Stracił żonę, a potem zakochał się w siostrze Emily Blunt. „Diabeł ubiera się u Prady” zmienił w życiu aktora wszystko
Nie każda wielka historia miłosna zaczyna się od iskry. Niektóre rodzą się z ciszy po stracie. Felicity Blunt i Stanley Tucci spotkali się w momencie, gdy życie aktora było naznaczone żałobą. Ich relacja nie była oczywista — była powolna, ostrożna, ale prawdziwa. I właśnie dlatego dziś fascynuje bardziej niż niejeden hollywoodzki romans.
Na czerwonym dywanie Felicity Blunt pojawia się u boku męża, ale rzadko zabiega o uwagę mediów. Nie dlatego, że brakuje jej pewności siebie — raczej dlatego, że nigdy nie potrzebowała światła reflektorów, by istnieć. Jej historia to opowieść o kobiecie, która nie szukała sławy, a mimo to stała się częścią jednej z najbardziej poruszających historii miłosnych współczesnego Hollywood. Felicity Blunt — życie poza światłem reflektorów W świecie, w którym nazwisko „Blunt” kojarzy się przede wszystkim z Emily — jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek swojego pokolenia — Felicity wybrała inną drogę. Cichszą, ale nie mniej znaczącą. Zamiast planów filmowych — książki. Zamiast czerwonych dywanów — rozmowy z autorami. Jako agentka literacka pracuje z historiami innych ludzi. Pomaga je kształtować, wydobywać, dopracowywać. To paradoksalne, że sama stała się bohaterką opowieści, której nie planowała. Opowieści o miłości, która przyszła nie w odpowiednim czasie — ale w tym właściwym. Stanley Tucci i Felicity Blunt — miłość, która przyszła po stracie Zanim pojawiła się Felicity, życie Stanleya Tucciego było inne. Uporządkowane. Zakorzenione. Jego pierwsza żona, Kate Spath-Tucci (ur. 1962, zm. 2009), była nie tylko partnerką, ale fundamentem jego świata. Ich małżeństwo trwało 14 lat. Wspólnie wychowywali troje dzieci. Kiedy Kate zmarła po walce z rakiem, ten świat się rozpadł. I choć życie toczyło się dalej, coś w nim już na zawsze pozostało pęknięte. Aktor nie ukrywał tego bólu. W jednym z wywiadów powiedział: „To wciąż jest trudne. I zawsze będzie trudne. Ale ona nigdy nie chciałaby, żebyśmy pogrążali się w żałobie i pozwolili jej przejąć nasze życie.” To zdanie brzmi jak granica — między przeszłością a próbą pójścia dalej. Zobacz też: To wydarzenie może konkurować z Met Galą! Tak wyglądała premiera „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Spotkanie, które zmieniło wszystko Ich pierwsze spotkanie było krótkie i raczej niezobowiązujące. Premiera „Diabeł ubiera się u Prady” w 2006 roku — on przyszedł z żoną, ona towarzyszyła siostrze. Kilka zdań, uprzejma rozmowa i tyle. Nic nie wskazywało na to, że kiedyś jeszcze do tego wrócą. Dopiero kilka lat później ich drogi znów się przecięły — tym razem na ślubie Emily Blunt i Johna Krasinskiego nad jeziorem Como. Okoliczności były zupełnie inne, podobnie jak moment w ich życiu. Jak wspominał Stanley Tucci: „Spotkałem ją dzięki jej siostrze… widziałem ją wcześniej na premierze. Moja żona jeszcze żyła… Zmarła kilka lat później. Półtora roku później pojechałem na ślub Emily i wtedy zobaczyłem Felicity — i to był początek.” To nie była historia z nagłym zwrotem akcji. Raczej spokojny początek relacji, która z czasem nabrała znaczenia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/GettyImages-139034612-646096b.jpg" width="2128" height="3000" alt="NEW YORK, NY - FEBRUARY 15: Actor Stanley Tucci and Felicity Blunt attend the Nanette Lepore Fall 2012 fashion show during Mercedes-Benz Fashion Week at The Stage at Lincoln Center on February 15, 2012 in New York City. (Photo by )" title="Nanette Lepore - Front Row - Fall 2012 Mercedes-Benz Fashion Week" /> Różnica wieku i wątpliwości, które mogły wszystko zakończyć Ich relacja od początku nie była całkiem prosta. Dzieliło ich 21 lat — Felicity była przed trzydziestką, Tucci miał za sobą długie małżeństwo, dzieci i trudne doświadczenia. Sam przyznawał, że miał wątpliwości i próbował się wycofać. Jak mówił: „Bałem się wejść w ten związek i próbowałem go zakończyć, bo jestem od niej dużo starszy i nie chciałem czuć się stary przez resztę życia.” To nie była decyzja podjęta od razu. Raczej proces — z dystansem, ostrożnością i próbą zrozumienia, czy to ma sens. Z czasem jednak stało się jasne, że ta relacja jest dla niego ważniejsza niż obawy, które ją na początku hamowały. Sam podkreślał później, że wiedział, iż Felicity jest kimś wyjątkowym. Zobacz też: Gwiazda "Diabeł ubiera się u Prady" zaskakuje nowym wizerunkiem. Dziś trudno ją rozpoznać. Nie do wiary, że to ta sama osoba! Rodzina, która powstała z miłości i codziennych wyborów Kiedy pobrali się w 2012 roku, ich związek był już ugruntowany, ale wciąż wymagał uważności. Felicity nie wchodziła tylko w relację partnerską — stawała się częścią życia mężczyzny, który wychowywał dzieci i nadal mierzył się ze stratą. Tucci mówił o tym wprost: „Felicity była niesamowita — przyjęła wdowca i trójkę dzieci. To ogromna rzecz w tak młodym wieku. Jeśli ktoś uczynił nasze życie lepszym, to właśnie ona.” Z czasem ich rodzina się powiększyła. W 2015 roku urodził się Matteo, a trzy lata później Emilia. To było kolejne naturalne rozszerzenie ich wspólnego życia — bez wielkich deklaracji, raczej krok po kroku. Wspólna codzienność — kuchnia, książki i bliskość Najwięcej o ich relacji mówi jednak codzienność. Nie premiery czy wywiady, ale zwykłe momenty — wspólne gotowanie, rozmowy przy stole, życie rodzinne. W czasie pandemii wiele osób zobaczyło ich w bardziej prywatnym wydaniu — w krótkich nagraniach z kuchni, gdzie Tucci przygotowywał drinki, a Felicity była za kamerą. To były proste sytuacje, ale pokazywały ich naturalną dynamikę. Może dlatego jego słowa brzmią tak zwyczajnie: „Felicity sprawiła, że wszystko stało się dla nas lepsze.” Bez wielkich deklaracji. Po prostu — lepsze. Źródła: vogue.pl, graziadaily.co.uk, The Drew Barrymore Show
Po rozstaniu z Jandą długo leczył złamane serce, szczęście odnalazł dopiero u boku piątej żony. Andrzej Seweryn kończy 80 lat
Jest jednym z najwybitniejszych aktorów w historii Polski. Grał u najlepszych reżyserów i to nie tylko w Polsce, ale też we Francji, którą nazywa swoją drugą ojczyzną. Jego znajomi mówią, że jest tytanem pracy i perfekcjonistą. Te cechy sprawiły, że kariera Andrzeja Seweryna zawsze układała się fenomenalnie. Mniej szczęścia miał w życiu prywatnym. Z okazji 80. urodzin aktora przypominamy historię jego małżeństw.
Andrzej Seweryn powiedział kiedyś o sobie, że jest facetem opętanym przez pracę. Zdarzało mu się nawet zemdleć na scenie z przepracowania. A jednak najlepiej czuł się w teatrze albo na planie filmowym. Dopiero niedawno trochę się zmienił, wyhamował, docenił uroki domu i bliskość rodzinnych relacji, chociaż nadal pozostaje aktywny zawodowo. Aktor ma za sobą barwne i bogate życie osobiste, był kilkakrotnie żonaty, ma troje dzieci – córkę, znaną aktorkę Marię Seweryn i dwóch dorosłych już synów: Yanna i Maximiliena. Ale szczęście znalazł dopiero u boku Katarzyny Kubackiej-Seweryn, propagatorki kultury, organizatorki Festiwalu Filmowego – „Spotkania Niezwykłe”, autorki wielu projektów artystycznych. To jest jego małżeństwo na dobre i złe, na całe życie. Oto historia miłości pary. [Ostatnia aktualizacja tekstu na viva.pl 04.05.2024] Andrzej Seweryn: cztery małżeństwa Wcześniej aktor był żonaty cztery razy. Po raz pierwszy ożenił się w 1970 roku z Bogusławą Blajfer, to była studencka miłość, której pomogła...polityka. Oboje uczestniczyli w studenckich protestach ’68 roku, drukowali ulotki wykorzystując do tego wyżymaczkę kultowej pralki „Frania". Potem oboje siedzieli w więzieniu, choć Bogusława znacznie dłużej, bo została oskarżona z poważnego paragrafu, o próbę obalenie siłą ustroju PRL. Młodzieńczy związek przetrwał 3 lata. Poszli swoimi drogami, zakładając nowe rodziny. Po latach Andrzej Seweryn powiedział w rozmowie dla „Playboya”: „Oglądałem zdjęcia z mojego pierwszego ślubu – z całym szacunkiem dla urody Brada Pitta i Angeliny Jolie, zobaczyłem na nich porównywalną parę". W 1974 roku zrobiło się głośno o jego ślubie z Krystyną Jandą. Był już uznanym aktorem. Ona dopiero zaczynała karierę, więc ich relacja opierała się na układzie mistrz i uczennica. Jandzie szybko zaczęło to doskwierać. Mieli tak różne charaktery i oczekiwania, że ten związek był chyba z góry spisany na straty. I dzisiaj pewnie lepiej rozumieją się jako przyjaciele i rodzice Marii Seweryn. W 1980 roku, niedługo po rozwodzie z Krystyną Jandą, Andrzej Seweryn wyjechał do Francji, gdzie zastał go stan wojenny. Pozostał na emigracji, podczas której miał wielkie sukcesy, był m.in. aktorem francuskiej sceny narodowej „Comédie Française”. We Francji ożenił się z Laurence Bourdil, a następnie z piękną libańską aktorką Mireille Maalouf. Byli razem 15 lat. Podobno dla niego odłożyła karierę aktorską, zajęła się domem i wychowaniem ich syna Maximiliena. Ale Seweryn wrócił po latach do Polski, a Mireille postanowiła pozostać we Francji. Ich relacje zaczęły się rozluźniać. Zobacz też: Krystyna Janda i Andrzej Seweryn byli małżeństwem przez pięć lat. Oto historia ich miłości Katarzyna Kubacka-Seweryn i Andrzej Seweryn: historia miłości Wchodzenie w nowe związki, jest jak zaczynanie życia na nowo. Andrzej Seweryn robił to wiele razy. Ale wreszcie znalazł kobietę, u której boku zamierza spędzić resztę życia. Poznali na festiwalu filmowym w Maroku. Katarzyna napisała na zaproszeniu: „Ciepło pozdrawiam”. Jego to zainteresowało. „Może dla innych osób nie ma w tym nic nadzwyczajnego, ale do mnie nikt wcześniej tak nie pisał. Byłem ciekaw, kto to jest. Potem zobaczyłem wysoką, piękną kobietę w długiej sukni i stało się. Po prostu się zakochałem”, opowiadał w "Twoim Stylu". Ona spodziewała się spotkania z chłodnym, wyniosłym aktorem. A okazał się ujmujący, otwarty, dowcipny. Zaimponowało jej, że jest zawsze ciekawy nowych wyzwań i różnorodnych aktorskich przeżyć. Grał w kabarecie „Pożar w burdelu", wystąpił w teledysku „Otsochodzi". Szybko znaleźli porozumienie. Przegadali całą noc. „Następnego dnia - mówiła Katarzyna Kubacka-Seweryn w rozmowie z Magdaleną Żakowską w „Urodzie Życia” – na pożegnalnej kawie nad horyzontem pokazała się tęcza. Nasza tęcza. Teraz o tym wiem. Andrzej wpisał mi w książce proroczą dedykację: „W oczekiwaniu na obiecaną tęczę…” Odjechał, ale niebawem znów mieli się spotkać. Zobacz też: Andrzej Seweryn w młodości przebywał w więzieniu. Teraz opowiedział o „jednym z pierwszych męskich doświadczeń” w jego życiu Katarzyna Kubacka-Seweryn i Andrzej Seweryn: na dobre i na złe Kiedy się poznali, oboje nie byli już młodzi. Mieli za sobą wystarczający bagaż doświadczeń i przeżyć. Katarzyna Kubacka-Seweryn przeżyła miłosny zawód i nie myślała o tym, żeby jeszcze raz wiązać się z kimś na stałe. Zakładać rodzinę. Andrzeja Seweryna poznała wtedy, gdy godziła się już z życiem „szczęśliwej singielki", która przynajmniej sama o sobie decyduje. Jest niezależna, ma swoją przestrzeń i spędza życie na pracy i podróżach. Stało się jednak inaczej. Zakochali się w sobie, wiedzieli, że grzechem byłoby odrzucać szansę, jaką daje im los. Pewnego razu Andrzej Seweryn zaprosił ją do Rzymu i tam podczas uroczystej kolacji oświadczył się. Pobrali się w 2015 roku, w polskiej ambasadzie. Czytaj też: Stara się ją chronić. Kilka lat temu ukochany Iwony Pavlović zabronił jej jednej rzeczy Nie myślą o przeszłości. Katarzyna Kubacka-Seweryn mówiła w rozmowie z „Urodą życia", że nigdy nie obawiała się tego, że jej ukochany był kilkakrotnie żonaty. Wiedziała, że ich uczucie jest wyjątkowe. I że spotkali się w najlepszym dla siebie czasie, jako w pełni dojrzali ludzie, Andrzej Seweryn ma dzisiaj 78 lat, Katarzyna Kubacka-Seweryn jest o 18 lat młodsza, oboje mają już wnuki. Potrafią docenić wagę kompromisu, wiedzą, jakie to ważne, by wszystko przegadać – to, co cieszy i to, co boli, przeszkadza. Być razem, a jednocześnie nie rezygnować z siebie i swoich pasji. Czasem zdarzały im się nieżyczliwe spojrzenia i komentarze. Uwagi o artyście z bogatą przeszłością. Ale oni pokazali, że mają rację, są ze sobą już 13 lat i więź między nimi jest coraz silniejsza. Andrzej Seweryn i Katarzyna Kubacka-Seweryn na premierze serialu "Królowa", Warszawa, 20.06.2022 r. Ciepły, rodzinny dom Dzisiaj mieszkają razem w apartamencie niedaleko warszawskich Łazienek. Stworzyli swój własny dom, chociaż musieli nauczyć się swoich nawyków, przyzwyczajeń, charakterów. Andrzej Seweryn miał czasem żal do żony, że traktuje go jak nauczycielka i próbuje wychować. Ona zauważała, że mąż trzyma nierozpakowane kartony z rzeczami od kilku lat. „Andrzej o zgrozo, do dziś nie wie, że szuflady i szafki same się nie zamykają", śmiała się w rozmowie z „Urodą życia". Ale jego uwagi brała za komplementy – przez wiele lat pracowała jako polonistka i uwielbiała prace w szkole. Poza tym, jak mówiła Magdalenie Żakowskiej: „Andrzej wie, że jest osobą bardzo przeze mnie kochaną. Że ufam mu i choć czasem się sprzeciwiam, traktuję go jak autorytet”. On na swoim Instagramie, pod jednym ze zdjęć napisał: „...I powiedziałem Kasi, jak ją kocham, nawet gdy gubi parasolki... A gubi! Oj gubi!". Andrzej Seweryn niedawno udzielił wywiadu VIVIE!, w którym otworzył się na temat relacji z żoną. Mówi, że od lat jest wielbicielem jednej kobiety. „W tej chwili jestem wielbicielem jednej kobiety. I to od 12 lat", tłumaczył. Czy ta późniejsza miłość jest inna? „Pewnie tak. W każdym razie w moim przypadku była inna, jak widać. Zawsze mówiłem moim synom, żeby wiązali się z kobietami, które mają poczucie humoru. No i tak się stało z ich ojcem, czyli mną”, opowiadał Krystynie Pytlakowskiej. W ich relacji nie ma nudy. To ukochana pomaga zatrzymać Andrzejowi Sewerynowi w sobie młodzieńca. Katarzyna Kubacka-Seweryn przychodzi na premiery męża i zawsze jest szczera w ocenach. „Jest surowym sędzią. To bardzo dobrze mi robi. […] Oczywiście, że jesteśmy wrażliwi na nasze słabości i wolimy, żeby nas chwalono, ale tylko idiota wierzy wszystkim, którzy go chwalą”, zwierzał się aktor. Zakochani podarowali sobie nawzajem nowe światy. Przede wszystkim dom – ciepły, rodzinny, wielopokoleniowy. Dzieci ich obojga są tu kochane, a wnuki bardzo lubią bawić się z dziadkiem. Katarzyna sprawiła, że życie rodzinne nabrało intensywnych barw. I stało się tak bardzo ważne. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Zobacz też: Andrzej Chyra i Magdalena Cielecka byli najgorętszą parą show-biznesu. Poznała ich... żona aktora Katarzyna Kubacka-Seweryn, Andrzej Seweryn, Premiera filmu Niebezpieczni dżentelmeni, 19 stycznia 2023
Byli złotą parą Hollywood, wszyscy zazdrościli im tej miłości. Nikt nie znał prawdy. Ta jedna rzecz zrujnowała ich małżeństwo
Piękni, sławni i bogaci. Wydawało się, że Barbra Streisand i Elliott Gould stworzą trwały związek. Tym bardziej, że doczekali się syna. Ale sielanka trwała zaledwie osiem lat... Później cały świat mówił o ich rozwodzie. Poznaj tę niezwykłą historię pary.
Do dzisiaj Barbra Streisand uchodzi za jedną z najlepszych aktorek w Hollywood. Przed laty kochały ją miliony telewidzów, miała wielu adoratorów. Ulubienica publiczności dwa razy stawała na ślubnym kobiercu. Jej pierwszym wybrankiem był Elliott Gould. Co wiemy o tym uczuciu, które szybko się skończyło? Barbra Streisand i Elliott Gould — historia miłości Kilka lat temu Elliott Gould w programie „Sunday Morning" przyznał, że to właśnie kariera byłej żony zrujnowała ich związek i nie było szans, by go odbudować. Jak jednak zaczęło się ich uczucie? Poznali się podczas pracy nad broadwayowskim musicalem „I Can Get It for You Wholesale". 19-letnia wówczas aktorka podczas castingu zauroczyła się cztery lata starszym, przystojnym artystą, który wcielał się w główną postać. To miało być tylko kolejne przesłuchanie. Krótkie spotkanie, kilka zdań i powrót do codzienności. A jednak wydarzyło się coś, czego nikt nie planował. Gdy castingi dobiegły końca, Barbra Streisand zostawiła producentom swój numer telefonu. Ten drobny gest uruchomił lawinę zdarzeń. CZYTAJ TEŻ: Kilka dni przed 80. urodzinami ożenił się po raz drugi. Szczęście uwielbianego aktora przerwał tragiczny wypadek Elliott Gould nie wahał się ani chwili. Sięgnął po telefon i wykręcił numer. Ten jeden telefon zmienił wszystko. Tak właśnie zaczęła się historia, która wkrótce miała zelektryzować całe Hollywood. Lata 60. należały do nich. Gdziekolwiek się pojawiali, natychmiast przyciągali spojrzenia. Byli inni, wyrazisti, nie do podrobienia. On – charyzmatyczny i intrygujący. Ona – magnetyczna i absolutnie hipnotyzująca. Razem tworzyli duet, od którego nie sposób było oderwać wzroku. Szybko zaczęto o nich mówić jako o jednej z najgorętszych par w Hollywood. Ich relacja budziła emocje, fascynację i nieustanne zainteresowanie. A gdy w 1963 roku stanęli na ślubnym kobiercu, dla wielu był to moment przypieczętowania historii, która wydawała się wręcz filmowa. „Szybko zdecydowaliśmy się pobrać i nasze wspólne życie było naprawdę wspaniałe", tłumaczył. Co więcej, w 1966 roku doczekali się syna — Jasona. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgU9Gkko-3e88f44.jpg" width="1986" height="1600" alt="American actress and singer Barbra Streisand receives a kiss from her husband, actor Elliott Gould, on her opening night in 'Funny Girl' at the Prince of Wales Theatre, London, 13th April 1966. (Photo by Central Press/Hulton Archive/Getty Images)" title="Elliott's Funny Girl" /> Dlaczego Barbra Streisand i Elliott Gould się rozstali? Wszyscy trzymali za nich kciuki i wierzyli, że to uczucie przetrwa próbę czasu. Rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna – ich małżeństwo zakończyło się po zaledwie ośmiu latach, co dla wielu było ogromnym zaskoczeniem. Elliott Gould w rozmowie dla „Sunday Morning” nie pozostawił złudzeń. Przyznał, że od początku różnili się oczekiwaniami wobec związku. Dodatkowo ona coraz mocniej skupiała się na pracy, która zaczęła zajmować w jej życiu więcej miejsca niż sprawy rodzinne. To właśnie te różnice miały ostatecznie przesądzić o ich rozstaniu. „Barbra, która wciąż pisze książkę o swoim życiu, pewnego razu odezwała się do mnie i zapytała, dlaczego według mnie się rozstaliśmy. Odpowiedziałem jej, że oboje zaczęliśmy dojrzewać w inny sposób, chcieliśmy innych rzeczy, co sprawiło, że stopniowo się od siebie oddalaliśmy. Wydaje mi się, że jednym z powodów było to, że w pewnym momencie Barbra stała się ważniejsza niż nasz związek. Ale myślę, że poszło nam naprawdę dobrze. Rozwód przebiegł szybko i bezboleśnie, a nikt nie odbierze nam tego, co razem przeżyliśmy", mówił. Choć ich wspólna historia dawno dobiegła końca, życie napisało dla nich zupełnie nowe scenariusze. Dziś każde z nich poszło własną drogą – ona odnalazła stabilność i spokój u boku Jamesa Brolina, on z kolei układał sobie życie z Jennifer Bogart. To już zupełnie inny rozdział, daleki od dawnych emocji, ale wciąż przyciągający uwagę tych, którzy pamiętają ich wspólną przeszłość. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Barbra Streisand przeszła piekło jako dziecko. Nie wierzyła w nią nawet własna matka
Kilka dni przed 80. urodzinami ożenił się po raz drugi. Szczęście uwielbianego aktora przerwał tragiczny wypadek
Wojciech Siemion – aktor, który żył sceną nawet poza nią – odszedł 16 lat temu, pozostawiając po sobie niezwykłą historię talentu, pasji i miłości, która potrafiła odmienić jego życie nawet w najtrudniejszych chwilach.
Wojciech Siemion zasłynął z wielu genialnych ról filmowych i teatralnych. Przez całe życie powtarzał, że to aktorstwo wybrało jego. Na początku miał zostać prawnikiem, ale kiedy poznał wiersze Różewicza, wszystko się w jego życiu zmieniło. Mówiono o nim, że to typ artysty, który nigdy nie wychodzi ze swojej roli, a codzienne życie było dla niego jak przedłużenie sceny – nie mówił zwyczajnie, a deklamował. Gdy po śmierci ukochanej żony wydawało mu się, że nic dobrego już go nie spotka, los przyniósł mu jeszcze jedną wielką miłość. Wojciech Siemion wierzył bowiem, że na uczucie nigdy nie jest za późno. Dziś mija 16 lat od jego śmierci. Wojciech Siemion: rodzina, dorastanie Urodził się 30 lipca 1928 we wsi Krzczonów, w rodzinie Mikołaja i Apolonii Siemionów. Miał szóstkę braci, wśród nich dziennikarza Leszka Siemiona, a także chemika Ignacego Siemiona. Wielkim wzorem do naśladowania w dzieciństwie był dla Wojciecha Siemiona jego tata, który w Krzczonowie otrzymał pracę wiejskiego nauczyciela i czuł do tego zajęcia ogromne powołanie. Bardzo mu zależało, aby każde dziecko miało dostęp do kultury i sztuki. Znał na pamięć całego "Pana Tadeusza", a swoim entuzjazmem i miłością do poezji zarażał wszystkich wokół, włącznie ze swoimi dziećmi. We wsi był nawet teatr, a mieszkańcy na co dzień lubili spotykać się i śpiewać ludowe pieśni. Przesiąknięty takim otoczeniem Wojciech Siemion, miał bardzo szczęśliwe dzieciństwo. "Jeżeli myślę o Krzczonowie, to natychmiast wyświetla mi się z fotograficzną dokładnością nasz stary dom rodzinny, i stawy przy tym domu, i dziadkowa łódź, którą wypływaliśmy na połów, i bardzo piękne stare drzewa, o których wiem, że ich już tam nie ma, ale są w mojej wyobraźni. Pamiętam doskonale sąsiadów. I Józka, co grał na trąbce, i Józka Krzysiaka, który prowadził pięknie melodię na skrzypcach, i Mietka Robaka, znakomitego bębnistę", wspominał w "Kurierze Lubelskim" w 2008 roku. Wszystko zmieniło się, gdy przyszła II wojna światowa. Mikołaj Siemion za działania konspiracyjne został kilkukrotnie aresztowany. Osłabiony i chory na tyfus nawet w więziennych celach szerzył swoją miłość do poezji i czytał innym więźniom wiersze znanych poetów. Ojciec Wojciecha Siemiona zginął w Auschwitz w 1942 roku... Czytaj też: Maja Wachowiak była gotowa rzucić wszystko dla Gustawa Holoubka. Ich huczny ślub wszedł do literatury Wojciech Siemion: jak poznał ukochaną Jadwigę? Mimo że od dziecka ciągnęło go na scenę, nie myślał o aktorstwie, jak o sposobie na życie. Po drodze miał nawet kilka poważnych doświadczeń scenicznych - jako uczeń Gimnazjum i Liceum dla Dorosłych im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu Wojciech Siemion zadebiutował w Krakowiakach i góralach Wojciecha Bogusławskiego na scenie miejskiego teatru, ale kiedy przyszło mu wybierać kierunek studiów, postawił na prawo. Studia prawnicze nie dały mu co prawda szczęścia zawodowego, ale gdyby nie one, nie poznałby swojej ukochanej żony Jadwigi. Była jego koleżanką z Wydziału Prawa KUL, a później uznaną i utalentowaną adwokatką, którą aktor pieszczotliwie nazywał "Piwką". Pobrali się 3 stycznia 1950 roku w Konopnicy niedaleko Lublina. Jakiś czas później ich rodzina powiększyła się o pierwszą pociechę - syna Krzysztofa. Żona, widząc jak jej ukochany tęskni za sceną i nie umie znaleźć sobie miejsca, pomogła podjąć mu decyzję o spróbowaniu swoich sił w aktorstwie. Posłuchał od razu. Kiedy Wojciech Siemion pojawił się na egzaminach na wydział aktorski warszawskiej PWST, wprawił w zachwyt samego Aleksandra Zelwerowicza. Aktor i nauczyciel postanowił pomóc utalentowanemu debiutantowi w jak najszybszym ukończeniu szkoły aktorskiej, dzięki czemu Wojciech Siemion został absolwentem w trybie skróconym. Wojciech Siemion grywał prowincjuszy Od tamtej pory można go było widzieć na wielu polskich scenach teatralnych, a wkrótce także i na małym ekranie, w filmach i serialach. Wcielił się m.in. w postać Kacperskiego w "Zezowatym szczęściu", Józia w "Jutro premiera", kaprala Naroga w "Skąpani w ogniu", Wilczka w "Ziemi obiecanej". Pojawił się w serialach takich jak "Złotopolscy", "Wojna domowa", "Alternatywy 4", "Niewiarygodne przygody Marka Piegusa". Aktora obsadzano często w rolach prowincjuszy, prostych chłopów ze wsi. O Wojciechu Siemionie mówiono, że wcale nie musi się w takie postacie wcielać, bo to w nim po prostu jest: twardy akcent, sposób chodzenia, wygląd. On sam nigdy zresztą nie wstydził się swojego wiejskiego pochodzenia, o czym w 2005 roku mówił na łamach "Wprost": "Moje chłopskie pochodzenie nigdy nie było dla mnie powodem do wstydu. Co prawda w rodzinie krążyły opowieści, że jesteśmy potomkami książąt porwanych z Pskowa, ale fakty jednoznacznie wskazują na chłopstwo." Jednak w pewnym momencie zaczął marzyć o zagraniu kogoś "wyższego stopniem". Zwrócił się nawet w tej sprawie do scenografa: "Wie pan, zawsze ubierają mnie w takie straszne łachy, w jakieś okropne trepy, rozlatujące się kapcie czy gumiaki, a ja raz chciałbym zagrać w prawdziwych oficerkach", ale w odpowiedzi usłyszał: "Panie Siemion, pan nawet w oficerkach będziesz dla mnie na bosaka". Ta chłopskość emanowała z aktora niezależnie od ról i ubioru. Wojciech Siemion był pod tym względem jedyny w swoim rodzaju. Tadeusz Konwicki mówił o nim, że był on aktorem przez całą dobę, nigdy z tej roli nie wychodził. "Wojtek jest zawsze aktorem. Wojtek Siemion lubi recytować wiersze w każdej wolnej chwili. Lubi recytować dla kolegów, dla przechodniów, nawet dla dzieci". Pisarz przytoczył pewną zabawną anegdotę z udziałem pana Wojtka. "Kiedy kręciliśmy 'Salto', któregoś wieczora Siemion jadł kolację we wrocławskim Klubie Dziennikarzy. Po kolacji Wojtek wspiął się na podium dla orkiestry i zaczął recytować Gałczyńskiego. Recytował tak cały wieczór. Sala z wolna pustoszała. Wreszcie zostało kilkunastoosobowe towarzystwo przy zsuniętych stolikach. Wtedy Siemion zszedł z podium i zbliżył się do tego towarzystwa. I recytował tylko dla nich, tylko dla nich jedynych, jak cygański skrzypek, obchodząc nieśpiesznie te zsunięte stoliki. Koło północy jeden z biesiadników odwrócił się nieśmiało do artysty i rzekł z przepraszającym uśmiechem: 'My russkije, my nie panimajem'." (cytat za culture.pl) Zobacz też: W tym małżeństwie była miłość, wierność, szacunek. Historia Jana Kobuszewskiego i Hanny Zembrzuskiej Wojciech Siemion: dworek w Petrykozach W 1969 roku wraz z żoną kupili piękny dworek w Petrykozach, okolicach Grójca, Miejsce miało swój potencjał i urok, ale na tamten moment było w opłakanym stanie. "Osiedliliśmy się tu na początku lat 70. Na początku dworek nie nadawał się zupełnie do zamieszkania. Wszystko było zniszczone", opowiadał w Echu Dnia aktor. Wspólnymi siłami Siemionowie przywrócili miejscu dawną wspaniałość. Miejsce stało się dla aktora i jego żony istnym rajem, zaciszem, w którym spędzili szczęśliwie kolejne lata życia, ale ponadto Wojciech Siemion zaczął kolekcjonować w nim ludowe pamiątki. Z czasem dworek zaczął pełnić też funkcję muzeum i skansenu, a w jego progi zaglądali ciekawi miejsca uczniowie z okolicznych szkół. "Wtedy opowiadam im o sztuce współczesnej. Poznają ją właśnie na moim poddaszu", opowiadał aktor, który kiedyś jako mały chłopiec obserwował swojego ojca szerzącego wiedzę o kulturze w małej wiejskiej szkole i sam też pragnął kontynuować tę miłość do sztuki. Wojciech Siemion: w wieku 80 lat ponownie się ożenił W 2004 roku Wojciech Siemion przeżył ogromną stratę. Jego ukochana żona Jadwiga, z którą przeżył 54 lata, zmarła. Ciężko było mu kontynuować codzienne życie bez jego "Piwki", a dworek w Petrykozach stracił na dawnej energii. Aktor przestał widzieć sens w prowadzeniu go w pojedynkę, chciał nawet sprzedać skansen. Nie czuł się na siłach, sam też podupadł na zdrowiu. W ciężkim okresie pomogli mu przyjaciele. Towarzyszyli mu w żałobie, odwiedzali go, a z czasem zaczęli także wyciągać aktora do ludzi, który na emeryturze miał wówczas mniej kontaktów z otoczeniem. Pewnego dnia przedstawili mu piękną Barbarą Kasper. Kobieta była młodsza od aktora o 20 lat. Para bardzo szybko nawiązała nić porozumienia, dobrze czuli się w swoim towarzystwie, zaprzyjaźnili, a z czasem pojawiło się pomiędzy nimi głębsze uczucie. Ta nowa relacja sprawiła, że Wojciech Siemion znów poczuł chęć do życia. Ponownie miał z kim dzielić swoje pasje i zachwyty do sztuki i natury. Wiosną 2008 roku oświadczył się nowej ukochanej i mając prawie 80 lat, wziął drugi ślub. Ceremonia odbyła się bez rozgłosu, ale za to w dzień urodzin aktora nastąpiło wielkie świętowanie w towarzystwie przyjaciół i rodziny połączone z jubileuszem 60-lecia pracy artystycznej. "Godnie zastąpiła nieodżałowaną Jadwigę" - przyznawali zgodnie przyjaciele Wojciecha Siemiona. Z kolei sam aktor pytany o nową miłość mówił z entuzjazmem: "Odżyłem! Myślałem, że nic dobrego już mnie nie spotka, a tu, proszę, mam wspaniałą żonę, przy której zaczynam nowe życie. Okazuje się, że na miłość nigdy nie jest za późno!". Niestety szczęście zakochanych zostało przerwane przez tragiczny wypadek samochodowy.... W 2010 roku, kiedy Wojciech Siemion wracał wraz z małżonką autem do domu, stracił panowanie nad kierownicą. Samochód zderzył się z ciężarówką. Aktora przewieziono do szpitala, jego stan był ciężki, jednak lekarze byli dobrej myśli. Kiedy jednak podjęto próby wybudzenia go ze śpiączki farmakologicznej, Wojciech Siemion zmarł. Odszedł 24 kwietnia 2010 roku. Dziś mija 16 lat od tego wydarzenia... Czytaj też: Dorastała bez ojca, do dziś ma bardzo bliską relację z bratem. Jak potoczyły się losy rodziny Beaty Tyszkiewicz? Źródła: Paula Rodak YT, pomponik.pl, culture.pl, film.wp.pl
Karolina Pisarek poznała męża na ringu, dziś tworzą parę jak z bajki. Ona po trudnych doświadczeniach, on z sercem na dłoni
Karolina Pisarek i Roger Salla znów są w centrum uwagi. Para, która poznała się w klubie sportowym, ogłosiła 22.04, że spodziewa się pierwszego dziecka. Ich historia miłości od początku rozwijała się błyskawicznie i dziś wchodzi w zupełnie nowy etap.
Karolina Pisarek i Roger Salla ogłosili 22.04, że spodziewają się pierwszego dziecka. Ich związek, który zaczął się w klubie sportowym, od początku rozwijał się szybko i dziś wchodzi w nowy etap. Jak poznali się Karolina Pisarek i Roger Salla? Historia Karoliny Pisarek i Rogera Salli rozpoczęła się w klubie sportowym. To właśnie tam modelka trenowała tajski boks i tam doszło do ich pierwszego spotkania. Okoliczności były zupełnie codzienne, jednak szybko okazało się, że to początek relacji, która nabierze ogromnego znaczenia. Znajomość rozwijała się bardzo intensywnie. Wspólnie spędzany czas i rosnące uczucie sprawiły, że para w krótkim czasie stała się sobie bardzo bliska. ZOBACZ TEŻ: Długo ukrywali tę informację, teraz nie pozostawiają już złudzeń. Karolina Pisarek wraz z mężem spodziewają się dziecka Szybka decyzja o ślubie – „nie ma sensu czekać” Karolina Pisarek i Roger Salla nie zwlekali z ważnymi decyzjami. Już po roku znajomości postanowili wziąć ślub. Jak podkreśliła modelka, nie widziała potrzeby odkładania tego kroku. „Uważam, że nie ma sensu czekać, żeby się upewnić, że ludzie chcą być razem” – powiedziała. Ta decyzja była wyrazem pewności i przekonania, że ich relacja jest gotowa na kolejny etap. Ich historia od początku przebiegała szybko, ale – jak pokazują wydarzenia – była oparta na silnych emocjach i zaangażowaniu. 22.04 ogłosili radosną nowinę o ciąży 22.04 Karolina Pisarek i Roger Salla przekazali informację, która natychmiast przyciągnęła uwagę. Para ogłosiła, że spodziewa się pierwszego dziecka. To ważny moment w ich życiu i kolejny przełomowy etap ich relacji. Informacja o ciąży pojawiła się publicznie i szybko stała się jednym z najważniejszych tematów związanych z parą. CZYTAJ TEŻ: Zaskakujące początki związku Karoliny Pisarek i jej męża: „Oświadczył mi się po 3 tygodniach znajomości”. Ale to nie wszystko... Miłość, która wchodzi w nowy etap Historia Karoliny Pisarek i Rogera Salli to przykład relacji, która rozwijała się bardzo szybko – od spotkania w klubie sportowym, przez decyzję o ślubie po roku znajomości, aż po informację o ciąży. Dziś para stoi przed kolejnym ważnym momentem w życiu. Oczekiwanie na pierwsze dziecko oznacza dla nich nowy etap, który – jak pokazują ich dotychczasowe doświadczenia – będzie oparty na wzajemnym wsparciu i zaangażowaniu. Źródło: Viva.pl, Instagram
Zostawił żonę w Polsce, w Hollywood miał romans. Niewielu wiedziało o zakazanej miłości polskiego muzyka
Dziś mija 57 lat od śmierci Krzysztofa Komedy – jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów jazzowych. Choć przez lata jego największą inspiracją była żona Zofia, pobyt w Hollywood wystawił ich relację na ciężką próbę. W świecie blichtru i szybkiej kariery w życiu artysty pojawiła się młoda izraelska aktorka. Jak wyglądał ten rozdział jego życia i czy był tylko przelotnym romansem?
Wybitny kompozytor przez lata pozostawał oddany swojej żonie Zofii, która była dla niego nie tylko partnerką, ale też drogowskazem, inspiracją i motywacją do działania. Ich relacja zmieniła się jednak, gdy kilka lat po ślubie Komeda wyjechał do Hollywood. Zachwycony tamtejszym stylem życia szybko się zaaklimatyzował i zapragnął stać się częścią tego świata. Zupełnie inaczej odnalazła się w nim Zofia – rozczarowana i zniechęcona postanowiła wrócić do Polski. Wtedy w życiu kompozytora pojawiła się tajemnicza, aspirująca aktorka i piosenkarka z Izraela. Jak potoczyła się ich znajomość i jaki wpływ miała na losy artysty? Krzysztof Komeda: przyjazd do USA Do Kalifornii zaprosił go jego przyjaciel i reżyser, Roman Polański. Była niedziela 17 grudnia 1967 roku, kiedy polski jazzman dotarł do Hollywood, Krainy Snów. Był wówczas nikomu nieznanym kompozytorem z Europy, od 9 lat mężem Zofii, która była jego wielką miłością, muzą, doradczynią i menedżerką. Nazywał ją żartobliwie Szefową. Małżeństwo miało plan, aby po sukcesie Komedy na Zachodzie wyemigrować całą rodziną. Wtedy Zofia jeszcze nie wiedziała, że znienawidzi Hollywood, któremu daleko było do Krainy Snów, a bliżej do miejsca z koszmarów, gdzie "po trupach do celu" i sukces za wszelką cenę były na porządku dziennym. Komeda przyjechał na zaproszenie Polańskiego, któremu w ręce wpadł w tamtym czasie maszynopis powieści grozy "Dziecko Rosemary (Rosemary’s Baby)" Iry Levina. Film był niskobudżetowy i wiele elementów mogło przy jego powstawaniu pójść nie tak, ale ostatecznie stał się kasowym sukcesem. Okrzyknięto go arcydziełem horroru satanistycznego, a skomponowana przez Komedę melodia kołysanki była od tamtego czasu wykonywana i nagrywana przez setki twórców. W ciągu pół roku od przyjazdu do USA Komeda stał się celebrytą, który zamieszkał w kosztownej willi w Beverly Hills, a na spotkania z najpopularniejszymi i uznanymi artystami jeździł drogim, sportowym autem. Żony kompozytora nie było już wtedy u jego boku, Zofia wyjechała jeszcze przed premierą filmu Polańskiego, rozczarowana Hollywood, a co smutniejsze - zachowaniem męża, który zmieniał się na jej oczach z dnia na dzień i wsiąkał w artystyczne środowisko, odsuwając ją na drugi plan. Kiedy wynajął dom w Beverly Hills, który na początku podobał się też Zosi, napisał do niej o tym, być może licząc, że żona przyjedzie do niego ponownie, ale w odpowiedzi otrzymał informację, że w Polsce kończą się pieniądze i Zofia wraca do pracy. Do pokaźnej willi wprowadzili się natomiast właściwie na stałe Marek Hłasko i Marek Niziński. Z tym pierwszym połączyła go bardzo bliska więź. Polski pisarz stał się kimś pomiędzy sekretarzem a najbliższym powiernikiem Komedy. To właśnie z polskimi przyjaciółmi kompozytor spędzał swój wolny czas, pochłaniając przy tym ogromne ilości alkoholu. Czytaj też: Krzysztof Komeda i Zofia Komedowa: jazzman i jego muza. Historia wyjątkowej miłości Krzysztof Komeda: romans z izraelską artystką Wtedy też w jego życiu pojawiła się młodsza od jego żony o jedenaście lat śpiewająca aktorka z Izraela, Elana Cooper. Jej kariera aktorska była krótka, w 1960 roku wygrała casting na tytułową rolę w filmie "Historia Rut" i zyskała dzięki temu uznanie krytyków, ale po tej przygodzie lepsze role już nie nadeszły. Kiedy Elana poznała Komedę, podejmowała decyzję o porzuceniu aktorstwa. Poznali się tuż po jego przylocie do Los Angeles, na przyjęciu u Bronisława Kapera, słynnego polskiego kompozytora, który otrzymał Oscara za kompozycję „Lilli”. Ich relacja zacieśniła się, kiedy Zofia Komedowa wróciła do Polski, a przyszłość rodziny Komedy stanęła pod znakiem zapytania. Podobno kiedy Hłasko dowiedział się o romansie przyjaciela z izraelską artystką, wyraził dezaprobatę. "Miał tłumaczyć Komedzie, że żydowskie dziewczęta są wyjątkowo niebezpieczne i łatwo dla nich stracić głowę", czytamy w książce Sławomira Kopra "Skandaliści PRL". Pisarz był wówczas od dziewięciu lat w burzliwej relacji z Esther, która również pochodziła z Izraela i być może chciał ustrzec Komedę przed tym, przez co sam przechodził. Krzysztof Komeda: śmierć Po sukcesie "Dziecka Rosemary" przyszła kolejna propozycja, tym razem chodziło o skomponowanie muzyki do filmu – „The Riot” w reżyserii Buzza Kulika. Komeda pracował przez długie godziny do świtu, nie dbając o odpoczynek. Kiedy już robił sobie przerwę, spotykał się na przemian z Elaną i kumplami od kieliszka z Polski. Nie wiadomo, jak potoczyłoby się dalej życie Krzysztofa Komedy w Hollywood, a przy tym jego relacja z izraelską pięknością, ale można przypuszczać, że nie była im pisana wspólna przyszłość i wielka miłość, a może bardziej, jak to w Hollywood bywa, relacja oparta na korzyściach płynących ze sławy jednego z nich, z w tym wypadku Komedy. Zwłaszcza po tym, gdy na jaw wyszło, że Elana zawarła z Wojtkiem Frykowskim porozumienie - chcieli przekonać kompozytora, aby ten wyraził zgodę na to, aby jego ukochana z Izraela nagrała singiel z kołysanką "Rosemary". W tamtym okresie był to przepis na wielki sukces, bo ze względu na dominujące wszędzie szafy grające, single ze znanymi przebojami rozchodziły się w setkach tysięcy egzemplarzy. Z kolei relacja Krzysztofa Komedy z żoną robiła się coraz bardziej zdawkowa i oschła, ograniczona do pocztówek lub krótkich telegramów z prośbą o załatwienie jakiejś sprawy w Polsce. Ostatnią wiadomość od męża dostała tydzień przed świętami, a potem nastąpiła długa cisza. W czwartek, 16 stycznia 1969 roku w warszawskim mieszkaniu Zofii Komedowej rozdzwonił się telefon. To przyjaciele z emigracji bili na alarm, przerażeni wiadomością, którą zobaczyli w nowojorskich gazetach. Pisano w nich, że Krzysztof Komeda od trzech tygodni jest w stanie śpiączki po nieudanej operacji mózgu, leży w Midway Hospital w Los Angeles. Żona kompozytora kilka dni później była przy jego łóżku, ale tak szybkie przedostanie się z PRL-owskiej Polski do USA niektórzy nazywali wprost cudem. W rzeczywistości udało się dzięki znajomościom. Krzysztof Komeda już nigdy nie odzyskał przytomności, zmarł po przewiezieniu go do Polski. Zofia Komedowa trwała przy mężu do samego końca. Czytaj też: Odniósł ogromny sukces za oceanem, nie zdążył się nim nacieszyć. Jego śmierć do dziś skrywa tajemnicę Źródła: jazzforum.com, Sławomir Koper "Skandaliści PRL", wyd. Czerwone i Czarne
Miłość spotkała ich w odpowiednim momencie. TYLKO W VIVIE! Paulina i Maciej Orłosiowie wyznają, jak ślub zmienił ich związek
Maciej i Paulina Orłosiowie zdradzają, co naprawdę zmienił ślub w ich relacji. W szczerej rozmowie opowiadają o miłości, pracy nad związkiem i granicach, które decydują o jego trwałości.
Maciej i Paulina Orłosiowie bez filtrów odsłaniają kulisy swojego związku i mówią wprost: miłość to nie bajka, lecz codzienna praca, napięcia i wybory. W szczerym wywiadzie opowiadają, jak ślub zmienił ich relację, dlaczego podziw potrafi „zwiększyć fascynację o sto procent” i co dzieje się, gdy w związku brakuje rozmowy. Pojawiają się także wyraziste opinie na temat konkubinatu oraz dojrzałe refleksje o relacji, w której partnerów dzieli 22 lata, lecz łączy wspólna wizja, wzajemne wsparcie i podobne marzenia. Maciej i Paulina Orłosiowie o miłości. Tak ślub zmienił ich związek – W Waszej książce pada zdanie: „Miłość to czasownik, bo nad każdym związkiem trzeba pracować”. Pomaga w tym… podziw dla partnera. Za co się podziwiacie? Maciej: Podziwiam Paulinkę za niezwykłą kreatywność i energię. Wciąż wyznacza sobie nowe cele, co dotyczy projektów zawodowych i rodzinnych. Teraz przygotowujemy książkę, wcześniej był podcast, który ona wymyśliła, a potem dążyła do realizacji celu. Jest w tym konsekwentna i skuteczna. Paulina: Ale ty jesteś moją siłą napędową, nawzajem dostarczamy sobie energii. Niczego nie robię w próżni. Być może jestem tą rakietą, ale z twoim drugim silnikiem. Na jednym daleko bym nie poleciała. O szacunku mówimy wszyscy, o podziwie rzadko lub wcale. Tymczasem, jeśli podziwiamy partnera, nasze zafascynowanie nim wzrasta o sto procent. Bardzo w to wierzę! Podziw jest sexy! Dla mnie ważne było to, że Maciek jest mężczyzną sukcesu. Praca w telewizji nie jest dana raz na zawsze, do końca życia. W telewizji się bywa, a nie jest. O czym Maciek przekonał się, kiedy postanowił odejść. Nie musiał wtedy zastanawiać się, za co przeżyje albo za co założy swój kanał na YouTubie. Od wielu lat prowadził szkolenia, treningi, eventy, pisał książki. Jest dziennikarzem, ale też biznesmenem. Patrzę na mojego męża oczami ludzi, którzy go podziwiają, i moje pożądanie wzrasta (śmiech). Uważam, że bez wzajemnego podziwu związek długo nie przetrwa. Nie rozumiem par, które między sobą rywalizują. To jakby człowiek rywalizował sam ze sobą. Maciej: Dodam jeszcze, że podziwiam Paulinę za profesjonalizm w sprawach zawodowych. Jej wyczucie social mediów, portali społecznościowych jest nieprawdopodobne. Nie znam nikogo, kto miałby takie kompetencje jak Paulina. Patrzę w nią jak w obrazek. – No i pięknie! Dwa cytaty z Państwa książki: „Jesteśmy my, ale każdy z nas jest osobny”. Oraz: „W związku najważniejszy jest związek”. Oba zdania opisują sedno związku, choć pozornie się wykluczają. Paulina: Dlatego na okładce książki jesteśmy razem, ale… w dwóch kartonach! Maciej: Wcześniej w ogóle nie myślałem w takich kategoriach. Nie zastanawiałem się nad tym. Wielu mądrych rzeczy dowiedziałem się od naszych gości ekspertów. Założyliśmy podcast trzy lata temu. Dla mnie to niebywała podróż, myślę, że dla Pauliny również, w sensie poszerzania świadomości i wiedzy dotyczącej relacji, związku. Przyznam się, że na początku czułem duży opór. Pomyślałem, że w moim wieku nie wypada rozmawiać o sprawach tak trudnych, jak uczucia, miłość, związek. Dlaczego? Bo ja jestem z innego świata. Pan z telewizji będzie rozprawiał o seksie?! Dla mnie było to niewyobrażalne. A jednak przełamałem swój opór i z odcinka na odcinek łapałem wiatr w żagle. Paulina: I teraz z tego żartujemy. Gdy się poznaliśmy, zauważyłam, że Maciek ma problem z mówieniem o emocjach, o bliskości, o intymnych sprawach, i nie mam na myśli wyłącznie seksu. Seks to inna bajka. Mówię o sprawach, które wydawały mi się oczywiste. Jeśli człowieka coś złości, coś go uwiera, przeszkadza mu, chciałby coś zmienić, powinien o tym otwarcie rozmawiać, a nie zamiatać problem pod dywan. Mam wrażenie, że właśnie z powodu tej nieumiejętności rozmowy wiele małżeństw żyje obok siebie zamiast razem albo się rozstaje. Maciej: Papierkiem lakmusowym była pandemia. Nagle się okazało, że ludzie, którzy przeżyli razem 10, 15, 20 lat, są sobie zupełnie obcy. Jedna z psycholożek podsumowała: „Co miało się rozpaść, to się rozpadło”. Paulina: Maciek powiedział, że ja mam taką cechę, że nie odpuszczam. Nie uznaję cichych dni ani niewyjaśnionych sytuacji. Gdy widzę, że mamy problem, coś nas dzieli, od razu muszę to przegadać. Nie milczę, nie udaję, że nic się nie dzieje. [...] – No i mamy piękny tytuł wywiadu! Cytat z Państwa książki: „Konkubinat jest kaleki. Jeśli trwa latami, to znaczy, że jesteście dla siebie opcją, a nie pierwszym wyborem”. Jest w tym ziarno prawdy. Paulina: Powiedział to Robert Rutkowski. Pamiętam, gdy wypuściliśmy rolkę z tym fragmentem, z tą myślą, obejrzały to dwa miliony osób i pojawiły się dziesiątki tysięcy komentarzy. Nie było wersji szarej. Albo białe, albo czarne. Albo za, albo przeciw. Ja zgadzam się z Robertem Rutkowskim. Niczego nikomu nie narzucam, każdy podejmuje własne wybory, ale z moich obserwacji wynika, że w wielu przypadkach – zdarzają się oczywiście wyjątki od reguły – kobieta w konkubinacie jest tą opcją. Nie znaczy to oczywiście, że małżeństwo gwarantuje nam, że będziemy tą jedyną. Pytanie brzmi: Dlaczego nie brać ślubu? Tu nie chodzi tylko o kwestie formalno-prawne. Małżeństwo daje większe poczucie bezpieczeństwa. Inaczej brzmi „mój mąż”, inaczej „mój partner”. Partner brzmi niezobowiązująco, konkubent okropnie, a wieczny narzeczony krępująco. Czytaj też: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Maciej: Nie jestem przykładem osoby, która wcześniej unikała małżeństw, wręcz przeciwnie. Ale pamiętam taki okres w moim życiu, kiedy – na zasadzie buntu – myślałem, że małżeństwa są staroświeckie, passé. Czy musimy się żenić? Wychodzić za mąż? Niekoniecznie. Ludzie są różni. Znam pary, które od 30 lat żyją w szczęśliwym związku partnerskim. A jednak małżeństwo minimalnie coś zmienia. Niuans, który sprawia, że związek staje się poważniejszy. Jacek Walkiewicz powiedział w naszym podcaście, że bardzo lubimy prorokować: „Pójdziesz na studia, to się skończy”. „Pójdziesz do pracy, to się skończy”. „Ożenisz się, to się skończy”… Paulina: Nic się nie kończy! Ludzie postrzegają naszą relację z większym respektem, na poważnie. Już nie ma tego śmieszkowania z koleżankami na temat mojego partnera, związku: „A Maciek to, a Maciek tamto… hi, hi, hi, ha, ha, ha”. Mówiłeś, że u ciebie skończyły się żarty na temat naszej różnicy wieku. Opowiadałeś o koledze z redakcji, który wspominając o mnie, zawsze znacząco mrugał okiem. Skończyło się mruganie, odkąd jestem twoją żoną? Maciej: (Śmiech). Teraz kolega mruga trochę inaczej. Młodziutka żona to oddzielny wątek. Paulina wygląda tak młodo, że to jest mylące. Dzielą nas 22 lata, ale niektórzy mówią: „Dwudziestodwuletnia żona Macieja Orłosia”. I już robi się „wielka sprawa”. Tymczasem dla nas to nie jest żadna sprawa. Choć czasami mamy zderzenia pokoleniowe. Pod koniec kwietnia jedziemy razem do Krakowa na koncert Erica Claptona, który dla mnie jest idolem od wielu lat, a dla Paulinki nigdy nie był. – A Pan pójdzie z żoną na koncert Britney Spears albo Taylor Swift? Maciej: Oczywiście! Nawet na koncert na Stadionie Narodowym (śmiech). – Co Wam dała książka? Maciej: Mnóstwo satysfakcji. I ogromną dawkę wiedzy, która porządkuje myślenie o relacjach, o związkach, o miłości. Paulina: W Polsce wciąż jest wiele tematów tabu, a nasz podcast i książka je przełamują. Nie mamy gwarancji, że miłość jest na zawsze. Ślubując: „Nie opuszczę cię aż do śmierci”, mówimy to w dobrej wierze. Nikt nie kłamie. Ale życie przynosi różne scenariusze. Ewa Woydyłło mówi wprost: „Rozwody są legalne. To nie zbrodnia”. Życie mamy jedno. Rodzina – kolejny temat tabu. Tato, mama, siostra, brat… nie musimy ich kochać, jeśli nas krzywdzą. Ewa Woydyłło powtarza, że rodzinę można sobie zaadoptować. Stworzyć z prawdziwych przyjaciół. Wierzę, że ta książka jeszcze bardziej nas połączy z Maćkiem. Nie byłoby jej bez Magdy Kuszewskiej, świetnej dziennikarki, która przeprowadziła z nami rozmowy i zredagowała całość. Magda to motor napędowy tego projektu. Mamy nadzieję, że ta książka wielu osobom pomoże. Zarówno tym, które zastanawiają się, co poprawić w swoim małżeństwie, związku, jak i samotnym. Będzie poradnikiem, który można w wolnej chwili otworzyć, zaszyć się w pokoju albo poczytać razem. Naszego podcastu często słuchają pary i to jest piękne. Maciej: Motywacją do napisania tej książki była wiara, że to ma sens, że ludziom można pomóc. Pamiętam takie zdarzenie z mojego szkolenia dla biznesu. Na początku jeden z uczestników podniósł rękę i powiedział: „Przepraszam was bardzo, ale chciałbym zacząć od ważnej sprawy. Otóż chciałem bardzo serdecznie podziękować panu Maćkowi i jego żonie, ponieważ uratowali moje małżeństwo. Przechodziliśmy z żoną poważny kryzys, zaczęliśmy słuchać ich podcastu i dzięki temu wciąż jesteśmy razem”. Paulina: Wzruszyłam się. To piękne. Maciej: No, piękne. Takich przykładów jest więcej. Pokazujemy mężczyznom, że rozmowy o seksie, o miłości, o intymności, o bliskości to żaden wstyd. To jest męskie. Paulina: Chcielibyśmy, żeby ludzie byli tak szczęśliwi jak my. _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Czytaj też: Są razem od czterech lat, od roku małżeństwem. Miłość była im pisana. Tylko VIVIE! Paulina i Maciej Orłosiowie ujawniają kulisy pierwszego spotkania
Tadeusz Pluciński złamał serce wielkiej gwieździe. Ten romans o mały włos nie skończył się tragedią
Zanim stali się ikonami polskiego teatru i kina, Halina Mikołajska i Tadeusz Pluciński przeżyli burzliwy romans, który rozpoczął się w 1949 roku we Wrocławiu. Ich namiętna relacja zakończyła się zdradą, złamanym sercem aktorki i dramatycznym epizodem, który o mało nie doprowadził do tragedii.
Zanim Tadeusz Pluciński został oficjalnym amantem polskiego kina, a Halina Mikołajska jedną z największych aktorek teatralnej sceny, poznali się we Wrocławiu i zakochali w sobie bez pamięci. Ten romans zakończył się złamanym sercem i ślubem z inną, ale o mały włos, a doszłoby do jeszcze większej tragedii... Halina Mikołajska i Tadeusz Pluciński: u progu kariery On, to naczelny amant PRL-u, zarówno na scenie, jak i w życiu prywatnym, chociaż wzbraniał się przed tą łatką pod kątem zawodowym. Skarżył się, że od razu po szkole zawodowej wciskano go w role pięknych chłopców. „Może przez moje warunki? Pocztówkowy facet, 183 cm wzrostu, sylwetka do przyjęcia. Do tego stopnia podobałem się, że aktorki w teatrach mówiły: Ale ja nigdy nie chciałem być amantem!", wspominał w jednym z wywiadów Tadeusz Pluciński. Ona za to była zaliczana do grona 10 największych polskich aktorek. Na początku nie myślała o aktorstwie, chciała iść w ślady Marii Curie-Skłodowskiej – studiowała krótko chemię, dorabiała statystując w teatrze. Szmuglowała papierosy, bawiła się, imprezowała. Zawsze miała temperament, Andrzej Łapicki mówił, że była do bitki i wypitki, a w teatrze „nie grała według przepisów”. Bardzo szybko zauważono talent Haliny Mikołajskiej jako wielkiej tragiczki, była porównywana do Gustawa Holoubka. Z drugiej strony była też zadziorna, lubiła prowokować. Wielkiemu Juliuszowi Osterwie powiedziała jako studentka, że jest za stary na rolę „Fantazego” w dramacie Juliusza Słowackiego. Mistrz się wściekł, a ona przez kilka miesięcy miała zakaz wchodzenia do szkoły teatralnej. Zobacz też: Z drugą żoną jest ponad 40 lat. Lucyna Kirwil nazywa Jerzego Bralczyka amantem i wprost mówi, o kogo jest zazdrosna Halina Mikołajska jako Lady Makbet, 1960 r. Halina Mikołajska i Tadeusz Pluciński historia miłości Kiedy los postawił na drodze młodej Mikołajskiej młodszego od niej o rok Plucińskiego, był 1949 rok. On był wtedy 23-letnim kawalerem, który wkrótce miał zawładnąć polską scenę jako naczelny amant filmowy. Ona ukończyła właśnie studia aktorskie w Krakowie. Oboje znaleźli się we Wrocławiu, gdzie po wojnie na Ziemiach Odzyskanych powstawały nowe teatry i trwał nabór aktorów. „Nie można było ubiegać się o angaż w Warszawie, bo wówczas uchodziła za miasto zamknięte. Henryk Szletyński, nasz profesor ze szkoły, został dyrektorem Teatru Polskiego we Wrocławiu, zgarnął cały nasz rok do siebie", wspominał Tadeusz Pluciński na łamach książki „Na wieki wieków amant”. Mimo tak młodego wieku i początku swojej zawodowej ścieżki Halina Mikołajska była już wtedy kobietą po przejściach - miała za sobą nieudane małżeństwo z architektem Januszem Ballenstedtem, a Tadeusz Pluciński był mężczyzną z przeszłością - po niemal dwóch latach rozstał się ze swoją narzeczoną, Aliną Janowską. Młody aktor przypatrywał się Halinie Mikołajskiej, gdy grała Ruth w "Niemcach" i nawet po latach pozostawał pod wrażeniem tego spektaklu i jej gry. "Wrocławski teatr był bardzo niedoceniany. To nie stolica. Szletyński postawił sobie za punkt honoru zrobić z niego perłę. Wystawił Niemców Leona Kruczkowskiego. Z Haliną Mikołajską i Igorem Przegrodzkim w rolach głównych. Świetne przedstawienie. Kruczkowski nie przyjechał na premierę, dopiero na setne przedstawienie. I nie mógł wyjść z podziwu, Niemcy byli grani w różnych teatrach w Polsce, ale on ten spektakl uznał za najlepszy", wspominał Pluciński. Halina i Tadeusz bardzo szybko polubili swoje towarzystwo. Jedno czuło się tym drugim zafascynowane, zwłaszcza że pod względem temperamentów byli do siebie bardzo podobni. Oboje spontaniczni, nieprzewidywalni, lubiący zabawę. Kiedy wybuchła pomiędzy nimi namiętność, oboje zaangażowali się w tę relację równie mocno, z tą tylko różnicą, że 23-letni Tadeusz, jak pokaże przyszłość, już po jakimś czasie rozproszył się wdziękiem innej kobiety. Tego Halina Mikołajska nie umiała zaakceptować. Pluciński złamał jej serce swoim romansem z mezzosopranistką Bożeną Brunn-Barańską, a co nastało niedługo później, decyzją, że odchodzi do niej od Mikołajskiej na dobre. Czytaj też: Dzięki niej poszedł na terapię, rozstanie całkowicie go załamało. Małżeństwo Mirosława Breguły zakończyło się nagle Halina Mikołajska jako Lady Makbet, 1960 r. Halina Mikołajska: złamane serce Mówiono, że romantyczne porywy serca, które targały wówczas młodą aktorką, przeżywała ona do takiego stopnia, że po odrzuceniu przez kochanka postanowiła skoczyć z mostu do rzeki. Na szczęście nie doszło do tragedii, ktoś z przechodniów w porę zareagował. Zapytana po latach o ten incydent, Halina Mikołajska miała w odpowiedzi reagować śmiechem. A jak lata później odnosił się do swoich miłosnych podbojów sam Pluciński? "Marcello Mastroianni powiedział: . W moim przypadku było bardzo podobnie. To nie ja miałem kobiety. To kobiety miały mnie. Nie zrobiłem niczego wbrew ich woli. Wybierały sobie mnie i każdy następny krok był ich decyzją. Tak to już jest", mówił Tadeusz Pluciński. "To one ustalają reguły gry i wybierają sobie mężczyzn. Przecież to ja byłem brany, obrączkowany i oddawany. Dziewczyny manipulowały mną i przekazywały mnie sobie już na studiach, o czym opowiadałem. Żyłem wtedy w przeświadczeniu, że to ja rozdaję karty, dziś jestem pewien, że to one mnie sobie przekazywały z rąk do rąk, że to była sztafeta", dodawał na łamach swojej biografii aktor. Śpiewaczka, dla której Tadeusz zostawił Halinę, została jego pierwszą żoną, ale i w tym przypadku, aktor nie pozostał wierny jednej kobiecie. Halina Mikołajska po rozstaniu z Plucińskim poślubiła malarza Aleksandra Stefanowskiego. Uleczył jej złamane serce, zakochała się w nim bez pamięci, ale po ślubie okazało się, że mają różne charaktery i oczekiwania. Zapisywała: „Olek w ogóle jest bardzo dobry dla mnie, a ja też staram się być dobra dla niego, chociaż ja jestem bałaganiara”. Była pełna nadziei, że to ten jedyny... Ale jedynym okazał się dla aktorki pisarz Marian Brandys. To ona go poderwała i spędziła z nim resztę swojego życia. Czytaj też: Doczekali się syna, rozstanie nazwali porażką. Kayah i Rinke Rooyens: „To była miłość od pierwszego wejrzenia” Tadeusz Pluciński, 2000 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgFxlw4h-0b7f57a.jpg" width="1530" height="2190" alt="Warszawa. 7.11.2000r. Q Warszawie odby³o siê wrêczenie "Feliksów Warszawskich" - nagród przyznawanych za najlepsz¹ re¿yseriê i wybitne role w spektaklach, których premiery odby³y siê w sto³ecznych teatrach w ubieg³ym sezonie . N/z: na uroczystoci obecny by³ znany aktor Tadeusz Pluciñski PAP/Andrzej Rybczyñski /bp/" title="Tadeusz Pluciñski" /> Źródła: „Na wieki wieków amant. Tadeusz Pluciński w rozmowie z Magdaleną Adaszewską”, wyd. 2014. / Artykuł „O krok od tragedii”, „Na żywo”, listopad 2019. / pomponik.pl
Przez lata żyli w toksycznym związku, ale nie umieli od siebie odejść. Historia miłości legendy kina i Anjelici Huston to uczuciowy rollercoaster
Jesienią 1989 roku jedno wyznanie Jacka Nicholsona zburzyło 17-letni związek z Anjelicą Huston. Choć przez lata znosiła jego zdrady i wierzyła, że ich relacja przetrwa, wiadomość o dziecku z inną kobietą stała się punktem bez powrotu. To historia wielkiej miłości, pełnej namiętności, bólu i rozczarowań, która zakończyła się w dramatycznych okolicznościach.
Tego dnia, a było to jakoś jesienią 1989 roku, Jack Nicholson zaprosił Anjelicę Huston na kolację. Formalnie byli jeszcze parą, wszędzie pokazywali się razem, ale czuła, że oddalają się od siebie. Przygotował tę kolację specjalnie dla niej. Był słodki, uwodzicielski. Kiedy powiedział, że będzie miał dziecko z inną kobietą, przyjęła to spokojnie. Poradziła mu: „To chyba będziesz musiał się tą kobietą zaopiekować”. Zdobyła się jeszcze na to, żeby wyjść bez słowa, nawet się uściskali. Choć ona w głowie miała burzę i czuła, że ziemia ucieka jej spod nóg. Anjelica Huston i Jack Nicholson: historia miłości Na drugi dzień pojechała do Nicholsona i rzuciła się na niego z pięściami. „Biłam go na oślep, jak bokser, a on zasłaniał się i uchylał, miał mnóstwo siniaków”, pisze w swoim wspomnieniach. Przez tyle lat wierzyła, że ich związek wreszcie się ułoży, znosiła jego zdrady i wybryki, a wszystko po to, by na końcu dowiedzieć się, że oczekuje dziecka z inną, młodszą kobietą. „To była dziewczyna - blondynka, seksowna z pełnymi ustami i sennymi oczami, którą widziałam w klubie tanecznym w Silver Lake. Jack spędzał tam czas po meczach koszykówki. Poprzedniej zimy pojawiła się w Aspen, jako przyjaciółka jego córki Jennifer”, wspominała. To była modelka Rebecca Broussard. Nicholson miał mieć z nią dwoje dzieci – córkę Lorrain i młodszego syna Ray’a. Ale wtedy, gdy przyznawał się do tego Anjelice, sam był w szoku. Próbował wmawiać jej, że dziecko niczego między nimi nie zmieni. Nie chciał, czy nie potrafił się z nią rozstać. Byli razem 17 lat! Nicholson z żadną kobietą nie był tak długo. O żadnej nie mówił, że jest wyjątkowa. „Kocham Cię Anjelica”, szeptał jej do ucha miliony razy. Była u jego boku, gdy zagrał w swoich najwspanialszych filmach, takich jak „Chinatown”,czy „Lśnienie”. Stała przy nim gdy odbierał Oscara za „Lot na kukułczym gniazdem”. Czytaj też: Melissa Joan Hart grała Sabrinę, nastoletnią czarownicę. Jak dzisiaj wygląda jej życie? Jack Nicholson i Anjelica Huston: jak się poznali? Poznali się w 1973 roku na przyjęciu w domu Nicholsona. Mieszkał wtedy przy Mulholland Drive, zwanej w latach 70. „ulicą złych chłopców”. Mieli tam swoje domy Warren Beatty, Marlon Brando i Jack Nicholson. Hollywoodzcy uwodziciele, którzy podrywali i porzucali kolejne kobiety. Jack Nicholson nie ukrywał, że jest hedonistą, swego czasu chwalił się że miał dwa tysiące partnerek. Kiedy poznał Anjelicę, miał już za sobą trzy oficjalne związki i troje dzieci. Jego trochę bezczelny, a trochę szelmowski uśmiech rozbrajał kobiety. Po filmie „Easy Rider” stał się gwiazdą (Anjelica zakochała się w nim po raz pierwszy, kiedy zobaczyła ten film, kupiła bilety na trzy seanse z rzędu). Zawsze wiedział, że chce być aktorem, choć droga do tego była długa. Urodził się w 1937 roku w miasteczku Neptune w New Jersey. Zawsze był zdolny, dobrze się uczył. Wychował się w zakładzie fryzjerskim, który prowadziła jego matka, spędzał tam mnóstwo czasu jak dzieciak. Po latach okazało się, że był oszukiwany. Kobieta, którą uważał za matkę, była tak naprawdę jego babcią, siostra – matką. June miała 17 lat, gdy urodziła syna i oddała go na wychowanie swojej mamie Ethel. Kobiety przysięgły zachować to w tajemnicy. Dopiero w połowie lat 70. sprawę odkryli dziennikarze, którzy pisali o Nicholsonie biograficzny artykuł. To był szok, choć aktor starał się nie robić z tej sprawy sensacji. Mówił, że to i tak przeszłość, że obie kobiety już nie żyją. „Przez tyle lat wszyscy w rodzinie okłamywali go w sprawie narodzin, nic dziwnego że jest dość cyniczny”, tłumaczyła go po latach Anjelica. Długo grał w filmach, które przechodziły bez echa. Pił, imprezował, romansował. Ale „Easy rider” z 1969 roku wreszcie przyniósł mu popularność i uznanie, a następny film „Pięć łatwych utworów” z 1970 roku nominację do Oscara. Zobacz też: Catherine Deneuve: naznaczyła ją tragiczna śmierć siostry. Nigdy się z nią nie pogodziła Kim jest Anjelica Huston, długoletnia partnerka Jacka Nicholsona? Anjelica Huston była przede wszystkim córką sławnego ojca, wielkiego reżysera Johna Hustona, twórcy m.in. „Sokoła maltańskiego”. Podziwiała go i nienawidziła za to, że ją zostawił i zdradzał jej matkę. Wychowała się z bratem w Irlandii, ojciec był w ich domu gościem. Zresztą kiedy się urodziła w 1951 roku, ojca powiadomiono o tym telegramem. Kręcił wtedy w RPA „Afrykańską królową”, rzucił okiem na depeszę i schował ją do kieszeni. Aż Katherine Hepburn krzyknęła: Johny, powiedz kto? „Córka, Anjelica”, burknął i wrócił do pracy. Gdy jej matka zginęła w wypadku samochodowym, Anjelica przyjechała do Ameryki i stanęła pod drzwiami jego rezydencji. Grała małe rólki, uczyła się aktorstwa. Robiła karierę jako modelka. Chodziła na wybiegu u znanego projektanta Halstoma, który ubierał amerykańską elitę, m.in. Jackie Kennedy, Cher, Biankę Jagger. Podobała się, była oryginalna, mówiono że jest egzotyczna, ale ona nie była pewna swojej urody, pragnęła być jedną z tych roześmianych opalonych blondynek, które stale widziała w Kalifornii. Anjelica Huston i Jack Nicholson: zdradzał ją, ona mu wybaczała Na przyjęcie u Nicholsona pożyczyła wieczorową sukienkę: czarną, długą, z dużym dekoltem z tyłu. „Dobry wieczór, drogie panie. Mam na imię Jack i cieszę się, że was widzę” – powiedział z zabójczym uśmiechem, kiedy weszła do jego willi ze swoją macochą Cici. Anjelica poczuła się, jak w raju, „jak na wierzchołku świata”, zakochała się jeszcze raz, bez pamięci. Miała 22 lata, on 36, przetańczyli długie godziny, zaproponował by została na noc. Niepewna, jak zareagować spytała Cici, ale ta powiedziała tylko: „Żartujesz?! Oczywiście!”. Spędzili więc upojną noc, ale rano przebudzenie było brutalne. Nicholson zapakował Anjelicę w wieczorowej sukni do taksówki i powiedział żeby wracała do domu, bo on… spieszy się na mecz. Poczuła się okropnie. Przez następne tygodnie namawiał ją na randki i je odwoływał, przyciągał ją i odsuwał. Gdy wreszcie spytał, czy chciałaby z nimi zamieszkać, zjawiła się natychmiast. Mówił, że jest Jego kobietą, że jest jedyna, znajdował dla niej różne przezwiska, nazywał ją np. Toots. Podróżowali, chodzili na mecze koszykówki albo na boks, ostro imprezowali. To w końcu na imprezie w domu Nickolsona Roman Polański spotkał 13-letnią Samanthę Geimer. Zobacz też: Jako Stephanie Forrester podbiła serca fanów. Tak wygląda dziś życie Susan Flannery Anjelica Huston i Jack Nicholson: na każdym kroku odkrywała jego romanse Angelica chciała być z Jackiem tylko we dwoje, ale uwielbiał otaczać się przyjaciółmi i współpracownikami, miał sekretarkę, szofera, szefa kuchni i wielu innych pomocników. „Po ojcowsku nazywał nas swoim ludem”, wspominała. Gdy chciała, żeby wyszli gdzieś we dwoje pytał: „A gdzie drużyna? Zwołaj ludzi”. Musiała pogodzić się, że jest królową, ale na jego dworze. Chciała urządzać dom, gotować, ale nikt od niej tego nie oczekiwał. To, że ją zdradza odkryła nieco później, co była właściwie dziwne, bo zdradzał ją od początku. Odwoływał randkę mówiąc, że jest zajęty, a spotykała go z atrakcyjną wokalistką popularnej wtedy grupy „Mamas and papas”. Potem zaczęła znajdować w domu damskie kosmetyki, na jednej z dziewczyn na ulicy zobaczyła swoja kurtkę. Znajdowała też biżuterię, zakładała ją i czekała, czy ktoś się zgłosi. Zdrady ją bolały, wypłakiwała się ojcu, który mówił: „To bzdura bez znaczenia kochanie. Mężczyźni to robią - to nic nie znaczy”. Którego dnia jednak nie wytrzymała i krzyknęła ojcu prosto w twarz: „Nie wiesz, jak to jest być wzgardzonym, tak się czuję! Jack nie znosił, kiedy płakała, zawsze znajdował jakieś wytłumaczenie. „Daj spokój, przecież ona jest beznadziejna. Ten seks to był z mojej strony akt miłosierdzia” – usłyszała, kiedy wyszło na jaw, że spędził noc z jej przyjaciółką. Rozpaczała, ale nie była w stanie odejść. Nie naciskała na ślub, sama mówiła o sobie, że czuła się dzieckiem rewolucji obyczajowej lat 60. i uważała sformalizowany związek za opresję. Ale potem tego żałowała. Kiedy wreszcie odważyła się zapytać, czy mogli by się pobrać, zbył ją w idiotyczny, bezczelny sposób: „Chyba śnisz?”. Anjelica Huston i Jack Nicholson: rozstanie Podobno, gdy nie byli ze sobą, rozmawiali godzinami przez telefon. Kiedy od niego odchodziła, zabiegał by znów zamieszkali razem. W 1985 roku Anjelica Huston zdobyła Oscara za film Honnor Prizzich, który wyreżyserował jej ojciec, z jej ukochanym w roli głównej. Na planie słyszała: „Ma utalentowanego ojca, utalentowanego kochanka, a sama talentu nie ma”. Oskar dodał jej pewności siebie, poczuła, że jest aktorką, a nie córką swojego ojca. Zaczęła gorzej znosić wybryki Nicholsona, ale nadal gotowa była na wiele. I może gdyby tak brutalnie nie zareagował na jej pytanie o ślub, rozstanie nie przyszło by jej do głowy. Dlaczego tyle czasu w ogóle z nim wytrzymała? Chyba naprawdę go kochała, mówiła wprost, że jest miłością jej życia. Być może miała słabość do tzw. złych chłopców. Widziała w nim swojego ojca, którego podziwiała za talent wielkość, fantazję. A zarazem znała go jako kobieciarza, widziała rozpacz matki, gdy ojciec ją zdradzał. Można powiedzieć, że przerabiała pewien wzór w dzieciństwa. „Ludzie myślą Jack the joker, Jack to przede wszystkim zabawa. Ale to uproszczona ocena. Jest emocjonalny. Życie go dotyka, porusza go i denerwuje. Jest osobą głęboką i poważną”, tłumaczyła. Kiedy poczuła, że ich związek nigdy nie będzie inny, bo Jack się nie zmieni, odeszła. Przybiła ją wiadomość, że nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. Czuła, że tkwi w beznadziei. Długo nie mogła się po tym rozstaniu podnieść. Zobacz też: Los nie oszczędzał Christiny Applegate. Walka z rakiem piersi, stwardnienie rozsiane... Perły od świni Dla niego związek z Anjelicą też był wyjątkowy. Może dlatego, że tak go dobrze rozumiała. Po latach mówił, że nie potrafił jej zostawić, ale ona zdecydowała za oboje. „Mój związek z Anjelicą był cudowny”, wspominał. Kilka miesięcy po zerwaniu Jack Nicholson kupił bransoletkę, którą Frank Sinatra podarował kiedyś miłości swojego życia, Avie Gardner. To była piękna bransoletka wysadzana brylantami i diamentami. Wysłał ją Anjelice z dedykacją: „Perły od twojej świni. Z najszczęśliwszymi życzeniami z okazji świąt – Baw się – Yr Jack”. Korzystałam z książki Anjelica Huston „Watch me. A memoir", 2014 rok, tekstów w „Vanity Fair" i „In Style".
Po dramatach znalazła szczęście. U boku uwielbianego spikera przeżyła najpiękniejsze lata
Dziś mija 14. rocznica śmierci Jana Suzina – legendarnego spikera Telewizji Polskiej, którego głos i nienaganne maniery znała cała Polska. U jego boku przez niemal pół wieku trwała Alicja Pawlicka – wybitna aktorka i miłość jego życia. Ich historia to opowieść o wielkim uczuciu, które narodziło się w cieniu trudnych doświadczeń i przetrwało wszystko – aż do końca.
Miłość Alicji Pawlickiej i Jana Suzina przerwała dopiero śmierć. Dziś, w 14. rocznicę odejścia legendarnego spikera TVP, wracają wspomnienia o ich niezwykłym związku, który trwał blisko pół wieku. Ona – ceniona aktorka, on – najbardziej rozpoznawalny głos telewizji czasów PRL. Choć ich wspólna historia była pełna czułości i oddania, jej początki wcale nie należały do łatwych. Alicja Pawlicka odeszła w marcu 2024 roku, pozostawiając po sobie nie tylko dorobek artystyczny, ale i piękną historię miłości. Jan Suzin i Alicja Pawlicka: historia miłości Alicja Pawlicka była żoną aktora Mieczysława Gajdy, który zdradził ją z Jerzym Nasierowskim, aktorem i bohaterem jednego z największych skandali w historii PRL. W tamtych latach to musiał być niesamowity szok. O związkach gejowskich nie mówiło się wtedy głośno, same w sobie uchodziły niemal za skandal. Jak wyglądało małżeństwo spikera i aktorki? Jan Suzin i Alicja Pawlicka poznali się w 1958 roku w telewizji. On był już spikerem, ona grała w spektaklu nadawanym na żywo. Po emisji odbyła się impreza w charakteryzatorni. Alicję, jako jedyną osobę niepijącą, wysłano po alkohol do pobliskich delikatesów. Wróciła z butelką wiśniówki. "Zaprosiłam Janka... Bo jak wszyscy, to wszyscy! Były rozmowy, śmiechy, zabawa. A potem, gdy wszyscy zaczęli się rozchodzić, Janek mówi: "No to ja odprowadzę panią". Ale najpierw zaprosił mnie jeszcze do Kameralnej, na Foksal. To był bardzo miły wieczór", wspominała w posłowiu do książki Jana Suzina "Nieźle się zapowiadało". Jan i Alicja od pierwszego wejrzenia poczuli do siebie ogromną sympatię, która szybko przerodziła się w miłość. Uznali, że nie ma sensu się przed nią bronić i zaczęli się spotykać, trzymali to jednak w tajemnicy, nawet przed przyjaciółmi. On spłacał kredyty porzuconej Irenie Dziedzic, ona rozwodziła się z pierwszym mężem Mieczysławem Gajdą — znanym m.in. jako głos Smerfa Ważniaka, którego dubbingował. Zobacz też: Magda Mołek wychowuje synów zgodnie z własną intuicją. Tak wygląda jej życie po rozstaniu Alicja Pawlicka była słynną Heloizą Jana Suzina nie trzeba przedstawiać. Wiadomo, że skończył architekturę na Politechnice Warszawskiej. Nie pracował jednak w zawodzie, był legendarnym spikerem w Telewizji Polskiej. Podziwiano jego sylwetkę angielskiego lorda, maniery, głos. Alicja Pawlicka urodziła się 1933 roku w Warszawie, była trzy lata młodsza od swojego męża. Długo wahała się, czy iść do Szkoły Teatralnej, ale w końcu zdecydowała się na to pod wpływem swojej nauczycielki. Dostała się za pierwszym podejściem, skończyła ją w 1955 roku. Po szkole chciała iść do Teatru Śląskiego w Katowicach, który nowocześnie prowadził wtedy młody Gustaw Holoubek. Ale dostała przydział pracy w Teatrze Polskim w Warszawie. Nie było wtedy od tego odwołania. W latach 60. była uważana za jedną z najbardziej obiecujących aktorek. Pojawiała się na okładkach „Filmu”, „Przekroju”, pisano o jej mistrzowskim warsztacie. W 1957 roku w słynnym premierowym przedstawieniu Teatru Telewizji zagrała Heloizę w sztuce „Abelard i Heloiza”. Grała Eurydykę w „Orfeuszu” z Adamem Hanuszkiewiczem i w wielu innych spektaklach teatralnych. Zobacz też: Dawid Czupryński poznał żonę w nietypowym miejscu. Długo nie wiedzieli, czy chcą być razem Mąż porzucił ją dla Jerzego Nasierowskiego, była wtedy w ciąży Jeszcze na studiach poznała Mieczysława Gajdę. Pokochali się, wzięli ślub. Alicja Pawlicka była w ciąży, gdy dowiedziała się, że ukochany Mietek zakochał się w ich wspólnym koledze ze studiów na PWST w Warszawie, Jerzym Nasierowskim. Mieczysław Gajda mówił, że bronił się przed tym uczuciem, ale ono zwyciężyło. Podobno chodzili we troje na terapie, żeby pomóc przejść przez to Alicji Pawlickiej. "Zdobyłem Gajdę, ale zanim się rozwiódł, to trochę trwało. Przez psychoanalityka się rozwodzili. Dziewczynie, która zresztą już była w ciąży, trudno było uwierzyć, że mąż ją rzuca, i to jeszcze dla faceta. We troje chodziliśmy na te rozmowy. Chodziło o to, żeby Alicja zrozumiała, żeby nie cierpiała", mówił po latach Jerzy Nasierowski. Mieczysław Gajda był zaślepiony, mówił, że jest gotów zrobić wszystko dla ukochanego. Ten romans potoczył się w dramatycznym kierunku. Nasierowski wciągnął Mieczysława Gajdę w kryminalne afery. W 1972 roku Jerzy Nasierowski i Mieczysław Gajda zasiedli na ławie oskarżonych. „Kochałem go, chciałem mu poświęcić życie”, mówił Mieczysław Gajda o swoim związku z Jerzym Nasierowskim w mowie obrończej. Aktor wyszedł z więzienia po dwóch latach, i chociaż w czasie tych wydarzeń nie był już mężem Alicji Pawlickiej, to te zdarzenia musiały boleśnie ją dotykać. Jan Suzin: mam u boku cudowną kobietę Jan Suzin i Alicja Pawlicka pobrali się w 1965 roku. Ich świadkami na ślubie byli spikerka Edyta Wojtczak i tłumacz Jerzy Lisowski. Byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Spędzili razem — jako małżeństwo - 47 lat. Rozdzieliła ich dopiero śmierć Jana Suzina w kwietniu 2012 roku. Alicja Pawlicka do ostatnich dni czuwała przy łóżku chorego na raka męża, o którym mówiła, że jest mężczyzną i miłością jej życia. To właśnie u boku Jana Suzina zapomniała o koszmarze, jaki zafundował jej pierwszy mąż, Mieczysław Gajda. Opowiadała, że z Janem Suzinem prawie nigdy się nie rozstawali, chyba że mąż wyjeżdżał prowadzić jakiś koncert. Nie żałowała, że po latach była bardziej znana jako żona Jana Suzina niż aktorka. Rola żony swojego męża bardzo jej odpowiadała. Jan Suzin nigdy nie rozgadywał się w wywiadach o żonie. Pytany o Alicję, ograniczał się do stwierdzenia, że jest szczęściarzem, bo ma u boku cudowną kobietę. Suzinowie nie mieli własnych dzieci. We dwoje byli ze sobą bardzo szczęśliwi i nie wyobrażali sobie życia bez siebie. "Mąż był wspaniałym człowiekiem — bardzo szlachetnym, wrażliwym na sprawy wyższe niż codzienność", mówiła w jednej z rozmów. Zobacz też: Grażyna Barszczewska poznała drugiego męża, gdy cierpiała po osobistej tragedii. Pomógł jej wychować synka Gdy w 2003 roku emerytowany już wtedy spiker zaczął chorować, Alicja Pawlicka nawet na krok go nie odstępowała. Niewiele osób wiedziało, że Suzin choruje na raka. On sam długo udawał, że wszystko jest w porządku. „Świetnie się maskował. Długo był jeszcze wyprostowany, dobrze się trzymał, chodził uśmiechnięty. A potem... jakby się zapadł w sobie. Nie chciał już do szpitali, był w domu”, mówiła w książce „Nieźle się zapowiadało”. Jan Suzin odszedł 22 kwietnia 2012 roku. Pierwszy mąż Alicji Pawlickiej – Mieczysław Gajda – zmarł w 2017 roku. Aktorka odeszła 7 marca 2024 roku. Alicja Pawlicka-Suzin zmarła 7 marca 2024 roku w wieku 90 lat.
Poprosił ją o rękę w dniu, w którym się poznali. Tak rozkwitała miłość Tomasza Kota i jego żony
Tomasz Kot nie przestaje zachwycać jako aktor i jako człowiek. Choć stroni od medialnego rozgłosu, w życiu prywatnym tworzy trwały związek z Agnieszką, kobietą, która od lat jest jego opoką. Mało kto wie, że poprosił ją o rękę już podczas pierwszego spotkania.
Choć Tomasz Kot odnosi kolejne sukcesy zawodowe i zyskuje uznanie widzów oraz krytyków, równie mocno dba o to, by jego życie prywatne pozostało poza zasięgiem mediów. Od lat tworzy udany związek z Agnieszką – ukochaną, której zawdzięcza nie tylko wsparcie, ale także inspirację. Para jest razem od ponad dwóch dekad, a ich relacja opiera się na wzajemnym szacunku, lojalności i zaskakująco filmowym początku znajomości. Jak Tomasz Kot poznał swoją żonę Agnieszkę? Historia miłości Tomasza i Agnieszkę połączyły wspólne pasje i spojrzenie na świat. Ich drogi przecięły się w 2000 roku, podczas towarzyskiego spotkania zorganizowanego przez znajomych. On – student krakowskiej szkoły teatralnej, ona – studentka wydziału operatorskiego w Katowicach. Spacerowali wtedy po krakowskich plantach. To właśnie wtedy Tomasz Kot miał wypowiedzieć słowa, które dziś brzmią niemal jak scenariusz romantycznej komedii: „Cześć, jestem Tomek, wyjdziesz za mnie?”. Odpowiedź Agnieszki była równie nietuzinkowa: „Dobrze, tylko nie dzisiaj”. Sześć lat później spełnili tę obietnicę. ZOBACZ TEŻ: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat" Kameralny ślub i życie poza zgiełkiem show-biznesu Swoje „tak” powiedzieli sobie 30 września 2006 roku w Częstochowie. Ceremonia była skromna i utrzymana w tajemnicy. Zależało im na tym, by ten dzień przeżyć w gronie najbliższych. W tamtym czasie Tomasz był już dobrze znany dzięki rolom w serialu „Niania” i filmie „Skazany na bluesa”. W jednym z wywiadów dla „Twojego Stylu” aktor opowiadał, że małżeństwo dało mu wewnętrzny spokój. „Obrączka jest spoko, fajna rzecz. Po kilku zakrętach poukładałem swoje życiowe klocki i jest to dość jasny i klarowny świat [...]. Małżeństwo daje mi poczucie, że wiem, dokąd wracam” – wyznał. Rodzina – największa siła Tomasza Kota Dziś Kotowie są rodzicami dwójki dzieci – córki Blanki i syna Leona. Para bardzo chroni prywatność rodziny, jednak dzieci coraz chętniej pokazują się publicznie z tatą. Wiadomo też, że Blanka i Leon odnoszą znakomite wyniki w nauce, co jest zasługą m.in. mamy, która aktywnie uczestniczy w ich edukacji. ZOBACZ TEŻ: Była partnerka Zillmann o konfrontacji z Lesar. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń Kim jest Agnieszka Kot? Agnieszka Kot to nie tylko partnerka życiowa Tomasza, ale też uznana artystka. Skończyła realizację obrazu w Katowickiej Szkole Filmowej, reżyserię w Studio Prób w Szkole Wajdy oraz psychologię jungowską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zawodowo jest operatorką, reżyserką, scenarzystką, fotografką, a także współautorką książki dla dzieci pt. „Senek”, do której stworzyła autorskie kolaże. W dorobku ma filmy takie jak „Franciszek”, „Wyścig”, „Kaszel umarlaka” czy „Próba mikrofonu”. Wzajemna inspiracja i współpraca artystyczna Choć pracują w różnych obszarach sztuki, często się wspierają. Agnieszka brała udział m.in. w festiwalach w Cannes i Los Angeles u boku męża. Tomasz wielokrotnie podkreślał, że ufa jej w pełni i chętnie konsultuje z nią kwestie zawodowe. „Agnieszka jest po operatorce w Katowicach, to zawsze mam kogo spytać, dlaczego obiektyw taki, a nie inny. Dzięki Agnieszce na maksa wkręciłem się w montaż” – mówił w „Playboyu”. W 2021 roku wspólnie stworzyli krótkometrażowy film „Jeszcze jeden koniec świata”. Projekt okazał się sukcesem – został nominowany do Złotych Lwów w Konkursie Filmów Krótkometrażowych na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Agnieszka opowiadała później, że choć zdarzały się między nimi spory, praca na planie z mężem była dla niej dużą wartością i doświadczeniem, które pozwoliło jej otworzyć się na nowe możliwości twórcze. „Tomek jest super na planie i strasznie ułatwia. Ma umiejętność dzielenia się wiedzą, którą ma. To też było trudne, bo upierałam się przy pewnych rzeczach i wyważałam otwarte drzwi”, zwierzała się w rozmowie z "Dzień Dobry TVN". TYLKO NA VIVA.PL: Kim był jako ojciec? Córki Gustawa Holoubka po latach odsłaniają mniej znaną stronę legendy Źródło: Pomponik.pl. Plejada, Na Żywo, Dzień dobry TVN, brykandmore.pl
Zasłynął rolą w „Misiu”. Ukochaną poznał na imieninach u Zaorskiego i od razu się oświadczył
Dziś mija 19 lat od śmierci Jana Kociniaka – wybitnego aktora teatralnego, mistrza ról charakterystycznych i niezapomnianego głosu polskiego dubbingu. Choć odszedł w 2007 roku, wciąż żyje w pamięci widzów jako Kubuś Puchatek, Gucio z „Pszczółki Mai” i jeden z najbardziej lubianych artystów swojej epoki.
Jan Kociniak i jego żona Hanna Strzelecka-Kociniak spędzili razem 37 lat – aż do śmierci aktora, której 19. rocznica przypada dziś. Byli szczęśliwym małżeństwem. Marian Kociniak – znany aktor i stryjeczny brat Jana – mówił, że „Jasiek był okrągły i tłuściutki, a Hania była smukłą, piękną damą”. Podobno ujął ją tym, że był w niej absolutnie zakochany, przez całe życie. Jan Kociniak był lubianym aktorem, choć na pewno najlepiej znali go widzowie warszawskiego teatru „Ateneum”, gdzie grał całe lata. Zmarł, kiedy akurat aktorsko osiągnął najlepszą formę. Był też mistrzem dubbingu, to jego głosem mówi Kubuś Puchatek ze stumilowego lasu — i jest to absolutnie wspaniały dubbing! Kociniak jest również Guciem z „Pszczółki Mai” i panem Spacely w „Jetsonach”. Jan Kociniak: dorastanie, jak został aktorem Jan Wilhelm Kociniak urodził się 8 listopada 1937 roku w Stryju (dzisiaj na Ukrainie, w obwodzie Lwowskim). Po wojnie jego rodzina repatriowała się do Polski. Młody Janek zawsze chciał być aktorem, ale egzaminy do Szkoły Teatralnej nie były takie proste. Był niewysoki, mówiono, że miał dziecinną, pyzatą twarz. Daleko mu było do warunków amanta. Nie został przyjęty, bo jak wspominał „brano przystojnych”. Dopiero na drugi rok, kiedy nastała moda na bardziej charakterystycznych aktorów, dostał się. Kształcił się pod okiem wielkich mistrzów Stanisławy Perzanowskiej, Jana Świderskiego. „Ze swoimi warunkami nigdy nie myślałem o zagraniu Hamleta. (...) Profesor Stanisława Perzanowska, opiekun mojego roku w warszawskiej PWST, mówiła mi dawno temu, że z twarzą dziecka przyjdzie i w teatrze swoje odczekać - tak gdzieś do pięćdziesiątego któregoś roku życia. Dopiero gdy przyjdzie wiek, który odciśnie na twarzy dziecka wyraźne piętno, wtedy otworzą się nowe możliwości”, wspominał w wywiadzie dla „Tele Tygodnia”. Zobacz też: Vivien Leigh miała świat u stóp, ale niewyobrażalnie cierpiała. Jej życie dalekie było od bajki Jan Kociniak - kariera aktorska, największe role Szybko jednak zrobił karierę. Dużą popularność przyniosło mu w latach 60. telewizyjne show „Wielokropek”. Prowadził je na zasadzie kontrastu z wysokim i chudym Janem Kobuszewskim. Dwóch Janów - jeden tyczkowaty, drugi okrągły, to był ówczesny pomysł na telewizyjny duet. I jak się okazało dobry, bo obaj stali się popularni i lubiani. W programie pokazywano różne skecze, występowały ówczesne gwiazdy. Kobuszewski i Kociniak śpiewali, tańczyli m.in. „Polskiego Rock and Rolla” (można obejrzeć na YouTubie, warto!). To były lata, kiedy ludzie zapraszali się do siebie na telewizję (bo nie każdy ją miał), a programy, szczególnie rozrywkowe były wielką atrakcją. „Wielokropek” w istotny sposób zaważył na moim życiu artystycznym. Nie spodziewałem się, że zostanę zakwalifikowany jako ten śmieszny. Przez wiele lat było cienko z propozycjami filmowymi i telewizyjnymi. Za to sprawdzałem się na estradzie, bo program podobał się publiczności”, opowiadał w „Rzeczpospolitej”. Od razu po studiach trafił do jednego najlepszych warszawskich teatrów – Ateneum i jak się okazało, był to wybór na całe życie (zagrał w kilkudziesięciu premierach). Niesamowitą kreację stworzył m.in. w swojej ostatniej roli w spektaklu „Czaszka z Connemary”, z 2006 roku w reżyserii Kazimierza Kutza. Grał w niej alkoholika, który spowodował wypadek, w wyniku którego zginęła jego żona. Być może chciał ją po prostu zabić. Krytycy pisali, że w tej sztuce zupełnie zgubił swoje komediowe wcielenie, pokazał nienawiść i ból. Niektórzy znajomi nazywali Ateneum teatrem dwóch Kociniaków, bo grał tam także Marian Kociniak, obaj bracia spotykali się również w teatrze telewizji, m.in. w jednym z najlepszych spektakli telewizyjnych „Igraszkach z diabłem”. Jan Kociniak wcielił się tam w postać anioła Teofila, wyglądał jak pulchna blondynka i fruwał. Zobacz też: Sekret Jerzego Połomskiego ujrzał światło dzienne po latach. Przyjaciółka artysty zaskakuje wyznaniem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgvRRRoP-954975e.jpg" width="2265" height="1600" alt="1963. Kadr z filmu "Licze na wasze grzechy" w rezyserii Jerzego Zarzyckiego, n/z Krystyna Walczak i Jan Kociniak.,Image: 428839687, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Licze na wasze grzechy"" /> Jan Kociniak: słynne epizody O takich aktorach mówi się czasem, że są genialni w rolach epizodycznych. Są mistrzami drugiego planu. Jan Kociniak zagrał wiele takich ról, ale chyba najbardziej znany jest z „Misia” Stanisława Barei. Grał w nim milicjanta z drogówki. Pamiętacie? „Tu Brzoza, tu Brzoza”, nadawał z krótkofalówki. Zaciągał sieć na kierowców – żeby ich złapać na przekroczeniu prędkości. Wcześniej ustawił z milicjantami atrapy domów. „Ale tego osiedla wczoraj nie było”, tłumaczył się bezradny kierowca. „Tak mówicie?” triumfował Kociniak. „A gdyby tutaj staruszka przechodziła do domu starców, a tego domu wczoraj by jeszcze nie było, a dzisiaj już by był, to wy byście staruszkę przejechali, tak? A to być może wasza matka!” krzyczał. Sam Jan Kociniak mówił, jak bardzo potrzebni są tacy twórcy jak Stanisław Bareja, którzy potrafią nam pokazać, jacy jesteśmy. Lubili go też bardzo widzowie seriali telewizyjnych, choćby „Samo życie”, gdzie zagrał pamiętną rolę właściciela kiosku Lucjana Michalaka. Zobacz też: Irena Santor w przeszłości przeżyła bolesną stratę. Dopiero po latach przerwała milczenie Jan Kociniak: do końca życia kochał żonę Hannę Żonę Hannę poznał w końcu lat 60. na imieninach u znanego, nieżyjącego już aktora Andrzeja Zaorskiego. Zakochał się bez pamięci. Byli z różnych światów, Hanna jest warszawianką, jej rodzice brali udział w Powstaniu Warszawskim, mama była więziona w obozie jenieckim – stalagu. Hanna Strzelecka-Kociniak studiowała na Politechnice, jest inżynierem elektrykiem, zawsze jednak bardzo interesowała się pracą męża, wspierała go. Przychodziła na każdą premierę Teatru Ateneum. Państwo Kociniakowie nie mieli dzieci. „To była rzecz świadomego wyboru, wynikająca z mojego zdrowia. Podjęliśmy tę decyzję wspólnie. Ale bardzo szybko dzieci wypełniły nam dom, ponieważ moja siostra miała trójkę, z którymi byliśmy bardzo zżyci. W każdej chwili mieliśmy je w domu czy u nas na działce, podczas urlopów”, mówiła Hanna Strzelecka-Kociniak (podaje za kultura.onet.pl). Łączyła ich wspólna pasja do podróżowania, w wolnym czasie lubili też jeździć na działkę, która mieli nad Bugiem. Jan Kociniak mówił, że ma dużo szczęścia, że może spędzić życie u boku tak cudownej kobiety, jak jest jego żona Hania. W latach 2000 rozchorował się na raka żołądka. Wydawało się, że choroba da się ujarzmić, ale niestety Jan Kociniak zmarł przedwcześnie, w wieku 69 lat
Zakochał się od pierwszego wejrzenia, lecz nie był jedyny. O słynną aktorkę zabiegał też amant PRL-u
Ich historia zaczęła się niewinnie, w murach szkoły teatralnej, a przerodziła w uczucie, które przetrwało próbę czasu, rozłąki i życiowych dramatów. Przez ponad 60 lat byli nierozłączni, lecz los napisał dla nich scenariusz pełen wzruszeń i bólu. Co tak naprawdę kryło się za fasadą ich idealnego związku?
Oboje cieszyli się dużą popularnością i uznaniem. Ona zapisała się w pamięci potomnych rolami w takich produkcjach, jak „Faraon”, „Stawka większa niż życie”, „Awantura o Basię” czy serial „Na dobre i na złe”. Dla swojej wnuczki Zofii była jej „prywatną” Profesor McGonagall — tę postać z Harry’ego Pottera wspaniale dubbingowała. Jego głośne role wprost trudno zliczyć... Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz uchodzili za wzorowy związek. Byli razem przez ponad 60 lat! Jak potoczyły się ich losy? Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz: historia miłości Gustaw Lutkiewicz zagrał blisko 300 ról, nazywany był mistrzem drugiego planu, widzowie natychmiast go rozpoznawali, zapamiętywali nawet z niewielkich ról. Grał w filmach kostiumowych („Pan Wołodyjowski”, Ogniem i mieczem”), kryminalnych („Ekstradycja”), obyczajowych serialach („Złotopolscy”). Pięknie śpiewał, jego wykonanie „Modlitwy” (Dopóki nam ziemia kręci się…) zachwyciło samego Bułata Okudżawę, który też śpiewał ten wiersz i kochał go. Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz jako małżeństwo uchodzili za wzór. Poznali się jeszcze w Szkole Teatralnej, on był na trzecim roku, ona dopiero zaczynała swoją przygodę z aktorstwem. „Zaimponowała mi skromnością i dobrocią, ale niełatwo było mi ją poderwać. Miała wielkie powodzenie”, mówił o żonie Gustaw Lutkiewicz. Aktor urodził się w 1924 roku w Kownie, wychowywał w litewskim Wiłkomierzu. Jego ojciec pracował w polskim gimnazjum. Wspominał, że to dzięki tacie poznawał teatr, biorąc udział w amatorskich przedstawieniach. Przez pewien czas szukał swojej drogi. W szkole — a chodził także do litewskiego gimnazjum, gdzie czuł się obcy — słabo mu szło. Przerwał naukę, zatrudnił się jako robotnik w fabryce kabli, pomocnik kierowcy. W 1945 roku uciekł z rodziną przed Sowietami do Polski. Zdał maturę, poszedł na prawo na uniwersytet w Toruniu, ale szybko zrezygnował. „To była pomyłka”, wspominał. W duszy siedziały mu te teatrzyki z dzieciństwa, postanowił więc zdawać do szkoły teatralnej i został od razu przyjęty. Czytaj także: Świat oszalał na jego punkcie. Mało kto wie, że gwiazdor nowych "Igrzysk śmierci" ma ojca, który łączy medycynę z filmem Wiesława Mazurkiewicz: aktorką została przez przypadek Wiesława Mazurkiewicz podkreślała, że jest urodzoną łodzianką, zawsze kochała to miasto. Była o dwa lata młodsza od męża. Nigdy specjalnie nie wspominała swoich wojennych przeżyć, to mąż opowiadał, że „miała ciężkie życie, podczas wojny uciekła przed Niemcami. Długo się ukrywała, ciężko pracowała u pewnej rodziny. Myślę, że to ją ukształtowało na resztę życia”, mówił o żonie. Aktorką została przez przypadek, wzięła udział w międzyszkolnym konkursie recytatorskim i zdobyła pierwszą nagrodę. Wybitna aktorka Zofia Małynicz, która była w jury zapytała ją, czy nie chciałaby zostać aktorką. Zdziwiła się, ale zaczęła o tym myśleć. „Nikomu nic nie mówiąc, poszłam na egzamin, chociaż miałam rok do matury. Przyjęli mnie. Wieczorami uczyłam się do matury w szkole dla pracujących, rano studiowałam”, wspominała w „Życiu na gorąco”. W szkole Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz już jako para byli bardzo lubiani. Koledzy ułożyli o nich wierszyk: „Gdy tylko przerwy bije godzina/po salach para snuć się zaczyna/ona niewinna, wielkie ma oczy/obok niej piękny młodzieniec kroczy/on zakochany, ona przymilna/on, by ją poznać, zjechał aż z Wilna" (cytuję za interia.pl) Czytaj też: Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz: stracił dla niej głowę Gustaw Lutkiewicz śmiał się, że musiał rywalizować o Wiesławę z Tadeuszem Plucińskim, który potem miał sławę pierwszego amanta PRL-u. „Gdy ujrzałem efektowną, zgrabną blondynkę, natychmiast straciłem głowę. Byłem wówczas przystojnym, szczupłym młodzieńcem, jednak uwiedzenie Wiesi nie było takie łatwe. Miała ogromne powodzenie. Musiałem wytworzyć wokół siebie artystyczną aurę. Żona twierdzi, że zakochała się w mojej grze na gitarze, pięknym śpiewie. Nabrała się na stworzony przeze mnie, jak to się dziś mówi, image”, wspominał aktor w „Życiu na gorąco”. Ona mówiła, że szybko stał się dla niej tym najcudowniejszym, najukochańszym. Ślub wzięli w 1950 roku, ale potem przyszedł czas na wielki egzamin z miłości. Rozdzielili się, on został w Łodzi, ona wyjechała do teatru do Krakowa, gdzie dostała angaż. Po kilku latach życia w rozjazdach powiedzieli sobie dość. Przenieśli się do Warszawy, na początku było trudno, bo nie mieli własnego kąta. Było biednie, mieszkali po hotelach robotniczych. Ale Wiesława Mazurkiewicz „wychodziła” im spółdzielcze mieszkanie na Saskiej Kępie, które było ich przystanią do końca życia. „Do Warszawy przyjechałem sam, żona pracy tutaj nie miała”, wspominał Gustaw Lutkiewicz. „Trzy sezony byliśmy tak „rozstani", ale na szczęście nic nas nie było w stanie rozdzielić. Wynająłem pokoik u pewnej starszej pani na Saskiej Kępie. Wreszcie żona przyjechała, ale tej pani to się nie spodobało. Tułaliśmy się więc po hotelach robotniczych, aż Wiesia zapisała nas do spółdzielni na Saskiej Kępie. To żona wychodziła mieszkanie. Do dziś w nim mieszkamy”. W 1961 roku urodziła się ich jedyna córka Katarzyna zwana Lutkiem. Szczęście było tym większe, że macierzyństwo dla Wiesławy Mazurkiewicz wcale nie było oczywiste. Lekarze mówili jej, że nie ma szans na urodzenie dzieci. I kiedy ona już straciła nadzieję, po 11 latach małżeństwa urodziła się wyczekiwana Kasia. Zobacz też: Rzadki widok. Anna Wintour pokazała młodszą córkę. Mało kto wie, czym się zajmuje. Kulisy ich życia prywatnego znają nieliczni Byli dobrym małżeństwem przez blisko 70 lat Zawsze wiedzieli, że mogą na siebie liczyć. Byli dumni ze swoich sukcesów, wspierali się. Wiesława we wszystkich sprawach radziła się męża. Aktor zaczął niestety chorować, tracił wzrok. Bardzo boleśnie go to uderzyło, nie mógł czytać, co uwielbiał. Rozrywką były stawiane wspólnie z żoną pasjanse i rozmowy z ukochaną wnuczką Zosią. Z powodu choroby oczu Gustaw Lutkiewicz wycofał się z aktorskiego życia i przeszedł na emeryturę, choć miał jeszcze mnóstwo sił. W rozmowie z „Super Expressem” mówił, że jego życie skurczyło się do bytowania, krzątania się po domu, po kuchni. Pociechą była żona, która z oddaniem opiekowała się ukochanym. W 2010 roku obchodzili diamentowe gody, czyli 60. rocznicę ślubu. Zobacz też: W trakcie drugiej kadencji zniknęła z otoczenia ojca. Dziś mówi wprost o cenie, jaką zapłaciła za to, że jest córką Donalda Trumpa Aktor dożył 93 lat, zmarł w 2017 roku w Warszawie. Wiesława Mazurkiewicz z trudem godziła się z odejściem męża. „Na Gustawa zawsze mogłam liczyć. Dał mi tyle ciepła, opieki, radości. Od jego śmierci minął rok. Wciąż nie mogę pogodzić się z jego odejściem. Nie wiem, jak mam żyć. Radziłam się go we wszystkich sprawach. Wracam do domu wciąż jeszcze z nadzieją, że na mnie czeka”, mówiła w jednej z rozmów. Nie był to jedyny powód do smutku, na raka rozchorowała się jej jedyna córka Katarzyna. I choć chorobę udało się na jakiś czas opanować, wróciła ze zdwojoną siłą. Katarzyna Lutkiewicz nie dożyła, jak jej rodzice sędziwego wieku, zmarła, mając zaledwie 60 lat, jej mama, która umarła tydzień później – 95. Obie zostały pochowane obok Gustawa Lutkiewicza w rodzinnym grobowcu w Alei Zasłużonych na warszawskich Powązkach
Zdradził żonę z kuzynką i nie wierzył w monogamię. Mało kto zna mroczne oblicze geniusza
Albert Einstein, jeden z największych umysłów XX wieku, do dziś fascynuje nie tylko swoją teorią względności, ale i życiem prywatnym. W rocznicę jego śmierci wraca temat relacji, które dalekie były od ideału. Zdrady, skomplikowane małżeństwa i emocjonalny dystans wobec najbliższych pokazują go w zupełnie innym świetle – jako człowieka pełnego sprzeczności.
Choć dla świata pozostaje symbolem naukowego geniuszu, w życiu osobistym Albert Einstein nie wpisywał się w obraz oddanego partnera. Jego związki były burzliwe, a podejście do miłości – chłodne i często podporządkowane pracy. Z dokumentów i listów wyłania się portret mężczyzny, który nie tylko nie dążył do wierności, ale wręcz świadomie odrzucał ideę monogamii. Albert Einstein i historia pierwszego małżeństwa Albert Einstein poznał Milevę Marić podczas studiów w Zurychu. Była jedną z nielicznych kobiet studiujących fizykę i początkowo ich relacja opierała się na wspólnej pasji intelektualnej. Para pobrała się w 1903 roku i doczekała się trójki dzieci, choć los ich pierwszej córki Lieserl do dziś pozostaje niejasny. Z czasem jednak ich małżeństwo zaczęło się rozpadać. Einstein coraz bardziej oddalał się emocjonalnie, koncentrując się na pracy naukowej. Mileva, która poświęciła własną karierę dla rodziny, stopniowo traciła znaczenie w jego życiu. Ich relacja przekształciła się w chłodny układ, w którym uczucia ustąpiły miejsca rutynie i napięciom. Jednym z najbardziej wymownych świadectw kryzysu w ich związku jest dokument, który Einstein przedstawił żonie. Zawarł w nim szczegółowe warunki dalszego wspólnego życia, obejmujące m.in. obowiązek dbania o jego posiłki, rezygnację z oczekiwań emocjonalnych oraz ograniczenie kontaktów osobistych do minimum. "Dopilnujesz, aby moje ubrania i bielizna były utrzymane w porządku, abym otrzymywał trzy regularne posiłki dziennie w moim pokoju. Wyrzekniesz się wszelkich osobistych kontaktów ze mną, z wyjątkiem sytuacji, gdy są one konieczne dla zachowania pozorów społecznych. Nie będziesz oczekiwać ode mnie żadnych uczuć" – pisał do niej. (cyt. za Onet.pl) Ten swoisty "kontrakt" pokazuje, jak bardzo Einstein traktował relację w sposób pragmatyczny i zdystansowany. Dla Milevy był to moment przełomowy – ich małżeństwo ostatecznie zakończyło się rozwodem w 1919 roku. ZOBACZ TEŻ: Romansował z celebrytkami, potem poślubił córkę polityka. Życie legendarnego sportowca PRL-u owiane było tajemnicą Albert Einstein miał romans z kuzynką Jeszcze przed rozwodem Einstein związał się ze swoją kuzynką Elsą Löwenthal. Relacja ta rozwijała się równolegle do rozpadającego się małżeństwa z Milevą, co budziło sprzeciw i zdziwienie otoczenia. Elsa była dla niego osobą oddaną, zajmowała się sprawami codziennymi i wspierała go organizacyjnie. Pobrali się w 1919 roku, a ona szybko stała się strażniczką jego prywatności i wizerunku. Ich związek miał jednak bardziej praktyczny niż romantyczny charakter. Choć Elsa zapewniała Einsteinowi stabilność, nie oznaczało to wierności z jego strony. Z dostępnych źródeł wynika, że utrzymywał kontakty z innymi kobietami, a jego skłonność do romansów nie ustała po drugim ślubie. Elsa była świadoma jego relacji pozamałżeńskich, m.in. z jej przyjaciółką, Ethel Michanowski. A jak wskazują biografowie – w dużej mierze je tolerowała. Ich małżeństwo można więc postrzegać jako układ oparty na wzajemnych korzyściach i akceptacji niedoskonałości partnera. Czy Einstein wierzył w monogamię? Fakty mówią jasno Albert Einstein utrzymywał liczne relacje z kobietami, zarówno przed, jak i w trakcie swoich małżeństw. Zachowane listy wskazują, że prowadził ożywioną korespondencję o charakterze intymnym, a jego życie uczuciowe było znacznie bardziej skomplikowane, niż mogłoby się wydawać. Nie ukrywał swoich kontaktów i nie traktował wierności jako wartości nadrzędnej. W jego podejściu do relacji widoczna była pewna swoboda, a nawet obojętność wobec konsekwencji emocjonalnych dla partnerki. Według relacji osób z bliskiego otoczenia geniusza, Albert miał czuć pożądanie, przede wszystkim wobec tych kobiet, które wzbudzały jego litość. Analizując jego życie prywatne, trudno znaleźć dowody na to, że Einstein dążył do trwałej, monogamicznej relacji. Wręcz przeciwnie – jego działania wskazują, że świadomie odrzucał taki model związku. Relacje traktował często w sposób funkcjonalny, podporządkowując je własnym potrzebom i pracy naukowej. To podejście sprawia, że dla wielu badaczy pozostaje przykładem człowieka genialnego, ale emocjonalnie zdystansowanego. SPRAWDŹ TEŻ: Ich miłość wybuchła jednej nocy. Pola Raksa wyrzuciła Lindę za drzwi po kilku miesiącach romansu
Poznali się w pociągu, musieli zmierzyć się z hejtem. Jest od niego młodsza o 36 lat, ale u jej boku Apoloniusz Tajner odnalazł ukojenie
Poznali się przypadkiem, w miejscu, gdzie losy ludzi przecinają się tylko na chwilę. Jeden przedział, jedna podróż i spojrzenie, które miało już nigdy nie zostać zapomniane. Nie wiedzieli jeszcze, że ta znajomość wywoła burzę emocji i stanie się tematem, o którym mówić będą wszyscy. A to był dopiero początek historii, która dla wielu do dziś pozostaje zagadką.
Poznali się w pociągu na trasie Kraków–Warszawa. To wtedy Apoloniusz Tajner zauważył Izabelę Podolec. Nie spodziewali się, że to przypadkowe spotkanie zmieni ich życie. Gdy zaczęli się spotykać, nie obyło się bez kontrowersji. Ich związek od początku wzbudzał emocje – głównie z powodu 36 lat różnicy wieku oraz faktu, że Izabela była młodsza od dzieci Apoloniusza z pierwszego małżeństwa. Związek mimo różnicy wieku i społecznych ocen Zakochali się, mimo że dzieliła ich nie tylko przepaść pokoleniowa, ale również inne życiowe doświadczenia. Apoloniusz Tajner, znany trener polskich skoczków narciarskich i były prezes Polskiego Związku Narciarskiego, miał już za sobą długie małżeństwo. Izabela Podolec była młodą, energiczną kobietą, która dopiero wkraczała w dorosłe życie zawodowe. „Poznaliśmy się w pociągu. Na linii Kraków-Warszawa. Zawsze się śmieję, że to nie była jakaś strzała Amora. Potem jeszcze to trochę trwało. Na początku nie wiedziałam, że to „ten Apoloniusz Tajner”. Wsiadł do mojego przedziału, ale ja go nie poznałam, więc mój okrzyk był „To pan?!”. Apoloniusz spojrzał wtedy na mnie, nie wiedział, co powiedzieć, a ja powiedziałam: Tak, to ten aktor z Na Wspólnej. Autentycznie tak było”, ujawniła Izabela Podolec-Tajner kilka lat temu w Dzień Dobry TVN. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Walcząca z nieuleczalną chorobą aktorka trafiła do szpitala. Fani drżą o jej życie Musiało minąć trochę czasu, zanim zakochani pojawili się wspólnie w blasku reflektorów i kamer. Pierwszym publicznym wyjściem Apoloniusza i Izabeli była Gala Mistrzów Sportu 2015. Do tego czasu media podawały, że pięknością widywaną u boku działacza sportowego jest Pakistanka o imieniu Pamela… Dziś wiemy, że 34-letnia Izabela, pochodząca z podkarpackiego Jarosławia, ma za sobą kurs aktorstwa, a także pracę jako rzeczniczka prasowa jednej z firm narciarskich. Obecnie żona ojca Dominiki Tajner prowadzi własną firmę, która zajmuje się usługami marketingowymi oraz organizowaniem imprez. Gala Mistrzów Sportu 2015, Apoloniusz Tajner z Izabelą Podolec-Tajner Pierwsze wieści o tym, że Apoloniusz Tajner zakochał się w kobiecie, która jest młodsza nie tylko od niego, lecz także od jego dzieci, zostały przez część internautów przyjęte w negatywny sposób. Co para uważa na ten temat? „Czy ja widzę różnicę wieku? Myślę, że nie. Wiadomo, w każdym związku są kłótnie, ale one nie są spowodowane różnicą wieku. Ja też tego nie odczuwam. Poza tym u nas jest specyficzna sytuacja, ponieważ ja poznałam Apoloniusza jak miałam 21 lat. Jesteśmy 7 lat razem. Więc on w jakiś sposób mnie ukształtował. Więc było trochę łatwiej”, tłumaczyła Izabela Podolec-Tajner w 2018 roku. Małżonkowie doświadczyli nawet internetowego hejtu, ale i to ich nie złamało. Nie zamierzają się przejmować komentarzami anonimowych osób. „Żal mi ludzi, którzy nie mają własnego życia, ale mają czas, aby krytykować czyjeś. Mam mocny charakter i nigdy nie przejmowałam się tym, co myślą obcy dla mnie ludzie, którzy często są sami w czarnej dziurze życiowej. Mamy z Apoloniuszem rodzinę, przyjaciół, znajomych – to są dla mnie ważni ludzie. Wiem, co i dlaczego w życiu robię, dlaczego podejmuję takie, a nie inne decyzje i nie potrzebuję adaptacji przez obce mi środowisko. Dlatego pozdrawiamy wszystkich hejterow!”, stwierdziła stanowczo żona Apoloniusza Tajnera w Party. Czytaj też: Wielka miłość i bolesne rozstanie. Legendarna aktorka PRL-u nigdy nie pozbierała się po relacji ze znanym reżyserem Dla byłego prezesa PZN różnica wieku nie stanowi żadnego problemu. Liczy się przede wszystkim ich uczucie i wyjątkowe porozumienie. "Ciągle jestem zdziwiony tym, że z osobą o tyle lat młodszą potrafię intelektualnie być na tym samym poziomie, bo to jest chyba najważniejsze. W końcu godziny przeradzają się w dni, tygodnie, lata. Trzeba jakoś ze sobą żyć i mieć jakąś nić porozumienia ze sobą. I ona jest. Na komentarze nie zwracam uwagi, nie mam nawet na to czasu", komentował w rozmowie z reporterką serwisu Jastrząb Post w 2020 roku. Ukochana przekonała Apoloniusza Tajnera do zmian i wprowadzenia nowych zasad. Były wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego przeszedł sporą metamorfozę – schudł, stosuje dietę. Trener zrezygnował z alkoholu i ograniczył spożywanie mięsa. „Przed siedmioma laty wprowadziłem dwie zasady. Jest to bardzo duża praca mojej żony. Całkowicie rzuciłem alkohol. Nie to, żebym jakoś nadmiernie z niego korzystał, ale całkowicie zaprzestałem pić alkohol. Zmieniłem też tryb odżywiania. Praktycznie zrezygnowałem z mięsa, chociaż jak mam ochotę, to jem, ale generalnie dużo warzyw”, zwierzał się w Wieczornym Expressie. Ślub i dziecko Apoloniusza Tajnera i Izabeli Podolec-Tajner Zakochani pobrali się w maju 2019 roku, a uroczystość weselna odbyła się w restauracji na dachu warszawskiego Centrum Olimpijskiego. Wśród zaproszonych gości nie zabrakło Włodzimierza Szaranowicza, Adama Małysza z żoną, Mariusza Czerkawskiego i córki prezesa Polskiego Związku Narciarskiego - Dominiki. W 2019 roku na świat przyszedł Leopold – owoc ich miłości. Dla Apoloniusza Tajnera, który został ojcem w wieku 65 lat, było to zupełnie nowe doświadczenie. „To jest coś niesamowitego. W tym wieku zostać ojcem? Czuję się młodo” – przyznał z uśmiechem. Izabela i Apoloniusz zgodnie twierdzą, że narodziny dziecka jeszcze bardziej ich zbliżyły. W mediach społecznościowych chętnie dzielą się wspólnymi zdjęciami z synem, a Izabela podkreśla, że jej partner jest troskliwym i zaangażowanym ojcem. Miłość wpłynęła także na samego Apoloniusza Tajnera. Znajomi i bliscy zauważyli, że pod wpływem żony przeszedł widoczną metamorfozę – zarówno pod względem stylu ubierania, jak i podejścia do życia. ZOBACZ TAKŻE: Była gwiazda "Plotkary” walczy o życie po ukąszeniu pająka. Dziś wszyscy jej kibicują, w przeszłości była ostro krytykowana za skandale Dopiero jakiś czas po porodzie szczęśliwi rodzice wyjawili prawdę na temat starania o dziecko. Okazuje się, że pani Izabela ma za sobą trudne doświadczenia. „Leopold był bardzo wyczekanym dzieckiem. Chorowałam, wiele razy słyszałam od lekarzy, że nie będę mogła mieć dziecka. To było straszne i nie chcę do tego wracać. Trzeba patrzeć na pozytywne strony w życiu i najważniejsze, że Leoś jest już z nami i jest zdrowy!”, wyznała w listopadzie 2019 roku mama Leopolda dodając, że nie spodziewała się porodu w terminie, który wybrał dla niej los. „Wiedziałam, że będzie niedługo z nami, ale nie spodziewałam się, że nastąpi to właśnie w tamtym momencie. W szpitalu byliśmy cztery dni. Teraz jest już z nami”, tłumaczyła w Dzień Dobry TVN 34-latka. Izabela Tajner, Apoloniusz Tajner, 27 października 2019 Izabela Tajner, Apoloniusz Tajner, Gala Mistrzów Sportu 2024 Apoloniusz Tajner o dojrzałym ojcostwie W kwietniu 2023 roku Apoloniusz Tajner w rozmowie z Dzień Dobry TVN opowiedział o późnym ojcostwie. Były prezes Polskiego Związku Narciarskiego wyznał, że narodziny Leopolda go odmłodziły. „Nie brakuje mi sił. Takie dziecko bardzo angażuje, tym bardziej że nie ma już dziadków z mojej strony, którzy mogliby pomagać. […] Bardzo dobrze na mnie wpłynęło, mentalnie mnie odmłodziło. Nie mam czasu na odpoczynek”, opowiadał w studio. Zapytany o to, jakie różnice dostrzega między dojrzałym a wczesnym ojcostwem, zaznaczył: „W tym wcześniejszym ojcostwie nie miałem czasu. Byłem trenerem, byłem cały czas za granicą. W tych latach 80. byłem jeszcze bardzo zaangażowany, granice były zamknięte, to wszystko zajmowało więcej czasu. Teraz jest kompletnie inaczej. I myślę, że ten mały szkrab bardzo na tym zyskuje”, wyjaśnił. W innym wywiadzie dodawał, że wychowanie i opieka nad dzieckiem zmieniła jego postrzeganie świata, priorytety. "Już nie widzę siebie robiącego jakąś karierę. Mnie się to bardzo podoba, że mogę jak najwięcej czasu poświęcać mojemu dziecku [...] Syn jest kochany i świetny. Cieszę się, że jest, jak jest. Energii mi przybyło […]", mówił Wieczornemu Expressowi. Syn jest dla Apoloniusza Tajnera największą motywacją i siłą. Czerpie ogromną radość z każdej chwili spędzonej z dzieckiem. "Silna bateria. To daje takiego motywacyjnego kopa na przyszłość, mimo że mój wiek już jest taki, że raczej człowiek chętnie by poszukał dla siebie więcej odpoczynku i spokoju", opowiadał w Telewizji TVT. Para coraz częściej pojawia się publicznie – uczestniczą w wydarzeniach medialnych, udzielają wspólnych wywiadów. Zawsze emanują radością i pozytywną energią. Ich relacja jest dla wielu inspiracją. Para coraz częściej pojawia się publicznie – uczestniczą w wydarzeniach medialnych, udzielają wspólnych wywiadów. Zawsze emanują radością i pozytywną energią. Ich relacja jest dla wielu inspiracją.
Wielka miłość i bolesne rozstanie. Legendarna aktorka PRL-u nigdy nie pozbierała się po relacji ze znanym reżyserem
Joanna Żółkowska i Robert Gliński przez lata uchodzili za jedną z najbardziej intrygujących par świata kultury. Poznali się w pracy, połączyły ich talent i wzajemna fascynacja, jednak ich związek nie przetrwał próby czasu. Choć dziś nie są razem, łączy ich wyjątkowa relacja oparta na przyjaźni i wspólnych doświadczeniach.
Joanna Żółkowska i Robert Gliński byli jedną z najbardziej znanych artystycznych par. Oboje wybitni, ona jako aktorka mająca w swoim dorobku wiele wspaniałych ról. Choćby w „Ławeczce”, kultowym spektaklu, w którym grała z Januszem Gajosem. Robert Gliński to reżyser wielu znanych filmów, takich, jak „Cześć Tereska”, „Kamienie na szaniec”, „Zieja”. Poznali się w pracy, dlaczego ich związek się rozpadł? Joanna Żółkowska i Robert Gliński: historia miłości Robert Gliński i Joanna Żółkowska poznali się w latach 2000 przy pracy nad spektaklem Teatru Telewizji. Znany reżyser świetnie dogadywał się z artystką, nie tylko w domu, ale i na scenie. „Dużo pracuję, a jak pracuję, to patrzę. A patrząc, widzę. I mniej więcej tak to się urodziło. Zobaczyłem. Talent, skupienie i poczucie humoru”, mówił w TVN Robert Gliński o swojej partnerce. Oboje nie lubili odkrywać swojej prywatności, dlatego ich związek okryty jest w dużej mierze tajemnicą. Wiadomo, że nie mieli dzieci, wspólnie wychowywali córkę Joanny Żółkowskiej z poprzedniego związku, znaną aktorkę Paulinę Holtz. Robert Gliński również ma córkę — Zuzannę Glińską, dzisiaj znaną i nagradzaną kostiumografkę. Zuzanna Glińska pracowała z ojcem przy filmie „Zieja”, o legendarnym księdzu i opozycjoniście Janie Ziei. Córka reżysera jest także aktywistką ruchu „Miasto jest nasze”. Skończyła historię sztuki i ,podobnie jak ojciec architekturę na Politechnice Warszawskiej. Zobacz też: Był jej drugim mężem, okazał się wielkim rozczarowaniem. Zostawił Barbarę Brylską dla innej aktorki, później prosił o wybaczenie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBNyvoA-eadfae0.jpg" width="1600" height="1820" alt="1972. Kadr z filmu "Szklana kula" w rezyserii Stanislawa Rozewicza, n/z Joanna Zolkowska.,Image: 429122673, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="kadr z filmu "Szklana kula"" /> Joanna Żółkowska: mam cechy, które nie sprzyjają związkom Sama Joanna Żółkowska mówiła o sobie jako o partnerce: „Wszystkie cechy, które ja u siebie cenię, nie sprzyjają związkom. Jestem skoncentrowana na sobie, a mężczyzna lubi, jak kobieta jest jego, poświęca się, żyje jego życiem, jest podpórką. Ja, niestety, nigdy taka nie byłam”, opowiadała w jednej z rozmów. Przyznawała też: „Miałam sukcesy w zawodzie, trudniej bywało w sprawach damsko-męskich. Jednak dzisiejsza wiedza niewiele, by mi pomogła. Wszystkie te cechy, które ja u siebie cenię, nie sprzyjają związkom. Nie sądzę, że mając drugą szansę, mogłabym zachować się inaczej”. Zobacz też: Dla kariery poświęciła wiele, nigdy nie doczekała się własnych dzieci. Iwona Pavlović synów drugiego męża pokochała jak własnych Joanna Żółkowska i Robert Gliński - oboje byli utalentowani, szybko się wybili Joanna Żółkowska jest starsza od Roberta Glińskiego o dwa lata, ona urodziła się 6 marca 1950 roku, on 17 kwietnia 1952. Ona pochodziła z Siedlec, razem z młodszą siostrą i bratem wychowywała się w domu z ogrodem „Nasz dom był duży, piętrowy, otoczony ogromnym ogrodem. Niedaleko rósł las i płynęła rzeczka Muchawka”. Robert Gliński wychowany na Saskiej Kępie w Warszawie również ma młodszego brata – późniejszego ministra kultury w rządzie PIS Piotra Glińskiego i siostrę Katarzynę. Oboje wybili się szybko po studiach. Joanna Żółkowska grała w Krakowie, w Teatrze Starym, a potem przez wiele lat w legendarnym warszawskim Teatrze Powszechnym, pod dyrekcja Zygmunta Hübnera. Stała się jedną z najwybitniejszych aktorek swojego pokolenia, znana jest z wielu ról, widzowie pokochali ją między innymi jako Annę Surmacz –Koziełło w "Klanie". Zobacz też: Poznali się w pociągu, musieli zmierzyć się z hejtem. U boku drugiej żony Apoloniusz Tajner przeszedł sporą metamorfozę Rozstanie zmienione w przyjaźń W latach 70. Joanna Żółkowska poznała Witolda Holtza, aktora, reżysera, asystenta Andrzeja Wajdy i Krzysztofa Zanussiego. Zakochali się w sobie, z tego związku, w 1977 roku urodziło się jedyne dziecko aktorki – córka Paulina Holtz. Ale uczucie nie przetrwało, ona robiła karierę, on zaczynał być mężem swojej żony. „Gdzieś się rozminęliśmy”, mówiła Joanna Żółkowska o rozstaniu z Witoldem Holtzem. Plotkowano, że związek rozpadł się także przez nową miłość Joanny Żółkowskiej. A był nią poznany w Teatrze Powszechnym młody aktor Krzysztof Pieczyński. Przez kilka lat byli prawie zawsze razem na scenie, wydawało się, że romans, tym razem zakończy się ślubem. Ale rozstali się, Krzysztof Pieczyński związał się z inną kobietą. Kiedy Joanna Żółkowska poznała Roberta Glińskiego można było sądzić, że trafiła na swoją drugą połowę. Okazało się, że tylko na jakiś czas. Wiele osób uważało ich za małżeństwo, co nie było prawdą. Joanna Żółkowska przyznała, że nigdy nie była niczyją żoną. Nikt jej się nie oświadczył. Kiedyś zastanawiała się dlaczego, szukała winy w sobie, dzisiaj tylko ją to bawi. Z Robertem Glińskim pozostali przyjaciółmi.
Wymodliła go, poderwała i doprowadziła do ślubu. Sekret związku Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego. Przeżyli razem 54 lata
Zaczęło się od kina, potem przyszedł taniec, wojna i... propozycja, która zmieniła wszystko. Ona – kobieta z przeszłością, on – mistrz z duszą artysty. Ich miłość przetrwała pół wieku, mimo różnic, chorób i codziennych wyzwań.
Miłość ich życia zaczęła się od jednego filmu. Ona – aktorka, bohaterka Powstania Warszawskiego, pełna energii i uroku. On – olimpijczyk, mistrz szabli i architekt z duszą artysty. Alina Janowska i Wojciech Zabłocki stworzyli jeden z najpiękniejszych związków polskiego świata kultury i sportu. Ich uczucie przetrwało próbę czasu, choroby i codzienności. Co sprawiło, że byli razem przez 54 lata? Jak zaczęła się miłość Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego? Alina Janowska mówiła wprost – wymodliła Wojciecha Zabłockiego. Po rozpadzie pierwszego małżeństwa długo nie mogła znaleźć prawdziwego oparcia. Modliła się o mężczyznę, który byłby mądry, odpowiedzialny, z pasją, silny, ale i czuły. I taki właśnie się pojawił. Ich spotkanie miało w sobie coś z filmu. Ambasada włoska, przyjęcie, rozmowy... Alina – kobieta pewna siebie, nie bała się zrobić pierwszego kroku. Zapytała, czy Wojciech widział już „Zaćmienie” Michelangelo Antonioniego. A potem... zaprosiła go do kina. „Ale ja tutaj jestem z jedną panną”, próbował ją studzić Wojciech Zabłocki. „To już pan nie jest”, odparowała Janowska, która lubiła mieć inicjatywę i nie przejmowała się drobnymi przeciwnościami losu... Bohaterka wojny i gwiazda ekranu. Kim była Alina Janowska? Potem zaproponowała jeszcze kolację. Ale tu już Wojciech Zabłocki wykręcił się, tłumacząc, że ma trening i że zadzwoni. Po latach w jednym z wywiadów mówił: „Alina była trochę zdziwiona, lecz po tygodniu faktycznie zadzwoniłem. Przyszła do mnie i od razu, jak to ona, zaczęła sprzątać. Zobaczyła, co jem i powiedziała: »Musi pan się lepiej odżywiać. Od dziś będzie pan jadał obiady u mnie«. Zacząłem do niej chodzić”. (Cytat za Onet.pl) Tak zaczęła się wielka miłość, która trwała ponad pół wieku. Oboje byli bardzo utalentowanymi ludźmi. Alina Janowska to przecież znana, legendarna aktorka, grała m.in. w filmie „Zakazane piosenki”, „Samson”. Wielką popularność przyniósł jej serial „Wojna domowa”, gdzie zagrała ciotkę zbuntowanej nastolatki Anuli, ciągle zaskakiwaną jej „nowoczesnymi” poglądami i zachowaniem. Pewnie wiele ówczesnych mam widziało siebie w tej postaci. Była Panią Dulską w filmie Jana Rybkowskiego i baronową Krzeszowską w „Lalce” Ryszarda Bera. A pamiętacie ja w „Rozmowach kontrolowanych”? Z filmową ciocią Lusią, czyli Ireną Kwiatkowską grały duet domowych konspiratorek, w Hollywood za te role dostałyby Oscara! Mistrz szabli i ceniony architekt. Kim był Wojciech Zabłocki? Jej mąż, Wojciech Zabłocki, był wielkim polskim szablistą, mistrzem olimpijskim, i drużynowym mistrzem świata. Legendą czasów świetności polskiej szabli. Koledzy mówili do niego „Panie Wołodyjowski”, bo był niski, drobny i bardzo szczupły. Trudno było uwierzyć, że uprawiał sport walki, jakim jest szermierka. Janusz Olech, medalista olimpijski z Seulu wspominał, że Zabłocki był na co dzień był bardzo miły i życzliwy, a w czasie walki „wstępowało w niego zwierzę". Miał dobry charakter do sportu, nie odpuszczał. Z wykształcenia architekt, z pasją uprawiał swój zawód, miał tytuł profesora. Był cenioną postacią i autorytetem, nie tylko w środowisku sportowym. Ich światy różniły się, ale to właśnie te różnice sprawiły, że pasowali do siebie idealnie. Ona mówiła, że „Pan Wołodyjowski” był jej opoką – nie tylko w domu, ale w życiu. Zobacz też: Nagle spakował walizki i ją zostawił. O ich burzliwym rozstaniu huczała cała Polska. Mimo to zostali przyjaciółmi Alina Janowska: młodość naznaczona wojną Alina Janowska była o siedem lat starsza od swojego męża – przyszła na świat w 1923 roku. Choć różnica wieku mogła wydawać się niewielka, w ich przypadku oznaczała przepaść doświadczeń i przeżyć. Gdy wybuchła wojna, Wojciech Zabłocki miał zaledwie dziewięć lat. Wraz z rodziną kilkakrotnie cudem uniknął śmierci. Wypędzeni z rodzinnego domu, trafili do Pruszkowa – w drodze Wojciech szkicował. Jeden z rysunków, przedstawiający ciała zabitych Powstańców, zachował się przez lata. Ostatecznie jego bliscy osiedlili się najpierw w Krakowie, a potem w Katowicach. Janowska często wspominała, że jej dzieciństwo „było za krótkie”. W młodym wieku włączyła się w działania konspiracyjne – jako łączniczka walczyła w batalionie „Kiliński” podczas Powstania Warszawskiego. Dokładnie 1 sierpnia stawiła się na zbiórkę swojej grupy w warszawskim kinie „Palladium”. Nazywano ją „setką” – wszyscy wiedzieli, że na nią zawsze można liczyć. Już wcześniej, w 1942 roku, została aresztowana przez Gestapo za działalność w podziemiu i pomoc Żydom. Spędziła siedem miesięcy w celi na Pawiaku. Twierdziła, że przetrwać pomogła jej… pasja do tańca. Nie pozwalała sobie na załamanie – codziennie ćwiczyła, by dorównać koleżankom. W dokumencie „Z Pawiaka” opowiadała między innymi o samotnie spędzonej nocy w ponurej celi – jej towarzyszki zniknęły bez śladu, wywiezione na śmierć. „Matko Boska, Ty mnie jedną ocaliłaś. Jak mam żyć, by Ci to wynagrodzić?” – mówiła wtedy do siebie. Po wojnie zagrała w filmie Andrzeja Wajdy „Samson”. Jedna ze scen była kręcona na dziedzińcu przy Szucha, gdzie w czasach okupacji mieściła się siedziba Gestapo (obecnie znajduje się tam Ministerstwo Spraw Zagranicznych). W trakcie zdjęć zaczął sypać śnieg, a Wajda krzyknął: „Alina, schowaj się!”. Janowska odruchowo podeszła do znajomych drzwi – tych samych, którymi kiedyś wchodziła na przesłuchania. Zobacz też: Nie zawsze było łatwo, ale dziś są dla siebie największym wsparciem i siłą. Tak Karolina Borkowska opowiadała o relacji z tatą Alina Janowska i Wojciech Zabłocki: historia miłości pełna uczuć Ciężar wojennych przeżyć mógł zaważyć na całym życiu, ale Alina Janowska nie pozwoliła, by zdominowały jej codzienność. Chciała czerpać z życia pełnymi garściami i dzielić się radością z innymi. Po latach podkreślała: „Nie chcę opowiadać ludziom o swojej martyrologii, że siedziałam w więzieniu, że cierpiałam, że byłam przerażona. Chcę im powiedzieć, że życie bez miłości jest nic niewarte. Bez miłości do dziecka, małżeńskiej, koleżeńskiej, miłości kochanków”. I właśnie taką miłość odnalazła, choć droga do niej nie była prosta. Zarówno ona, jak i Wojciech Zabłocki mieli za sobą rozwody. Ich wspólna historia zaczęła się na nowo w 1963 roku, kiedy to – z inicjatywy Aliny – pobrali się. Janowska była zaniepokojona, że jej partner nie kwapi się z oświadczynami, więc... postanowiła opowiedzieć o tym w mediach. „Zabłocki jeszcze się nie oświadczył” – oznajmiła w jednym z wywiadów. Choć nie było wtedy internetu, informacja rozeszła się błyskawicznie. Jak wspominał później Zabłocki, dostawał nawet telefony z naciskami, by wreszcie się zdecydował. „Cóż, pomyślałem: »Vox populi, vox Dei«, głos ludu jest głosem Boga. Nie miałem pierścionka, więc zabrałem Alinę na łąkę, narwałem kwiatów, oświadczyłem się i zostałem przyjęty. Od tego momentu żona przejęła w naszym związku pełne dowództwo". Zobacz też: Dwa tysiące romansów i liczne małżeństwa. Miłosne wybory Chaplina budziły kontrowersje. Ostatnia żona miała 18 lat, gdy się pobierali Rodzina, dzieci, wspólne lata. Ich życie prywatne bez tajemnic Razem stworzyli harmonijną rodzinę patchworkową. Alina miała córkę Agatę z pierwszego małżeństwa, Wojciech – syna Marcina. Wspólnie doczekali się dwójki dzieci: Michała oraz Kasi, która przyszła na świat, gdy Janowska miała już 45 lat. Ich dom na Żoliborzu był miejscem wyjątkowym – nie tylko ze względu na klimat rodzinny, ale i artystyczne spotkania. Bywały tam takie osobistości jak Ewa Demarczyk, Agnieszka Osiecka, Daniel Olbrychski czy Wojciech Młynarski. Budynek, zaprojektowany przez samego Zabłockiego, został wpisany do rejestru zabytków – to najlepiej świadczy o jego unikalnym charakterze. Syn Michał Zabłocki, znany poeta i autor tekstów piosenek, mówił, że atmosfera w domu była wymagająca, ale inspirująca. W wywiadzie dla „Urody Życia” opowiadał: „Rodzice dużo wymagali od siebie – i to się udzielało. Patrzyliśmy na nich i siłą rzeczy te wymagania przenosiliśmy na siebie. Zawsze musiał być plan pracy. Nie ma tak, że się rano wstaje i coś się dzieje – ale równie dobrze może się zdarzyć coś całkiem innego. Jest plan i jest walka, żeby go zrealizować. To głęboko we mnie weszło, stało się częścią mnie, choć niektórych szokowało”. Wspominał też, że ich w domu był specyficzny styl rozmów, oparty na żarcie, kpinie, obśmiewaniu różnych problemów, ale i rodzinnych słabostek. „Każdy miał słabe strony, w które wtykało się szpile. Chodziło o to, żeby się nie obrażać. Dawało to możliwość rozładowania różnych napięć, może dzięki temu mieliśmy większy dystans do rzeczywistości, to też uodparniało nas na świat”. Choroba, poświęcenie i dozgonna opieka. Ich ostatnie wspólne lata Dom rodziny Zabłockich był spokojną przystanią – tak wspominał Michał Zabłocki. Ich codzienność miała swoje stałe rytuały: niedzielne treningi w Warszawskim Klubie Narciarskim na Mokotowie, wspólne wyjazdy, wyprawy w góry. Alina i Wojciech dzielili się także pasjami. On malował, pisał książki i był architektem, ona udzielała się jako radna, działała społecznie i w Związku Artystów Scen Polskich, szczególnie w sekcji estrady – miała także talent wokalny, który chętnie prezentowała na scenie. Wszystko zmieniło się w 2012 roku, kiedy u Aliny Janowskiej zdiagnozowano chorobę Alzheimera. Od tego momentu całe życie rodziny podporządkowano opiece nad Aliną. Każdy starał się na swój sposób pomóc – w codziennych obowiązkach i w organizowaniu domowego wsparcia. Dla Janowskiej, kobiety zawsze aktywnej i samodzielnej, postępująca choroba była wyjątkowo trudnym doświadczeniem – podobnie jak dla wielu chorych, którzy tracą kontrolę nad własnym życiem. Diagnoza była wstrząsem dla Wojciecha Zabłockiego. Z czasem jednak zaakceptował sytuację i postanowił, że będzie opiekował się żoną do końca, w domu. „Postanowiłem, że dopóki mogę, jej nie oddam. To byłoby nie fair, niezgodne z zasadami olimpijskimi, nie mówiąc już o mojej miłości do niej. W domu była gosposia z dyplomem pielęgniarskim, przychodzili rehabilitanci i lekarze. Bardzo pomagał mi Michał. Żona miała dobrą opiekę. Do końca była przytomna, słyszała, rozumiała, ale już mnie nie wołała…”, mówił Wojciech Zabłocki. Alina Janowska zmarła podczas snu w 2017 roku. Wojciech Zabłocki przeżył ją o 3 lata. „Janowska” – poetycka forma pożegnania Po śmierci matki Michał Zabłocki wydał zbiór poezji zatytułowany „Janowska”. Ich relacje nigdy nie należały do łatwych – oboje mieli silne charaktery. Alina nie akceptowała młodzieńczego buntu syna, a on pamiętał jej surowość. Przez wiele lat ich kontakt był chłodny, a relacja napięta. Przełom nastąpił w czasie choroby matki – to właśnie ona ich do siebie zbliżyła. Michał przeprowadził się z Krakowa do Warszawy, by wspierać rodziców. Spędzał z matką coraz więcej czasu, angażował się w opiekę, towarzyszył jej. Jak sam mówił, „choroba ją złagodziła”. Otworzyli się na siebie, rozmawiali o sprawach, które przez lata były przemilczane. Syn czuł wyrzuty sumienia, że nigdy nie poświęcił matce żadnego wiersza – aż w końcu powstał tomik złożony z 33 utworów. Oto jeden z nich: Szanowni Państwo miło mi was powitać na kartach tej skromnej książki Pewnego lipcowego dnia płynąc po jeziorze Kalwa w trakcie wakacji odbywanych tradycyjnie u pierwszej żony swojego drugiego męża Alina Janowska pomyślała: Oto niebo bezchmurne nade mną a prawo zbójeckie we mnie Naprawdę wszędzie już byłam i z wielu pieców jak to się mówi wsuwałam zakalec świata Jednego mi tylko brak nie zaistniałam w poezji I to nie w jakimś tam poślednim okolicznościowym wierszyku ale w poezji pełną gębą drapieżnej i poruszającej ryzykownej i brawurowej! Szybko wydobyła organizm z nadmiaru zimnej wody Wykręciła właściwy numer i mówi: Pisz synu pisz bo ja już niewiele pamiętam Poczułem się dotknięty zraniony do żywego Przecież się nie nadaję wybierz kogoś innego! Uciekłem nie dzwoniła już ani razu chyba I trzech dób nie siedziałem w żołądku wieloryba Aż w końcu kiedy wszystko naprawdę zapomniała Jezioro Kalwa niebo i ciężar swego ciała zebrałem się i piszę A sens już się wyłania że w tym wyłącznie celu uczyłem się pisania Czytaj także: Te oskarżenia mogą zniszczyć Katy Perry. Policja wszczęła śledztwo. Ale to nie pierwszy podobny skandal z jej udziałem Korzystałam m.in. z książki Dariusza Michalskiego „Jam jest Alina, czyli Janowska story", wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa, 2007.
Nagle spakował walizki i ją zostawił. O ich burzliwym rozstaniu huczała cała Polska. Mimo to zostali przyjaciółmi
Przez 14 lat uchodzili za jedną z najbardziej uwielbianych par w polskim show-biznesie, a ich miłość była tematem plotek i marzeniem wielu. Hanna Śleszyńska i Piotr Gąsowski, choć przez długi czas byli symbolem trwałej i pełnej pasji relacji, ostatecznie się rozstali. Jak doszło do końca tej historii? Jak wygląda ich życie po rozstaniu i jak udało im się przekształcić swoją przeszłość w prawdziwą przyjaźń? Odkrywamy kulisy związku, rozstania i nowego rozdziału życia byłych partnerów.
Przez 14 lat tworzyli wzorową parę, tak uwielbianą w polskim show-biznesie. Zdawało się, że nie ma żadnych szans, aby miłość między Hanną Śleszyńską a Piotrem Gąsowskim kiedykolwiek przeminęła. Dlatego ich rozstanie było w branży niemałym zaskoczeniem. Nie wspominając o atmosferze, w której rozchodzili się aktorzy… Bowiem pewnego dnia Piotr spakował walizki i wyprowadził się z domu, zostawiając byłą partnerkę. Nadal jednak łączyła ich wspólna praca... Dziś są idealnym przykładem na to, że mimo rozstania dalej można się przyjaźnić. Przypominamy historię miłoci byłych partnerów. Hanna Śleszyńska i Piotr Gąsowski. Historia miłości Poznali się w 1982 roku, gdy Hanna Śleszyńska była już długo po swoim aktorskim debiucie. Od kilku lat regularnie grała na deskach warszawskich teatrów. Natomiast Piotr Gąsowski, świeżo po ukończeniu szkoły teatralnej, ochoczo przychodził na przedstawienia „Niebo zawiedzionych” do Teatru Ateneum. Występowała w nim właśnie Hanna, którą młodszy od niej o pięć lat „Gąs” był wyjątkowo zafascynowany. Początkowo jedynie jako fan. Z czasem zaczął jednak dostrzegać, że jego uczucie jest znacznie głębsze. „Na początku zakochałem się w Hani jako aktorce. Ona była już kilka lat po debiucie, ja świeżo po szkole teatralnej. Byłem jej fanem, pod koniec lat 80. chodziłem na każde jej przedstawienie. Zachwycało mnie jej ciepło, humor, temperament i oryginalna uroda. Im dłużej i więcej na nią patrzyłem, tym bardziej mi się podobała”, tłumaczył Piotr Gąsowski w wywiadach. Czytaj także: Ma już dość grania w filmach, mówi o przejściu na emeryturę. Swoją karierę Piotr Stramowski podsumował jednym zdaniem Piotr Gąsowski i Hanna Śleszyńska, 7.07.2006, Międzyzdroje Hanna Śleszyńska miała już wtedy za sobą zakończone małżeństwo. Ulubienica widzów była wtedy świeżo po rozwodzie z Wojciechem Magnuskim. Poznali się w szkole teatralnej i doczekali syna Mikołaja. Po rozstaniu pozostali w bardzo dobrych relacjach. „Może za wcześnie wzięliśmy ślub? Byliśmy bardzo młodzi. Chyba nie dojrzałam wtedy do małżeństwa, wielu rzeczy nie umiałam docenić. Nie jestem łatwą partnerką, mój upór czasem jest nie do zniesienia. Wojtek (też zodiakalny Baran) byt wspaniałym ojcem i mężem, a ja nie ułatwiałam mu życia. Wielu rzeczy nie umiałam docenić. Nie jestem łatwą partnerką, mój upór czasem jest nie do zniesienia", wspominała w rozmowie z Tiną z 2008 roku. Aktorka została sama z malutkim dzieckiem i nowymi zobowiązaniami. Nie planowała wówczas kolejnych związków, lecz nawet to nie zniechęciło to Piotra Gąsowskiego, który bardzo starał się zdobyć serce swojej wybranki i nalegał na spotkanie z kobietą, którą tak szczerze uwielbiał. Ona natomiast bardzo starała się nie okazywać, że zależy jej na młodszym koledze. Bezskutecznie. Z czasem i ona uległa czarującemu aktorowi. „Kiedy poznałam Piotra, chodził za mną, prosił o spotkania, ale ja nie od razu się poddałam. Udawałam, że mi na nim nie zależy. Ale było odwrotnie, bo zależało”, wspominała początki ich znajomości. Niedługo później Piotr Gąsowski i Hanna Śleszyńska stworzyli związek. Kochali się, lecz ich relacja była daleka od idealnej. Starali się jednak stosować kompromisy i uczyli się ze sobą żyć każdego dnia. Nie dało się ukryć buzujących emocji, jednak artyści święcie wierzyli, że są sobie przeznaczeni. W środowisku uchodzili za jedną z najtrwalszych i najbardziej oddanych sobie par. Zobacz również: Dla wielkiej gwiazdy PRL-u był wspomnieniem młodzieńczej miłości. O ich romansie plotkowała cała Warszawa Hanna Śleszyńska i Piotr Gąsowski - szczęśliwa miłość nie była im pisana Owocem ich miłości jest syn, Jakub, który przyszedł na świat w 1995 roku. Wydawało się, że narodziny dziecka umocnią ich więź, a sytuacja się ustabilizuje. W jednym z wywiadów aktor podkreślał, że gdy został ojcem miał 31 lat. Z perspektywy czasu, uważa, że nie dojrzał wtedy do roli, którą postawiło przed nim życie. Z wiekiem nabierał doświadczenia. „Ogromne wrażenie zrobił na mnie poród. Przecinałem pępowinę, ważyłem Kubę. Kiedy dziś to analizuję, widzę, że chciałem myśleć, że nic się w moim życiu nie zmieniło. Zawsze miałem taką naturę, że gdzieś biegłem. Byłbym wszędzie, tylko nie w jednym miejscu. Wydawało mi się, że po urodzeniu Kuby nadal wszystko to będę mógł pogodzić. Wciąż jednak gdzieś mnie gna. (...) Dojrzewam do prawdziwego ojcostwa", zwierzał się na łamach Gali z 2005 roku. Atmosfera w domu pozostawała napięta, a dziś mówi się, że mogło być to spowodowane niełatwym charakterem Wojciecha Gąsowskiego. „Piotr lubi podróżować, jeść, pić, bawić się. Kocha ludzi, a oni jego. Z przyjęć i spotkań wychodzi ostatni. On lubi imprezować, ja muszę być zawsze przygotowana. On jest na luzie i wierzy, że wszystko będzie dobrze, ja widzę wszystko czarno", opowiadała niegdyś zapytana o partnera Hanna Śleszyńska. Różnice między aktorami z biegiem lat były coraz bardziej dostrzegalne, ale artyści nadal byli przekonani, że są dla siebie stworzeni i nic nie jest w stanie ich rozdzielić. „Bez Hani, to ani, ani! Hania ma taki dar, że kiedy wchodzi, czy to na scenę, czy do domu, czy do tramwaju, od razu robi się pogodniej. Tym mnie oczarowała. Jesteśmy ze sobą już tyle lat, a ona ciągle mnie fascynuje!”, mówił Piotr Gąsowski. Hanna Śleszyńska, Piotr Gąsowski, syn pary, Kuba Gąsowski, Warszawa, 13.10.1995 Rozstanie Hanny Śleszyńskiej i Piotra Gąsowskiego Spędzili razem 14 szczęśliwych lat. Nadszedł jednak w końcu dzień, kiedy trudne charaktery tej dwójki starły się ostatecznie… A Piotr Gąsowski wyprowadził się z ich wspólnego domu. To był prawdziwy szok dla ich bliskich i przyjaciół. Para przez długi okres czasu uchodziła za jedną z najbardziej zgranych i zakochanych w sobie bez pamięci. Choć nie było idealnie, nic nie wskazywało na tak duże problemy w związku. Najbardziej zaskoczona była jednak sama Hanna Śleszyńska, która bardzo źle zniosła nagłe rozstanie z partnerem. Długo dochodziła do siebie i podejmowała próby ułożenia życia na nowo. Ulubienica widzów zwierzała się, że miała w sobie sporo nieprzepracowanego żalu, który towarzyszył rozpadowi ich związku. Miała nadzieję, że partner zawalczy o ich rodzinę. Nie obwiniała o nic Piotra Gąsowskiego. „Rozstaniu towarzyszy żal do losu, że się nie udało czegoś ocalić. Miałam żal, że Piotrek nie zawalczył. Nie powiedział: »Jesteście dla mnie tacy ważni, że chociaż się kłócimy i jest ciężko, zrobię wszystko, żeby jednak się ułożyło«. Chciałam usłyszeć takie słowa, bo sama je wypowiedziałam. To nie znaczy, że ja byłam cudowna, a Piotrek straszny. Jestem konfliktowa i potrafię się o wszystko przyczepić. (...) Piotrek był bardzo zajęty w ostatnich miesiącach przed naszym rozstaniem. I przez pierwsze dwa tygodnie po tym, jak się wyprowadził, Kuba nawet nie zauważył jego nieobecności. Choć Piotr zabrał z domu wszystkie swoje rzeczy. Byłam w szoku. Ryczałam codziennie i ukrywałam się z tym płaczem przed chłopcami. (...) On nie dał mi nadziei. Zostałam opuszczona i musiałam sobie z tym poradzić. Nie wiem, czy do końca mi się udało", zwierzała się na łamach Gali w 2005 roku. A ponieważ artyści występowali razem w przedstawieniach komediowych grupy „Tercet, czyli kwartet”, byli zakochani mimo wszystko musieli spędzać ze sobą czas, co wcale nie pomagało załamanej Hannie. Bywały momenty, gdy trudno było im udawać, że nic się nie stało. „Po rozstaniu dominowały uczucia negatywne, pretensje, może nawet nienawiść, chęć odcięcia się od przeszłości. A tymczasem trzeba było wyjść razem na scenę i razem pracować. Cieszę się, że umiałam do tego rozsądnie podejść, choć było to trudne. Terapia po rozstaniu wymaga czasu i oddalenia. A my nie mieliśmy przecież ani jednego, ani drugiego”, wspominała niegdyś aktorka. Sprawdź też: Odsłania kulisy walki, ma za sobą trudny czas. Marta Nieradkiewicz wprost o chorobie i nowym rozdziale: "Życie to nie jest zbiór kolorowych pocztówek" Piotr Gąsowski i Hanna Śleszyńska, 25.03.2007 Jakie relacje łączą dziś Hannę Śleszyńską i Piotra Gąsowskiego? Potrzebowali czasu, aby negatywne emocje opadły i mogli od nowa odbudować swoją znajomość. Jednak nie myśleli o miłości, a postanowili pozostać przyjaciółmi. Niełatwa przeszłość nie stanęła im na przeszkodzie i aktorzy odkryli, że mimo tego nadal potrafią się ze sobą dobrze dogadywać. Piotr Gąsowski zamieszkał blisko byłej partnerki oraz swojego syna. Rodzina nadal spędzała wspólnie czas i organizowała wspólne wyjazdy. Jakiś czas później aktor wziął udział w programie „Taniec z Gwiazdami”, gdzie poznał tancerkę, Annę Głogowską. Gorąca atmosfera show sprzyjała rozwojowi uczuć tej dwójki, która w 2007 doczekała się przyjścia na świat córeczki, Julii. Anna i Hanna od początku doskonale się dogadywały, a nowa partnerka aktora często przychodziła po rady do aktorki, gdy jej związek przeżywał kryzys. Niejednokrotnie spędzali urlopy w swoim towarzystwie, razem z Hanną i jej ówczesnym partnerem, byłym łyżwiarzem i przedsiębiorcą, Jackiem Brzoską. Jednak i te relacje nie przetrwały próby czasu. H. Śleszyńska, P. Gąsowski, 2011 Największą dumą Hanny Śleszyńskiej i Piotra Gąsowskiego jest ich wspólny syn Kuba, który poszedł w ślady sławnych rodziców i stawia kolejne śmiałe kroki w zawodzie aktora. „Jestem dumny z jednego i drugiego dziecka, jestem dumny z tego, że Kuba jest ambitny, że chce iść swoją drogą, że nigdy nie prosił mnie o protekcję, ale nawet jakby mnie kiedyś poprosił to i tak bym był z niego dumny, ale nie prosił do tej pory” - mówił Piotr w rozmowie z Plejadą. Dziś aktor niechętnie wspomina o swojej prywatności i nieznane są szczegóły z jego życia uczuciowego. Hanna Śleszyńska od czasu rozstania także nie porusza publicznie tematów sercowych. Nie ulega jednak żadnym wątpliwościom, że byli partnerzy pozostają w doskonałej relacji i nadal łączy ich szczera przyjaźń, która może być wzorem dla wielu w dzisiejszych czasach... W rozmowie z Plejadą, Hanna Śleszyńska podkreślała: „Gdy się wiele lat temu rozstawaliśmy, to był trudny temat. Teraz już wszyscy wiedzą, że się autentycznie przyjaźnimy. Myślę, że to wartość ponad wszystko. Spędziliśmy razem kawał życia razem, mamy mnóstwo wspólnych znajomych, nadal się wspieramy. Warto wykonać pracę, żeby zbudować taką relację". Z całego serca życzymy im wszystkiego dobrego. Piotr Gąsowski i Jakub Gąsowski, Premiera filmu Marka Koterskiego "7 uczuć", 2018
Staniszkis uciekła do niego w góry od swojego męża. Ich romans był jak film. "Fascynował mnie jej sposób bycia" [FRAGMENT KSIĄŻKI]
Jadwiga Staniszkis pozostaje jedną z najbardziej przenikliwych, a zarazem niejednoznacznych postaci polskiej socjologii. W rocznicę jej śmierci publikujemy poruszający fragment książki „Radykalna. Wszystkie sprzeczności Jadwigi Staniszkis”, który odsłania mniej znane, osobiste wątki z jej życia. To opowieść o relacjach, emocjach i tajemnicach, które przez lata pozostawały poza zasięgiem opinii publicznej.
„Kiedy Jadwiga powiedziała mi, że jest osobą w spektrum autyzmu, wszystko nagle nabrało sensu” – opowiada mi Aleksander Smolar, politolog i ekonomista, publicysta, działacz polityczny, były prezes zarządu Fundacji im. Stefana Batorego. W latach osiemdziesiątych byli z Jadwigą Staniszkis kochankami. Jak wspomina Smolar: Poznałem Jadwigę Staniszkis w połowie lat sześćdziesiątych na uniwersytecie. Była zjawiskową osobą, bardzo piękną, zawsze w czerwonym płaszczu. Już wtedy fascynował mnie jej sposób bycia, ale też to, że mówiła niezwykle teoretycznym, abstrakcyjnym językiem, który dla studentów był często niezrozumiały. Miała ogromną wiedzę, ale trudno jej było nawiązywać zwyczajne relacje z ludźmi. Zaangażowała się w opozycję, a nasze drogi zbiegły się po wydarzeniach marcowych – braliśmy udział w opozycyjnym seminarium, gromadzącym grono młodych asystentów. Po 8 marca 1968 roku oboje trafiliśmy do więzienia. Gdy wyszliśmy, nasze relacje stały się bliższe. Była osobą niezwykłą, niekonwencjonalną. Postanowiła do mnie kiedyś „uciec”, przyjeżdżając do mnie w góry, gdzie byłem z małą córką. Przez dwa lata byliśmy razem, aż do mojej decyzji o wyjeździe z kraju. To był dla nas trudny okres, pełen dramatycznych rozmów i listów. Warto pamiętać, że Staniszkis wywodziła się z rodziny o korzeniach prawicowych. Jej ojciec był przed wojną w ONR-ze Bolesława Piaseckiego, a jej matka była szefową kobiecego odłamu Falangi. Ten rodzinny kontekst również miał niewątpliwie wpływ na jej formację. Rozmawiała z panem o swojej rodzinie? Jadwiga nigdy nie mówiła mi wiele o rodzicach. Nie pamiętam, by wspominała o ojcu, o tym, że po wojnie kierował odbudową Szczecina czy Gdyni i że go później aresztowano. Poznałem jej matkę, siostrę i – wiadomo – córkę… Jej brata nie poznałem – wyemigrował już chyba wcześniej do Stanów Zjednoczonych. Widać, że dobrze ją pan wspomina. Pod względem intelektualnym imponowała mi swoją siłą i energią, skoncentrowaną na teoretycznych zagadnieniach ustrojowych. To dość częste u osób z zespołem Aspergera – mają zdolność do głębokiego, wręcz obsesyjnego zainteresowania pewnymi dziedzinami. Był w niej też pewien chłód, trudność w nawiązywaniu kontaktu, dystans – nawet do ludzi bliskich. W swojej autobiografii wymieniła paru przyjaciół, w tym mnie, choć przez wiele lat nie utrzymywaliśmy żadnych stosunków. To dla niej typowe. To pokazuje, jak definiowała przyjaźń. Myślę, że w istocie nie miała bli skich osób. Jaka była w relacji? Kiedy byliśmy razem, była bardzo uczuciowo zaangażowana i dramatycznie przeżywała nasze rozstanie, zwłaszcza gdy postanowiłem wyjechać z Polski. Reagowała w sposób, który wtedy trudno mi było zrozumieć – natychmiast nawiązywała nowe romanse, o których mi zaraz opowiadała, jakby chciała wzbudzić moją zazdrość. Klucza do jej zachowania dostarczyła mi dopiero ta późniejsza informacja o jej autyzmie… Inna trudna kwestia to jej zeznania z okresu śledztwa po 1968 roku – nie wsypała was, próbowała grać z tajnymi służbami, ale powiedziała dużo. Widać to też w jej teczkach, które znajdują się w IPN-ie. Po postawieniu zarzutów przez rok nie odpowiadałem na żadne pytania śledczych, przyjmując jasną, moralną postawę. Jadwiga natomiast dużo mówiła. Czytałem jej zeznania i nie były one specjalnie ładne. Myślę, że wiązało się to ze strachem – bała się, że jej ówczesny mąż, Marek, gość przecież z Partii, może próbować odebrać jej prawa rodzicielskie do małej wtedy Joasi. Po moim powrocie do Polski nasze kontakty były incydentalne, na przykład przy okazji wystąpień medialnych. Zapamiętałem dwie rzeczy z tamtego okresu: kiedy rzuciła mimochodem informację o swoim Aspergerze oraz kiedy podczas dyskusji aluzyjnie wspomniała o zeznaniach, co było dla mnie przykre. Nie wypytywałem jej o to, widząc, że to trudny temat. Ogromnie się od siebie różniliście. Pan wyjechał do Francji i tam uczył się od klasyków liberalizmu, Stanisz kis orbitowała wokół tradycji od zawsze lewicującej warszawskiej socjologii, później trafiając jednak do prawicy… Pod wpływem francuskiego środowiska skupionego wokół Raymonda Arona – w którego centrum przez wiele lat pracowałem – ewoluowałem w stronę konserwatyzmu i liberalizmu, odchodząc od marksizmu w sposób naturalny, jak całe moje pokolenie. Jadwiga natomiast pozostawała pod wpływem marksizmu, co mnie zaskakiwało. Cenię jej talent analityczny i to, że jako jedna z nielicznych wśród polskich socjologów sięgała po zachodnią literaturę na temat ustrojów totalitarnych, co dawało jej analizom wymiar porównawczy. Czasem jednak widziałem w nich pewne „wariactwa” – przerysowania, zbytnią dominację abstrakcyjnego modelowania nad kontaktem z rzeczywistością. Jej późniejsze zbliżenie do prawicy było dla mnie pewną zagadką. Częściowo można to tłumaczyć dziedzictwem rodzinnym, ale myślę, że rolę odegrało też odrzucenie przez liberalno-lewicowe środowisko, które nigdy jej w pełni nie zaakceptowało. Ona sama się na to nie skarżyła, zachowując dystans. Jej sympatia do Jarosława Kaczyńskiego mogła być wyrazem buntu wo bec tego środowiska. Tylko że ona nie poszła w końcu jakkolwiek w politykę. A pan – już tak. Mój powrót do Polski w latach dziewięćdziesiątych był dość niezwykły. Od razu trafiłem w centrum życia politycznego. Najpierw zaprosił mnie minister Skubiszewski, któremu sugerowano, bym został ambasadorem w Paryżu. Stwierdził jednak, że to niemożliwe z powodu mojego francuskiego obywatelstwa. Następnego dnia spotkałem się z Tadeuszem Mazowieckim, który zapro ponował mi stanowisko swojego doradcy. Tak więc po osiemnastu latach nieobecności znalazłem się w samym sercu polskiej polityki. To było oszałamiające doświadczenie. W kwestiach polityki zagranicznej i spraw międzynarodowych miałem szerszą perspektywę niż wielu w ówczesnym obozie władzy, którzy dopiero się uczyli. Nie dotyczyło to oczywiście specjalistów wywodzących się z czasów PRL. Późniejsze powroty postkomunistów do władzy to była w dużej mierze konsekwencja bolesnej transformacji. Jadwiga opisywała to jako „postkomunizm” – i tak też zwróciła się bardziej do prawicy. To nas rozdzieliło zupełnie, potem wpadaliśmy już na siebie rzadko. ZOBACZ TEŻ: Była jak egzotyczny ptak wśród wróbli i szpaków. Biografia Jadwigi Staniszkis ujawnia zaskakujące fakty z jej życia
Odeszła, jadąc do chorego męża. On nigdy się nie dowiedział. Poruszające losy aktorskiej pary
Dziś przypada 92. rocznica urodzin Andrzeja Kopiczyńskiego – aktora, którego widzowie pokochali jako „Czterdziestolatka”. Choć odniósł ogromny sukces zawodowy, jego prawdziwą życiową rolą okazała się miłość do Moniki Dzienisiewicz. Byli razem blisko cztery dekady i niemal nie potrafili bez siebie żyć.
Byli razem blisko 40 lat i uchodzili za jedną z najbardziej zgodnych par w środowisku aktorskim, choć na początku niewielu wierzyło w ich miłość. Przeszli razem przez burzliwe doświadczenia, chorobę i codzienność, aż do dramatycznego finału. Monika Dzienisiewicz zmarła nagle, jadąc do chorego na Alzheimera męża, a Andrzej Kopiczyński odszedł kilka miesięcy później – nie wiedząc, że ukochanej już nie ma. Ich historia pokazuje, że naprawdę potrafili żyć tylko we dwoje. Andrzej Kopiczyński i Monika Dzienisiewicz: historia miłości Pierwszy raz spotkali się w 1977 roku na planie serialu „Życie na gorąco”. Jak wspominała Monika Dzienisiewicz okoliczności tego spotkania były egzotyczne. Serial kręcono w Jałcie, na Krymie, Kopiczyński grał w nim latynoskiego senatora Juana Meraneza, Monika Dzienisiewicz kochankę amerykańskiego szpiega - Elizabeth Nowacki. „Jałta była przepiękna, romantyczna i zakochaliśmy się w sobie od pierwszego wejrzenia” - wspominała po latach aktorka. On był już wtedy słynnym „40-latkiem” z serialu Jerzego Gruzy. Sam uważał tę rolę za przekleństwo, bo przyćmiła cały jego dorobek. Ale przyniosła mu także ogromną popularność. Zawsze podobał się kobietom, był ujmujący, miał mnóstwo czaru. Podobno, gdy jako młody aktor grał jeszcze w Teatrze w Szczecinie, zawsze po spektaklach czekał na niego tłumek wielbicielek. Przez zazdrość i zdrady rozpadło się jego pierwsze małżeństwo ze świetną aktorką Marią Chwalibóg (grała w słynnym filmie Agnieszki Holland „Kobieta samotna”, pamiętacie?). Po przeprowadzce do w Warszawy, do Teatru Narodowego poznał dużo od siebie młodszą, śliczną aktorkę Ewę Żukowską. Uchodzili za świetną parę, wspólnie przeżywali jego sukces „Czterdziestolatka”, doczekali się córeczki Kasi. Zobacz także: "Było mi dobrze w tym małżeństwie", mówiła Halina Kunicka o związku z pierwszym mężem. Dlaczego odeszła? Monika Dzienisiewicz: łamaczka serc Monika Dzienisiewicz zawsze uchodziła za łamaczkę męskich serc. Była seksowna, rudowłosa, miała styl i klasę. Witold Sadowy — aktor i dziennikarz pisał, że nie pamiętał jej ról, ale zapamiętał nazwisko i to, że była bardzo ładna. Jej pierwszym mężem był słynny reżyser Wowo Bielicki. Rzuciła go jednak dla Daniela Olbrychskiego, którego poznała w latach 60. Olbrychski miał wtedy 22 lata, Monika Dzienisiewicz była o 6 lat starsza. I szaleńczo się w nim zakochała. Zawsze też była o niego zazdrosna. Mówiła po latach: „Byłam w Danielu zakochana, ale jak zaczęliśmy być razem, wiedziałam, że to się źle skończy. Nie umiałam go kochać. A on umiał kochać najbardziej na świecie tylko siebie”. I dodawała: „Nie byłam dla niego dobrą żoną. Robiłam mu sceny zazdrości, bo był ode mnie młodszy. Skoro ja porzuciłam wspaniałego męża, to nikt mi nie mógł zagwarantować, że Daniel nie porzuci starszej od siebie żony” (cytaty za Interia Film). Pobrali się w 1967 roku, ale nigdy nie było w tym małżeństwie spokoju. Czytaj także: Ryszard Pietruski i Maria Homerska: doczekali się córki, ale związku nie udało im się ocalić. Przyjaźnili się do końca Monika Dzienisiewicz: historia małżeństwa z Danielem Olbrychskim Małżonkowie mieli ostre temperamenty, gdy się kłócili, nie zważali na nikogo i na nic. Słynna jest opowieść Daniela Olbrychskiego o tym, jak rozzłoszczona Monika przyjechała do niego na plan filmu. Podeszła i – jak wspomina sam Olbrychski „dała mu w pysk”, a za chwilę on rzucił za nią rowerem. Reżyser Kazimierz Kutz zdążył tylko krzyknąć „Jezu! Bo to był jego rower – połamał się na drzwiach, które z hukiem zatrzasnęła za sobą Monika. Po latach mówi się o takich scenach, że były barwne. Ale dla ich związku było to na pewno niszczące. Nie pomogły nawet narodziny długo oczekiwanego dziecka – syna Rafała (1971 rok). Krążyły legendy o związku Moniki Dzienisiewicz ze słynnym reżyserem teatralnym i dyrektorem Teatru „Ateneum” w Warszawie Januszem Warmińskim. W tym teatrze grała żona Warmińskiego – Aleksandra Śląska, która trzymała wszystko twardą ręką. Monika Dzienisiewicz szybko zastała więc z niego wyrzucona. To był czas, kiedy naprawdę źle jej się wiodło. Olbrychski w 1973 roku poznał Marylę Rodowicz i zaczął uczyć ją jazdy konnej, z czego wywiązał się głośny romans. Monika siedziała w domu z małym dzieckiem. Zobacz też: Pola Raksa poświęcała związki dla macierzyństwa. Przyznała, że nie nadawała się na żonę Andrzej Kopiczyński, 1989 r. Monika Dzienisiewicz i Andrzej Kopiczyński: nikt nie wierzył w ten związek Nie myślała, że spotka jeszcze miłość swojego życia. Kiedy się poznali, on miał 44 lata, ona 39. Zresztą związek z Andrzejem Kopiczyńskim też zaczął się w atmosferze lekkiego skandalu. Znajomi z aktorskiego środowiska mieli Kopiczyńskiemu za złe, że zostawił żonę i dziecko. Ale Andrzej Kopiczyński i Monika Dzienisiewicz uważali, że są sobie pisani. W tym małżeństwie wszystko wreszcie się ułożyło. Monika Dzienisiewicz okazała się wspaniałą żoną, wspierającą, dbającą o męża. Uważała, że jest idealny: „Jest w nim trochę ojca, trochę przyjaciela, trochę kochanka, trochę męża”, zwierzała się. Gdy zaczął chorować na serce, żeby go wesprzeć, podjęła pracę pedagoga w łódzkiej Filmówce. Andrzej Kopiczyński polubił dom, gotowanie, wędkował. To nie znaczy, że nie było między nimi żadnych spięć. Kopiczyński opowiadał, że jego żona jest osobą, która chce dominować. A on też potrafi być uparty. „Najczęściej dochodzimy jednak do kompromisu. Choć nie zawsze było łatwo, udało nam się w życiu. Jesteśmy ze sobą szczęśliwi”, mówił w jednej z rozmów. Musiał być dobrym ojczymem dla Rafała Olbrychskiego, skoro ten, po śmierci mamy przejął opiekę nad jej partnerem. Nie wszystko jednak wyglądało tak idealnie – przede wszystkim nie najlepiej układały się relacje Andrzeja Kopiczyńskiego z córką. Podobno bliżej mu było do przybranego syna niż własnej córki. Niektórzy jego znajomi nie wiedzieli nawet, że ma dziecko. Katarzyna Kopiczyńska nie poszła w ślady rodziców, jest weterynarzem, ma czworo dzieci. Żyje własnym życiem. Monika Dzienisiewicz i Andrzej Kopiczyński: rozdzieliła ich śmierć Witold Sadowy przyjaciel pary napisał, że Monika Dzienisiewicz nie zrobiła takiej kariery jak jej trzeci mąż, ale była cenionym pedagogiem. „W łódzkiej Szkole Filmowej wszyscy ją znali i lubili. Jej uczniami byli między innymi Piotr Polk, Wojciech Malajkat i Iza Kuna. Była osobą niezwykle atrakcyjną i towarzyską. O szerokich zainteresowaniach”. I podkreślał, że związek z Andrzejem Kopiczyńskim było jej najtrwalszym, najszczęśliwszym i najdłuższym małżeństwem. Małżonkowie chcieli być pochowani razem, ale tak się nie stało. Monika Dzienisiewicz spoczęła na Starym Cmentarzu w Łodzi. Andrzej Kopiczyński na Powązkach w Warszawie, taka była wola jego córki, która wzięła na siebie sprawę pogrzebu ojca. Katarzyna Kopiczyńska zapowiadała postawienie na grobie aktora, choćby skromnego pomniczka, ale przez długi czas ta obietnica nie została zrealizowana. Przez pięć lat od śmierci aktora jego grób był bardzo skromny - drewniany krzyż i usypana ziemia otoczona kamieniami. Na nagrobek brakowało pieniędzy. Córka aktora nie chciała przyjąć finansowego wsparcia ze strony Ministerstwa Kultury, argumentując, że ojciec nie zgadzał się z poglądami PIS-u. „Nie mogę i nie przyjmę pomocy ze strony rządu, którego nie akceptuję. Mój tata z pewnością również by sobie tego nie życzył, nawet gdyby miało to oznaczać spoczywanie pod świerkową gałązką przez lata”– mówiła (cytat za wp.pl). „Grób jest zadbany. Przychodzę ja, przychodzą moje dzieci” – mówiła Katarzyna Kopiczyńska. W 2021 roku, przed 5. rocznicą śmierci Andrzeja Kopiczyńskiego na Powązkach pojawił się wyjątkowy nagrobek. To biała rzeźba, przedstawiająca przydrożną kapliczkę, w której widnieje postać Chrystusa.
Żyli bez ślubu i wychowywali syna. Związek Roberta Górskiego zakończył się w najmniej spodziewanym momencie
Robert Górski przez lata pozostawał w związku, który nie został sformalizowany, choć para wspólnie wychowywała syna. Relacja zakończyła się po kilkunastu latach, a artysta rozpoczął nowy etap życia u boku obecnej żony. Jak wyglądała ta historia i co dziś wiadomo o jego rodzinie?
Choć Robert Górski należy do najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny kabaretowej, konsekwentnie oddziela życie zawodowe od prywatnego. Wiadomo jednak, że przez wiele lat był związany z Katarzyną Osipowicz, z którą doczekał się syna Antoniego. Ich relacja rozwijała się poza medialnym zainteresowaniem, a decyzja o niesformalizowaniu związku była świadoma. Robert Górski i wieloletni związek bez ślubu. Tak mówił o miłości Robert Górski przez długi czas tworzył związek z Katarzyną Osipowicz, graficzką, z którą dzielił codzienność i obowiązki rodzicielskie. Poznali się na początku lat 2000. w nietypowych okolicznościach – los połączył ich przy wejściu do toalety na stołecznym Rynku Nowego Miasta. Para nie zdecydowała się na ślub, co – jak wynika z wypowiedzi artysty – spowodowane było rozwodem byłej partnerki. "Kasia jest już po jednym małżeństwie, więc poznała smak stania przed ołtarzem, a do tego już nie ma powrotu. Chyba że papież by się na to zgodził, ale raczej się nie zgodzi" – mówił magazynowi "Rewia". Po czasie doszli do porozumienia, o czym artysta zapewniał w tej samej rozmowie: "Kiedyś bardziej nalegałem na to, byśmy się pobrali. Potem oboje uznaliśmy, że bez względu na to, czy się pobierzemy, czy nie, to jak będziemy chcieli być ze sobą, będziemy. A ślub może czasem stwarzać presję. Na starość pewnie się pobierzemy, bo... załatwią nas podatki i sprawy urzędowe." W tym okresie Górski rozwijał swoją karierę, stając się jedną z kluczowych postaci polskiej sceny kabaretowej, współtworząc m.in. Kabaret Moralnego Niepokoju. Życie rodzinne funkcjonowało równolegle do działalności artystycznej i stanowiło dla niego ważne zaplecze. Związek z Katarzyną Osipowicz był jednym z najdłuższych i najważniejszych etapów jego życia prywatnego, mimo że nie został sformalizowany. ZOBACZ TEŻ: Jadwiga Jankowska-Cieślak przeżyła z nim 44 lata. Ich miłość zaczęła się niewinnie, a skończyła łamiącym serce pożegnaniem Robert Górski i Katarzyna Osipowicz wychowali razem syna. Antoni jest już dorosły Owocem związku Roberta Górskiego i Katarzyny Osipowicz jest syn Antoni, który urodził się na początku lat 2000. Dziś jest już dorosłym mężczyzną. Nie zdecydował się na życie w świetle reflektorów i nie jest związany z branżą rozrywkową. Robert Górski rzadko dzieli się szczegółami dotyczącymi syna, jednak w wywiadach podkreśla znaczenie ojcostwa i obecności w ważnych momentach jego życia. Wiadomo, że towarzyszył Antoniemu m.in. w czasie egzaminu maturalnego oraz wspierał go w kolejnych wyborach edukacyjnych. Ich relacja pozostaje ważną, choć chronioną częścią życia artysty. Rozstanie i nowy etap w życiu Roberta Górskiego Wieloletni związek Roberta Górskiego i Katarzyny Osipowicz zakończył się w 2018 roku. Jakiś czas później w jego życiu pojawiła się Monika Sobień, dziennikarka, z którą szybko zbudował nową relację. Para zdecydowała się na ślub w 2019 roku, rozpoczynając kolejny etap życia. Z tego małżeństwa urodziła się córka Malina. Dla Górskiego oznaczało to ponowne wejście w rolę ojca, tym razem w innych okolicznościach życiowych. Jego życie rodzinne zmieniło się, jednak nadal pozostaje obszarem, który chroni przed nadmiernym zainteresowaniem opinii publicznej. SPRAWDŹ TEŻ: Hollywood aż huczy. 64-letnia Heather Locklear i 68-letni Lorenzo Lamas są razem. Gwiazdy lat 80. odnalazły miłość
Hollywood aż huczy. 64-letnia Heather Locklear i 68-letni Lorenzo Lamas są razem. Gwiazdy lat 80. odnalazły miłość
Heather Locklear i Lorenzo Lamas przez miesiące unikali jednoznacznych deklaracji, aż w końcu prawda wyszła na jaw. Ich relacja rozwijała się z dala od oficjalnych komunikatów, pozostawiając więcej pytań niż odpowiedzi.
Hollywood znów dostarcza tematów, które rozpalają wyobraźnię. Heather Locklear i Lorenzo Lamas, czyli gwiazdy kultowych produkcji lat 80. potwierdzili, że są parą. Informacja ta kończy miesiące spekulacji i nadaje nowy rozdział ich historii. Początek relacji Heather Locklear i Lorenzo Lamas 64-letnia Heather Locklear, znana widzom z serialu „Dynastia”, oraz 68-letni Lorenzo Lamas, kojarzony z „Falcon Crest”, spotykają się od kilku miesięcy. Wiadomość tę przekazał przedstawiciel aktora w rozmowie z E! News, rozwiewając wszelkie wątpliwości wokół ich relacji. Pierwsze sygnały o możliwym romansie pojawiły się po wspólnie spędzonym sylwestrze w Las Vegas. Para bawiła się w Barry’s Steakhouse w Circa Resort & Casino. Według doniesień TMZ, aktorzy nie unikali czułych gestów, a atmosfera wieczoru nie pozostawiała wiele miejsca na domysły. Zdjęcia z tego wydarzenia szybko obiegły media i stały się impulsem do kolejnych spekulacji. CZYTAJ TEŻ: Uchodzili za idealną parę, a tu takie wieści. Marcin Prokop rozwiódł się z żoną. Prezenter opublikował oświadczenie Wspólne wystąpienia i momenty, które ujawniły ich związek Nie był to jednak odosobniony przypadek. Już w listopadzie 2025 roku Locklear i Lamas pojawili się razem na imprezie The World’s Largest Disco w Buffalo w stanie Nowy Jork. W tym samym miesiącu zostali także zauważeni podczas spaceru, trzymając się za ręce. Kolejne wspólne wystąpienia tylko wzmacniały przekonanie, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń. Życie prywatne obojga aktorów od lat budziło zainteresowanie opinii publicznej. Heather Locklear była żoną Tommy’ego Lee w latach 1986–1993 oraz Richiego Sambory w latach 1994–2007. Z drugim z nich ma córkę Avę, która ma 28 lat. W ostatnich latach pozostawała w związku z Chrisem Heisserem, który zakończył się w 2025 roku. Lorenzo Lamas był żonaty sześć razy i ma sześcioro dzieci. W 2025 roku złożył pozew o rozwód z Kenną Nicole, swoją szóstą żoną. Wśród jego wcześniejszych partnerek znajdują się m.in. Shauna Sand oraz Kathleen Kinmont. W ostatnim czasie Heather Locklear rzadko pojawiała się publicznie, podczas gdy Lorenzo Lamas pozostaje aktywny zawodowo i nadal występuje w filmach. Ich relacja przyciąga uwagę nie tylko ze względu na rozpoznawalność, ale także na wspólną przeszłość w świecie show-biznesu. Dziś nie ma już wątpliwości. Heather Locklear i Lorenzo Lamas tworzą parę, a ich związek jest jednym z najbardziej zaskakujących tematów ostatnich miesięcy w Hollywood. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Takie kadry to rzadkość! Czułe zdjęcie Małaszyńskiego z żoną mówi wszystko. Są razem od 32 lat
Jadwiga Jankowska-Cieślak przeżyła z nim 44 lata. Ich miłość zaczęła się niewinnie, a skończyła łamiącym serce pożegnaniem
Jadwiga Jankowska Cieślak i Piotr Cieślak, aktorka i reżyser, oboje wybitni. Ona była pierwszą polską aktorką, która dostała Złotą palmę w Cannes za film „Inne spojrzenie” w 1982 roku. Zagrała w nim mocną rolę dziennikarki - lesbijki. Byli małżeństwem 44 lata, kiedy myśleli, że zaczną wspólnie nowy etap w życiu, odchowali dzieci, chcieli powłóczyć się po świecie, jego dopadła śmiertelna choroba. Dlaczego byli tak niezwykłą parą, co ich do siebie przyciągnęło?
Byli parą zarówno na scenie życia, jak i w świecie sztuki. Jadwiga Jankowska-Cieślak – aktorka i reżyserka, pierwsza Polka uhonorowana Złotą Palmą w Cannes w 1982 roku za przełomową rolę dziennikarki-lesbijki w filmie „Inne spojrzenie”. Jej mąż, Piotr Cieślak, również reżyser, dzielił z nią życie przez 44 lata. Gdy ich dzieci dorosły i wydawało się, że nadchodzi czas spełniania wspólnych marzeń o podróżach i odkrywaniu świata, ich plany brutalnie przerwała choroba Piotra. Jadwiga Jankowska-Cieślak zmarła 15 kwietnia 2025 roku. Co połączyło tych dwoje niezwykłych ludzi? Skąd wzięła się ich wyjątkowa więź? Jadwiga Jankowska-Cieślak i Piotr Cieślak: jak się poznali? Był rok 1969, lato. Na ulicy Miodowej w Warszawie odbywały się egzaminy do Szkoły Teatralnej. Na salę weszła młoda dziewczyna, z długimi blond włosami, apetyczna, w każdym razie dużo okrąglejsza niż później. Miała tzw. febrę, przez co wydawało się, że ma pełne, wydatne usta. Piotr Cieślak, wtedy student II roku aktorstwa, spojrzał na nią i powiedział do znajomej: „to będzie moja żona”. Jadwiga jeszcze długo nawet o tym nie myślała. „Piotr robił jakieś miny, puszczał do mnie oko. A to się dosiadł, a to zagadał”, mówiła o początkach znajomości w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”. Była skupiona na studiach, tym bardziej, że droga do nich nie była łatwa. W Warszawie czuła się, jak prowincjuszka wytykana palcami przez koleżanki w szkole. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img8x1p1I-0b46830.jpg" width="2294" height="1600" alt="1972. Kadr z filmu "Trzeba zabic te miłosc" w rezyserii Janusza Morgensterna, n/z Jadwiga Jankowska-Cieslak.,Image: 429122404, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Trzeba zabic te miłosc"" /> Jadwiga Jankowska-Cieślak: trudne dzieciństwo Jadwiga Jankowska-Cieślak urodziła się w 1951 roku, w Gdańsku. Miała trzech braci Jakuba, Jana i Jerzego (wszyscy już nie żyją). Wszystkie dzieci miały mieć imię na „J”, to był pomysł jej ojca. Miało im to zapewnić szczęście w życiu. Zresztą, tak czy inaczej z tym, co mówił ojciec w domu, się nie dyskutowało. Kazimierz Jankowski był komunistycznym generałem, służył w Ludowym Wojsku Polskim, po wojnie pracował w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Gdańsku - orzekał kary śmierci, m.in. wobec żołnierzy AK. Jadwiga i jej trzech braci wychowali się w koszarach. Po latach ojciec awansował i rodzina przeniosła się do Warszawy. Jadwiga Jankowska-Cieślak na pewnym etapie życia otworzyła się i opowiedziała, jak wyglądało jej dzieciństwo. Wspominała: „ojciec bił nas strasznie. Moich trzech braci i mnie. To było zagrożenie takie, że gdyby przekroczył granicę, to mógłby... skrzywdzić do końca”. To bicie nie zawsze było karą. Czasem ojciec chciał rozładować w ten sposób stres, pofolgować sobie, manifestował poczucie władzy. Miał wielką wiedzę, znał kilka języków, był inteligentny, dzieci uważały go za autorytet, tyle że znienawidzony. „Uderzał nie po to, żeby nas skarcić, ale po to, żeby zadać ból. Uważał, że przez ból dojdziemy do lepszej świadomości. Mama wtedy płakała, ale słowo ojca było dla niej święte, nawet po jego śmierci”, mówiła w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”. Taki dom musiał dawać ogromne poczucie zagrożenia, cała czwórka dzieci miała długo kłopoty ze sobą. Zobacz też: Zniknęła z Polski, za granicą robi karierę. Anna Próchniak już podbija Francję w najnowszym filmie Jadwiga Jankowska-Cieślak: jak została aktorką? Po przeprowadzce do Warszawy, Jadwiga była przez rówieśników traktowana protekcjonalnie, jako dziewczyna z prowincji. Ktoś gorszy. Gdy na pytanie nauczycielki „do jakiej chodziłaś szkoły?”, odpowiedziała: „Matki Polki”, klasa spadła z krzeseł ze śmiechu. Teatr był dla niej odskocznią. „Mieszkaliśmy przy Koszykowej, blisko miałam do Dramatycznego, Współczesnego... Biegałam tam jak oszalała. Sama. Ogromne wrażenie robiło na mnie to, że można tak do ludzi, przy ludziach, coś udawać”, wspominała. Marzyła, żeby zdawać do szkoły teatralnej, ale słyszała, że jest brzydka, gruba, nie ma szans. A jednak dostała się za pierwszym razem. Piotr Cieślak, studiował wtedy na wydziale aktorskim. Był starszy od Jadwigi o 3 lata, pochodził z Torunia, od razu zwrócił na nią uwagę. „Chodziła ubrana w spodnie na szelkach, siadała na podłodze, czytała literaturę poważną. Typ intelektualistki. Szczególnie spodobała mi się w niej jedna cecha, którą ma do dziś. Nigdy się nie malowała. Jest po prostu naturalna, a w przypadku aktorek to rzadkość”, wspominał po latach. Razem przez życie. Historia miłości Jadwigi i Piotra Cieślaków Zamieszkali razem na Starówce, niedaleko Szkoły Teatralnej. Jadwiga była szczęśliwa, że może uciec z domu. Marzyła o tym. Choć ani jej rodzice, ani rodzice Piotra nie pomogli im nawet symbolicznie. Nie dali grosza. Oboje z Piotrem w dzień studiowali, nocami pracowali – sprzątali biura. Byli biedni, ale szczęśliwi. Jadwiga patrzyła w przyszłość „słonecznie i optymistycznie”. W 1971 roku wzięli ślub, Jadwiga Jankowska-Cieślak wspomina, że miała okropną sukienkę z żółtej krempliny. Dostała ją od mamy, założyła, żeby nie robić przykrości. W 1973 roku urodziła się córka Zosia, potem synowie: w 1980 Jakub i w 1991 roku najmłodszy, Antonii. Nauczona oszczędności dziergała na drutach swetry i szaliki, co zresztą lubi robić do dzisiaj. Mąż okazał się panem majstrem klepką, różne rzeczy potrafił zrobić w domu sam, do tego świetnie gotował. Były to czasy, kiedy się intensywnie żyło sztuką. Panowało przekonanie, że dla sztuki trzeba się poświęcić i nie zaprzątać sobie głowy takimi przyziemnymi sprawami, jak rodzina. Ale dla Jadwigi Jankowskiej-Cieślak dopiero rodzina nadawała sens życiu. Dlatego, kiedy urodziła się córka Zosia, ona chodziła z wózkiem na spacery, gdy mąż prowadził ciekawy, eksperymentalny teatr w Puławach. Zobacz też: View Burdaffi on the source website Jadwiga Jankowska-Cieślak i Piotr Cieślak: miewali swoje kryzysy Nie zawsze wszystko układało się idealnie - oboje byli introwertykami, nie okazywali za szybko uczuć i emocji. Ale gdy dochodziło do konfliktów i emocje wybuchały, to z dużą siłą. Do tego dochodziły ambicje, które mieli oboje. Ich wspólne początki były burzliwe, potem zdarzały się kryzysy, odejścia, powroty. „Zakochać się jest łatwo, ale przeżyć ze sobą kilkadziesiąt lat bardzo trudno”, mówił w jednej z rozmów Piotr Cieślak. I dodawał: „Małżeństwo to rodzaj dyplomacji. Jadwiga jest przyjacielem. Można wybrać się z nią na rower, pogadać. Dużo podróżujemy, zwiedzamy. Kochamy Wenecję. Wszystkiego dorabialiśmy się wspólnie, niczego nie odziedziczyliśmy, nie dostaliśmy”. W innej rozmowie tak mówił o żonie: „W trudnych sytuacjach nie histeryzuje, nie płacze, raczej zamyka się w sobie. Inni nie zawsze potrafią ją zrozumieć, ale my przez lata nauczyliśmy się ze sobą rozmawiać, także na najtrudniejsze tematy". Jadwiga Jankowska-Cieślak: nagroda w Cannes Oboje szybko zrobili karierę. Jadwiga Jankowska-Cieślak jeszcze na studiach zagrała w filmie Janusza Morgensterna „Trzeba zabić tę miłość” o młodej, zakochanej w sobie parze, startującej w dorosłe życie. Jej bohaterka Magda stała się symbolem pokolenia początku lat 70. Była śliczną dziewczyną o inteligentnej, wrażliwej twarzy. Grała w wielu filmach i sztukach teatralnych – wielkie role. Uchodzi za jedną z najwybitniejszych polskich aktorek, stawiana jest w jednym rzędzie z legendarną Haliną Mikołajską. Wielkim sukcesem była rola w węgierskim filmie „Inne spojrzenie”, za którą otrzymała główną nagrodę na festiwalu w Cannes, w 1982 roku. Zagrała tam dziennikarkę-lesbijkę zakochaną w swojej koleżance Livii, granej przez Grażynę Szapołowską. Podobno po „Innym spojrzeniu” nagrodę chcieli jej też przyznać sami Węgrzy. Ale jeden z decydentów strasznie się oburzył: „przecież to lesbijka! Lesbijkę chcecie nagradzać?". Ktoś mu przypomniał, że to tylko rola, ale on upierał się, że przecież widział: „lesbijka i tyle”. Nie był to dobry czas do robienia karier, w Polsce był stan wojenny, Jankowska-Cieślak nie chciała wyjeżdzać za granicę, zostawiać w Polsce męża i dzieci. Propozycje przychodziły do niej na adres biura „Filmu polskiego”. Po latach dowiedziała się, że ktoś je tam darł i wyrzucał do śmieci. Jak to czasem bywa, sukces zamiast jej pomóc, na pewien czas wyhamował jej karierę, ale zagrała w hicie „300 mil do nieba” w uwielbianym przez widzów serialu „Jan Serce”. I oczywiście w teatrze. Czytaj także: Córka Marcina Prokopa ma już 20 lat. Stroni od mediów, wybrała inną przyszłość. „Jest bardziej dojrzała niż my razem” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0ZPSZ4-df1c5ba.jpg" width="1600" height="2133" alt="Warszawa, 13.02.2012. Srebrne Jablka 2011. Jadwiga Jankowska - Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM OLYMPUS DIGITAL CAMERA,Image: 424537253, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Jadwiga Jankowska-Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak" /> Choroba przerwała ich plany Przez wiele lat małżonkowie pracowali wspólnie w warszawskim Teatrze Dramatycznym. Piotr Cieślak - uznawany i wzięty jako reżyser, prowadził ten teatr z dużymi sukcesami. Ale w 2007 roku został odwołany z funkcji dyrektora, co bardzo przeżył. Jego żona odeszła wtedy razem z nim. W wywiadach zawsze stała za nim murem. W rozmowie z „Polityką” mówiła, że mąż „miał dostać medal, a znalazł się na bruku. Bardzo ciężko pozbierać się po czymś takim. Kolejne bolesne doświadczenie. To jest rana, która będzie się goić przez wiele lat”. Podkreślała, że Piotr czuł się zdradzony przez najbliższych współpracowników. Wygryziony z posady. Czuła, że jest załamany, choć próbuje tego po sobie nie pokazywać. Ich życie weszło w ostry zakręt. Jadwiga Jankowska-Cieślak przez rok szukała pracy, chodząc od teatru do teatru. Pomogła Izabela Cywińska, która zatrudniła ją w Teatrze Ateneum. Piotr Cieślak uczył sztuki aktorskiej m.in. w Malmö, chciał nawet nauczyć się szwedzkiego. W różny sposób zapełniali sobie od nowa życie. Kupili dom w podwarszawskim Józefowie, tam stworzyli swoje nowe gniazdo. Wydawało się, że wszystko zaczyna się układać, ale nie trwało to długo... Zobacz także: Była żona Marcina Prokopa zaczęła nowe życie na Teneryfie. Tak wygląda jej codzienność Piotr Cieślak: choroba i śmierć W 2013 roku Piotr Cieślak zachorował na glejaka mózgu. Chorobę późno zdiagnozowano. Na początku leczono go ortopedycznie. Niedowład stopy lekarze przypisywali chorobie kręgosłupa. Kiedy zdiagnozowano chorobę nowotworową, lekarz powiedział: „ma Pan rok”. Jadwiga Jankowska-Cieślak wspominała, że zostali tą diagnozą kompletnie zaszokowani. Mieli ruszyć w świat, mówili sobie, że zaczyna się nowy etap w ich życiu, ale choroba przekreśliła wcześniejsze plany. Wszystkie odłożone pieniądze poszły na leczenie. „Biegaliśmy do centrum onkologii, robiliśmy wszystko, żeby tego raka spowolnić. W sumie zamiast roku Piotr przeżył półtora. To była przedłużona gehenna. Dla niego i dla nas. Uczestniczenie w degradacji człowieka, fizycznej, psychicznej, intelektualnej”, mówiła Jadwiga Jankowska-Cieślak w „Wysokich obcasach”. Długo i ona, i dzieci nie tracili nadziei, że wyjdą z tego pojedynku zwycięsko. Jadwiga była przy mężu do końca, choć ostatnie dni choroby Piotr Cieślak spędził w hospicjum w Otwocku. Aktorka wspominała: „Rano jeszcze byłam u niego. Pojechałam do teatru na próbę, po powrocie dostałam telefon, że nie żyje”. Było to w 2015 roku. Dwa lata później w filmie „Dotknięcie. Portret Jadwigi Jankowskiej-Cieślak" w reżyserii Katarzyny Michałkiewicz mówiła o bólu i tęsknocie, które nie przemijają. „Zawsze było nas dwoje, czuję się tak, jakby połowę mnie odjęto”, tłumaczyła. „Nikomu tego nie życzę. To trudne do pojęcia, okropne. Nieakceptowalne. Nie wiadomo, jak potem żyć. To tak, jakby człowieka przepołowić i jedną połówkę odstawić gdzieś na bok”, wyznała w rozmowie z Krystyna Pytlakowską dla Onetu. Aktorka mówiła, że zasklepienie tej rany wydaje się jej nieprawdopodobne i że trudno sobie wyobrazić, co mogłoby w tym pomóc. I że dopiero po śmierci męża zobaczyła ich życie jako spotkanie dwóch połówek, które się odnalazły i dopasowały. Zapewnia jednak: „Miałam szczęście, że go spotkałam. I myślę, że kiedyś się jeszcze odnajdziemy. To już siedem lat, jak go nie ma. Jakoś ogarnęliśmy dom, kupiliśmy go, a Piotr się nawet nim nie nacieszył. A mieliśmy takie plany! Mój Boże, jakie my plany mieliśmy!", opowiadała Jadwiga Jankowska-Cieślak Krystynie Pytlakowskiej. 15 kwietnia 2025 roku zmarła Jadwiga Jankowska-Cieślak, miała 74 lata. Była pierwszą Polką uhonorowaną Złotą Palmą na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1982 roku za rolę w filmie "Inne spojrzenie". Informację o jej śmierci przekazała agencja aktorska Malawski, z którą artystka współpracowała. Jankowska-Cieślak była znana z głębokich i odważnych kreacji aktorskich oraz zaangażowania społecznego. Do ostatnich dni była aktywna zawodowo, występując m.in. w spektaklu "Przebłyski" u boku Daniela Olbrychskiego. Czytaj także: Chcieli być jak Diana, wyszło zupełnie odwrotnie. Australijczycy gorzko o wizycie Sussexów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgcVuKsm-3818c73.jpg" width="1600" height="2133" alt="Warszawa, 13.02.2012. Srebrne Jablka 2011. Jadwiga Jankowska - Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM OLYMPUS DIGITAL CAMERA,Image: 424537264, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Jadwiga Jankowska-Cieslak - aktorka z mezem Piotr Cieslak" /> Jadwiga Jankowska-Cieślak z mężem, Piotrem Cieślakiem, Srebrne Jabłka 2011, 13.02.2012, Warszawa Źródło: Wiadomości WP
Takie kadry to rzadkość! Czułe zdjęcie Małaszyńskiego z żoną mówi wszystko. Są razem od 32 lat
Paweł Małaszyński zaskoczył fanów, publikując rzadkie zdjęcie z żoną. Aktor, który od lat chroni prywatność, pokazał czuły moment z podróży do Stanów Zjednoczonych. Fotografia z Nowego Jorku zwróciła uwagę nie tylko przez swoją intymność, ale także przez wyjątkową historię ich związku.
Paweł Małaszyński ponownie przyciągnął uwagę fanów, jednak tym razem nie rolą, a życiem prywatnym. Aktor, który niezwykle rzadko dzieli się takimi momentami, opublikował zdjęcie z żoną, Joanną Chitruszką. Czuły kadr z Nowego Jorku szybko wzbudził emocje, zwłaszcza że ich związek trwa już prawie od 32 lat i od początku owiany jest dyskrecją. Paweł Małaszyński z żoną – rzadkie zdjęcie z Brooklyn Bridge Paweł Małaszyński po raz kolejny znalazł się w centrum uwagi. Aktor, który na co dzień unika eksponowania życia prywatnego, tym razem zrobił wyjątek. W mediach społecznościowych opublikował zdjęcie z żoną, Joanną Chitruszką. Fotografia powstała podczas jego pobytu w Stanach Zjednoczonych. Małaszyński przebywa tam wraz z obsadą spektaklu „Rodzinne rewolucje”. W trakcie wyjazdu dzieli się kadrami z podróży, w tym ze zwiedzania Nowego Jorku. To właśnie tam, na moście Brooklyn Bridge, para zapozowała w objęciach. Taki widok to rzadkość – aktor bardzo konsekwentnie chroni swoją prywatność i niezwykle rzadko publikuje wspólne zdjęcia z żoną. Historia miłości Małaszyńskiego i Chitruszki od przedszkola Relacja Pawła Małaszyńskiego i Joanny Chitruszki ma wyjątkowo długą historię. Para jest razem niemal od 32 lat. Ich znajomość zaczęła się już w dzieciństwie. Po raz pierwszy spotkali się w przedszkolu. Aktor wspominał ją jako „śliczną i delikatną blondynkę nad talerzem mlecznej zupy”. Później ich drogi ponownie się skrzyżowały w szkole podstawowej oraz liceum w Białymstoku. Choć mieszkali zaledwie 150 metrów od siebie, przez długi czas nie nawiązali bliższej relacji. Wszystko zmieniło się dopiero w liceum. To wtedy Paweł Małaszyński zakochał się i postanowił, że Joanna zostanie jego żoną. Jak sam przyznał: „Zdo­by­wa­łem ją przez do­brych kil­ka lat”. Ich uczucie nie było natychmiastowe, ale z czasem przerodziło się w trwały związek. Od liceum do ślubu – 17 sierpnia 2002 r. i wspólne życie Związek pary przetrwał próbę czasu i rozłąki. W pewnym momencie Paweł Małaszyński studiował we Wrocławiu, a Joanna Chitruszka przeniosła się do Kalisza, gdzie realizowała swoją pasję w teatrze tańca. Mimo to ich relacja przetrwała. Ostatecznie zakochani stanęli na ślubnym kobiercu 17 sierpnia 2002 r. Para doczekała się dwójki dzieci. Trzy lata później urodził się ich syn Jeremiasz. W 2014 r. na świat przyszła córka Lea. Rodzina jest dla nich najważniejsza. Aktor wielokrotnie podkreślał, jak dużą rolę w jego życiu odgrywa żona. W jednym z wpisów zaznaczył, że to ona daje mu siłę i pomaga podnieść się w trudnych momentach. Podróż do USA i spektakl „Rodzinne rewolucje” Obecna podróż do Stanów Zjednoczonych ma związek z pracą aktora. Paweł Małaszyński pojawił się tam wraz z obsadą spektaklu „Rodzinne rewolucje”. Jednocześnie wykorzystuje ten czas na zwiedzanie. W jego relacjach pojawiają się ujęcia z Nowego Jorku, które wzbudzają zainteresowanie fanów. Największe emocje wywołało jednak zdjęcie z żoną. Czuły kadr z Brooklyn Bridge pokazuje ich relację w bardzo osobisty sposób. To szczególnie poruszające, biorąc pod uwagę, że para rzadko dzieli się takimi momentami publicznie. Ich historia – od przedszkola, przez lata budowania relacji, aż po wspólne życie i rodzinę – sprawia, że każde takie zdjęcie nabiera wyjątkowego znaczenia.
Przez 20 lat byli idealnym małżeństwem, teraz nagle ogłosili rozwód. Historia miłości Marii Prażuch-Prokop i Marcina Prokopa to gotowy scenariusz na film
Ta wiadomość spadła jak grom z jasnego nieba. Marcin Prokop i jego żona Maria we wspólnym oświadczeniu na Instagramie ogłosili, że nie są już razem. "Dla niektórych rozwód to koniec wspólnego świata. Dla nas - był początkiem nowego. Innego, ale bardziej dopasowanego do tego, kim dzisiaj jesteśmy i dokąd osobno szczęśliwie zmierzamy" - napisali. Wiadomość kompletnie zaskoczyła fanów prezentera, bo jego małżeństwo uchodziło za związek idealny. Przypominamy, jak zaczęła się historia ich miłości.
Jeszcze niedawno można było powiedzieć, że to ich historia to materiał na dobrą komedię romantyczną ze szczęśliwym zakończeniem. Dziś to już nieaktualne, bo życie dopisało nowe zakończenie. Marcin Prokop i Maria Prażuch-Prokop nie są już małżeństwem. "Tak wyglądają ludzie, którzy bardzo się lubią, szanują i wspierają. Którzy przeżyli ze sobą ponad 20 lat i mimo, że jakiś czas temu rozstali się jako małżeństwo, to jako przyjaciele i rodzice Zosi nadal pozostają razem" - napisali we wspólnym oświadczeniu na Instagramie. Konkretów nie ujawnili, nie wiadomo, kiedy podjęli decyzję o rozstaniu i od jak dawna są rozwiedzeni. Można powiedzieć, że zrobili to w swoim stylu, bo przez 20 lat małżeństwa bardzo chronili swoje życie prywatne i nigdy nie epatowali w mediach informacjami na temat swojego związku. Dziennikarz i instruktorka jogi O żonie Marcina Prokopa zrobiło się głośno za sprawą wywiadu, którego udzieliła Beacie Sadowskiej dla portalu Mentalist.pl lutym 2021 roku. Maria Prażuch-Prokop opowiedziała o tym, jak rozwijała się jej pasja do jogi i jak udało się jej zarazić do nią ich córkę Zosię. Zanim została instruktorką w jednej z warszawskich szkół jogi, zajmowała się marketingiem. Pracowała w jednej z warszawskich korporacji: „Siedziałam 15 lat w tej branży. Ja przez chwilę się nie zastanawiałam, czy ja tam jestem szczęśliwa, ja po prostu robiłam tę robotę. Wiadomo, pracowałam w marketingu, więc coś tam zahaczało o jakąś kreatywność, nie było to siedzenie po prostu w tabelce […], gdzieś tam miałam kreatywny wentyl w tej pracy. To mnie trzymało przy życiu. Ja naprawdę nie byłam świadoma, dokąd to moje życie będzie prowadziło”, opowiadała Beacie Sadowskiej. W pewnym momencie zwróciła uwagę, że kariera w marketingu i nieruchomościach powoli przestaje jej wystarczać. Praca zaczęła przysłaniać jej całe życie. W końcu podjęła decyzję, że czas to zmienić: „Całe nasze życie i cała nasza droga prowadzą nas do miejsca, w którym jesteśmy i nie zamieniłabym tego doświadczenia, ani w pracy, nieruchomości komercyjne, centra handlowe. Zajmowałam się też biurowcami. Nie wyobrażam sobie bardziej męskiej branży, wiesz, te nieruchomości komercyjne są tak okupowanym silnie miejscem energią yang, że nawet kobiety tam zapominają, że są kobietami. Tam na miękkość i lekkość nie ma żadnej przestrzeni. I tak jak z bieganiem, że od razu na 200%, bo to jest moja natura, bo to jest w moim DNA, żeby robić na 200%, ale jeszcze do tego jest to amerykańskie wychowanie, które jeszcze bardziej tak na konkurencję i na ambicję mnie nakierowało i nacechowało właśnie czymś takim […]”, zwierzyła się. „To jest cudowna osoba” Ucieczką od pracy stało się… bieganie. „Ja to nazywam, że było to wdeptywanie stresu w beton. To nie było mądre i świadome bieganie z oddechem […] Na nieszczęście nie w lesie, a na betonie, co oddziaływało fatalnie na mój kręgosłup, co do dziś czuję. […] Biegałam jak korpoludek wypuszczony na trening po robocie […]”, opowiadała. Niestety uczestnicząc w jednym z maratonów na Malcie zasłabła z odwodnienia: „Ja nie pamiętam niczego od 11 do 20 km […] Biegłam jakimś szalonym tempem. Teraz to wiem, ale wtedy nie było takiego myślenia, było, że robimy na 300%. Biegłam nieprzytomna, padłam na 800 m przed metą i wylądowałam w szpitalu [...] To spowodowało we mnie ogromną zmianę, ale nie od razu. Jak ja już byłam pomiędzy tym światem a tamtym, oni mnie tam reanimowali w karetce, to ja nie myślałam o mężu, dziecku, rodzicach, tylko o pracy, że nie przekazałam budżetu, bo nie przekazałam budżetu i oni nie będą wiedzieli czegoś ważnego. W jakim ja byłam tunelu, gdzie były moje priorytety?! Crazy. To się skończyło nerwicą napadowo-lękową. To trwało 3 lata. Wiem, że bez tej jogi, bez tej ścieżki duchowej, na którą trafiłam tuż po tym wydarzeniu, to bym się jeszcze długo leczyła”, wyznała. To dało jej do myślenia. Maria Prażuch-Prokop zdecydowała całkowicie zrezygnować z korporacyjnego życia i w pełni poświęciła się jodze. Dziś jest trenerką, a jej życie wygląda kompletnie inaczej. Spełnia się zawodowo także w roli menadżerki. Pod jej opieką znajduje się finalistka siódmej edycji Top Model, Anna Markowska: „To jest cudowna osoba. Bardzo ciepła i o to mi chodziło. O uczciwą, kochaną, ciepłą osobę i taka właśnie Marysia. Absolutnie nie chciałam wyjadacza biznesu, chciałam swoją bratnią duszę i super. Rozwijamy się. Działamy jako przyjaciółki, również team. Chyba o to chodzi, żeby czuć się ze sobą dobrze, a przy okazji rozwijać się. I tak się dzieje”, przyznawała w rozmowie z JastrząbPost, nie ukrywając, że swój sukces zawdzięcza właśnie żonie Marcina Prokopa. Marcin Prokop i Maria Prażuch-Prokop: historia miłości Dziennikarz nie ukrywał, że jest dumny ze swojej ukochanej, a w wywiadzie dla magazynu VIVA! w rozmowie z Piotrem Najsztubem wyznał wprost, co uważa za swój największy sukces: „Mam kochaną, wyrozumiałą, wspierającą mnie rodzinę”, powiedział w 2017 roku. Przyznał też, że nie byliby parą, gdyby nie upór Marii, bo unikał poważnych związków. TYLKO W VIVIE: Marcin i Maria Prokop: „Nasz związek od samego początku przypomina dwa magnesy o tych samych biegunach” Wszystko zaczęło się w 2003 roku, gdy przez przypadek znaleźli się na tym samym przyjęciu. Oboje stronili od szalonego imprezowego życia, los jednak chciał, by doszło do ich spotkania. Maria Prażuch wróciła wówczas do Polski po ukończeniu studiów w Stanach Zjednoczonych. Wspólna impreza, parę spotkań i… chwilę później oficjalnie byli parą. „Byliśmy ze sobą dopiero od roku. Chociaż przyznam, że ja od początku naszego związku chciałam mieć z Marcinem dziecko. Wiedziałam, że albo ten facet, albo żaden”, wyznała Maria Prażuch w rozmowie z serwisem Polki.pl. Marcin Prokop zdradził w rozmowie z Żurnalistą, że ukochana nie miała z nim łatwo. „Moja naturalna dyspozycja to jest bycie samemu, a to nie jest dobry materiał do tworzenia relacji. Natomiast moja żona to jest osoba, która śmiało mogłaby zdobywać ośmiotysięczniki przy swojej determinacji, swoim uporze. Te cechy pozwoliły jej się przez tę skorupę przebić. Nie wiem zresztą, dlaczego to robiła, bo pewnie sporo się natrudziła i nacierpiała, bo nie zawsze byłem dla niej taki dobry. Natomiast faktem jest, że udało jej się dowiercić do jądra Ziemi”, mówił. "Nasz związek od samego początku przypomina dwa magnesy o tych samych biegunach. A osią jego symetrii jest konflikt buzujący gdzieś w tle. Różni nas widzenie świata, zjawisk, stosunek do ludzi. Właściwie wszystko, co nas łączy, dzieli jednocześnie" - dodał Prokop. Niedługo potem na świat przyszła córka pary, Zofia. „Chciałbym, aby moje dziecko choćby w bazowych sprawach nie musiało korzystać z tego zewnętrznego mózgu. Chciałbym też zaszczepić jej jak najdalej idącą niezależność. Poczynając od niezależności od głupich owczych pędów, od presji grupy, poprzez niezależność ekonomiczną, czyli nie licz na to, że w dorosłym życiu cokolwiek od kogokolwiek ci się należy. A żyjemy w czasach, kiedy takie roszczeniowe nastroje są bardzo silne. Do tego dorzuciłbym niezależność rozumianą jako samosterowność, to znaczy podejmowanie suwerennych decyzji, zgodnych ze swoimi przekonaniami”, mówił o wychowywaniu córki Marcin Prokop w wywiadzie dla magazynu VIVA!. Zofia ma już szesnaście lat, ale jej zdjęć próżno szukać w sieci. Dziennikarz bardzo dba o prywatność pociechy. Stara się być dla pociechy najlepszym człowiekiem. ZOBACZ TEŻ: Marcin Prokop jest ojcem nastoletniej córki. Opowiedział o łączącej ich relacji „Zacząłem w sobie mierzyć i ważyć to, co we mnie dobre i co mogę wnieść do tej relacji, i to, co należało odciąć. Postanowiłem, że będę taką tamą, na której zatrzyma się sztafetą różnych demonów, która biegła przez pokolenia przez rodzinę Prokopów i że dale jej nie przepuszczę. […] I myślę, że to się udało”, dodawał w rozmowie u Żurnalisty. Na ślub Marcin Prokop i Maria Prażuch-Prokop zdecydowali się kilka lat później. Na ślubnym kobiercu stanęli podczas rodzinnych wakacji w Portugalii w 2011 roku. Marcin Prokop rzadko komentuje swoje życie prywatne, ale nie ma wątpliwości, że żona i córka są w jego życiu najważniejsze: „Nie widzę siebie w roli faceta, który kompletnie traci rozum oraz kontrolę nad swoim rozporkiem, bo zakręciła mu w głowie inna kobieta”, powiedział w jednym z wywiadów. „Nie nudzimy się, to ważne. Ścieramy, ale nie towarzyszy temu, jak na początku naszego związku, wielkie napięcie. Dziecko nas łączy. A poza tym robimy to wszystko, co inne pary – bywamy w knajpach, spotykamy się ze znajomymi, kotłujemy na kanapie..." - mówiła żona dziennikarza. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Są małżeństwem od 13 lat, teraz ujawnił prawdę o relacji z żoną. Marcin Prokop przyznał to z trudem Marcin Prokop zawsze stronił od ujawniania szczegółów na temat rodziny. W jednej z nielicznych wypowiedzi na temat Marii wyznał: „Moja połówka jest moja właśnie dlatego, że jest inna niż reszta połówek”. Jak widać, to nie wystarczyło, by ich związek przetrwał.