Ogłoszono ją gwiazdą "Wednesday". Winona Ryder od lat jest wierna miłości, która zaczęła się od pomyłki
Winona Ryder, amerykańska aktorka, której kariera zaczęła się pod koniec lat 80. i przyniosła jej status ikony kina (m.in. Beetlejuice, Edward Nożycoręki), w 2026 roku znów znalazła się w centrum uwagi — ogłoszono, że dołączyła do obsady trzeciego sezonu serialu Netflix Wednesday, wcielając się w postać Tabithy. To kolejny rozdział jej długoletniego powrotu na szczyt po sukcesie Stranger Things.
Jednak równie interesująca jak jej kariera ekranowa jest historia miłości, którą aktorka pielęgnuje od ponad dekady z partnerem Scottem Mackinlayem Hahnem — związkiem, który zaczął się od uroczego nieporozumienia i przetrwał presję show-biznesu. Winona Ryder i Scott Mackinlay Hahn. Od pomyłki do miłości Winona Ryder i Scott Mackinlay Hahn poznali się w 2011 roku na premierze filmu Black Swan. W tamtym momencie Hahn, przedsiębiorca i projektant mody, nie miał pojęcia, z kim naprawdę rozmawia — pomylił Winonę z inną aktorką, Millą Jovovich, i pochwalił ją za jej rzekomą rolę w Piątym elemencie. Dla wielu byłoby to faux-pas, ale dla Winony było początkiem wyjątkowej relacji, którą oboje szybko potrafili obrócić w żart i przyciągnąć się wzajemnie. Ten nieoczywisty start okazał się fundamentem trwałego związku, który aktorka określa jako jedno z największych szczęść w jej życiu. Scott Mackinlay Hahn – partner z dala od Hollywood Scott Mackinlay Hahn to nie aktor ani celebryta z pierwszych stron gazet — jest projektantem mody, przedsiębiorcą i współzałożycielem marki Loomstate, znanej z ekologicznej i zrównoważonej odzieży. Jego praca nie obraca się wokół Hollywood, lecz wokół etycznej mody i odpowiedzialnej produkcji, co od początku wyróżniało go na tle dawnych partnerów aktorki. Hahn wychował się na Fire Island w stanie Nowy Jork, a później przeniósł się do Brooklynu, gdzie budował swoją markę i podejście do mody oparte na organicznych materiałach i społecznym zaangażowaniu. Ona natomiast zdobywała doświadczenie na planach filmowych i red carpetach — ich światy na pierwszy rzut oka wyglądały różnie, ale z czasem okazały się doskonale kompatybilne. ZOBACZ TEŻ: Synowa Violetty Villas oceniła Drzymalską w roli wybitnej artystki. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń Trwały związek w cieniu celebryckiego świata Relacja Winony i Scotta trwa od 2011 roku i w większości pozostawała prywatna — para długo unikała wspólnych zdjęć i rzadko pojawiała się wspólnie na wydarzeniach publicznych. Ich pierwsze wspólne wyjście na czerwonym dywanie miało miejsce dopiero przy premierze Stranger Things w 2016 roku. Mimo że Ryder wcześniej była związana z postaciami znanymi na całym świecie (m.in. narzeczeństwo z Johnnym Deppem), to teraz to właśnie stabilność i normalność z Hahn’em przynoszą jej największe zadowolenie. W wywiadach podkreśla, że czuje się “naprawdę szczęśliwa” i jest wdzięczna za związek oparty na wzajemnym szacunku i zrozumieniu. Choć para nie eksponuje się w mediach, Scott pojawiał się przy Winonie na ważnych wydarzeniach branżowych, jak Screen Actors Guild Awards, premiery seriali czy festiwale filmowe, w tym na festiwalu w Wenecji, gdzie jego obecność u boku aktorki przyciągnęła uwagę prasy i fanów. Winona Ryder ogłoszona gwiazdą Wednesday W 2026 roku Netflix ogłosił, że Winona Ryder dołącza do obsady trzeciego sezonu Wednesday, popularnego serialu o przygodach tytułowej postaci w Nevermore Academy. Jej udział w tej produkcji wzbudził duże emocje wśród fanów, ponieważ serial jest jednym z najchętniej oglądanych tytułów platformy, a jej postać Tabithy ma dodać nowy wymiar do opowieści. To również kolejny dowód na to, że aktorka nie tylko pielęgnuje życie osobiste, ale skutecznie łączy je z dynamiczną karierą — i robi to z klasą, unikając skandali i nadmiernego rozgłosu. Jej relacja z Hahn’em, trwająca ponad dekadę, jest często postrzegana jako przykład trwałości i autentyczności w świecie, gdzie takie wartości bywają deficytowe. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdor "Rancza" od 47 lat jest wierny jednej kobiecie. Mają jeden nietypowy zwyczaj
Gwiazdor "Rancza" od 47 lat jest wierny jednej kobiecie. Mają jeden nietypowy zwyczaj
Gwiazdor „Rancza” Leon Charewicz od niemal pół wieku tworzy szczęśliwe małżeństwo z żoną Zofią. W świecie artystycznym to rzadkość. Ich relacja dojrzewała z dala od skandali i blasku fleszy, a dziś imponuje spokojem i lojalnością. Jest jednak coś, co wyróżnia ich na tle innych par ze świata teatru – nietypowy zwyczaj związany z premierami.
Leon Charewicz urodził się 24 lutego 1951 roku w Warszawie. Jest absolwentem warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi, którą ukończył w 1974 roku. Od początku swojej drogi zawodowej związany był przede wszystkim z teatrem, choć szerokiej publiczności dał się poznać dzięki rolom filmowym i serialowym, w tym w kultowym "Ranczu". Mimo rozpoznawalności zawsze konsekwentnie oddzielał życie zawodowe od prywatnego. Historia miłości Leona Charewicza i jego żony Zofii. Teatr jako początek wielkiej miłości Gwiazdor "Rancza" swoją przyszłą żonę poznał w środowisku, które było dla nich naturalnym światem – w teatrze. Zofia Charewicz również była aktorką. Ich relacja zaczęła się od wspólnej pracy, rozmów o rolach, prób i codzienności scenicznej. W tamtym czasie teatr był przestrzenią intensywnych emocji, ale też miejscem, gdzie rodziły się trwałe więzi. "Poznałem żonę w Teatrze Nowym w Łodzi 46 lat temu. Zofia również była aktorką i razem występowaliśmy na scenie w sztuce "Pan Jowialski" Aleksandra Fredry. Byliśmy już wtedy po ślubie. Kiedy na świat przyszła nasza córka Natalia żona zrezygnowała z pracy, bo chciała poświęcić swój czas dziecku" – opowiadał aktor dla "Złotej Sceny". Ich uczucie dojrzewało spokojnie, bez medialnego rozgłosu, a ich małżeństwo trwa do dziś – to już 47 lat wspólnego życia. Oboje wiedzieli, że scena bywa wymagająca, dlatego w domu starali się budować przestrzeń spokoju i bezpieczeństwa. ZOBACZ TEŻ: Legenda "Krzyżaków" i historia wielkiej miłości. To on dawał jej siłę wtedy, gdy brakowało nadziei Kim jest córka Leona Charewicza? Narodziny córki były dla nich momentem przełomowym. Zofia zdecydowała się wówczas ograniczyć aktywność zawodową i poświęcić więcej czasu rodzinie. Ich córka nie wybrała drogi medialnej. "Aktorstwo to jest ciężki zawód szczególnie dla kobiet. Wybrała branżę nieartystyczną", stwierdził aktor w rozmowie ze "Złotą Sceną". Rodzina Charewiczów konsekwentnie strzeże prywatności i praktycznie nie pojawia się publicznie razem. Gwiazdor "Rancza" nie zaprasza żony na premiery Jednym z najbardziej zaskakujących elementów rodzinnej relacji jest zwyczaj, o którym Leon Charewicz opowiadał w wywiadach. Aktor nie zaprasza żony ani córki na premiery swoich spektakli. Jak tłumaczył, premiery są wydarzeniami pełnymi napięcia i presji: "One są takie nieprawdziwe, napompowane, bo zapraszamy wtedy kolegów aktorów, media, władze". Charewicz uważa, że nie jest to przestrzeń, w której jego najbliżsi muszą uczestniczyć. Zamiast tego woli, by oglądały go podczas zwykłych przedstawień, w spokojniejszej atmosferze. "Po dziesiątym spektaklu rodzina może mnie zobaczyć. Wtedy wszystko, już się ładnie układa, jest spokojniej bez nerwów. Czekam też, co powie moja żona. Czy mnie skrytykuje?", mówił "Złotej Scenie". Historia Leona Charewicza pokazuje, że można być rozpoznawalnym aktorem i jednocześnie chronić to, co najważniejsze. Bez ostentacyjnych gestów i obecności na czerwonych dywanach. Czasem największym dowodem miłości jest właśnie konsekwencja – i wierne trwanie przy jednej osobie przez całe dorosłe życie. SPRAWDŹ TEŻ: Zdzisław Beksiński miał łatkę dziwaka, ale dla Zofii był miłością życia. Razem szli przez ciemność aż do samego końca Źródło: Złota Scena
Zdzisław Beksiński miał łatkę dziwaka, ale dla Zofii był miłością życia. Razem szli przez ciemność aż do samego końca
Przez lata tworzyli świat tylko dla siebie. On – artysta z mroczną wyobraźnią, ona – cicha bohaterka codzienności, która trzymała wszystko w ryzach. Miłość Zdzisława i Zofii Beksińskich była silniejsza niż choroba, dramaty i śmierć.
Byli ze sobą na dobre i na złe. Zdzisława i Zofię Beksińskich połączyła wielka miłość, w wierności i uczuciu trwali do samego końca. Ukochana artysty była jego muzą, najważniejszą modelką, ogromnym oparciem i pomocą. Nawet na łożu śmierci myślała jedynie o tym, jak zapobiec popadnięciu idealnego świata męża w ruinę. Tymczasem on — artysta z przyklejoną łatką dziwaka — robił wszystko, aby jak najlepiej odnaleźć się w roli męża oraz ojca ich syna Tomasza. Oto niezwykła historia rodziny Beksińskich… Zdzisław i Zofia Beksińscy — jak się poznali? Historia miłości Mistrza i jego muzy Jako młody chłopak porzucił własne marzenia, aby zadowolić swojego ojca, Stanisława Beksińskiego. Zdzisław Beksiński po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku zapragnął kontynuować naukę w Akademii Sztuk Pięknych lub szkole filmowej. Wybitnie uzdolnionemu oraz wrażliwemu na sztukę mężczyźnie udało mu dostać się na pierwszą z uczelni, z której ostatecznie zrezygnował — dziś nie da się zaprzeczyć, że gdyby nie namowy głowy rodziny, historia Beksińskiego potoczyłaby się zupełnie inaczej. Pomimo osobistej niechęci ostatecznie wybrał architekturę, zawierając z ojcem umowę. Stanisław Beksiński obiecał synowi, że jeśli ten ukończy kierunek na politechnice w Krakowie, będzie mógł pójść na wymarzoną reżyserię. Młody Zdzisław nie czerpał jednak satysfakcji z obranego przez siebie kierunku, nawet zajęcia z rysunku przestały go cieszyć… Jednak bardzo szybko okazało się, że wyjazd do wielkiego miasta, choć nie przyniósł artyście spełnienia na tle dydaktycznym, dał mu coś znacznie więcej — szansę na wielką miłość. Bezgranicznym uczuciem na dobre i na złe obdarzył piękną studentkę filologii romańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim, Zofię Helenę Stankiewicz. Na ślubnym kobiercu stanęli 30 kwietnia 1951 roku w rodzinnej miejscowości Zofii, czyli Dynowie. W osobistym archiwum Zdzisława Beksińskiego nie znalazło się jednak żadne zdjęcie ze ślubu. Słynący z zamiłowania do dokumentowania wszystkiego Mistrz przed uroczystością pożyczył koledze aparat… którego ten zapomniał mu oddać. Zawarcie związku małżeńskiego Beksińskich dało jednak początek kilku rodzinnym dramatom. Rok później zmarł ojciec Zdzisława. Zofia z kolei zachorowała na gruźlicę — leczono ją w Krakowie i Zakopanem, z trudem doszła do siebie w Sanoku, rodzinnym mieście swojego męża. Nigdy już nie wróciła na uczelnię. Tymczasem artysta kończy architekturę na politechnice, lecz zobowiązany ówczesnymi przepisami o nakazie pracy, do ukochanej powrócił dopiero w 1955 roku. ZOBACZ TEŻ: Legenda "Krzyżaków" i historia wielkiej miłości. To on dawał jej siłę wtedy, gdy brakowało nadziei Wspólne życie Zdzisława i Zofii Beksińskich oraz narodziny syna Tomasza Tworzyli związek niezwykły — piękny, wierny, przepełniony tym bezgranicznym uczuciem, w którym trwali wspólnie do samego końca. Podczas gdy Zdzisław rzucił się w wir pracy, Zofia przez cały czas czuwała i sprawowała nad nim opiekę. Była osobą spokojną, o dobrym sercu. Godziła się na wszystko, w pełni akceptowała każde żądania oraz dziwactwa Beksińskiego. Dla niego zrobiła prawo jazdy, przestała chodzić do kościoła. Została również muzą oraz największą inspiracją, gdy pozowała przed mężem nago, nierzadko skrępowana sznurami. Wierzyła w jego talent oraz to, że takiemu życiu należy się podporządkować. Trzymała jego świat w ryzach i pilnowała, aby się nie posypał — i nie tylko świat, ale również mężczyzna, którego pokochała całym sercem. Zdzisław i Zofia Beksińscy prowadzili spokojne życie w Sanoku. Artysta poświęcał się sztuce, w wolnych chwilach realizując swoją pasję do filmu. Na nagraniach uwielbiał uwieczniać efekty postępującej pracy przy obrazach, ich wspólne mieszkanie, ale również ukochaną żonę. Zofia Beksińska jest główną bohaterką pokaźnej części prywatnego archiwum rodziny. Gdy Mistrz kierował kamerę w jej stronę, błyszczały mu się oczy… Tak bardzo był zakochany w kobiecie swoich snów. W końcu, po latach pytań i nalegań ze strony krewnych, na świecie pojawił się ich jedyny potomek. Chłopiec urodził się szóstego listopada 1958 roku i otrzymał imię Tomasz. A chociaż Zdzisław Beksiński podobno bardzo obawiał się, że jego poukładane małżeństwo z Zofią może posypać się wraz z pojawieniem się dziecka, tak się nigdy nie stało. Skrycie pragnął jednak córki, której nigdy się nie doczekał. Z kolei Tomka wychowywał na swojego… kumpla. Dziś można by uznać, że w domu Beksińskich panował zakaz zakazywania. Ich syn dorastał, mogąc robić wszystko, czego zapragnęła jego młodzieńcza dusza... Zdzisław i Zofia Beksińscy — przeklęta rodzina? Tą miłość przerwała choroba i śmierć Tomasz stawał się coraz starszy, a wraz z kolejnymi latami rosła jego fascynacja śmiercią… Zofia bardzo martwiła się o ich ukochanego jedynaka, który nienawidził swojego życia i miał za sobą kilka prób samobójczych. Brawurowo zajęła się domem oraz mężczyznami, z którymi żyła pod jednym dachem. Gotowała obiady, sprzątała — a także pieczołowicie dbała, aby to, co wspólnymi siłami zbudowali, nie posypało się pewnego dnia w drobny mak. W międzyczasie zostali zmuszeni do przeprowadzki z ukochanego Sanoka, po decyzji o rozbiórce rodzinnego domu Beksińskich. W piątkę postanowili wyjechać do Warszawy w 1977 roku — zabrali ze sobą bowiem swoje schorowane matki, wymagające nieustannej opieki. Aby odciążyć Beksińskiego, ten obowiązek przyjęła na siebie małżonka. Spokój rodziny Beksińskich bywał zachwiany wielokrotnie, lecz prawdziwym dramatem w rodzinie okazała się diagnoza Zofii. Kobieta, która w minionych latach stała się swoistym spoiwem między nią, mężem pracoholikiem oraz nieszczęśliwym synem, okazała się śmiertelnie chora na tętniaka aorty. Żona Beksińskiego wiedziała, że jej żywot powoli dobiega końca. Ostatnie miesiące poświęciła na przygotowania wybranka swojego serca do samodzielnego życia, podczas gdy malarz skrupulatnie notował wszystkie rady i zalecenia dobrodusznej małżonki. 22 września 1998 roku ich trwającą blisko 47 lat miłość przerywa śmierć Zofii. Odejście ukochanej było dla niego bolesnym ciosem. "To głupie, ale stale mam takie wrażenie, że się jeszcze zobaczymy i porozmawiamy. Zbyt długo byliśmy razem. Jest niedającą się usunąć częścią mnie samego", pisał artysta w swoim dzienniku. (cytat za "Beksiński. Dzień po dniu kończącego się życia") Zofia Beksińska A był to dopiero początek pasma nieszczęść, przez które do Beksińskich niesłusznie przylgnęła łatka rodziny przeklętej... Rok później, 24 grudnia 1999 roku Tomasz Beksiński odbiera sobie życie. Tymczasem jego ojciec cieszy się, że wydarzyło się to dopiero po śmierci Zofii. "Chyba dobrze się stało, że umieramy w mojej rodzinie w takiej kolejności. Gdybym odszedł pierwszy, a teraz umarł Tomek, to dla Zosi byłoby to nieporównywalnie cięższe przeżycie niż dla mnie. Nie można sobie nawet wyobrazić jej cierpienia i zagubienia. Gdybyśmy umarli oboje, w dowolnej kolejności, to Tomek sam chyba nie dałby sobie rady ze swym życiem i światem realnym. Tak jak się stało, stało się najsprawiedliwiej i nie można uważać, że Bóg się na nas uwziął. Ja mam najgrubszą skórę i ja zostałem na deser", pisał wówczas w swoich dziennikach, a parę lat później zostaje pozbawiony życia w swoim mieszkaniu w Warszawie. Zdzisław Beksiński zmarł w nocy z 21 na 22 lutego 2005 roku, zaledwie na kilka dni przed swoimi 76. urodzinami. SPRAWDŹ TEŻ: Los odebrał jej ukochaną córkę i męża. Do dziś nie pogodziła się z tą stratą, ale pociechę dają jej wnuki i muzyka Zdjęcia udostępnione dzięki życzliwości Muzeum Historycznego w Sanoku, w którym znajduje się największa na świecie ekspozycja prezentująca bogatą i różnorodną twórczość Zdzisława Beksińskiego. Źródło: Magazynszum.pl, Wiadomosci.gazeta.pl, Dziennikpolski24.pl
Legenda "Krzyżaków" i historia wielkiej miłości. To on dawał jej siłę wtedy, gdy brakowało nadziei
Urszula Modrzyńska i Zbigniew Józefowicz stworzyli związek, który przetrwał zarówno blask wielkiej sławy, jak i długie lata choroby oraz wycofania z życia publicznego. Ona – zapamiętana jako Jagienka z "Krzyżaków", jedna z najpiękniejszych twarzy polskiego kina lat 60. On – aktor teatralny, wierny partner i cichy bohater ich codzienności. Ich historia to opowieść o miłości, która nie potrzebowała sceny ani oklasków, by być prawdziwą.
Kiedy publiczność zachwycała się jej urodą i talentem, niewielu wiedziało, że najważniejszą rolę w życiu Urszuli Modrzyńskiej odgrywał nie filmowy partner, lecz mężczyzna, który czekał na nią w domu. Zbigniew Józefowicz nie stał w świetle reflektorów, ale to on stał się jej oparciem w momentach, gdy świat przestawał być łaskawy. Urszula Modrzyńska i Zbigniew Józefowicz: miłość, która zaczęła się w teatrze Urszula Modrzyńska urodziła się 23 lutego 1928 roku w Srebrnikach. Zbigniew Józefowicz przyszedł na świat 8 czerwca 1925 roku w Tarnowie. Łódź była dla nich wspólną przestrzenią życia — miastem pracy, domu i ostatnich lat. Ich drogi przecięły się w środowisku teatralnym. Oboje byli związani z Teatrem Dramatycznym w Poznaniu.. To właśnie tam, podczas prób do spektaklu "Mieszczanie", budowali swoje zawodowe fundamenty i tam zrodziło się ich uczucie. Od początku zwracano uwagę na urodę i sceniczną wyrazistość Modrzyńskiej. Józefowicz również był aktorem dramatycznym, konsekwentnie związanym z łódzkim środowiskiem artystycznym. Ich relacja rozwijała się bez medialnego szumu — dojrzewała w kulisach teatru, w rozmowach, w codziennej pracy. Z czasem zostali małżeństwem. Doczekali się syna, Stanisława. Ich życie było osadzone w rytmie prób, premier i zwykłej codzienności. ZOBACZ TEŻ: Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca Urszula Modrzyńska była ikoną "Krzyżaków” Rola Jagienki w filmie Aleksandra Forda „Krzyżacy” (1960) przyniosła Urszuli Modrzyńskiej ogólnopolską sławę. Film stał się jednym z największych sukcesów frekwencyjnych w historii polskiego kina, a ona — symbolem młodzieńczej siły i urody. Sukces miał jednak swoją cenę. Aktorka została silnie utożsamiona z jedną rolą. Z czasem jej filmowa kariera zaczęła wyhamowywać. W teatrze nadal pracowała, ale nie była już w centrum zainteresowania branży. W tym czasie ich małżeństwo pozostawało stabilne. Zbigniew Józefowicz nie konkurował z jej rozpoznawalnością. Ich relacja opierała się na partnerstwie i wspólnym życiu poza kamerą. W przeciwieństwie do wielu artystycznych związków, ich małżeństwo nie rozpadło się pod presją sukcesu. Gdy przyszła choroba, ich miłość została wystawiona na próbę Z biegiem lat Urszula Modrzyńska zaczęła zmagać się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Choroba, która po raz pierwszy dała o sobie znać w latach 60. sprawiła, że wycofała się z życia publicznego i coraz rzadziej opuszczała mieszkanie. Dla osoby przez lata funkcjonującej w przestrzeni sceny i filmu była to radykalna zmiana. "[Kazimierz Dejmek] zapragnął, by zagrała Irinę w »Trzech siostrach« Czechowa. Już podczas pracy nad spektaklem pojawiły się pierwsze oznaki choroby. Trzy miesiące trwało leczenie. Dejmek na tyle ją cenił, że przesunął na kolejny sezon premierę spektaklu. Niestety, w tym czasie odwrócił się od niej film" — wspominał mąż aktorki. (cyt. za Plejada) W tym czasie Zbigniew Józefowicz przejął na siebie ciężar codzienności. Opiekował się żoną i trwał przy niej w okresie, gdy jej świat znacząco się skurczył. Był przy niej do samego końca. Ich życie w ostatnich latach koncentrowało się wokół domu w Łodzi. Na początku lat 80. aktorka przeszła na rentę, już praktycznie nie pojawiała się publicznie. On nie odszedł. To właśnie w tym czasie ich relacja nabrała najgłębszego znaczenia. "Miałam wzloty i upadki, ale więcej było chwil wzniosłych, co przeważyło i pewnie dlatego nie stałam się kobietą zgorzkniałą" — mówiła w jednym z ostatnich wywiadów. Urszula Modrzyńska zmarła 11 grudnia 2010 roku. Miała 82 lata. Zbigniew Józefowicz przeżył ją o sześć lat — zmarł 24 sierpnia 2016 roku w wieku 91 lat. Oboje zostali pochowani w Łodzi. SPRAWDŹ TEŻ: Peter Fonda dziś świętowałby urodziny. Dopiero wspólny film zakończył jego wieloletni konflikt z ojcem Żródło: Plejada.pl, Pomponik.pl
Nie szukała miłości i wtedy zjawił się on! Izabela Janachowska odkrywa karty o relacji z mężem: "Pojawił się rycerz na białym koniu"
Nie szukała miłości, była szczęśliwą singielką i ceniła niezależność. A jednak właśnie wtedy w jej życiu pojawił się „rycerz na białym koniu”. Izabela Janachowska i Krzysztof Jabłoński są razem 14 lat, od 12 lat jako małżeństwo, wspólnie wychowują syna Christophera i od ośmiu lat prowadzą biznes. Ich historia porusza.
Czasem wystarczy jedno spojrzenie, by wszystko wywrócić do góry nogami. Między Izabelą Janachowską a Krzysztofem Jabłońskim zaiskrzyło wbrew logice i wbrew światu. Dzieli ich 27 lat – liczba, która dla wielu brzmiała jak bariera nie do przejścia. Dla nich okazała się jedynie tłem dla historii o miłości, która przyszła w najmniej oczekiwanym momencie. Dziś są nie tylko parą, o której mówi cały show-biznes, ale także zgranym duetem w życiu i w biznesie. Tak zaczęła się miłość Izabeli Janachowskiej i Krzysztofa Jabłońskiego Izabela Janachowska nie ukrywa, że gdy poznała Krzysztofa Jabłońskiego, była w zupełnie innym miejscu swojego życia. Szczęśliwa, spełniona, skupiona na sobie – nie szukała wielkiej historii ani spektakularnego uczucia. Jak sama zaznaczyła, była niezależną singielką, dla której związek nie stanowił życiowego priorytetu. I właśnie wtedy – zupełnie niespodziewanie – w jej świecie „pojawił się rycerz na białym koniu”. Tymi słowami określiła Krzysztofa Jabłońskiego w rozmowie z Magdą Mołek w podcaście „W moim stylu”. Nie planowała zakochania, nie była na etapie poszukiwań ani romantycznych deklaracji. A jednak to właśnie w tym momencie, gdy miłość nie była jej potrzebna do szczęścia, przyszła sama – nieproszona, ale jak się okazało, na dobre. „Po pierwsze ja w ogóle nie byłam zainteresowana żadnym związkiem. Byłam szczęśliwą singielką. Akurat byłam w takim momencie życia, że ceniłam sobie wolność, niezależność, że sama o sobie stanowię. No i wtedy pojawił się rycerz na białym koniu, o którym zawsze mówiłam, że ja bym chciała takiego mężczyznę, który tak się pojawi i mnie tak zdobędzie, ale takich mężczyzn już nie ma. I moje doświadczenia przed poznaniem Krzysztofa dokładnie takie były, no ale nagle on wjechał na tym koniku”, mówiła Magdzie Mołek. Czytaj też: O tej stylizacji mówią wszyscy. Teraz Janachowska zdradza szczegóły współpracy z Pierwszą Damą. Kulisy cię zaskoczą Izabela Janachowska w rozmowie podkreśliła coś, co w świecie szybkich relacji brzmi dziś niemal jak manifest trwałości: z Krzysztofem Jabłońskim są razem 14 lat, od 12 lat jako małżeństwo, a od ośmiu lat prowadzą także biznes. To nie są tylko liczby — to kamienie milowe ich wspólnej drogi. Za każdą z nich stoi czas, decyzje i codzienność, którą budują ramię w ramię. Po raz pierwszy Krzysztof Jabłoński dostrzegł przyszłą żonę w Tańcu z Gwiazdami. „Byłem wtedy w studiu TVN, mama chciała zobaczyć program na żywo, więc załatwiłem bilety i poszliśmy razem”, zwierzał się Magdzie Mołek. Izabela Janachowska była już wtedy osobą rozpoznawalną, pojawiała się na okładkach magazynów i funkcjonowała w medialnym świecie. Ale — jak podkreślił — nie szukał „znanej kobiety”. Szukał żony. Czytaj też: Nikt nie dawał im szans, udowodnili, że miłość zawsze zwycięży. Oto historia Izabeli Janachowskiej i Krzysztofa Jabłońskiego Miał uporządkowane sprawy zawodowe, określony status społeczny, środowisko, w którym się obracał. Wszystko wydawało się na swoim miejscu — poza jednym. Brakowało domu. „Na pewno była gdzieś tam na okładkach magazynów, była znana już. Czy ja szukałem żony wśród znanych kobiet? Ogólnie szukałem żony. Byłem wtedy kawalerem z odzysku. (...) Biznesowo poukładane, status społeczny jakiś masz, towarzystwo masz, ale brak ci domu. Masz apartament, apartament to nie jest dom. Brakuje ci też rodziny, bo opuszczasz dom i tak naprawdę nie masz już rodziny, tak naprawdę tworzysz nową rodzinę”, mówił. Krzysztof Jabłoński otwarcie przyznał, co sprawiło, że już podczas pierwszego spotkania spojrzał na Izabelę inaczej. Zdecydowało poczucie humoru. Lekkość, z jaką prowadziła rozmowę, naturalność i swoboda, które nie były pozą, lecz częścią jej charakteru. To właśnie ta mieszanka dystansu i autentyczności sprawiła, że randka, która mogła zakończyć się po krótkiej rozmowie, nabrała zupełnie innego znaczenia. Od tamtej chwili wszystko zaczęło toczyć się własnym rytmem — już nie przypadkowym, lecz wspólnym. Różnica wieku? To tylko liczba! Choć media od początku zwracały uwagę na różnicę wieku między Izabelą Janachowską a Krzysztofem Jabłońskim – dla pary ta przepaść w latach nigdy nie stała się przeszkodą. Zresztą Krzysztof Jabłoński przyznał, że na początku był przekonany, iż Izabela jest starsza. Takie wrażenie mogły potęgować sceniczny wizerunek i intensywny makijaż oraz opalenizna, charakterystyczne dla świata tańca. Jednocześnie zaznaczył z uśmiechem, że o wiek nie pyta się na pierwszej randce. I właśnie ta anegdota pokazuje, że ich historia od początku była pełna dystansu i lekkości — bez kalkulacji, za to z naturalną ciekawością drugiego człowieka. Mimo wątpliwości otoczenia i komentarzy w przestrzeni publicznej udało im się udowodnić, że prawdziwa miłość nie zna barier. Dziś tworzą trwałe małżeństwo i wychowują syna Christophera, który przyszedł na świat w 2019 roku. Życie codzienne – rodzinne i biznesowe tango Izabela Janachowska, wcześniej jedna z najpopularniejszych tancerek „Tańca z gwiazdami”, dziś jest ekspertką w branży ślubnej i eventowej. Po zakończeniu kariery tanecznej postawiła na rozwój własnych projektów. Choć jej mąż, Krzysztof Jabłoński, ma znacznie większe doświadczenie biznesowe, para postanowiła połączyć siły. Oboje zaczęli angażować się w branżę ślubną – wykorzystując jego doświadczenie menedżerskie oraz jej świeże spojrzenie i kontakty. „Salon to jest jakaś kropla w tym, co robimy. Przede wszystkim, prowadzimy biznes internetowy. Ja zajmuję się częścią kreatywną pod kątem modowym, robienia kolekcji, rozwijania tego. Mój mąż zajmuje się częścią kreatywną, jeżeli chodzi o rozwój biznesu. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak on się szybko uczy, jaki jest pracowity, dociekliwy, jest wizjonerem i wyprzedza wszystko”, komplementowała ukochanego Izabela Janachowska. Czytaj też: Agnieszka Kaczorowska odpiera krytykę walentynkowego występu w TVP z ukochanym. Przed nimi ważny życiowy moment Prowadzenie biznesu razem nie jest pozbawione wyzwań. W takich momentach kompromis i poczucie humoru stają się ich największym sprzymierzeńcem. Izabela Janachowska i Krzysztof Jabłoński są przykładem pary, która nie boi się zderzeń i kontrastów. Nie tylko przełamali stereotypy dotyczące różnicy wieku, ale też wspólnie budują życie rodzinne i zawodowe, tworząc partnerstwo oparte na zaufaniu, oddaniu i szacunku. To historia zarówno romantyczna, jak i inspirująca – bo pokazuje, że miłość może przenosić góry, jeżeli pozwolimy jej rozkwitnąć nie tylko na salonach, ale przede wszystkim w codziennych, realnych wyzwaniach.
Rok podchodów i randka jak z filmu. Filip Gurłacz długo nie wierzył, że ma u niej szansę
Filip Gurłacz i Małgorzata Patryn-Gurłacz w podcaście "Partnerzy" prowadzonym przez Beatę Biały opowiedzieli o tym, jak rodziło się ich uczucie – od studenckiej "fuksówki", przez nieśmiałe podchody, aż po zimowy bieg przez planty w Białymstoku...
W rozmowie realizowanej przez "Twój Styl" wybrzmiewa dojrzałość i czułość, ale też szczerość wobec własnych wad i lęków. Opowieść aktorów nie jest bajką o idealnych połówkach jabłka. To historia o komplementarności, o byciu razem pomimo wszystko – i o decyzjach, które podejmuje się błyskawicznie, by nie stracić kogoś najważniejszego. Filip Gurłacz i Małgorzata Patryn-Gurłacz. Historia miłości Poznali się na studiach, na Wydziale Sztuki Lalkarskiej. Ona – dziewczyna w ogrodniczkach. On – chłopak, który jeszcze nie wiedział, że za chwilę jego życie zmieni kierunek. „Czy ja od razu wiedziałem? [...] nie, nie od razu. To mnie trafił piorun za drugim razem, kiedy spojrzałem na Gosię” – przyznał Filip Gurłacz w podcaście "Partnerzy". Pierwsze spojrzenie było tylko "jakimś zainteresowaniem". Drugie – zatrzymaniem. "Myślę, że kwestia dwóch, trzech tygodni, kiedy tak faktycznie nie spojrzałem, tylko tak się zapatrzyłem, zatrzymałem się na Gosi chwilę i mnie urzekło". W tym "zapatrzeniu" było coś więcej niż studencka fascynacja: "Urzekła mnie bardzo transparentność, czystość, jakaś taka intuicja, która mi powiedziała, że to oprócz urody, która dla mnie osobiście była ważna. Gosia mi się zawsze podobała bardzo, no to też jakby, że to dobry człowiek jest. Że ona w normalnych sytuacjach nie odbiera nikomu godności. Traktuje ludzi i świat z szacunkiem. Ma mądrość, którą ja podziwiam". Pierwsze tygodnie studiów upłynęły pod znakiem fuksówki. "Spaliśmy po kilka godzin na dobę. Wykonywaliśmy dużo zadań przez starszych kolegów zleconych. I byliśmy przebrani za świeczki” – wspominała Małgorzata Patryn-Gurłacz. Kartony, pomarańczowa gąbka udająca płomień, teatralna oprawa – wszystko brzmi jak anegdota z młodości. A jednak właśnie wtedy Filip zobaczył coś, co zostało z nim do dziś. "Widziałem w tobie jakieś światło" – powiedział. Małgorzata, słysząc jego słowa, zareagowała z czułością i lekkim zakłopotaniem: "Dziękuję ci za te słowa. To rzeczywiście wysoką poprzeczkę postawiłeś". Zażartowała też, że tym bardziej docenia jego komplement, skoro byli wtedy przebrani za świeczki. ZOBACZ TEŻ: Byli nierozłączni przez pół wieku. 4 lata temu odszedł za swoją miłością Podchody trwały rok. Ich pierwsza randka była rodem z filmu To nie była historia, w której po "drugim spojrzeniu" pada zaproszenie na randkę. "Te nasze podchody to trwały tak z rok" – przyznała Małgorzata. Filip nie ukrywał, że brakowało mu pewności siebie. "Gosia mi się jawiła jako osoba taka bardzo wykształcona, oczytana, mądrzejsza ode mnie. Więc ja byłem zagubiony i zakłopotany w tym, w jaki sposób miałbym okazać moje zainteresowanie". Wydawało mu się, że to nie jego liga. Wychowany w Słupsku, słuchający hip-hopu, czuł, że pochodzą z odległych światów. A jednak coś ich do siebie ciągnęło. Byli w jednej grupie, spędzali ze sobą czas, tworzyli paczkę przyjaciół. Zainteresowanie powoli dojrzewało. Filip śmiał się przed kamerą: "Ja to czasem mówię, że gdybym był smerfem, to bym był Ciamajdą". Nie był zdobywcą. Wspomniał o bardzo prostym, niedwuznacznym okazywaniu zainteresowania Gosią. Czasem nieudolnym wręcz. Ale w tej nieporadności było coś ujmującego. Małgorzata z czułością wspomniała jedną z pierwszych randek jak scenę z filmu: "Filip w jednej z sal przygotował stolik, dwa kubeczki z kawą. I dostałam telefon na wykładzie, żeby wyjść do jakiejś tam sali. Więc zrobiliśmy sobie wagary w jednej z sal teatralnych”. Kawa, którą oboje uwielbiają, była pretekstem, by przez chwilę być tylko we dwoje. Filip Gurłacz nie chciał stracić ukochanej. Podjął decyzję w ostatniej chwili Jednym z najmocniejszych obrazów w ich opowieści jest scena kłótni. Młodzi, dumni, przekonani o swojej racji, rozeszli się w dwie strony. "Minęło może z pięć, sześć minut tego mojego spaceru do domu, to zatrzymałem się i wpadła mi taka myśl do głowy, że jeżeli teraz się nie odwrócę i nie pobiegnę i nie naprawię, to może nic z tego nie wyjść" – wspominał Filip. Była zima. Planty w parku w Białymstoku. Ciężka kurtka. "Odwróciłem się i zacząłem biec po prostu i gonić". Dodał, że się zmachał, ale najważniejsze było coś innego: "Takie miałem wtedy poczucie. I ono jest fajne w ogóle, że zawalczyłem". Aktor stara się nie idealizować siebie. "Mi bardzo ciężko, no ja jestem jakiś taki nasiąknięty, bym powiedział właśnie taką dumą" – przyznał. Wie, że nie zawsze potrafi od razu przyznać się do błędu. Ale wie też, że idą w jednym kierunku. A Małgorzata? Na pytanie, pomimo czego jest z Filipem, odpowiedziała bez wahania: "Pomimo wszystko. I tak już zostanie". SPRAWDŹ TEŻ: Prawie 50 lat razem pomimo burz. Aleksander Kwaśniewski ujawnia kulisy małżeństwa. Bez tej jednej rzeczy nie daliby rady Źródło: Twój Styl
Poznali się na studiach, była miłością jego życia. Ich więź była wyjątkowa. „Wyśpiewaliśmy sobie małżeństwo”, mówił profesor Jan Miodek
To historia, która przez lata dawała poczucie stabilności i ciepła – profesor Jan Miodek, językowa wyrocznia Polaków i Teresa, jego ukochana żona, tworzyli duet niemal nierozłączny. Dziś jednak nad tą opowieścią zawisł cień. Odejście Teresy Miodek zamknęło piękny rozdział o miłości, rodzinie i wspólnym życiu, które przez dekady toczyło się w rytmie nauki, pasji i codziennej bliskości.
Niekwestionowany autorytet. Człowiek z charyzmą i charakterystycznym poczuciem humoru. Symbol Wrocławia i językowa wyrocznia, której słowa od lat kształtują Polaków. Profesor Jan Miodek przez dekady cieszył się ogromną sympatią i szacunkiem, choć w ostatnim czasie nieco usunął się w cień. U jego boku niezmiennie stała Teresa – żona, powierniczka i miłość życia. Dzielili codzienność przez ponad pięć dekad, doczekali się syna i wnuków, a dziś ich wspólna historia naznaczona jest bolesnym rozdziałem. Śmierć Teresy Miodek zamknęła piękną opowieść o partnerstwie, oddaniu i rodzinie, która przez lata była dla nich bezpieczną przystanią. Przypominamy niezwykłą historię miłości Teresy i Jana Miodków. Profesor Jan Miodek: wyrocznia językowa Polaków Jan Miodek to bez wątpienia ikona i wyrocznia językowa, a także jeden z symboli Wrocławia. Choć urodził się w Tarnowskich Górach, to właśnie w mieście na Dolnym Śląsku mieszka od ponad pół wieku. Polacy pokochali go między innymi za programy telewizyjne „Ojczyzna polszczyzna” czy „Słownik polsko@polski”. Nie każdy jednak wie, że profesor Miodek to także piosenkarz, aktor, konferansjer i... wielki fan piłki nożnej. Jan Miodek pochodzi z rodziny nauczycielskiej. Jako mały chłopiec chciał zostać strażakiem, jednak szybko porzucił to marzenie. Zamiast tego postanowił zostać dziennikarzem. Intrygowało go radio, kocha kino. Mówi się o nim, że prywatnie jest chodzącym optymizmem. Nie lubi narzekania, a do siebie ma nie tylko wielki dystans, ale także potrafi z siebie żartować. Nic dziwnego, że od lat cieszy się ogromną sympatią Polaków. Od zawsze czuł, że jego powołaniem jest wolny zawód. Czytaj też: „Skończyło się burzliwie”. Tak poznali się Borys Szyc i Justyna Szyc-Nagłowska. Nagle zerwali Profesor Jan Miodek z żoną podczas swoich 70. urodzin, 24.06.2016, Wrocław Jan Miodek: historia miłości z żoną, Teresą Miodek Zamiast do pobliskiego Krakowa, w 1963 roku Jan Miodek wybrał się na studia do położonego o wiele dalej malowniczego Wrocławia. Z miejsca zakochał się w stolicy Dolnego Śląska i... okazuje się, że nie tylko w niej. Podczas studiów poznał miłość swojego życia, Teresę Taczanowską. Ich wspólna historia nie zaczęła się na wielkim balu ani podczas oficjalnej uroczystości, lecz w chórze Uniwersytetu Wrocławskiego. To właśnie tam, pośród nut, prób i studenckiej codzienności, narodziło się uczucie, które przetrwało całe życie. Nie mógł jednak wiedzieć, że właśnie tam spotka kobietę, z którą stworzy wieloletnie małżeństwo. Muzyka stała się dla nich przestrzenią bliskości – wspólnym rytmem, który z czasem przerodził się w trwały związek. „Odkąd pamiętam, zawsze śpiewałem dla przyjemności: w kościele, szkole, w domu. Gdy rozpocząłem studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, zaraz przyłączyłem się do tamtejszego chóru. Z koleżanką z roku wyśpiewaliśmy sobie małżeństwo”, opowiadał w rozmowie z katowice.naszemiasto.pl. Czytaj też: Ostatnie pożegnanie Bożeny Dykiel. Rodzina artystki zwróciła się do żałobników ze szczególną prośbą 21 lipca 1968 roku ich miłość przypieczętowały sakramentalne słowa „tak”. To właśnie wtedy stanęli na ślubnym kobiercu, rozpoczynając wspólną drogę jako mąż i żona. Osiem lat po pierwszym spotkaniu ich historia wkroczyła w nowy rozdział. Na świat przyszedł syn, Marcin. Dziś kontynuuje rodzinne akademickie tradycje jako doktor nauk humanistycznych oraz pracownik Instytutu Filologii Germańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Ich życie układało się w rytmie nauki, pasji i rodzinnych chwil. Po zakończeniu studiów Jan Miodek zdecydował się zostać na uczelni i... szybko stał się jednym z najpopularniejszych profesorów w Polsce. Dziś cieszy się ogromną sympatią rodaków, spełnił również swoje marzenie o dziennikarstwie: przez lata prowadził rubrykę „Rzecz o języku” w jednej z lokalnych gazet, w której wyjaśniał językowe zawiłości. Od kilku lat profesor Miodek jest już na zasłużonej emeryturze. Cały swój czas poświęcał ukochanej żonie, synowi, synowej oraz wnukom, które są jego oczkiem w głowie. Czy potrafi być dla nich surowy? „Może to moja wada, ale nie potrafię – ani w relacjach w pracy, ani jako ojciec czy dziadek”, wyznał w rozmowie z Michałem Raińczukiem dla radiowroclaw.pl. Profesor Jan Miodek, spytany o to, czy nie obawia się złych nastrojów na emeryturze, odpowiedział: „Kiedy jednak patrzę na swoją żonę, która jest dwa razy bardziej zajęta niż wtedy, gdy pracowała zawodowo, to coś mi się zdaje, że ja tego czasu nawet na emeryturze wciąż będę miał za mało…”, mówił. Zobacz także: To była trudna miłość. Jadwiga Staniszkis u boku Ireneusza Iredyńskiego dowiedziała się, ile potrafi przetrwać Teresę i Jana Miodków łączyła wyjątkowa więź. Los nagle ich rozdzielił Jan Miodek i jego żona najchętniej uciekali od codzienności tam, gdzie natura gra pierwsze skrzypce. Góry były ich żywiołem — szczególnie Tatry i Karkonosze, po których wędrowali z prawdziwą pasją. Kochali także rowerowe wyprawy, długie rozmowy w drodze i odkrywanie nowych miejsc. Podróże traktowali jak wspólną przygodę, okazję do poznawania świata i siebie nawzajem na nowo. „Gdy termometry wskazują osiem stopni, mąż narzeka, że jest gorąco. Zwiedziliśmy pół świata. W tym roku z Norwegii wrócił zachwycony, wszystko mu się tam podobało, nawet klimat mu odpowiadał”, mówiła żona profesora Miodka w rozmowie z radiowroclaw.pl. Teresa Miodek była wieloletnią nauczycielką oraz bibliotekarką. Ceniona za charyzmę, wiedzę i zaangażowanie, przez lata kształtowała kolejne pokolenia uczniów, budując w nich wrażliwość na słowo i literaturę. Była także żoną profesora Jana Miodka, z którym dzieliła życie przez ponad pięć dekad. W szkolnej społeczności zapisała się jako autorytet i osoba oddana edukacji. Czytaj też: Profesor Jan Miodek pogrążony w żałobie. Pożegnał ukochaną żonę. Trwali u swojego boku przez ponad 50 lat Los napisał dla Teresy i Jana Miodków wspólną historię pełną miłości, pasji i codziennych rytuałów. Ale po latach spędzonych ramię w ramię, po dekadach rozmów, podróży i cichego wsparcia, przyszło rozstanie, na które nigdy nie ma dobrego momentu. Śmierć Teresy Miodek przerwała opowieść budowaną przez całe dorosłe życie. Rodzinie składamy wyrazy współczucia. Profesor Jan Miodek z żoną podczas swoich 70. urodzin, 24.06.2016, Wrocław
Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil
Historia Alana Rickmana i Rimy Horton brzmi jak scenariusz romantycznego filmu, choć była całkowicie prawdziwa. Poznali się jako nastolatkowie, dojrzewali razem, budowali wspólne życie bez rozgłosu i bez potrzeby publicznych deklaracji. Ich relacja przetrwała próbę czasu, sławę, chorobę... To opowieść o miłości cichej, wiernej i głębokiej.
Alan Rickman był jednym z najbardziej charyzmatycznych aktorów swojego pokolenia, ale prywatnie pozostawał człowiekiem niezwykle powściągliwym. W świecie czerwonych dywanów i fleszy aparatów jego najważniejszą rolą była ta, której nie oglądała publiczność — rola partnera u boku Rimy Horton. I to właśnie w tej relacji odnajdywał stabilność, która pozwalała mu być artystą spełnionym. Alan Rickman i Rima Horton. Młodzieńcze spotkanie, które zmieniło całe życie Alan Rickman urodził się 21 lutego 1946 roku w Londynie jako drugie z czworga dzieci Margaret Doreen Rose i Bernarda Rickmana. Jego ojciec, robotnik fabryczny pochodzenia irlandzkiego, zmarł, gdy Alan miał zaledwie osiem lat. Wczesna strata i odpowiedzialność za rodzinę ukształtowały jego wrażliwość i powagę, które później stały się jego znakiem rozpoznawczym. Rimę Horton poznał w 1965 roku, gdy miał 19 lat. Ona była o rok młodsza. Ich uczucie rozwijało się spokojnie — w rozmowach, wspólnych próbach, długich spacerach. Już wtedy coś ich połączyło na tyle mocno, że nie rozstali się nigdy. View oEmbed on the source website Rickman studiował później w Royal Academy of Dramatic Art (RADA), jednej z najbardziej prestiżowych szkół aktorskich w Wielkiej Brytanii. Zanim jednak zdobył światową sławę, pracował jako grafik, współprowadził studio projektowe i mozolnie budował swoją pozycję na scenie teatralnej. Rima w tym czasie rozwijała karierę naukową — została wykładowczynią ekonomii na Kingston University oraz aktywną działaczką Partii Pracy, przez lata pełniąc funkcję radnej w londyńskiej dzielnicy Kensington i Chelsea. Miłość dojrzewała razem z nimi. ZOBACZ TEŻ: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Historia wieloletniej miłości Alana Rickmana W 1972 roku Alan Rickman i Rima Horton zamieszkali razem. W czasach, gdy świat coraz bardziej fascynował się prywatnością gwiazd, oni konsekwentnie chronili swoją intymność. Nie udzielali wspólnych wywiadów, nie epatowali uczuciem na ściankach, nie budowali medialnego wizerunku "idealnej pary". Między nimi było coś znacznie trwalszego niż publiczne gesty. Rickman wielokrotnie podkreślał, że Rima jest osobą niezwykle inteligentną, lojalną i silną. Ich związek opierał się na partnerstwie i wzajemnym szacunku. Nie mieli dzieci, czego aktor żałował. "Uwielbiałbym rodzinę. Czasami myślę, że w idealnym świecie trójka dzieci w wieku 12, 10 i 8 lat zostałaby nam powierzona, a my bylibyśmy wspaniałymi rodzicami dla tej rodziny" — przyznał w jednym z wywiadów. (cyt. za Plejada.pl) Alan Rickman i Rima Horton wzięli ślub po 47 latach Choć byli razem niemal pół wieku, formalnie pobrali się dopiero w 2012 roku w Nowym Jorku. Ceremonia była kameralna, intymna, bez gości i bez rozgłosu. Alan Rickman dopiero trzy lata później zdradził w jednym z wywiadów, że wręczył Rimie prosty pierścionek i że "nikogo z nimi nie było". W 2015 roku zdiagnozowano u niego raka trzustki. Choroba postępowała szybko i bezlitośnie. Mimo to do końca starał się pracować i zachować godność, z której słynął. Alan Rickman – wielki aktor, wierny partner Świat zapamiętał go jako Severusa Snape’a z serii o Harrym Potterze, Hansa Grubera ze "Szklanej pułapki", pułkownika Brandona w "Rozważnej i romantycznej" czy niezapomnianego bohatera "To właśnie miłość". Jego głęboki głos i magnetyczna obecność sprawiały, że każda rola nabierała wyjątkowego ciężaru. Ale prywatnie Alan Rickman był człowiekiem zdystansowanym wobec sławy. Najważniejsze decyzje konsultował z Rimą. To ona była jego pierwszym widzem i najbardziej surowym recenzentem. To jej ufał bezgranicznie. 14 stycznia 2016 roku Alan Rickman zmarł w Londynie w wieku 69 lat. Do ostatnich chwil towarzyszyła mu ukochana kobieta. Ich wspólne życie zakończyło się tak, jak przebiegało — w ciszy, bez spektaklu, z ogromnym szacunkiem dla prywatności. SPRAWDŹ TEŻ: Robert Duvall odszedł z jednym niespełnionym marzeniem. Rzadko o tym mówił
Danuta Szaflarska nie chciała ślubu z Rudzkim. Jego desperacki krok zaskoczył całą Warszawę
Miłość w świecie teatru i filmu bywała równie intensywna jak role odgrywane na scenie. W życiu Danuty Szaflarskiej uczucia splatały się z ambicją, niezależnością i odwagą podejmowania trudnych decyzji. Jednym z najbardziej poruszających rozdziałów tej historii była relacja z Kazimierzem Rudzkim – pełna emocji, niespełnionych nadziei i wyborów, które na zawsze zmieniły ich drogi.
Młodej Danusi mama radziła, żeby nie wychodziła za mąż do 25. roku życia, a zamiast tego wybawiła się i poznała świat. Posłuchała, bo do ślubu od początku nie było jej spieszno. Doczekała się dwóch mężów, kiedy szła do ołtarza z pierwszym, płakała, przekonana o tym, że właśnie odebrano jej wolność. Utalentowanej i urodziwej aktorce nie brakowało wielbicieli. Kochał się w niej sam premier Józef Cyrankiewicz. Z miłości do niej cierpiał także znakomity aktor, Kazimierz Rudzki. Swojego czasu o tym uczuciu było w stolicy głośno. Kazimierz Rudzki zakochał się w Danucie Szaflarskiej Kazimierz Rudzki zasłynął w środowisku teatralno-filmowym jako znakomity aktor, ceniono go za jego warsztat i bogate doświadczenie. Dzisiaj znamy go choćby z roli ojca Pawła w serialu "Wojna domowa", czy zatrzaśniętego w windzie dyrektora z filmu Tadeusza Chmielewskiego "Nie lubię poniedziałku". Zakochał się w Danucie Szaflarskiej jeszcze przed wojną, gdy był studentem Państwowego Instytutu Sztuki w Warszawie. Ich kontakt urwał się wraz z wybuchem II wojny światowej. Zobaczyli się ponownie dopiero po siedmiu latach, w Teatrze Kameralnym Domu Żołnierza w Łodzi. Aktor reżyserował tam wówczas sztukę "Spotkanie" Jeana Anouilha, a młoda Szaflarska dostała w niej główną rolę kobiecą. ZOBACZ: Była gwiazdą roku, on trzymał się w cieniu. Historia uczucia Bożeny Dykiel i Krzysztofa Wakulińskiego porusza do dziś Prywatnie miała za sobą rozwód z pierwszym mężem, pianistą Janem Ekierem. Para doczekała się córki Marysi, rozstali się tuż po Powstaniu Warszawskim. Aktorka usłyszała wówczas od męża, że powinna zrezygnować z zawodu i zająć się rodziną, domem. Nie wyobrażała sobie, że stać ją na takie poświęcenie, rozwiodła się więc z mężem i nadal rozwijała jako aktorka. Kiedy na jej drodze ponownie po kilku latach stanął Kazimierz Rudzki, stosunek do mężczyzn miała co najmniej neutralny, żeby nie powiedzieć chłodny. Nie myślała o kolejnym stałym związku, a jeśli idzie o jej kolegę z lat studenckich - zwyczajnie nie była nim zainteresowana, nie podobał jej się. Uczucie z jej strony ograniczało się zaledwie do sympatii. Danuta Szaflarska odrzuciła oświadczyny Kazimierza Rudzkiego Z kolei Kazimierz Rudzki był w aktorce zakochany po uszy. Kiedy subtelne zaloty nie dawały skutku, przeszedł do intensywniejszych działań i wręcz błagał, by z nim była. Reżyser Erwin Axer wspominał, że Rudzki kochał się mocno, "z efektami specjalnymi w rodzaju łez i kwiatów" (cytat za wp.pl). Do oświadczyn doszło aż dwa razy. "Mówiono, że to właśnie z rozpaczy po niezdobytej Szaflarskiej Rudzki oświadczył się kelnerce z nocnego lokalu. Z rozpaczy czy nie, kelnerka, panna Wala, oświadczyny przyjęła, małżeństwo doszło do skutku i było całkiem udane", pisał Gabriel Michalak, autor książki "Danuta Szaflarska. Jej czas". I rzeczywiście, w 1948 roku Kazimierz Rudzki ożenił się z Walerią Ablewską, kobietą, która pierwszej nocy, gdy się poznali, serwowała mu alkohol, aby mógł topić w nim swoje smutki. Para wzięła ślub kilka miesięcy od tego spotkania. Znajomi aktora trochę żartowali z tego związku, nie wróżąc mu wielkiej przyszłości, ale Kazimierz Rudzki był z Walą bardzo szczęśliwy aż do swojej śmierci w 1976 roku. Co do Danuty Szaflarskiej, jeszcze w końcówce lat 40. zakochała się w lekarzu Tadeuszu Orłowskim, przyjęła jego oświadczyny, ale do ślubu nie doszło. Po raz drugi wyszła za mąż dopiero kilka lat później za Janusza Kilańskiego. SPRAWDŹ TEŻ: Zawsze była niepokorna, nie przestraszyła się nawet ubeków, którzy chcieli ją zmusić do współpracy. Za swoją odwagę Bożena Dykiel nie raz płaciła wysoką cenę
Władysław Bartoszewski kochał kobiety niezwykłe. Jedna była żołnierzem-minerem, druga patrzyła śmierci w oczy
Był legendą, autorytetem i człowiekiem, który powtarzał, że „warto być przyzwoitym”. Władysław Bartoszewski zapisał się w historii jako działacz Państwa Podziemnego, więzień Auschwitz, żołnierz AK i wybitny intelektualista. Jego życie publiczne budziło podziw, ale prywatne – pełne miłości, dramatów i trudnych wyborów – układało się różnie. Kim były dwie najważniejsze kobiety w jego życiu – Antonina Mijal i Zofia Bartoszewska?
Był żywą legendą, wielkim autorytetem, podczas wojny działaczem Państwa Podziemnego, podporucznikiem AK. Swojej biografii dał tytuł „Warto być przyzwoitym” i ta maksyma towarzyszyła mu przez wszystkie lata. Władysław Bartoszewski podkreślał, że jest zadowolony ze swojego życia publicznego. A to prywatne układało się różnie, bywał w nim szczęśliwy i bardzo nieszczęśliwy. Ale życie osobiste nie nadaje się do publicznych podsumowań, tak mówił. Był autorem 40 książek i 1,5 tysiąca (!) artykułów, głównie o Powstaniu Warszawskim. Władysław Bartoszewski: dorastanie, II wojna światowa Władysław Bartoszewski urodził się w 1922 rok w Warszawie. Jego ojciec był jednym z dyrektorów Narodowego Banku Polskiego, mama – urzędniczką miejską. Uczył się w prywatnym jezuickim Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki. A potem w Liceum Towarzystwa Wychowawczo-Oświatowego. Jeszcze przed wojną zdał maturę. Kolegował się m.in. z Janem Żabińskim, synem dyrektorów warszawskiego zoo, którzy w czasie wojny na terenie parku ukrywali wielu Żydów. Bartoszewski podkreślał, że losy jego pokolenia były tragiczne. „Z klasy maturalnej cztery piąte z nas nie przeżyło wojny. Jest to we mnie tkwiącym ziarnem goryczy”, mówił dla radiowej Dwójki w 2002 roku. W czasie wojny był więźniem Auschwitz, zwolnionym dzięki pomocy PCK i Czerwonego Krzyża, w którym pracował. Wspominał, że gdy we wrześniu 1940 roku stanął po raz pierwszy na placu apelowym Auschwitz I nie przychodziło mu w ogóle do głowy, że „przeżyje Hitlera i drugą wojnę światową”. Był w Armii Krajowej, współorganizował tajną Radę Pomocy Żydom „Żegota”. Po wojnie został odznaczony medalem „Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata”. Walczył w Powstaniu Warszawskim. W PRL-u jako AK-owiec był więziony przez władze komunistyczne pod zarzutem szpiegostwa łącznie sześć i pół roku, został zrehabilitowany dopiero w 1955 roku. A ponieważ szybko wdał się w działalność opozycyjną, znowu wpadł w tarapaty. W latach 70. został objęty zakazem druku w Polsce oraz poddany innym represjom, takim jak zatrzymania, rewizje, odmowy paszportu. Zobacz też: To o niej ksiądz Jan Twardowski napisał swój najsłynniejszy wiersz. Kim była wybitna poetka, Anna Kamieńska? Władysław Bartoszewski i pierwsza żona - Antonina Mijal Antoninę Mijal poznał w latach 40. Ona miała pseudonim „Tosia”, on „Teofil” (takie imiona dali po wojnie synowi – Władysław Teofil). Antonina była starsza od przyszłego męża o siedem lat. Urodziła się w 1915 roku w Warszawie, w robotniczej rodzinie, miała sześcioro rodzeństwa, była bratanicą znanego komunistycznego działacza Kazimierza Mijala. Miała 18 lat, gdy zaczęła pracować jako świetliczanka na warszawskiej Woli, na Kole. Od 1934 roku była aktywna w strukturach Przysposobienia Wojskowego Kobiet. W czasie oblężenia Warszawy w 1939 roku pracowała jako sanitariuszka, a w 1940 roku, po przeszkoleniach, weszła w skład pierwszego kobiecego patrolu minerskiego. To były dziewczyny– żołnierki, które potrafiły montować i rozmontowywać miny. Antonina Mijal działała w Biurze Badań Technicznych Wydziału Saperów Komendy Głównej AK, gdzie kierowała działem produkcji, zajmowała się przygotowywaniem materiałów wybuchowych i dostarczaniem ich na konkretne akcje. Podczas Powstania Warszawskiego była dowódcą kobiecego oddziału minerskiego „Doktór”, przyznano jej stopień kapitana. Czytaj także: Tragedie z dzieciństwa naznaczyły jego życie, ocalał dzięki matce. Niechętnie wracał wspomnieniami do przeszłości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLRTuiq-ae6b1fb.jpg" width="1600" height="1618" alt="Uwaga! Zdjecia unikatowe. Cena minimalna do internetu 50 pln. W celu ustalenia ceny pozostalych publikacji prosimy o kontakt z Agencja Wyborcza.pl 1959 WARSZAWA . WLADYSLAW BARTOSZEWSKI W REDAKCJI " STOLICA " . FOT. TADEUSZ ROLKE / Agencja Wyborcza.pl" title="KOLEKCJA TADEUSZA ROLKE LATA 50" /> „Tosia” brała udział w wielu znanych akcjach, które wymagały i umiejętności, i wielkiej odwagi. Zmontowała bombę zegarową, która w maju 1942 posłużyła do zamachu na kasyno przy ul. Szucha w Warszawie, gdzie mieściło się też Gestapo. Uczestniczyła w akcji „Wieniec", która polegała na wysadzeniu torów koło podwarszawskiego Piaseczna – to była pierwsza taka akcja w Polsce przeciw niemieckim kolejom. W 1943 roku osobiście nadała na Poczcie Głównej w Warszawie dziewięć paczek zaadresowanych do okupacyjnych urzędów w Warszawie – zawierały bomby ukryte w pudełkach na cygara. Dostarczała też broń do Warszawskiego Getta. W czasie powstania współpracowała przy produkcji granatów i min. Walczyła w Śródmieściu, brała udział w próbie utworzenia korytarza ewakuacyjnego dla Powstańców ze Starówki, ale niestety to się nie powiodło. Była niesamowicie odważna i została nagrodzona podczas powstania orderem Virtuti Militari. Po upadku powstańczego zrywu zamieszkała w Milanówku, pomagała przesiedleńcom z Warszawy. Pierwsze małżeństwo Władysława Bartoszewskiego Po wojnie skończyła studia medyczne, procowała jako lekarka, specjalizowała się w reumatologii. W 1949 roku wzięła ślub z Władysławem Bartoszewskim, dwa lata później urodził się ich syn Władysław Teofil, dzisiaj polityk i poseł PSL-u. Swój dom z dzieciństwa wspominał w jednej z rozmów tak: „Progu naszego domu nie przestąpił żaden członek PZPR, mimo że wiele takich osób było naszymi sąsiadami. Przychodzili do nas ludzie, którzy odsiadywali długie wyroki w czasach stalinowskich. Jako dziecko bawiłem się z córką Kazimierza Moczarskiego - on miał wyrok śmierci, który nie został wykonany. Przychodzili ludzie, którzy byli w głębokiej konspiracji, a ja słuchałem tych rozmów, schowany pod stołem. Do tego ojciec miał nienormalny tryb życia. Jako dziennikarz pracował głównie z domu. Dyktował swoje książki, bo na maszynie nie umiał pisać. Czasem sprawdzał coś w książkach, na które wydawał wszystkie pieniądze. Stracił dwie biblioteki w czasie wojny. Jedna spłonęła w 1939 roku, drugą stracił pięć lat później. Przed wojną miał około siedmiu tysięcy książek” (cytuję za dw.com) . Małżeństwo Antoniny Mijal i Władysława Bartoszewskiego przetrwało kilkanaście lat. Rozwiedli się w 1966 roku. Syn Władysława Bartoszewskiego nigdy nie rozgadywał się o relacjach swoich rodziców, przyznawał tylko, że nie zawsze były idealne. W „Dzienniku Gazecie Prawnej" wspominał, że miał jedenaście lat, gdy rodzice rozstali się, trzymał stronę mamy, mieszkał z nią. Z ojcem mieli wspaniały kontakt, gdy był dzieciakiem jeździli wtedy na Krzeptówki do Kościeliska. Ojciec brał go do plecaka, który zmieniał w nosidełko – wycinał dziury na nogi i szli w góry. Potem mieli istotny kontakt, gdy syn był już studentem i osobą myślącą. Mogli ze sobą rozmawiać na poważniejsze tematy. Ale nigdy nie rozmawiali z ojcem o rozwodzie i jego konsekwencjach. Jak mówił Władysław Teofil Bartoszewski: „Jestem pewien, że ojciec dokładnie wiedział, co myślę”. Czytaj także: Władysław Bartoszewski: ostatni z wielkich. Niezwykłe życie profesora <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgoTyHPB-1d56549.jpg" width="2000" height="1435" alt="17.02.2016 Warszawa Cykl spotkan , debat i prezentacji z okazji 94. rocznicy urodzin prof. Wladyslawa Bartoszewskiego N/z Wladyslaw Teofil Bartoszewski oraz Alexandra Richie fot. Mariusz Grzelak/REPORTER" title="Cykl spotka? z okazji 94. urodzin prof. W?adys?awa Bartoszewskiego" /> Władysław i Zofia Bartoszewscy: historia miłości Z Zofią poznali się w końcu lat 50. na przyjęciu u redaktorki Państwowego Wydawnictwa Naukowego Zofii Lewinówny. Lewinówna i Bartoszewski pisali razem słynną potem książkę „Ten jest z ojczyzny mojej". Zofia miała wielu adoratorów. Była piękną kobietą. Oświadczył jej się nawet słynny Paweł Jasienica, ale ona wybrała Władka. Była redaktorką bardzo prestiżowego w PRL-u Państwowego Instytutu Wydawniczego. Wydała tam m.in. „Dzieła” Zygmunta Krasińskiego, „Trylogię”, o którą długo walczyli z cenzurą, szczególnie o „ Ogniem i mieczem”, którego akcja toczy się na kresach, wtedy należących do ZSRR. Zofia Makuch urodziła się w 1927 roku, pochodziła z Warszawy, z inteligenckiego domu. Jej ojciec był przed wojną wysokim urzędnikiem Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Żyli szczęśliwie i wygodnie, ale wojna zniszczyła ten świat. Obie z siostrą poszły do powstania, już wcześniej pracowały w Szpitalu Wolskim jako sanitariuszki. Ratowały rannych albo towarzyszyły im w chwili śmierci. W sierpniu 1944 podczas Rzezi Woli stały przed patrolem egzekucyjnym. Zanim padła komenda – rozstrzelać, Niemcy zmienili rozkazy i zdecydowali, że kończą egzekucję. Zofia Bartoszewska wspominała, że była kilka minut od śmierci. Zofia i Władysław Bartoszewski: para po przejściach Po powstaniu obie z siostrą znalazły się w Krakowie. Żyły z hodowli wszy, które karmiły własną krwią. Po wojnie wróciły do Warszawy. Zofia skończyła polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Wyszła za mąż za lekarza Janusza Bachurzewskiego i na parę lat wyjechała z nim do Gdańska, gdzie urodziła syna Piotra. Potem zakochała się i poślubiła Zbigniewa Golińskiego, ale to małżeństwo nie trwało długo, dla Zofii okazało się rozczarowaniem. Gdy spotkali się z Władysławem Bartoszewskim, oboje byli „po przejściach”, oboje mieli synów. Lgnęli do siebie, choć na początku znajomości nie do końca sobie to uświadamiali. Ślub wzięli w końcu 1967 roku. Zamieszkali w kupionym przez Zofię domu na warszawskim Mokotowie. Związek z Władysławem Bartoszewskim nie był na pewno łatwy. Oznaczał bowiem życie u boku opozycjonisty, konspiratora, prześladowanego przez komunistyczne władze. Zobacz też: Jolanta Nowak zachwyciła w "najbardziej bezwstydnej komedii PRL-u". Dlaczego porzuciła aktorstwo? Władysław Bartoszewski już w początku lat 60. zaczął współpracować z zakazanym w PRL-u radiem „Wolna Europa”, które nadawało z Monachium. Brał udział w różnego rodzaju akcjach i protestach, zakładał m.in. niezależny „Latający uniwersytet”, który bardzo nie podobał się władzy. Zofia wiele razy denerwowała się o męża, nie wiedziała, czy wróci do domu, czy zostanie zatrzymany. W 1981 roku po wprowadzeniu stanu wojennego Władysław Bartoszewski został internowany, najpierw w więzieniu na Białołęce, potem w Jaworzu. Zofię Bartoszewską też dotknęły represje, wyrzucono ją z pracy w Państwowym Instytucie Wydawniczym. Bardzo to przeżyła, bo straciła swój świat. Od tamtej pory funkcjonowała jedynie jako pani Bartoszewska, redagowała książki męża. Zawsze jednak stała u jego boku, dzieliła z nim szczęśliwe i trudne chwile. Nie tylko w PRL-u, bo przecież wiadomo, że Władysława Bartoszewskiego po 1989 roku też nie wszyscy lubili i akceptowali. Gdy szli razem z żoną na Powązki w czasie rocznicy powstania, zawsze znalazła się grupa ludzi, która buczała i gwizdała, chociaż oboje mieli piękną kartę z czasów wojny. Zofia Bartoszewska o życiu z mężem Zofia Bartoszewska mówiła w rozmowie z „Newsweekiem”: „bardzo trudno było się dostać do uczuć męża”. Nie ujawniał emocji, rozmawiał o faktach, racjonalizował. „Wiele w sobie dźwigał, ale nie dał tego po sobie poznać”, wspominała. W małżeństwie mieli swoje rytuały, w Boże Narodzenie jeździli do Zakopanego, na Wielkanoc – do Sopotu. Popołudniami ona piła kawę, którą on jej robił i przynosił w małej filiżance. Profesor zamiast kawy wypijał filiżankę herbaty Assam, kupował ją zawsze na pobliskim bazarku. Jak opowiadała Zofia Bartoszewska, jej mąż trudno znosił urlopy, wytrzymywał tydzień, potem „zaczynało go nosić”. Wiadomo było, że jak ktoś chce załatwić jakąś trudniejszą sprawę, to trzeba dzwonić w czasie urlopu – profesor był wtedy bardzo otwarty na różne propozycje. Przeżyli razem blisko 50 lat, ich dom z czasem obrastał fotografiami, obrazami, przedmiotami, które miały dla nich wyjątkowe znaczenie. Ale i papierami, których profesor miał zawsze mnóstwo. Pracował do końca, właściwie do dnia swojej śmierci. Zofia Bartoszewska: jego śmierć to koniec mojego świata W rozmowie z „Newsweekiem” Władysław Bartoszewski opowiadał: „Miałem przyjaciela, księdza Andrzeja Bardeckiego, asystenta arcybiskupów krakowskich, który mówił mi: . Czy ja się boję śmierci? Wierzę, że Bóg istnieje i sprawiedliwość istnieje, więc jeśli Bóg weźmie pod uwagę moje lęki i wynagrodzi wszystko dobre, co udało mi się zrobić, jeśli miłosiernie potraktuje moje błędy, bo błędy wobec ludzi popełniałem, ale wobec mojej ojczyzny nie mam sobie nic do wyrzucenia, i jeśli Bóg tę kategorię weźmie pod uwagę, to źle nie będzie. Czego więc się bać?”. Czytaj także: Żona była moją miłością, mądrością, cierpliwością, mówił Roman Kłosowski, słynny Maliniak z „Czterdziestolatka” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgH67NSN-e5584e5.jpg" width="2400" height="1600" alt="Warsaw, Poland 24th, April 2015 Prof. Wladyslaw Bartoszewski dies at age 93 today 24th, April in Warsaw. Bartoszewski was a Polish politician, social activist, journalist, writer, historian, former Auschwitz concentration camp prisoner, World War II Resistance fighter, Polish underground activist, participant of the Warsaw Uprising, twice the Minister of Foreign Affairs, chevalier of the Order of the White Eagle, and an honorary citizen of Israel and a member of the International Honorary Council of the European Academy of Diplomacy. File photos made in 2010 in Gdansk at Gdansk Univeristy (Photo by Michal Fludra/NurPhoto) (Photo by NurPhoto/NurPhoto via Getty Images)" title="Wladyslaw Bartoszewski dies at age 93, Poland" /> Zasłabł nieoczekiwanie, w domu. Żona wezwała pogotowie, przewieziono go do szpitala, zaintubowano, bo miał kłopoty z oddychaniem. Zmarł 24 kwietnia 2015 roku w wieku 93 lat. „Spędziłam z Władkiem 50 lat życia! Mieliśmy mnóstwo wspomnień, pięknych chwil. Bardzo go kochałam i wciąż kocham. Zawsze byliśmy razem: on ze mną, ja z nim. Wraz z jego śmiercią skończyło się dla mnie już życie”, mówiła po śmierci męża. Zofia Bartoszewska zmarła w 2017 roku, została pochowana obok Władysława Bartoszewskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Pierwsza żona Władysława Bartoszewskiego - Antonina Mijał – zmarła w 1986 roku, jest pochowana na Powązkach w koleżeńskim grobie członkiń Przysposobienia Wojskowego Kobiet. Źródła, m.in. Neewsweek, styl.interia.pl, wyborcza.pl, gazetaprawna.pl
Byli nierozłączni przez pół wieku. 4 lata temu odszedł za swoją miłością
Dziś mija czwarta rocznica śmierci Witolda Paszta – artysty o niezwykłej wrażliwości i lidera legendarnego zespołu VOX. Choć od jego odejścia minęły już lata, w pamięci bliskich i fanów wciąż żywa jest nie tylko jego muzyka, ale przede wszystkim wielka miłość, którą przez niemal pół wieku dzielił z żoną Martą. Ich historia to opowieść o uczuciu wiernym, cichym i trwałym – takim, które nie kończy się wraz z ostatnim pożegnaniem.
Przez pół wieku szli przez życie u swoich boków. Witold Paszt i jego ukochana żona Marta byli wzorem do naśladowania. Ich związek był naprawdę wyjątkowy: uczucie, którym się darzyli, było naprawdę trwałe i szczęśliwe. Doczekali się także dwóch córek. Można zauważyć, że w świecie muzyki popularnej małżeństwa z długim stażem są raczej wyjątkiem. Rozłączyła ich dopiero niespodziewana śmierć, która z dnia na dzień odebrała muzykowi najważniejszą osobę w jego życiu: ukochaną żonę. Lider zespołu VOX przyznał, że długo nie mógł poradzić sobie ze stratą. „Nikt nie jest przygotowany na śmierć ukochanej osoby, dlatego to tak bardzo boli. Dziś trochę inaczej, ale nigdy się z tą sytuacją nie pogodzę. Do końca życia w pewnym stopniu będę się z tego podnosił” mówił przed laty na łamach „Faktu”. Do końca wspominał kobietę, z którą spędził większość życia. Zmarł jeden dzień po pierwszej rocznicy śmierci Marty Paszt... Śmierć Witolda Paszta Wiadomość o śmierci Witolda Pasza dotarła do fanów i mediów 19 lutego 2022 roku. „Wczoraj późnym wieczorem, dzień po rocznicy śmierci swojej Ukochanej Żony, odszedł nasz Tata, Witold Paszt. Wspaniały, najlepszy człowiek, najukochańszy dziadek, Artysta w pełnym znaczeniu tego słowa. Tata odszedł spokojnie w domu, w otoczeniu córek, wnucząt, zięciów, najukochańszych zwierząt. Wierzymy, że zawsze będzie z nami poprzez swoją muzykę i dobro, którym obdzielał każdego potrzebującego. Jesteśmy zrozpaczeni. Nasze serca są złamane”, mogliśmy przeczytać. Czytaj także: Mama Rafała Olbrychskiego wspierała go do samego końca. Pomimo burzliwej relacji byli sobie bardzo bliscy Witold Paszt i Marta Paszt – historia miłości Rodzina zawsze była dla niego najważniejszą wartością. Wspólnie z ukochaną żoną stworzył wspaniały, kochający dom. Ta miłość była im pisana. Witold Paszt nie ukrywał, że od razu zakochał się w ukochanej. Czuł, że to wartościowa kobieta, z którą chce spędzić resztę życia i to ona zostanie jego żoną. Poznali się w szkole średniej. „Byliśmy na obozie wędrownym w Kotlinie Kłodzkiej. [...] Nie miałem w ogóle doświadczenia w sprawach damsko-męskich, ale traf chciał, że pewna dziewczyna skręciła nogę. Byłem tam z gitarą, więc gitarę zarzuciłem na plecy, wziąłem dziewczyną na ręce i jak się jej przypatrzyłem, pomyślałem: „Już cię nie puszczę”, mówił Witold Paszt w rozmowie z Bartoszem Pańczykiem dla Faktu w 2019 roku. Od tamtej pory byli nierozłączni i... nigdy się nie kłócili. Lider zespołu VOX podkreślał, że wspólnie z Martą stworzyli kochające się małżeństwo. Trwali u swojego boku na dobre i na złe. „Byliśmy bardzo udanym małżeństwem. Z ręką na sercu przysięgam, że pokłóciliśmy się dwa razy w życiu. I to nie mocno! Praktycznie nie podnosiliśmy na siebie głosu. Jak były jakieś konflikty, to szybko znikały. Wystarczyła spokojna rozmowa. Każdemu życzyłbym, by przeżył z drugą osobą 50 lat w takiej ogromnej atmosferze szacunku i miłości”, dodawał artysta w tej samej rozmowie z Faktem. Zobacz też: Z synami łączy go wyjątkowa więź, choć nie zawsze tak było. Jakim ojcem jest Krzysztof Cugowski? Witold Paszt z żoną, Marta Paszt, 2000 rok Życie z artystą nie było proste. Koncerty, długie wyjazdy, czas rozłąki. Jednak Witold Paszt zawsze mógł liczyć na zrozumienie ukochanej. Wspólnie z żoną świetnie się uzupełniali i zawsze poświęcali czas na rozmowę. Kiedy Marta Paszt zajmowała się domem i wychowywała córki, jej mąż spełniał się zawodowo. Wraz z zespołem VOX zachwycał na scenie kolejnymi przebojami: „Bananowy song”, „Magdaleno” czy „Rycz mała rycz”. Za wszystko był wdzięczny żonie i zdawał sobie sprawę, że to nie był dla niej łatwy czas. „Nasze życia bardzo się uzupełniały. Na scenie mogłem się wyszaleć, a w domu wyciszyć. Świetny balans”, zwierzał się Witold Paszt w jednym z wywiadów. Marta Paszt jasno zaznaczyła mężowi, że nie będzie się włączała w jego życie artystyczne, ale zawsze go wspierała i była dumna z osiągnięć. „Zamiast jeździć ze mną na koncerty, postanowiła zająć się domem. Bardzo to zresztą lubiła. Wychowywała cudownie nasze dzieci i tłumaczyła im dlaczego taty wiecznie nie ma w domu, bo córki bardzo za mną tęskniły i nie do końca rozumiały, dlaczego inne dzieci mają na co dzień mamę i tatę, a one nie. Żona mówiła więc, że tata robi coś bardzo dobrego, bo swoją pracą poprawia innym nastrój i że trzeba być z tego dumnym. Słyszałem od niej wiele komplementów. Podtrzymywała mnie na duchu jak nikt”, zwierzał się Bartoszowi Pańczykowi w 2019 roku. Czytaj także: Joanna Racewicz musiała przerwać wywiad. Dziennikarka ze wzruszeniem wspomniała dzień katastrofy Smoleńskiej Witold Paszt z żoną, Marta Paszt, 2001 rok Witold Paszt z rodziną, żoną Martą i córkami, Zamość, 05.2001 rok Po śmierci żony świat muzyka legł w gruzach Niestety w 2018 r. z dnia na dzień spotkała ich tragedia, na którą nikt nie był przygotowany. Okazało się, że żona trenera The Voice Senior nagle zmarła. „W ubiegłym tygodniu niespodziewanie odeszła Marta Paszt — cudowna Żona, najwspanialsza Mama i Babcia” można było przeczytać w poście na mediach społecznościowych, udostępnionym przez najbliższą rodzinę zmarłej. Witold Paszt nie mógł pogodzić się ze stratą... Dla artysty czas się zatrzymał. Przez długi czas nie mógł odnaleźć się w rzeczywistości, w której nie ma już ukochanej żony. Bliscy starali się pomóc mu ponownie stanąć na nogi. Za namową córek wrócił do pracy, by w ten sposób poradzić sobie z odejściem bliskiej osoby. Jak mówił, wiele zawdzięcza swoim dzieciom. Bez nich nie dałby rady: „Mój świat legł w gruzach, śmierć mojej żony to najgorsza rzecz, jaka mnie w życiu spotkała. Człowiek musi jednak w takim wypadku znaleźć sobie miejsce w świecie i jakieś zajęcie. Wracamy do pustego domu i co robić? Bardzo łatwo wpaść w depresję. Mnie pomogła rodzina, która otoczyła mnie opieką. Ja byłem w tej komfortowej sytuacji, że mam pracę, którą kocham i miałem do czego wracać” wyznał w rozmowie z Faktem. Pomogło mu także nowe zajęcie, które pozwalało mu zająć myśli: zaczął interesować się ogrodnictwem. Wcześniej tym zajęciem parała się jego ukochana: odwiedzała działkę, zajmowała się wtedy ogrodem, pielęgnowała kwiaty. Później to dzieło kultywował jej mąż. Artysta poświęcał się także pracy i pasji do muzyki, a fani uwielbiali go w programie The Voice Senior. Jak dodał, powrót do aktywności zawdzięcza głównie bliskim: „Nie jestem samotnym człowiekiem. Mam fantastyczne córki, wnuki, mam dla kogo żyć. To właśnie dzięki nim przetrwałem ten trudny okres. [...] Poza tym i czas też powoli leczy rany”, dodawał w jednej z rozmów dla Dobrego Tygodnia. Artysta wciąż myślał o żonie. Była najważniejszą kobietą w jego życiu. Nikt nigdy nie jest w stanie przygotować się na stratę ukochanej osoby. Sam odszedł dzień po rocznicy jej śmierci, 18 lutego 2022 r... Sprawdź też: „Daj mamie buzi ostatni raz". Kuba Błaszczykowski ze łzami w oczach wspomina pogrzeb i ostatnie chwile ukochanej mamy Źródło: Dobry Tydzień, Super Express, Kobieta WP, Fakt, Pomponik Witold Paszt, 2017 rok
Przeżyli razem 18 lat, kochali na własnych zasadach. Monica Bellucci i Vincent Cassel nie mieszkali razem nawet po ślubie. Ich historia wciąż budzi emocje
Monica Bellucci i Vincent Cassel poznali się na planie filmu „Apartament”. Z czasem ich relacja przerodziła się w wielką miłość, która przetrwała 18 lat, zaowocowała ślubem i narodzinami córek. Dlaczego jedna z najbardziej fascynujących par kina ostatecznie się rozstała?
Jest od niego starsza o dwa lata. Gdy się poznali w połowie lat 90. na planie filmu „Apartament”, był pod jej olbrzymim wrażeniem. Mimo że wówczas to on był już uznanym aktorem, gwiazdą, fenomenem. Monica Bellucci była pierwszą wielką miłością Vincenta Cassela. Zanim wzięli ślub mówiono już o niej „boska Mo” i że jest chodzącym seksem. Byli bardzo lubianą parą, wydawało się, że pokonają każdy kryzys, doczekali się dwóch córek, spędzili razem 18 lat! Dlaczego w pewnym momencie jednak się rozstali? Monica Bellucci i Vincent Cassel: jak się poznali? Czy naprawdę mnie kochasz? - zapytała Monica Bellucci swojego przyszłego męża Vincenta Cassela, kiedy mieli wziąć ślub. To była fraza bohaterki filmu „Apartament”, na planie którego poznali się w 1995 roku i zagrali główne role. Vincent Cassel, znany już wtedy aktor i paryski playboy zakochał się w Monice Bellucci po uszy. „Kiedy Monica zaczęła grać swoją rolę, wszyscy zamilkli. Wydawało mi się, że sam pogrążyłem się w ciemności, w ciepłej wodzie, z której nie chciałem się wyczołgać”, wspominał. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgqPwEIp-7eaccf4.jpg" width="2000" height="1263" alt="PHOTO: EAST NEWS/AFP POUR ILLUSTRER LE PAPIER "LES FILMS DE LA SEMAINE" - Photo des acteurs Monica Bellucci et Vincent Cassel, prise sur le tournage du film "Irr??versible", r??alis?? par le Franco-argentin Gaspar No??, qui sortira sur les ??crans fran??ais le 22 mai 2002." title="FILM IRREVERSIBLE" /> Kiedy się poznali ona miała 31 lat, Vincent Cassel 29. Pochodzili z różnych światów. Monica Bellucci – urodziła się 30 września 1964 roku w małym miasteczku w Umbrii, w środkowych Włoszech. Jej rodzice marzyli, by była wykształcona i miała lepsze życie od nich. Skończyła liceum klasyczne im. Pliniusza Młodszego i zdała na prawo na Uniwersytecie w Perugii. Żeby jakoś zarobić i sfinansować studia, zaczęła próbować swoich sił w modelingu. Szybko stała się zjawiskiem we włoskiej modzie. W 1988 roku trafiła do Mediolanu, została twarzą marki Dolce&Gabbana. Jak wiele wziętych modelek próbowała sił w filmie, długo bez powodzenia. Miała na swoim koncie rólkę w „Drakuli” Francisa Forda Coppoli. Ale nikt jej z tego filmu nie pamiętał. W 1995 roku trafiła na plan thrilleru psychologicznego „Apartament” - filmu o młodym mężczyźnie zafascynowanym tajemniczą, piękną dziewczyną wynajmującą mieszkanie naprzeciwko jego domu. Zobacz też: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Festiwal w Cannes, 2002 r. Vincent Cassel: droga do aktorstwa Tego zakochanego mężczyznę grał Vincent Cassel. Ktoś napisał, że kinematografia to najlepszy na świecie alfons. I chyba słusznie, bo par, które poznały się na planie jest wiele. Tak było również w przypadku Moniki i Vincenta. Ale nie od razu. Przy pierwszym spotkaniu Cassel zrobił na Monice wrażenie bufona i aroganta. Pochodził z zupełnie innego środowiska niż ona. Był synem sławnego francuskiego aktora Jeana-Pierre Cassela i dziennikarki Sabine Cassel. Jego rodzice należeli do paryskiej elity. Rodzina jednak nie była szczęśliwa. Vincent miał 10 lat, kiedy jego mama przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie dostała atrakcyjną pracę. Chłopiec został z ojcem, który szybko założył nową rodzinę. Vincent sprawiał kłopoty, wysyłano go do elitarnych szkół, z których uciekał. Chciał być cyrkowcem. Długo szukał swojego miejsca. W końcu reżyser Mathieu Kassovitz dał mu rolę w filmie „Nienawiść”, we Francji to był film pokoleniowy. Opowiadał o buncie i życiowej beznadziei młodych ludzi z paryskich przedmieść. Vincent zagrał tam siebie, zbuntowanego, agresywnego chłopaka. Rola przyniosła mu popularność i uznanie. Połknął aktorskiego bakcyla, chciał się rozwijać, być coraz lepszy. Czytaj też: Poznali się na planie serialu, zrobiła na nim ogromne wrażenie. Nie każdy wie, że prywatnie są parą Monica Bellucci i Vincent Cassel: historia miłości Bardzo cieszył się, że zagra w „Apartamencie”, tym bardziej że to był remake znanego klasycznego romansu. Tylko dlaczego miałby wystąpić u boku jakieś amatorki? Gotów był zrezygnować. Vincent Cassel chciał zagrać z francuską aktorką, a nie włoską modelką. Na początku nie widział w Monice „Belissimy”, tylko martwił się, że nie jest aktorką. „Co za pretensjonalny, zarozumiały facet”, wspominała pierwsze wrażenia Monika. „Za kogo on się ma?!”. I dodawała: „Nie przebiegła między nami żadna iskra. I nie ma co mówić o miłości od pierwszego wejrzenia, bo jej tam nie było. Raczej była to niechęć od pierwszego wejrzenia. Zobaczyłam Vincenta i pomyślałam: ”. A jednak to wtedy zakochali się w sobie. „Nasze uczucie, gdy już wybuchło, było naprawdę niesamowite”, opowiadał Cassel po latach. Kto kogo uwiódł? Podobno on ją. Vincent Cassel mówił w jednej z rozmów, że przypomniał sobie przypowieści o średniowiecznych czarownicach, które czarowały mężczyzn „jednym spojrzeniem, jednym uśmiechem, jednym ruchem biodra”. O Monice opowiadał: „Ona ma w sobie magię. Jest silna, zdecydowana, seksowna. Te cechy działają jak afrodyzjak”. Jako para szybko podbili świat. Byli inni, ekscytujący. Ona piękna, kiedy zagrała „Malenę” miała świat u stóp. On seksowny, nieobliczalny, trochę wredny. W każdym razie dobrze mu szło granie czarnych charakterów, choćby w „Czarnym łabędziu”. Czasem postrzegano ich w stereotypie „Pięknej i bestii”. Bardzo szybko zrobili swój drugi, wspólny film „Doberman”, potem wielki filmowy przebój „Braterstwo wilków”. A w 2002 roku zaszokowali widzów skandalizującym obrazem „Nieodwracalne”. Była w nim długa, realistyczna scena gwałtu na Monice Bellucci. Jej mąż powiedział, że nigdy nie chciał tego filmu ponownie obejrzeć. Był zły, że dał się Monice na niego namówić i zagrał w nim... jej męża. Podobno napięcie, jakie między nimi wybuchło po premierze, było pierwszą rysą na ich związku. Zobacz też: W Dirty Dancing wcieliła się w postać Lisy Houseman. Jak potoczyły się losy Jane Brucker? Nietypowa para „Nigdy nie miałam obsesji na punkcie małżeństwa”, mówiła Monica Bellucci. I nie spieszyła się ze ślubem, co musiało trochę zaskoczyć Vincenta przyzwyczajonego, że dziewczyny marzyły, żeby im się oświadczył. Z Moniką pobrali się po czterech latach znajomości, w 1999 roku, w Monako. Zjechał tam cały klan rodziny Cassel, do której Monika została entuzjastycznie przyjęta. Byli na pewno nietypową parą. Nigdy na przykład na dłużej nie zamieszkali razem. Nawet po ślubie ona pojechała do Rzymu, on wrócił do Paryża. Żyli trochę jak wędrowcy, którzy od czasu do czasu spotykają się i rzucają się sobie w ramiona. Jak mówiła Monika Bellucci „gdybym chciała tzw. normalnego życia, zostałabym w miasteczku, w którym się urodziłam, wyszłabym tam za mąż, urodziła troje dzieci i… popełniła samobójstwo”. Gwiazda bardzo sobie ceniła wolność i autonomię. Uważała, że codzienne spanie obok siebie zabija namiętność. O związku z Vincentem Casselem mówiła: „Ja nie znam jego przyjaciół, on nie zna moich. Nie widujemy tych samych ludzi, nie żyjemy tym samym życiem. Raz na jakiś czas przychodzę z mojej rzeczywistości, a on ze swojej i wtedy się spotykamy. Ale jesteśmy zupełnie różnymi gatunkami. Oboje bardzo niezależni, dlatego tylko taki układ może się u nas sprawdzić”. Monika Bellucci i Vincent Cassel: małżeństwo na odległość Bywało, że nie widywali się nawet przez trzy miesiące. Niektórzy twierdzili, że w gruncie rzeczy byli „małżeństwem dla gości”. Bardziej oficjalnie niż naprawdę. Podobno takie warunki postawiła Monika. „Ze względu na to, że ja i Vincent nie widujemy się długo, po prostu nie mamy czasu na kłótnie!”, zachwalała ich układ w jednym z telewizyjnych wywiadów. „Dla mnie bycie wolnym to jedyny sposób na miłość. Nikt do nas nie należy: ani nasi mężowie, ani dzieci. Możemy podzielić się czymś tylko z ludźmi, których kochamy”, mówiła. Nie była też zazdrosna. „Oczekiwanie, że mąż będzie mi wierny, jeśli nie ma mnie przez, powiedzmy, dwa miesiące – przecież to byłoby śmieszne!”. Dlaczego Vincent Cassel zgodził się na to? Może i jemu to odpowiadało, może kochał ją tak bardzo, że chciał z nią być za wszelką cenę. Sam mówił: „Kocham Monikę i cieszę się, że mieszkam z osobą, która tak jak ja najbardziej ceni sobie wolność.” „Moja żona i ja jesteśmy dwoma różnymi zwierzętami, zupełnie różnymi od siebie. To chyba klucz do 18 lat szczęśliwego związku. Nie mieścimy się w żadnych ramach i nie zabiegamy o aprobatę innych.” Bellucci miała ogromną potrzebę podkreślania swojej autonomii. Była też chyba przekonana, że jest wyjątkowa, od dzieciństwa słyszał jak mama mówiła jej: „Nie próbuj żyć jak wszyscy, bo jesteś inna, wyjątkowa”. A tato dodawał: „Jesteś piękna, nie wstydź się niczego”. Zobacz też: Jako student stracił głowę dla pięknej pani profesor. Ewa Florczak wzbraniała się przed miłością do Sławomira Orzechowskiego Monica Bellucci i Vincent Cassel: narodziny dzieci Kiedy pojawiły się plotki o pierwszym kryzysie, nagle gruchnęła wieść, że zostaną rodzicami. Przyjście na świat ich pierwszej córki Devy – w 2004 roku sprawiło, że stali się rodziną. Monica Bellucci polubiła gotowanie, zapach domu i świeżo ugotowanych potraw. „Para indywidualistów, którzy bardzo się kochali, stała się nie tylko dwójką aktorów z własnymi planami i ambicjami, ale przede wszystkim matką i ojcem. Wraz z narodzinami Devy, Monica i ja zaczęliśmy dostosowywać się do rytmu życia naszego dziecka, a nie do harmonogramów filmowania, jak wcześniej. Jeśli dziewczyna ząbkuje lub po prostu musi iść z nią na spacer, nie można tego anulować tylko dlatego, że jej gwiazdorski tata lub mama muszą zobaczyć się z agentem lub udzielić kilkunastu wywiadów”, opowiadał dumny tata. W gazetach pojawiły się zdjęcia szczęśliwych rodziców, którzy w kurorcie Biarritz bawili się z córką na plaży, robili sobie wspólnie zdjęcia. Deva, wyrosła na piękną dziewczynę, mama kreuje ją na swoją następczynię. Nastolatka jest modelką w Dolce&Gabbana. Podobno Vincent Cassel długo walczył o to, żeby nie pokazywać publicznie córek. Nie robić z nich dzieci gwiazd. Ale w pewnym momencie chyba wszyscy w tej rodzinie, na czele z babcią Sabine Cassel, chcieli pochwalić się urodą Devy. Gdy mała przyszła na świat, Monika Bellucci miała 40 lat, po sześciu latach urodziła drugą córkę Leonie. Mówiła potem, że w jej życiu wszystko przyszło za późno. Kariera, którą zrobiła po trzydziestce i macierzyństwo. Martwiła się, że nie jest partnerką dla swoich dziewczyn, że nie ma tyle sił, żeby dorównać ich energii. Zobacz też: Kilkukrotnie odkładali decyzję o ślubie. Iwona Pavlović i Wojciech Oświęcimski są małżeństwem od 15 lat! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgr7dRH5-dd06284.jpg" width="2400" height="1600" alt="VENICE, ITALY - AUGUST 30: Vincent Cassel and Tina Kunakey attend "J'Accuse" (An Officer And A Spy) premiere during the 76th Venice Film Festival at Sala Grande on August 30, 2019 in Venice, Italy. (Photo by Jacopo Raule/Getty Images)" title=""J'Accuse" (An Officer And A Spy) Red Carpet Arrivals - The 76th Venice Film Festival" /> Vincent Cassel: drugi dom w Brazylii, rozstanie z żoną Monica Bellucci i Vincent Cassel ostatni raz zagrali razem w 2006 roku. Można było zobaczyć ich zdjęcia, jak jedzą wspólnie obiad z córkami, na wakacjach we francuskich Alpach. Ale pary Bellucci-Cassel, niegdyś nazywanej „Le Couple Glamour”, próżno było szukać. Kiedy w 2013 roku ogłosili, że się rozstają, wszyscy byli jednak zaskoczeni. Wydawało się, że razem pokonają każdy kryzys. Jak na małżeństwo wielkich gwiazd i tak byli ze sobą bardzo długo. Vincent Cassel mówił jeszcze wtedy w rozmowach, że pewnie razem się zestarzeją. Ale w pewnym momencie wyjechał do Brazylii i zakochał się w tym kraju, jego przyrodzie, młodości ludzi, energii. Monika Bellucci podczas jednej z wizyt u męża ok. 2008 roku odkryła, że założył tam niemal drugi dom z młodą brazylijską aktorką. Jeszcze próbowali być razem, ale nie byli już w stanie skleić swojego związku. I nawet dwójka dzieci niewiele w tym pomogła. Zobacz też: Doczekali się dwójki dzieci, rozstali się po dekadzie. Tak wyglądało małżeństwo Andrea Bocellego z pierwszą żoną Rozstali się z wielką klasą. Nigdy nie powiedzieli o sobie niczego złego, nie było żadnych targów na sali sądowej. Żadnej walki o opiekę na dziećmi. Wręcz przeciwnie. Monica Bellucci mówiła publicznie, jakim wspaniałym ojcem jest Vincent Cassel. On z kolei mówił o niej: „Nigdy nie skrzywdziłbym Moniki. Bardzo ją lubię i bardzo szanuję. Gdyby kiedykolwiek mnie potrzebowała, przybiegłbym do niej nawet z końca świata. Najgorsze, co można zrobić drugiej osobie, to świadomie wyrządzić jej krzywdę. Na przykład z zemsty”. Ich związek bardziej odreagował, przynajmniej publicznie, on niż ona. Gdy wdał się w romans z Leo Seydeaux, zrobił sobie z nią taką samą sesję, jak kiedyś z Bellucci. Zdjęcia ich dwojga nagich, powiązanych taśmami wisiały w całym Paryżu. To musiało Monikę Bellucci zaboleć, ale zagrała w „Skyfall” razem z Leą i udawała, że nic sie nie stało. Że jest ponadto. Mówiono, że rozrachunkiem z uczuciami Vincenta Cassela do Moniki Bellucci był film „Moja prawdziwa miłość”, dramat małżeński, w którym zagrał główną rolę. Monika Bellucci i Vincent Cassel: nowi partnerzy W 2018 roku Vincent Cassel poślubił o 30 lat młodszą modelkę Tinę Kunakey. Mają kilkuletnią córeczkę Amazonię, mieszkają w Brazylii. Niektóre media przypisywały Monice romans z azerbejdżańskim oligarchą Telmanem Ismayilovem i Emirem Kusturicą, ale nigdy tego nie potwierdziła. W 2019 roku na jaw wyszedł jej związek z francuskim artystą, Nicolasem Lefebvre, który jest rzeźbiarzem i byłym modelem. W 2023 roku włoska aktorka pojawiła się na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Rzymie u boku Tima Burtona. Para znała się od lat, ale ich bliższa relacja wykiełkowała niedawno. Po rozstaniu z Casselem aktorka napisała: „Zostaliśmy zmuszeni do rozstania się z powodu naszego stylu życia. Ale zawsze będziemy się kochać. Tak, nasze ścieżki się rozeszły, ale od tego nie przestaniemy być bliskimi i drogimi ludźmi ”.
Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla
Luciana Pedraza i Robert Duvall stworzyli jeden z najbardziej niezwykłych związków w historii Hollywood. Dzieliło ich 41 lat, połączył przypadek na ulicy Buenos Aires. Ich historia, pełna czułości i dystansu, zakończyła się w lutym 2026 roku wraz ze śmiercią aktora. To opowieść o miłości, która przyszła późno, ale okazała się najtrwalsza.
Robert Duvall przez dekady był ikoną amerykańskiego kina. Laureat Oscara za rolę w filmie "Czułe słówka", niezapomniany Tom Hagen z "Ojca chrzestnego" i podpułkownik Kilgore z "Czasu apokalipsy", miał za sobą trzy małżeństwa, zanim spotkał kobietę, która odmieniła jego codzienność. Luciana Pedraza stała się jego czwartą żoną i – jak sam podkreślał – największym spokojem jego życia. Robert Duvall i Luciana Pedraza. Los zetknął ich na ulicy Buenos Aires W 1997 roku Duvall przebywał w Argentynie. Miał wtedy 65 lat, był po rozwodzie i – jak przyznawał – skupiony głównie na pracy. Luciana Pedraza pochodziła z tradycyjnej argentyńskiej rodziny. Jej ojciec był lekarzem, a ona sama nie miała nic wspólnego z hollywoodzkim światem. To ona pierwsza podeszła do aktora. Nie dlatego, że był gwiazdą, lecz dlatego, że wydał jej się interesującym mężczyzną. Zaprosiła go na pokaz tanga, który organizowali jej przyjaciele. Ich znajomość rozwijała się bez medialnego pośpiechu. Spotykali się między Argentyną a Stanami Zjednoczonymi, odkrywając wspólne pasje i ucząc się siebie nawzajem. Duvall zakochał się nie tylko w Lucianie, ale i w jej ojczyźnie. Różnica wieku, która budziła emocje Między Lucianą Pedrazą a Robertem Duvallem było 41 lat różnicy. Gdy zaczęli pojawiać się publicznie, media szybko podchwyciły ten temat. Dla jednych była to romantyczna historia, dla innych – powód do spekulacji. Oni sami podchodzili do tego z dystansem. Duvall w wywiadach podkreślał, że wiek nie ma znaczenia, jeśli ludzie rozumieją się bez słów. Luciana nigdy nie próbowała budować kariery wyłącznie na nazwisku męża. Zachowała własną tożsamość i niezależność. Pobrali się w 2005 roku. Duvall miał 74 lata, Luciana 33. Było to jego czwarte małżeństwo – i najdłuższe. Pierwsze spotkanie Duvalla z ojcem Luciany stało się anegdotą, którą aktor opowiadał z rozbawieniem. Przyszły teść miał zapytać: "Mam mówić do ciebie synu czy tato?". Para nie doczekała się wspólnych dzieci, ale zaangażowali się w działalność charytatywną. W 2001 roku założyli fundację wspierającą dzieci i rodziny w trudnej sytuacji, szczególnie w Argentynie. Był to ważny element ich wspólnej misji. ZOBACZ TEŻ: Rafał Maserak świętuje dziś urodziny. Mało kto wie, kim jest kobieta, która skradła jego serce Robert Duvall nie żyje. Tak żona oddała mu hołd Robert Duvall zmarł 15 lutego 2026 roku w wieku 95 lat. Do końca pozostawał pod opieką i wsparciem żony. W informacji o jego śmierci przekazano, że odszedł w otoczeniu bliskich. "Dla mnie był po prostu wszystkim. Jego pasja do zawodu dorównywała jedynie głębokiej miłości do postaci, pysznych posiłków i brylowania w towarzystwie. W każdej ze swoich licznych ról Bob oddawał się całkowicie swoim bohaterom i prawdzie ludzkiego ducha, którą reprezentowali. W ten sposób pozostawił nam wszystkim coś trwałego i niezapomnianego" – pisała o nim ukochana. Luciana Pedraza przez trzy dekady była nie tylko jego żoną, ale i najbliższą powierniczką. W świecie pełnym przelotnych relacji ich historia stała się dowodem, że miłość może przyjść w każdym wieku – niespodziewanie, na ulicy obcego miasta. Dla Roberta Duvalla była to ostatnia miłość. Dla Luciany – wielka część życia. Ich historia, rozpoczęta od żartobliwego pytania przyszłego teścia, zapisała się jako jedna z najbardziej poruszających opowieści o dojrzałym uczuciu w historii Hollywood. SPRAWDŹ TEŻ: Najpierw tajny ślub, teraz dziecko! Historia miłości Marcina Gortata i Żanety Stanisławskiej zaskakuje
Rafał Maserak świętuje dziś urodziny. Mało kto wie, kim jest kobieta, która skradła jego serce
Małgorzata Lis to kobieta, która od kilku lat stoi u boku Rafała Maseraka — jednego z najbardziej rozpoznawalnych tancerzy w Polsce. Choć konsekwentnie unika medialnego rozgłosu, jej relacja z jurorem „Tańca z Gwiazdami” budzi zainteresowanie. Razem wychowują syna, planują wspólną przyszłość i pokazują, że miłość można budować z dala od skandali i blasku fleszy.
Gdy Rafał Maserak świętuje kolejne urodziny, uwagę mediów przyciąga nie tylko jego imponująca kariera, ale również życie prywatne, które przez lata pozostawało w cieniu. Dziś wiadomo, że u jego boku stoi kobieta, która wybrała prywatność zamiast show-biznesu. Kim jest Małgorzata Lis i jak wygląda ich wspólna historia? Kim jest Małgorzata Lis — partnerka Rafała Maseraka? Małgorzata Lis nie jest osobą publiczną i nie funkcjonuje w świecie telewizji czy estrady. W przeciwieństwie do wielu partnerek gwiazd show-biznesu nie buduje swojej rozpoznawalności na medialnej obecności. Z dostępnych informacji wynika, że nie jest związana zawodowo z branżą rozrywkową, ma prawnicze wykształcenie, a jej życie koncentruje się przede wszystkim wokół rodziny i codzienności z dala od czerwonych dywanów. Para konsekwentnie chroni swoją prywatność, nie ujawniając wielu szczegółów dotyczących życia osobistego czy zawodowego Małgorzaty Lis. To podejście wyraźnie odróżnia ich relację od wcześniejszych, szeroko komentowanych związków tancerza. Rafał Maserak i Małgorzata Lis wspólnie wychowują syna W marcu 2020 roku Rafał Maserak i Małgorzata Lis zostali rodzicami. Na świat przyszedł ich syn Leonard. Informacja o narodzinach dziecka została potwierdzona przez samego tancerza, który nie krył wzruszenia i radości z nowej roli. Ojcostwo stało się dla Maseraka jednym z najważniejszych doświadczeń życiowych. W wywiadach podkreślał, że narodziny syna zmieniły jego perspektywę i hierarchię wartości, a sam chłopiec jest jego największą pociechą. "On wszystko chce robić i troszeczkę widzę siebie, jak byłem w jego wieku. Mama mi opowiada, jak byłem w tym wieku i mówi: „Ty po prostu wszystko chciałeś robić". Chce tańczyć, ale nie jest takim zagorzałym tancerzem. Na razie kopie w piłkę, trenuje judo, na zajęciach przedszkolnych wykonuje wszystko, co tylko jest możliwe, więc próbuje. Musi na pewno dużo tej swojej niespożytej energii gdzieś wyładować. Ja też taki byłem, więc jest taka nadzieja, że może coś wybierze, w jakąś taką stronę artystyczną pójdzie", zwierzał się "Plejadzie". Wspólne zdjęcia z sesji ciążowej oraz późniejsze rodzinne kadry pokazały ich jako zgraną, ciepłą rodzinę. ZOBACZ TEŻ: Ciche dni? Nie w ich domu. Rafał Brzoska zawarł z żoną ważną umowę. Ten jeden zapis zaskakuje Media informowały również o zaręczynach pary. Rafał Maserak oświadczył się Małgorzacie Lis, co zostało potwierdzone w wywiadach i relacjach prasowych. W przestrzeni medialnej pojawiały się doniesienia o planowanym ślubie, jednak uroczystość była przekładana. "Obecne okoliczności nie sprzyjają temu, by brać ślub. Lepiej będzie, jak skupimy się na wychowywaniu syna" - mówił w 2020 roku tancerz w rozmowie z "Twoim Imperium". Temat powracał w wywiadach jeszcze kilkukrotnie. "Założyliśmy rodzinę, a pojawienie się na świecie dziecka jest dużo ważniejsze niż obrączki. Ale żeby była jasność: osobiście nie mam nic przeciwko instytucji małżeństwa. Więc myślę, że ten dzień ślubu kiedyś nadejdzie", powiedział z kolei dla "Na żywo" jakiś czas temu. Prywatność w życiu Rafała Maseraka To właśnie dyskrecja sprawia, że postać Małgorzaty Lis budzi zainteresowanie — pozostaje bowiem poza schematem partnerki celebryty. Ich historia pokazuje, że można tworzyć stabilny związek w świecie pełnym kamer, nie rezygnując z prawa do intymności. Dziś, gdy Rafał Maserak świętuje urodziny, trudno nie zauważyć, że jednym z jego największych życiowych osiągnięć — obok sukcesów zawodowych — jest właśnie rodzina, którą stworzyli. To relacja budowana z dala od skandali, w atmosferze wzajemnego szacunku i dojrzałości. SPRAWDŹ TEŻ: Dzieli ich 16 lat, łączy wielka miłość. Magdalena Cielecka dosadnie o różnicy wieku między nią a ukochanym. Nie brała jeńców
Najpierw tajny ślub, teraz dziecko! Historia miłości Marcina Gortata i Żanety Stanisławskiej zaskakuje
Marcin Gortat przez lata chronił swoje życie prywatne, ale gdy w jego życiu pojawiła się Żaneta Stanisławska, wszystko się zmieniło. Najpierw był dyskretny związek i tajny ślub, a dziś para cieszy się wymarzonym dzieckiem. Kim jest kobieta, która spełniła największe marzenie byłego gwiazdora NBA?
W wywiadach Marcin Gortat nie opowiadał zbyt wiele o swoim życiu osobistym, ale podkreślał, że chciałby założyć rodzinę. Fani sportowca kibicowali mu w tym postanowieniu, dlatego kiedy w 2019 roku wyszło na jaw, że spotyka się z piękną Żanetą, wielbiciele koszykarza trzymali za parę kciuki. Zakochani nie afiszowali się ze swoim związkiem i nie mówili o nim w mediach. Niedługo potem wyszło na jaw, że para jest po ślubie! Jak się poznali i kim jest ukochana Marcina Gortata? View Ediplayer on the source website Marcin Gortat i Żaneta Stanisławska - historia miłości O tym, że Marcin Gortat jest zakochany, plotkowano od dawna, ale sportowiec był oszczędny w słowach, kiedy opowiadał o nowej ukochanej. "Tak, spotykam się z kimś – jest Polką, poznaliśmy się podczas spotkań, dotyczących jednego z moich nowych pomysłów na biznes", mówił w rozmowie z Onetem kilka lat temu. "Ambitna, przedsiębiorcza i pracowita, wiele nas łączy. Inteligentna, ma swoją pasję – tym zaimponowała mi najbardziej. Relacja między nami się rozwija i tyle w temacie", dodał wtedy były zawodnik NBA. Poznali się pod koniec 2018 roku na spotkaniu biznesowym, ale ich pierwsze zdjęcia pojawiły się w mediach rok później. Para nie komentowała żadnych doniesień na swój temat, a prawdę o tym, co ich łączy, ujawnili w styczniu 2020 roku, kiedy razem pojawili się na Balu Mistrzów Sportu. Żaneta Stanisławska. Kim jest partnerka Marcina Gortata? Portal sport.se.pl informował, że Żaneta Stanisławska jest politologiem, pedagogiem, trenerką biznesu oraz szkoleniowcem z zakresu kosmetologii. Jest również właścicielką firmy "Broadway Beauty" i redaktorem naczelnym magazynu „Forever”. Wielokrotnie występowała w telewizji, gdy była zapraszana jako ekspert do "Pytania na śniadanie" czy programów stacji Polsat Cafe. Co więcej, prowadzi podkast "Serum na sukces". "Mam to szczęście, że mój partner też jest pracoholikiem. Napędzamy się wzajemnie, realizujemy się również zawodowo", zwierzała się w "Dzień dobry TVN" w 2020 roku. Z Marcinem Gortatem łączą ją nie tylko sprawy prywatne, ale i zawodowe. Poznali się, kiedy zaczęli tworzyć wspólny biznes – para kilka lat temu poinformowała, że razem budują laboratorium kosmetyczne w Łodzi. "Razem z moją partnerką Żanetą budujemy fabrykę. Wydaje mi się, że to jest coś, co również mnie bardzo zainteresowało i da mi dużo możliwości", opowiadał w "Dzień Dobry TVN" sławny koszykarz. Prywatnie wybranka Marcina Gortata jest po rozwodzie i wychowuje córkę. Sportowiec ma za sobą kilka związków, miedzy innymi z aktorką Alicją Bachledą-Curuś. Marcin Gortat i Żaneta Stanisławska doczekali się dziecka Zakochani są aktywni na swoich social mediach. Jak wynika ze zdjęć, świetnie bawią się w swoim towarzystwie i często podróżują. "Jeszcze nie był tak zakochany. Ona ma w sobie wszystko, co lubi Marcin. Żaneta jest nie tylko piękna i zadbana, ale także bardzo ambitna, przedsiębiorcza, pracowita, inteligentna i ma swoje pasje. A do tego jest niezależna finansowo i kocha sport", powiedziała znajoma koszykarza w rozmowie z „Super Expressem”. "Mam obok siebie kobietę mojego życia. Jest kobietą nie tylko piękną, ale też bardzo inteligentną, szalenie bystrą, bez niej z pewnością byłoby mi trudniej — ona lepiej niż rozumiem wszystkie procesy, które zachodzą na świecie, bardzo pomogła mi także w tym, jak właściwie patrzeć na świat wyzwań biznesowych. Właściwie to mam żonę, o jakiej całe życie marzyłem. Dla mnie jest najważniejsza i najpiękniejsza na świecie. Lepiej nie mogłem trafić" — zachwycał się sam Marcin w wywiadzie dla Przeglądu Sportowego. Gdy 2021 roku media obiegła informacja o ślubie pary, ich fani nie kryli szczęścia. Cztery lata później zakochani przekazali kolejne radosne wieści — ich rodzina miała wkrótce się powiększyć! W rok 2026 wkroczyli w powiększonym gronie. "Marcin Gortat Junior już przybył", napisał na Instagramie sportowiec, dołączając do opisu zdjęcie drobnej rączki dziecka, ku wielkiej radości wielbicieli. Taka rodzina to prawdziwy skarb!
Po rozstaniu z pierwszą żoną Czesław Niemen związał się z włoską piosenkarką Faridą. Kochała go do końca życia, choć to ona go zostawiła
„Kochał mnie, zanim jeszcze mnie poznał” - mówiła po latach o Czesławie Niemenie włoska piosenkarka Farida. A gdy ją poznał, nie mógł oderwać od niej wzroku. Ona też go pokochała, dla niego zostawiła męża i przyjechała do Polski, choć wszyscy jej to odradzali. Ich związek trwał krótko, a skończył się przez przysięgę, którą Farida złożyła, gdy zachorował jej ojciec. Z okazji 87. rocznicy urodzin Czesława Niemena przypominamy historię jego niezwykłej relacji z włoską gwiazdą.
Wiele razy śpiewała dla niego piosenkę „Pensami strasera” - „Pomyśl o mnie dziś wieczorem." Powtarzała w niej: „Kocham cię. Kocham”. On był nią absolutnie zafascynowany, organizował koncerty, tak by mogli wspólnie występować. Ściągnął ją do Polski. Zamieszkali razem, nie bacząc na wściekłość jej męża, Sycylijczyka, dla którego zdrada żony była jak skaza na honorze. Farida na pewno była rozdarta między małżeństwem a niespodziewaną miłością do Czesława, pochodziła z tradycyjnej włoskiej rodziny, dla której jej zachowanie było głupie, skandaliczne i niepojęte. A jednak po latach powiedziała o Czesławie: „Dziękuję mu, że mogłam spotkać taką miłość. Niemen mówił mi często, że kochał mnie, zanim jeszcze mnie poznał, zawsze… i że będzie mnie kochał także „tam”. Nasze dusze po prostu się rozpoznały, ponieważ jesteśmy identyczni". Dlaczego Farida i Czesław Niemen, mimo takiego uczucia, nie zdecydowali się na małżeństwo i czemu ten związek jednak się rozpadł? Czesław Niemen i Farida: historia miłości Poznali się w 1970 roku, na letnim konkursie piosenki „Cantagiro” we Włoszech. Czesław Niemen pojechał tam już jako gwiazda. W Polsce wszyscy nucili jego piosenkę „Pod papugami” albo „Czy mnie jeszcze pamiętasz”. Potężne wrażenie zrobił przebój jego życia „Dziwny jest ten świat”. Niemen nie był już wtedy chłopcem, miał 31 lat i za sobą trudne przeżycia. Czesław Niemen, a właściwie Czesław Juliusz Wydrzycki, był – jak wiadomo repatriantem ze Wschodu, z Białorusi (wtedy ZSRR). Cała rodzina Wydrzyckich przyjechała do Polski w 1958 roku, w ramach ostatniej fali repatriacji. Bardzo naciskał na to Czesław, bojąc się powołania do Armii Czerwonej. Zostawili ukochany dom, przerobiony potem przez nowych właścicieli na sklep spożywczy. Wypielęgnowany przez pokolenia ogród rozjechały samochody dostawcze. Przeszli przez obóz dla repatriantów, potem mieszkali w różnych miastach: Świebodzinie, Kołobrzegu, w końcu trafili do Gdańska. Żyli biednie, w Gdańsku muzyk pomieszkiwał w piwnicy szkoły muzycznej, do której chodził (był w klasie fagotu). Żeby dorobić, zaczął grać w różnych kabaretach, klubach, pomału wchodził w środowisko polskiego bigbitu, i robił karierę jako muzyk. W 1970 roku formalnie był jeszcze mężem Marii Klauzunik. Zakochali się w sobie jeszcze jako nastolatki, w ukochanych rodzinnych Starych Wasiliszkach. Potem Czesław ściągnął Marię do Gdańska, gdy brali ślub, on miał 19, ona 18 lat. W 1960 roku urodziła im się córka Marysia, zwana przez swojego tatę – Mysia. Raczej pomieszkiwali, niż mieszkali razem, nie było ich stać na wynajęcie mieszkania. Żona i córka Niemena mieszkały w internacie liceum pielęgniarskiego, a później u rodziców muzyka w Białogardzie. Maria poszła do szkoły pielęgniarskiej, potem zaczęła pracę w Szpitalu Miejskim w Gdyni. W końcu udało jej się wynająć kawalerkę. Jak sama wspominała, chciała, żeby Czesław więcej czasu spędzał z nią i córką, ale dla niego „istniała tylko muzyka”. Zaczęli się od siebie oddalać, żyli innymi sprawami, inaczej. W 1971 roku oficjalnie wzięli rozwód, ale nie byli ze sobą już od lat. W drugiej połowie lat 60. Czesław Niemen zakochał się w ślicznej bigbitowej wokalistce Adzie Rusowicz, ale ten związek też nie przetrwał próby czasu. Farida, a tak naprawdę Concetta Gangi, urodziła się w Katanii we Włoszech. Po mamie miała egipskie korzenie, co dodawało jej egzotyczności. Kiedy poznali się z Niemenem, była 24-letnią wschodzącą gwiazdą, śpiewała nie tylko popowe piosenki, interesował ją także jazz i rock, śpiewała m.in. utwory Janis Joplin. Zobacz też: Skrajna bieda, głód i nałóg ojca… Irena Jarocka nie miała łatwego dzieciństwa Czesław Niemen i Farida: jak potoczyła się ich relacja? Na Czesławie Niemenie zrobiła wielkie wrażenie, przede wszystkim jako kobieta, Niesamowicie mu się podobała, wspominała, że czuła nieustannie na sobie jego wzrok. „Przypalał mnie tym wzrokiem, aż ciarki przechodziły mi po plecach”, opowiadała. On też jej się podobał. „Czułam, że rodzi się między nami wyjątkowe porozumienie dusz, tym bardziej zaskakujące, że przecież właściwie się nie znaliśmy. Nawet go unikałam, ponieważ byłam bardzo krótko po ślubie i przestraszyłam się tego, co mogłoby się między nami wydarzyć”, mówiła. Dlatego odetchnęła z ulgą, gdy festiwal się skończył. Myślała, że już nigdy się nie zobaczą. Kiedy po pewnym czasie przyszło dla niej zaproszenie na Festiwal w Sopocie, od razu skojarzyła ten gest z Czesławem Niemenem. I nie miała chwili wątpliwości, że chce tam pojechać. Chociaż we Włoszech nikt o tej imprezie nie słyszał. W każdym razie nie było to żadne ważne ani prestiżowe muzyczne wydarzenie. Koledzy dziwili się, że chce jechać do Polski. „Przecież tam niczego nie ma”, odradzali. Ale to nieprawda, bo był tam Czesław. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgfIirr6-318b89e.jpg" width="1699" height="1600" alt="Sopot, 08.1970. X Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie; n/z Czeslaw Niemen i Farida.,Image: 428666622, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="X Miedzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie" /> Gdy wylądowała na lotnisku w Gdańsku, Czesław Niemen czekał na nią z bukietem orchidei. Nigdy nie widziała piękniejszych kwiatów. „Serce waliło mi jak oszalałe, kiedy na kolanach wręczał mi te kwiaty i całował po rękach”, opowiadała. Festiwalowe próby fatalnie jej szły. W pewnym momencie dyrygent orkiestry zapytał: „Kogo wyście tu przywieźli, ona przecież nie umie śpiewać!". A ona miała burzę w głowie: co będzie z Czesławem, co z jej małżeństwem, jak ułoży się przyszłość… Bo tak naprawdę Farida miała dobry głos, była bardzo muzykalna i śpiewać umiała. Gdy zaśpiewała na koncercie, dyrygent, który objechał ją na próbach, przeprosił. A Czesław siedział w pierwszym rzędzie i patrzył tylko na nią. W Sopocie zaczęła się ich wielka miłość. „(...) To była prawdziwa magia, brak słów, by móc opisać tamtą radość, nasze spojrzenia przyciągające się. Jeszcze dzisiaj to czuję”, mówiła w jednym z wywiadów (cytuję za dziennik.pl). Zobacz też: Henryk Machalica miał troje dzieci, ale w domu bywał rzadko. Jego pierwsze małżeństwo nie przetrwało Czesław Niemen i Farida: symboliczny ślub Gdy artystka odwiedzała go w Warszawie, zatrzymywali się w małym mieszkaniu Niemena przy ulicy Niecałej w Warszawie. „Tam odcinałam racjonalne myślenie o tym, że kiedyś za te chwile szczęścia przyjdzie nam obojgu słono zapłacić. Uwielbiałam kurczaki, więc Czesław, żeby mi je przyrządzać, zdobył gdzieś rożen. Był fantastycznym, wesołym, pełnym energii mężczyzną, który w niczym nie przypominał tego zamkniętego w sobie człowieka, jakim znaliśmy go w ostatnich latach”, mówiła gwiazda. Podobno któregoś dnia Farida dostała od Czesława Niemena białą sukienkę i wzięli symboliczny ślub w Zakopanem, formalnie jednak małżeństwem być nie mogli. Farida była pod ogromną presją rodziny, która naciskała na nią, by zakończyła ten niezrozumiały dla nich polski romans i wracała do męża. Wiadomo było, że mąż nie da jej rozwodu. Farida wiedziała, że wcześniej czy później przyjdzie jej zapłacić za związek z ukochanym Gulio (tak mówiła do Czesława Niemena, przerabiając jego drugie imię Juliusz). Do tego doszła jeszcze… choroba ojca. Wokalistka bardzo go kochała, kiedy dowiedziała się, że ciężko choruje przysięgła Bogu i sobie, że jeśli ojciec wyzdrowieje, ona wróci do męża. I tak się stało. Zobacz też: Mówiono o nim: oszust i polakożerca. Życie i tragiczna śmierć Jerzego Kosińskiego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgzVw4Kk-e595b24.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, lata 80. Czeslaw Niemen - muzyk, piosenkarz, kompozytor.,Image: 427784582, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Czeslaw Niemen" /> Czesław Niemen nie chciał słyszeć o rozstaniu, ale Farida była zdeterminowana, być może wywierana na nią presja była za dużym obciążeniem. Spakowała walizki, zerwała kontakt, nie odbierała telefonów. Choć jak mówiła „serce jej krwawiło”. Wspominała, że zadała ogromny ból sobie i Niemenowi i że zachowała się z rozsądkiem, na jaki w innej sytuacji nigdy by się nie zdobyła. Wróciła do męża, urodziła dwoje dzieci, starała się być przykładną żoną. Czesław Niemen w 1973 roku spotkał piękną modelkę Małgorzatę Krzewińską (potem Niemen), która okazała się miłością jego życia. Pobrali się w 1975 roku i byli nierozłączni aż do śmierci muzyka w 2004 roku, ale to już historia na inną opowieść. Z Faridą po latach znów mieli kontakt, byli przyjaciółmi. Piosenkarka przyleciała do Polski w 2009 roku i z okazji 70. urodzin Czesława Niemena dała koncert w Poznaniu, poszła też na grób muzyka na warszawskie Powązki. Zobacz także: Ciężka choroba, śmierć męża... Tak wyglądało życie Małgorzaty Lorentowicz
30 lat miłości, jeden moment prawdy. Co wydarzyło się za kulisami życia Walewskiej?
Małgorzata Walewska przez niemal trzy dekady była związana z Piotrem Kokosińskim. Ich relacja przetrwała młodzieńcze uniesienia i próbę czasu, jednak nagle się zakończyła. Co się wydarzyło? W tle pojawiła się choroba, dramatyczna diagnoza i głęboka refleksja nad miłością. A potem — nieodwracalna strata...
Przez niemal 30 lat stanowili zgrany duet. Małgorzata Walewska i Piotr Kokosiński uchodzili za parę, którą połączyło coś więcej niż tylko młodzieńcza miłość. Wydawało się, że są sobie pisani – do czasu. Zaskakująco to sama artystka postanowiła zakończyć wieloletni związek. Co ją do tego skłoniło? W tle pojawiła się choroba, która niespodziewanie przewartościowała jej życie. Ostatnia publikacja na FB 6.01.2026 r. Małgorzata Walewska i Piotr Kokosiński. Od młodzieńczej fascynacji do rodziny Ich historia zaczęła się jeszcze w nastoletnich latach. Ona miała 17 lat i była przekonana, że spotkała mężczyznę swojego życia. On – młodszy o rok – nie był gotów na deklaracje, które od razu zaczęła składać Małgorzata. Mimo różnic uczucie przetrwało próbę czasu. Związek przechodził przez różne fazy, ale oboje wierzyli, że są sobie przeznaczeni. Walewska marzyła o dziecku już jako bardzo młoda dziewczyna, ale to Piotr pierwszy poruszył temat założenia rodziny – wiele lat później. „Któregoś dnia zapytał mnie, czy nie moglibyśmy mieć dziecka. Pomyślałam: zwariował. A teraz mamy piękną córeczkę i jesteśmy szczęśliwi”, wspominała w rozmowie z „Na Żywo”. W międzyczasie jej kariera rozwijała się błyskawicznie. Koncerty, podróże, kolejne kontrakty – to wszystko sprawiało, że coraz mniej było jej w domu. Na początku cieszyło ją, że partner rozumie jej pasję i poświęcenie dla muzyki. Miłość kontra scena Zakochani planowali ślub, ale przeszkodą okazał się dwuletni kontrakt Walewskiej. Artystka występowała na najważniejszych scenach operowych w Europie i na świecie. Jednak sukces zawodowy zaczął odbijać się na relacji. Codzienność wypełniły nieporozumienia i narastająca zazdrość. „Mój mąż chciał kiedyś wejść za kulisy po spektaklu, ale napotkał opór strażnika. Mówi: 'Jestem mężem pani Walewskiej', a strażnik na to: 'Mąż to był wczoraj! Z kwiatami!!!'” – opowiadała z goryczą w „Na Żywo”. Z czasem widywali się coraz rzadziej, kontaktowali głównie online. Właśnie wtedy ich związek zaczął się kruszyć. Walewska nie poddawała się bez walki, ale problemy narastały… Choroba, która przewartościowała wszystko Przełomowy moment nadszedł w 2010 r., gdy w Operze Krakowskiej artystka zasłabła tuż przed wyjściem na scenę. To, co początkowo wydawało się przemęczeniem, okazało się poważnym zagrożeniem życia. „Tuż przed wejściem na scenę moje serce zaczęło bić nierytmicznie. Czasem arytmia sama ustępowała, ale nie w tym przypadku. Wysiłek na scenie zakończył się obrzękiem płuc i utratą przytomności”, relacjonowała w rozmowie z „Na Żywo”. „Z każdą kolejną frazą czułam, że mój oddech jest coraz krótszy. Wciągałam powietrze, charcząc głośno. Bałam się, że publiczność to usłyszy. Na szczęście skończył się pierwszy akt. Zbiegłam ze sceny ostatkiem sił, starając się dramat przerobić na interpretację. [...] Wtedy już walczyłam o życie. Za kulisami zatrzymałam się przy stanowisku inspicjentki. Poprosiłam, żeby wezwała karetkę i zadzwoniła do mojej zmienniczki Moniki Ledzion, aby dokończyła za mnie spektakl. Miała tylko przerwę, aby wszystko zorganizować. Zapytała jeszcze: 'Czy jest aż tak źle?'. A ja już nie byłam w stanie odpowiedzieć. Położyłam się na podłodze, bo poczułam, że upadnę." To był początek długiej walki o zdrowie. Po trzech dniach na intensywnej terapii i dwóch operacjach serca okazało się, że diagnoza była błędna. Prawdziwą przyczyną złego stanu zdrowia była borelioza – zdiagnozowana dopiero po roku. Przebudzenie i rozstanie Cztery miesiące leczenia to był czas nie tylko dla ciała, ale i dla duszy. Walewska zaczęła analizować swoje życie i związek. Doszła do bolesnych wniosków – że przez lata idealizowała relację z Kokosińskim. I że pora się rozstać. „Dotarło do mnie, że potrzebuję mężczyzny 'na dobre i na złe'. Takiego, który byłby dla mnie oparciem, który pomógłby mi podejmować ważne decyzje i był przy mnie wtedy, gdy go naprawdę potrzebuję” – wyznała. ZOBACZ TEŻ: Zmienili zakończenie, bo było za prawdziwe. Ten film z PRL-u ukryto na lata Decyzję ogłosiła oficjalnie na początku 2014 r. na łamach magazynu VIVA!. „Podjęłam decyzję, że po 30 latach muszę się rozstać z miłością mojego życia. Miłością, z której kiedyś czerpałam siłę, a która przez ostatnie parę lat zaczęła mnie niszczyć. Walczyłam, ale okazało się, że jedyne wyjście to rozstanie. Dla mnie to był upadek moich ideałów i koniec wiary w wieczną miłość między kobietą a mężczyzną. W styczniu 2015 minął rok od rozstania. Powoli zaczynam myśleć o sobie jak o człowieku wolnym”. Nie minął nawet rok, gdy dotarła do niej kolejna tragiczna wiadomość – Piotr Kokosiński zmarł nagle w styczniu 2016 r. Mimo że nie byli już razem, strata była ogromna. Nowy rozdział – babcia, jurorka, diwa Dziś Małgorzata Walewska wciąż zachwyca publiczność swoim głosem. Od 2014 r. jest jurorką w programie „Twoja twarz brzmi znajomo”. W 2021 r. jej życie zyskało zupełnie nowy wymiar – została babcią. Jej córka, Alicja Kokosińska, urodziła dziewczynkę, która natychmiast zawładnęła sercem sławnej diwy. „Kiedy trzymam w ręku to małe stworzenie, ten skarb i koncentruję się na tym, co nowego wydarzyło się w jej życiu, a skończyła właśnie 5 miesięcy, jest cudownie” – mówiła z radością w rozmowie z „Faktem”.
Nie widzieli poza sobą świata, ich serca biły w jednym rytmie. Zbigniew i Anna Religowie byli razem mimo przeciwności
Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, ale ich uczucie dojrzewało i przetrwało niemal pół wieku. Ona – spokojna, oddana, zawsze w cieniu. On – charyzmatyczny, wybitny kardiochirurg, który zmieniał historię polskiej medycyny. Ich związek to opowieść o lojalności, wsparciu i sile, która rozkwitała mimo przeciwności.
Nazywano go Geniuszem serca – dosłownie i w przenośni. Ona była jego cichą opoką, żoną człowieka, który jeszcze za życia stał się legendą. Ich historia nie zaczęła się od fajerwerków. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, lecz uczucie, które rosło z każdym dniem i przetrwało pół wieku. Prawdziwa, wierna, niezachwiana… aż do ostatniego tchu. Śmierć ich rozdzieliła, ale nie złamała więzi, która ich łączyła. Niestety dziś media obiegła informacja o śmierci Anny Wajszczuk-Religi, żony profesora Zbigniewa Religi. Zbigniew i Anna Religa: tak zaczęła się ich historia. Nie od razu zaiskrzyło... Ich drogi przecięły się na medycynie – młodzi, ambitni, pełni pasji. Zbigniew Religa i Anna Wajszczuk nie zakochali się od pierwszego wejrzenia. Wszystko rodziło się powoli, z czasu spędzanego razem, z rozmów, wspólnych planów, codzienności. „Jak to studenci spędzaliśmy ze sobą bardzo dużo czasu. Do pewnego momentu w dużej grupie, a potem coraz bardziej we dwoje. Na dobre poznaliśmy się właściwie na drugim roku studiów, a od trzeciego, jak to się wtedy mówiło, zaczęliśmy ze sobą chodzić, choć jeszcze oddzielnie wyjeżdżaliśmy na wakacje” – wspominała po latach Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Faktem. To był początek wielkiej miłości, która – choć z pozoru zwyczajna – przetrwała pół wieku. Choć oboje wybrali medycynę, ich drogi zawodowe od początku biegły nieco inaczej. Ona zakochana w teorii, on – w praktyce i pracy ze studentami. „Mówił, że jestem zdolniejsza, bo nigdy nie miałam problemów z zaliczaniem egzaminów czy kolokwiów, a niewiele czasu spędzałam na uczelni” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Agnieszką Nabrdalik w książce Dzisiaj rozmawiamy o Pani. Związek rozwijał się powoli, bez presji. Ślub? Nie zaprzątali sobie tym głowy. Do czasu... Kiedy Anna wyjechała na staż do Francji, oboje boleśnie odczuli brak swojej obecności. Listy, telefony – to było za mało. Po powrocie nie potrzebowali już więcej znaków – postanowili się pobrać. Ona zdecydowała, że pozostanie przy dwóch nazwiskach: „tak zdecydowałam podczas podpisywania aktu ślubu. Wcześniej nigdy ze Zbyszkiem o tym nie rozmawialiśmy”, zdradziła w jednym z wywiadów. Na obrączkach wygrawerowali datę ślubu: 20 października 1963 roku, ale wspólne życie zaczęli... osobno. Anna i Zbigniew Religa: miłość na odległość, która przetrwała wszystko Od początku ich wspólnego życia byli w ciągłych rozjazdach. Ona – w jednym miejscu, on – w drugim. Rzadko razem, ale zawsze blisko sercem. Mimo trudności udało im się stworzyć rodzinę. W 1963 roku na świat przyszła ich córka Małgosia, a cztery lata później – syn Grzegorz. Anna była jego cichą opoką, wsparciem w chwilach, gdy świat walił się na głowę. Choć przez większość życia byli bardziej osobno niż razem, ich więź była silniejsza niż dystans. „O naszej rozłące w dużej mierze decydowały niezależne od nas sytuacje” – mówiła z nostalgią. Zbigniew Religa nigdy nie potrafił postawić siebie ponad pacjentów. Ich dobro było dla niego świętością. Gdy rozpoczął pracę w Zabrzu, Anna często do niego dojeżdżała. „Mąż nie opowiadał za dużo, najważniejsze było dla niego, że ktoś jest obok. Że jest herbata, pościelone łóżko, ktoś mówi: "Połóż się". Mógł spokojnie zasnąć” – wspominała w rozmowie z gazeta.pl. Ten czas w Zabrzu był dla nich próbą – wyczerpującą, bolesną. Anna nie kryła, że to był najtrudniejszy okres ich wspólnego życia. „Były momenty krytyczne, gdy mąż kompletnie się załamywał. W klinice widzieli, że jak coś się z nim dzieje, to trzeba mnie wezwać i następnego dnia będzie spokój. Psychologicznie to było proste: przyjeżdżała bliska osoba, której można wyjawić wszystkie swoje żale, pretensje, problemy, nie odgrywając tego mocnego. To błyskawicznie rozładowywało całą sytuację” – mówiła Agnieszce Nabrdalik. Tylko przy niej mógł być sobą. „Inaczej mógł być pijany, mógł być wściekły – ale mimo wszystko musiał być silny i musiał decydować. Przy mnie mógł powiedzieć wszystko” – wyznała z czułością. Choć życie zawodowe pochłaniało ich niemal całkowicie, znajdowali przestrzeń na wspólne chwile. Kochali podróże. „Staraliśmy się zwiedzać. A później były już dwa miejsca, gdzie jeździliśmy wyłącznie po to, żeby odpoczywać. Pomijam działkę nad Bugiem. Pierwsze to Pojezierze Zachodnie w okolicach Drawska – mimo odległości wracaliśmy tam kilka razy w roku. Drugim była Afryka. Zaczęło się od Wysp Zielonego Przylądka, potem Zimbabwe, Afryka Południowa, Mauritius” – opowiadała z błyskiem w oku w rozmowie z Faktem. Zobacz także: Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa, żona słynnego kardiochirurga. Miała 85 lat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkjJD7V-41f457b.jpg" width="2000" height="1333" alt="PHOTO MARIUSZ GRZELAK / SE / EWST NEWS WYSZKOW MINISTER ZDROWIA ZBIGNIEW RELIGA WYPOCZYWA NA SWOJEJ DZIALCE KOLO WYSZKOWA PO ZABIEGU WYCIECIA RAKA Z PLUCA N/Z ZBIGNIEW RELIGA PISZE APEL WZYWAJACY LUDZI DO BADAN OKRESOWYCH. PO PRAWEJ ZONA ANNA MINISTER DZIALKA WYPOCZYNEK 9/06/2007 FOTO MARIUSZ GRZELAK" title="Minister Religa wypoczywa na dzia?ce w Wyszkowie" /> Choć na sali operacyjnej czuł się jak ryba w wodzie, w pewnym momencie postanowił przenieść swoje zaangażowanie na zupełnie inny grunt. Zbigniew Religa wkroczył w świat polityki – nie dla kariery, lecz z misją. Chciał zmieniać system, który znał od podszewki. Marzył o nowoczesnej, skutecznej i empatycznej służbie zdrowia. „Wiedział na pewno, jak służba zdrowia nie powinna wyglądać. Gdy został ministrem, było przygotowanych kilka ustaw, które miały zmienić służbę zdrowia. Czas ministrowania był jednak bardzo krótki, bo to były niepełne dwa lata […]. Ponieważ nie posiadał silnego zaplecza partyjnego, uważałam, że nie będzie miał większych szans na przeprowadzenie wielu rzeczy. Ale kibicowałam mu w tym sensie, że widziałam jego zaangażowanie. Wierzyłam, że przy takim jego zdecydowaniu może coś z tego wyjść”, wyjawiła żona Religi Faktowi. Zbigniew Religa — choroba Wszystko zaczęło się niepozornie – rok 2003 i pierwsze niepokojące objawy. Początkowo lekarze podejrzewali nowotwór nerki lub pęcherza. Diagnoza okazała się jednak znacznie poważniejsza – rak płuc. „Stwierdził, że nie będzie się oszczędzał, nie będzie się zastanawiał, co mu wolno, a czego nie, bo i tak ma nie więcej niż pięć, siedem lat życia. Okazało się, że trafił w mniejszą liczbę” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa. W końcu pojawiła się diagnoza — rak płuc. Choroba postępowała szybko – przerzuty do nadnerczy, później do mózgu. A jednak nie zatracili się w bólu. Odbyli podróż sentymentalną – Rodos, potem Stany Zjednoczone: Atlantic City, Detroit. Ale stan Zbigniewa zaczął się gwałtownie pogarszać. Po powrocie do Warszawy przeszedł poważną operację – usunięto mu nerkę i część wątroby. W styczniu pojawił się jeszcze na komisji sejmowej, ale w marcu był już cieniem siebie. Wiedział, że to koniec. „Zbyszek powiedział: »Zobaczysz, jak mnie zabraknie, to będzie ci bardzo ciężko«”. Myślę, że zdawał sobie sprawę, że jest dla mnie wielkim wsparciem, pod wieloma względami — psychicznym, finansowym, że jego pozycja w środowisku lekarzy i polityków też nam pomagała. W szafce nocnej w jego pokoju znaleźliśmy testament z jednym zdaniem: „wszystkie rzeczy zapisuję żonie”, wyznała Agnieszce Nabrdalik. Po jego śmierci Anna Religa nie ukrywała bólu. „Brak osoby jest odczuwalny cały czas. Mimo upływu lat wciąż łapię się na tym, że chcę zadzwonić do męża, coś mu powiedzieć. Sama obecność jest najważniejsza. Tęsknię i za wspólnym wyjazdem, i za wspólnym mieszkaniem. Za wszystkim” – za wspólnymi wyjazdami, rozmowami, mieszkaniem. Zostały jej wspomnienia i… Fundacja Rozwoju Kardiochirurgii – największe dzieło życia jej męża. W 2014 roku na ekrany kin trafił film Bogowie w reżyserii Łukasza Palkowskiego. Tomasz Kot wcielił się w postać profesora Religi. Dla Anny było to bolesne, ale i ważne przeżycie. „Dopiero po obejrzeniu Bogów zdałam sobie sprawę z tego, że mój mąż jest legendą. Pewnie autorzy filmu myślą inaczej, ale według mnie jego sukcesy to przede wszystkim zasługa osobowości Zbyszka – jego ambicji, uporu, ciężkiej pracy i charyzmy” Zobacz również: Mało kto wiedział, jak wygląda. Córka aktorskiej pary debiutuje na salonach. Zjawiskowa piękność. Ma 14 lat Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa Dzisiaj media obiegła informacja o śmierci dr n. med. Anny Wajszczuk-Religi. Okazuje się, że ukochana wybitnego profesora odeszła 23 czerwca w wieku 85 lat. Smutne wieści przekazało Stowarzyszenie Transplantacji Serca im. prof. Zbigniewa Religi. "Z głębokim smutkiem dowiedzieliśmy się, że dziś, w wieku 85 lat, zmarła Pani dr Anna Wajszczuk - Religa, żona prof. Zbigniewa Religi. Członkowie Stowarzyszenia Transplantacji Serca składają najszczersze wyrazy współczucia rodzinie, bliskim oraz przyjaciołom Pani Doktor. Informacje o terminie uroczystości pogrzebowych zostaną podane przez rodzinę w późniejszym czasie", czytamy w mediach społecznościowych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkTqh0y-f6aa1ee.jpg" width="1500" height="1000" alt="scena z: Zbigniew Religa SK: czerwiec 2006, Premiera "Jeszcze jeden do puli?!" w Teatrze Komedia, "Jeszcze jeden do puli?!", Teatr Komedia, Zbigniew Religa z ¿on¹, garnitur granatowy, koszula niebieska, krawat niebieski, rêka fot. Kurnikowski/AKPA" title="imgkTqh0y-f6aa1ee" />
Po 14 latach rozstała się z mężem, ale nie uważa tego za porażkę. „Ja nie rozbiłam tej rodziny"
Choć ma na koncie wiele ciekawych ról filmowych i teatralnych, uznanie nigdy nie było dla niej najważniejsze. Sonia Bohosiewicz zawsze podkreślała, że jej priorytetem jest rodzina. „Szalenie marzyłam, żeby ją mieć i ona jest dla mnie najważniejsza” - mówiła w jednym z wywiadów. Długo wydawało się, że udało jej się spełnić to marzenie, bo przez 14 lat tworzyła udane małżeństwo z Pawłem Majewskim. Ale trzy lata temu para się rozwiodła. Artystka, która dziś kończy 50 lat, nie uważa tego jednak za porażkę.
Uchodzili za jedną z najbardziej zgodnych par w polskim show-biznesie. Dla tego dla wielu szokiem była wiadomość o tym, że w 2022 roku drogi Sonii Bohosiewicz i Pawła Majewskiego się rozeszły. Aktorka długo nie komentowała rozwodu z mężem, z którym ma dwóch nastoletnich synów. Otworzyła się dopiero w ubiegłym roku w rozmowie z Magdą Mołek. "Wszystko odbyło się w dorosłości i z delikatnością, na jaką zasługiwała nasza relacja" - wyznała. Jak z filmu… Chociaż świat show-biznesu pełen jest trudnych historii miłosnych o dramatycznych zakończeniach, to przypadek Soni Bohosiewicz i Pawła Majewskiego był dowodem, że można rozstać się w zgodzie i szacunku. Pierwsze spotkanie pary wyglądało niczym jak z filmu lub może trafniej byłoby powiedzieć, że jak ze spektaklu. Poznali się podczas próby do sztuki „Pozory mylą”, reżyserowanej przez ojca Pawła, która odbywała się w ich domu. Janusz Majewski w jednym z wywiadów wspominał ich pierwsze spotkanie „Graliśmy akurat scenę, w której Sonia parodiowała taniec na rurze. Mój syn myślał, że już skończyliśmy zdjęcia i wpadł odebrać klucze. Potem się okazało, że Sonia już w tym mieszkaniu została”. Zobacz też: Wzięli ślub 14 lat temu, jednak ta relacja nie przetrwała próby czasu. Sonia Bohosiewicz rozwiodła się z mężem Miłość, która zrodziła się na planie To była miłość od pierwszego wejrzenia, pełna zawodowej równowagi i prywatności medialnej. Związali się niedługo po tym, jak rozpadło się pierwsze małżeństwo Pawła, które trwało trzy lata. Od samego początku bardzo szanowali swoje życie prywatne, zwłaszcza że Majewski nie należał do świata show-biznesu i nie lubił pokazywać się w blasku fleszy, co Bohosiewicz w pełni szanowała. Ich związek trwał 14 lat, wspólnie wychowali dwóch synów. Nic nie zwiastowało kryzysu, który w 2022 roku doprowadził do ich rozwodu. Rozstanie z klasą Decyzja o rozstaniu, jak zdradziła Sonia w wywiadzie dla „Twojego Stylu”, nie była podyktowana żadnym sensacyjnym wydarzeniem. Wręcz przeciwnie przebiegło w pełnej akceptacji atmosferze, koncentrując się na emocjach obu stron. „Każdemu polecam, żeby miał odwagę zbliżyć się i spojrzeć na to, co naprawdę jest wokół niego. I jeśli okaże się to niesatysfakcjonujące, absolutnie jestem za tym, by nie marnować czasu, życia. Jesteśmy tu raz i trzeba iść po coś lepszego” – szczerze powiedziała Bohosiewicz. Mimo rozstania, para byłych współmałżonków utrzymuje dobre relacje, nie tylko ze względu na dzieci. Sama aktorka rozwodu nie uważa za życiową porażkę. „Wręcz odwrotnie: uważam, że to dowód naszej ogromnej siły" – wyznała w wywiadzie dla "Pani". Dziś aktorka jest już pogodzona z tym, co się stało. I – jak donosiły niedawno media – znów jest zakochana. Siostrzana miłość W życiu Sonii Bohosiewicz nie zmieniło się jedno – relacja z młodszą siostrą, która również jest znaną aktorką. Dla niej jest „największym wsparciem, kibicem, fanem, siostrą, przyjaciółką”, co sama Maja Bohosiewicz wyznała w rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla "Vivy!". I dodała, że choć dzieli je 15 lat, to mają wyjątkową relację. „Od zawsze byłam jej ukochaną młodszą siostrzyczką. Nigdy nie byłyśmy daleko od siebie. Fizycznie owszem, gdy ona studiowała w Krakowie, a ja zostałam jeszcze w rodzinnych Żorach. I tak starałyśmy się spędzać, jak najwięcej czasu razem” – przyznała Maja Bohosiewicz. Zobacz również: Choć dzieli je 15 lat, mają wyjątkową relację. Siostra jest dla Mai Bohosiewicz najlepszą przyjaciółką Okrągły jubileusz Dojrzała, opanowana, a przy tym wspaniała mama i starsza siostra, która potrafi być wsparciem i dobrą partnerką, nawet po rozstaniu. W dniu 9 grudnia tego roku Sonia obchodzi swoje wyjątkowe, bo 50. urodziny, a to doskonała okazja, by życzyć jej wszystkiego, co najlepsze. W szczególności spokoju oraz równowagi na następne pół wieku.
Gdy się poznali, paparazzi nie dawali im spokoju. 17 lat później tak Rafał Olbrychski z partnerką mówią o swojej miłości
Wejście w nowy związek może być jednocześnie wejściem w świat show-biznesu. 17 lat temu przekonała się o tym partnerka Rafała Olbrychskiego. Jak oboje wspominają swoje początki?
Rafał Olbrychski odzyskał w ostatnich latach równowagę, wewnętrzny spokój i radość z życia. Porzucił różnego rodzaju demony i nałogi i skupił się na doskonaleniu siebie. A wszystko u boku wspierającej partnerki – Moniki Rut. Aktor i bizneswoman ugościli nas w swoim domu i opowiedzieli o początkach swojej miłości. Mieli kilka nieprzyjemnych sytuacji z paparazzi. Zdjęcia z ukrycia robiono im nawet podczas jednego z pierwszych spotkań. Rafał Olbrychski z partnerką o początkach związku i paparazzi W salonie pary dostrzegliśmy skan głównej strony jednego z tabloidów. Publikacja sprzed lat jego dziś dla zakochanych pamiątką i nawiązuje do początków ich miłości. Oraz do… robienia zdjęć z ukrycia. „To była impreza Programu Trzeciego Polskiego Radia - wyjazd narciarski niedaleko Szklarskiej Poręby. Na tym wydarzeniu obowiązywał zakaz fotografowania. Wszyscy go uszanowali, ale niestety znalazł się jeden dziennikarz, który telefonem zrobił nam zdjęcia. . Wtedy trochę miałam przez to problemów, bo zostałam gwiazdą w mojej firmie. Wszyscy się dowiedzieli, że spotykamy się z Rafałem, a jeszcze tego tak nie ogłaszaliśmy”, opowiedziała nam przed kamerami VIVY.pl Monika Rut. „Potem jedna z moich przyjaciółek stwierdziła, że to będzie dla nas fajna pamiątka. Oprawiła nam więc ten obrazek, te wydrukowaną główną stronę jednego z dzienników, na której się znaleźliśmy. Dziś wspominamy to dobrze”, dodaje ukochana aktora. Okazuje się, że w życiu pary wielokrotnie pojawiali się Ci, którzy mącili w ich spokoju. „Mieliśmy dużo spotkań z paparazzi. Na początku było to dla mnie niefajne, po prostu gdzie się nie pojawialiśmy, to oni wyskakiwali. Szliśmy np. po molo i nagle przed nami zjawiał się ktoś i robił nam zdjęcia. Szukali sensacji i dopiero jak po jakimś czasie zobaczyli, że żadnej nie ma i nie znajdą, że jest nuda, to dali nam spokój”, słyszymy. Monika Rut podkreśliła, jakie elementy wchodzenia w świat show-biznesu były dla niej nieprzyjemne. Zaznaczyła, że nigdy nie chciała być popularna. „Niekomfortowe było dla mnie takie nagabywanie przez fotografów czy śledzenie nas. Wielu osobom może się wydawać, że to jest o fajnie, bo stajesz się sławna, ale nie. To nigdy nie była dla mnie przyjemność. Zawsze od tego stroniłam, aż w końcu dano nam spokój. Dzisiaj nikt nikogo już nie ściga, wystarczy po prostu sobie wejść na Instagram i tam jest wszystko”. OBEJRZYJ TEŻ: Basen, siłownia, niezwykły ogród: tak mieszkają Rafał Olbrychski z partnerką. Znaleźli swój azyl niedaleko centrum Warszawy W pewnym momencie zapytaliśmy aktora i piosenkarza, czy 17 lat temu musiał tłumaczyć partnerce, jak działa show-biznes. „Monika już w tym świecie show-biznesu i mediów się bardzo dobrze się obracała. Pracowała bowiem jako specjalistka w marketingu, dyrektorka pracująca z gwiazdami. Natomiast o takim muzyczno-aktorskim świecie bezpośrednio, może wiedziała troszkę mniej, więc wśród kolegów-artystów i na różne wydarzenia ją delikatnie wprowadzałem”, opowiadał VIVIE.pl Rafał Olbrychski. Całe wideo z domu pary znajdziecie poniżej. Zachęcamy do obejrzenia. View oEmbed on the source website
Była jego studentką, stała się miłością życia. Żadne z nich nie spodziewało się tego uczucia
Ona – młoda studentka, on – legenda sceny, profesor z dorobkiem. Dzieliło ich niemal trzy dekady, ale połączyło uczucie, które zaskoczyło wszystkich. Związek Olgi Sawickiej i Zbigniewa Zapasiewicza to opowieść o miłości na przekór życiu, chorobie i przeszłości.
Poznali się na korytarzach Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Ona była studentką, on profesorem, aktorem z imponującym dorobkiem, autorytetem. Dzieliło ich 27 lat, ale połączyło głębokie uczucie. Na pewno intensywne, ale czy szczere? Wątpliwości na ten temat wielokrotnie wyrażały osoby postronne. Zbigniew Zapasiewicz był jednym z najbardziej uznanych aktorów, ale jego prywatne życie było w rozsypce. Miał za sobą dwa nieudane małżeństwa i jakieś romanse. Zmagał się z demonem choroby alkoholowej. Ale Olga Sawicka odmieniła jego – wydawałoby się – tragiczny los... W rocznicę jego śmierci przypomnijmy tę poruszającą historię. [Ostatnia aktualizacja: 13.09.2025] Zobacz też: Rozstawali się i wracali do siebie. Historia miłości Roberta Rozmusa i Ewy Kwiatkowskiej Zbigniew Zapasiewicz i Olga Sawicka: historia miłości Gdy zaczął spotykać się z o 27 lat młodszą studentką wszyscy myśleli, że to kolejny przelotny romans. Warszawa huczała od plotek. Do niej, jak wspominała, dochodziły kąśliwe opinie. Mówiono o niej: „karierowiczka”, „beztalencie”, „spryciara”. Ale oni na przekór całemu światu byli razem i byli szczęśliwi. Jak wyglądało ich życie? Zbigniew Zapasiewicz to jeden z najwybitniejszych polskich aktorów. Stworzył kreacje, które weszły do historii polskiego teatru i kina. Takie filmy, jak „Za ścianą”, „Bez znieczulenia”, „Matka królów” sprawiły, że stał się aktorem uznanym i popularnym. W „Barwach ochronnych” zobaczył go amerykański gwiazdor Warren Beatty. Zachwycił się, miał dla Zapasiewicza rolę, ale aktora nie wypuszczono z kraju. Gdyby nie żelazna kurtyna, może byłby gwiazdą Hollywood. Był w środowisku autorytetem. „Zapasiewicz nawet, jak się pomyli, to ma rację - mówił o nim inny wybitny aktor Jerzy Radziwiłłowicz. Urodził się w 1934 roku jako Jan Zapasiewicz, Zbigniewem został później na cześć zmarłego ojca. Dorastał w inteligenckiej rodzinie na warszawskim Żoliborzu. Poprzez matkę spokrewniony był z wybitną rodziną Kreczmarów, Janem i Jerzym. Obaj opiekowali się nim po śmierci jego ojca w 1937 roku. W szkole nazywano go słoniem, bo chodził w za dużych wojskowych butach i tupał. Po maturze wybrał chemię na Politechnice Warszawskiej, ale po pierwszym roku zaryzykował i zdał do Szkoły Teatralnej. Kiedy powiedział o tym Janowi Kreczmarowi z prośbą o jakąś poradę, wuj odpowiedział: „Ale przecież ja nawet nie wiem, jak ty mówisz, bo ty nigdy nic nie mówisz”. Zbigniew Zapasiewicz był zamknięty w sobie, nieśmiały. Pierwszy rok Szkoły Teatralnej wspominał jako koszmar, ciągłe przełamywanie siebie i pokonywanie barier nieśmiałości. Olga Sawicka pochodziła z dobrej kochającej się rodziny. Nigdy niczego jej nie zabraniano ani nie narzucano. Gdy rodzice dowiedzieli się, że chce iść do Szkoły Teatralnej zgodzili się, choć przestrzegali ją, że będzie trudno. Czytaj także: Kiedy miała 12 lat, jej ojciec odszedł od rodziny. Anna Lewandowska ma za sobą bardzo trudne chwile... Zbigniew Zapasiewicz i Krystyna Maciejewska Gdy się spotkali z Olgą Sawicką mieli za sobą inne przeżycia. Ona była dziewczyną aktora Dariusza Jakubowskiego. Podobno uchodzili za fajną parę, której wróżono szczęśliwą przyszłość. Zbigniew Zapasiewicz miał za sobą jedno małżeństwo, drugie chyliło się ku upadkowi. Jeszcze na studiach zakochał się w aktorce Krystynie Maciejewskiej, była z tego samego pokolenia, o rok od niego starsza. W połowie lat 60 zdecydowali się na ślub. Ale ich drogi, przynajmniej te zawodowe, zaczęły się rozchodzić. Zbigniew Zapasiewicz szybko został dostrzeżony jako aktor, robił karierę. Jego żona nie miała takiego powodzenia, choć widzowie pamiętają ją może z epizodów w „Czterdziestolatku” czy serialu „Dom”. Niespełnienie zawodowe kładło się cieniem na małżeńskim życiu. Zaczęły się kłótnie, a czasem głośne awantury. To podobno wtedy aktor zaczął pić, by uciec od problemów. Z czasem alkohol coraz bardziej władał jego życiem, choć nigdy nie ucierpiała na tym praca. Małżeństwo z Krystyną Maciejewską-Zapasiewicz – bo aktorka zawsze używała podwójnego nazwiska – nie przetrwało codziennych trudów. Rozstali się, ona została w mieszkaniu na warszawskim Żoliborzu. Była tam do niedawna, bo zmarła w styczniu tego roku, bardzo lubianą osobą, popierała opozycję, KOD. Czytaj także: Jego walkę z chorobą śledziła cała Polska. Do końca wierzył, że wyzdrowieje Zbigniew Zapasiewicz do drugiej żony: niepotrzebnie Cię dręczę Zbigniew Zapasiewicz i Iwona Słoczyńska spotkali się na początku lat 70. w Teatrze Nowym w Łodzi. Aktorka wspomina, że miał „piękny stosunek do kobiet, wielki wdzięk i urok”. To dla niego przeniosła się do Warszawy, grali razem w Teatrze Dramatycznym. W pewnym momencie w teatrze były obie żony profesora Zapasiewicza, co musiało być trudne do zniesienia. Małżeństwo z Iwoną Słoczyńską także nie przetrwało. Zapasiewicz rzadko bywał w domu, dużo pracował, bankietował, pił. Czuł, że alkohol staje się coraz większym problemem w jego życiu. Z jednej strony tracił nad sobą kontrolę, z drugiej jako aktor był człowiekiem bardzo zdyscyplinowanym i obowiązkowym. Wspaniałym pedagogiem Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Mówił, że jeśli aktora nie ma na spektaklu, to znaczy, że nie żyje. Grał nawet tego dnia, kiedy zmarła jego mama, z którą był bardzo związany. Iwona Słoczyńska (dzisiaj Iwona Sydor) była pierwszą kobietą, dla której próbował wyzwolić się z nałogu. „Kocham Cię i dziś uświadomiłem sobie, jak bardzo cierpisz i jak ja niepotrzebnie i okrutnie Cię dręczę. Tak dalej nie może być. Wziąłem lekarstwo, bo widocznie bez tego nie daję rady. Jestem naprawdę niesamowicie wyczerpany i wyjałowiony”, napisał do żony w jednym z listów. A jednak zdecydował się na rozstanie. To on odszedł, dla jego żony było to trudne i bolesne przeżycie. Ale ułożyła sobie życie na nowo, od lat mieszka w USA. Zobacz też: Jolanta Kwaśniewska w żałobie. Była pierwsza dama przekazała smutne wieści Zbigniew Zapasiewicz, plan filmu „Opowieści weekendowe: urok wszeteczny”, 1996-1998 rok Z Olgą Sawicką stworzył prawdziwy dom Zbigniew tak wspominał początki znajomości z Olgą Sawicką: „Po pewnych trudach udało mi się ją nakłonić do tego, żebyśmy byli razem. Bardzo się tego bała i wcale się nie dziwię. Byłem człowiekiem pięćdziesięcioletnim, a ona miała 23 lata. Ale zaryzykowała..”, pisał w książce „Zapasowe maski” (Prószyński- ska, 2003 rok). Na początku nie mieli gdzie mieszkać. Zbigniew Zapasiewicz nigdy nie dbał o dobra materialne, uchodził za niepraktycznego, niezaradnego życiowo człowieka. Być może też z powodu choroby alkoholowej nie radził sobie w życiu. Przez kilka lat on – wielki aktor – mieszkał w hotelu pracowniczym. „Nie mieliśmy gdzie mieszkać i miotaliśmy się po zupełnie przypadkowych miejscach. Pamiętam, jak wracaliśmy z jednego z pierwszych wspólnych urlopów w Krynicy Morskiej. Jadąc do Warszawy moją starą dacią, nie wiedzieliśmy, gdzie się w ogóle zatrzymamy”, wspominał. Ostatecznie zamieszkali na warszawskiej Starówce. Zbigniew Zapasiewicz bardzo zmienił się u boku Olgi Sawickiej, zaczęło go cieszyć życie rodzinne, polubił wakacje. Był w dobrej formie, z czasem przestał pić. Pozbył się tego „przymusu". Na początku nie myśleli o ślubie, ale żeby uregulować swoją sytuację pobrali się w 1991 roku. Uważał, że Olga Sawicka poświęciła się dla niego, bo ten związek zaważył na jej życiu zawodowym. Dawano jej do zrozumienia, że jest „tylko” żoną Zbigniewa Zapasiewicza, dyrektorzy teatrów nie chcieli jej angażować. Jak mówił, jego żona „obijała się o mur”. Grała głównie u boku męża, byli razem w Teatrze Dramatycznym, potem w Powszechnym. To na pewno nie było mile widziane. „Gdyby nasz związek nie opierał się na autentycznym uczuciu, skończyłby się ze sto razy”, mówiła Olga Sawicka. (cytuję za interia.pl) Olga Sawicka o Zapasiewiczu: nie miał wad tylko wadki „Rola konkubiny nie jest łatwa, szczególnie w kraju, gdzie mówi się o wolności i tolerancji, a często postępuje odwrotnie”, mówiła Olga Sawicka w „Życiu na gorąco". Ślub dawał jej poczucie bezpieczeństwa i porządkował różne rzeczy prawnie. W codziennym życiu to ona była od zadań specjalnych, jak remonty czy pilnowanie płatności, Zbigniew Zapasiewicz pomagał. Ale jak tłumaczyła: „Zbyszkowi zawdzięczam to, gdzie jestem i kim jestem. Wierzę, że jeśli przebywa się z wyjątkowym człowiekiem, to przejmuje się od niego choć trochę jego cech. Był inteligentny, mądry. Nie miał wad, tylko wadki: niezaradność, roztargnienie”. Ich szczęśliwe życie przerwała nieoczekiwana tragedia. Aktor odszedł nagle. Okazało się, że choruje na zaawansowanego raka wątroby, choroba długo nie dawała o sobie znać. Zbigniew Zapasiewicz umarł trzy dni po diagnozie – 14 lipca 2009 roku. Został pochowany na warszawskich Powązkach. Olga Sawicka długo nie mogła pozbierać się po śmierci męża. Była pewna, że już nie spotka mężczyzny, z którym będzie potrafiła stworzyć dom. Ale spotkała Krzysztofa, biznesmena, są dzisiaj szczęśliwą parą.
Mierzył jej palec, gdy spała; zaskoczył ją oświadczynami. Przed ślubem zrobił wszystko,by nie znaleźli ich paparazzi
Udało się im zaręczyć i wziąć ślub w tajemnicy. Rafał Zawierucha z żoną opowiadają o najpiękniejszych chwilach w ich związku. Jak je zapamiętali?
Oboje mają romantyczne dusze i wiedzą, jak sprawić sobie wzajemnie przyjemność. Radość dnia oświadczyn i emocje wieczoru weselnego zostaną z nimi na długo. Rafał Zawierucha i Beata Wiśnicka-Zawierucha opowiedzieli nam o tym, dlaczego zdecydowali się na sformalizowanie swojego związku. Zaręczyny i ślub Rafała Zawieruchy z żoną. Tak to wspominają Dwudziestego drugiego października 2022 roku – to właśnie wtedy goście naszego studia wideo pobrali się przed oczami wszystkich zgromadzonych gości. Czy w czasach, w których wiele osób nie formalizuje związków, była to dla nich decyzja naturalna? „Oboje czuliśmy potrzebę tego, żeby to był ślub kościelny. Przede wszystkim ze względu na to, że oboje jesteśmy wierzącymi ludźmi. I na pewno też z tradycji”, powiedziała VIVIE.pl Beata Wiśnicka-Zawierucha. „Dla mnie osobiście decyzja o ślubie kościelnym była też takim motorem do tego, żeby pokazać innym, często młodym ludziom, którzy są trochę zagubieni, że warto”, dodał mąż bizneswoman. Uroczystość była piękna, ale państwo młodzi mieli na nią różne zamysły. „Jedyną różnicą w naszym ślubie było to, że ja chciałam skromne wesele. A moim zdaniem na takim nie stanęło”, opowiadała nam Beata. „A dla mnie to było skromne. Nie to, co w Indiach, że trwa po kilka dni”, kontrował ze śmiechem Rafał. Aktor wiele przygotowań poświęcił też momentowi, w którym zapytał wybrankę, czy za niego wyjdzie. „No i piękne były też oświadczyny. Akurat jak byliśmy w Stanach w Chateau Marmont, to był dalej czas pandemii. Trudny czas, ale udało mi się porozumieć i nawiązać fajne kontakty z menadżerem jednego miejsca, który nam udostępnił przepiękny apartament z widokiem na całe Hollywood”, opowiadał przed kamerami VIVY.pl. Czy dla Beaty było to zaskoczenie? „Pamiętam, to była niesamowita po prostu dla mnie sytuacja. W ogóle absolutnie się nie spodziewałam. Zawierucha potrafi takie rzeczy zaplanować”, podkreślała w rozmowie z Rafałem Kowalskim. „Mierzyłem jej palec jak spała. Ale mało skutecznie, bo i tak musiałem potem przerabiać pierścionek zaręczynowy”, śmiał się Rafał Zawierucha. Szczegóły ślubu Rafała Zawieruchy i Beaty Wiśnickiej-Zawieruchy. Paparazzi Podczas naszego wywiadu małżonkowie wspomnieli też o tym, z jakimi wyzwaniami mierzyli się, gdy planowali wesele. Po pierwsze, termin. „Zakochani stwierdzili, że nie ma co czekać z weselem. Niemal od razu zabrali się za jego planowanie. Mieli wielkie szczęście, że w wymarzonym miejscu znaleźli wolny termin. „Na szczęście trafiliśmy na wspaniałą panią dyrektor hotelu Narwil. Wyjątkowa, niezwykle ciepła osoba, która jak nas zobaczyła, to stwierdziła - robimy to!”, zdradzili nam, A czy na imprezie nie pojawili się żadni nieproszeni goście z aparatami? „Udało się wszystko tak zorganizować, że mało w ogóle mediów wiedziało o tym. Oczywiście były tam próby podejścia do kościoła, ale na szczęście mieliśmy też ochronę, która skutecznie zadbała o to, żeby zmylić parę osób”, mówili VIVIE.pl, mając na myśli paparazzich. Więcej w wideo. TYLKO NA VIVA.PL: Mało kto wie, kim jest jego żona. Po raz pierwszy mówią o swojej miłości View oEmbed on the source website
Rozstali się, by trzy lata później do siebie wrócić. Żona Zawieruchy tłumaczy, dlaczego nie była gotowa na związek
Czasem miłości trzeba dać drugą szansę. Wiedzą o tym Rafał Zawierucha i Beata Wiśnicka-Zawierucha, którzy zerwali ze sobą kontakt po 6 miesiącach spotykania się. Musiało minąć trochę czasu, by znów o siebie zawalczyli. Dziś są 3 lata po ślubie.
Ona zobaczyła go w serialu, a niedługo później poznała na żywo. On zagadał do niej na jednym z portali, nie spodziewając się, że to będzie miłość życia. I choć nie od razu udało się im zbudować poukładany związek, dziś wiedzą, dlaczego taka droga była im pisana. Rafał Zawierucha i Beata Wiśnicka-Zawierucha o historii swojej miłości. Jak Rafał Zawierucha poznał żonę? Niedługo potem zerwali W rozmowie w studiu VIVY.pl aktor i jego ukochana powspominali to, jak pierwszy raz mieli ze sobą kontakt. Okazuje się, że to Rafał zagadał do Beaty i dzięki temu ich znajomość mogła się rozwijać. Od razu też zaimponowała mu jednym. „Jechałam wtedy tramwajem i jednocześnie pisałam z Rafałem. To był nasz pierwszy small talk, po prostu relacjonowanie sobie, co robimy. Rafał miał próby w Teatrze Współczesnym, a ja jechałam podpisać akt notarialny na swoje pierwsze mieszkanie. I to, pamiętam, było dla Rafała takie zaskoczenie, że jestem kobietą, która działa i wie, co robi. I która też pewnie ma jakieś oszczędności. Rafał powiedział, że bardzo mu tym - że jechałam kupić swoje pierwsze mieszkanie – zaimponowałam”, mówi nam Beata Wiśnicka-Zawierucha. PRZECZYTAJ TAKŻE: Przed nimi przeprowadzka do Los Angeles; ta rzecz ich przeraża. W tle temat ich córki Aktor, który jest oszczędny i lubi inwestycje, zakochał się też w wielu innych cechach wybranki serca. Ale od razu zbudować im trwałą relację nie było im dane. Po pół roku chodzenia ze sobą, rozstali się na 3 lata. „Nie udało nam się wybudować związku za pierwszym razem i powiedzieliśmy sobie, że nigdy więcej do siebie nie wrócimy. Ale każdy sobie to powiedział w środku ducha”, przypomina aktor. Los sprawił, że zawalczyli o siebie raz jeszcze. Dziś wiedzą, że tak miało być. „Stało się inaczej. I to też, że nie ma czegoś takiego, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, jak to często ludzie mówią. Nigdy nie ma tej samej rzeki. Woda płynie, czas płynie, człowiek gdzieś się zmienia i tak też było u nas. Chyba trochę się pozmienialiśmy, trochę może też się wyszaleliśmy i to było potrzebne”, wskazuje Rafał przed kamerą VIVY.pl i dodaje, że widocznie taki plan miał na nich Bóg, Dlaczego to Beata przestraszyła się związku z artystą? „Rafał mnie zaskoczył tym, że on był bardzo mnie pewny od początku. I wiesz, mnie to trochę przestraszyło. To, że może trochę te sprawy za szybko idą, że to zbyt poważny temat jak na czas, jaki się znamy. Więc chyba to był taki moment, w którym ja troszkę wycofałam się z tego związku”, mówi nam i dodaje: „Ale dla równowagi, jak się drugi raz spotkaliśmy, to ja byłam tą naciskającą”. Więcej znajdziecie w wideo oraz w najnowszym magazynie VIVA!. View oEmbed on the source website
Gdy drugi mąż zostawił Annę Dymną z małym dzieckiem, zwątpiła w miłość. On ocalił ją przed samotnością
Choć oboje nie wierzyli już w miłość, los połączył ich w najmniej spodziewanym momencie. Anna Dymna i Krzysztof Orzechowski poznali się na początku lat 90., a ich relacja z czasem przerodziła się w trwały i silny związek. „Męża mam po to, by go kochać i opiekować się nim, ale też, by się z nim czasem pokłócić", mówiła.
Są żywym przykładem na to, że prawdziwą miłość można spotkać w każdym wieku. I to nawet wtedy, gdy się w nią nie wierzy! Drugi mąż Anny Dymnej zostawił ją z małym dzieckiem i złamanym sercem. Ona szybko wzięła się w garść i postanowiła, że całą uwagę skupi na wychowywaniu synka. Ale los bywa przewrotny: na początku lat 90. na jej drodze pojawił się Krzysztof Orzechowski. Zaiskrzyło? Nie od razu! Choć dziś tworzą jeden z najbardziej inspirujących duetów w świecie teatru, ich historia zaczęła się zupełnie niewinnie. Reżyser i dyrektor Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie oraz zjawiskowa aktorka początkowo byli po prostu przyjaciółmi. Z czasem jednak coś się zmieniło — pojawiła się bliskość, która wykraczała daleko poza zwykłą sympatię. Uczucie dojrzewało, aż w końcu oboje zrozumieli, że łączy ich coś wyjątkowego. On szybko zdobył serce nie tylko ukochanej, ale i jej syna. Ich rodzina, pełna ciepła i zrozumienia, stworzyła dom marzeń na obrzeżach Krakowa... View Ediplayer on the source website Anna Dymna i Krzysztof Orzechowski: oboje nie wierzyli w miłość. Jak się poznali? Spotkali się na początku lat 90. On pracował jako reżyser w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie. Przypomnijmy, że ukochany ulubienicy widzów zaczynał jako aktor. Gdy ukończył PWST w Krakowie, zaczął występować na scenie warszawskiego Teatru Dramatycznego. Artystka nigdy nie ukrywała, że połączyły ich wspólne doświadczenia. „Zdarza się jednak, że po niepowodzeniach małżeńskich spotykamy podobnych do nas rozbitków. Połączyła nas… niechęć do nowej miłości. Początkowo tylko zaprzyjaźniłam się z Krzysiem, wzajemnie sobie pomagaliśmy", wyznała. Mimo że reżyser miał córkę z wcześniejszego związku, to nie miał problemów ze znalezieniem nici porozumienia z synem ulubienicy widzów. Gdy zostali małżeństwem, jej pociecha nazywała jej męża "tatą". Później zamieszkali ze sobą w podkrakowskiej wsi Rząski. Tam pobudowali dom. Zdawali sobie sprawę z tego, że ich życie nie będzie proste. Pracowali wówczas w różnych krakowskich teatrach. „Mamy tego pecha, że Krzysztof jest zawsze dyrektorem jakiegoś konkurencyjnego teatru. Tylko wysoka kultura osobista pozwala nam się nie pozabijać wzajemnie", mówiła z uśmiechem. Czytaj także: Gdy miał 15 lat, ojciec go opuścił i zaplanował sobie inny model życia. Paweł Deląg najwięcej zawdzięcza ukochanej mamie i babci Anna Dymna i Krzysztof Orzechowski, lata 90. XX wieku Anna Dymna i Krzysztof Orzechowski – historia miłości „Czasem jestem u jego boku dwa razy w roku. Taki facet jak Krzyś powinien mieć trzy żony: jedną do sprzątania, prania i prasowania, drugą, która byłaby jego sekretarką i mózgiem zapamiętującym tysiące spraw, nad którymi pracuje od świtu do nocy. I trzecią wysoką blondynkę z dużym biustem, żeby towarzyszyła mu na różnych uroczystościach. Ja żadnej z tych ról nie wypełniam, bo nie mam czasu!", dodawała. „Zdarza nam się ostro dyskutować (…) Męża mam po to, by go kochać i opiekować się nim, ale też, by się z nim czasem pokłócić. Najważniejsze, że ciągle chcemy być razem. Razem pomilczeć, razem pokrzyczeć”, wyjaśniła w rozmowie z „Dobrym Tygodniem". Czytaj także: Została okrutnie potraktowana, Anna Dymna opowiedziała o walce z hejtem. "Teraz przyszły straszne czasy, że to jest dozwolone" Krzysztof bez wątpienia wspierał swoją żonę w każdej sytuacji. Tak samo było wtedy, gdy w 2003 roku założyła Fundację Anny Dymnej - „Mimo wszystko”. Trzymał mocno kciuki, aby każdy projekt i marzenia żony doszły do skutku. Aktorka również oddała całe serce tej miłości. Była przy nim w trudnych chwilach, nawet wtedy, gdy żegnał się ze stanowiskiem dyrektora Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Z czasem pojawiły się plotki, które sugerowały, że między nimi jest kryzys. Jednak ona zawsze jest przy ukochanym. W radości i cierpieniu. Przykładem może być fakt, że reżyser w 2021 roku zachorował na koronawirusa. To właśnie Anna Dymna nie odstępowała go na krok. „Koronawirus jest nieobliczalny, agresywny, chimeryczny (…) Walka z nim bywa dramatyczna. Nie wszyscy ją wygrywają. Mój mąż, który zaraził się COVID-19, żyje tylko dzięki skutecznej interwencji lekarzy”, mówiła. Kiedy najgorsze minęło, oboje wrócili do swoich obowiązków oraz codzienności. Dzisiaj wspólnie działają charytatywnie oraz angażują się w projekty kulturalne. Ostatni czas bardzo ich zbliżył do siebie i umocnił ich miłość. Nawet ten zły czas okazał się dla nich kolejnym wyzwaniem, które bez wahania pokonali. Życzymy im dużo zdrowia, szczęścia i miłości. CZYTAJ TEŻ: Janusz Gajos bił się tylko o jedną kobietę - Barbarę Nabiałczyk. Została jego żoną i matką jego jedynego dziecka
Był miłością supermodelki z lat. 90. Co dziś się dzieje z najsłynniejszym magikiem świata?
W latach 90. David Copperfield i Claudia Schiffer byli uznawani za najbardziej elektryzującą parę show‑biznesu. Ale czy była to prawdziwa miłość, czy misterny chwyt marketingowy? Dziś magik z majątkiem 3 mld USD nie tylko występuje w Las Vegas, ale także stacza się w obliczu 16 zarzutów molestowania – w tym rzekome kontaktów z nieletnimi.
Byli jedną z najbardziej elektryzujących par lat 90. Ona – niemiecka supermodelka, on – iluzjonista, który potrafił sprawić, że zniknęła sama Statua Wolności. Związek Claudii Schiffer i Davida Copperfielda rozpalał wyobraźnię milionów osób na całym świecie. Dziś świat nie mówi już o ich miłości, lecz o kontrowersjach wokół magika, który wciąż występuje w Las Vegas… i staje przed poważnymi zarzutami. Związek z Claudią Schiffer – autentyczny romans czy mistrzowski PR? Ich pierwsze spotkanie wyglądało jak z filmu – piękna kobieta z okładki i mężczyzna, który sprawiał, że niemożliwe stawało się możliwe. Claudia Schiffer poznała Davida Copperfielda w 1993 roku, podczas jego występu w Berlinie. Wkrótce świat obiegła wiadomość: są parą. W 1994 roku zakochani ogłosili zaręczyny. Ich wspólne zdjęcia pojawiały się wszędzie – na czerwonych dywanach, w ekskluzywnych sesjach, w blasku fleszy. Nie wszyscy jednak wierzyli w autentyczność tej relacji. Pojawiały się plotki, że wszystko zostało wyreżyserowane. „To było zaplanowane i opłacone” – twierdzili niektórzy. Claudia jednak stanowczo zaprzeczała, podkreślając, że była zakochana i nie była to żadna „ustawka”. Po sześciu latach relacja dobiegła końca, a oboje zdecydowali się na milczenie. Modelka przez długi czas nie komentowała związku z Copperfieldem. Może dlatego ich historia do dziś wzbudza tak wiele emocji. CZYTAJ TEŻ: Claudia Schiffer w najnowszej kampanii Versace Życie po związku – imperium magii i miliardowe fortuny Choć ich drogi się rozeszły, Copperfield nie przestał błyszczeć. Choć nie w świetle reflektorów Hollywood, to w Las Vegas, gdzie do dziś czaruje publiczność w MGM Grand. Magik stworzył prawdziwe imperium – nie tylko w iluzji, ale i w biznesie. David Copperfield jest dziś właścicielem majątku wartego około 3 miliardów dolarów. Posiada luksusową wyspę Musha Cay na Bahamach, imponujące kolekcje pamiątek magicznych (ponad 150 tysięcy eksponatów!), nieruchomości i prywatne apartamenty. Występuje niemal codziennie – jego show w Las Vegas nieprzerwanie przyciąga tłumy. Wydawało się, że Copperfield osiągnął wszystko: sukces, pieniądze i status legendy. Ale sielanka nie trwała wiecznie… Fala oskarżeń – 16 kobiet przerywa milczenie W 2024 roku media na całym świecie obiegła szokująca wiadomość. 16 kobiet oskarżyło Davida Copperfielda o molestowanie seksualne. Co więcej, niektóre z nich twierdzą, że były niepełnoletnie w chwili, gdy rzekomo doszło do nadużyć. Śledztwo dziennikarskie portalu The Wrap ujawniło wstrząsające relacje kobiet, które miały styczność z magikiem w różnych momentach jego kariery – podczas występów, na backstage’u, a także w sytuacjach prywatnych. Jedna z ofiar mówi wprost: miała 16 lat, kiedy Copperfield miał dopuścić się nadużycia. Świat, który podziwiał iluzjonistę, zaczął zadawać pytania. Jak to możliwe? Czy człowiek, który tak często znikał na scenie, ukrywał też swoją mroczną stronę? Obrona magika – stanowcze zaprzeczenia i czekanie na sprawiedliwość Copperfield nie pozostał bierny wobec zarzutów. W specjalnym oświadczeniu zapewnił o swojej niewinności. „Wierzę w prawdę i sprawiedliwość. Jestem gotów współpracować z władzami” – napisał. Jego prawnicy twierdzą, że brak twardych dowodów oraz upływ czasu znacząco utrudnia obiektywne rozpatrzenie spraw. Mimo powagi oskarżeń, Copperfield wciąż występuje. Jego harmonogram w Las Vegas nie uległ zmianie. Na scenie nadal potrafi oczarować publiczność… Ale czy uda mu się zniknąć z krzyżowego ognia mediów? Co przyniesie przyszłość – cisza przed burzą czy koniec kariery? Magik, który w latach 80. zniknął na oczach całego świata wraz ze Statuą Wolności, dziś sam nie potrafi jednak zniknąć z nagłówków gazet. Choć jego pokazy nadal przyciągają tłumy, nad jego karierą zawisły ciemne chmury. Czy David Copperfield przetrwa ten kryzys? Czy zarzuty zniszczą jego legendę? A może, jak w jednej ze swoich iluzji, znów nas wszystkich zaskoczy? Jedno jest pewne – jego historia to dziś więcej niż magia. To dramat, który wciąż się toczy... Źródło: Złote Przeboje, JastrząbPost, Kobieta Interia