń. Artysta urodził się 17 lipca 1969 roku. Był absolwentem Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu, a swoją karierę rozpoczynał na deskach Teatru Rozrywki w Chorzowie. Szerokiej publiczności dał się poznać nie tylko jako kabareciarz, lecz także aktor serialowy. W latach 2007–2015 wcielał się w jedną z ról w serialu "Barwy szczęścia", a widzowie mogli oglądać go również w produkcji "Naznaczony". Ogromnym sukcesem okazał się także jego udział w trzeciej edycji programu "Jak oni śpiewają". Krzysztof Respondek zwyciężył muzyczne show, udowadniając, że poza talentem aktorskim dysponował również znakomitym głosem i sceniczną charyzmą. ZOBACZ TEŻ: „Wierzymy, że kiedyś się spotkamy”. Przejmujący wpis w rocznicę śmierci Joanny Kołaczkowskiej. Szwagier artystki namalował wyjątkowy obraz Krzysztof Respondek poznał żonę jeszcze w szkole. To dzięki niej zdał maturę Choć Krzysztof Respondek był bardzo aktywny zawodowo, znacznie rzadziej opowiadał o swoim życiu prywatnym. Nie ukrywał jednak, że rodzina zawsze była dla niego najważniejsza. Przez wiele lat związany był z Katarzyną, swoją rówieśniczką, którą poznał jeszcze w czasach szkolnych. Ich znajomość rozpoczęła się jeszcze przed maturą. Jak po latach z uśmiechem wspominał artysta, to właśnie Katarzyna pomogła mu zdać egzamin dojrzałości, rzucając mu ściągę na ławkę. Ta zabawna historia stała się jedną z jego ulubionych anegdot. Para była nierozłączna. Na ostatnim roku studiów, w 1991 roku, zakochani wzięli ślub. Dwa lata później na świat przyszła ich pierwsza córka Antonina, natomiast w 2002 roku rodzina powiększyła się o drugą córkę – Florentynę. Co ciekawe, Antonina miała okazję pojawić się gościnnie w serialu "Barwy szczęścia", w którym występował jej tata. Katarzyna była jego największym wsparciem. Miała wpływ na najważniejsze decyzje Krzysztof Respondek wielokrotnie podkreślał, że w jego domu pielęgnowana jest tradycyjna śląska zasada, zgodnie z którą to kobieta ma decydujący głos. W rozmowie z tygodnikiem "Na Żywo" z charakterystycznym dla siebie humorem mówił: „Moja babcia rządziła dziadkiem, moja mama ojcem. I ja kultywuję tę śląską tradycję”. Artysta nie ukrywał również, że Katarzyna była dla niego nie tylko żoną, ale także najlepszym doradcą zawodowym. To właśnie ona pomagała mu podejmować najważniejsze decyzje dotyczące kariery i, jak sam przyznawał, nigdy się nie pomyliła. „Żona jest takim moim osobistym menadżerem. Ona mi doradza, czy przyjąć rolę. Ona namówiła mnie też do udziału w programie "Jak oni śpiewają" i przyjęcia roli w serialu "Naznaczony". I były to strzały w dziesiątkę” – wyznał na łamach "Twojego Imperium". Słowa Krzysztofa Respondka pokazują, jak ważną rolę w jego życiu odgrywała rodzina. Choć był rozpoznawalnym aktorem i kabareciarzem, największą wartość stanowiło dla niego wsparcie najbliższych. 17 lipca, w dniu jego urodzin, wielu fanów wspomina Krzysztofa Respondka nie tylko jako wybitnego artystę kabaretowego i aktora, ale również jako oddanego męża i ojca. Pozostawił po sobie bogaty dorobek artystyczny, który do dziś wywołuje uśmiech i przypomina o jego wyjątkowym talencie. SPRAWDŹ TEŻ: To oni wylansowali „Biedroneczki są w kropeczki”, cała Polska wierzyła, że są idealną parą. Za kulisami ich małżeństwo się rozpadało
To oni wylansowali „Biedroneczki są w kropeczki”, cała Polska wierzyła, że są idealną parą. Za kulisami ich małżeństwo się rozpadało
Choć stworzyli jeden z najpopularniejszych duetów polskiej estrady lat 60., ich wspólne życie nie miało szczęśliwego finału. Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski śpiewali przeboje, które znała cała Polska, ale za kulisami narastały konflikty i niespełnione marzenia. Dziś, w 90. rocznicę urodzin Danuty Rinn, wracamy do historii ich wielkiej miłości i głośnego rozstania.
Danuta Rinn była jedną z najbardziej charyzmatycznych gwiazd polskiej piosenki. Publiczność pokochała ją najpierw za występy w duecie z Bogdanem Czyżewskim, z którym wylansowała takie przeboje jak „Biedroneczki są w kropeczki”, „Na deptaku w Ciechocinku” czy „Wszystkiego najlepszego”. Ich sceniczna chemia sprawiała wrażenie, że są nierozłączni także prywatnie. Rzeczywistość okazała się jednak znacznie bardziej skomplikowana. W dniu 90. rocznicy urodzin Danuty Rinn przypominamy historię jednego z najsłynniejszych małżeństw polskiej estrady – związku, który zakończył się rozwodem mimo ogromnej miłości i wspólnego sukcesu. Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski: jak się poznali? Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski poznali się na jednym z przeglądów muzycznych w Koszalinie, w 1963 roku. Ona od razu wpadła mu w oko. Podobał mu się jej temperament, energia, błysk w oku Mówił do niej Danuśka. Zaczęli razem organizować zespół, to miał być kwartet, ale zebranie pozostałej dwójki słabo im szło, więc zdecydowali się na duet. Świetnie się rozumieli, byli z tego samego pokolenia. Bogdan Czyżewski starszy od Danuty Rinn o dwa lata (urodził się w 1934 roku) pochodził z Warszawy. Jego tata Stefan Czyżewski był wojskowym, brał udział w kampanii wrześniowej. Zginął w Powstaniu warszawskim. Bogdan miał trochę żalu do ojca, że tak zostawił rodzinę i poszedł ginąć za Ojczyznę, ale był też z bardzo niego dumny. Po wojnie studiował mechanikę precyzyjną na Politechnice Warszawskiej, mama cieszyła się, że będzie miał dobry zawód. Tyle że jego ciągnęła muzyka. Wziął udział w ówczesnym „The Voice of Poland”, czyli radiowym konkursie młodych talentów. Zaśpiewał piosenkę „Zapomniana dziewczyna”, która stała się przebojem. Zobacz też: Józef Nalberczak: aktor z komedii Stanisława Barei był znany z licznych romansów. Jego śmierć do dziś budzi wiele pytań <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgqwu0vt-24f0f91.jpg" width="2201" height="1600" alt="Opole, 1965 r. III Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki. Danuta Rinn (1936-2006) i Bogdan Czyzewski (1934-).,Image: 428321271, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Janusz Sobolewski / Forum" title="III Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki. Opole 1965 r. Danuta Rinn i Bogdan Czyzewski" /> Danuta Rinn miała już jedno małżeństwo za sobą Danuta Rinn urodziła się w Krakowie, skończyła średnią szkołę muzyczną w klasie fortepianu. Potem studiowała kompozycje w Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Kiedy poznała Bogdana Czyżewskiego, miała już za sobą wielki miłosny zawód – nieudane małżeństwo. Była młodą dziewczyną, kiedy poślubiła lekarza Andrzeja Rynducha. Okazało się niestety, że mąż jest niewierny i to notorycznie. W pewnym momencie powiedziała sobie dość i postanowiła wyrzucić go ze swojego życia. Byli razem 4 lata, jak mówiła o 4 lata „za długo”. Został jej po nim urobiony od nazwiska pseudonim – Rinn. Obiecała sobie, że nie wyjdzie więcej za mąż. Ale miała 28 lat, gdy poznała Bogdana Czyżewskiego. Była młodą kobietą, chciała ułożyć sobie na nowo życie, bardzo chciała mieć dzieci. Cieszyło ją, że mają z Czyżewskim wspólną pasję do muzyki. To ich bardzo łączyło. Zobacz też: Zdrady męża, depresja, podstępna choroba. Smutne życie Danuty Rinn Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski: historia miłości Ślub wzięli w 1964 roku. Ich znajomi wspominali, że widać było, jak między nimi iskrzy. Mówiono, że wyśpiewali sobie szczęście. Szybko podbili serca publiczności. Ich kariera rozwijała się znakomicie. Na polskiej estradzie był jeszcze jeden taki małżeński duet, Zofia i Zbigniew Framerowie. Ale nie mieli aż takich przebojów, które śpiewałaby cała Polska. Rinn i Czyżewski objechali świat, od ZSRR po USA. Ale w życiu prywatnym szybko zaczęło się między nimi psuć. View oEmbed on the source website Okazało się, że mają różne charaktery i upodobania. Danuta Rinn marzyła o domu, dzieciach, rodzinie. Śpiewała nawet w Opolu, w 1973 roku piosenkę: „Obywatelu zostań tatą – Skończ z tym wygodnym celibatem/Nie jesteś psychopatą/By męczyć się z tym dylematem/Nie próbuj nawet się tłumaczyć/I nie wykręcaj się niemądrze/Przecież tworzenie potomności/To jest twój święty obowiązek”. Było to trochę prześmiewcze, ale nieodległe od marzeń samej piosenkarki. Bogdan Czyżewski absolutnie nie zamierzał być ojcem. Chciał korzystać z życia, zwiedzać świat, korzystać z możliwości, jakie dała mu kariera. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgRpP1NG-3deed5f.jpg" width="1600" height="1618" alt="Opole, 22-25.06.1972 r. X Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, n/z Danuta Rinn i Bogdan Czyzewski.,Image: 428528730, License: Rights-managed, Restrictions: 3222_3 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="X Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu" /> Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski: problemy w związku i na estradzie Posypało się między nimi także na estradzie. Danuta Rinn była na pewno mocniejszą stroną tego duetu, miała nie tylko bardzo dobry głos, ale i niezwykłą estradową osobowość. Czyżewski był w jej cieniu, być może to był jeden z powodów rozpadu ich związku. Ale najważniejszym problemem były chyba inne oczekiwania małżonków. Danuta Rinn była zrozpaczona, że nie układa się jej kolejne małżeństwo, zajadała stres, zaczęła tyć. Popadła w depresję, kiedyś zapomniała na koncercie słów piosenki. Publiczność jej nie oszczędzała. Raz, kiedy wyszli na estradę, ludzie zaczęli krzyczeć: Oleńka, Oleńka (szukano wtedy Oleńki do roli w „Potopie”). Po latach Bogdan Czyżewski powiedział: „Nasz duet i nasze małżeństwo się najzwyczajniej w świecie wyczerpały. Rozstaliśmy się, bo Danka chciała iść w humorystyczną konwencję, na co ja nie miałem ochoty... Poza tym zaczęła tyć i tusza stała się powodem jej kompleksów. Nie chciała ze mną występować, bo uważała, że tworzymy niekorzystny dla niej fizycznie kontrast” (cytuję za kobieta wp.pl). Danuta Rinn mówiła publicznie, że to małżeństwo było ewidentną pomyłką. „Decyzję o tym, kiedy odejść, trzeba podjąć we właściwym momencie. Czasem trzeba chłopa odstawić i jeszcze kopnąć w cztery litery”, mówiła, dodając, że mąż „wysysał z niej całą krew". Zobacz też: Połączyła ich muzyka, a podzieliła zdrada. Halina Żytkowiak była gwiazdą Trubadurów i drugą żoną Krzysztofa Krawczyka <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img3vYCBd-4448104.jpg" width="1635" height="1600" alt="Opole, 06.1975. XIII Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, recital Danuty Rinn "Rinndial", n/z Danuta Rinn i .,Image: 590316932, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Lech Pempel / Forum" title="13 Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, 1975" /> Danuta Rinn: jak potoczyło się jej życie? Po rozpadzie ich duetu i oficjalnym rozwodzie w 1974 roku wydawało się, że kariera Danuty Rinn stoi pod znakiem zapytania. Piosenkarka siedziała w swoim mieszkaniu na Czerniakowskiej, jadła, nie ogarniała bałaganu. Czekała na telefony i propozycje, ale one nie przychodziły. Pomogli jej Włodzimierz Korcz i Jan Pietrzak, który zaproponował jej napisaną przez siebie piosenkę „Gdzie ci mężczyźni?”. Miała to śpiewać w kabarecie „Pod Egidą” piękna i delikatna Anna Nehrebecka. Ale Korcz i Pietrzak, widząc, w jakim stanie jest Danuta Rinn, zaproponowali ten utwór jej. „Pomyślałem o Dance Rinn. Właśnie rozwiodła się z Bogdanem Czyżewskim. Była w nie najlepszej formie. Czekała na jakieś propozycje zawodowe, ale jej telefon nie dzwonił. Interesujący dla wszystkich był tylko duet Czyżewski-Rinn, ale on właśnie przeszedł do historii", wspominał Włodzimierz Korcz. Czytaj także: Alicja Majewska i Włodzimierz Korcz zabrali głos. Łączy ich przyjaźń i praca, lecz brani są za małżeństwo Zaśpiewała „Gdzie ci mężczyźni?” jak swoją autorską piosenkę, całą sobą. Do dzisiaj kojarzy się głównie z tym hitem. Jeden przebój odmienił jej estradowe losy. Ludzie od nowa ją pokochali, była sobą, zadzierżystą „babką z krwi i kości”. Nikogo nie udawała. W latach 80. wspierała ruch Solidarności, chodziła – choć nie było jej łatwo na tzw. Marsze za Ojczyznę, na patriotyczne Msze. Niewielu wiedziało, że choruje na cukrzycę, że jest samotna. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgnXHY9e-b59fbf0.jpg" width="2400" height="1600" alt="Warszawa, 1995. Danuta Rinn, piosenkarka, n/z w swoim mieszkaniu.,Image: 428900016, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jaroslaw Stachowicz / Forum" title="Danuta Rinn" /> Jak potoczyły się losy Bogdana Czyżewskiego? Inaczej potoczyły się losy Bogdana Czyżewskiego. On sam uważał, że miał trudniej od byłej żony, bo nigdy nie trafił mu się taki wielkie przebój, jak jej „Gdzie ci mężczyźni". Był gwiazdą m.in. Festiwalu Piosenki Żołnierskiej. To się nie wszystkim podobało, o czym on sam wprost mówił: „Co do Kołobrzegu, to po 1981 roku artyści tam występujący, w tym ja, otoczeni zostali anatemą, jako kolaboranci, reżimowcy, komuchy łamiące bojkot stanu wojennego. Było to bardzo przykre i niesprawiedliwe. Dotknęło to na przykład także kompozytorki Katarzyny Gaertner, pieśniarza Adama Zwierza, aktorów Mikulskiego, Karewicza, Józefa Nowaka czy Wieńczysława Glińskiego. Te czasy strasznie poniszczyły relacje koleżeńskie, przyjaźnie”. Miał jednak swoją publiczność, występował przez wiele lat. Jako swoje najlepsze czasy wspominał jednak lata duetu z Danutą Rinn. Wspominał, że Danuta Rinn, jak to kobieta, zawsze lubiła postawić na swoim. Piosenkarka zmarła 19 grudnia 2006 roku. Bogdan Czyżewski karierę zakończył w latach 90. Ma dzisiaj 92 lata.
O rozstaniu z żoną nigdy nie mówił. Ostatnie lata życia Stanisław Tym spędził u boku innej kobiety
Przez lata unikał zwierzeń i nie odsłaniał kulis swojego życia uczuciowego. Niewielu wiedziało, że po rozstaniu z Anną Tym u boku Stanisława Tyma była już inna kobieta.
Był wybitnym aktorem i satyrykiem, słynącym z zamiłowania do komentowania otaczającej go rzeczywistości. Znacznie mniej entuzjazmu wykazywał w kwestii zwierzeń na temat życia prywatnego — wiadomo jednak, że Stanisław Tym wymknął się ze szponów śmierci, a później cieszył się spokojem u boku swojej miłości, Anny Nastulanki. Stanisław Tym był mężem Anny Tym. Rozstali się w tajemniczych okolicznościach „Miałem trzy procent szans na przeżycie. Ale te trzy miałem. Wycięli mi żołądek i zrobili nowy z jelita cienkiego. Siedemnaście lat już z nim żyję”, mówił Stanisław Tym, który przed laty pokonał raka żołądka. Gdy walczył z chorobą, wspierała go ówczesna żona, Anna Tym. Kojarzyć mogą ją fani filmu Miś, w którym wystąpiła w epizodycznej roli pasażerki samolotu do Londynu. Później to aktor trwał przy ukochanej, gdy jej problemy zdrowotne uległy pogorszeniu. Nie była to miłość medialna. Stanisław Tym nie wspominał o żonie, nie pokazywali się razem na publicznych wydarzeniach. Uczucie przetrwało wiele lat, łączyły ich również kwestie zawodowe — lecz nie było im dane dożyć spokojnej starości. Rozstali się tajemniczych okolicznościach, których żadne z nich nie skomentowało. O tym, że artysta nie był już ze swoją byłą już małżonką, wiedziało niewielu. Prawda wyszła na jaw dopiero niedawno, kiedy to sieć obiegła informacja o śmierci Anny Tym. Zmarła 4 lipca 2023 r. po długich zmaganiach z ciężką chorobą. Okazało się wówczas, że Stanisław Tym od dawna nie jest mężem scenografki, a jego serce było już zajęte przez inną kobietę. Stanisław Tym, Łódź, 23.10.1998 rok Anna Nastulanka — kim jest ostatnia miłość Stanisława Tyma? To kolejny tajemniczy związek artysty, o którym wiadomo niewiele. Z informacji w sieci możemy dowiedzieć się, że para zetknęła się ze sobą na płaszczyźnie zawodowej około 19 lat temu. Ponadto Anna Nastulanka współpracowała z zapleczem producenckim filmu Ryś z 2007 roku. Nie wiadomo jednak, w jakich okolicznościach poznali się bliżej, oraz kiedy dokładnie wykluło się między nimi głębsze uczucie... Kulisy tej relacji są owiane tajemnicą, i nie zapowiada się, aby cokolwiek w tej kwestii miało się zmienić. Przez lata łączyła ich nie tylko miłość — Anna Nastulanka reprezentowała ukochanego w kontaktach z mediami, zajmowała się redagowaniem jego książek (pierwsza z nich to „Mamuta tu mam. Utwory zebrane spod łóżka. Z ilustracjami autora” z 2005 roku), a także była zagorzałą kolekcjonerką i znawczynią jego dzieł i obrazów. Mieli wspólne pasje i zainteresowania, dlatego zdawało się, że tworzyli naprawdę udany i zgrany związek. Para unikała świateł reflektorów, a swoje gniazdko uwili w małej wiosce nieopodal jeziora Wigry w województwie podlaskim. To właśnie tam aktor pod koniec życia mógł cieszyć się spokojem, o którym od zawsze marzył. Stanisław Tym zmarł 6 grudnia 2024 r., a o jego śmierci poinformował tygodnik „Polityka”, z którym związany był o wielu lat. CZYTAJ TAKŻE: Była żoną Stanisława Tyma, później się rozstali. Co wiemy o Annie Tym?
Ariana Grande niczym Mandaryna, wróciła do byłego partnera. Para rozstała się ponad dekadę temu
Ariana Grande znów jest z Rickym Alvarezem. Według informacji przekazanych przez TMZ wokalistka wróciła do byłego partnera po ponad 10 latach od rozstania. To kolejna głośna historia o miłosnym powrocie, która wywołała poruszenie w show-biznesie.
Ariana Grande ponownie znalazła się w centrum zainteresowania mediów. Według informacji przekazanych przez portal TMZ artystka odnowiła relację z Rickym Alvarezem, z którym była związana ponad dekadę temu. Doniesienia pojawiły się niedługo po informacjach o zakończeniu jej związku z Ethanem Slaterem i wywołały duże zainteresowanie fanów. W Polsce sytuacja została zestawiona z głośnym powrotem do siebie Mandaryny i Michała Wiśniewskiego. Ariana Grande i Ricky Alvarez znów razem po ponad 10 latach Ostatnie dni przyniosły kolejne doniesienia dotyczące życia prywatnego Ariany Grande. Jak poinformował portal TMZ, powołując się na osoby z otoczenia wokalistki, artystka ponownie związała się z Rickym Alvarezem. To właśnie z nim spotykała się ponad dekadę temu. Informacja szybko odbiła się szerokim echem w zagranicznych mediach. Powrót do byłego partnera nastąpił po ponad 10 latach od zakończenia ich wcześniejszej relacji. Według przekazanych informacji Ariana Grande i Ricky Alvarez postanowili ponownie spróbować stworzyć związek. Temat wzbudził zainteresowanie również dlatego, że zaledwie kilka tygodni wcześniej media informowały o zakończeniu związku wokalistki z Ethanem Slaterem. Z przekazanych informacji wynika, że niedługo później artystka miała ponownie zbliżyć się do Ricky'ego Alvareza. ZOBACZ TEŻ: Dziś jest na szczycie, ale jakim kosztem? Za uśmiechem Ariany Grande kryją się lata dramatów. Fani coraz bardziej się o nią martwią <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-510133710-c78b40e.jpg" width="3280" height="4736" alt="LOS ANGELES, CA - FEBRUARY 13: (Exclusive coverage) Ricky Alvarez (L) and recording artist Ariana Grande attend The Creators Party, Presented by Spotify, Cicada, Los Angeles at Cicada on February 13, 2016 in Los Angeles, California. (Photo by John Shearer/Getty Images for Kitty Purry, Inc.)" title="The Creators Party Presented By Spotify, Cicada, Los Angeles" /> TMZ ujawnia nowe informacje o relacji Ariany Grande Portal TMZ przekazał, że informacje o odnowieniu związku pochodzą z otoczenia piosenkarki. Według tych doniesień para miała wspólnie świętować Dzień Niepodległości. Na tym jednak nie kończą się sygnały wskazujące na odnowienie relacji. Zainteresowanie wzbudziła również zmiana tekstu jednego z najbardziej znanych utworów Ariany Grande. Podczas wykonania piosenki „Thank U, Next” artystka zaśpiewała zmodyfikowaną wersję fragmentu dotyczącego Ricky'ego Alvareza. Zamiast słów: „Napisałam kilka piosenek o Rickym. Teraz słucham ich i się śmieję”, wokalistka wykonała wersję: „Napisałam kilka piosenek o Rickym. Zawsze znajdziemy drogę powrotną”. To właśnie ta zmiana została odnotowana jako kolejny element zwracający uwagę na relację artystki z byłym partnerem. Powrót Ariany Grande porównywany do historii Mandaryny i Michała Wiśniewskiego Historia Ariany Grande została zestawiona z wydarzeniami, które od kilku dni są szeroko komentowane w polskim show-biznesie. Chodzi o powrót do siebie Michała Wiśniewskiego i Mandaryny. Według przekazanych informacji para postanowiła ponownie być razem po upływie 21 lat od rozstania. Michał Wiśniewski publicznie potwierdził ich relację, wyjaśniając, że zaczęli ponownie spotykać się pod koniec czerwca tego roku. Informacja o ich powrocie wywołała duże zaskoczenie zarówno wśród fanów, jak i w rodzinie muzyków. W artykule przywołano również wypowiedź Xaviera Wiśniewskiego dla serwisu Eska.pl, z której wynika, że wraz z siostrą zauważył, iż rodzice zaczęli spędzać ze sobą znacznie więcej czasu. Choć obie historie dotyczą różnych osób i różnych krajów, łączy je jeden element – powrót do dawnego partnera po wielu latach od zakończenia wcześniejszego związku. CZYTAJ TEŻ: To koniec związku Ariany Grande i Ethana Slatera. Decyzję mieli podjąć znacznie wcześniej Ariana Grande wróciła do byłego. Co wiadomo? Na podstawie informacji przedstawionych przez portal TMZ wiadomo, że Ariana Grande miała odnowić relację z Rickym Alvarezem, z którym była związana ponad dekadę temu. Doniesienia pojawiły się krótko po medialnych informacjach o zakończeniu związku wokalistki z Ethanem Slaterem. Według przekazanych informacji para miała wspólnie świętować Dzień Niepodległości, a dodatkowe zainteresowanie wzbudziła zmiana fragmentu utworu „Thank U, Next”, w którym artystka odniosła się do Ricky'ego Alvareza nowymi słowami. To właśnie te informacje sprawiły, że zagraniczne media zaczęły szeroko komentować życie prywatne piosenkarki. W Polsce natomiast wydarzenia te zestawiono z głośnym powrotem do siebie Mandaryny i Michała Wiśniewskiego, wskazując na podobieństwo obu historii polegające na ponownym związku z byłym partnerem po wielu latach. Źródło: SuperExpress
Łączyła ich miłość silniejsza od uprzedzeń. Gołda Tencer i Szymon Szurmiej przeżyli razem 44 lata
W maju 2013 na łamach magazynu „VIVA!” opublikowaliśmy wyjątkową sesję. Jej bohaterami byli Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Oboje zgłębili wszystkie tajniki aktorstwa i reżyserii, ale za swoją największą misję uznawali pielęgnowanie pamięci, rozumiane bardzo szeroko. Podporządkowali temu całe życie.
Sesja i wywiad były tym bardziej szczególne, że wielki artysta Teatru Żydowskiego zmarł nieco ponad rok później – 16 lipca 2014 roku. Dla niej był to bolesny cios – przeżyli w końcu razem 44 lata. Dzieliło ich 26 i z tego powodu spotykali się z ostracyzmem. „Dla wielu ludzi nasz związek nie był normalny”, wspominali. Ale udało im się przetrwać. Gdy on odszedł, ona nie porzuciła tego, co razem zbudowali. Wręcz przeciwnie – tę niezwykłą działalność Gołda Tencer kontynuuje do dziś... Przypominamy tę niezwykłą rozmowę w rocznicę śmierci Szymona Szurmieja. Archiwum VIVY! – Gołda Tencer i Szymon Szurmiej. Wywiad o związku, miłości i pamięci Mówią, że „ojczyzną Żydów jest pamięć”. To ich życiowe credo. Od 40 lat prowadzą w Warszawie Teatr Żydowski. Jedyny taki teatr na świecie. Razem na scenie, razem w życiu. Ich dramatyczne losy to materiał na przejmującą książkę. O wojennej i powojennej przeszłości, żydowskich korzeniach i losach oraz o miłości do sztuki Gołda Tencer i Szymon Szurmiej opowiadają Romanowi Praszyńskiemu. – Trudno z Państwem umówić się na rozmowę. Wyjeżdżacie do Meksyku? Gołda Tencer: Za parę dni. Zaprosiła nas największa meksykańska gmina żydowska. Zobaczyli nas na YouTube, chyba zacznę wierzyć w Internet. Przyjechały stamtąd trzy osoby na nasz warszawski Festiwal Kultury Żydowskiej „Warszawa Singera” i zachwyciły się przedstawieniem „Lechaim na Próżnej”, które gramy w języku jidysz. I teraz wylatujemy do Meksyku w 22 osoby! To przyjemne, tym bardziej że dostaliśmy też zaproszenie z Brazylii, gdzie prawdopodobnie w tym roku będziemy grali „Bonjour monsieur Chagall” w reżyserii Szymona Szurmieja. A w Nowym Jorku wystąpimy ze sztuką o Januszu Korczaku „Noc całego życia” napisaną przez Ryszarda Marka Grońskiego. – Fantastyczne plany. Szymon Szurmiej: Dla Gołdy. – Dla Pana już nie? Gołda: Szymon zwiedził cały świat. Szymon: Zjeździłem świat z panią Idą Kamińską, wielką żydowską aktorką, która po wojnie była dyrektorem Teatru Żydowskiego. Poznałem też świat jako członek Światowego Kongresu Żydów, jedyny człowiek z bloku wschodniego. Ale teraz mam 90 lat, a tam leci się 17 godzin. To mnie strasznie męczy. Gołda: Postawili nam jeden warunek: że jedzie Szymon Szurmiej. I czy mu będzie daleko, czy nie, to i tak musi polecieć. Panie dyrektorze, pan kocha teatr, kocha jeździć. – Żona Pana zmusza? Gołda: Szymona do niczego nie można zmusić. Taki charakter. Szymon: Jadę, bo nie chcę skapcanieć. Twórczość pobudza, to mój sposób na długowieczność. Zdarza się, że leżę i marzę o widowisku i już mnie nosi, już je widzę, robię. To nie pozwala mi myśleć o dolegliwościach. Wszystkie problemy odchodzą na bok. W zeszłym roku upadłem w łazience i złamałem trzy żebra, odwieźli mnie do szpitala. Ale wieczorem grałem w „Dybuku”. I wszedłem na scenę, jak gdyby nigdy nic, chociaż okazało się, że mam też uszkodzone ścięgno Achillesa. Gdy stoję przed publicznością, zapominam o wszystkim. To jakiś rodzaj fluidu, który płynie ze sceny na widownię i z powrotem. Gdy grałem, ból zniknął. Dopiero gdy wróciłem do garderoby, zacząłem stękać. Na scenie człowiek ucieka od lat. Nie zdaję sobie sprawy, ile mam. Gołda: Nasz syn Dawid mówi, że tata jest, był i będzie zawsze dzieckiem. I to prawda. Szymon pozostał chłopcem. Kocha ludzi, kocha życie, kocha teatr. – Państwo od 40 lat mieszacie Wasz teatr i życie. Szymon: Nie wiem, czy byśmy wytrzymali ze sobą, gdyby nie sztuka. Gdybym ja miał więcej czasu, albo Gołda. Nie wiadomo, czego byśmy sobie poszukali. Po 40 latach wspólnych zmagań mamy syna, który też poszedł w tym kierunku, jest reżyserem, producentem, ukończył szkołę filmową w Londynie. Jeśli się kłócimy, to ostro i o sztukę. Dawid ma 27 lat, a my go wciąż traktujemy jak gówniarza. Ale jest spoiwem rodziny. Jest miłością naszego życia. Świetny facet. – Mieszkacie razem? Gołda: Nie. Ma fantastyczne dwa psy, które na pewno mają ADHD, Heksę i Buźkę. – Jak się zaczął Wasz związek? Spotkaliście się w Teatrze Żydowskim, Pani była młodą aktorką, Pan – dojrzałym reżyserem? Szymon: O, przy tym dojrzałym reżyserze było wiele młodych aktorek. Gołda: Bardzo skromny jesteś. Zaczęło się rzeczywiście jak kompletny mezalians, bo ja pochodzę z bardzo dobrego tradycyjnego żydowskiego domu. Teatr i małżeństwo ze sztukmistrzem to ostatnie, co powinnam wybrać. W dodatku Szymon rzeczywiście otoczony był przez kobiety. Jego przyjaciele ostrzegali mnie, że ten romans się nie uda. Pan dyrektor podrywał mnie i drugą aktorkę, moją przyjaciółkę Julitę. Szymon: Nie podrywał. Gołda: Oczywiście, on był podrywany. Po latach spotkałam się z Julitą, która wyjechała do Chicago, i zastanawiałyśmy się, która z nas lepiej wybrała. Czy ja, czy ona? Szymon: Postaw pytanie inaczej: „Kto na tym najgorzej wyszedł?”. Gołda: Ja wiem. Co nam się wspólnie udało, to Dawid. To nie ulega wątpliwości. Nie nudzimy się w życiu absolutnie. Czytaj także: Dawid Szurmiej o relacji z matką, gwiazdą Teatru Żydowskiego, Gołdą Tencer – Kłócicie się? Ostre małżeństwo? Gołda: Jesteśmy mocnymi znakami. Szymon: Ja jestem łagodnym znakiem, jestem Bliźniakiem. Wspieramy się w sensie rodzinnym. Gorzej jest w teatrze, tu różnimy się w sposobie widzenia wielu spraw. Gołda: Dlatego ja nie gram w sztukach pana dyrektora. Po tym, jak przyszłam do teatru jako młoda dziewczyna, zagrałam wiele głównych ról. Ale na próbach, gdy widziałam, jak zdejmował marynarkę i wbiegał na scenę, od razu uciekałam i płakałam. – Krzyczał? Gołda: Czy krzyczał? On krzyczy do tej pory. Taki charakter. Każdy wiedział, że jeżeli przed premierą nie dojdzie do karczemnej awantury, to premiera nie może być udana. Ale myśmy mieli ciekawe życie. Mamy wspólny cel, nas łączy teatr. – Oddaliście mu całe życie, dlaczego? Szymon: Ja jestem kundlem. Ojciec Polak, matka Żydówka. Doskonale wiem, że kultura żydowska jest częścią składową kultury polskiej. Trzeba pamiętać, że w czasie wojny tutaj została zamordowana jedna trzecia kultury polskiej. Bez Tuwima, Słonimskiego, Brzechwy czy Schulza byłoby smutnawo. Nigdy o tym z Gołdą nie dyskutowaliśmy, było oczywiste, że coś zginęło i nie wolno dopuścić, żeby ludzie o tym zapomnieli. Ten teatr nie ma swego starego odbiorcy. Postanowiliśmy pokazać polskiemu młodemu pokoleniu zamordowaną, ale szalenie mądrą kulturę. I jak widzimy pełen teatr, roześmiane twarze, to jesteśmy szczęśliwi. I zepsuci. Gdy wracam do domu po przedstawieniu, w którym Gołda nie brała udziału, a ona pyta: „Jak było?”, odpowiadam: „Jak zwykle. Owacja na stojąco!”. Gołda: U nas cały czas coś się dzieje. Słyszy pan te głosy za ścianą? To spotkanie Stowarzyszenia Dzieci Holocaustu. To jest nasze centrum kultury, razem z Fundacją Shalom uczymy języka jidysz. Przez nasze warsztaty przewinęło się pół tysiąca osób. Teraz sami uczą języka jidysz, są tłumaczami. Mamy Żydowski Uniwersytet Otwarty, Uniwersytet Trzeciego Wieku, uczymy naszej wspólnej polsko-żydowskiej historii, co roku organizujemy Festiwal „Warszawa Singera”, już 10. W tym roku przyjedzie syn Isaaca Bashevisa Singera, Israel Zamir, będzie gościem honorowym festiwalu. Kultura przede wszystkim. – Co Was napędza? Gołda: Miałam trochę szczęścia w życiu. Robię to, co kocham, jestem aktorką. W moim domu w Łodzi rodzice mówili w jidysz, chodziłam do żydowskiej szkoły. Jestem drugim pokoleniem Holocaustu. Chcę opowiadać historie tych, którzy nie zdążyli. – W Waszym domu mówiło się o wojnie? Gołda: Nie. Rodzice nie chcieli obarczać swoich dzieci. W domach kolegów podobnie. Ale wiem, że tata był w getcie warszawskim, w czasie wojny zginęła jego pierwsza żona z córeczką. Nigdy z bratem nie myśleliśmy, że to nasza siostra. Dopiero niedawno mówię: „Janusz, wiesz, to była nasza siostra”. W dorosłym życiu takie odkrycia. Dziś żałuję, że nie pytałam rodziców o przeszłość, ale dzieci nigdy nie pytają. Dwa lata temu napisała do mnie pani z Łukowa, że przeglądając archiwum, trafiła na rodzinę Tencerów. Niebywałe, nagle odzyskałam rodzinę. Wiem, że tata miał sześcioro rodzeństwa, wiem, jak nazywała się z domu jego mama. Jedna z sióstr taty miała na imię Leja. Teraz w naszej rodzinie narodziła się dziewczynka, osiem miesięcy temu, córeczka bratanka. I też ma na imię Leja. Jest prawnuczką naszego taty, ale w 110 lat po jego narodzinach. Szymon: Moja praprawnuczka. Jak złapała mnie za palec, nie chciała puścić! Gołda: Tak, Tencerówna o cudnym uśmiechu. Myślę, że to, co robimy, to nie przypadek. Jak wystawa „Ciągle widzę ich twarze” – zebraliśmy dziewięć tysięcy zdjęć Żydów polskich. Na początku czerwca w Madrycie będzie 53. otwarcie wystawy w świecie. Opowiadamy historie ludzi, którzy nie byli na pierwszych stronach gazet, a historia zapomniałaby o nich. ZOBACZ TEŻ: Mało kto wiedział, kim była pierwsza żona Andrzeja Żuławskiego. Ich historia skrywa niejedną tajemnicę – Jakby ta pamięć Was wybrała? Gołda: Jeden z pisarzy żydowskich napisał, że ojczyzną Żydów jest pamięć. To moje credo życiowe. Szymon: Gołda robi Festiwal „Warszawa Singera” już 10 lat. Poznałem kiedyś Singera, siedział ze mną parę razy i pytał, jak wyglądają Nalewki. „Mistrzu – mówię – Nalewek nie ma”. On zasmucony: „Jak to nie ma?”, więc zacząłem mu opowiadać o Nalewkach, które on sam opisał. Jaki on był uradowany. Siedział ze mną człowiek, który nigdy nie wyjechał z Polski! Chciałbym, żeby doszło do świadomości zwykłych ludzi, że popełnione zostały potworne czyny przez Niemców. Ale gdy swój uderzy, boli mocniej. Marzec ’68 w Polsce to była wielka tragedia. Wciąż nie zdajemy sobie sprawy, co wtedy zostało zrobione. Teraz, jak mamy różne uroczystości, przyjeżdżają do nas ludzie i mówią dziwne rzeczy: „Ja nie wiedziałem, że jestem Żydem. Byłem Polakiem. Dlaczego mnie wypędzili stąd?”. – A Pana w marcu ’68 wyrzucano z Polski? Szymon: Nie, powtarzałem, że to ja mogę wyrzucać, bo jestem stąd. Gołda: Ja bardzo utożsamiam się z pokoleniem marca ’68. To był koniec mojego świata młodości. Proszę spojrzeć na to zdjęcie na ścianie, to moja klasa: Michał ze Szwecji, Grzesiu z Danii, Szymon z Nowego Jorku, Maria z Teksasu, Renia z New Jersey, Hanka z Izraela, Renia z Brukseli, Heniek z Izraela. Moje pokolenie mówiło: „Gołda, musisz wyjechać”. Potem zaczęli powtarzać: „Dobrze, że nie wyjechałaś, mamy do kogo wracać”. Przyjeżdżają bardzo często na festiwal. Cały czas mamy kontakt, przyjaźnimy się, nie żyjemy tylko czasem minionym. Na szczęście marzec ’68 nie zabił w nas miłości. Mam ukochanego brata w Szwecji. Jesteśmy genialnym rodzeństwem. – Pani, podobnie jak mąż, skromna? Gołda: Nie rozumiem tego pytania. Myślałam, że wszystkie rodzeństwa są takie, ale każdy mówi: jesteście wyjątkowi. My się po prostu kochamy, jesteśmy ze sobą w najtrudniejszych momentach. Potrafimy rozmawiać dwa, trzy razy dziennie. Brat jest lekarzem, skończył medycynę w Szwecji, jest ordynatorem szpitala w Lundzie, nefrologiem. A przy tym pięknie pisze, pięknie śpiewa. Napisał książeczkę o naszej rodzinie: „W kuchni mamy Soni”. – Pisze o Waszym łódzkim mieszkaniu? Gołda: Tak, o tacie, który był kaletnikiem i całymi dniami siedział w swojej małej pracowni, gdzie nawet spał na stole. Robił torby. Zawsze mówiliśmy z bratem: „Jakie one brzydkie!”, ale cała Polska je kupowała. Pisze o mamie i jej kuchni, wspaniałym karpiu po żydowsku i gęsi, którą on musiał sam faszerować i piec. Dziś w naszym domu, przy Próchnika 28, nikt znajomy już nie mieszka. Nie jeżdżę do Łodzi, bo zostały tylko domy, ale nie ma już tych ludzi. – Jaki był Pani żydowski dom? Gołda: Bardzo ciepły. Mama była prawdziwą jidysze mame, zajmowała się nami. Mieliśmy ogromną miłość rodziców i otwarty dom. Wszyscy do nas przychodzili. Miałam mnóstwo koleżanek i kolegów. Żyłam trochę jak pod kloszem. Dziś wiem, że strach czaił się gdzieś z tyłu głowy. To były wspomnienia rodziców, o których nie chcieli mówić. Ojciec co drugą noc krzyczał przez sen. Myśmy lecieli do sypialni, a on mówił: „Dobrze, żeście mnie obudzili”. Te sny dzieci w drugim i trzecim pokoleniu, że gonią nas Niemcy, nie są przypadkowe. To trauma, z którą jeszcze wiele pokoleń musi się uporać. Ale że to trauma, wiem dziś. Wtedy o tym się nie mówiło. Człowiek cieszył się życiem. Mama pysznie gotowała, karmiła nas i naszych rówieśników. Moje koleżanki dziś wspominają, że po raz pierwszy u mnie poznały smak ananasa. Szymon: Jak graliśmy w Łodzi, to jedliśmy kurczaki u niej w domu. Twoja mama to była jedyna kobieta, która mnie naprawdę kochała. Gołda: Oczywiście. Przy tym była młodsza od ciebie. Szymon powinien trafić do Księgi rekordów Guinnessa. Z tego powodu, że jest praprapradziadkiem. Z poprzednich małżeństw ma troje dzieci, nawet starsze ode mnie. W większości wszyscy są związani z kulturą żydowską. To jego ogromna zasługa, że przekazał tę kulturą potomkom. Jego dzieci występują i reżyserują w Teatrze Żydowskim. (Akurat do gabinetu zagląda syn, Dawid Szurmiej, reżyser i producent, więc korzystam z okazji i pytam). – Jakim ojcem był Szymon Szurmiej? Dawid Szurmiej: Ojcem, jakich mało. Naprawdę poświęcał mi czas. Rzadko wyjeżdżał, graliśmy w piłkę, opowiadał mi o swoich przygodach. Gdy miałem 13 lat, mama kategorycznie zabroniła mi jeździć na motocyklu. „Po moim trupie”, powiedziała. Gdy to usłyszał, natychmiast kupił mi crossowy motor. I specjalnie sam się nauczył kierować, żebyśmy mogli razem jeździć po lesie. Ludzie mówili: „Taki stary ojciec”. Ale to pozór. Pamiętam moją pierwszą wizytę na próbie w Teatrze Żydowskim. Byłem bardzo przejęty, że obserwuję go wśród aktorów, w świątyni sztuki. A on obejrzał próbę, wstał i zrugał aktorów, gorzej niż kapral w wojsku. Byłem w szoku. Przez całe życie uwielbiam rozmawiać z nim o sztuce. Robimy różne rzeczy, ale nawzajem szanujemy swoje artystyczne wybory. Szymon: Nie chciałem iść do Teatru Żydowskiego. Pracowałem w Teatrze Polskim we Wrocławiu i było mi tam dobrze. Świetni aktorzy tam grali. Ale w 1968 roku przyjechał minister kultury, Tejchma, i prosił, żebym poszedł do Żydowskiego. Ida Kamińska emigrowała wtedy z zespołem, teatr się rozpadał. Więc przyjechałem do Warszawy w 1969 roku i założyłem przy teatrze Studium Aktorskie, żeby mieć nowych aktorów. Do tego studium zapisała się Gołda. I tak się zaczęło nasze wspólne życie. – Zanim trafił Pan do Wrocławia, wiele Pan przeszedł. Jak wyglądało Pana dzieciństwo? Szymon: Rzadko się zdarza, żeby ortodoksyjna Żydówka uciekła z polskim szlachciurą. A to był przypadek mojej mamy. Jej ojciec był prawą ręką cadyka z Międzyborza. Miał tartak, był bogaty. Ojciec zatrzymał się u niego przejazdem, coś reperował. I uciekli razem z moją matką. Cała rodzina ją wyklęła. Dla nich była umarła. A u Żydów, jak ktoś umiera, jest zwyczaj, że wszyscy siedzą razem siedem dni na tak zwanej pokucie. Jak ktoś musi wyjść, coś załatwić, to sypie do butów groch, żeby go uwierało. Matka zawsze odizolowana, rodzina męża też ich nie przyjęła. Przeżyliśmy w Łucku bardzo ciężkie życie. Ojciec pił, dobrze poznałem, co to głód. Miałem sześć lat, a już grałem na perkusji na żydowskich weselach. Ale skończyłem szkołę żydowską i gimnazjum, chociaż było płatne. To zasługa mojej mamy. Wszystkie święta przygotowywała, jakby nic się nie stało. Były to też łobuzerskie i przyjemne czasy. Przez ubikację właziłem do kina. Bardzo dużo czytałem. Ja dostawałem 20 groszy. Za 10 groszy można było kupić 10 deko obrzynek z kiełbasy. Uwielbiałem to, ale chodziłem do kiosku i dawałem 10 groszy sprzedawczyni, a ona pozwalała mi czytać. Wtedy czytałem wszystko, jak leci, nawet trudne rzeczy. Miałem dziewięć lat, gdy czytałem „Materializm dialektyczny” Marksa. – To może złamać człowieka. Gołda: Oj, prawda. Szymon: Zawsze miałem pasję do czytania. Dziś tragiczne dla mnie jest to, że mam plamkę na oku. Widzę was wszystkich, ale nie przeczytam ani jednej literki. Dobrze, że pamięć istnieje. Pożerałem książki i miałem potężną wyobraźnię. Gdy w gimnazjum przyszła komisja sprawdzać postępy, profesor kazał mi opowiadać o rewolucji francuskiej. Wstałem i przez 40 minut mówiłem tak, że wszyscy słuchali z otwartymi ustami. Potem profesor wziął mnie i mówi: „Dałbym ci piątkę, ale ty nie mówiłeś o rewolucji francuskiej. Ty opowiadałeś »Nędzników« Wiktora Hugo!”. SPRAWDŹ TEŻ: Autorka „Cudzoziemki” przez lata skrywała te uczucia. Wyznała je dopiero umierającemu mężowi – A jak Pan trafił na zesłanie do tajgi? Szymon: Przez romantyzm. W 1939 roku, gdy weszli bolszewicy, zaczęła się wywózka Polaków. Komisarz policji miał córkę, która była nieosiągalna dla mnie. Ale gdy wywieźli całą rodzinę komisarza, córka ocalała, bo była u koleżanki. Wziąłem tę córkę i ukryłem na wsi. Mój kolega w dobrej wierze pochwalił się, że ukryłem dziewczynę. Zaraz mnie wzięli. Przyszli po mnie, gdy byłem na obozie młodzieżowym. Mama nie wiedziała, co się ze mną stało, nikt nie wiedział. A ja przesiedziałem trzy lata na Kołymie, a potem trzy lata na zesłaniu w Dżambule w Kazachstanie. Byłem ukochanym więźniem na Kołymie, bo śpiewałem piosenki, recytowałem wiersze. Więźniowie mnie pilnowali, żebym się nie przemęczał. Byłem chuchro. Kazali mi palić ognisko i gotować kipiok – gorącą wodę. Był tam zespół aktorski, bardzo dużo się nauczyłem. O teatrze i o życiu. Patriotyzmu się nauczyłem. – Ale do Armii Andersa Pan nie poszedł? Szymon: Poszedłem. Dotarłem do miejsca, gdzie mogłem zaciągnąć się do Andersa. Tam kopalnie były, stanęliśmy z tobołkami, dostaliśmy grochówki z kotła. Wtedy pan porucznik przyszedł i mówi: „Żydzi na prawo, Polacy na lewo”. Selekcję Żydów zrobił. Wszyscy się rozeszli, a ja zostałem na środku. „A ty co?”, pyta. „Nie wiem, gdzie iść. Ojciec Polak, matka Żydówka”. Jak on mnie walnął, aż mi krew do grochówki poleciała. Koledzy wołają z obu stron: „Chodź!”. A ja powiedziałem: „Dziękuję”, wziąłem tobołek i wróciłem do Dżambułu. Po wojnie wróciłem ze swoją pierwszą żoną do Polski. Dwa tygodnie jechaliśmy pociągiem. Musieliśmy wysiąść w Jaworze, bo zaczęła rodzić. I zostaliśmy tam. O rodzinie z Łucka długo nie miałem wiadomości. Dopiero po wojnie dowiedziałem się, że moja matka poszła do konwoju śmierci, żeby ochronić męża i moją siostrę. Dała się zabić, żeby nikt się nie dowiedział, że Polak mieszka z Żydówką. – Z Państwa życiorysów można by nakręcić film. Albo sztukę w teatrze wystawić. Gołda: Ma powstać sztuka na benefis Szymona „W 90 lat dookoła Szurmieja”. Teraz szykujemy się do benefisu w naszym teatrze z okazji jego urodzin. Wystąpi wielu naszych przyjaciół, na pewno między innymi Maryla Rodowicz, Piotr Fronczewski, Wojtek Pszoniak, Daniel Olbrychski, Irena Santor, Jerzy Połomski, Vadim Brodski, Jacek Wójcicki czy zespół artystyczny Don Vasyl & Roma, prezentujący muzykę cygańską. – Pani powiedziała, że najlepiej w życiu udał się Wam syn. A przecież Teatr Żydowski to też Wasze dziecko? Gołda: Tym trudniej się chwalić. Tak, nasz syn to jest miłość ponad życie, mój kadysz, a teatr to nasze miejsce na ziemi. Nie wyobrażam sobie życia bez teatru. Jesteśmy jak rodzina, w której raz jest lepiej, raz gorzej, jak w każdej rodzinie, ale dobrze nam razem. Szymon: Nie ma takiego drugiego teatru na świecie.
Mało kto zna historię żony Dibu Martíneza. Piłkarz zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. To miłość jak z filmu
Jedno spojrzenie na londyńskim przystanku autobusowym wystarczyło, by Emiliano „Dibu” Martínez zakochał się bez pamięci. Dziś wspólnie wychowują dwoje dzieci, świętują największe piłkarskie sukcesy i tworzą jeden z najbardziej zgodnych związków w świecie futbolu. Mało kto jednak wie, jak naprawdę zaczęła się ich miłość.
Dziś są jedną z najbardziej rozpoznawalnych par argentyńskiego futbolu, jednak ich związek powstał z dala od stadionów i kamer. Zanim Emiliano Martínez został mistrzem świata i bohaterem milionów kibiców, był młodym piłkarzem próbującym odnaleźć swoje miejsce w Londynie. Właśnie wtedy na jego drodze pojawiła się Amanda Gama, znana dziś wszystkim jako Mandinha Martínez. Kim jest Mandinha Martínez? Mandinha Martínez, której prawdziwe nazwisko brzmi Amanda Gama, wychowała się w Wielkiej Brytanii w rodzinie o portugalsko-brazylijskich korzeniach. Zamiast wykorzystywać popularność męża, od początku postawiła na własną ścieżkę zawodową. Jest projektantką wnętrz i przedsiębiorczynią. Prowadzi markę MiSueños Kids, specjalizującą się w aranżacji pokoi dziecięcych oraz produktach dla najmłodszych. Choć w mediach społecznościowych obserwują ją tysiące osób, zdecydowanie częściej pokazuje rodzinne chwile i efekty swojej pracy niż życie u boku słynnego bramkarza. To świadomy wybór, który pozwala jej zachować prywatność mimo ogromnej popularności męża. Miłość, która zaczęła się na londyńskim przystanku Ich historia rozpoczęła się w 2013 roku w Londynie. Emiliano Martínez był wówczas zawodnikiem Arsenalu i regularnie odwiedzał restaurację prowadzoną przez rodziców Mandinhy. Ona studiowała, a w weekendy pomagała rodzinie w lokalu. – Moi rodzice prowadzili restaurację w Londynie, do której często przychodzili piłkarze Arsenalu. Emi zaczął tam zaglądać, gdy miał 17 albo 18 lat. Ja studiowałam i w weekendy pomagałam rodzicom. Widywaliśmy się wtedy dość często. Był bardzo nieśmiały. Ja zresztą też – wspominała po latach. Z czasem okazało się, że mieszkali niemal po sąsiedzku. Codziennie mijali się na przystanku autobusowym, jednak żadne z nich nie miało odwagi rozpocząć rozmowy. – Mieszkałam dosłownie obok niego. Codziennie mijałam go w drodze do pracy i zastanawiałam się, dlaczego za każdym razem spuszcza wzrok. Pomyślałam, że jest zarozumiały, bo przecież zwykłe „cześć” nic nie kosztuje – opowiadała Mandinha. Prawda była jednak zupełnie inna. Argentyński bramkarz po prostu nie potrafił zrobić pierwszego kroku. Ostatecznie zdobył się na odwagę i wysłał wiadomość. – Napisał do mnie: „Nie jestem zarozumiały. Po prostu się wstydzę. Może pójdziemy na kawę?”. Odpowiedziałam: „Nie, przyjdź do mnie, napijemy się kawy tutaj”. I tak wszystko się zaczęło. Później umawialiśmy się już na kolejne kolacje – zdradziła. Pierwsze spotkanie rozwiało wszystkie wątpliwości. – Kiedy pierwszy raz wszedł do mojego mieszkania, pomyślałam tylko: „Jaki on jest wysoki! To chyba nie ma szans się udać, bo ja jestem taka drobna”. Ale od początku był niezwykle czuły i serdeczny – mówiła z uśmiechem. To właśnie wtedy Mandinha odkryła, że za nieśmiałością Emiliano kryje się romantyk. Jak sama wspominała, nie próbował imponować drogimi prezentami. – Nigdy nie próbował imponować drogimi prezentami. Przynosił mi kwiaty, pisał listy. Do dziś je wszystkie przechowuję. Bajkowy ślub i wspólne życie z dala od blasku fleszy Po trzech latach związku para zaręczyła się, a 22 maja 2017 roku powiedziała sobie sakramentalne „tak” w Brocket Hall pod Londynem. Wśród gości znaleźli się przyjaciele Martíneza z Arsenalu, między innymi Santi Cazorla, Héctor Bellerín i David Ospina. Choć uroczystość zgromadziła wielu piłkarzy, miała bardzo rodzinny charakter. Od początku zależało im na tym, by ten dzień świętować przede wszystkim z najbliższymi. Po ślubie wspólnie przeprowadzali się za kolejnymi klubami Emiliano, aż ostatecznie osiedlili się w Birmingham po jego transferze do Aston Villi. Mimo rosnącej popularności bramkarza konsekwentnie chronią swoje życie prywatne i unikają celebryckiego stylu życia. Dzieci są dla nich najważniejsze W 2018 roku para powitała na świecie syna Santiago. Bramkarz nie ukrywa, że ojcostwo całkowicie odmieniło jego życie. – Nigdy nie bronię tylko dla siebie. Zawsze robię to dla kogoś. Odkąd urodził się mój syn, wszystko się zmieniło. Wtedy naprawdę rozwinąłem skrzydła – przyznał. Trzy lata później rodzina powiększyła się o córkę Avę. Jej narodziny zbiegły się jednak z jednym z najważniejszych momentów w karierze Emiliano Martíneza – trwającym Copa América 2021. Z powodu obowiązujących w czasie pandemii protokołów sanitarnych bramkarz nie mógł opuścić zgrupowania reprezentacji Argentyny. Wiedział, że jeśli zdecyduje się wrócić do domu, straci szansę na spełnienie największego sportowego marzenia. Razem z Mandinhą podjęli trudną decyzję, że zostanie z drużyną narodową. Po zdobyciu mistrzostwa Ameryki Południowej nie ukrywał wzruszenia. – Powiedziałem żonie, że to moje największe marzenie, a ona mnie w tym wsparła. Nadal nie miałem okazji poznać mojej córki. Kilka miesięcy wcześniej obiecaliśmy sobie, że zdobędziemy ten tytuł dla najlepszego piłkarza świata. Teraz chcę świętować z rodziną i w końcu wziąć córkę na ręce – mówił po finałowym zwycięstwie nad Brazylią. Mandinha od początku wspierała decyzję męża, choć oznaczało to, że w jednym z najważniejszych dni ich rodzinnego życia nie będzie mógł być przy niej. Kilka dni później Emiliano wrócił do domu już jako mistrz Copa América i po raz pierwszy osobiście przytulił Avę. Zdjęcia z tego spotkania obiegły media na całym świecie, stając się symbolem ceny, jaką sportowcy czasem płacą za realizację swoich marzeń. Mandinha wspiera Dibu na każdym etapie kariery Droga Emiliano Martíneza na piłkarski szczyt nie była usłana różami. Przez wiele lat był wypożyczany do kolejnych klubów i cierpliwie czekał na swoją szansę, a Mandinha towarzyszyła mu na każdym etapie tej drogi. Gdy w końcu spełnił marzenie o grze na najwyższym poziomie i sięgnął z reprezentacją Argentyny po największe trofea, to właśnie ona najczęściej świętowała te chwile u jego boku. Dziś kibice regularnie widują ich razem zarówno na stadionach, jak i podczas najważniejszych wydarzeń piłkarskich. W październiku 2024 roku Mandinha towarzyszyła mężowi na czerwonym dywanie przed galą Złotej Piłki w paryskim Théâtre du Châtelet, a po zakończeniu sezonu Premier League 2025/2026 wraz z dziećmi wyszła na murawę Villa Park, gdzie wspólnie świętowali z kibicami Aston Villi. Mandinha nie ukrywa, jak bardzo jest dumna z osiągnięć męża. Z okazji jego urodzin opublikowała poruszający wpis: – Jesteś tym, co mamy najpiękniejszego. W tym wyjątkowym dniu chcę podziękować Ci za to, że jesteś filarem naszej rodziny. Podziwiam Cię. Równie stanowczo stanęła po jego stronie, gdy FIFA zawiesiła bramkarza na dwa mecze reprezentacji. – Każdy, kto naprawdę cię zna, wie, jakim jesteś człowiekiem. Masz wielkie serce. Jesteś wspaniałym przyjacielem, synem, ojcem i mężem. Jestem z ciebie dumna – dziś i zawsze. To właśnie w takich momentach najlepiej widać, że ich relacja nie kończy się na wspólnych zdjęciach z murawy czy czerwonych dywanów. Mandinha od lat jest dla Emiliano nie tylko partnerką, ale także osobą, która wspiera go zarówno w chwilach triumfu, jak i wtedy, gdy musi mierzyć się z krytyką czy sportowymi przeciwnościami. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-1258253866-10c5c8a.jpg" width="4657" height="3105" alt="Emiliano Martínez z żoną i dziećmi, synem Santim i córką Avą, podczas meczu Premier League pomiędzy Aston Villą a Brighton & Hove Albion na stadionie Villa Park 28 maja 2023 roku w Birmingham w Wielkiej Brytanii." title="Aston Villa v Brighton & Hove Albion - Premier League" /> Własna marka i życie poza piłkarskim światem Choć kibice najczęściej przedstawiają ją jako żonę „Dibu” Martíneza, Mandinha konsekwentnie buduje własną markę i rozwija działalność biznesową. Projektowanie wnętrz pozostaje jej największą zawodową pasją, a firma MiSueños Kids pozwala realizować kreatywne pomysły niezależnie od piłkarskiej kariery męża. Na jej profilach w mediach społecznościowych znacznie częściej niż zdjęcia z czerwonych dywanów pojawiają się rodzinne spacery, wspólne podróże czy codzienne chwile z dziećmi. To właśnie taki obraz ich życia wyłania się najczęściej – daleki od celebryckiego przepychu, a znacznie bliższy normalności. Historia Mandinhy Martínez i Emiliano „Dibu” Martíneza pokazuje, że nawet świat wielkiej piłki nożnej nie musi oznaczać życia wyłącznie w blasku reflektorów. Ich związek od ponad dekady opiera się na wzajemnym wsparciu, cierpliwości i zaufaniu – wartościach, które okazały się równie ważne jak wszystkie trofea zdobyte na boisku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2181045898-04f4d9c.jpg" width="4000" height="6000" alt="Emiliano Martinez z Argentyny i jego żona Mandinha Martínez pozują do zdjęć na czerwonym dywanie przed ceremonią wręczenia 68. Złotej Piłki w Théâtre du Chatelet, 28 października 2024 r. w Paryżu we Francji" title="68th Ballon D'Or Ceremony At Theatre Du Chatelet In Paris" /> Źródła: TyC Sports, Infobae, AS USA, elcomercio.pe, thesun.co.uk, besoccer.com
Ma polskie korzenie, jest gwiazdorem "Pamiętników wampirów" i właśnie wziął trzeci ślub. Mało kto wie, kim jest jego ukochana! Dzieli ich 20 lat
To jeden z tych momentów, które fani zapamiętają na długo. Paul Wesley i Natalie Kuckenburg powiedzieli sobie „tak”, rozpoczynając nowy rozdział wspólnego życia. Radosną nowinę przekazali w mediach społecznościowych, publikując kadry z wyjątkowej ceremonii. A jak zaczęła się ich historia?
Miłość znów napisała dla niego nowy scenariusz. Paul Wesley, aktor, którego miliony widzów pokochały za rolę Stefana Salvatore w serialu „Pamiętniki wampirów”, po raz trzeci zawarł związek małżeński. Wybranką jego serca została modelka Natalie Kuckenburg. Radosną nowiną para podzieliła się za pośrednictwem Instagrama, publikując fotografie z ceremonii, które błyskawicznie obiegły media na całym świecie. Paul Wesley po raz trzeci powiedział „tak” Choć życie zawodowe Paula Wesleya, a właściwie Pawła Tomasza Wasilewskiego, od lat pozostaje pod baczną obserwacją fanów, tym razem to wydarzenia z jego życia prywatnego znalazły się w centrum uwagi. Aktor po raz trzeci zawarł związek małżeński, rozpoczynając kolejny etap swojej życiowej historii u boku Natalie Kuckenburg. Nowożeńcy sami zdecydowali się podzielić tą wyjątkową chwilą. Opublikowali fotografie z ceremonii, pozwalając obserwatorom zajrzeć do jednego z najbardziej symbolicznych momentów swojej wspólnej historii. Kadry pełne subtelnych emocji i elegancji błyskawicznie obiegły internet, wywołując falę gratulacji oraz zainteresowanie mediów śledzących życie gwiazd. „Pan i Pani oraz najlepszy drużba Greg”, wyznali. Czytaj też: Ten hollywoodzki gwiazdor z hitu wszech czasów ma polskie korzenie. I choć zmienił nazwisko, jest dumny ze swojego pochodzenia Natalie Kuckenburg wyglądała olśniewająco. Suknia o subtelnym kroju i eleganckim wykończeniu harmonijnie współgrała z kameralnym charakterem ceremonii uwiecznionej na fotografiach opublikowanych przez nowożeńców. Paul Wesley postawił na ponadczasową klasykę. Aktor zaprezentował się w granatowym garniturze, który zestawił z czarnym krawatem, stawiając na elegancką i minimalistyczną stylizację. Do ślubu doszło po ponad roku od zaręczyn. „Zdecydowaliśmy się pobrać zaledwie 24 godziny przed ślubem. Dlatego jestem tutaj i próbuję znaleźć suknię, która będzie idealnie pasować. Jadę do San Ysidro Ranch, a o 7 rano w dniu naszego ślubu cywilnego zaczynam fryzurę i makijaż przed ceremonią o godz. 8. Było warto i świetnie się przy tym bawiliśmy!”, napisała Natalie. Natalie Kuckenburg. Kobieta, z którą Paul Wesley rozpoczął nowy etap życia U boku Paula Wesleya stanęła Natalie Kuckenburg – modelka, z którą aktor od kilku lat tworzy szczęśliwy związek. Choć ich relacja rozwijała się z dala od nieustannego blasku fleszy, para od czasu do czasu uchylała rąbka prywatności, publikując wspólne zdjęcia czy pojawiając się razem podczas wybranych wydarzeń. Teraz ich historia weszła w zupełnie nowy etap, przypieczętowany małżeńską przysięgą. Od początku związek Natalie i Paula wzbudzał zainteresowanie mediów. Jednym z najczęściej komentowanych tematów pozostaje różnica wieku między małżonkami. On ma 43 lata, a ona 26. Jak się poznali? „To dziś chyba rzadkość, bo większość ludzi poznaje się przez internet. To była po prostu klasyczna sytuacja - piękna dziewczyna w barze. Spojrzeliśmy na siebie i pomyślałem: "Dobrze, spróbuję”, opowiadał aktor. Pod koniec 2022 roku Paul Wesley i Natalie Kuckenburg po raz pierwszy zostali zauważeni razem podczas romantycznej kolacji we Włoszech. Kilka dni później paparazzi uchwycili ich pocałunek, a internet błyskawicznie połączył wszystkie elementy tej układanki. Od tamtej chwili ich relacja rozwijała się spokojnym rytmem, z dala od nieustannego medialnego szumu. Nie epatowali prywatnością, nie komentowali każdego etapu związku, pozwalając, by kolejne wydarzenia mówiły same za siebie. Właśnie ta powściągliwość sprawiła, że każda wspólna fotografia czy publiczne pojawienie się budziły jeszcze większe zainteresowanie. Czytaj też: Nowa dziewczyna Brada Pitta była związana ze sławnym Polakiem. Ich rozstanie skrywa tajemnicę Przełom nadszedł w lipcu 2025 roku. To wtedy Natalie Kuckenburg podzieliła się z obserwatorami wiadomością o zaręczynach. Paul Wesley oświadczył się ukochanej we Włoszech. „To było fantastyczne. Kompletnie dała się zaskoczyć. Wróciliśmy do tego samego hotelu we Włoszech, w którym byliśmy na naszej pierwszej randce. Kiedy powiedziałem, że tam jedziemy, spojrzała na mnie i pomyślała: "Och…", relacjonował. A niedawno zakochani przyrzekali sobie miłość w otoczeniu najbliższych. Dla Paula Wesleya jest to trzeci ślub. Wcześniej aktor pozostawał w związku małżeńskim z Torrey DeVitto. Po zakończeniu tej relacji w 2013 roku ponownie stanął na ślubnym kobiercu, wiążąc się z Ines de Ramon. Również to małżeństwo zakończyło się rozwodem w 2024 roku. „Miłość to coś bardzo osobistego dla każdego człowieka, zależnie od tego, na jakim etapie życia się znajduje. Z czasem ulega ona wahaniom i zmianom. Uważam, że istnieje ogromna różnica między zauroczeniem a miłością, ale ludzie często mylą te dwa pojęcia”, mówił aktor. Obecny związek z Natalie Kuckenburg otwiera kolejny rozdział w życiu aktora. Paul Wesley i jego polskie korzenie Choć świat poznał go jako Paula Wesleya, dla polskich fanów pozostaje również Pawłem Tomaszem Wasilewskim. Aktor jest synem polskich migrantów i od lat z dumą podkreśla swoje pochodzenie. Mimo międzynarodowej kariery nie zerwał więzi z krajem swoich korzeni – regularnie odwiedza Polskę. W licznych wywiadach nie ukrywał, że język polski i rodzinne tradycje są ważną częścią jego tożsamości. Jak przyznał w rozmowie z Plejadą, wciąż marzy o zawodowym projekcie, który pozwoliłby mu wystąpić przed kamerą właśnie po polsku. „Jestem Polakiem, mówię po polsku, choć często zapominam słów, dlatego marzy mi się gra w tym języku. Chciałbym, żeby świat bardziej poznał ten rynek. Polskie kino i tak jest już szanowane na świecie”, opowiadał. Źródło: WP Kobieta, Dzień Dobry TVN, Onet, Plejada
Była żona Dwayne'a Johnsona nie zniknęła z jego życia. Razem stworzyli hollywoodzkie imperium
Premiera aktorskiej „Vaiany” sprawiła, że o Dwaynie Johnsonie znów mówi cały świat. Aktor ponownie wciela się w Maui, ale jednocześnie odpowiada za produkcję filmu wspólnie z osobami, które od lat należą do jego najbliższego zawodowego grona. Wśród nich znajduje się także Dany Garcia – kobieta, która przez lata była jego żoną.
Choć ich małżeństwo zakończyło się już wiele lat temu, historia Dwayne'a Johnsona i Dany Garcia wciąż pozostaje jedną z najbardziej nietypowych w Hollywood. Poznali się jeszcze jako bardzo młodzi ludzie, razem zakładali rodzinę, wspierali się w najtrudniejszych momentach i wspólnie przeszli przez rozwód. Dziś nadal prowadzą razem biznes, produkują największe hollywoodzkie hity i zgodnie podkreślają, że rozstanie nie przekreśliło wzajemnego szacunku. Jak doszło do tego, że byli małżonkowie stali się jednymi z najbliższych partnerów zawodowych? Poznali się jeszcze na studiach. Tak zaczęła się historia miłości Dwayne'a Johnsona i Dany Garcia Historia ich związku rozpoczęła się na początku lat 90. na University of Miami, gdzie oboje studiowali. Dwayne Johnson był wówczas młodym futbolistą marzącym o zawodowej karierze sportowej, natomiast Dany Garcia studiowała zarządzanie i już wtedy wyróżniała się przedsiębiorczością. To właśnie na kampusie po raz pierwszy się poznali. Johnson miał około 18 lat, a Garcia była od niego o cztery lata starsza. Ich relacja rozwijała się z dala od błysku fleszy. W tamtym czasie nikt nie przypuszczał, że Dwayne stanie się jedną z największych gwiazd wrestlingu, a później Hollywood. Dany towarzyszyła mu jednak na długo przed światową sławą – widziała zarówno jego sukcesy, jak i chwile zwątpienia. Kiedy po zakończeniu przygody z futbolem amerykańskim próbował odnaleźć nową drogę zawodową, mogła obserwować, jak rodzi się fenomen „The Rocka”. Po kilku latach związku para pobrała się 3 maja 1997 roku. Małżeństwo przypadło na okres dynamicznego rozwoju kariery Johnsona w WWE. Popularność rosła z miesiąca na miesiąc, a razem z nią pojawiały się kolejne zawodowe wyzwania i coraz częstsze podróże. Mimo to starali się budować stabilny dom i wspierać się w realizacji wspólnych marzeń. Cztery lata później, w 2001 roku, na świat przyszła ich córka Simone Alexandra Johnson, która z czasem również związała swoją przyszłość z wrestlingiem. ZOBACZ TEŻ: Bad Bunny związał się z jedną z najsłynniejszych modelek świata Ich dyskretny związek rozpalał plotki, choć oni sami unikali rozgłosu Wspólnie wychowywali córkę, ale zrozumieli, że ich drogi się rozchodzą Narodziny Simone były dla nich jednym z najważniejszych momentów w życiu. Oboje wielokrotnie podkreślali, że rodzicielstwo zawsze pozostawało dla nich priorytetem. Jednak wraz z upływem lat coraz wyraźniej dostrzegali, że choć tworzą zgrany zespół jako rodzice, ich małżeństwo przestało odpowiadać temu, kim stali się jako ludzie. W 2007 roku ogłosili decyzję o rozwodzie. Nie towarzyszyły jej medialne konflikty ani publiczne oskarżenia. Mimo wszystko dla Dwayne'a Johnsona był to bardzo trudny okres. Po latach przyznał, że zawierając małżeństwo, człowiek wierzy, iż będzie ono trwało przez całe życie, jednak rzeczywistość nie zawsze układa się zgodnie z planem. Rozpad rodziny mocno nim wstrząsnął, a największym pytaniem, jakie sobie zadawał, było to, jakim ojcem będzie dla swojej córki. W rozmowie w podcaście The Hollywood Reporter's Awards Chatter aktor wyznał również, że właśnie wtedy przechodził kolejny epizod depresji. Wspominał, że był to moment pełen niepewności, w którym próbował poukładać własne życie i odnaleźć równowagę po zakończeniu wieloletniego związku. To doświadczenie wpłynęło także na jego zawodowe decyzje. Johnson przyznał, że przez pewien czas świadomie wybierał przede wszystkim lekkie, familijne produkcje. Jak tłumaczył, nie był wtedy gotowy na role wymagające emocjonalnego obnażenia. Potrzebował historii z pogodnym zakończeniem – takich, które same dawały mu poczucie nadziei i spokoju. Z perspektywy czasu przyznał, że właśnie dlatego z ogromną radością pracował przy filmach familijnych, bo pomagały mu przejść przez jeden z najtrudniejszych etapów życia. Rozwód nie zakończył ich wspólnej historii. Dziś Dwayne Johnson i Dany Garcia tworzą biznesowy duet To, co wydarzyło się po rozwodzie, do dziś budzi zdumienie wielu osób. Zamiast całkowicie zakończyć wspólny rozdział, Dwayne Johnson i Dany Garcia postanowili zbudować nową relację – opartą na przyjaźni, zaufaniu i wspólnych celach zawodowych. W 2008 roku Garcia została menedżerką byłego męża, a kilka lat później ich współpraca weszła na zupełnie nowy poziom. W 2012 roku wspólnie założyli Seven Bucks Productions, firmę producencką odpowiedzialną za wiele największych projektów z udziałem Johnsona. Studio stoi za takimi produkcjami jak Jumanji, Jungle Cruise, Red Notice, Black Adam, a także aktorską „Vaianą”, w której Johnson ponownie wciela się w Maui. W rozmowie z Oprah Winfrey w 2020 roku aktor podkreślił, że ich rozwód nigdy nie był pełen wzajemnych pretensji. Jak wyjaśnił, po prostu zrozumieli, że małżeństwo nie było im pisane. Pozostali jednak świetnymi przyjaciółmi, którzy zrozumieli, że razem mogą osiągnąć coś wielkiego. "To była po prostu jedna z tych sytuacji, kiedy nie był to burzliwy rozwód. Po prostu… małżeństwo nie było nam dane [...] ale oboje mieliśmy smykałkę do interesów i do osiągania celów. Pomyśleliśmy więc: a co, gdybyśmy dalej razem robili interesy?”, mówił. To właśnie ta decyzja okazała się jednym z najważniejszych momentów w ich życiu. Dziś są partnerami biznesowymi, współtworzą jedną z najbardziej rozpoznawalnych firm producenckich w Hollywood i niezmiennie wspierają się przy kolejnych projektach. Dziś Dwayne Johnson jest szczęśliwie związany z Lauren Hashian, z którą wychowuje dwie córki – Jasmine i Tianę. Co ciekawe, ich patchworkowa rodzina od lat uchodzi za przykład wzajemnego szacunku i dobrych relacji. Doskonale było to widać podczas światowej premiery aktorskiej „Vaiany”, gdzie aktor pojawił się nie tylko z obecną żoną i dziećmi, ale również z byłą żoną. Ten wspólny występ po raz kolejny pokazał, że mimo zakończenia małżeństwa nadal pozostają sobie bliscy i wspierają się zarówno prywatnie, jak i zawodowo. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jednego z partnerów poznała w sądzie, drugi był młodszy o 10 lat. Tak wyglądało życie uczuciowe Marty Wiśniewskiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2285136577-148f6c4.jpg" width="5582" height="3720" alt="Dave Rienzi, Dany Garcia,, Lauren Hashian, Jasmine Johnson, Dwayne Johnson, Tiana Johnson, Ata Johnson, Ava Raine i Tatyanna Dumas. Światowa premiera filmu "Vaiana". Hollywood Bowl in Los Angeles, California, 7.07.2026." title="Dave Rienzi, Dany Garcia,, Lauren Hashian, Jasmine Johnson, Dwayne Johnson, Tiana Johnson, Ata Johnson, Ava Raine i Tatyanna Dumas. Światowa premiera filmu "Vaiana". Hollywood Bowl in Los Angeles, California, 7.07.2026." />
Autorka „Cudzoziemki” przez lata skrywała te uczucia. Wyznała je dopiero umierającemu mężowi
Dziś mija 37 lat od śmierci Marii Kuncewiczowej – jednej z najwybitniejszych polskich pisarek, autorki niezapomnianej **„Cudzoziemki”**. Choć stworzyła jedną z najpiękniejszych opowieści o skomplikowanych uczuciach, jej własne małżeństwo dalekie było od romantycznych uniesień. Z Jerzym Kuncewiczem przeżyła 63 lata – pełne prób, rozstań, niewierności, ale także niezwykłej lojalności i przyjaźni, których prawdziwą wartość dostrzegła w pełni dopiero u kresu wspólnego życia.
Maria Kuncewiczowa - autorka „Cudzoziemki”, jedna z najbardziej znanych i docenianych polskich pisarek, wyszła za mąż w wieku 26 lat. Jej wybrankiem nie był nikt ze środowiska artystycznego, ale prawnik, adwokat i polityk Jerzy Kuncewicz. Nie wiedziała, czy dobrze robi, wychodząc za mąż, nie była zakochana po uszy. Właściwie wydawała się dosyć oziębła. Początki tego małżeństwa były trudne... Maria i Jerzy Kuncewiczowie dawali sobie wiele swobody Jak pisała dr Alicja Szałagan – znawczyni biografii Marii Kuncewicz – małżeństwo przetrwało, bo mąż dał żonie „długie lejce”. Sama Maria Kuncewicz wspominała: „Dawaliśmy sobie bardzo daleko posuniętą swobodę. [...] Tak się składało, że to, co w innym układzie współżycia mogłoby się stać katastrofą nie do naprawienia, u nas przemieniało się w okres próby, okres oddalenia, rozwidlenia dróg, które potem mają się znowu spotkać” Jak układał się związek Marii i Jerzego Kuncewiczów, który trwał 63 lata, do śmierci Jerzego w 1984 roku? Zobacz też: Wykreowała siebie jako Joannę Chmielewską, autorkę powieści kryminalnych. Czy była tak silna i radosna, jaką oficjalnie ją znamy? Maria i Jerzy Kuncewiczowie: historia miłości Maria Kuncewicz z domu Szczepańska urodziła się w 1895 roku w Samarze w Rosji, wróciła do Polski jako nastolatka. Jej ojciec był dyrektorem gimnazjum w Płocku. Maria studiowała polonistykę i filozofię w Polsce oraz literaturę francuską na Uniwersytecie w Nancy, we Francji. Uczyła się także śpiewu w konserwatoriach polskich i francuskich. W 1936 roku wydała powieść „Cudzoziemka”, która przyniosła jej sławę i uznanie, wcześniej w 1933 roku ukazał się piękny zbiór opowiadań „Dwa księżyce”. Występowała jako śpiewaczka, pracowała jako tłumaczka w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Była też autorką pierwszej polskiej powieści radiowej „Dni powszednie państwa Kowalskich” i „Kowalscy się odnaleźli”. Zobacz też: Ona nazywała go korzonkiem, on mówił do niej robaczku. Historia miłości Andrzeja Korzyńskiego i jego żony Sylwii Sokorskiej-Korzyńskiej Jerzy Kuncewicz urodził się w 1893 roku w szlacheckiej rodzinie. Studia prawnicze, rozpoczęte w Liege, we Francji, ukończył w Polsce. Pracował jako nauczyciel przyrody w Lublinie. Po ukończeniu studiów prawniczych został adwokatem. Jako polityk był ludowcem. Jerzy i Maria Kuncewiczowie pobrali się w 1921 roku. Ona pisała, że „wchodząc w małżeństwo zwalczyła siebie”. Widziała jednak uczucia męża. W 1927 roku małżonkowie zaczęli jeździć jako letnicy do modnego już wówczas Kazimierza Dolnego. Zakochali się w tym miejscu, kupili tu dom w pięknej okolicy, na górze Wąwozu Małachowskiego. Jerzy Kuncewicz przy pomocy znajomego architekta przebudował go, tworząc niezwykłe miejsce otoczone ogrodem. Były w nim piękne kwiaty i pawie, mąż stworzył dla żony idylliczne miejsce. Ale cieszyli się nim dwa lata, do 1939 roku, kiedy ich świat zmiotła wojna. Słynna „Kuncewiczówka”, czy inaczej „Willa pod wiewiórką”, trwa do tej pory i jest domem-muzeum pisarki i jej męża. Maria Kuncewiczowa do męża: Nie było między nami ani miłosnego czadu, ani nałogu wspólnej sypialni Czy było to szczęśliwe małżeństwo? Trudno powiedzieć, nie stała za nim wielka miłość ze strony Marii, ani namiętne pożądanie. W listach do męża pisarka zwierzała się „(…) łatwiej jest ludzi przywiązywać do siebie książkami niż własną osobą, własnym życiem. Zwłaszcza, że nasze wspólne życie pozbawione było pasji. Nie było między nami ani miłosnego czadu, ani nałogu wspólnej sypialni, więc rzeczywiście coś istotnego, coś trwalszego niż erotyzm musiało wejść między nas i tak nas z sobą związać. Że Ty tak sobie cenisz to coś, że nie masz do mnie żalu za wszelkie braki naszego współżycia (które są wynikiem winy obustronnej), uważam za wielką łaskę, doprawdy niezasłużoną”. Zobacz też: Kim była „Krysta”? Dwie twarze znanej pisarki Krystyny Siesickiej Maria Kuncewiczowa: fintifluszek nie lubię Czy byli sobie wierni? Nie. Głośny był romans Marii Kuncewiczowej z wybitnym pisarzem Adolfem Rudnickim, który przyjeżdżał do Kazimierza. Była w nim zakochana, po rozstaniu próbowała nawet targnąć się na życie. Pisała, że Alek to straszny człowiek, tym bardziej, że i bezprzykładnie uroczy. „Nie bawią mnie chłopcy. Świństw, ani tych wszystkich drobnych fintifluszek nie lubię. Bardzo mnie to śmieszy i nudzi, a miłość widać nie jest mi pisana. Ha, trudno. Wszystkiego mieć nie można”, tłumaczyła Maria Kuncewiczowa w jednym z listów. Trudno powiedzieć, dlaczego się rozstali. Rudnicki ożenił się z inna kobietą, miał zresztą trzy żony. Utrzymywali kontakt z Marią, ale ich romans się skończył. Jerzy Kuncewicz wiedział oczywiście o wszystkim. Wybaczył żonie zdradę, choć musiało go to wiele kosztować. Nie mógł żyć bez ukochanej Marynki. Sam też nie był święty, podobno w Kazimierzu miał jakiś romans, ale nie tak głośny i znaczący, jak jego żona. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img8EoYiG-2d3cf20.jpg" width="2019" height="1600" alt="Kazimierz Dolny, 1978. Maria Kuncewiczowa, pisarka - w swoim domu; z lewej maz Piotr Kuncewicz.,Image: 431120185, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Michal Browarski / Forum" title="Maria Kuncewiczowa, pisarka" /> Jerzy kochany, najmilszy Więź między nimi tworzył nie tylko wspólny dom i wspólne życie, ale też narodziny w 1922 roku jedynego dziecka, ukochanego syna Witolda. Maria bardzo kochała syna, rozpaczała, gdy po wojnie wyjechał do USA. Mąż był dla niej wsparciem, gdy przeżywała męczarnie niepokoju podczas wojny – Witold był w marynarce wojennej, jako telegrafista służył na ORP „Wilk”, uratowano go z tonącego okrętu „Jastrząb”. Po wojnie zamieszkał w USA, w Virginii. Rodzice pojechali do Ameryki za nim, ale nie bardzo tam im się wiodło i wrócili do Europy, potem do Polski. Maria Kuncewiczowa bardzo tęskniła za synem. Bardzo głęboko przeżywała macierzyństwo, zastanawiała się, czy była dobrą matką, czy w ogóle bardziej niż matką nie była koleżanką, zbyt pobłażliwą dla syna. Obwiniała się za jego niepowodzenia, m.in. rozpad pierwszego małżeństwa. Jerzy, nieswojo mi bez Ciebie Maria i Jerzy Kuncewiczowie w czasie wojny wyemigrowali z Polski, mieszkali w Anglii, potem w USA. Na emigracji było im ciężko. Maria próbowała zrobić międzynarodową karierę jako pisarka, ale to się nie udało. W emigracyjnej pustce bardzo przeżywała rozstania z mężem. Kiedy nie było go u jej boku, czuła, jak jest bliski i ważny w jej życiu. Pisała, że bez niego czuje się zagubiona. „Wstyd się przyznać, ale bardzo mi Ciebie brak (…) Jerzy, mój złoty, bardzo kochany, [...] żałuję każdej chwili, że Ciebie nie ma; Mnie też jest bardzo nieswojo bez Ciebie”. Marzyła, by wrócił i zaczął „gderać i huczeć”. Mąż był jej przyjacielem, doradcą, agentem literackim. Oboje z obywatelstwem amerykańskim wrócili do Polski w początku lat 60. Od 1962 roku znowu razem mieszkali w swoim domu w Kazimierzu Dolnym. Nie był to już taki azyl, jak przed wojną, bo przy Kuncewiczówce wyrósł ogromny wypoczynkowy ośrodek „Dom prasy”. Jak wspominała ich znajoma malarka Uta Gnatowska, Państwo Kuncewiczowie mieli w sobie niespożytą młodzieńczą energię i apetyt na życie. W przypadku Jerzego Kuncewicza całkiem dosłowny apetyt, bo był potężny, mówił tubalnym głosem, stanowiąc przeciwieństwo delikatniej, kruchej żony. Maria Kuncewiczowa opowiadała anegdotę, jak Jerzy w najlepszych cukierniach i kawiarniach wyjmował z kieszeni kanapkę z szynką. Był mięsożerny, ale nie lubił słodyczy. Dobrze gotował, robił legendarny irlandzki gulasz z jagnięciny. Zobacz też: Maciej Damięcki zakochał się w niej bez pamięci. Ona twierdziła, że rozwód ocalił go przed tragedią Maria Kuncewiczowa do umierającego męża: jak ciebie kocham, jak pragnę, jak dziękuję Jerzy Kuncewicz miał kłopoty ze zdrowiem. Chorował na serce, zmarł w 1984 roku. Maria Kuncewiczowa niesłychanie przeżyła śmierć męża. Wspominała, jak przy łóżku umierającego męża szeptała „czułe wyrazy z żarliwością, jakiej skąpiłam, kiedy byłam młoda. Teraz omdlewałam z żalu: dlaczego? dlaczego? Dlaczego szczędziłam tak długo tej mowy erotycznej, jedynej prawdy serca? [...] Słuchaj, jak ja ciebie kocham, jak pragnę, jak dziękuję!”. Czuła się niebywale samotna, opuszczona. Twierdziła, ze mąż jest wciąż obecny w domu. Jak pisała Uta Gnatowska, pomagająca pisarce w pracach domowych pani Janeczka słyszała, jak Maria Kuncewiczowa rozmawiała z mężem. Była przyzwyczajona do jego opieki, obecności. Do wspólnego przeżywania świata, wymiany myśli, rozmowy. W książce „Listy do męża”, którą wydała po śmierci Jerzego, napisała: „Mijał drugi rok, odkąd ciebie zakopano. W miejsce bieli napływała szarość, codziennie bardziej zielona. Otóż któregoś ranka niechciana wierzba oszalała. Za­skrzypiała, potrząsnęła koroną, zamiotła sobą powietrze i runęła w szum, bezład, w liściastą zawieruchę, w zemstę za strach przed burzą, za nudę upałów, za zimne anielstwo śniegu, za wszystko, czego ona ani my nie lubiliśmy. Katastrofa była tak gęsta i niespodziewana, że mój świat się zachwiał i ty w twoim nowym bycie chyba także doznałeś wstrząsu”. Maria Kuncewiczowa zmarła w 1989 roku w Kazimierzu Dolnym i tam została pochowana. Syn Witold Kuncewicz zmarł w 2009 roku w Virginii, wcześniej przekazał do muzeum swoich rodziców mnóstwo pamiątek. Korzystałam m.in. z tekstu Alicji Szałagan „Ciężar obecności”: dopełnienie autobiograficznych wątków w twórczości Marii Kuncewiczowej w listach do męża (1944-1958). Pamiętnik literacki.
To on od lat stoi u jej boku. Mało kto wie, kim jest mąż Marleny Drozdowskiej: "Zawsze napędzała mnie miłość"
Za sukcesem Marleny Drozdowskiej stoi nie tylko talent i lata pracy, ale także wsparcie najbliższej osoby. Choć artystka od dekad należy do grona najbardziej rozpoznawalnych gwiazd polskiej sceny muzycznej, o jej małżeństwie z Janem Drozdowskim wiadomo zaskakująco niewiele. To właśnie on od lat towarzyszy jej zarówno w życiu prywatnym, jak i na muzycznej drodze.
Marlena Drozdowska świętuje urodziny! Artystka, która wraz z Markiem Kondratem wylansowała kultowy przebój „Mydełko Fa”, od lat należy do grona najbardziej rozpoznawalnych gwiazd polskiej sceny muzycznej. Choć niezmiennie zachwyca publiczność swoimi występami, z dala od reflektorów stawia na spokój i prywatność. U jej boku od lat jest Jan Drozdowski – mąż, gitarzysta i współtwórca wielu artystycznych sukcesów. To właśnie on odegrał niezwykle ważną rolę w jej karierze, choć o ich wieloletnim związku wiadomo naprawdę niewiele... Marlena Drozdowska śpiewała wielki hit lat 90. Mąż wspiera ją w karierze i prywatnie Droga na szczyt Marleny Drozdowskiej okupiona była licznymi wzlotami i upadkami. Ukochana przez Polaków artystka odniosła gigantyczny sukces w ojczyźnie, ale również za granicą. "Po ukończeniu szkoły zaczęłam na dobre podróżować po całej Europie: Niemcy, Austria, Szwajcaria, Włochy z moim zespołem "Hotline". [...] Miałam chyba szczęście do ludzi, bo zawsze lądowałam w jakimś zakątku świata i każdy chciał, bym śpiewała i śpiewała — pisze na swojej stronie internetowej. (cyt. marlenadrozdowska.pl/biografia) Marlena Drozdowska, 1999 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNH21Up-a00a327.jpg" width="1505" height="2342" alt="Marlena Drozdowska. UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx,Image: 427952413, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN, Model Release: no, Credit line: Maciej Czajkowski / Studio69 / Forum" title="Marlena Drozdowska" /> Marlena Drozdowska przez wiele lat dzieliła życie na kilka domów w różnych krajach. W pewnym momencie zdecydowała się jednak na powrót do Polski, aby tu kontynuować karierę artystyczną. Zrobiła to za namową osób z branży po tym, jak jej piosenka "Bajadera plaża" wygrała plebiscyt popularnego Lata z radiem. "Tego samego zdania był również mój mąż Janek Drozdowski — świetny gitarzysta i szef artystyczny moich działań muzycznych zarówno w świecie jak i w Polsce" — zaznacza. ZOBACZ: Wylansowała Mydełko Fa, niemal nic na nim nie zarobiła. Tak dziś żyje Marlena Drozdowska Kim jest Jan Drozdowski, mąż Marleny Drozdowskiej? Marlena Drozdowska niemalże w ogóle nie wspomina o ukochanym. Ceni sobie życie prywatne i nie czuje potrzeby dzielenia się nim ze swoimi fanami. Obecnie rzadko kiedy decyduje się na rozmowy z dziennikarzami — a gdy to robi, zdecydowanie woli opowiadać o muzyce oraz swoich scenicznych doświadczeniach. Marlena Drozdowska, 2018 Jedno jest pewne: Jan Drozdowski miał gigantyczny wpływ na jej karierę. Jest nie tylko niezastąpionym wsparciem, ale też inspiracją dla występów oraz jej artystycznej osobowości. "Duży wpływ na mnie ma otaczająca rzeczywistość i związane z tym różne rozmyślania, czasem nawet smutne. Kto mnie zna mówi, że to niemożliwe. Tak naprawdę zawsze napędzała mnie miłość, a ona bywa różna. Czasem zawiła, czasem anielska, a czasem jest tylko latawcem" — zaznaczała w jednym z wywiadów. (cyt. polskaplyta-polskamuzyka.pl/2023/06/20/tak-naprawde-zawsze-napedzala-mnie-milosc-a-ona-bywa-rozna-marlena-drozdowska-wywiad/) SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości Osiągnięcia na koncie muzyka robią ogromne wrażenie. Był członkiem wielu zespołów, prowadził też własne grupy muzyczne, z którymi występował w Europie. W swoim dorobku ma ponad 300 płyt oraz muzykę, którą zrealizował do kilkuset filmów, seriali, audycji i programów Polskiego Radia i Telewizji Polskiej, a także na potrzeby twórców spektakli teatralnych. Wspiera też żonę w artystycznych przedsięwzięciach — komponował dla niej piosenki oraz brał czynny udział w nagrywaniu niektórych płyt. Jan Drozdowski — przewodniczący zarządu Z.A.W. Stoart. Warszawa, 12.06.2015 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7ceSZR-c8bda47.jpg" width="2400" height="1600" alt="Warszawa, 12.06.2015. Debata "Zmiana sposobu pobierania oplat za publiczne odtwarzanie muzyki, klipow i filmow"; n/z Jan Drozdowski - przewodniczacy zarzadu Z.A.W. Stoart.,Image: 429467076, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Marek Wisniewski / Puls Biznesu / Forum" title="Debata nad oplatami za publiczne odtwarzanie" /> Marlena Drozdowska z mężem, Janem Drozdowskim
Mało kto wiedział, kim była pierwsza żona Andrzeja Żuławskiego. Ich historia skrywa niejedną tajemnicę
Barbara Baranowska zachwycała urodą i talentem, jednak świadomie wybrała życie z dala od blasku reflektorów. Choć Roman Polański widział ją w obsadzie filmu „Nóż w wodzie”, odrzuciła propozycję, stawiając na własną drogę artystyczną.
Piękna, niezwykle zdolna kobieta, doskonale znana w środowisku filmowym. Barbara Baranowska miała nawet zagrać rolę w „Nożu w wodzie” Romana Polańskiego, ale się nie zgodziła. Ostatecznie trafiła ona na konto Jolanty Umeckiej. „Basha” – bo tak o niej mówiono – nie szukała blichtru sławy, stroniła od błysku fleszy. Interesowała ją przede wszystkim praca artystyczna: graficzna, związana z projektowaniem plakatów i okładek książek. Mało kto pamięta, ale była ona również żoną Andrzeja Żuławskiego. Jak wyglądała ich relacja? Czy rozpadła się przez Małgorzatę Braunek? Oto jej sekrety i tajemnice... Andrzej Żuławski i Barbara Baranowska: jak się poznali? Andrzej Żuławski był nie tylko utalentowanym reżyserem, ale też pięknym i fascynującym mężczyzną, w którym kochało się na zabój wiele kobiet. Miał charyzmę, urodę, świetnie się ubierał. Wszyscy wspominali, że miał też wielkie ego - od dziecka uchodził za geniusza w słynnym, rodzinnym klanie Żuławskich – ale był też niezwykle ciekawym człowiekiem. Z Barbarą Baranowską poznali się w 1962 roku, na planie filmu „Miłość dwudziestolatków”, międzynarodowej koprodukcji. Andrzej Żuławski był wtedy asystentem Andrzeja Wajdy i dopiero początkującym reżyserem. Barbara Baranowska urodzona w 1934 roku była od niego o sześć lat starsza, miała już męża. Był nim wybitny pisarz, ocalały z Holokaustu - Adolf Rudnicki. Wydawali się udanym małżeństwem i dobrze rozumiejącą się para artystów. Barbara Baranowska robiła okładki do książek Rudnickiego, które robią wrażenie do dzisiaj. Kiedy jednak spotkała Andrzeja Żuławskiego, straciła dla niego głowę. Adolf Rudnicki niesamowicie przeżył to rozstanie, odchorował je, przeszedł zawał. Gdy widział Andrzeja Żuławskiego na ulicy, krzyczał: „masz krew na rękach!”. Zobacz też: Jerzy Waldorff i Mieczysław Jankowski żyli razem 60 lat. Jako para zawsze w ukryciu Andrzej Żuławski, 1975 r. Andrzej Żuławski i Barbara Baranowska: historia miłości Dla Barbary Baranowskiej małżeństwo z Andrzejem Żuławskim to był zupełnie nowy rodzaj związku. Pierwszy mąż był od niej starszy o 25 lat, drugi młodszy. Aleksandra Szarłat, biografka Żuławskiego, autorka głośnej książki „Szaman”, mówiła, że reżyser kojarzył Barbarę – pierwszą kobietę, która poślubił - z ciepłem i macierzyństwem. Jeśli w kobietach szukał matki, to ona była tego przykładem. Oboje wyjechali do Paryża, dobrze im się powodziło. Jeździli na wakacje do modnego wówczas Saint- Tropez, Andrzej Żuławski kupił we Francji najpierw pięknego Triumpha, a potem Porsche 911. Ale tym, na czym mu najbardziej zależało, było zrobienie filmu. Dopiero walczył o swoją pozycję i markę. Zobacz też: Anna Gornostaj i Stanisław Mączyński są razem blisko 40 lat. Długo czekali na dzieci Kadr z filmu "Do widzenia, do jutra", 1960 Barbara nie była kobietą u boku męża, ale znaną plastyczką. Dzisiaj zalicza się ją, jako jedną z niewielu kobiet, do twórczyń Polskiej Szkoły Plakatu. Projektowała m.in. plakat do głośnego debiutu Janusza Morgenszterna, filmu „Do widzenia, do jutra”, za granicą plakaty do filmów Milosa Formana i Stevena Spielberga. Robiła też kostiumy filmowe. W Paryżu funkcjonowała jako Basha Baranowska i to ona pierwsza zaczęła robić karierę, co miało być rysą na ich małżeństwie i ubodło dumę Żuławskiego. Barbara „Basha” Baranowska i Andrzej Żuławski: rozstanie Dlaczego ich małżeństwo nie przetrwało? Sam Andrzej Żuławski wspominał: „(…) Nagle zacząłem widzieć, że żyję z kimś, kto jest ode mnie o wiele bardziej ułożony: tu lodówka, tu stół, mieszczański porządek. Basia nie chciała mieć dzieci, nie lubiła ich. Ja z kolei uwielbiałem. (…) była bardzo zdolną malarką, która nie chciała malować, zilustrowała kilkanaście książek dla dzieci, wiele plakatów namalowała. Tylko jej się nigdy nie chciało, nie czuła tej potrzeby. Miała natomiast potrzebę łagodnie uregulowanego życia i tak zwanych kominków, czyli żeby pójść do psiapsiółki i przy kominku obmówić wszystko. Więc pewnego dnia wsiadłem do tego piekielnego porsche, zostawiłem jej walizkę pełną pieniędzy i pojechałem do Warszawy” (cytuję za książką Aleksandry Szarłat „Szaman”) Żuławski był kobieciarzem. W trakcie małżeństwa z Barbarą Baranowską romansował z aktorką Joanną Kasperską, która grała w jego telewizyjnym filmie „Pavoncello” z 1967 roku. Wygrała wtedy rywalizację o rolę z Małgorzatą Braunek. Nie wiedziała, przynajmniej na początku, że Żuławski ma żonę. „Dowiedziałam się, gdy już byłam zakochana. Ale Andrzej wszędzie mnie zabierał: na przyjęcie do Wajdy, na obiady do restauracji, woził samochodem, pokazywał się ze mną oficjalnie”, opowiadała w jednym z wywiadów. Nie wspominał o ślubie, mówił jednak, że ją kocha, chciał, żeby mieli wspólny dom. Ale Joanna Kasperska zerwała, uciekła od niego, przeczuwała, że ten związek będzie dla niej destrukcyjny. Dwa lata później Andrzej Żuławski spotkał Małgorzatę Braunek w Paryżu, podczas promocji filmu „Polowanie na muchy” i zakochał się w niej. Ich romans stał się głośny, w Polsce okrzyknięto ich najpiękniejszą filmową parą. Gdyby Barbara Baranowska zdecydowała się wtedy wrócić do Warszawy, może uratowałaby małżeństwo… kto wie? Z drugiej strony, gdy pisze się o miłościach życia Andrzeja Żuławskiego zawsze pojawiają się nazwiska Ewy Tuwin, córki Juliana Tuwima i wielkiej młodzieńczej miłości reżysera, którą wspominał całe lata; Małgorzaty Braunek i Sophie Marceau. Czytaj także: Joanna Szczepkowska to znana aktorka, była żona Mirosława Konarowskiego. Co się z nią dzisiaj dzieje? Dzięki Żuławskiemu poznała miłość życia Podobno Barbara Baranowska na wiele tygodni przed rozstaniem z Żuławskim zauważyła, że jej mąż trzyma za firanką wór żeglarski i pakuje do niego rzeczy. Z tym worem Żuławski w końcu lat 60. wrócił do Warszawy. „Zanim Andrzej spotkał Małgosię Braunek, odebrał wspaniałą kobietę Adolfowi Rudnickiemu. Odebrał mu ją, ponieważ chciał wejść w środowisko. Szybko wyjechali do Paryża, a on po jakimś czasie poszedł po zapałki i nie wrócił. Nagle została sama. A on pojawił się w Warszawie zachwycony Małgosią. Zamieszkał przy Gwardzistów, a potem wciągnął tam Małgosię. Odwiedzałam ją tam. Basia była zrozpaczona”, tak wspominała tamte relacje aktorka Emilia Krakowska. Zobacz też: Nie był łatwym partnerem, ale kochał szalenie. Andrzej Żuławski najdłuższy związek stworzył z francuską aktorką Sophie Marceau Barbara Baranowska na pewno przeżyła to rozstanie, ale nie została tak do końca sama. Szybko zainteresował się nią poznany przez Andrzeja Żuławskiego francuski producent filmowy Christian Ferry. Zamieszkali razem w 1970 roku, pobrali się i byli szczęśliwym małżeństwem przez wiele lat, do śmierci Christiana Ferry’ego w 2011 roku. Aleksandra Szarłat wspominała, że w 2017 dostała za pośrednictwem Krystyny Demskiej-Olbrychskiej w prezencie od Basi jedno zdanie: „Andrzejowi zawdzięczam najwspanialszą rzecz, jaka spotkała mnie w całym moim życiu. To dzięki niemu poznałam Christiana Ferry’ego – mojego mężczyznę, mężczyznę mojego życia”. Już po rozwodzie z Andrzejem Żuławskim zaprojektowała piękny plakat do jego głośnego na świecie filmu „Opętanie” z Isabel Adjani (z którą zresztą też romansował). A w 1985 roku spod jej ręki wyszła okładka do płyty nastoletniej Sophie Marceau „Certitude”, z jej portretem z niesamowitymi błękitnymi oczami. Barbara „Basha” Baranowska mieszka do dzisiaj we Francji. Korzystałam z książki Aleksandry Szarłat „Żuławski. Szaman”, wyd. Agora, 2019.
Bad Bunny związał się z jedną z najsłynniejszych modelek świata Ich dyskretny związek rozpalał plotki, choć oni sami unikali rozgłosu
Bad Bunny występuje dziś w Warszawie, a jego koncert ponownie kieruje uwagę fanów nie tylko na muzykę, lecz także na życie prywatne artysty. Jednym z najgłośniejszych rozdziałów była relacja z Kendall Jenner. Choć ich związek trwał niespełna rok i od początku pozostawał z dala od medialnego szumu, przez wiele miesięcy wzbudzał ogromne zainteresowanie na całym świecie.
Portorykański gwiazdor od lat konsekwentnie oddziela karierę od życia prywatnego. Gdy w 2023 roku zaczęto łączyć go z Kendall Jenner, para nie potwierdzała doniesień i unikała wspólnych wywiadów czy publicznych deklaracji. Mimo to każde ich wspólne wyjście natychmiast trafiało na nagłówki światowych mediów, a fani zastanawiali się, czy to początek jednej z najbardziej zaskakujących relacji w show-biznesie. Bad Bunny ma na koncie kilka głośnych związków. To relacja z Kendall Jenner w 2023 roku odbiła się najszerszym echem Choć Bad Bunny należy dziś do największych gwiazd światowej muzyki, przez lata starał się oddzielać karierę od życia uczuciowego. Najdłużej był związany z projektantką biżuterii Gabrielą Berlingeri, z którą tworzył parę przez kilka lat i sporadycznie pokazywał się publicznie. W mediach pojawiały się również informacje o jego wcześniejszej relacji z Carliz De La Cruz, jednak dopiero związek z Kendall Jenner wywołał prawdziwą lawinę komentarzy. Wiosną 2023 roku nazwiska portorykańskiego artysty i jednej z najbardziej rozpoznawalnych modelek świata zaczęły regularnie pojawiać się obok siebie. Dla wielu fanów było to spore zaskoczenie. Ona od lat funkcjonowała w centrum zainteresowania mediów, on natomiast konsekwentnie unikał opowiadania o swoim życiu prywatnym. To właśnie ten kontrast sprawił, że ich relacja od początku budziła ogromną ciekawość. Jednocześnie para robiła wszystko, by nie stać się kolejnym celebryckim duetem żyjącym na oczach paparazzich. ZOBACZ TEŻ: Jednego z partnerów poznała w sądzie, drugi był młodszy o 10 lat. Tak wyglądało życie uczuciowe Marty Wiśniewskiej Tak zaczęła się historia Bad Bunny'ego i Kendall Jenner. Poznali się dzięki wspólnym znajomym Pierwsze doniesienia o ich znajomości pojawiły się na początku 2023 roku. Według informacji magazynu People Kendall Jenner i Bad Bunny poznali się za pośrednictwem wspólnych znajomych, krótko po tym, jak muzyk przeprowadził się do Los Angeles. Jak przekazywało źródło cytowane przez magazyn: „Jenner niedawno zaczęła spotykać się z Bad Bunnym. Zostali sobie przedstawieni przez znajomych. Parę tygodni wcześniej on przeprowadził się do LA i kupił tam dom. Kendall go lubi i dobrze się bawi w jego towarzystwie. Jest inny od jej poprzednich chłopaków. Bardzo uroczy.” Choć od początku pojawiały się kolejne zdjęcia i relacje świadków, para nie zdecydowała się oficjalnie potwierdzić związku. W przeciwieństwie do wielu hollywoodzkich romansów nie było wspólnych wywiadów ani publicznych deklaracji. Zamiast tego chodzili na dyskretne kolacje, spotkania z przyjaciółmi i wydarzenia, podczas których starali się nie zwracać na siebie nadmiernej uwagi. To właśnie ta naturalność i brak potrzeby nieustannego eksponowania relacji sprawiły, że wielu obserwatorów określało ich związek jako wyjątkowo niemedialny. Ich uczucie rozwijało się z dala od fleszy. Po niespełna roku wszystko dobiegło końca Z czasem Bad Bunny i Kendall Jenner coraz częściej pojawiali się razem. Paparazzi fotografowali ich podczas wspólnych wyjazdów, kolacji czy tygodni mody, a ich obecność obok siebie podczas pokazu Gucci we wrześniu 2023 roku została odebrana jako jeden z nielicznych publicznych sygnałów, że rzeczywiście są parą. Nadal jednak oboje pozostawali wierni swojej zasadzie, by nie opowiadać o uczuciach przed kamerami. Pod koniec 2023 roku zagraniczne media poinformowały, że ich drogi się rozeszły. Relacja zakończyła się po niespełna roku, a źródła podkreślały, że rozstanie przebiegło w spokojnej atmosferze. Kilka miesięcy później ponownie zaczęły pojawiać się informacje o ich zbliżeniu. Wiosną 2024 roku byli widywani razem, co natychmiast wywołało spekulacje o powrocie. Ostatecznie we wrześniu 2024 roku zagraniczne media ujawniły, że choć utrzymują dobre relacje i darzą się sympatią, nie są już parą. Ich historia zakończyła się bez publicznych konfliktów czy medialnych przepychanek, pozostawiając po sobie obraz związku, który od początku do końca bardziej opierał się na dyskrecji niż na rozgłosie. SPRAWDŹ TEŻ: Przeszli przez najtrudniejszą próbę. Teraz Marta i Dawid Kubaccy świętują wielkie szczęście. Historia ich miłości porusza
Jednego z partnerów poznała w sądzie, drugi był młodszy o 10 lat. Tak wyglądało życie uczuciowe Marty Wiśniewskiej
Powrót Mandaryny i Michała Wiśniewskiego zaskoczył wielu fanów. Lider Ich Troje potwierdził, że para znów jest razem i spotyka się od czerwca. Zanim jednak ich drogi ponownie się zeszły, Marta Wiśniewska przez lata układała sobie życie u boku kilku partnerów. Przypominamy jej związki oraz historię, która ponownie zaprowadziła ją do byłego męża.
Relacja Mandaryny i Michała Wiśniewskiego od ponad dwóch dekad budzi ogromne emocje. Ich głośny związek, medialny ślub, rozwód i późniejsze przyjacielskie relacje wielokrotnie trafiały na pierwsze strony portali. Teraz, gdy artysta oficjalnie potwierdził ich powrót, zainteresowanie ponownie skupiło się na życiu prywatnym tancerki i piosenkarki. Zanim jednak doszło do tego nieoczekiwanego zwrotu, Mandaryna była związana z kilkoma mężczyznami. Michał Wiśniewski i Mandaryna znów są razem. Ich historia zatoczyła koło Historia Mandaryny i Michała Wiśniewskiego zaczęła się pod koniec lat 90., gdy tancerka dołączyła do zespołu Ich Troje. Z czasem zawodowa współpraca przerodziła się w uczucie, a para szybko stała się jednym z najgorętszych duetów polskiego show-biznesu. Pobrali się w 2002 roku, a niedługo później zorganizowali spektakularny ślub w szwedzkiej Kirunie, transmitowany przez telewizję i śledzony przez miliony widzów. Doczekali się dwojga dzieci – syna Xaviera oraz córki Fabienne – którzy do dziś pozostają dla nich najważniejszym ogniwem łączącym rodzinę. Choć ich małżeństwo zakończyło się rozwodem w 2006 roku, z biegiem lat byli partnerzy wielokrotnie podkreślali, że udało im się wypracować dobre relacje. Łączyło ich wychowanie dzieci, wspólne rodzinne uroczystości, a od czasu do czasu także projekty zawodowe i publiczne spotkania. W ostatnich tygodniach nie brakowało spekulacji, że między nimi ponownie pojawiła się bliskość, jednak dopiero teraz Michał Wiśniewski oficjalnie potwierdził, że znów są razem. W opublikowanym oświadczeniu zaznaczył, że ich relacja odżyła pod koniec czerwca i stanowczo zaprzeczył sugestiom, jakoby doszło do tego wcześniej. Sama Mandaryna w zeszłorocznej rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl z dużym dystansem wspominała ich wspólne lata: "My lecieliśmy bardzo wysoko – pod każdym względem. Naprawdę, trochę się nie da tego zero-jedynkowo skomentować i opisać, bo trochę wychodziliśmy poza każdy nawias, poza każdy schemat. Jeśli można było zrobić coś inaczej, to na pewno my to robiliśmy. Oczywiście na pewno było dużo rzeczy, które nie były okej, ale nie chcę ich dziś szczegółowiej oceniać”. ZOBACZ TEŻ: Wiśniewski potwierdził związek z Mandaryną. Pola wskazała na jeden sporny szczegół Po rozstaniu każde z nich próbowało ułożyć sobie życie na nowo. Michał Wiśniewski ponownie stawał na ślubnym kobiercu, a Mandaryna przez lata związała się z kilkoma partnerami. Kim byli mężczyźni, którzy pojawili się w jej życiu, zanim ponownie odnalazła szczęście u boku byłego męża? Z kim była Mandaryna po rozwodzie z Michałem Wiśniewskim? Oto kolejni partnerzy gwiazdy Po zakończeniu małżeństwa z Michałem Wiśniewskim Mandaryna znacznie bardziej chroniła swoją prywatność niż w czasach największej popularności Ich Troje. Choć nie ukrywała wszystkich relacji, zdecydowanie rzadziej opowiadała o nich publicznie. Mimo to kilka związków artystki było szeroko opisywanych przez media i potwierdzanych podczas wspólnych wystąpień czy oficjalnych wydarzeń. Hubert Chmielewski i Michał Szatkowski. Dwa krótkie rozdziały po rozwodzie Pierwszym partnerem, z którym Mandarynę łączono po rozpadzie małżeństwa, był jej menadżer Hubert Chmielewski. Niedługo później media informowały o relacji tancerki z Michałem Szatkowskim, trenerem koszykówki. Oboje poważnie myśleli o przyszłości. Mężczyzna przeprowadził się dla niej do Warszawy, gdzie wspólnie prowadzili szkołę tańca. "Nie jest prawdą, że chcę wykreować się przy Marcie, zrobić karierę dzięki jej nazwisku. Ja ją kocham i pragnę stworzyć z nią rodzinę" – mówił o ukochanej w 2008 roku. (cyt. za Onet.pl) Związek nie przetrwał próby czasu, a Mandaryna już w kolejnych latach zaczęła pojawiać się publicznie u boku następnego partnera. Wojciech Bąkiewicz. Trener, z którym Mandaryna związała się na kilka lat Jednym z najdłuższych związków Mandaryny po rozwodzie była relacja z Wojciechem Bąkiewiczem. Para poznała się dzięki wspólnej pasji i przez kilka lat tworzyła zgodny związek. Wspólnie pojawiali się na branżowych wydarzeniach, a artystka nie ukrywała, że u jego boku odzyskała spokój po burzliwych doświadczeniach z przeszłości. W rozmowie z magazynem "Świat&Ludzie" mówiła o nim wyjątkowo czule: "Jest pierwszą osobą, której zwierzam się z kłopotów i z którą konsultuję wszystkie ważne decyzje. To miłość". Najbardziej zaskakującym wątkiem pozostaje jednak relacja, którą w tamtych latach Wojciech zbudował z samym Michałem Wiśniewskim. "Nie czuję żadnej zazdrości o byłego partnera Marty. Mało tego, spotykamy się czasem w męskich sytuacjach. Ostatnio próbowałem nauczyć Michała Wiśniewskiego grać w tenisa. Inna sprawa, że był... żałosny" – żartował w programie "Między kuchnią a salonem". Paweł Wójcik. Prawnik, u którego odnalazła spokój Kolejnym ważnym rozdziałem w życiu uczuciowym Mandaryny był związek z prawnikiem Pawłem Wójcikiem. Poznali się w sądzie, gdzie każde z nich czekało na swoją rozprawę. Z przypadkowej rozmowy wykiełkowało prawdziwe uczucie, a niedługo później ich relacja została ujawniona podczas wspólnych wyjść i wydarzeń branżowych. Artystka sprawiała wrażenie szczęśliwej. Media rozpisywały się o tym, że po latach medialnych zawirowań odnalazła bardziej spokojne życie u boku partnera spoza świata show-biznesu. Ten związek również nie zakończył się jednak wspólną przyszłością. Ani Mandaryna, ani Paweł Wójcik nie komentowali szerzej powodów rozstania, pozostawiając tę część swojego życia wyłącznie dla siebie. Adrian Szlażewicz. O 10 lat młodszy partner i ostatni związek przed powrotem do Michała Wiśniewskiego Ostatnim publicznie znanym partnerem Mandaryny przed ponownym związaniem się z Michałem Wiśniewskim był Adrian Szlażewicz, oświetleniowiec młodszy od niej o dziesięć lat. Z czasem para zaczęła wspólnie pojawiać się na wydarzeniach i nie ukrywała wzajemnego uczucia. Różnica wieku nie stanowiła dla nich przeszkody, a sama Mandaryna podkreślała, że w relacjach najważniejsze są wzajemny szacunek i zrozumienie. Po pewnym czasie ich drogi się rozeszły, na co wskazywały poszlaki w mediach społecznościowych: zniknęły wspólne zdjęcia, a także obserwacje swoich profili. Dopiero po zakończeniu tej relacji, wiele miesięcy później, los ponownie połączył Mandarynę z Michałem Wiśniewskim. Jak oficjalnie potwierdził lider Ich Troje, zaczęli ponownie spotykać się pod koniec czerwca, dając swojej historii jeszcze jedną szansę. SPRAWDŹ TEŻ: "Jak mogłam nie wiedzieć?" Dominika Tajner ujawniła, co działo się za kulisami związku Mandaryny i Wiśniewskiego
Legendarną polską parę potępił Watykan. O niej mówiono, że dostaje role filmowe, bo... jest żoną
Spojrzenie, którego nie sposób zapomnieć. Delikatna uroda, hipnotyzująca obecność i talent, dzięki któremu przeszła do historii polskiego kina. Lucyna Winnicka zachwycała na ekranie, ale równie fascynujące było jej życie prywatne. W 98. rocznicę urodzin aktorki przypominamy niezwykłą historię miłości, którą przeżyła z Jerzym Kawalerowiczem – uczucia silniejszego od różnic, wystawionego na próbę przez zdradę i zakończonego rozstaniem, po którym pozostał wzajemny szacunek.
Zagrała tytułową rolę w głośnym filmie „Matka Joanna od Aniołów”. Czarno-biały, ascetyczny obraz, będący adaptacją opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza, jest dziś uważany za kultowy. Przedstawia historię mniszek w klasztorze w Ludyniu, na Smoleńszczyźnie, które zostały opętane. Najbardziej wyrazistą postacią jest w nim Lucyna Winnicka, która wcieliła się w przeoryszę. Prywatnie była żoną Jerzego Kawalerowicza. W filmie wydawała się piękna, ciepła, ale również niepokojąca, jakby skrywająca jakąś tajemnicę. Odrazę budziły zwłaszcza sceny diabelskiego szaleństwa, które odgrywała. A prywatnie? Z mężem dzieliło ich sporo lat, ale połączyło gorące uczucie. Mimo że kres tej miłości położyła zdrada, po rozstaniu udało się im zachować niezwykle serdeczne relacje... Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka: ich wspólne dzieło Film, nakręcony w 1960 roku, został szybko oprotestowany przez Episkopat Polski, do czego przyłączył się też Watykan. Biskupi uznali, że jest atakiem na wiarę i Kościół. Ale PRL-owskie władze jakoś pozwoliły na jego ukończenie i – w atmosferze skandalu – dotarł na festiwal do Cannes, gdzie otrzymał Srebrną Palmę, a Lucyna Winnicka nagrodę dla najlepszej aktorki zagranicznej. Nie byłoby tego filmu – dzisiaj podziwianego na świecie klasyka polskiej kinematografii – bez Jerzego Kawalerowicza i hipnotyzującej roli Lucyny Winnickiej. We dwoje rozumieli się bez słów. Poznali się też na planie w 1954 roku. Czytaj także: Pierwsza żona miała mieć na Zbigniewa Zapasiewicza niszczący wpływ, ale długo nie potrafił się od niej uwolnić Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka: jak się poznali? Dzieliło ich 6 lat i różne doświadczenia. Jerzy Kawalerowicz urodził się w Ukrainie, niedaleko Kołomyi, w czasie wojny rodzinie udało się uciec do Polski, do Krakowa. Skończył Kursy Przysposabiające do Reżyserii (tuż po wojnie w Polsce nie było jeszcze szkoły filmowej), parę lat studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Poznał tam malarkę Marię Gunter, była jego pierwszą wielką miłością i pierwszą żoną. Razem mieszkali, razem malowali. Mieli dwoje dzieci – Kingę i Jacka. Był przystojny, efektowny, szybko zyskał autorytet, stał się „instytucją”. Podobał się kobietom i sam był wrażliwy na ich wdzięki. Żartował nawet, że reżyser „nie powinien składać przysięgi małżeńskiej”. Lucyna Winnicka miała 26 lat, była śliczną, delikatną blondynką, pochodziła z dobrej warszawskiej rodziny (ojciec był adwokatem). Była świetnie wykształcona – od szkoły podstawowej, słynnej Plater-Zyberkówny, przez uznane liceum Reytana, po Szkołę Teatralną i prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Za pierwszym razem nie zrobiła na Jerzym wielkiego wrażenia, śmiał się do kolegów, że wygląda jak rozdeptany mops. Miała jego zdaniem zbyt „tłustą twarz”. Dał jej jednak główną rolę w swoim filmie „Pod gwiazdą frygijską”. Ona zwróciła uwagę na „siłę i zdecydowanie” Kawalerowicza. I coś między nimi zaiskrzyło, bo od tamtej pory Kawalerowicz zaczął jeździć do niej do Szczecina, gdzie grała w teatrze. Czytaj także: Zakochał się w niej bez pamięci. Zostawiła go z dnia na dzień z dwójką maleńkich dzieci <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7hMN8p-846f0f6.jpg" width="2190" height="1600" alt="1954. Plan filmu "Pod gwiazda frygijska" w rezyserii Jerzego Kawalerowicza, n/z Lucyna Winnicka (C), Jerzy Kawalerowicz (P).,Image: 428978651, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Plan filmu "Pod gwiazda frygijska"" /> 1954 rok. Plan filmu „Pod gwiazdą frygijską”, Lucyna Winnicka, Jerzy Kawalerowicz Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka: "Pociąg" Kiedy pisał scenariusz do swojego pierwszego wielkiego filmu „Pociągu” (1959 rok) byli już razem. On to ukrywał, nie chciał, by plotkowano, że pisze scenariusz z myślą o żonie i daje jej główną rolę – Marty. Podobno na planie traktował ją bardzo surowe. Ale, zakochany przemontował film, gdy okazało się, że Lucynie Winnickiej nie podoba się zbyt duża rola innej aktorki Teresy Szmigielówny (po latach Szmigielówna wspominała: „Miałam zagrać inną rolę, niż grałam na planie, a na premierze zobaczyłam jeszcze inną”). Lucynie Winnickiej partnerował w „Pociągu” wspaniały Leon Niemczyk (a było to jeszcze przed „Nożem w wodzie” Romana Polańskiego) i Zbigniew Cybulski w nietypowej dla siebie roli natrętnego, nieznośnego adoratora, który nie może zrozumieć, dlaczego Marta nie chce z nim być. Mówiono potem, że Cybulski wywróżył sobie tym filmem własną śmierć – skakał w nim do pociągu, uczepiony ramy okna. Tak czy inaczej „Pociąg” był wydarzeniem, niesamowicie nostalgiczny, nastrojowy, czemu pomagała muzyka opracowana przez Andrzeja Trzaskowskiego (ojca Rafała Trzaskowskiego) i piękne wokalizy Wandy Warskiej. Powtarzano frazy z filmu, jak ta mówiona przez Lucynę Winnicką: „Nikt nie chce kochać, każdy chce być kochany”. Ona sama jest w tym filmie doskonała, przykuwa wzrok, intryguje, gra na tłumionych emocjach, których czasem jedynie się domyślamy. Film i rola Winnickiej zostały obsypane nagrodami, m.in. na festiwalu w Wenecji Słynny reżyser Martin Scorsese, widząc film po latach, określił go jako masterpiece – arcydzieło i pokazywał na swoich autorskich przeglądach. Zobacz także: Grażyna Staniszewska i Wojciech Noszczyk byli razem ponad pół wieku i nigdy się sobą nie nudzili Winnicka jedzie odbić męża Lata 60. to szczęśliwy czas w ich życiu. Dużo podróżują, co jest ich wspólną pasją. Znana jest anegdota, jak pewien zafascynowany Winnicką Algierczyk zaoferował Jerzemu Kawalerowiczowi, że wymieni ją na stado baranów. Na co Kawalerowicz miał odpowiedzieć: „Ale gdzie ja je pomieszczę?!”. Kupują dom na warszawskim Żoliborzu – bliźniaka wspólnie z innym znanym małżeństwem Zofią Nasierowską i Januszem Majewskim. Adres na ulicy Fortecznej jest znany w Warszawie. Obie pary przyjaźnią się, dzieci bawią się razem w ogródku. Kawalerowiczowie mieli dwoje dzieci – Agatę i Piotra. Jedna z żoliborskich znajomych Winnickiej wspominała, że gdy mały Piotruś zobaczył „Matkę Joannę od Aniołów”, rozpłakał się i powiedział: „To nie jest moja mamusia. Moja jest dobra i kochana”. Kawalerowicz kręci swój chyba najpopularniejszy film: „Faraona”, na podstawie powieści Bolesława Prusa, Winnicka grywa u innych reżyserów, m.in. w „Pamiętniku Pani Hanki”, przedwojennym czytadle przeniesionym na ekran przez Stanisława Lorentowicza, „Godzinie pąsowej róży”, „Sposobie bycia”. Sprawy komplikują się w końcu lat 60. Jerzy Kawalerowicz marzył o ekranizacji „Austerii”, powieści Juliana Stryjkowskiego. Ale film o środowisku galicyjskich żydowskich ortodoksów, szukających schronienia przed pogromami, nie był mile widziany przez polityczne władze. A po '68 roku w ogóle nie miał szans na realizację (ostatecznie reżyser zrobił go w 1983 roku i jest to piękny film z wielką rolą Franciszka Pieczki). Kawalerowicz wyjeżdża do Włoch, gdzie jest ceniony i podziwiany. Tam w 1971 roku robi film „Magdalena”, który okazuje się klapą, choć muzykę napisał do niego sam Ennio Morricone. Do tego wybucha skandal, bo Jerzy odbija producentowi jego narzeczoną, aktorkę i seksbombę Lisę Gastoni. Włosi są wściekli, skarżą się do polskiego Ministerstwa Kultury, grożą nagłośnieniem międzynarodowego skandalu obyczajowego. Lucyna Winnicka, która w Warszawie opiekuje się dopiero co narodzonym synkiem, dowiaduje się przez przypadek, że jej mąż ma romans i pragnie spędzić resztę życia we Włoszech. Momentalnie jedzie tam i przywozi go z powrotem. Nikt nie wie, ile ją to kosztowało nerwów i emocji. Na ich małżeństwie pojawia się poważna rysa. Będą razem jeszcze kilka lat, by w połowie lat 70. wziąć rozwód. Ona będzie już sama, on żeni się po raz trzeci z wybitną scenografką Magdaleną Dipont. Czytaj także: Loda Halama: kiedy zginął jej mąż, schronienia szukała u teściowej. Ta chciała odebrać jej syna <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgvFTVVB-a846bbf.jpg" width="1995" height="1600" alt="Warszawa, 1967. Realizacja sceny do filmu "Gra" w rezyserii Jerzego Kawalerowicza. N/z od lewej: Wieslaw Golas, Lucyna Winnicka, Jerzy Kawalerowicz.,Image: 428178174, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Zurn / Forum" title="krecenie filmu "Gra", 1967" /> Warszawa, 1967. Realizacja sceny do filmu „Gra”, N/z od lewej: Wiesław Gołas, Lucyna Winnicka, Jerzy Kawalerowicz Była aktorka, jest joginka Mniej więcej w tym samym czasie Winnicka odchodzi od aktorstwa, które zaczyna ją nudzić. Mówi, że usycha, że na nic ciekawego już nie czeka. „Szłam po niewłaściwych torach. Przyglądałam się wzajemnemu podgryzaniu i oskarżaniu o kradzież ról, nie umiałam walczyć o swoje, zamykałam się w skorupie” – wyjaśniała tę decyzję w „Polityce”. Podróżuje po świecie, m.in. do Japonii, Nepalu, Indii, mieszka w Aśramie, fascynuje się hinduizmem, buddyzmem, jogą, holistyczną medycyną, którą zaczyna propagować jeszcze w głębokim PRL-u. I ma ogromny udział w rozpowszechnieniu i jogi, i medycyny Dalekiego Wschodu w Polsce. To ona także popularyzuje słynną terapię oddechową „rebirthing”. Wielu ludzi śmiało się wtedy, że znana aktorka zajmuje się takimi „dziwnymi” sprawami. Ale znacznie więcej ją podziwiało i uwielbiało. W 1977 roku tworzy „Akademię Dobrego Życia”, jedną z pierwszych u nas samopomocowych organizacji. W 1998 roku jest współzałożycielką „Transparenty International Polska” – organizacji do walki z korupcją. Pisze książki, które stają się bestsellerami. Wykonuje pracę, która na wielu ludzi ma wpływ nie mniejszy niż filmy, które robi w tym czasie jej były mąż. Oboje mają zresztą dobre, przyjacielskie relacje. On wspiera ją jak może, przyznaje, że zajęty pracą miał za mało czasu dla dzieci. Próbuje to nadrobić. Jerzy Kawalerowicz umiera w styczniu 2007 roku, nie odzyskując przytomności po wylewie. Do końca czuwa przy nim żona. Rok później Lucyna Winnicka trafia do domu opieki społecznej w Palmirach, umiera po długiej chorobie w styczniu 2013 roku. Mówiła, że dzięki rolom filmowym czuje się tak, jakby zdobyła kawałek nieśmiertelności. „Gdy będę leżała w grobie, ludzie będą mnie widzieli żywą, ładną i młodą”. Czytaj także: Namawiano ją, by przerwała ciążę ze względu na karierę. Maria Koterbska nie chciała o tym słyszeć Warszawa 09.1962. Reżyser filmowy Jerzy Kawalerowicz i aktorka Lucyna Winnicka
Chciała zostać jego żoną. Ten związek Agnieszka Osiecka nazwała „jedyną walką o szczęście”. Po nim wszystko się zmieniło
Miała zaledwie 18 lat, gdy spotkała mężczyznę, którego twarz zapamiętała na całe życie. Zakochała się od pierwszego wejrzenia, marzyła o wspólnej przyszłości i wierzyła, że właśnie odnalazła miłość, na którą czekała. Historia Agnieszki Osieckiej i Witolda Dąbrowskiego zaczęła się jak romantyczny film, ale z czasem przyniosła także rozczarowanie. To właśnie ten związek poetka po latach nazwała „tą jedyną w swoim życiu walką o szczęście”.
Był ostatni dzień lipca 1955 roku. Warszawa tętniła życiem za sprawą Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży i Studentów, a Agnieszka Osiecka pracowała jako festiwalowa korespondentka. Wieczorem umówiła się z Grzegorzem Lasotą, nie przypuszczając, że to spotkanie odmieni jej życie. Przyszedł z przyjacielem – młodym poetą Witoldem Dąbrowskim. Wystarczyło jedno spojrzenie, by przyszła autorka Małgośki wiedziała, że ten niepozorny chłopak zrobił na niej wrażenie, jakiego wcześniej nie wywołał nikt. Kilka lat później napisze, że spotkało ją wtedy „to, co było najlepsze i najgorsze ze wszystkiego, co miała dotąd w życiu”. Jedno spojrzenie wystarczyło. „Niełatwo przestać na nią patrzeć” Tamtego wieczoru umówiła się z Grzegorzem Lasotą. Przyszedł z przyjacielem – młodym poetą Witoldem Dąbrowskim. Nie był typem mężczyzny, który od razu przykuwał uwagę głośnym zachowaniem czy pewnością siebie. Wręcz przeciwnie. Sprawiał wrażenie nieśmiałego i kruchego. To jednak właśnie on zrobił na Osieckiej ogromne wrażenie. Po latach wspominała, że „ten chłopiec miał twarz najpiękniejszą ze wszystkich twarzy i niełatwo przestać na nią patrzeć, kiedy się już zaczęło”. To uczucie od początku było niezwykle intensywne. – Od pierwszego wejrzenia oszalała na punkcie Witka. Mimo ogromnego zmęczenia pracą znajdowała czas na randki z nim i nocne eskapady po mieście – mówiła w rozmowie z portalem TVP.info Joanna Podsadecka, autorka książki „Mężczyźni Osieckiej”. Mieli swoje miejsca w Warszawie. Tam rodziła się ich miłość Nie potrzebowali wystawnych kolacji ani wielkich gestów. Najważniejsze były wspólne spacery i miejsca, które należały tylko do nich. Jednym z nich były odeskie schody za placem Trzech Krzyży. Innym – wieża spadochronowa na Powiślu. To właśnie tam obserwowali Wisłę i godzinami rozmawiali. Osiecka zapamiętała tamte chwile niezwykle obrazowo. „Patrzyli do zapatrzenia w swoje wieczorne twarze i bali się siebie dotknąć”. Ich uczucie dojrzewało spokojnie. Było pełne nieśmiałości i zachwytu, tak charakterystycznych dla pierwszej wielkiej miłości. Na urodziny Witolda przyniosła mu niewielkiego pluszowego misia o imieniu Kuba. Dla zakochanej dziewczyny taki prezent znaczył znacznie więcej niż kosztowny podarunek. Czytaj też: Wykreował „księżniczkę na gruzach”. Tak Osiecką wychowywał ojciec. Po latach mówiła, że zrobił z niej dziwadło „To nie był flirt, to była modlitwa” Osiecka nie marzyła o przelotnym romansie. Chciała miłości, która będzie wyjątkowa i zostanie z nią na zawsze. „Bardzo chciałam być współczesną Izoldą. Bardzo wierzyłam, że bym nią być umiała” – pisała. Razem z Witkiem szybko zaczęli używać słowa „wyjątkowo”. W ich świecie wszystko wydawało się inne niż u pozostałych. Po latach wspominała tę relację jednym z najbardziej poruszających zdań, jakie kiedykolwiek napisała o miłości. „To nie był flirt, to była modlitwa”. Tak samo zapamiętała pierwszy pocałunek. „To był najdziecinniejszy i najważniejszy ze wszystkich moich pocałunków”. To właśnie dla niego chciała zostać w STS-ie Miłość do Witolda zaprowadziła ją również do Studenckiego Teatru Satyryków. To on zabrał ją na pierwsze spotkanie grupy, która wkrótce stała się jej drugim domem. Atmosfera zrobiła na niej ogromne wrażenie. „Siedzieli przy długim stole, pili kawę i straszliwie wrzeszczeli” – wspominała. Choć dyskusje dotyczyły głównie polityki i początkowo nie we wszystkim się odnajdywała, bardzo szybko zrozumiała, że chce zostać częścią tego środowiska. Nie ukrywała też, że miała jeszcze jeden powód. „Bo stanowczo miałam ochotę tam zostać. Podobali mi się ci ludzie, byłam ciekawa, poza tym – tam był Witold”. To właśnie wtedy zaczęła pisać pierwsze piosenki. Z charakterystycznym dla siebie dystansem określała je jako „na pół infantylne, na pół grafomańskie bzdurki”, ale szybko okazało się, że koledzy dostrzegli w niej ogromny talent. Myślała nawet o ślubie. Wtedy wszystko zaczęło się zmieniać Z biegiem miesięcy zakochanie ustępowało miejsca coraz poważniejszym planom. Agnieszka zaczęła wyobrażać sobie wspólną przyszłość. Jak opowiada Joanna Podsadecka, przez pewien czas była nawet gotowa zostać żoną Witolda Dąbrowskiego. Kiedy jednak nabrała tej pewności, poeta wycofał się z tego pomysłu. To doświadczenie bardzo ją zabolało. Biografka zwraca uwagę, że właśnie wtedy Osiecka postanowiła już nigdy nie uzależniać swojego poczucia własnej wartości od związku. Coraz bardziej zależało jej na zachowaniu niezależności, nawet jeśli oznaczało to rezygnację z marzeń o idealnej miłości. Zobacz także: Osiecka chciała, by ten hit zaśpiewała pierwsza skandalistka PRLu. Porywa do dzisiaj Miłosny trójkąt sprawił, że postanowiła odejść Pierwszy zachwyt z czasem zaczął słabnąć. Osiecka coraz wyraźniej dostrzegała, że rzeczywistość różni się od wyobrażeń, które towarzyszyły jej na początku znajomości. Jak opowiada Joanna Podsadecka, po mniej więcej roku poetka zaczęła zauważać w Witoldzie cechy, które wcześniej przesłaniało zakochanie. W tym samym czasie zakochał się w niej Stanisław Młynarczyk, kolega ze Studenckiego Teatru Satyryków. Przez kilka miesięcy próbowała odnaleźć się w trudnej sytuacji, jednak coraz bardziej brakowało jej spokoju. W końcu wyjechała w góry, odcięła się od znajomych i po powrocie zdecydowała, że zakończy obie relacje. Była to jedna z najtrudniejszych decyzji, jakie musiała wtedy podjąć. Jedna miłość, która została z nią na zawsze Choć ich drogi rozeszły się stosunkowo szybko, wspomnienie Witolda Dąbrowskiego nigdy nie zniknęło z pamięci Agnieszki Osieckiej. To właśnie z nim przeżyła pierwsze wielkie zakochanie, pierwsze rozczarowanie i pierwszą próbę stworzenia związku, który miał być na całe życie. Najpełniej oddają to dwa zdania, które po latach zostawiła po tej historii. Najpierw napisała, że było to „to, co było najlepsze i najgorsze ze wszystkiego, co miałam dotąd w życiu”. Później nazwała ten związek „tą jedyną w swoim życiu walką o szczęście”. I właśnie dlatego historia Witolda Dąbrowskiego zajmuje w biografii Agnieszki Osieckiej miejsce szczególne. Nie dlatego, że trwała najdłużej, ale dlatego, że była pierwszą miłością, w którą uwierzyła bez żadnych zastrzeżeń. Źródła: wysokieobcasy.pl, tvp.info
Rok po rozwodzie z Michałem Wiśniewskim powiedziała „tak”. Od 14 lat Anna Świątczak jest szczęśliwie zakochana. Mało kto wie, kim jest jej mąż
Anna Świątczak świętuje wyjątkową datę. Z okazji rocznicy ślubu wokalistka opublikowała pełne ciepła fotografie z mężem. Kim jest mężczyzna, przy którym odnalazła szczęście i od czternastu lat idzie przez życie?
Nie wszystkie historie zapisane na pierwszych stronach kolorowych magazynów kończą się w świetle fleszy. Są takie, które z czasem odnajdują własny rytm – spokojniejszy, dojrzalszy i znacznie bardziej osobisty. Anna Świątczak właśnie przypomniała o jednej z nich. Z okazji 14. rocznicy ślubu wokalistka opublikowała romantyczne fotografie z ukochanym mężem, pokazując, że po latach ich relacja wciąż pozostaje pełna bliskości i wzajemnego wsparcia. Kim jest wybranek jej serca? Miłość, która przyszła po ważnym życiowym rozdziale Historia Anny Świątczak od lat pozostaje jedną z tych opowieści, do których media regularnie wracają. Przez długi czas nazwisko wokalistki nierozerwalnie kojarzyło się z zespołem Ich Troje oraz Michałem Wiśniewskim. Ich wspólna droga toczyła się równolegle na scenie i w życiu prywatnym, a ich związek był jednym z najczęściej komentowanych w polskim show-biznesie. Małżeństwo, które trwało w latach 2006–2011, zaowocowało narodzinami dwóch córek: Etiennette Anny oraz Vivienne Vienny, i przez lata pozostawało pod baczną obserwacją mediów. Każdy kolejny etap tej historii odbijał się szerokim echem, jednak przełom nastąpił w 2011 r., kiedy rozwód został sfinalizowany. Los napisał jednak dla Anny Świątczak zupełnie nowy scenariusz. Niespełna rok później, 7 lipca 2012 r., powiedziała sakramentalne „tak”, rozpoczynając kolejny etap swojej życiowej historii. To właśnie z nim od czternastu lat tworzy małżeństwo, którego rocznicę postanowiła uczcić w wyjątkowo osobisty sposób. Czytaj też: Wiśniewski potwierdził związek z Mandaryną. Pola wskazała na jeden sporny szczegół Anna Świątczak świętuje 14. rocznicę ślubu Są daty, które z biegiem lat nie tracą swojego znaczenia. Wręcz przeciwnie – każda kolejna rocznica sprawia, że nabierają jeszcze większej wartości. Tak właśnie było w przypadku Anny Świątczak, która 7 lipca postanowiła podzielić się z obserwatorami wyjątkowym momentem. Z okazji 14. rocznicy ślubu opublikowała serię fotografii, zamieniając media społecznościowe w pełen emocji album wspomnień. Wśród opublikowanych kadrów znalazły się zarówno współczesne fotografie małżonków, jak i zdjęcie archiwalne. Zestawienie ujęć z różnych etapów ich wspólnej drogi nadało publikacji wyjątkowo osobisty charakter. Nie potrzeba było długich wyznań ani rozbudowanych komentarzy – same fotografie stały się opowieścią o relacji, która trwa już od czternastu lat. „Świętowania 14 rocznicy ciąg dalszy .. tak było 7/7/2012 Fot. Tadeusz Świątczak”, pisała wokalistka. Czytaj też: Tak dziś wygląda Vivienne Wiśniewska. Wykapana mama? Córka lidera Ich Troje skończyła 18 lat Kim jest Michał Żeńca, mąż Anny Świątczak? Michał Żeńca od lat pozostaje ważną częścią życia artystki. Jest perkusistą, a muzyka stała się przestrzenią, która połączyła ich nie tylko zawodowo, ale również prywatnie. Wspólna pasja stanowi jeden z filarów ich związku. To właśnie dzięki niej łatwiej rozumieją swoją codzienność, tempo pracy i emocje związane z działalnością artystyczną. „Mój mąż jest perkusistą. My się przede wszystkim kolegujemy i to jest świetne. (...) Chyba jesteśmy do siebie podobni, nie tyle w postrzeganiu świata, ile w myśleniu o muzykowaniu. To jest taka rzecz, która nas połączyła i łączy nadal. Bardzo dobrze dogadujemy się w tym, że nie trzeba mieć niesamowitych zasięgów czy lajków, żeby być dobrym twórcą”, opowiadała wokalistka w rozmowie z cozatydzien.tvn.pl. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Spędzili u swojego boku niemal 80 lat, rozłąki były dla nich torturą. Maria Koterbska o ukochanym mężu mówiła: „Wybrałam anioła”
Zakochali się jeszcze podczas wojny i już nigdy się nie rozstali. Choć kariera Marii Koterbskiej często wystawiała ich uczucie na próbę, Jan Frankl przez całe życie pozostawał jej największym wsparciem i najwierniejszym kibicem.
Poznali się jeszcze w czasie wojny w ich rodzinnym mieście – Bielsku-Białej. Choć Maria Koterbska udawała, że nie jest zainteresowana Janem Franklem, on nie odpuszczał. Zaiskrzyło między nimi, gdy Maria trafiła do szpitala z zapaleniem wyrostka robaczkowego. Jan odwiedzał ją, przynosił kwiaty i pocieszał. Od tamtej pory byli nierozłączni. Maria Koterbska i Jan Frankl: historia miłości Pobrali się w 1950 roku w kościele Opatrzności Bożej w Bielsku-Białej, po siedmiu latach znajomości. Ona najpierw musiała zdać maturę, on po wojnie został studentem Politechniki Łódzkiej. Zamieszkali w kamienicy, którą zbudował jej dziadek. Nigdy nie zdecydowali się na przeprowadzkę, choć mieli wiele propozycji z Warszawy. To w Bielsku-Białej czuli się jak u siebie, a kiedy urodził się ich jedyny syn, Romek, chcieli, żeby dorastał w bardziej „przyjaznym” środowisku. Choć Koterbska i Frankl pochodzili z dwóch różnych światów (ona w latach 70. była wielką gwiazdą, jej przeboje m.in. „Parasolki” czy „Augustowskie noce” nuciła wtedy cała Polska, on był inżynierem), mieli dla siebie wiele zrozumienia. Koterbska często podkreślała, że rodzina jest dla niej najważniejsza i chce spędzać z nią jak najwięcej czasu. Po koncertach od razu wracała do domu. Ale bywały lata, kiedy praktycznie nie schodziła ze sceny. Frankl nigdy się nie skarżył. Nie obraził się nawet wtedy, gdy musieli przełożyć podróż poślubną o… kilka lat. View Burdaffi on the source website Czytaj też: Byli razem 43 lata. Tomasz Zaliwski odszedł dzień przed urodzinami Teresy Lipowskiej „Z wielu rzeczy musiałam zrezygnować na rzecz sztuki. Tysiące pokonanych kilometrów. Ciągły pośpiech. Wydaje mi się jednak, że udało mi się pogodzić te dwa światy. […] Kariera sprawiła, że prywatne życie miałam wywrócone do góry nogami. Nie było mnie miesiącami w domu, kursowałam między jednym miastem a drugim. Niezliczone koncerty w kraju, zagraniczne tournée, nagrania, występy na festiwalach, wywiady – który mąż by to zniósł? Oczywiście mój kochany Janek!” – mówiła artystka w jednym z wywiadów, a w innym dodała: „Moja kariera z pewnością nie byłaby tak wyjątkowa, gdyby nie rodzina, kochający Janek, czekający na mnie dom. Rozłąki były dla nas torturą i kiedy tylko mogłam, pędem wracałam do Bielska. Po powrotach z wojaży nabierałam sił, dochodziłam do siebie po męczących podróżach. Starałam się wykorzystać każdą wolną chwilę, żeby dać Romkowi poczucie, że dorasta w normalnej rodzinie”. Maria Koterbska i Jan Frankl: życie pomiędzy koncertami Syn mocno przeżywał każdą rozłąkę z mamą „Był czas, gdy mama była cały czas w trasie. Bywało tak, że w ciągu roku spędzała w domu 28 dni. Po przyjeździe z dawnego Związku Radzieckiego miała po tygodniu kolejny wyjazd na trzy miesiące do Stanów Zjednoczonych. Pamiętam, że nie chciałem mamy puścić i położyłem się na progu drzwi. Bardzo mi jej brakowało” – opowiadał Roman Frankl. Mąż był największym fanem artystki. Przez lata zbierał wszelkie doniesienia prasowe o jej twórczości. „Przez całe życie skrupulatnie zbierał recenzje, zdjęcia, plakaty i wywiady ze mną. To właśnie on dbał, by nic mi nie umknęło” – opowiadała. On też bardzo tęsknił. Kiedy pewnego dnia po długiej nieobecności wróciła ze Stanów Zjednoczonych, Frankl zamknął się w łazience. Nie chciał, żeby żona dowiedziała się, że płacze ze wzruszenia. „Tak się cieszyłam na nasze spotkanie, a on ciągle siedzi w tej łazience. Dopiero potem się okazało, że po prostu miał łzy w oczach i nie chciał tego pokazać” – wspominała dama polskiej piosenki. Gdy wracała z trasy, od razu zamieniała się w gospodynię domową. Gotowała (jak sama mówiła „wyśmienicie”), sprzątała, odrabiała lekcje z synem, a potem znowu gnało ją w świat. „Tego małżeństwa było może z dziesięć lat, bo żona ciągle wyjeżdżała. A jak zostawałem sam, jedni koledzy mi współczuli, a drudzy mówili, że ja to mam dobrze, bo mogę robić, co chcę i nikt w domu nie zrobi mi awantury” – śmiał się mąż piosenkarki. Oboje przyznawali, że nie znają sekretu udanego związku. „Trzeba po prostu dobrze wybrać. Ja wybrałam anioła” – tłumaczyła artystka w jednym z wywiadów, a w innym dodała: „Ja jestem piorun, a on jest spokój, który wszystko łagodzi. W ten sposób powinny się dobierać małżeństwa”. Dla niego bardzo ważny był też humor. „Tego nie brakło nam nigdy” – podkreślał. Zobacz też: Byli ze sobą 61 lat. Całe życie, choć nie zawsze idealne. Oto historia małżeństwa Wojciecha Pokory i jego żony Hanny Maria Koterbska: choroba męża Kiedy Frankl podupadł na zdrowiu, Koterbska poświęcała mu każdą chwilę. „Mąż wychowywał syna, gdy ja koncertowałam. Teraz odwdzięczam mu się za to. Jan miał udar i od tamtej pory nie chodzi. Pielęgnuję go. Nie jest mi łatwo, ale nie poddaję się. On był taki kochany” – wyznała w wywiadzie dla „Twojego Imperium”. Małżeństwo mogło liczyć na wsparcie najbliższych. „Ja już nie wychodzę z domu. Przyjaciele czasami zabierają mnie na zakupy, do lekarza samochodem. Mogę o sobie powiedzieć, że jestem żelazną damą. Udaję, że mam siłę” – mówiła w rozmowie z „Faktem”. Jan Frankl zmarł w lutym 2020 roku. „Rodzice byli razem przez prawie 80 lat. Bardzo się kochali. Mama bardzo przeżyła jego śmierć, mimo że byliśmy przygotowani na jego odejście. Tata 10 lat przed śmiercią miał udar i jeździł na wózku. Mama się nim zajmowała. Spędzali z mamą wiele godzin na rozmowach, żartach i czytaniu książek. […] Strata osoby, z którą spędziło się tyle lat, musi być straszna”, mówił Roman Frankl. Maria Koterbska zmarła w styczniu 2021 roku po walce z chorobą nowotworową. Miała 96 lat. Jej syn mówił, że walczyła do samego końca i nie opuszczał jej dobry humor. Tuż przed śmiercią śpiewała personelowi szpitala swoje utwory.
Stracił dziecko i przeżył zdradę. Marek Piekarczyk szczęście odnalazł dopiero u boku młodszej o 34 lata Kasi
Marek Piekarczyk kończy 75 lat. Choć dla wielu pozostanie przede wszystkim legendarnym wokalistą TSA, a przez lata zdobył sympatię widzów jako juror „The Voice of Poland”, jego życie dalekie było od rockandrollowej bajki. Strata dziecka, bolesny rozwód i choroba odcisnęły na nim piętno. Szczęście odnalazł dopiero u boku Katarzyny Rogalskiej-Piekarczyk, z którą jest związany od ponad dwóch dekad.
Dziś Marek Piekarczyk wciąż koncertuje i pozostaje jedną z najważniejszych postaci polskiego rocka. Prywatnie od lat podkreśla jednak, że największą wartością jest dla niego rodzina. Zanim ułożył sobie życie z obecną żoną, przeszedł przez wyjątkowo trudne doświadczenia – śmierć synka, rozpad pierwszego małżeństwa i kryzys, z którym długo próbował się uporać. Z okazji 75. urodzin przypominamy historię jego wielkiej miłości. Marek Piekarczyk – pierwsza żona Ewa. Stracili dziecko, zdradziła go z innym Pierwszą żonę muzyk poznał, gdy miał 27 lat. Ewa była od niego o 10 lat młodsza. Nie stanęło to jednak na przeszkodzie ich miłości, a wkrótce okazało się, że zakochani spodziewają się dziecka. Postanowili się pobrać. Ukochana Marka Piekarczyka była wówczas niepełnoletnia, dlatego na ślub potrzebowała zgody. Oboje zgodnie stwierdzili, że powiedzą sobie sakramentalne „tak” już po przyjściu na świat swojej pociechy. Niestety, nie dane im było nacieszyć się rodzicielstwem... „Michał urodził się trochę wcześniej, włożyli go do inkubatora i tej samej nocy, z soboty na niedzielę, zmarł. Po prostu zrobili sobie imprezkę na oddziale i nie dopilnowali. Potem nie mogłem zobaczyć swojego dziecka, takie były głupie czasy. Musiałem przekupić gościa, który w prosektorium zbijał trumny. Dałem mu 50 zł i otworzył trumnę. Piękny, wspaniały, cudowny chłopczyk. Śliczne rysy, długie palce, wyglądał jak anioł. Na pogrzebie sam niosłem tę mała trumienkę. Chciałem im zrobić sprawę sądową, ale gdy nad grobem powiedziałem, że odpuszczamy naszym winowajcom, wybaczyłem im”, wyznał Marek Piekarczyk Leszkowi Gnoińskiemu, który spisał jego wspomnienia (książka ukazała się w 2014 roku). W 1980 roku wokalista TSA i jego ukochana, Ewa, ostatecznie się pobrali, choć kobieta niejako zwolniła z tego muzyka. Po tragicznej śmierci synka powiedziała Markowi, że teraz już nic ich nie łączy i mogą się rozejść. Mężczyzna jednak nie dał za wygraną. Ich związek zakończył się po osiemnastu latach rozwodem w 1998 roku, kiedy mieszkali już w Nowym Jorku. Okoliczności rozstania były dramatyczne, ponieważ kobieta dopuściła się zdrady. „Gdy mieszkałem w Nowym Jorku i pracowałem jako robotnik, zaczęła mi się rozlatywać rodzina. Żona zakochała się w jakimś Amerykaninie i rzuciła mnie dla niego. Cały świat mi się zawalił, byłem bardzo nieszczęśliwy", zwierzał się w rozmowie z Leszkiem Gnoińskim dla „Polityki". Zaczął wówczas zmagać się z depre*ją, miewał myśli samobójcze. Czuł się bezradny, opuszczony, samotny. Nie porzucił jednak woli walki: chciał, by małżeństwo przetrwało. Ale po roku emocjonalnej huśtawki to żona podjęła decyzję o rozstaniu. Wyprowadziła się z ich mieszkania, wzięła ze sobą córkę. Para doczekała się dwójki dzieci: córki Sonii i syna Maćka. „Oboje mieszkają za granicą - Sonia w Nowym Jorku, Maciek w Irlandii. Oboje są wyjątkowi. Córka przez jakiś czas zajmowała się aktorstwem. Teraz chce zostać pielęgniarką. Z kolei syn jest niespokojnym duchem. Dużo podróżuje. Nie może zdecydować się, gdzie chce osiąść na stałe. Do niedawna zajmował się miksowaniem muzyki techno”, opowiadał rockman w wywiadzie dla pomponik.pl. Czytaj także: Śmierć dziecka, zdrada żony, brak kontaktu z synem... Życie boleśnie doświadczyło Marka Piekarczyka Marek Piekarczyk, 26.10.1999, Warszawa Marek Piekarczyk i druga żona, Kasia: historia miłości W 2002 roku Marek Piekarczyk był na festiwalu im. Ryśka Riedla w Tychach. Wtedy akurat ani nie grał, ani nie śpiewał. Kobietę swojego życia poznał w... barze. Przyszła wybranka muzyka miała wówczas 18 lat, dziewczyna momentalnie zawróciła mu w głowie. „Przebywałem w większym towarzystwie. Kasia siedziała sama, z tyłu pod ścianą, wydawała się samotna i smutna. Taka piękna Indianeczka z warkoczykami i w bandamie. Coś mnie w niej intrygowało, odwracałem się co chwila, żeby na nią spojrzeć. W końcu udałem, że idę do toalety. Gdy przechodziłem koło niej, zatrzymałem się i spytałem: <dlaczego jesteś taka smutna, Indianeczko?>. Odpowiedziała, że chłopak, którego kocha, poszedł grać w coś z kolegami", możemy przeczytać w książce Leszka Gnoińskiego „Zwierzenia kontestatora”. „Zaczęliśmy rozmawiać, jakbyśmy znali się od lat. Ktoś nam zrobił zdjęcie jej aparatem, a ja dałem jej swój adres mailowy z prośbą, żeby je przesłała, bo robię galerię zdjęć z festiwalu na swojej stronie. W tym momencie podszedł ten chłopak. Powiedziałem, żeby uważał, bo ktoś mu sprzątnie dziewczynę sprzed nosa. „Nie sprzątnie!”, śmiał się, a ja odpowiedziałem, że w jego wieku też tak myślałem (...) Już później Kasia opowiadała mi, że poszli nad jezioro się kąpać. I wtedy stała się rzecz niezwykła - gdy jej chłopak wszedł do wody, w trakcie pływania pękła mu na palcu srebrna obrączka, którą dostał od niej w prezencie! Popatrzył na Kasię z przerażeniem. To był pierwszy znak!", wspomina dalej Marek Piekarczyk w „Zwierzeniach kontestatora”. W 2008 roku zakochani wzięli ślub, a w 2009 roku na świecie pojawił się ich syn, Filip. Mimo, że Kasia jest młodsza od Marka Piekarczyka aż o 34 lata, to połączyło ich prawdziwe uczucie, a u jej boku muzyk w końcu odnalazł szczęście. „Kasia jest moją muzą. Jest bardzo wrażliwa i muzykalna. Skończyła anglistykę, ale zajmuje się fotografiką. Robi piękne zdjęcia. Czasami bywam jej modelem”, wyznał w wywiadzie dla portalu pomponik.pl. Wokalista TSA wraz z ukochaną Kasią na stałe mieszkają w Bochni. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Byli razem 43 lata, zmarł dzień przed jej urodzinami. Historia miłości Teresy Lipowskiej i Tomasza Zaliwskiego Marek Piekarczyk z żoną Katarzyną Rogalską-Piekarczyk, Festiwal Jedynki Sopot 2005, 19.08.2005
Była największą gwiazdą przedwojennej Warszawy. Po śmierci męża teściowa chciała odebrać jej syna. Jej dramat porusza do dziś
Mija 30 lat od śmierci Lody Halamy – jednej z największych gwiazd dwudziestolecia międzywojennego. Primabalerina Teatru Wielkiego, ikona warszawskich rewii i artystka odnosząca sukcesy na światowych scenach zachwycała talentem, urodą i charyzmą. Choć zawodowo osiągnęła niemal wszystko, prywatnie los jej nie oszczędzał. Tragiczna śmierć ukochanego męża, dramatyczna walka o syna i kolejne małżeństwa zawierane z konieczności sprawiły, że za scenicznym blaskiem kryła się pełna bólu historia.
Była najjaśniejszą gwiazdą stolicy w dwudziestoleciu międzywojennym. Primabalerina Teatru Wielkiego, gwiazda filmowa, kobieta wielu talentów, która biegle posługiwała się aż pięcioma językami. Loda Halama sukcesy odnosiła również poza granicami Polski, zjeździła pół świata, ale jednego jej brakowało: miłości. Pięć małżeństw nie dało jej szczęścia, były nieudane. Trzy z nich zaaranżowano w celu wymiernych korzyści – uzyskania obywatelstwa. Najczulej wypowiadała się o drugim partnerze, który zginął tragicznie. Niestety, na tym nie koniec, ponieważ po jego odejściu musiała walczyć z żądną zemsty teściową o opiekę nad synem. Jak potoczyło się życie popularnej polskiej tancerki dwudziestolecia międzywojennego? W 30. rocznicę śmierci przypominamy niezwykłe losy kobiety, która mimo wielu życiowych tragedii do końca zachowała siłę, niezależność i miłość do sceny. Kim była Loda Halama? Dzieciństwo, początki kariery tanecznej Choć jej imię w połączeniu z dość oryginalnym nazwiskiem brzmi nieco egzotycznie, to pochodzi od bardzo wówczas popularnej Leokadii. Leokadia Halama urodziła się 20 lipca 1909 roku w Rylsku, w obwodzie kurskim, chociaż w wielu źródłach można przeczytać, że miejscem jej urodzenia był Czerwińsk nad Wisłą. Sama opowiadała jednak, że to nie prawda, a jako powód tancerka podawała możliwość późniejszego powrotu do Polski z emigracji. Rok urodzenia również budzi kilka wątpliwości. Rodzina Lody była bardzo muzykalna. Jej matka, Marta Cegielska, poznanianka, była tancerką, a ojciec, Stanisław Halama, Ślązak - muzykiem i cyrkowcem. Poznali się w Rosji, a później połączyli siły i większość czasu spędzali w trasie. To właśnie podczas jednego z tournée urodziła się Loda, jedna z czterech córek "Halamek". Wszystkie poszły w ślady mamy i zostały tancerkami. "My, tak zwane Halamki, miałyśmy te geny taneczne od mamy. Poza tym kształciłyśmy się wszystkie w Rosji u Bronisławy Niżyńskiej – to siostra sławnego tancerza Wacława Niżyńskiego" – opowiadała Loda Halama w audycji Anny Lisieckiej w Polskim Radiu w 1995 roku. Choć we krwi małej Lody płynął taniec, to słynna nauczycielka z Rosji powiedziała jej, że tancerką nie będzie. "Nogami rzuca jak pajac na sznurku", usłyszała mała Loda, ale nie zniechęciła się. Czytaj także: Namawiano ją, by przerwała ciążę ze względu na karierę. Maria Koterbska nie chciała o tym słyszeć Loda Halama i Hanka Bielicka Gdy Polska po 123 latach odzyskała niepodległość, rodzina Halama przeprowadziła się do Warszawy. To właśnie w stolicy zaczęła się wielka kariera taneczna Lody. "Jak w 1921 roku przyjechaliśmy do Polski, miałam 10 lat, ale już wtedy zarabiałam na chleb. A jak miałam 13 lat, byłam już gwiazdeczką w Morskim Oku. Natomiast jak miałam 18 lat, byłam już po karierze rewiowej i już byłam hrabiną, bo wyszłam za mąż. W jakim to tempie szło!" – wspominała słynna tancerka. Po trudnych początkach w Warszawie matka Lody wraz z trzema najstarszymi córkami założyła zespół "Siostry Halama", w którym sama również występowała i już od 1927 roku zaczęły podbijać stolicę swoim talentem i kreatywnością. "Co by było, gdyby Halamek nie było. (...) One tylko bowiem (...) elektryzują widownię, promieniując ze sceny czarem młodości, wiośnianym urokiem, ognistym temperamentem, oszołamiając szalonym tempem i zawrotną techniką taneczną" - takie zachwyty na temat sióstr opublikowano na łamach pisma "Epoka" w 1927 roku. Zobacz też: Grażyna Staniszewska i Wojciech Noszczyk byli razem ponad pół wieku i nigdy się sobą nie nudzili Ich pokazy odbywały się głównie w warszawskich teatrach rewiowych, takich jak Morskie Oko. Loda miała wtedy 16 lat i oprócz tańczenia, zabawiała również gości swoim śpiewem. Już dwa lata później próbowała swoich sił w balecie klasycznym. Okazało się, że jako artystka do tej pory rewiowa, świetnie radziła sobie przed bardziej wysublimowaną widownią. W 1934 roku została przyjęta w roli primabaleriny do teatru Wielkiego w Warszawie. Wspaniale rozwijającą się karierę Lody na wyżyny europejskie wzniósł Ignacy Jan Paderewski, który zarekomendował młodą tancerkę w Paryżu. Po debiucie w stolicy Francji otworzyły się przed nią drzwi do światowej kariery, otrzymała zaproszenia na występy w kolejnych krajach. Czekało ją m.in. tournée po Japonii. Na równo z rozwijającą się karierą taneczną, Loda realizowała się również jako aktorka filmowa. Reżyserzy angażowali ją głównie do ról tancerek rewiowych, przydały jej się również zdolności wokalne, które wykorzystała w kilku epizodach. Widzowie mogli ją podziwiać w "Uśmiechu losu", gdzie zadebiutowała z siostrą Zizi, w "Ziemi obiecanej" w reżyserii Aleksandra Hertza z 1927 roku, a także w produkcjach pt. "Prokurator Alicja Horn" (1933), "Kocha, lubi, szanuje" (1934), "Manewry miłosne, czyli córka pułku" (1935). Zobacz też: Zakochał się w niej bez pamięci. Zostawiła go z dnia na dzień z dwójką maleńkich dzieci Loda Halama: pierwsze małżeństwo i ucieczka na Jasną Górę W 1929 roku wyszła za mąż po raz pierwszy. Jej wybrankiem był 23-letni hrabia Andrzej Dembiński. Już dwa lata później para była w separacji, a tancerka zakochała się w koledze z teatru, Aleksandrze Żabczyńskim. Ich związek z góry skazany był jednak na niepowodzenie, ponieważ aktor miał żonę i nie zamierzał się z nią rozstawać. Ten zawód miłosny bardzo unieszczęśliwił Lodę, ze złamanym sercem udała się do Częstochowy na Jasną Górę i przez trzy dni modliła się o to, aby jej sprawy uczuciowe się poukładały. Szukała też wyciszenia. O swojej podróży do katedry jasnogórskiej Loda jednak nikomu nic nie powiedziała, co wywołało wielką akcją poszukiwawczą. Na pierwszych stronach gazet nagłówki krzyczały, że Loda Halama zaginęła, co dało jej wielki rozgłos, ale rodziców i siostry pozostawiło w niepewności i strachu przez kilka dni. Przeczytaj także: Ewę Błaszczyk i Andrzeja Łapickiego dzieliło 31 lat. Swój romans utrzymywali w sekrecie Loda Halama i Ludwik Sempoliński Loda Halama: małżeństwo z Georgesem Golembiowskim Loda Halama nie wiązała się z nikim aż do 1939 roku. Wtedy to za sprawą siostry poznała przystojnego Georges'a Golembiowskiego, polskiego Szwajcara, który z miejsca ją oczarował. Plotkowano o ich związku, że to małżeństwo tylko dla paszportu, jednak Loda szczerze pokochała Golembiowskiego. "Swoim sposobem bycia, wrodzoną elegancją i czarem, wszystkich ujmował. Był naprawdę jednym z najprzystojniejszych mężczyzn, jakich znałam" - pisała tancerka w autobiografii "Moje nogi i ja". Ślub wzięli w cerkwi, z racji, że pierwszy raz ślubowała w obrządku rzymsko-katolickim, Loda zmieniła wyznanie na prawosławne. Rok później na świat przyszedł ich syn — Georges Junior. Sielanka jednak nie trwała długo. W stolicy jej mąż prowadził firmę handlującą chemikaliami, którą w 1943 roku napadnięto i obrabowano, a Golembiowskiego z zimną krwią zastrzelono... Wtedy rozpoczęła się tułaczka Lody i najtrudniejszy okres jej życia. Tancerka opuściła stolicę i wraz z synem udała się po schronienie do teściowej mieszkającej w szwajcarskiej Lozannie. Na miejscu okazało się jednak, że kobieta obwinia Lodę o śmierć Georges'a. "Zaciągnęła mnie kiedyś przed ikonę i kazała przysiąc, że jej oddam syna: »Ty mi zabrałaś syna - ja zabiorę tobie«", opisywała tancerka w swojej autobiografii. Matka zmarłego męża Lody na wszelkie sposoby utrudniała jej życie, ostatecznie wytoczyła proces sądowy. "Teściowa miała dużo pieniędzy, dobrego adwokata i była obywatelką szwajcarską. Ja byłam cudzoziemką i tancerką. Nie mając adwokata, niewiele miałam szans na wygranie sprawy (...). Mój Boże, jakie to były straszne dni... Były momenty, że chciałam zażyć pigułki" - wspominała Halama. Doszło do najgorszego, teściowa na jakiś czas uzyskała pełne prawo do opieki nad wnuczkiem, ale szybko okazało się, że Georges Junior uskarżał się na pobyt w domu babci. Loda nieustannie walczyła o odwołanie decyzji sędziego, ostatecznie udało jej się. "Pewnego dnia sędzia wezwał mnie i oświadczył: »Pani teściowa nie jest w tym stopniu niepoczytalna, aby ją zamknąć w zakładzie dla chorych psychicznie, ale wystarczająco, by zrobić pani krzywdę, czym się odgraża. Proszę wyjechać z dzieckiem ze Szwajcarii, zachowując tajemnicę«" - przytoczyła w biografii. Kiedy odzyskała syna, spakowała walizki i schronienie znalazła w Londynie, gdzie przebywały jej siostry. Nie zagościła tam jednak na długo, po pewnym czasie rozpoczęła swoją tułaczkę po świecie. Była bardzo zaradna, przedsiębiorcza, chciała zapewnić swojemu synowi jak najlepszy byt i we dwoje szybko stali się obywatelami świata — żyli na takim właśnie poziomie. W Londynie Loda otworzyła trzy restauracje, przez kilkanaście lat mieszkała także w Hollywood, a w ramach ciekawostki z tamtego okresu, wspomina się jej przyjaźń z gwiazdą filmową Mary Pickford. Za mąż wyszła w życiu jeszcze trzy razy, ale były to już związki zawarte tylko w celu uzyskania obywatelstwa kolejnych krajów. „Ja już miałam w moim życiu paszport szwajcarski, amerykański czy angielski, a ciągle jestem Polką” – mówiła artystka w audycji Polskiego Radia. Nawet gdy okres największej popularnej miała już za sobą, nie traciła swojej życiowej energii i wciąż parła do przodu, pełna nowych pomysłów na swoje życie. „Dziś jak myślę o swoim życiu, to mogę powtórzyć słowa Edith Piaf: ja niczego nie żałuję. Wiem, że życia nie przegrałam, nie przeszłam obok niego, tylko je przeżyłam. Miało i plusy, i minusy, upadki i wzloty. A poza tym jestem po prostu dzieckiem szczęścia”, wyznała Loda Halama w audycji Polskiego Radia. Czytaj też: Żył dla śpiewania. Jacek Lech nie zgodził się na operację ratującą mu życie — nie chciał stracić głosu Źródła: polskieradio.pl, pl.aleteia.org, pomponik.pl, YT Paula Rodak
Przeszli przez najtrudniejszą próbę. Teraz Marta i Dawid Kubaccy świętują wielkie szczęście. Historia ich miłości porusza
To wyjątkowo szczęśliwy czas w domu Kubackich. Marta i Dawid po raz trzeci zostali rodzicami i podzielili się z fanami radosną nowiną. W mediach społecznościowych opublikowali wzruszające zdjęcie z porodówki, zdradzając, że ich rodzina właśnie się powiększyła. A my przypominamy historię ich pięknej miłości.
Bywają historie, które z każdym kolejnym rozdziałem tylko utwierdzają w przekonaniu, że prawdziwe uczucie potrafi przetrwać wszystko. Tak jest w przypadku Marty i Dawida Kubackich. Gdy ona z oddaniem wspierała męża podczas kolejnych zawodów, on bez chwili wahania zrezygnował ze sportowej rywalizacji, kiedy jej zdrowie nagle znalazło się w poważnym niebezpieczeństwie. Dziś ich życie znów wypełniła ogromna radość. Małżonkowie po raz kolejny zostali rodzicami, a szczęśliwą nowiną podzielili się z fanami za pośrednictwem mediów społecznościowych. Marta i Dawid Kubaccy: jak się poznali? Choć Dawid Kubacki od lat jest jedną z największych gwiazd polskich skoków narciarskich, o swoim życiu prywatnym zawsze mówił niewiele. Nic więc dziwnego, że jego związek z Martą przez długi czas pozostawał z dala od blasku fleszy. Pierwsze wspólne zdjęcie zakochanych pojawiło się w mediach społecznościowych w 2014 roku. Jak wówczas informował „Fakt”, Marta mieszkała w Zakopanem i studiowała na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. To właśnie tam po raz pierwszy przecięły się ich drogi. Ich znajomość zaczęła się na uczelni, gdzie oboje studiowali wychowanie fizyczne. Po latach Marta Kubacka wróciła wspomnieniami do tamtego momentu. „Poznaliśmy się na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. Oboje tam studiowaliśmy. Zresztą ten sam kierunek — wychowanie fizyczne. To była wiosna. Spotkaliśmy się, kiedy Dawid przyjechał w końcu na zajęcia po sezonie. Zaiskrzyło między nami. Bardzo często przyjeżdżałam też do Zakopanego”, zwierzyła się Marta Kubacka w rozmowie z Onet Sport w 2020 roku. Nie ukrywała, że zanim poznała Dawida Kubackiego, była fanką skoków narciarskich. Zbierała autografy zawodników i starała się być na konkursach w Zakopanem. „To, że los postawił Dawida na mojej drodze uważam za coś niewiarygodnego, chociaż nie było tak, że byłam jego dziką fanką i jak tylko go zobaczyłam, powiedziałam sobie „wow, muszę za wszelką cenę sprawić, by został moim mężem”. Uważam, że był to po prostu wyjątkowy dla mnie zbieg okoliczności”, mówiła Marta Kubacka w rozmowie z Markiem Garusem dla Radio Zet w 2021 roku. Zobacz też: Marta Kubacka urodziła! Żona Dawida Kubackiego pokazała zdjęcie z porodówki i ujawniła imię syna <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgzCGOO9-722ce3f.jpg" width="2000" height="1333" alt="PHOTO: MATEUSZ JAGIELSKI / EAST NEWS 2014.01.19 ZAKOPANE PUCHAR SWIATA W SKOKACH NARCIARSKICH 2014 FIS SKI JUMPING WORLD CUP ZAKOPANE 2014 FIS SKISPRINGEN WELT CUP ZAKOPANE 2014 N/Z: DAWID KUBACKI Z DZIEWCZYNA NARZECZONA MARTA MAJCHER" title="Puchar ?wiata w skokach narciarskich Zakopane 2014" /> Puchar Świata w skokach narciarskich, Zakopane 2014, Dawid Kubacki z ukochaną, Martą Oświadczyny i ślub Ukochana urzekła polskiego sportowca nie tylko naturalną urodą, ale i charakterem, osobowością oraz poczuciem humoru! Para pielęgnuje swoje uczucie i stara się nie ujawniać zbyt wiele na temat życia prywatnego. Wiadomo, że Dawid Kubacki oświadczył się wybrance swojego serca w 2018 roku podczas wspólnych wakacji. „Znamy się od dawna, więc było to naturalne, ale Marta znalazła się w sytuacji, której chyba nie oczekiwała. Cieszę się, że pierścionek przyjęła i że wszystko idzie w kierunku ustatkowania się”, relacjonował skoczek w rozmowie z Super Expressem. 1 maja 2019 roku Marta Majcher (panieńskie nazwisko) i Dawid Kubacki stanęli na ślubnym kobiercu. Przysięgali sobie miłość w otoczeniu rodziny i przyjaciół w sanktuarium Matki Bożej Jasnogórskiej na podhalańskiej Bachledówce. Jak podkreślała Marta Kubacka, nigdy nie skupiała się na tym, że wychodzi za sławnego skoczka. „Wychodząc za Dawida, nie wychodziłam za Dawida Kubackiego jako sławnego skoczka, tylko za Dawida Kubackiego, którego kocham. […] Dawid intrygował mnie jako osoba prywatna i od zawsze skupiałam się wyłącznie na tym”, dodawała w rozmowie z Radio Zet w 2021 roku. Ukochanej sportowca nie zależy na zainteresowaniu mediów. Pozostaje w kontakcie ze swoimi obserwatorami na Instagramie i tam dzieli się nimi fragmentami swojego życia. Zawsze wspiera ukochanego, ogląda skoki w telewizji, a także na żywo, gdy odbywają się w Polsce. Wtedy uśmiechnięta kibicuje mu z trybun. Ślub Dawida i Marty Kubackich, 01.05.2019 rok Marta Kubacka o życiu z Dawidem Kubackim Małżonkowie spędzają ze sobą każdą wolną chwilę. „Najchętniej idziemy do restauracji albo obejrzymy dobry film. Musimy jednak nasze wyjścia dopasować do tego, czy jest oblężenie w Zakopanem. Wszystko dlatego, że jeśli turystów jest dużo, to wiąże się to z ciągłymi postojami i pozowaniem do zdjęć”, zwierzała się Marta Kubacka w jednym z wywiadów. Ukochana Dawida Kubackiego od zawsze była związana ze sportem. Wcześniej trenowała szermierkę przez 16 lat. Starowała w mistrzostwach Śląska i należała do kadry Polski. Brała udział w Pucharze Świata i mistrzostwach Europy. Ze względu na kontuzję musiała przerwać karierę. Rozumie, że zawodowy sport polega na ciągłej pracy, wyrzeczeniach i rozłąkach z rodziną, które są spowodowane wyjazdami, obozami szkoleniowymi. Dlatego z całych sił i z pełną wyrozumiałością wspiera męża. Pod koniec 2020 roku para po raz pierwszy została rodzicami. „Dobrze byłoby, żeby końcówka roku, w okolicach świąt, była luźniejsza. W tym okresie zostanę tatą i fajnie by było być w domu. Modlę się tylko, by wszystko było w porządku”, zwierzał się skoczek w rozmowie z dziennikarzami po letnich mistrzostwach Polski w Szczyrku. Czytaj też: Maria Prażuch-Prokop i Marcin Prokop byli sobie pisani. Oto niezwykła historia ich miłości Mistrzostwa Świata w 2019 roku Marta Kubacka, Dawid Kubacki na wernisażu wystawy fotografii Ewy Bilan-Stoch, 2020 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img1hQSl9-8005bd3.jpg" width="1600" height="2410" alt="Krakow, 18.05.2019 r. Slub skoczka kadry polskiej Macieja Kota i Agnieszki Lewkowicz. N/z: Marta Majcher, Dawid Kubacki.,Image: 436156616, License: Rights-managed, Restrictions: ###PAPARAZZI! BRAK ZGODY OSOB FOTOGRAFOWANYCH NA PUBLIKACJE WIZERUNKU. PUBLIKACJA NA ODPOWIEDZIALNOSC WYDAWCY###, Model Release: no, Credit line: Tomasz Jagodzinski / ArtService / Forum" title="Slub Macieja Kota w Krakowie" /> Marta Kubacka i Dawid Kubacki na ślubie Macieja Kota, 2019 rok Na świecie pojawiła się córeczka Marty i Dawida Kubackich. Zuzanna jest oczkiem w ich głowie. „Dawid pomaga w wychowaniu Zuzi na tyle, ile może, bo doskonale wiemy, że z powodu treningów przez większość czasu nie ma go jednak w domu – szczególnie, gdy zaczyna się sezon zimowy. Dawid ma zgrupowania praktycznie co tydzień. Tydzień jest w domu, a tydzień gdzieś na obozie, a nawet jak jest w domu, to ma codziennie treningi”, mówiła żona skoczka w rozmowie z Radio Zet. W wywiadzie podkreślała, że sama nie potrafi wysiedzieć bezczynnie w domu. Najpierw pracowała w kinie, a potem jako sprzedawczyni w sieci sklepów odzieżowych. Z czasem awansowała na stanowisko kierowniczki departamentu. „A potem zatrudniłam się u Ewy Bilan-Stoch w „Kamilandzie”, gdzie prowadzę sklep internetowy. Obecnie przebywam na zwolnieniu macierzyńskim, ale myślę, że nasza współpraca będzie kontynuowana, bo podobno wszyscy mówią tam, że za mną tęsknią”, podkreślała ukochana Dawida Kubackiego w rozmowie z Markiem Garusem. W 2022 roku za pośrednictwem mediów społecznościowych sportowiec potwierdził, że wraz z małżonką zostaną rodzicami po raz drugi. „Święta, Mistrzostwa Polski, urodziny Zuzy, Turniej Czterech Skoczni i... nowy członek rodziny, a my relaks”, napisał skoczek. Na fotografii widzimy ukochaną Dawida Kubackiego, która ma sporych rozmiarów ciążowych brzuszek. W komentarzach z miejsca zaroiło się od gratulacji! „Zakończeniem roku z przytupem!”, czytamy w jednym z komentarzy. 9 miesięcy później na świat przyszła druga córeczka pary, Maja. Problemy zdrowotne Marty Kubackiej W 2023 roku Marta Kubacka w wyniku problemów kardiologicznych trafiła do szpitala. Dawid Kubacki bez zastanowienia zrezygnował z udziału w zawodach, by wspierać żonę. Jej stan był bardzo ciężki, lekarze walczyli o jej życie. Do rodzinnego domu Marta Kubacka wróciła dopiero pod koniec kwietnia. Po dramatycznych wydarzeniach i długiej hospitalizacji otrzymała kardiowerter-defibrylator, urządzenie potocznie nazywane rozrusznikiem serca. Kilka miesięcy po dramatycznych wydarzeniach Marta Kubacka zdecydowała się opowiedzieć o tym, co przeszła. W poruszającym wpisie opublikowanym w mediach społecznościowych pokazała blizny, które – jak przyznała – przypominają jej o tym, jak wiele zawdzięcza lekarzom, bliskim i osobom, które walczyły o jej życie. Szczególne słowa wdzięczności skierowała do męża. Podkreśliła, że Dawid Kubacki bez wahania zrezygnował z końcówki sezonu, aby być przy niej i wspierać ją w najtrudniejszym momencie. „Z całego serca chcę podziękować mojemu kochanemu mężowi Dawidowi Kubackiemu, który poświecił całą końcówkę sezonu, aby być ze mną i wspierać mnie w walce z choroba, kosztem swojej walki o najlepsze miejsce w PŚ. Pamiętaj kochanie, że jeszcze wiele przed Tobą. Dziękuję każdej osobie z rodziny, która pomogła nam w tym trudnym czasie w opiece nad naszymi dziećmi. Jeśli to czytacie, to wiedzcie, że jesteście niezastąpieni!! Nie mogę zapomnieć również o żadnej osobie, która modliła się w mojej intencji. Lista osób do wymieniania jest naprawdę bardzo, bardzo długa”, pisała Marta Kubacka. „Mam nadzieję, że urządzenie, które w sobie mam, pomoże mi przeżyć jeszcze wiele wspaniałych chwil z moją rodziną oraz bliskimi. Jeszcze raz wszystkim wielkie dzięki!! A teraz zaczynam życie od nowa i skupiam się wyłącznie na przyszłości”, dodawała. Marta i Dawid Kubaccy po raz trzeci zostali rodzicami Po doświadczeniach, które na zawsze odmieniły ich codzienność, ta wiadomość ma dla rodziny Kubackich wyjątkowy wymiar. Marta i Dawid po raz trzeci zostali rodzicami, a szczęśliwą nowinę przekazali za pośrednictwem mediów społecznościowych. Do zdjęcia z porodówki dołączyli pełne czułości słowa skierowane do nowo narodzonego syna. Jak wyjawili, chłopiec otrzymał imię Mikołaj. Choć przyszedł na świat wcześniej, rodzice podkreślili, że jest silny i zdrowy. Teraz z niecierpliwością czekają już tylko na chwilę, gdy cała piątka będzie mogła spotkać się w domu, gdzie na młodszego brata czekają jego dwie siostry. „Maluchu mały nazwany Mikołajem. Pojawiłeś się na świecie dużo wcześniej, ale jesteś silny i zdrowy to najważniejsze. Rośnij zdrowo i nabieraj sił, żeby jak najszybciej jechać do domu, bo twoje siostry czekają na ciebie z niecierpliwością”, napisali. Życzymy wszystkiego, co najlepsze. Źródło: Sport Onet, Fatk.pl, SuperExpress, Radio Zet
Byli razem 43 lata. Tomasz Zaliwski odszedł dzień przed urodzinami Teresy Lipowskiej
Nie wszystkie wielkie historie miłosne rodzą się od pierwszego wejrzenia. Niektóre dojrzewają powoli – w cieniu codzienności, wspólnej pracy i wzajemnego szacunku. Taka właśnie była miłość Teresy Lipowskiej i Tomasza Zaliwskiego, która przetrwała ponad cztery dekady i nie skończyła się nawet wraz z jego odejściem.
Połączył ich teatr. Grali na jednej scenie i od pierwszej chwili ona zwróciła na niego uwagę. Dostrzegła, że jest przystojny i utalentowany. Gdy się poznali, Teresa Lipowska była jeszcze w związku z pierwszym mężem. Gdy się z nim rozwiodła, między aktorką a Tomaszem Zaliwskim zaiskrzyło. To było niezwykle silne uczucie. Przeżyli u swego boku 43 lata. Gdy odchodził, była przy nim do końca. „To była piękna, poparta szacunkiem i zrozumieniem miłość”, powiedziała aktorka. Nie pokonała jej nawet śmierć... Teresa Lipowska i Tomasz Zaliwski: historia miłości W 1957 roku aktorka poznała swojego pierwszego męża, Aleksandra Lipowskiego, który był urodzonym w Moskwie operatorem filmowym. Byli w sobie bardzo zakochani, ale ich małżeństwo przetrwało tylko trzy lata. W swojej autobiografii „Nad rodzinnym albumem” z 2017 roku Teresa Lipowska wyznała, że jej Sasza „był, zwłaszcza w okresie narzeczeństwa, romantyczny, ujmujący. Z czasem przestało być tak pięknie”. Okazało się, że małżeństwo i wierność jednej kobiecie przerosła jej męża i porzucił ją dla innej kobiety. Aktorka wyznała, że te trzy lata zakochania zostawiły ją na dnie. Wtedy w jej życiu pojawił się Tomasz Zaliwski. Znali się już co prawda wcześniej, bo grywali na tej samej scenie teatralnej, ale Teresa Lipowska nie poświęcała tej relacji aż takiej uwagi. Tomek był przystojnym i szarmanckim kolegą z teatru, ale dopóki miała męża, nic pomiędzy nimi nie mogło się zdarzyć. Aktor nie zrażał się tym i zawsze służył pomocą i dobrym słowem, kiedy Teresa była w potrzebie. Pewnego razu na jednej z prób panował straszny upał. Aktorka powiedziała wtedy, że oddałaby pół życia za szklankę wody. Na co Tomek w mgnieniu oka przyniósł jej butelkę wody i powiedział: „A to jest na całe życie”. Tomasz Zaliwski, kadr z filmu ''Dwaj panowie N", 1961 r. Moment, w którym pomiędzy Teresą Lipowską i Tomaszem Zaliwskim zaiskrzyło, nastąpił podczas prób do spektaklu „Arbuzowa”. Aktorzy mieli wtedy odegrać scenę pocałunku i zrobili to tak przekonująco, że chemię pomiędzy nimi odczuła cała reszta obsady. Oni sami zdali sobie wtedy sprawę, że czują do siebie więcej, niż myśleli. „Nie wiedzieliśmy wtedy, jak do tego doszło, bo ja byłam trochę taka święta Zyta. Nie uwodziłam nikogo, nie kokietowałam”, opowiadała w wywiadzie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY!. Aktorka wciąż dochodziła wtedy do siebie po rozpadzie swojego pierwszego małżeństwa, ale Tomasz nie wywierał na niej żadnej presji i nie był nachalny. „Zaczął mnie otaczać parasolem opieki, podziwu, bardzo delikatnie. To nie była szalona miłość natychmiast, bo byłam kompletnie załamana, zduszona”, opowiadała Teresa Lipowska w programie „Lustro”. Dodała też, że ujęło ją to, że taki przystojny i szarmancki mężczyzna sprawił, że poczuła się zaopiekowana i bezpieczna. To uczucie dojrzewało powoli, ale kiedy tak się już stało, para wiedziała, że chce spędzić ze sobą resztę życia. Teresa Lipowska, 1980 r. Teresa Lipowska była wierzącą i praktykującą katoliczką, ale podobnie jak jej pierwszy mąż, Tomasz Zaliwski był ateistą i nie chciał brać ślubu kościelnego. Aktorka była tym obrotem spraw bardzo rozczarowana i zwierzyła się ze swojego problemu księdzu Janowi Twardowskiemu. Kapłan poprosił ją, żeby przyprowadziła do niego swojego narzeczonego. Po krótkiej rozmowie Tomek zgodził się, aby ceremonia odbyła się w kościele. Ślubu udzielił im właśnie ks. Jan. Teresa Lipowska i Tomasz Zaliwski: różne charaktery Łączyło ich wielkie uczucie i zaangażowanie w małżeństwo, ale pod wieloma względami różnili się od siebie. Teresa Lipowska wyznała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla Vivy!, że gdy Tomasz Zaliwski miał sześć lat, stracił rodziców. „Nie miał go kto nauczyć okazywania uczuć”, dodała. Otwartości i czułości uczył się zatem od swojej małżonki. „Dla mnie był najwspanialszym, najczulszym mężem, kochankiem, ojcem”, powiedziała w wywiadzie dla Vivy!. On z kolei nauczył ją... samotności. W dobrym tego słowa znaczeniu, jak zaznaczyła aktorka. Wraz z mężem spędzali swoje urlopy w spokojnej atmosferze, np. w małym domku w Augustowie. Teresa Lipowska przyznała, że kiedyś taki relaks w ogóle nie był w jej stylu, ale mąż zmienił jej upodobania. Przyznała, że byli jak dwie połówki jabłka, które idealnie się dopasowały, mimo różnych kolorów. On był zamknięty w sobie, kochał ciszę i przyrodę, ona natomiast była towarzyska i otwarta do ludzi, ale mimo dzielących ich różnic charakteru, zawsze potrafili dojść do porozumienia. Oboje kochali podróże, ale Tomek wolał piesze wędrówki od jeżdżenia rowerem, więc szli na kompromis. „Zjeździliśmy i schodziliśmy całą Polskę. Chodziliśmy przez łąki, lasy, na Suwalszczyźnie, na Mazurach, i rozmawialiśmy”. Ponad cztery dekady małżeństwa, a oni czuli, że mogliby rozmawiać jeszcze przez kolejne cztery. „Całe życie mieliśmy sobie dużo do powiedzenia”, wyznała aktorka w rozmowie dla Vivy!. Nie zawsze się podczas nich zgadzali, bo jak wyznała Teresa Lipowska, oboje byli apodyktyczni i lubili obstawać przy swoim zdaniu. Nigdy się jednak nie kłócili. A jeśli nie udało im się od razu dojść do porozumienia, to zdarzały się im ciche dni. Zobacz też: Byli ze sobą 61 lat. Całe życie, choć nie zawsze idealne. Oto historia małżeństwa Wojciecha Pokory i jego żony Hanny Teresa Lipowska i Tomasz Zaliwski: życie rodzinne W 1973 roku na świat przyszło ich jedyne dziecko, syn Marcin. „Narodziny mojego synka były najwspanialszą premierą, jaką przeżyłam”, wyznała Teresa Lipowska (cytat za Plejada.pl). Aktorzy zgodnie dzielili swój czas pomiędzy pracę i dom, który był ich azylem przez całe lata. Aktorka otwarcie przyznaje, że chociaż nie miała ani jednego dnia bez obowiązków zawodowych, to resztę swojego czasu poświęcała rodzinie. „Dom był dla mnie zawsze najważniejszy. Myśmy przez tyle lat jedli w domu i zawsze miałam czym poczęstować niespodziewanego gościa. Dom był azylem i nieważne, czy na obiad były schabowe, czy kuropatwy…”, opowiadała Teresa Lipowska w wywiadzie dla Vivy!. Podział obowiązków w ich domu był bardzo tradycyjny. Do aktorki należało sprzątanie, gotowanie i inne „babskie, domowe sprawy”, jak je sama określiła, a panowie byli odpowiedzialni za „męskie czynności”. „Kiedy nie miałam paliwa w aucie, wystarczyło w domu powiedzieć głośno i sprawa była załatwiona”, opowiadała aktorka w wywiadzie dla Onetu. Choroba i śmierć Tomasza Zaliwskiego W 2003 roku na małżeństwo spadła straszna wiadomość o chorobie nowotworowej Tomasza Zaliwskiego. Aktor walczył o swoje zdrowie przez kolejne trzy lata. Teresa Lipowska przez cały ten czas trwała przy mężu. „To był dla niej największy sprawdzian. Teresa chorowała z Tomkiem i razem z nim umierała” – powiedziała po śmierci Zaliwskiego przyjaciółka domu Katarzyna Łaniewska (cytat za Fakt.pl). Walka Tomasza Zaliwskiego była traumatycznym doświadczeniem. Aktor przez trzy lata chorował w bólach i przez cały czas musiał przyjmować morfinę. Podczas choroby ukochanego, Teresa Lipowska dzieliła swój czas między opiekę nad nim, pracę na planie „M jak miłość” i rodzinę: syna i wnuków. „Ja to wszystko z nim przeżywałam. Bardzo. Może lepiej, gdyby umarł nagle na jakieś serce, nie wiem” – wyznała aktorka w rozmowie z Faktem. Tomasz Zaliwski odszedł 20 lat temu, 13 lipca 2006 roku. Jego ukochana żona była z nim do końca. Gdy odchodził, trzymała go za rękę. Pożegnała go słowami: „Kocham Cię”. „Kochałam go przez prawie 50 lat i jest mi go straszliwie brak”, wyznała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Dzisiaj obecność męża odczuwa dzięki fotografiom, na których zachowały się ich najwspanialsze wspomnienia. „Kiedy jest mi dobrze i kiedy jest mi źle, biorę do ręki fotografie, przyglądam się im, zaglądam mężowi w oczy”. Aktorka zdradza, że podczas tych chwil rozmawia z mężem i tak jak przed laty, dzieli się z nim swoimi radościami i smutkami. „Nie umiałabym żyć bez tych rozmów. Tyle lat dzieliliśmy ze sobą wszystko”, wyznała dla Vivy!. Przeczytaj też: Hanna Bakuła miała czterech mężów, ale mówi, że jest urodzoną singielką. Tajemnice polskiej malarki Teresa Lipowska: życie po śmierci męża Teresa Lipowska wyznała, że zaczęła żyć inaczej, odkąd nie ma przy niej jej ukochanego Tomka. Swój wolny czas poświęca pomocy potrzebującym i akcjom charytatywnym. „Zaraz po śmierci męża chciałam być jak najmniej w domu. Teraz też aktywnie działam na tych polach. Daje mi to potrzebę wyjścia z domu i poczucie, że jestem w miejscach, gdzie mnie potrzebują”, opowiedziała w wywiadzie dla „Faktu”. Aktorka wyznała, że wymarzyła sobie kiedyś, żeby z mężem zginęli razem w katastrofie lotniczej. Zanim Tomasza Zaliwskiego zabrała choroba, nie potrafiła sobie nawet wyobrazić, jak mogłaby bez niego przeżyć. Nie sądziła, że będzie w stanie się podnieść po takiej tragedii. „To opatrzność, że mam tyle pracy, która daje mi satysfakcję”. Zapytana o to, czy chciałaby się jeszcze z kimś związać, odpowiedziała: „W ogóle sobie tego nie wyobrażam, że ktoś mógłby zająć miejsce Tomka. Poza tym w moim mężu odpowiadało mi właściwie wszystko, a nie widzę tych cech w innych mężczyznach”.
Wzięli ślub na biegunie, potem wszystko się rozpadło. Po 21 latach historia zatoczyła zaskakujące koło
Jeszcze niedawno wydawało się, że ich historia na zawsze pozostanie jednym z najbardziej pamiętnych romansów polskiego show-biznesu. Tymczasem po ponad dwóch dekadach Michał Wiśniewski oficjalnie potwierdził, że znów jest z Mandaryną, kończąc miesiące spekulacji specjalnym oświadczeniem.
Byli prawdziwą power couple swoich czasów, a ich związkiem żyła cała Polska. Miłość Mandaryny i Michała Wiśniewskiego była prawdziwym medialnym ewenementem. Z uwagi na ówczesną popularność lidera Ich Troje i fakt, że stacja TVN emitowała show Jestem jaki jestem, transmisji z ich ślubu poświęcono cały odcinek programu, który śledziło setki tysięcy Polaków. Jak wyglądała ich wspólna? Przypominamy historię miłości słynnego power couple, która po 21 latach znów do siebie wróciła. Ślub Mandaryny i Michała Wiśniewskiego w Kirunie - szczegóły Uroczystość odbyła się w lodowej kaplicy. Mandaryna miała na sobie suknię ozdobioną trzydziestoma tysiącami małych brylantów, w jej włosy wplecione zostały również pióra. Do ołtarza natomiast Michała Wiśniewskiego i jego wybrankę zawiozły... sanie, zaprzęgnięte w renifery. Niestety, związek nie przetrwał próby czasu. Para rozwiodła się 18 kwietnia 2006 roku. Do dziś są jednak uważani za pierwszą power couple, która zdobyła masową popularność w Polsce. Owocem związku pary jest dwójka dzieci: syn Xavier i córka Fabienne. Oboje mają świetny kontakt z rodzicami. A jak to wszystko się zaczęło? Czytaj także: Femme, Mandaryna, Tajner... Poznaj historie burzliwych małżeństw Michała Wiśniewskiego! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsgH8Pc-6da7631.jpg" width="1242" height="2000" alt="16.02.2005 Warszawa al Armi Ludowej 26 Klub Extravaganza Michal Wisniewski razem z New Yorker prezentuje pierwsza kolekcje RedHead by New Yorker oraz Nowy projekt Muzyczny RedHead n/z Michal Wisniewski z zona Marta Wisniewska fot Piotr Fotek/Reporter" title="Reporter Poland 2005" /> Michał Wiśniewski, Mandaryna, Warszawa al. Armii Ludowej 26, Klub Extravaganza, 16.02.2005 rok Historia miłości Michała Wiśniewskiego i Mandaryny Poznali się w 2000 roku, gdy Mandaryna została tancerką w grupie, która towarzyszyła Ich Troje w trasach koncertowych. Później zaczęła również układać choreografie. Co prawda Michał Wiśniewski formalnie nadal był mężem Magdy Femme, ale wiedział już, że przyszłość chce związać z kimś innym... Ich ślub cywilny odbył się dwa lata później i był naprawdę nietuzinkowy. Ona była wówczas ubrana w dres, on... miał nogę w gipsie. A wszystko odbywało się w szaleńczym pośpiechu. „Michał zadzwonił do mnie 4.15, po czym powiedział, że 4.45 muszę się stawić w urzędzie stanu cywilnego, bo właśnie dzisiaj już bierzemy ślub. Ja oczywiście wiedziałam, że będziemy brać ten ślub, ale nie wiedziałam o której godzinie i którego dnia. Wsiadłam w samochód, przyjechałam do rodziców, kazałam im się natychmiast ubierać i jechać, bo będziemy się żenić”, wspominała w jednym z wywiadów (cytuję za Jastrząbpost.pl). Po latach lider Ich Troje żałował tej decyzji i uważał, że popełnił duży błąd, organizując ją w takim tempie. „Dziś mogę się przyznać, że to był bardzo prostacki krok, bo jaka księżniczka nie marzy o tym, żeby założyć białą suknię, żeby stanąć przed ołtarzem i powiedzieć „tak”, a nie przyjść w ciuchach po próbie przed koncertem i podpisać akt notarialny. Trochę żałosne, dzisiaj to rozumiem”, deklarował. Gdy byli już rodzicami dwójki pięknych dzieci wiedzieli, że chcą również wziąć ślub kościelny. Uroczystość odbyła się we wspomnianej Kirunie. Świadkami tego bajkowego wydarzenia było 100 gości. O ich transport zatroszczyła się para młoda, która wynajęła w tym celu samolot. Stylizacja, którą tego wieczoru miała na sobie Mandaryna, robiła ogromne wrażenie. Biała suknia była wysadzana 30 tysiącami niewielkich brylantów, w jej włosy zostały wplecione biała pióra, zaś całości dopełniały długie, koronkowe kozaki. Poniżej nagranie tej wyjątkowej uroczystości. Czytaj także: Ich współpraca przerodziła się w miłość. Dziś pozostają przyjaciółmi. Historia Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta View oEmbed on the source website Mandaryna, Michał Wiśniewski, Dzień Dobry TVN, Warszawa, 26.09.2010 rok Koniec bajki. Rozstanie Michała Wiśniewskiego i Mandaryny Mimo wielkiej popularności, między nimi nieustannie iskrzyło. Każdy, kto oglądał program „Jestem jaki jestem” pamięta, że małżonkowie regularnie się kłócili. Wzajemne pretensje, uzależnienie Michała Wiśniewskiego od alkoholu, napięcia i życie w błysku fleszy miały swoją ogromną cenę. Rozstanie było zatem kwestią czasu... „Nie odnalazłam się w tym. Musiałam się bronić. To już był ten czas, by ta ścieżka…, by jeden znak był w prawo, a drugi w lewo”, wspominała Mandaryna w programie Pauliny Biernat „Taniec życia”. Z kolei w 2018 roku na antenie „Pytania na śniadanie” ujawniła, że małżeństwo z liderem Ich Troje było dla niej swoistą traumą i odcisnęło bolesne piętno na jej psychice. „Rozwód z pewnością zabiera dzieciom kawałek rodzinnej sytuacji, ale po rozwodzie możemy dać im więcej szczęścia, bowiem domy, w których od rana do wieczora są wieczne awantury, rzucanie talerzami i ciągła trauma są dużo gorsze od tych, w których rodzice żyją osobno. Nigdy nie traktowałam ich jak dzieci po rozwodzie, nad którymi trzeba się w jakiś specjalny sposób pochylać. Nigdy moje dzieci nie spotkały się z sytuacją samotności mamy, w moim domu zawsze było dużo ludzi”, podsumowała szczerze. Gdy podjęli definitywną decyzję o rozstaniu, Michał Wiśniewski poinformował o tym na łamach strony internetowej osobiście. „Marta i ja nie jesteśmy razem… Największa porażka… moja porażka… w moim życiu… I tak będę Cię kochał…”, podkreślił. Czytaj także: Deklarował, że religia jest dla niego ważna. Mimo to odszedł od kościoła katolickiego i nie ochrzcił dzieci Michał Wiśniewski zablokował byłą żonę w mediach społecznościowych Mimo że przez lata ich relacje były napięte, w 2010 roku nastąpił przełom. Pogodzili się i zaczęli odbudowywać tę relację. On w „Dzień Dobry TVN” ujawnił wówczas, że zostanie jej menadżerem. Ona w lipcu 2020 roku wróciła do Ich Troje jako choreografka grupy. Nie na długo, bowiem okazało się, że byli małżonkowie mimo upływu lat nie są w stanie choćby współpracować. Ich drogi ponownie się rozeszły, utrzymywali ze sobą znikomy kontakt. Nie rozmawiali na tematy zawodowe, konsultowali się wyłącznie w sprawach dzieci. W Party gwiazdor wypowiadał się na temat powrotu do muzyki swojej byłej żony. „Skoncentrowałbym się na tym, co robiła do tej pory, czyli duży show, królowa dance, którą była. Kontynuowałbym to i robiłbym glamour. Marta od tego odeszła i chce być bliżej ziemi. To wszystko poprawne, to wszystko fajne, ale to nie jest ta Mandaryna, którą ja znam ze sceny”. Mandaryna odpowiadała byłemu partnerowi na łamach Jastrząb Post. „Cieszę się, że Michał nie jest moim producentem. Ja już dawno wybrałam swoją własną drogę i cieszę się, że przechodzę przez własne drzwi. Ja tego nie słuchałam, ale nie mam problemu z tym, że Michałowi nie podoba się coś, co ja robię, bo nie zależy mi na dobrej opinii wszystkich. Nie będę spełniać oczekiwań mojego męża, z którym rozwiodłam się 15 lat temu. Inaczej świat naprawdę by zwariował. [...] Mamy trochę inny gust, jesteśmy innymi ludźmi, co innego jara nas muzycznie. Może dlatego ja nie śpiewam piosenek podobnych do Ich Troje, a Ich Troje nie śpiewa piosenek podobnych do moich. Ja mam swoją stronę. Bardziej taneczną i taką, którą czuję”. Mandaryna, Marta Wiśniewska, Xavier Wiśniewski, Fabienne Wiśniewska, Dzień Dobry TVN, Warszawa, 28.11.2021 rok Po tym, jak Mandaryna zasugerowała, że zachowanie byłego męża przed i poza kamerami może się znacznie różnić, ten postanowił wymownie zablokować ją w mediach społecznościowych. „Myślę, że niepotrzebne jest wypowiadanie się na mój temat. Mamy wspaniałe dzieci, które nas będą łączyć do końca życia. Natomiast absolutnie eliminuję ze swojego życia wszystkich tych, którzy życzą mi źle. (...) Nie potrzebuję takich komentarzy od osób najbliższych" - odpowiedział, zapytany przez dziennikarza Pudelka o jego obecne relacje z Mandaryną w maju 2022 roku. Dodał wówczas, że pomimo tego będzie utrzymywał z nią kontakt wyłącznie z uwagi na dobro dzieci. Z kolei wokalistka kilka miesięcy później podkreśliła, że ich relacja z Michałem Wiśniewskim jest zmienna. „Bardzo kocha swoje dzieci, to nie ulega wątpliwości. Natomiast między nami relacje są różne – siekiera raz wisi w powietrzu, raz topór jest zakopany. Ale to nie ma żadnego znaczenia jeśli chodzi o nasze dzieci. I Michał je kocha, i ja. I to jest absolutnie najważniejsze. A to, że my czasem nie możemy się dogadać, to staramy się, żeby to nie miało wpływu na nasze dzieci. One wiedzą, że miłość do nich jest po obu stronach. Mam wrażenie, że są bardzo mądre życiowo. Mają duży dystans do świata, ale też taką przyjemną otwartość – lubią samych siebie, lubią ludzi wokół", tłumaczyła w podcaście Tak mamy!. Później byli małżonkowie znów połączyli siły. A wszystko za sprawą syna. Xavier poprosił rodziców o pomoc w tworzeniu teledysku Plan. Michał Wiśniewski potwierdził ponowny związek z Mandaryną Michał Wiśniewski w oświadczeniu potwierdził, że wrócił do swojej byłej żony, Marty "Mandaryny" Wiśniewskiej. Tym samym lider Ich Troje zakończył wielomiesięczne spekulacje dotyczące ich relacji i po raz pierwszy publicznie przyznał, że ponownie tworzą parę. W swojej wypowiedzi odniósł się również do okoliczności odnowienia tej znajomości oraz podkreślił, że chce skupić się na budowaniu wspólnej przyszłości.
Był jej studentem, ona nie chciała dopuścić do siebie tego uczucia. Historia miłości Sławomira Orzechowskiego i Ewy Florczak zaskakuje
To miała być zwyczajna znajomość, ale los napisał dla nich zupełnie inny scenariusz. Ich historia zaczęła się w nieoczywistych okolicznościach i przez lata nie przestawała budzić zainteresowania.
Ich historia od początku wymykała się schematom. Poznali się w warszawskiej szkole teatralnej, gdzie Ewa Florczak była wykładowczynią, a Sławomir Orzechowski jej studentem. Związek, który początkowo budził niemałe emocje, z czasem przerodził się w wieloletnią relację, wspólne życie i rodzinę. Choć po latach ich małżeństwo dobiegło końca, łączy ich coś, czego nie przekreślił nawet rozwód – wzajemny szacunek oraz wspólna historia zapisana w życiu ich dzieci i wnuków. Ewa Florczak i Sławomir Orzechowski poznali się w warszawskiej szkole teatralnej Ich wspólna historia zaczęła się tam, gdzie rodzą się aktorskie marzenia – w warszawskiej szkole teatralnej. Ewa Florczak była wówczas wykładowczynią, a Sławomir Orzechowski jednym z jej studentów. Nikt nie przypuszczał, że relacja, która narodziła się w akademickiej rzeczywistości, z czasem nabierze zupełnie osobistego wymiaru. „Nie zdawałam sobie sprawy, że zajęcia ze studentami wywrócą moje życie do góry nogami”, opowiadała aktorka w jednym z wywiadów dla Angory. Podobnie jak wielu kolegów z roku, Sławomir Orzechowski dostrzegał urok swojej wykładowczyni. To jednak właśnie on zdecydował się zrobić pierwszy krok. Droga do wspólnego życia nie była jednak ani szybka, ani oczywista. Okoliczności, w których się poznali, sprawiały, że rodzące się uczucie wymagało czasu. „Nasz związek wykluwał się długo. To nie była dla mnie komfortowa sytuacja, w końcu Sławek był moim uczniem. Ale serce nie sługa”, relacjonowała Ewa Florczak. Jednak to właśnie okoliczności ich poznania sprawiły, że o tej znajomości mówiło się wyjątkowo dużo. Zainteresowanie wzbudzał również fakt, że Ewa Florczak była od Sławomira Orzechowskiego starsza o dziewięć lat. Mimo to ich relacja rozwijała się własnym rytmem, a z czasem przerodziła się w wieloletni związek. Czytaj też: Łukasz Nowicki obchodzi urodziny. Mało kto pamięta, co przyniósł ukochanej na pierwszą randkę Byli jak włoska rodzina Związek Ewy Florczak i Sławomira Orzechowskiego nie był pozbawiony trudniejszych momentów. Oboje mieli silne osobowości, dlatego różnice zdań i emocjonalne rozmowy były częścią ich wspólnego życia. Mimo napięć aktorowi zależało na tym, by nie dopuścić do ostatecznego rozstania. Próbował wszystkich sposobów, by udobruchać wybrankę swego serca. Jedną z takich sytuacji po latach z uśmiechem wspominała Ewa Florczak. „Pewnego razu, po strasznej awanturze, chciałam skończyć z nim raz na zawsze. Ponieważ wiedział, że kocham zwierzęta, chcąc mnie udobruchać, kupił mi jamnika. A ponieważ złość mi nie przechodziła, kupił drugiego. W obawie przed pojawieniem się w domu hodowli jamników dałam się przeprosić”, opowiadała w jednym z wywiadów. Zakochani nie spieszyli się z formalizowaniem swojej relacji. Przez blisko dekadę Ewa Florczak i Sławomir Orzechowski budowali wspólne życie bez ślubu, koncentrując się przede wszystkim na rodzinie. Wspólnie doczekali się dwójki dzieci – córki Agnieszki oraz syna Tomasza. Sprawdź też: TYLKO U NAS: Nie doceniają Doroty Wellman w TVN? Marcin Prokop szczerze o rozczarowujących prawach telewizji Przez wiele lat tworzyli rodzinę, konsekwentnie łącząc życie prywatne z działalnością zawodową. To właśnie ona stała się jednym z najważniejszych elementów ich wspólnej drogi, która – mimo późniejszych zmian – pozostała trwałym fundamentem ich relacji. Po blisko 20 latach wspólnego życia media informowały o rozwodzie Po blisko dwóch dekadach wspólnego życia ich historia dobiegła końca. W 2000 roku media obiegła wiadomość o rozstaniu Ewy Florczak i Sławomira Orzechowskiego. Dla wielu był to zaskakujący finał związku, który przez lata uchodził za jeden z najbardziej charakterystycznych w środowisku aktorskim. „To rozstanie dało mi nie tylko wolność, ale także spokój. Powinnam zdecydować się na to już wcześniej”, mówiła Ewa Florczak. Choć przez lata tworzyli rodzinę, z czasem coraz wyraźniej dawały o sobie znać wyzwania codzienności. Oboje po latach otwarcie mówili o tym, że ich życie w tamtym okresie nie należało do najłatwiejszych. Sławomir Orzechowski przyznawał, że był to trudny moment również pod względem zawodowym. „Za wygodnie mi było w tych ciepłych kapciach przed telewizorem. To nie był dobry czas w moim życiu, także zawodowym”, opowiadał Sławomir Orzechowski w rozmowie z Na Żywo. Ewa Florczak z kolei zwracała uwagę na tempo swojej pracy. Poza obowiązkami w teatrze coraz więcej miejsca zajmowała estrada, co wiązało się z częstymi wyjazdami. „Dużo pracowałam, oprócz teatru w moim życiu pojawiła się estrada. Żyłam na walizkach. A przecież dla kobiety chyba najważniejsza powinna być rodzina. Próbowałam to godzić, ale nie zawsze się udawało”, opowiadała. Rozwód zamknął rozdział ich małżeństwa, ale nie przekreślił wzajemnego szacunku. Mimo rozstania pozostali sobie bliscy jako rodzice, a z czasem także dziadkowie. Ich relacja przybrała nowy wymiar – oparty na życzliwości, wspólnych doświadczeniach i rodzinnych więziach, które okazały się trwalsze niż małżeństwo. Życzymy dużo szczęścia.
Pół wieku miłości, która nie znała granic. „Nie opuszczę cię aż do śmierci”, powtarzali sobie Jerzy i Barbara Stuhrowie
Dziś mijają dwa lata od śmierci Jerzego Stuhra, jednego z najwybitniejszych polskich aktorów i reżyserów. Choć od jego odejścia minęły już dwa lata, pamięć o nim pozostaje żywa, a jego historia miłości z Barbarą Stuhr wciąż porusza. Przez ponad pół wieku byli dla siebie największym wsparciem – na dobre i na złe.
Dziś mijają dwa lata od śmierci Jerzego Stuhra, legendy polskiego kina i teatru. Aktor odszedł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat. W ostatnich latach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi, a największą siłą w tej trudnej walce była dla niego rodzina, przede wszystkim ukochana żona Barbara. Ich małżeństwo trwało ponad 50 lat i do dziś pozostaje jednym z najpiękniejszych przykładów trwałej miłości w polskim show-biznesie. Czytaj też: Odszedł rok temu. Tak dziś wygląda grób aktora. Rodzina wprowadziła zmiany Barbara i Jerzy Stuhrowie: historia miłości. Jak się poznali? Poznali się… w przedszkolu w rodzinnym Bielsku! Barbara Stuhr nie zwracała wtedy uwagi na swojego przyszłego męża, aż do czasu, w którym połączono ich w parę. Mieli tańczyć krakowiaka, ale przyszły aktor nie radził sobie zbyt dobrze z tańcem. Deptał Barbarę po stopach, a ta była wielce niezadowolona z takiego obrotu zdarzeń. Można było się spodziewać, że zbytnio się nie polubili. Przez kolejne lata znali się tylko z widzenia. Najpierw szkoła podstawowa, szkoła średnia… Barbara Stuhr uczęszczała do liceum muzycznego, Jerzy do ogólnokształcącego. Spotykali się na lekcjach religii w parafialnej salce. Miłość połączyła ich dopiero na studiach w Krakowie. Aktor wyjechał z rodzinnego Bielska wcześniej, by studiować polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Grał także w Teatrze STU na jednej scenie z Krzysztofem Jasińskim, Jerzym Trelą czy Olgierdem Łukaszewiczem. Później skończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Barbara marzyła o tym, by zostać skrzypaczką. Dostała się na Akademię Muzyczną w Krakowie. „Roztaczała wokół siebie aurę wyjątkowości i niedostępności, nawet o tym nie wiedziała”, pisała o niej Beata Nowicka w książce „Basia. Szczęśliwą się bywa”. Przypadek, a może przeznaczenie, że Barbara i Jerzy Stuhrowie spotkali się na schodach Wyższej Szkoły Muzycznej i PWST? „Nie widzieli się ponad rok, odkąd Jerzy pierwszy wyjechał z Bielska na studia do Krakowa. Nie poznał Basi. Zmieniła się, wydoroślała, wypiękniała. Stanęli w kącie na korytarzu, żeby porozmawiać. Tak to się zaczęło”, czytamy na łamach książki „Basia. Szczęśliwą się bywa”. Spotykali się na koncertach muzyki poważnej, imprezowali w kręgu wspólnych znajomych. Jakaś siła ich do siebie ciągnęła, ale trudno mówić o miłości od pierwszego wejrzenia. Mieli wspólne zainteresowania – teatr, muzyka, podróże. Od tamtej pory Barbara i Jerzy Stuhrowie są nierozłączni! Ona – drobna, filigranowa kobieta, zawsze świetnie ubrana, o stanowczym charakterze. On – żywioł, niesamowita osobowość. Wspólnie idealnie się uzupełniali. Barbara Stuhr do dziś wspomina, że jej ukochanemu trudno było wyrażać swoje uczucia, łatwiej przychodziło mu to na scenie niż w życiu. Każde z nich wiedziało, że są dla siebie ważni. Ciekawe, że inaczej wspominają dzień zaręczyn, do których doszło wiosną 1968 roku. Jerzy Stuhr mówił, że poprosił ukochaną o rękę w klubie studenckim Żaczek. Swoim wyznaniem miał doprowadzić wybrankę do łez. Z kolei Barbara Stuhr, wspominała o wielkiej deklaracji, która miała paść w klubie Zaścianek. „Może byśmy tak razem spędzili życie…”, miał powiedzieć aktor. To wzruszyło Barbarę Stuhr, która nie kryła już swoich łez. Po zaręczynach zwlekali ze ślubem przez trzy lata. „A po co tak wcześnie? Najpierw skończcie studia. A może Jurek postarałby się o jakiś etat, najlepiej w domu kultury”, mówili im rodzice. By dorobić do budżetu para chwytała się różnych prac. Barbara myła okna, Jerzy otrzymywał zlecenia na chałtury. W październiku 1971 roku wzięli ślub cywilny. Kościelny odbył się kilka miesięcy później w rodzinnym Bielsku w Boże Narodzenie. Początki ich związku nie były łatwe. Para żyła skromnie, ale mieli siebie i pasję, która dawała im spełnienie, radość... ZOBACZ TAKŻE: Córka Jerzego Stuhra w przeszłości przedstawiała się samym imieniem. Nie chciała być jak jej znany brat „Długo nie zastanawiałam się, gdzie będziemy mieszkać, z czego będziemy żyć i jak. Klepaliśmy biedę, jedliśmy jeden studencki obiad na spółkę, bo nie mieliśmy pieniędzy, ale czuliśmy się wolni. Żyliśmy w jakimś sensie z dnia na dzień, sztuką, liczył się spektakl, w którym Jurek wystąpi, film, w którym zagra, przedstawienie przyjaciół, na które pójdziemy, jakieś moje koncerty, wspólne wieczory w SPATi- F-ie nazywanym wylęgarnią talentów”, mówiła Barbara Stuhr na łamach książki „Basia. Szczęśliwą się bywa”. Po ślubie para zamieszkała w mieszkaniu teatralnym, gdzie aktor Teatru Starego otrzymał przydział na pokój. Barbara i Jerzy Stuhrowie: przez kryzysy przechodzili razem W ich małżeństwie nie brakowało trudów codziennego życia, które tylko umacniały tę relację. Czasami chodzili na kompromisy, zdarzały się też sprzeczki. Gdy Jerzy Stuhr zaczął odnosić pierwsze sukcesy rzadziej bywał w domu. Znikał. Czuli, że się od siebie ddalali. Wtedy Barbara napisała do niego list, w którym opowiedziała o swoich emocjach, obawach i zasugerowała, żeby zastanowił się, co jest dla niego ważne i czy ich małżeństwo coś dla niego znaczy. Jerzy starał się godzić życie zawodowe i prywatne. Jego kariera nabierała tempa. Podróżował z teatru na kolejny plan zdjęciowy, z jednego miasta do drugiego. Po pierwszych sukcesach filmów Kieślowskiego zapanowało szaleństwo. Dochodziło do tego, że z żoną widywali się w teatrze, gdzie mieli czas na rozmowę i dopięcie spraw domowych. „Wychodziłem na scenę, grałem; po spektaklu żegnaliśmy się i wsiadałem do taksówki. O trzeciej nad ranem docierałem z powrotem do Łodzi”, wspominał Jerzy Stuhr w Pani. Potem doszły do tego zagraniczne angaże. Jerzy Stuhr wystawiał spektakle we Włoszech. Tam nawiązał współpracę ze Szkołą Teatralną w Polonii, a także Teatro Sabile w Trieście czy kursy aktorskie. Za rodziną tęsknił już po kilku dniach rozłąki. Ich życie wyglądało tak przez wiele lat. Barbara Stuhr w tamtym czasie wzięła na siebie całą logistykę. Zajmowała się domem, dziećmi – Maciejem i Marianną, ale przede wszystkim, spełniała się muzycznie. Barbara Stuhr ma w sobie ogromną siłę i determinację. Nigdy nie miała też poczucia, że coś traci, że coś poświęca. Założyła swój kwartet Amar Corde, koncertowała, nagrywała płyty, podróżowała. Z pracy zawodowej zrezygnowała po swoich pięćdziesiątych urodzinach. Od 1999 roku działa w Stowarzyszeniu Wspierania Onkologii Unicorn, którego celem jest niesienie pomoc pacjentom z chorobą nowotworową ,,Działalność charytatywna jest zastrzykiem energii i sprawia jej czystą satysfakcję. Ona nie musi, ona chce", mówiła córka Barbary Stuhr, Marianna. W miłości dajesz i bierzesz, ale musi być w tym równowaga Z kolei Jerzy Stuhr zdawał sobie sprawę, że ma ogromne szczęście, tworzyć rodzinę z osobą, która daje mu przestrzeń, wolność do rozwijania swojej pasji. Zdawał sobie również sprawę, że kiedy przebywał na kolejnych planach zdjęciowych życie rodzinne mu się wymykało. „Miłość najbardziej kojarzy mi się z olbrzymią tęsknotą do żony, do dzieci. To był dla mnie naturalny stan. Mam poczucie, że zawód zabrał mi coś z domowego szczęścia. Ale nie zamieniłbym tego. Moje szczęście polegało na tym, że żona to rozumiała. Nie walczyła z tym. Dała mi wolność bycia zrealizowanym", opowiadał w jednym z wywiadów. Zobacz też: Metallica zagrała przebój Maanamu. Kamil Sipowicz szczerze wyznał, co o tym myśli, wspomniał o Korze Jerzy Stuhr: podkreślał, że wiele zawdzięcza żonie W trudnych momentach byli dla siebie podporą, a życie ich nie oszczędzało. Zawał Jerzego Stuhra, a potem przyszła kolejna diagnoza, która była ciosem. „Silna i słaba jestem. Silna, bo mam to z natury, a słaba, bo za bardzo dostawałam w życiu w łeb”, podkreślała Barbara Stuhr. Jerzy mówił za to wprost, że zawdzięcza ukochanej swoje życie. U aktora we wrześniu 2011 roku zdiagnozowano nowotwór krtani. Choroba objawiała się chrypką, problemami z przełykaniem. Żona nie dała zbagatelizować tych symptomów i wraz z mężem pojechała prosto do krakowskiego szpitala. Lekarze dawali mu trzy miesiące życia... „Był taki moment, kiedy na Jerzym postawiono kreskę. Lekarze po prostu spisali go na straty. Był w tak katastrofalnym stanie, że ordynator jednego z krakowskich szpitali nie chciał go przyjąć. Bał się, że „Stuhr mu umrze w nocy na oddziale i zrobi się afera na całą Polskę”, wspominała na łamach książki Beaty Nowickiej. Żona była przy Jerzym Stuhrze przez cały czas. Stała się dla niego psychologiem, pielęgniarką, dietetykiem. Początkowo walczyła z lękiem, ale nigdy mu tego nie okazywała. „Trzeba umieć się sobą zająć, żeby nie przynosić choremu cierpienia, niepewności i lęku (…). Musiałam zadbać o siebie w taki sposób, żeby mieć siłę to dźwigać”, mówiła Barbara Stuhr w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Otaczała najlepszą opieką i wierzyła, ze wyjdzie z choroby. I tak się stało. Z kolei aktor mimo trudnych doświadczeń nie tracił humoru. ZOBACZ TEŻ: Muzyk z Budki Suflera poruszony śmiercią Tadeusza Woźniaka. Mieli wspólne plany „Jak zachorowałem, stwierdziłem: „Nie ma rady, trzeba odnowić nasz rodzinny grobowiec. Jak ludzie będą przechodzić obok, żeby jakoś to wyglądało”. No i teraz, kiedy tam chodzę, pokazuję grobowiec i mówię do żony: „No patrz, zmarnowane pieniądze… (śmiech)”, wspominał w wywiadzie VIVY z 2017 roku. Barbara Stuhr wspierała ukochanego, kiedy po raz drugi doświadczył zawału, a niedawno miał udar mózgu. „To była czwarta walka naszej rodziny o jego życie”, mówiła w 2020 roku żona aktorka w rozmowie z Gazetą Wyborczą. „Moje choroby to osobny rozdział. Bez żony już bym nie żył”, mówił aktor w PANI. Jerzy i Barbara Stuhrowie: byli razem ponad 50 lat W 2020 roku obchodzili 50. rocznicę ślubu! Z tej okazji w 2020 roku mieli wyjechać w podróż Koleją Transsyberyjską, ale te plany pokrzyżowała im pandemia. „Czasami myślę o tym, jak to się stało, że ja z chłoporobotniczej rodziny, Jurek z wysokiej inteligencji, a tyle lat jesteśmy razem i się nie pozabijaliśmy. Mało jest takich par. W miłości dajesz i bierzesz, ale musi być w tym równowaga. Dawanie daje większe poczucie sensu życia. Ale umieć brać to też sztuka”, mówiła Barbara Stuhr w rozmowie z PANI w 2021 roku. Z kolei Jerzy Stuhr podkreślał, że po tylu latach ani razu nie nudził się ze swoją żoną. Rozumieli się od dzieciństwa. Zakochani byli pasjonatami, dla których rzeczy niemożliwe nie istniały. Aktorstwo i muzyka ich uskrzydlały, dawały poczucie wartości, siłę. „Ciągle mamy te same punkty odniesienia. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym tak długo żyć z kobietą z innego świata. Przepaść kulturowa jest tak ogromna, że w którymś momencie urywa się nić porozumienia”, mówił w PANI. Kiedy ich znajomi przechodzili od jednego związku do drugiego, oni patrzyli i nadal patrzą na siebie z tym samym zachwytem i dumą. Na pytanie dziennikarki: „Pana koledzy aktorzy mają/mieli po 3, 4 żony? Aktor odpowiadał: „Nie miałem takiej potrzeby. Niczego mi nie brakowało”. Jerzy Stuhr nie szukał atrakcji, nie zależało mu na tym, by przeglądać się w oczach innych. Nie byłby zdolny do kłamstwa, manipulacji, ranienia drugiej osoby i kombinowania. „Przed tą hipotetyczną przyjemnością, która niby gdzieś tam na człowieka czeka, już wyrasta bariera psychologiczna. W lustrze nie mógłbym na siebie spojrzeć”, mówił w PANI. W wywiadzie podkreślał, że po tych 50 latach, wszystkich próbach, na które wystawiał go los, zrozumiał sens przysięgi małżeńskiej, którą wspólnie z ukochaną składali sobie na ślubnym kobiercu. „Nie opuszczę cię aż do śmierci>. Nagle zrozumiałem, że to jest prawda. To jest miłość. Na dobre i na złe”, dodał Jerzy Stuhr. Źródło: „Basia. Szczęśliwym się bywa”, wyd. W.A.B., Wywiady VIVY!, Pani nr 1/2021
Bagi i Magda Tarnowska coraz śmielej mówią o łączącym ich uczuciu. Tym razem zdradzili coś wyjątkowego
Przez wiele miesięcy fani zastanawiali się, czy między Bagim i Magdaleną Tarnowską jest coś więcej niż przyjaźń. W czerwcu para oficjalnie potwierdziła swój związek, a teraz zrobiła kolejny krok. Podczas transmisji na TikToku zakochani zdradzili, od kiedy są razem. Okazuje się, że data nie jest przypadkowa.
Ich relacja od początku wzbudzała ogromne emocje. Chemia, którą widzowie dostrzegli jeszcze podczas wspólnych występów w "Tańcu z gwiazdami", szybko stała się tematem licznych dyskusji w mediach społecznościowych. Choć przez długi czas oboje unikali jednoznacznych deklaracji, z czasem postanowili przestać ukrywać uczucie. Najpierw potwierdzili związek w romantyczny sposób, a teraz podzielili się z fanami kolejnym, bardzo osobistym szczegółem swojej historii. Bagi i Magda Tarnowska potwierdzili związek. Po miesiącach spekulacji przestali się ukrywać O tym, że Bagi i Magdalena Tarnowska mogą być parą, mówiło się od miesięcy. Widzowie zwracali uwagę na ich wyjątkową więź, która była widoczna jeszcze podczas wspólnej przygody z programem "Taniec z gwiazdami". Choć w mediach społecznościowych regularnie pojawiały się kolejne domysły, zakochani konsekwentnie chronili swoją prywatność i nie odnosili się do pojawiających się plotek. Przełom nastąpił na początku czerwca. To właśnie wtedy para opublikowała romantyczne nagranie z koncertu Kaśki Sochackiej. Uwieczniony na filmie pocałunek rozwiał wszelkie wątpliwości i stał się oficjalnym potwierdzeniem ich związku. Fani nie kryli radości, a pod publikacją błyskawicznie pojawiły się tysiące gratulacji i ciepłych komentarzy. Od tamtej pory Bagi i Magdalena Tarnowska coraz swobodniej pokazują wspólne chwile. Choć wciąż dbają o swoją prywatność, nie mają już oporów przed dzieleniem się z obserwatorami wybranymi momentami ze swojego życia. Dzięki temu ich sympatycy mogą lepiej poznać historię tej relacji. Tylko w VIVA! Bez Tabu: Brak pierścionka, nietypowa rozmowa z mamą... Beata Ścibakówna o nieznanych kulisach związku z Janem Englertem Bagi i Magda Tarnowska zdradzili, od kiedy są razem. "Mogę powiedzieć?" Choć oficjalnie potwierdzili swój związek dopiero w czerwcu, okazuje się, że ich historia rozpoczęła się znacznie wcześniej. Podczas jednej z transmisji na TikToku para postanowiła odpowiedzieć na pytanie nurtujące wielu obserwatorów – od kiedy właściwie są razem. Rozmowa przebiegła w bardzo swobodnej atmosferze. — Mogę powiedzieć? — zapytała Magdalena Tarnowska, spoglądając w stronę Bagiego. — No powiedz — odpowiedział influencer. Chwilę później padła konkretna data. Magdalena wyznała, że ich związek rozpoczął się 14 lutego. Ta szczera odpowiedź szybko obiegła media społecznościowe i spotkała się z entuzjastyczną reakcją fanów, którzy od miesięcy kibicowali tej relacji. Data nie umknęła również uwadze internautów. Walentynki od lat kojarzą się z miłością i początkiem romantycznych historii, dlatego wiele osób uznało, że trudno byłoby wyobrazić sobie bardziej symboliczny moment na rozpoczęcie wspólnej drogi. SPRAWDŹ TEŻ: Michał Wiśniewski przerwał milczenie w sprawie rozwodu. Ujawnia zaskakujące kulisy: "Żadna z moich byłych żon nie wchodziła z pozwem na 700 stron"