Dorota Kamińska kończy 71 lat. U boku Piotra Pajdowskiego znalazła miłość, na którą czekała latami
7 czerwca Dorota Kamińska świętuje 71. urodziny. Choć zawodowo od lat należy do grona cenionych polskich aktorek, jej życie uczuciowe długo nie układało się tak, jak marzyła. Po dwóch rozwodach i kilku głośnych związkach odnalazła szczęście u boku Piotra Pajdowskiego. Dziś tworzą jedną z najbardziej dyskretnych i trwałych par polskiego show-biznesu.
Dorota Kamińska od lat pozostaje jedną z tych gwiazd, które niechętnie odsłaniają kulisy swojego życia prywatnego. W wywiadach wielokrotnie przyznawała, że droga do życiowej równowagi była dla niej znacznie bardziej skomplikowana niż mogłoby się wydawać. Dopiero z perspektywy czasu mogła powiedzieć, że znalazła miejsce, w którym czuje się naprawdę szczęśliwa. Dorota Kamińska. Dwa rozwody, głośne związki i długa droga do życiowej równowagi Życie uczuciowe Doroty Kamińskiej przez lata budziło zainteresowanie mediów. Aktorka nigdy nie ukrywała, że w miłości nie zawsze miała tyle szczęścia, ile mogłoby się wydawać osobie obserwującej jej zawodowe sukcesy. Choć na ekranie często wcielała się w silne i niezależne bohaterki, prywatnie musiała zmierzyć się z wieloma trudnymi doświadczeniami. Pierwszy raz wyszła za mąż bardzo młodo. Z perspektywy czasu przyznawała, że była to decyzja podjęta zbyt szybko. Małżeństwo nie przetrwało próby czasu, a rozstanie okazało się bolesnym doświadczeniem. Później jej życie ponownie splotło się z historią wielkiej miłości, jednak również ten związek zakończył się rozwodem. W kolejnych latach media rozpisywały się o relacjach aktorki z kilkoma znanymi mężczyznami. Sama Kamińska nigdy nie budowała jednak swojej popularności na życiu prywatnym. Zdecydowanie bardziej interesowała ją praca zawodowa niż obecność na pierwszych stronach gazet. Mimo to kolejne rozstania sprawiały, że jej nazwisko regularnie wracało na łamy kolorowej prasy. W rozmowie z „Na Żywo” przyznała, że przez długi czas nie potrafiła znaleźć osoby, z którą mogłaby stworzyć stabilny i trwały związek. „To był trudny czas. Doskwierała mi samotność, ale nie szukałam miłości za wszelką cenę. Myślę, że ten okres samotności był mi potrzebny. Zbudował mnie, wzmocnił” — mówiła. Nie straciła jednak wiary w ludzi ani przekonania, że szczęście może przyjść w najmniej spodziewanym momencie. Jak się okazało, właśnie tak się stało. Kiedy na jej drodze pojawił się Piotr Pajdowski, była już kobietą świadomą swoich potrzeb, oczekiwań i życiowych priorytetów. ZOBACZ TEŻ: Emilia Komarnicka otworzyła się, jak nigdy. O rodzicielstwie mówi bez filtrów: „Twoje wyobrażenie runie”. Jaką jest mama? Piotr Pajdowski. Kim jest mężczyzna, z którym aktorka związana jest od ponad 20 lat? Dorota Kamińska poznała Piotra Pajdowskiego w 2003 roku na przyjęciu imieninowym Tatiany Sosny-Sarno. „Szybko odkryliśmy, że mamy takie same marzenia i cele. I po pięciu dniach znajomości zamieszkaliśmy razem. We wtorek się poznaliśmy, a w niedzielę już urządzaliśmy wspólny dom” — mówiła w rozmowie z „Na Żywo”. Ich znajomość szybko przerodziła się w relację, która z czasem okazała się najtrwalszym związkiem w życiu aktorki. Od tamtej pory pozostają razem, choć konsekwentnie unikają medialnego rozgłosu. Piotr Pajdowski przez lata związany był z branżą medialną i pracował jako dziennikarz TVP. W przeciwieństwie do swojej partnerki nie funkcjonował jednak w świecie show-biznesu i rzadko pojawiał się na branżowych wydarzeniach. To właśnie dyskrecja stała się jedną z cech, które pozwoliły im zbudować spokojną codzienność z dala od niepotrzebnego zainteresowania. Przez ponad dwie dekady stworzyli związek, który dla wielu może być przykładem dojrzałego partnerstwa. Tym bardziej że oboje od początku cenili niezależność i nie odczuwali potrzeby podporządkowywania swojej relacji społecznym schematom. „Nie potrzebujemy ślubu”. Jak Dorota Kamińska i Piotr Pajdowski zbudowali relację na własnych zasadach Jednym z tematów, który regularnie powraca w wywiadach z Dorotą Kamińską, jest kwestia ślubu. Aktorka nigdy nie ukrywała, że po wcześniejszych doświadczeniach nie czuje potrzeby ponownego wychodzenia za mąż. Formalizacja związku nie była dla niej warunkiem szczęścia ani gwarancją trwałości relacji. „Najważniejsza jest relacja między ludźmi, a nie papier dokumentujący związek” — zapewniała w wywiadzie dla „Angory”. Często żartobliwie nazywała Piotra Pajdowskiego swoim „nieślubnym mężem”, pokazując, że nie przywiązuje dużej wagi do formalności. TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa"
Za ekranowym uwodzicielem krył się człowiek pełen sprzeczności. Kobiety nie mogły o nim zapomnieć
Roman Wilhelmi był jednym z najwybitniejszych aktorów w historii polskiego kina, ale równie często jak o jego talentach mówiono o jego życiu uczuciowym. Charyzmatyczny, nieprzewidywalny i spragniony emocji, przez lata przyciągał kobiety, które fascynował nie tylko sławą. W rocznicę jego urodzin przypominamy związki, romanse i wielkie uczucia, które towarzyszyły mu przez całe życie.
Dla widzów pozostawał niezapomnianym Nikodemem Dyzmą, Stanisławem Aniołem czy Olgierdem Jaroszem z „Czterech pancernych i psa”. Prywatnie był jednak człowiekiem znacznie bardziej skomplikowanym niż bohaterowie, których kreował na ekranie. Bliscy wspominali go jako osobę niezwykle emocjonalną, pełną sprzeczności i potrzebującą silnych uczuć. Miłość była dla niego nie tylko ważnym elementem życia, ale często siłą, która wyznaczała kierunek jego decyzji. Roman Wilhelmi. Gwiazdor PRL, który żył równie intensywnie, jak grał Roman Wilhelmi urodził się 6 czerwca 1936 roku w Poznaniu. Po ukończeniu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie szybko wyrósł na jednego z najbardziej charakterystycznych aktorów swojego pokolenia. Na ekranie potrafił być jednocześnie uwodzicielski, niebezpieczny, zabawny i tragiczny. To właśnie dzięki tej wszechstronności stworzył role, które do dziś pozostają częścią polskiego kulturowego kanonu. Jednak sukces zawodowy był tylko jedną stroną jego życia. Drugą stanowiły relacje z kobietami. Wilhelmi od młodości cieszył się opinią mężczyzny, który lubił flirtować i nie ukrywał fascynacji płcią przeciwną. W środowisku artystycznym uchodził za osobę niezwykle towarzyską, pełną uroku i temperamentu. Z biegiem lat wokół jego życia uczuciowego narosło wiele historii, ale niemal wszystkie osoby, które znały go prywatnie, podkreślały jedno: nie był cynicznym zdobywcą kobiecych serc. Znacznie częściej działał pod wpływem emocji niż chłodnej kalkulacji. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/pap19800401008-1ca171b.jpg" width="2126" height="1525" alt="Aktorzy Grażyna Barszczewska i Roman Wilhelmi w scenie z filmu "Kariera Nikodema Dyzmy" w reżyserii Jana Rybkowskiego i Marka Nowickiego. 04.1980." title="Aktorzy Grażyna Barszczewska i Roman Wilhelmi w scenie z filmu "Kariera Nikodema Dyzmy" w reżyserii Jana Rybkowskiego i Marka Nowickiego. 04.1980." /> Jakim partnerem był Roman Wilhelmi? Między wielką namiętnością a potrzebą nieustannych emocji Historie kobiet związanych z aktorem pokazują obraz partnera niezwykle zaangażowanego emocjonalnie. Kiedy się zakochiwał, robił to bez reszty. Potrafił zabiegać o uwagę ukochanej, imponować determinacją i sprawiać, że czuła się wyjątkowa. Jednocześnie miał charakter, który często komplikował relacje. Nie znosił dystansu i źle radził sobie z odrzuceniem. Potrzebował bliskości, ale trudno było mu zaakceptować ograniczenia, jakie niesie stabilny związek. Z relacji jego bliskich wynika, że rutyna była czymś, przed czym instynktownie uciekał. Jego druga żona Marika Kollar po latach wspominała w biografii aktora, że nawet podczas małżeństwa zdarzało mu się podrywać młode kobiety i składać im odważne deklaracje. Jak mówiła: „Notorycznie miał jakieś miłostki. Nawet kiedy byliśmy małżeństwem, podrywał młode dziewczęta i obiecywał im... małżeństwo, a potem w popłochu chował się przed nimi”. (cyt. za Onet.pl) Wpływ na jego związki miały również problemy z alkoholem, o których po latach mówiły osoby z jego najbliższego otoczenia. Kolejne relacje przechodziły przez okresy wielkiego szczęścia, ale również kryzysy wynikające z jego nieobecności, pracy i coraz bardziej destrukcyjnego stylu życia. Nie zmienia to jednak faktu, że kobiety, które były z nim związane, po latach rzadko mówiły o nim wyłącznie źle. Znacznie częściej wspominały człowieka niezwykle barwnego, który pozostawiał po sobie silne emocje. ZOBACZ TEŻ: Marzyła o powrocie na scenę, ale los odebrał jej tę szansę. Historia Łucji Prus porusza, a jej ostatnia prośba wyciska łzy Dwie żony i życie między domem a pokusą. Czy Roman Wilhelmi potrafił być wierny? Pierwszą żoną Romanа Wilhelmiego była Danuta Machalica, dziennikarka. Pobrali się w 1958 roku, gdy aktor dopiero rozpoczynał drogę do wielkiej kariery. Ich małżeństwo przetrwało dziewięć lat. Po rozstaniu Danuta wspominała, że z czasem coraz częściej wracał późno do domu, znikał bez wyjaśnienia i składał obietnice, których nie potrafił dotrzymać. Drugą żoną aktora została węgierska tłumaczka Marika Kollar. Poznali się pod koniec lat 60. na Węgrzech. Dla ukochanego przeprowadziła się do Polski, a ich związek początkowo wydawał się spełnieniem marzeń. Doczekali się syna Rafała i przez pewien czas tworzyli szczęśliwą rodzinę. Z czasem jednak problemy zaczęły narastać. Coraz więcej czasu pochłaniała aktorowi praca, a także życie towarzyskie. Marika Kollar po latach przyznawała, że ich wspólne życie stawało się coraz trudniejsze. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1976 roku. Iwona Bielska. Najgłośniejsza i najbardziej burzliwa miłość Romana Wilhelmiego Jeśli jednak istnieje jedna historia miłosna, która najmocniej zapisała się w pamięci fanów aktora, jest nią relacja z Iwoną Bielską. Poznali się na początku lat 80., gdy młoda aktorka dopiero rozpoczynała zawodową drogę. Wilhelmi był już wtedy wielką gwiazdą. Bielska po latach wspominała ich pierwsze spotkanie: „Wchodzę do stołówki i widzę, że w oddali siedzi z reżyserem niewysoki, śniady mężczyzna. Zobaczył mnie, wstał i tak został… Miałam 21 lat, byłam wtedy taka młoda i niedojrzała, choć naprawdę wyglądałam dość atrakcyjnie. Zakochał się”. (cyt. za Onet.pl) Ich relacja bardzo szybko stała się intensywna. Wilhelmi zabiegał o nią z ogromną determinacją. Jak wspominała Bielska, początkowo próbowała się bronić przed romansem z żonatym aktorem, ale ostatecznie uległa jego staraniom. Sama po latach podsumowała to krótko: „Uwiedzenie mnie potraktował jak wyzwanie. Udało mu się.” Po latach określiła ich relację jako „trudną miłość”. Wilhelmi chciał, by przeprowadziła się do Warszawy i podporządkowała życie ich związkowi. Ona nie była na to gotowa. Ostatecznie romans zakończył się po kilku latach. Mimo rozstania Bielska zawsze mówiła o nim z dużą czułością. W jej wspomnieniach nie był wyłącznie sławnym aktorem ani uwodzicielem. Pozostał człowiekiem pełnym pasji, talentu i sprzeczności. Roman Wilhelmi zmarł 3 listopada 1991 roku po chorobie nowotworowej. Miał 55 lat. Pozostawił po sobie nie tylko wybitne role, ale również historię życia prywatnego, która do dziś budzi zainteresowanie. Trudno sprowadzić ją do prostych ocen. Był człowiekiem kochającym intensywnie, czasem egoistycznie, często nieumiejącym zapanować nad własnymi emocjami. I właśnie dlatego pozostaje jedną z najbardziej fascynujących postaci w historii polskiego kina. SPRAWDŹ TEŻ: Andrzej Rosiewicz na wielką miłość czekał pół wieku. Dziś świata poza sobą nie widzą. Ta historia chwyta za serce
Najpierw zakochali się tańcu, potem w sobie. Po burzliwym rozstaniu zrozumieli, że nie mogą bez siebie żyć. Lenka i Jan Klimentowie świętują 10. rocznicę ślubu
Gdy się poznali, on miał 25 lat, ona zaledwie 10. Jan Kliment był już wtedy mistrzem Czech w tańcu towarzyskim, a Lenka dziewczynką, która bardzo chciała zostać zawodową tancerką. Po latach znów się spotkali, tym razem w Warszawie. "Połączyła nas Polska. I Taniec z Gwiazdami" - wspominał w wywiadzie dla VIVY! Jan Kliment. Szybko zaczęli być razem, ale też szybko przyszedł kryzys. W dniu 10. rocznicy ślubu przypominamy wywiad, w którym Lenka i Jan Klimentowie opowiadają o historii swojego burzliwego związku.
Historia miłości Lenki i Jana Klimentów przypomina scenariusz romantycznego filmu. „Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę”, mówi tancerz. „Mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka”, dodała jego ukochana. Zakochanych dzieli piętnaście lat różnicy, ale wiek nie ma dla nich znaczenia. Po dwóch latach rozstali się, lecz z czasem odkryli, że nie potrafią bez siebie żyć. „Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat”, wyjaśniał Jan Kliment. Pod koniec grudnia 2022 roku para została rodzicami! Na świecie pojawił się ich ukochany synek, Cristian. Jednak ich droga do rodzicielstwa nie była łatwa... „Nas wszyscy pytają o to, kiedy będziemy mieć dzieci, dlaczego ich jeszcze nie mamy. A to jest taka delikatna sprawa. Łatwo można kogoś skrzywdzić chamskimi pytaniami i komentarzami. Ludzie się w ogóle nad tym nie zastanawiają", mówiła jakiś czas temu Lenka Klimentova w archiwalnym wywiadzie dla VIVY!. Dziś każdą chwilę spędzają z ukochanym dzieckiem. Synek jest dla nich całym światem i chcą mu przekazać najważniejsze wartości. Jak zaczęła się ich historia? Kiedy po raz pierwszy się spotkali? O swojej niezwykłej miłości tancerze opowiedzieli nam w czerwcu 2018 roku na łamach VIVY. Przypominamy archiwalny wywiad z Lenką i Janem Klimentami. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 16.02.2025 r.] Jan i Lenka Klimentowie - wywiad VIVA! Poderwałeś Lenkę, gdy była w przedszkolu? Jan: Prawie, poznaliśmy się, gdy miała 10 lat. Lenka: Trenowałam taniec w Ostrawie, mój trener zaprosił Janka, żeby poprowadził dla nas warsztat. Janek był wtedy mistrzem Czech. Jan: Szkoliłem dzieciaki razem z moją partnerką. Miałem 25 lat i przez myśl mi nie przeszło, że... Lenka: Ani mi. Gdyby ktoś powiedział wtedy, że to będzie mój mąż, popukałabym się w głowę. Potem zmienił partnerkę i przyjeżdżał z żoną. Byłam starsza, miałam 17–18 lat. Jan: Tańczyła z partnerem, którego wychowałem. Szkoliłem ich, więc częściej się widywaliśmy. Kiedy odpaliło? Lenka: Rozstaliśmy się z partnerem i Janek rozstał się z żoną. Jan: Połączyła nas Polska. I „Taniec z Gwiazdami”. Po czeskiej edycji tanecznego show rozwodziłem się, chciałem wyjechać. Uczyłem w Sosnowcu, nie myślałem o miłości. Zobaczyłem w telewizji finał „Tańca z Gwiazdami”, akurat wygrała Dorota Gardias. Pomyślałem: Wow, jaki show, super! Ja też tak chcę. Okazało się, że casting jest w czerwcu, a był maj. Nie miałem partnerki. Kogo wziąć? Poprosiłem Lenkę. Wzięliśmy udział w castingu, dostałem się. Lenka: Mnie pytali, czy też bym chciała wystąpić w programie, ale bałam się wtedy i nic nie rozumiałam po polsku. Jan: Zaprosiłem Lenkę do Warszawy, żeby podziękować za pomoc. CZYTAJ TAKŻE: Żona jest jego największym wsparciem. Dzięki niej Krzysztof Hołowczyc znów zaczął zauważać świat... A tak naprawdę? Jan: Chciałem z nią spędzić czas i bardziej się poznać. Pisaliśmy dużo esemesów. Do kogo przyjeżdżałaś? Lenka: Nikt mi nie wierzy, Jan też nie, ale przysięgam, że nic sobie nie myślałam. Powiedział, że pokaże mi Warszawę i program. Chciałam wyjechać z Ostrawy, żeby zapomnieć o rozstaniu z moim partnerem. I co? Lenka: Zamiast trzech dni zostałam tydzień. A miałam pracę w Ostrawie, musiałam dzwonić, żeby wziąć urlop. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 A gdy wróciłaś do Ostrawy? Lenka: Myślałam: Było miło. To chwilowe zauroczenie. Jan: Ale mamie mówiłaś: „Nie wiem, czy on się odezwie”. Lenka: Nic nie mówiłam, mama sama przyszła i pytała: „Co było?”. A ja: „Nic!”. Mama wszystko wiedziała. Jan: Było fajnie. Czekałem na każdy weekend, ona przyjeżdżała na każdy odcinek programu. Trwało to cztery miesiące, aż z Nataszą Urbańską doszedłem do finału. Miał czas dla Ciebie? Lenka: Ciężko było. Siedziałam cały czas na próbach. Teraz dojrzałam, już bym nie siedziałam na pupie tyle godzin. Tylko że wtedy to nie było łatwe. Nie znałam języka, nie znałam nikogo. Więc byłam „oparta” na Janku. A on tańczył z Nataszą? Lenka: Natasza jest bardzo fajna, teraz często z nią występuję w teatrze Buffo. Nie miałam z nią problemu. Nawet źdźbła zazdrości? Lenka: Jestem tancerką, rozumiem to. Choć nie mówię, że zawsze jest łatwo. Coś tam w brzuchu ssie. Tyle czasu razem na sali treningowej. Która kobieta byłaby spokojna? Jan: A ja byłem zakochany. Zaproponowałem, żeby Lenka przeprowadziła się do Warszawy na stałe. Zmiana kraju? Co Ty na to? Lenka: To było trudne. Bardzo. Musiałam zostawić swoją pracę, rodzinę. A jestem z rodziną bardzo zżyta. Do tego pierwszy raz za granicą, gdzie nikogo nie znałam. Janek powiedział, że pomoże mi się urządzić. Jan: Lenka długo nie mówiła po polsku, tylko obserwowała. A potem jednego dnia zaczęła mówić. Lenka: Wstydziłam się strasznie. I przed nim, i przed ludźmi. U Agustina Egurroli zaczęłam prowadzić zajęcia taneczne. Mówiłam dziewczynom: „Ja was uczę tańczyć, a wy mnie uczcie mówić”. Jan: Zaczęliśmy razem występować na eventach, to Lence pomogło w komunikacji z ludźmi. Lenka: Basia Kwiecień, menedżerka, moja druga polska mama, bardzo mi pomogła. Dzięki niej nabrałam pewności siebie. Zaczęłam tańczyć brazylijską sambę w jej grupie dziewczyn z Kolumbii, Meksyku, Angoli. Masz egzotyczną urodę. Lenka: Mam kubańskie korzenie. Tato był Kubańczykiem, mama Czeszką. Urodziłam się w Czechach, ale nic nie wiem o biologicznych rodzicach. Adoptowała mnie moja obecna mama z tatą. Co Twoja mama na przenosiny do faceta za granicę? Lenka: Mama jest moją najlepszą przyjaciółką. Nie miała z tym problemu. Powiedziała: „Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa”. Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 Prześwietliła go? Wypytała? Lenka: Na początku wypytała. Lubi czytać historie w internecie i wszystkiemu wierzyła. Pisała do mnie: „Uważaj”. Martwiła się. Czasami płakałam, wtedy mówiła: „Wracaj”. Ale nasz związek się wzmocnił, widzi, że jestem szczęśliwa, i bardzo lubi Janka. Jan: Mam superteściową. Jedna z najlepszych na świecie. Jest bardzo uzdolniona artystycznie. Ma złote ręce. Pięknie kaligrafuje, jest cukiernikiem, świetnie gotuje. Lenka: Mama uszyła mi prawie wszystkie sukienki na turnieje. Jan: Teraz robi dla dzieci zabawki, bo są modne. Podoba mi się, jak żyje z Lenką. Historię o tym, że jest adoptowanym dzieckiem, powiedziała jej w formie bajki. Niezwykła osoba. Rozwiodła się z ojcem Lenki, niedawno brała drugi ślub. Wesele było w konwencji hawajskiego party. Sama przygotowała całą dekorację. Czemu wybrałeś Lenkę? Oprócz tego, że jest piękna? Jan: Mniej więcej po dwu latach związku mieliśmy kryzys. Rozstaliśmy się na pół roku. Uświadomiłem sobie wtedy jej wartość. Śmiech, zaufanie, wsparcie, rodzinność. Rozmawiamy ze sobą, Lenka mnie rozumie, wie, że może na mnie polegać. Mamy podobne marzenia, wspólny pogląd na świat. Dlaczego się rozstaliście? Lenka: Było mi ciężko w Polsce. Zostawiłam rodzinę, pracę. Ani języka, ani przyjaciół. A on w otoczeniu fanek, gazety rozpisywały się o jego romansach. Żadna 19-latka nie udźwignęłaby tego. Jeżeli kobiety śmieją się ze mnie: „Ty jeszcze nic nie wiesz o życiu”, to odpowiadam: „Wiem, co przeżyłam i jak jestem doświadczona”. Ten związek nie jest łatwy. Ale dziś mogę powiedzieć, że jestem pewna miłości Janka. I jestem pewna, co do niego czuję. Co się wydarzyło w Portoryko? Jan: Zaręczyny. Już byliśmy sześć lat razem. Na początku miałem dystans do ślubu. Uraz po pierwszym? Jan: Lęk. Jak ktoś ze znajomych brał ślub, mówiłem: „Po co, to tylko papier”. Lenka była trochę nieszczęśliwa. Lenka: Nigdy w życiu nie mówiłam Jankowi o ślubie. Nie naciskałam. Wiedziałam, że to najgorsze, co kobieta może zrobić. Odpuściłam. A on się oświadczył. Niektórzy nie potrzebują ślubu. Lenka: Dla mnie jest ważny, bo chcę mieć dzieci. I żeby dzieci miały to samo nazwisko. Tak byłam wychowana. Jan: Ślub to nie tylko zobowiązanie. To też przyjemność. Nie chciałem nas tego pozbawiać. Chciałem, żebyśmy mieli co wspominać. Zabrałem Lenkę do Portoryko. ZOBACZ TAKŻE: Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość wywróżył im astrolog. Są razem ponad 20 lat Domyślałaś się? Lenka: Ani trochę. Jan: Musiałem ukryć pierścionek. Ale jak to zrobić, gdy pakujemy się razem? Zawinąłem pudełko w skarpetki. Ale potem pomyślałem: A jak walizki nie przyjadą z nami? Więc zabrałem te skarpetki do podręcznego plecaka. Miałem stracha, czy nie wpadnę przy kontroli. I dałeś? Jan: To jeszcze nie koniec. W Portoryko zamieszkaliśmy w hotelu przy plaży, chciałem mieć pokój z widokiem na ocean. Ale słyszę, że nie mają. Mówię do recepcjonisty: „Nie może mi pan tego zrobić. My jesteśmy tu w podróży poślubnej!”. Lenka: Słyszałam to, ale nie nabrałam podejrzeń. Pomyślałam: No nie, teraz będzie kłamał, żebyśmy mieli pokój! Jan: A recepcjonista: „Congratulations!”. Lenka: I wszyscy w tym hotelu codziennie się do nas uśmiechali, gratulowali. Jan: Widok na morze mieliśmy super! Zaplanowałem wyjątkową kolację, rano pobiegłem kupić róże. Wieczorem mówię: „Ubierz się elegancko”. Lenka: Spojrzałam dziwnie. Po co? Przecież ja tu chodzę w szortach na plażę. Ale on się tak pięknie ubrał, że się umalowałam i włożyłam sukienkę. Czytaj też: Nagranie z treningu Kurzajewskiego hitem sieci. Ależ on ma talent Lenka i Jan Klimentowie, VIVA! marzec 2018 I nic nie zaświtało Ci w głowie? Lenka: Jeszcze nic. Jan: Tylko nasz stół był przystrojony różami. „Popatrz, Janek”, powiedziała. „Przygotowali kwiaty. Oni naprawdę wierzą w nasze małżeństwo”. Lenka: Po kolacji poprosił o deser. To był błysk. Zaczęłam kojarzyć. Co ci jest, ty nigdy w życiu nie jesz deserów? Powiedział: „Zamknij oczy”. Ledwo usłyszałam „z”, już mocno je zacisnęłam. I tylko się modliłam: Jezu, żeby to był pierścionek! Jan: Ona ma zamknięte oczy. A ja walczę z pudełkiem. Nie mogłem schować go do kieszeni, byłoby widać. Ukryłem w spodniach pod paskiem. I jak tyle zjadłem, musiałem odpinać pasek, bo nie byłem w stanie wyciągnąć pudełka! Lenka: Otworzyłam oczy. Janek klęczał obok. Bardzo chciałam, żeby mi się oświadczył. Gdy to zrobił, chciałam krzyczeć na całą restaurację. Nie mogłam uwierzyć, że on się ze mną zaręczył. Jak to jest, gdy ktoś się oświadcza? Lenka: Dziwne, że to musi facet robić, nie? Ale to jest piękne. Jasiek jest bardzo emocjonalny, rozpłakał się. Ja też. Byłam wdzięczna, że to się stało. To coś zmienia? Deklaracja? Jan: Ma to moc. Mówi się słowa, które mają wartość w życiu. Jak raz się powie, nie można zmieniać. Lenka: Na poważnie branie związku. Obietnica. Jan: Przysięga. Lenka: Ale nic się poza tym nie zmienia. Dalej jesteśmy tacy sami, chcemy być razem. Zmieniło się to, że od razu po zaręczynach zdecydowaliśmy, że bierzemy pieski. I ustaliliśmy termin ślubu. Za półtora roku. Ślub był bardzo udany. Co mama przygotowała? Lenka: Tort, a na torcie z marcepanu nasze dwa pieski papillon. I buty taneczne, damskie i męskie. Przygotowali to razem z tatą. Nie są już razem, ale oboje są cukiernikami. Pracowali przez trzy dni. Jan: Lenka zrobiła mi niespodziankę. Dziewięć miesięcy przed ślubem powiedziała mi, że uczy tańczyć parę. Raz w tygodniu chodziła na zajęcia. Okłamywała mnie. Uczyła się śpiewać. Na weselu zaśpiewała piosenkę, do której tańczymy. I zaśpiewała tak, że nie mogłem uwierzyć. Powiedziała: „To ostatni raz, kiedy cię okłamałam”. Lenka: To było straszne. Co tydzień byłam w emocjach, chciałam się podzielić, co mi wychodzi, a co nie, i nie mogłam. Więc dzwoniłam do mamy i koleżanki – one wiedziały. W Czechach jest zwyczaj, że para młoda tańczy pierwszy taniec? Jan: Tak, wyszło super. Zaprosiliśmy znajomych z różnych stron do tego tańca. Wysłaliśmy im wcześniej kawałki choreografii. Pary się nie znały. Premiera dopiero na ślubie. Lenka: Taniec trwał pięć minut. Nikt się nie nudził. Wciąż się zmieniali tancerze, to był miks naszego życia. Tańczyliśmy układy z naszych różnych minionych doświadczeń, z tańca turniejowego, z telewizyjnego show. Ze spektaklu tanecznego, który kiedyś przygotował Janek. Zaprosiłeś Katarzynę Grocholę, Twoją partnerkę w „Tańcu z Gwiazdami”? Jan: To nie partnerka, to przyjaciółka. Mam z nią kontakt do dziś. Lenka też. Była z nami na ślubie Ewa Kasprzyk, z którą tańczyłem. Lenka: Zaprosiliśmy też inne kobiety, z którymi tańczył: Anię Wyszkoni i Cleo, ale one nie mogły być. Jan: Z Polski było ponad 40 gości. Rozkręcili imprezę. Zaprosiliśmy znajomych z 14 państw. Jesteś pewien, że Wasze małżeństwo przetrwa? Jan: Oczywiście. Skąd ta pewność? Jan: Mam ją w sobie. Skąd? Nie wiem. Po prostu mam. W pierwszym małżeństwie też ją miałeś? Jan: Tak. Ale wyciągnąłem wnioski z pierwszego małżeństwa. W czym mi pomogła Katarzyna Grochola. Nauczyła mnie wielu rzeczy. Powiedziała, że o związek trzeba dbać. Nie tylko mówić, ale robić to. Nauczyłem się, że miłość to dbanie o drugą osobę. Czujesz się zadbana? Lenka: Od momentu, gdy wróciliśmy do siebie po rozstaniu – cały czas. Naprawdę. Janek robi mi niespodzianki. Mogę na niego liczyć w każdej sytuacji. Jan: Nauczyłem się, że istnieje nie tylko praca. Jeździmy razem na wakacje i w tygodniu znajdujemy dla siebie czas. Fajnie, że wystąpiliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023 Powiedziałaś: „Mogę na niego liczyć”? Lenka: Tak, jak na wakacjach, gdy jak głupia wbiegłam do morza. Janek zdążył krzyknąć „uważaj”, gdy ja w crocsach pośliznęłam się i upadłam na plecy. „Wszystko ok?”, zaniepokoił się. „Tak, tak”, odkrzyknęłam, ale pływam i widzę krew. Rozcięłam sobie dłoń. Janek wyciągnął mnie z wody, wziął na ręce, posadził na brzegu. I szybko pobiegł do ratowników. Przyniósł opatrunek, ja już byłam biała, opatrzył mi ranę. Mój bohater. Sprawdziłeś się jako mężczyzna. A dajesz sobie pomagać? Jan: Gdy mój brat dwa lata temu skoczył do wody i złamał kręgosłup, było dużo łez. I Lenka wspierała mnie wtedy, bardzo mi pomogła. Pracowała z niepełnosprawnymi dziećmi, więc też wiedziała, jak rozmawiać z moim bratem, jak do niego podchodzić. W takich sytuacjach poznaje się wartość człowieka. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To właśnie miłość! Oto pary, które gościły na łamach VIVY! Już wiecie, co będziecie robić na starość? Wzięliście udział w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”. Lenka: To były wielkie emocje. Charakteryzacja trwała trzy, cztery godziny. Nie widzieliśmy siebie nawzajem, ani nawet własnej twarzy. Jan: Najpierw postarzyli nas o 25 lat, potem o 50. Czyli na końcu Lenka miała 79 lat, a ja 94. Lenka: Zmieniają twarz, ręce i kark. Podczas pierwszej zmiany ludzie wchodzili do charakteryzatorni i mówili: „No i co, cały czas ładna!”. Ale druga zmiana była wstrząsająca. Charakteryzacja była tak realistyczna, że poczułam ścisk w żołądku. Co się stało z moim Jaśkiem? Jan: Wcześniej mówiłem sobie: „Po 75. roku życia mogę umrzeć. Nie warto się męczyć”. Ale jak zobaczyłem „starą” Lenkę, zrozumiałem, że, kurde, nigdy w życiu nie zostawię tej kobiety samej na tym świecie. Będę walczył do końca, żeby być z nią jak najdłużej. To jakie macie plany? Rozmawialiście o tym w programie „The Story Of My Life. Historia naszego życia”? Lenka: Janek chciałby na starość mieć dom nad morzem. Ale nie w Polsce. Tu jest za zimno. Jan: A do tego schronisko dla piesków. Dla Lenki. Ona kocha zwierzęta, często urządza maratony taneczne, z których dochód idzie na schronisko. Lenka: I będziemy mieć dzieci. Kiedyś. Jan: Ja już bym chciał. Lenka: Ale teraz oboje mamy dobry moment w życiu. Szkoda mi to przerywać. Jak będzie dziecko, to super, nie mam z tym problemu. Ale nie będę na siłę planować. Lenka i Jan Klimentowie, Viva! 2/2023
Przez lata był rzadkim gościem w domu, żona nie miała z nim łatwego życia. Zaskakujące kulisy związku Wiesława Michnikowskiego z ukochaną
Przez ponad pół wieku tworzyli zgodne małżeństwo, które przetrwało zawodowe sukcesy, codzienne trudności i nieustanną obecność aktora poza domem. Wiesław Michnikowski, uwielbiany przez publiczność gwiazdor „Kabaretu Starszych Panów”, przez całe życie pozostał wierny jednej kobiecie. Historia jego związku z Marią Sobieszek to opowieść o oddaniu, cierpliwości i wielkiej miłości.
Nigdy nie przyjmował ról, które zakładały używanie wulgaryzmów. Popularność zyskała przede wszystkim dzięki kultowemu dziś „Kabaretowi Starszych Panów”. Michnikowski był autorem postaci pana Niedużego. Najbardziej kojarzony jest dziś z piosenkami duetu Jerzy Wasowski i Jeremi Przybora, takimi jak „Wesołe jest życie staruszka”, „Bo we mnie jest seks”, „Addio, pomidory”, „Jeżeli kochać to nie indywidualnie”, „Inwokacja”. Prywatnie przez całe życie był wierny jednej kobiecie – Marii Anieli Sobieszek. Doczekali się dwóch wspaniałych synów: Marcina i Piotra. Jaka była historia tej relacji? Skromny, że aż śmieszne Dystans, poczucie humoru, nienaganne maniery i wysoka kultura osobista były jego znakami rozpoznawczymi. Polski Buster Keaton lub nasz lokalny Charlie Chaplin. Tak mawiano o Wiesławie Michnikowskim, któremu bez względu na liczbę porównań i tak najlepiej wychodziło bycie sobą. Człowiek o wielu obliczach, znany ze świetnych ról komediowych, jak również dramatycznych. Był po prostu wszechstronny i piekielnie uzdolniony. Przy tym dżentelmen. Do siebie i swoich osiągnięć miał ogromny dystans. „Do zakopania jeden krok” – żartował w wywiadach. Inni aktorzy uwielbiali z nim współpracować. Nikogo nie udawał. Koledzy z teatru lub planu filmowego zapytani o Michnikowskiego, jednogłośnie odpowiadali, że był dla nich wymarzonym partnerem do pracy. "To był typ autentycznego przedwojennego inteligenta, nie na te czasy", mówili (cytat za kultura.onet.pl). "Wspaniały aktor. Świetny komik. Tylko właśnie niezwykle skromny. Jakby mógł, to by się schował za krzesło" - mówiła o nim Alina Janowska (cytat za kobieta.interia.pl). Z kolei Jeremi Przybora twierdził, że ta skromność jest aż śmieszna u kogoś tak utalentowanego (źródło: kobieta.interia.pl). A co sam o sobie twierdził Wiesław Michnikowski? Ilekroć słyszał, jak go wychwalają, przewracał oczami: "Czy w ogóle miałem jakąś osobowość aktorską? Jeśli w ogóle ją miałem, to ona była jakaś dziwaczna, pokręcona, skłócona ze sobą. Chciałbym mieć inną" - wyznawał (cytat za www.encyklopediateatru.pl). Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Wiesław Michnikowski: dzieciństwo, dorastanie Kiedy zastanawiał się, kim zostanie, jak dorośnie, zawód aktora w ogóle nie przychodził mu do głowy. W wieku 10 lat prędzej powiedziałby, że będzie fotografem. Na urodziny starsza siostra wręczyła mu pierwszy aparat fotograficzny, Kodak BB. Wtedy jego pasją stało się patrzenie na świat przez obiektyw i utrwalanie chwil. Miłość do filmu przyszła w czasach nastoletnich, wtedy stał się stałym bywalcem warszawskich kin. Ale wówczas też widział się bardziej w roli operatora, a nie aktora. Uwielbiał za to oglądać na ekranie Adolfa Dymszę. Pewnego razu usłyszał od kolegi z ławki, że ten mógłby zdobyć dla niego autograf aktora, więc uprosił go o podpis z dedykacją. "Wiesiu, szkoda, że się nie znamy", napisał wtedy Dymsza. Michnikowski zachował tę cenną pamiątkę, a gdy po latach panowie poznali się na żywo, Dymsza dopisał do niej: "Wiesiu, znamy się" (źródło: kobieta.interia.pl). Miał 17 lat, gdy wybuchła II wojna światowa. Aktor wspominał, jak podczas pierwszych nalotów zapytał tatę, czy może dać mu jednego papierosa. Po chwili wahania ojciec bez żadnego komentarza pozwolił mu zapalić. Od tamtej pory palił nałogowo. Z kolei mama aktora liczyła na to, że syn będzie księdzem. Na jednej z mszy, Wiesław postanowił zaśpiewać. Jego wybór padł na arię z "Bajadery", co nie ucieszyło jego matki. Dostał straszną burę, a rodzicielka pozbyła się wówczas nadziei, że syn zostanie duchownym. Podczas wojny ukończył technikum samochodowe, a potem planował dostać się na politechnikę. Ale zamiast na studia, trafił do Domu Żołnierza, gdzie zaczął występować na scenie. Tam został zauważony przez przedwojennego aktora i reżysera Karola Borowskiego, który zachęcił go do spróbowania swoich sił w zawodzie aktora. Michnikowski zdał egzamin eksternistyczny w Lublinie i zdobył angaż w warszawskim Teatrze Współczesnym. Czytaj też: Przepowiedziano jej wielką miłość. Kilka miesięcy później na jej drodze stanął Marek Koterski Wiesław Michnikowski. Zawód: aktor Dyrektor Erwin Axer był nim zachwycony. "Niewysoki, pełen słodyczy, chowa się przed wzrokiem obcych, ciemne oczy spoglądają z wyrzutem, a przy tym to chłopiec czysty i niewinny", mówił o młodym aktorze (cytat za kultura.onet.pl). Michnikowski występował w Teatrze Współczesnym w sumie przez 33 sezony. Z biegiem lat reżyser zaczął przekonywać Wiesława, że bardziej widziałby go w roli... starszej pani. Tak też się w końcu stało. Aktor otrzymał propozycję zagrania u Juliusza Machulskiego w kultowej "Seksmisji" rolę Jej Ekscelencji. Zgodził się natychmiast. "Było to nareszcie coś innego, zabawnego" – podkreślał w "Tele Tygodniu". "Tym bardziej że Erwin Axer zawsze mi powtarzał, że powinienem zagrać starą kobietę. Właśnie dlatego dedykowałem mu tę rolę." Nie tolerował wulgaryzmów Jako idealny przykład przedwojennego inteligenta, Wiesław Michnikowski nie przyjmował ról, w których padają wulgaryzmy. Ale w wyjątkowych sytuacjach czuł się zobligowany, żeby ich użyć. W jednym z wywiadów wspominał scenariusz, od którego czytania co chwila się wzdrygał. W rezultacie, gdy zadzwoniła do niego pani z produkcji, żeby poznać opinię aktora, jego odpowiedź była dość obcesowa. "Można powiedzieć, że wszedłem w rolę – przytoczył historię w "Wysokich Obcasach". - Ona przysłała mi scenariusz, w którym każda kwestia pełna była ordynarnych wulgaryzmów. Dokładnie każda. Nie znalazłem chyba jednej, która przynajmniej nie kończyła się takim uważanym za nieprzyzwoity wyrazem. No więc, jak po tygodniu zadzwoniła do mnie z pytaniem, co o tym sądzę, językiem ze scenariusza odpowiedziałem — zresztą zgodnie z prawdą — że materiał jest ch***wy i ja pie***lę takie role, i co mi pani tu, k***wa, proponuje". Polecamy też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” Wiesław i Maria Michnikowscy: historia miłości W 1956 roku Wiesław Michnikowski ożenił się z Marią Sobieszek, historyczką sztuki. Ona po raz pierwszy zobaczyła go na widowni Teatru Nowej Warszawy, przyszła wtedy z koleżanką na spektakl, gdy Michnikowski akurat w nim nie grał, a oglądał, jako widz. On zobaczył ją jakiś czas później, ale od tego czasu nie umiał już o niej zapomnieć. Było to tuż przed premierą spektaklu Hanny Januszewskiej "Magazyn Małgorzaty Charette" w Teatrze Nowej Warszawy. Grupa aktorów z teatru wybrała się wtedy do Muzeum Narodowego na wystawę obrazów Canaletta. Michnikowski opowiadał w książce "Tani drań", że chcieli bardziej wczuć się w rolę. Traf chciał, że ich przewodnikiem była piękna absolwentka historii sztuki, Maria Sobieszek, która z miejsca zauroczyła aktora. Zapytany w wywiadzie-rzece przez swojego syna, czy długo musiał starać się o jej względy, wyznał, że trochę to trwało. Zapraszał ją na randki, przychodził po nią po pracy pod muzeum i zabierał do Kameralnej na Nowym Świecie. Próbował zaimponować jej także poezją. Napisał wiersz, który zaczynał się od słów „Kocham Cię, gdy mi mówisz, że jestem komiczny…”. Po ślubie para doczekała się dwójki synów. Marcina, który dziś pracuje jako pracownik naukowy w Instytucie Biocybernetyki i Inżynierii Biomedycznej PAN w Warszawie oraz Piotra, cenionego rzeźbiarza. "Wasza Matka zasługuje na to, żeby ją beatyfikować", mówił do syna w książce "Tani drań" (wyd. Prószyński i S-ka). Aktor od początku twierdził, że Maria Sobieszek nie miała z nim łatwego życia. Poświęciła się dla rodziny, rezygnując ze swoich życiowych planów. Zaledwie dwa lata od objęcia stanowiska przewodniczki w muzeum, odeszła z pracy i zajęła się wychowaniem synów. Michnikowski przez lata był w domu rzadkim gościem, więc wszystkie obowiązki domowe spadły na nią. "Wtedy nawet zakupy, wydawałoby się rzecz banalna, były sporym wyzwaniem. Trzeba było wiedzieć, gdzie rzucą towar, i odstać swoje w kolejce", wspominał poświęcenie żony w wywiadzie-rzece Michnikowski. Przeżyli ze sobą 53 lata. Maria Michnikowska zmarła w 2009 roku. Aktor odszedł osiem lat później, 29 września 2017 r. Gdy udzielał wywiadu do książki swojemu synowi, miał 92 lata. Na pytanie, czy zdarza mu się jeszcze coś nucić, odpowiedział: "Lata temu nuciłem: »Bo we mnie jest seks, gorący jak samum«. Potem przyszedł czas, gdy przekonywałem, że »wesołe jest życie staruszka… «. Ostatnio już tylko podśpiewuję cichutko »do zakopania jeden krok«". Źródło: Marcin Michnikowski, Wiesław Michnikowski, "Tani drań" (wyd. Prószyński i S-ka).
Przepowiedziano jej wielką miłość. Kilka miesięcy później na jej drodze stanął Marek Koterski
Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski tworzą związek od ponad dwóch dekad. Ich miłość została przepowiedziana przez astrologa, co nadaje ich historii wyjątkowego charakteru. Poznaj kulisy ich relacji. Co mówią o swoim uczuciu?
Nieudane małżeństwo, życiowe zakręty, uzależnienie, które potrafiło zatopić każdy dzień w mroku. Marek Koterski nie krył, że życie go poraniło. Reżyser „Dnia świra” przez lata szukał czegoś więcej niż tylko zawodowego spełnienia. I wtedy, w 2004 roku, los postawił na jego drodze Małgorzatę Bogdańską. Ona – silna, doświadczona przez życie kobieta, on – mężczyzna po przejściach. Od początku połączyło ich zaufanie, ale też coś trudniejszego do uchwycenia – głębokie pragnienie, by spróbować jeszcze raz. Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość z przepowiedni Kiedy się spotkali, oboje nieśli na barkach bagaż przeszłości. Marek Koterski miał już za sobą jedno małżeństwo. Jego pierwszą żoną była Iwona Ciesielska – nie była związana z filmowym światem, pracowała między innymi w Urzędzie Miasta Łodzi, pełniąc funkcję asystentki wiceprezydenta. Ich drogi przecięły się w recepcji Hotelu Mazowiecki – on tam mieszkał, ona pracowała. Dla niej to było jak piorun z jasnego nieba. On miał 34 lata, ona zaledwie 18. Owocem ich związku był Michał, który przyszedł na świat w 1979 roku i dziś sam jest znanym aktorem, a także ojcem. Choć początek zapowiadał się jak z romantycznego filmu, rzeczywistość okazała się znacznie trudniejsza. Marek Koterski przyznał kiedyś szczerze, że jego pierwszą prawdziwą miłością był syn – tylko że wtedy nie potrafił jeszcze kochać. Z Iwoną rozstali się w połowie lat 80. Małgorzata Bogdańska wierzy, że to, co najważniejsze, było jej zapisane w gwiazdach. Astrolog, do którego trafiła w jednym z życiowych zakrętów, powiedział jej wtedy, że spotka miłość – mężczyznę z filmowego świata. Była już po rozwodzie, samotnie wychowywała dziecko, z trudem godząc obowiązki z codzienną ciszą, która zapada po zgaszeniu świateł. I nagle przyszedł ten moment – cichy, ale stanowczy – w którym poczuła, że tęskni. Za bliskością, za miłością, za kimś, kto nada jej dniom sens. „Jak się ma powodzenie w życiu zawodowym, a pustkę w domu, to nawet największy sukces nie daje radości”, mówiła aktorka w jednej z rozmów. Poszła do astrologa, który wywróżył jej partnera z branży filmowej, tyle że… charakteryzatora. Niedługo potem poznała jednak reżysera Marka Koterskiego. Marek Koterski: podobała mi się jako aktorka i kobieta Ich pierwsze spotkanie miało miejsce na próbach do spektaklu „Nas troje” w 2004 roku. Marek Koterski – nazwisko, które w polskim kinie znaczy wiele – musiał robić wrażenie. Urodzony 3 czerwca 1942 roku w Krakowie, artysta z krwi i kości. Dramaturg, pisarz, scenarzysta, reżyser. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, specjalizując się w teorii literatury, próbował swoich sił w malarstwie i historii sztuki. Choć do Akademii Teatralnej w Warszawie się nie dostał – oceniono go wtedy bezlitośnie: „poniżej średniej inteligencji” i „brak umiejętności formułowania myśli” – dziś trudno uwierzyć, że ktokolwiek mógł tak się pomylić. W 1971 roku ukończył reżyserię w łódzkiej filmówce. I od tamtej pory tworzy kino, które trafia w samo sedno polskiej duszy. Jego „Nic śmiesznego”, kultowy „Dzień świra”, „Baby są jakieś inne”, „Wszyscy jesteśmy Chrystusami” czy „7 uczuć” – to filmy, które pokochali widzowie kilku pokoleń. A w trzech ostatnich na ekranie pojawiła się również Małgorzata Bogdańska. Nie tylko partnerka w życiu prywatnym, ale też ważna towarzyszka jego filmowej drogi. ZOBACZ TEŻ: Najpierw kampania, potem ślub i lot w kosmos, teraz… narodziny dziecka. Ich historia miłości to gotowy scenariusz na film Małgorzata Bogdańska: Ale Pan ma bajer! Gdy się poznali, ona nie miała takiego dorobku. Była aktorką teatru Ochota. Pracowała w Teatrze Ochota, miała w sobie dojrzałość i klasę. Urodziła się w 1962 roku w Otwocku, a aktorstwo studiowała w łódzkiej Filmówce – tej samej, którą kończyli najwięksi. Dla niej Marek Koterski był mistrzem – reżyserem, którego twórczość podziwiała. Dla niego – od pierwszego momentu – była kimś więcej. „Wszedłem na scenę i mówię: bardzo mi się pani podobała. A ona mówi: bardzo mnie to cieszy, że podobałam się panu jako aktorka. Odpowiedziałem: jako aktorka też, ale przede wszystkim jako kobieta. Po pierwszej randce powiedziała do niego: „Ale Pan ma bajer!”. I tak się zaczęło, coś między nimi zaiskrzyło. „Odwoziła mnie do domu i jak tym rozochocony mówię: „może pani zajrzy do mnie, bo pożyczyłbym pani książkę »Twórcza moc miłości«, ale powiedziała: „nie!” I to mnie bardzo ujęło”, wspominał początki związku Marek Koterski. Małgorzata Bogdańska: piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki W teatrze żartowano, że „świr spotkał świrka”. Marek Koterski – mistrz opowiadania o absurdzie codzienności – i Małgorzata Bogdańska – roztrzepana, serdeczna, wiecznie czegoś szukająca w przepastnej torbie. Była w niej energia, która idealnie współgrała z jego wrażliwością. I choć z pozoru tak różni, w rzeczywistości idealnie się dopełniali. W rozmowie z Magdaleną Żakowską przyznała, że ich dom nie przypomina tradycyjnego gospodarstwa. Zamiast gotować obiady – wolą porozmawiać. Zamiast brylować na salonach – przytulić się na kanapie i zanurzyć w rozmowie. Po kilku latach znajomości postanowili się pobrać. I choć ten związek był daleki od konwencjonalnych ram, to dał Markowi coś wyjątkowego – spokój. Michał Koterski, syn reżysera, nie miał wątpliwości: drugie małżeństwo ojca wpłynęło na niego zbawiennie. „To jest piękne, tak popatrzeć na nich, jak są szczęśliwi”, powiedział w jednym z wywiadów. Z kolei Małgorzata Bogdańska opowiadała: „Nie staramy się jakoś szczególnie o nasz związek. Ale wystarczy, żebyśmy się chwilę nie widzieli, a już piszemy do siebie sms-y i przesyłamy cmoki. Bardzo chcieliśmy, żeby nam się udało”. Para w życiu i na scenie Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski to duet nie tylko w życiu, ale i na scenie. Ich relacja przenika do sztuki – i odwrotnie. Wspólnie stworzyli „Teatr na Walizce” – kameralną przestrzeń, w której wszystko może się wydarzyć, a jedynymi stałymi elementami są: on, ona i walizka pełna teatralnych rekwizytów. To ich osobisty teatr życia – intymny, szczery i całkowicie ich. „Moja żona ma ze mną troszeczkę gorzej niż inni aktorzy. Szczególnie mocno odczuła to we [Wszyscy jesteśmy Chrystusami” — mówił Marek Koterski w TVN. „Zazwyczaj robię po trzy duble. Z Małgosią zrobiłem trzynaście. Do montażu wziąłem drugi dubel i sobie pomyślałem: Boże, co ja robiłem?”, dodał. Andrzej Woronowicz opowiadał: „Ona się bardzo stara, a Marek bardzo dużo od niej wymaga”. Nie prowadzi to jednak do awantur. Małgorzata Bogdańska i Marek Koterski są wyjątkowo zgodną parą. „Aktora trzeba kochać, a tutaj mam to, jak znalazł" — stwierdził reżyser. Żyją spokojnie. Jak mówiła Małgorzata Bogdańska w rozmowie z Magdaleną Żakowską nie są identyczni. „Marek może mieć pudełko czekoladek i jeść jedną dziennie. Ja zjem natychmiast wszystkie. Jestem dużo głośniejsza od męża, bardziej żywiołowa. Twierdzi, że jestem w stanie tym wyrwać go z największego przybicia i smutku”. Są szczęśliwi. „Ja mam z kim dzielić świat – a to jest w życiu najważniejsze”, wspominała aktorka. SPRAWDŹ: „Straciłam kilka szans na normalne związki…”. W „VIVA! Bez Tabu" Doda o błędach w miłości i pierwszej relacji. Zakochała się w dziewczynie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/akpa20250524frf18lt6320-b2692f2.jpg" width="1500" height="1000" alt="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" title="Małgorzata Bogdańska, Marek Koterski, Gala otwarcia 18. Festiwalu Reżyserii Filmowej i 14. Festiwalu Aktorstwa Filmowego, 2025" />
Najpierw kampania, potem ślub i lot w kosmos, teraz… narodziny dziecka. Ich historia miłości to gotowy scenariusz na film
Niecodzienne spotkanie na jednej z łódzkich ulic zmieniło ich życie na zawsze. On – astronauta, ona – posłanka z polityczną misją na Ziemi. Dziś łączy ich coś więcej niż tylko przysięga małżeńska. Aleksandra i Sławosz Uznańscy-Wiśniewscy właśnie rozpoczęli nowy rozdział jako rodzice!
Miłość z polityką w tle i kosmiczna misja. Historia Aleksandry i Sławosza Uznańskich-Wiśniewskich to gotowy scenariusz na film. Teraz para właśnie powitała na świecie swoje pierwsze dziecko! Wzruszające wyznania, pełne emocji wspomnienia i romantyczny początek znajomości pokazują, że prawdziwe uczucie potrafi rozkwitnąć nawet w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Jak zaczęła się historia Uznańskich-Wiśniewskich? Sławosz Uznański-Wiśniewski po raz pierwszy zobaczył swoją przyszłą żonę podczas kampanii wyborczej w 2023 roku. Na jednej z ulic w Łodzi, na słynnej Piotrkowskiej, dostrzegł Aleksandrę Uznańską-Wiśniewską, dziś posłankę Koalicji Obywatelskiej. „Akurat przechodziłem i zobaczyłem Aleksandrę, która się do mnie uśmiechnęła. Ten uśmiech mnie pokonał (...)", wspominał astronauta w programie „Halo, tu Polsat”. Ich pierwsza randka miała miejsce dopiero kilka tygodni później, ale to spotkanie odmieniło ich życie. Aleksandra przyznała, że początkowo nie wiedziała, czy jeszcze się spotkają. „Nie wiedziałam, jak potoczą się nasze losy. Nie wiedziałam, czy w ogóle zobaczymy się po raz kolejny i w jakim charakterze. Ale pomyślałam sobie, że oto spotykam człowieka, który ma przed sobą tak ogromną misję, tyle pasji i poświęcenia, i jest gotowy wziąć na siebie tak wielkie ryzyko, a jednocześnie jest z naszego rodzinnego miasta", mówiła. CZYTAJ TEŻ: Radosne wieści w drugi dzień Nowego Roku. Sławosz Uznański-Wiśniewski zostanie ojcem. Ujawnił termin porodu Ślub, misja kosmiczna i rozłąka Ich związek rozwijał się w ekspresowym tempie. Latem 2024 roku zaręczyli się w Teksasie. Na początku 2025 roku powiedzieli sobie „tak” w Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi. Ślub był skromny, bo zaledwie kilka dni później Sławosz musiał wyjechać na szkolenie do Stanów Zjednoczonych w ramach przygotowań do misji kosmicznej. Wesele planują dopiero po jego powrocie. Aleksandra nie ukrywała, że rozłąka była dla nich trudna. „W połowie maja mogłam ostatni raz zobaczyć go z bliska i dotknąć. Następnym razem zobaczę Sławosza z daleka, z odległości około ośmiu metrów. Będzie już w okresie kwarantanny przed startem rakiety", mówiła w rozmowie z Interią. View oEmbed on the source website Aleksandra Uznańska-Wiśniewska o planach na przyszłość Choć dzielił ich ocean, Aleksandra wspierała męża z całych sił. Sławosz zabrał ze sobą na pokład ISS nie tylko naukowe wyposażenie, ale też osobiste pamiątki: flagę Mirosława Hermaszewskiego, tomik poezji Wisławy Szymborskiej, ich obrączki oraz rodzinne zdjęcia. „Na kolanie ma kieszonkę, w której będzie miał nasze obrączki. Bierze też kilka rodzinnych zdjęć. To symbole tego, co zostawia na Ziemi. Ale przede wszystkim pamiętajmy, że jest to misja o ogromnym znaczeniu dla naszego państwa", podkreślała posłanka. „Jako posłanka mam świadomość, że mój mąż uczestniczy w czymś, co może mieć ogromny pozytywny wpływ na rozwój polskiej gospodarki, nauki i technologii. Mam nadzieję, że jako państwo będziemy potrafili mądrze wykorzystać to ryzyko i oddanie, które bierze na siebie Sławosz", mówiła z dumą. 2 stycznia 2026 roku Sławosz Uznański-Wiśniewski ogłosił na swoim Instagramie, że wraz z żoną spodziewają się dziecka. To była dla nich ogromna radość i kolejny krok w życiu pełnym wyzwań i emocji. Wówczas w rozmowie z mediami Aleksandra zdradziła również swoje marzenia na przyszłość. „Sławosz spędził wiele lat we Francji i w Szwajcarii. Wiem, że chciałby mi pokazać fragmenty swojego świata, wspinając się i żeglując. A mnie się marzy, żeby pokazać mu miejsca istotne dla mnie, jak Bliski Wschód i Ukrainę, gdzie pracowałam", wyjaśniła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dzieliły ich 34 lata, przetrwali u swojego boku ponad dekadę. Mel Gibson i Rosalind Ross zaskakują wyznaniem o rozstaniu Aleksandra i Sławosz Uznańscy-Wiśniewscy zostali rodzicami! Miłość Aleksandry i Sławosza Uznańskich-Wiśniewskich właśnie wkroczyła w kolejny, wyjątkowy etap. 2 czerwca 2026 roku małżeństwo podzieliło się z obserwatorami najpiękniejszą wiadomością. W krótkim, pełnym emocji wpisie poinformowali, że od 25 maja są rodzicami. „Za nami najpiękniejszy Dzień Matki i Dzień Dziecka. Od 25 maja jest z nami nasz syn”, przekazali. Ich historia to dowód na to, że nawet najbardziej nieprawdopodobne scenariusze mogą stać się rzeczywistością. Połączyła ich pasja, zaangażowanie społeczne i silne wartości. Teraz Aleksandra i Sławosz Uznańscy-Wiśniewscy piszą dalej swoją historię. A wszystko zaczęło się od jednego, przypadkowego uśmiechu na ulicy w Łodzi. Czytaj też: Wielka radość w domu Sławosza i Aleksandry Uznańskich-Wiśniewskich! Dumni rodzice przekazali wesołą nowinę
Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną
Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska przez wiele miesięcy pozostawali jedną z najczęściej komentowanych par polskiego show-biznesu. Choć długo unikali jednoznacznych deklaracji, ich historia od początku budziła ogromne emocje. Po zwycięstwie w „Tańcu z Gwiazdami”, wspólnych projektach i miesiącach spekulacji przyszedł moment, na który czekali fani. Dziś już wiadomo, że za wyjątkową chemią, którą widzowie dostrzegli na parkiecie, kryło się coś znacznie więcej.
Pierwsze sygnały pojawiły się jeszcze podczas emisji „Tańca z Gwiazdami”. Widzowie obserwowali nie tylko ich znakomite występy, ale także wyjątkową bliskość, wzajemny szacunek i naturalność, które trudno było udawać przed kamerami. Sami zainteresowani konsekwentnie podkreślali jednak, że łączy ich przede wszystkim przyjaźń i zaufanie wypracowane podczas intensywnych treningów. Z czasem okazało się, że ich wspólna historia dopiero się rozpoczynała. Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska potwierdzili związek. Nagranie obiegło media społecznościowe Jeszcze kilka tygodni temu wiele osób zastanawiało się, czy Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska kiedykolwiek zdecydują się publicznie opowiedzieć o swojej relacji. Oboje przez długi czas chronili prywatność, nie komentując licznych doniesień i zdjęć, które regularnie pojawiały się w mediach. Wiosną byli widywani razem podczas koncertów, branżowych wydarzeń czy spotkań ze znajomymi, ale konsekwentnie unikali składania oficjalnych deklaracji. Wszystko zmieniło się wraz z opublikowanym nagraniem, które błyskawicznie zaczęło krążyć w mediach społecznościowych. Fani nie mieli wątpliwości, że to właśnie ten moment stał się symbolicznym potwierdzeniem ich uczucia. Historia Bagiego i Magdaleny Tarnowskiej od początku budziła ogromne zainteresowanie. Jeszcze po zakończeniu programu wielokrotnie pojawiali się razem, realizowali wspólne projekty i nie ukrywali, że pozostają sobie bardzo bliscy. Media rozpisywały się o ich relacji, a internauci regularnie doszukiwali się kolejnych sygnałów świadczących o tym, że ich znajomość dawno wykroczyła poza taneczny parkiet. Jednocześnie oboje zachowywali dużą ostrożność. Być może właśnie dlatego moment potwierdzenia związku wywołał tak wiele pozytywnych reakcji. Zamiast sensacji pojawiła się radość fanów, którzy od miesięcy obserwowali rozwój tej historii i mieli poczucie, że uczestniczą w czymś prawdziwym. ZOBACZ TEŻ: To już oficjalne! Bagi i Magdalena Tarnowska pokazali uczucie, a fani nie mogą uwierzyć w ten szczegół „Mikołaj codziennie mnie podrywał”. Wspólne wyznania rozwiały wszelkie wątpliwości Kilkanaście godzin po tym, jak emocje związane z potwierdzeniem związku opanowały Internet, para opublikowała materiał, w którym po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o kulisach swojej relacji. To właśnie wtedy padły słowa, które dla wielu fanów stały się najpiękniejszym podsumowaniem ich wspólnej drogi. Magdalena Tarnowska z uśmiechem przyznała: „Mikołaj codziennie mnie podrywał.” Z kolei Mikołaj Bagiński powiedział wprost, że w końcu poczuli gotowość do ujawnienia się ze swoim uczuciem: „Uznaliśmy, że po takim długim czasie po prostu [jesteśmy gotowi]. Po prostu myślę, że to już jest ten moment. Jestem w związku z Magdaleną Tarnowską.” Influencer wyjaśnił również, że oboje chcieli zamknąć etap domysłów i spekulacji: „Trochę mamy takie podejście, tak mi się wydaje, że po prostu już... Żeby to było za nami. I po prostu lećmy do Maroko i bawmy się świetnie.” Jednocześnie zaznaczył, że jest to dla nich nowy rozdział: „Myślę, że jeszcze kiedyś może o tym więcej powiemy, ale na razie to dla nas jest też nowe.” Jednym z najbardziej poruszających fragmentów rozmowy była szczera opowieść o tym, dlaczego przez tak długi czas żadne z nich nie zrobiło pierwszego kroku. Magdalena stwierdziła: „Prawda jest taka, że Mikołaj w ogóle nie miał odwagi zaprosić mnie na randkę.” Na te słowa Bagi odpowiedział: „Nie wiem, czy nie miałem odwagi. [...] po prostu moment, w którym się z kimś tak długo przyjaźnisz… [...] Ty byłaś dla mnie bardzo bliską osobą jakby wtedy. I po prostu uważam, że ciężko jest przejść bardzo z takiego setupu do takiego, żeby ktoś w końcu powiedział, że [chce] coś więcej. I żeby nic się nie zepsuło bo miałem na szali naszą relację.” To właśnie ten fragment najlepiej pokazuje, jak dojrzewała ich historia. Najpierw pojawiła się przyjaźń, wzajemne zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. Dopiero później przyszło uczucie, które oboje postanowili nazwać po imieniu. „Taniec z Gwiazdami” połączył ich na zawsze. Od pierwszych treningów do Kryształowej Kuli Gdy Mikołaj Bagiński i Magdalena Tarnowska po raz pierwszy pojawili się razem na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”, mało kto przypuszczał, że ich wspólna historia będzie miała tak wyjątkowy ciąg dalszy. Od pierwszych odcinków stanowili jeden z najmocniejszych duetów programu. Łączyła ich nie tylko taneczna precyzja, ale także niezwykła energia, którą widzowie wyczuwali niemal od razu. Kolejne tygodnie przynosiły coraz lepsze występy, a ich relacja stawała się jednym z najchętniej komentowanych tematów programu. Ostatecznie wspólnie sięgnęli po Kryształową Kulę, zapisując się w pamięci widzów jako jedna z najbardziej lubianych par ostatnich edycji show. Co szczególnie istotne, ich historia nie zakończyła się wraz z finałem programu. Nadal spędzali razem czas, pojawiali się w tych samych projektach i nie ukrywali, że pozostają sobie bardzo bliscy. Bagi wielokrotnie podkreślał również, jak wiele zawdzięcza Magdalenie. „Madzia to w ogóle nauczyła mnie bardzo dużo życiowo. Stworzyła u mnie taką w ogóle moją przemianę, mam wrażenie, samemu wobec siebie” — mówił w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl. ZOBACZ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie”
Andrzej Rosiewicz na wielką miłość czekał pół wieku. Dziś świata poza sobą nie widzą. Ta historia chwyta za serce
Andrzej Rosiewicz przez wiele lat stawiał na muzykę i nie myślał o założeniu rodziny. Przełom nastąpił w 1994 roku, gdy podczas wyborów Miss Rzeszowszczyzny poznał Iwonę. Choć zakochanych dzieli 23 lata różnicy wieku, stworzyli szczęśliwe małżeństwo i doczekali się trójki dzieci. Dziś ich historia wciąż wzbudza zainteresowanie fanów.
Jego piosenki zachwycają kolejne pokolenia. Czy czuje pani cha-chę?, Chłopcy radarowcy czy Najwięcej witaminy znają przecież wszyscy! Andrzej Rosiewicz przez wiele lat rozwijał swoją karierę, zyskał popularność i sympatię słuchaczy... Długo nie myślał o założeniu rodziny. To jednak zmieniło się z czasem, kiedy poznał swoją przyszłą, młodszą o 23 lata żonę. Łączy ich wyjątkowe uczucie... Artysta obchodzi dziś 82. urodziny, z tej okazji przypominamy jego niezwykłą historię miłości z żoną. Andrzej Rosiewicz: do 50-tki mieszkał z mamą. Jak poznał swoją żonę? Andrzej Rosiewicz przez wiele lat stawiał na pierwszym miejscu pasję. Nie myślał o tym, by założyć rodzinę i cały czas mieszkał z mamą. Wychodził z założenia, że na miłość przyjdzie jeszcze odpowiedni moment, a muzyka wypełniała jego życie. Dlatego koncertował, zwiedzał świat, rozwijał się. „Miałem 50 lat, a wciąż mieszkałem z mamą. Uświadomiłem sobie w końcu, że scena jest strasznie zaborcza, kradnie czas i uczucia”, tłumaczył w jednym z wywiadów dla Rewii. Zobacz też: Współtwórca Kabaretu Starszych Panów przez prawie 40 lat kochał jedną kobietę Nagle jego życie całkowicie się zmieniło. W 1994 roku na jego drodze pojawiła się wyjątkowa kobieta. Ukochaną Iwonę poznał na wyborach Mis Rzeszowszczyzny. Nie brała w nich udziału, tylko siedziała na widowni, ale od razu przykuła jego uwagę. Wystarczyła chwila, krótka rozmowa, by artysta zdał sobie sprawę, że spotkał kobietę swojego życia. Iwona Rosiewicz, podobnie jak jej małżonek, jest uzdolniona muzycznie, rozumie jego pasję. Zakochanych dzielą 23 lata, ale różnica wieku nie stanęła im na drodze w stworzeniu prawdziwej, kochającej się rodziny. Gwiazdor bardzo szybko poprosił ukochaną o rękę. Postanowił nie odkładać niczego na później. „Spotkaliśmy się podczas wyborów Miss Rzeszowszczyzny, ale Iwonka nie startowała w wyborach, tylko siedziała na widowni. Od razu wpadła mi w oko. Poznaliśmy się potem na bankiecie, wymieniliśmy się telefonami i zaczęliśmy chodzić na randki. Była ładną i zdolną muzycznie blondynką. Nadal jest”, tłumaczył w Dobrym Tygodniu. Andrzej Rosiewicz z żoną, 1998 rok Andrzej i Iwona Rosiewiczowie: historia miłości, ślub Z kolei w rozmowie z Radiem 104,7 FM odsłonił kolejne szczegóły pierwszego spotkania: „Tak się zdarzyło, że nagle usiadła koło mnie jakaś piękna dama. Nawiązałem rozmowę, okazało się, że jest z Krakowa. Doszliśmy do porozumienia. Powiedziałam: "Aha, z Krakowa? To ci może pokażę Pałac Kultury"? A ona: "A ja ci pokażę Sukiennice na rynku krakowskim”. Na ślubnym kobiercu stanęli w 1997 roku. Andrzej i Iwona Rosiewiczowie doczekali się trójki wspaniałych pociech: syna Jędrzeja i bliźniąt: Ireny i Adama. Co ciekawe, chrzestną jednego z synów gwiazdora była Violetta Villas. „Violetta rozmawiała z moją teściową, która pochwaliła się, że ma wnuczki (...). Violetta zapytała wtedy, czy są ochrzczeni. Gdy dowiedziała się, że jeszcze nie, to powiedziała, że wybiera Adasia. Przyjechała do nas i została matką chrzestną!”, opowiadał w rozmowie z Faktem. Dzieci odziedziczyły po rodzicach talent muzyczny. Andrzej Rosiewicz nie ukrywał, że chciałby, żeby nauczyły się także stepowania i robienia show. „Najstarszy Jędrzej gra na fortepianie, Adam na wiolonczeli, a Ircia na flecie poprzecznym. Ostatnio graliśmy razem składankę piosenek zespołu The Beatles. Może kiedyś wystąpimy całą rodziną”, opowiadał Andrzej Rosiewicz. Czytaj też: Violetta Villas była w nim obsesyjnie zakochana. Uciekł od niej i wrócił do żony, która czekała na niego 10 lat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imguaAR7u-6982724.jpg" width="1600" height="2195" alt="Andrzej Rosiewicz z zona i dzieckiem. ### Autor nie wyraza zgody na uzycie zdjecia do fotomontazu ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx,Image: 427946265, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN, Model Release: no, Credit line: Marek Nelken / Studio69 / Forum" title="Andrzej Rosiewicz z zona i dzieckiem" /> Andrzej Rosiewicz z żona i dzieckiem, 1999 rok Jak dziś wygląda życie Andrzeja Rosiewicza? Artysta jest urodzonym optymistą i to samo podejście przekazuje swoim dzieciom. Wspólnie z żoną wpajają im najważniejsze wartości, by stały się dla nich kompasem w dorosłym życiu. Dla Andrzeja Rosiewicza rodzina jest zawsze na pierwszym miejscu. Piosenkarz podczas jednego z ostatnich koncertów "Od Opola do Opola: Największe Gwiazdy! Legendarne Przeboje", odbierając pamiątkową statuetkę, zwrócił się do najbliższych. „Przy okazji chciałbym pozdrowić i ucałować moją piękną (...) żonę Iwonę i nasze skarby rodzinne: Jędrzeja, Ircię i Adasia Rosiewiczów. Całuję was!”, mówił. Choć kończy dziś 82 lata, Andrzej Rosiewicz nie zwalnia tempa. Jak wyznał, na emeryturze jest tylko formalnie, bo samo pojęcie jest mu obce. "Nie zwalniam tempa i nie tracę pogody ducha. Mówię o sobie: były harcerz i sportowiec, a obecnie artysta estradowy odrzutowiec. I tego się trzymam. Mimo wieku formę fizyczną cały czas mam", podkreślał artysta w rozmowie z "Dobrym Tygodniem". Całej rodzinie życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Czytaj też: TYLKO U NAS: Tak Basia Kurdej-Szatan i Rafał Szatan wspominają swoje zaręczyny. Mimo misternego scenariusza, nie wszystko poszło zgodnie z planem… Andrzej Rosiewicz, 17.06.2022 Opole. 59 Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu Źródło: Fakt, Pomponik, Plejada.pl
Widzowie kibicowali im do końca. Po „Love is Blind” każde z nich znalazło szczęście gdzie indziej
Julita i Jacek byli jedną z najbardziej komentowanych par pierwszej edycji „Love is Blind: Polska”. Ich historia zaczęła się od emocjonalnej więzi budowanej bez kontaktu wzrokowego, a zakończyła w momencie, którego wielu widzów się nie spodziewało. Dziś, po miesiącach od zakończenia eksperymentu, oboje są już w zupełnie innym miejscu i otwarcie mówią o nowych uczuciach.
Choć w trakcie programu wydawali się parą, która ma szansę przetrwać próbę codzienności, życie napisało dla nich inny scenariusz. W odcinku Reunion wrócili do trudnych momentów swojej relacji, ale jednocześnie pokazali, że potrafili zamknąć ten rozdział i spojrzeć w przyszłość. To właśnie tam ujawnili, jak dziś wyglądają ich życia uczuciowe i dlaczego każde z nich znalazło szczęście poza programem. Od zaręczyn w kabinach do trudnych rozmów poza kamerami. Jak wyglądała relacja Julity i Jacka w „Love is Blind”? Julita i Jacek od początku wzbudzali zainteresowanie widzów. W programowych kabinach szybko znaleźli wspólny język i zbudowali więź opartą na szczerych rozmowach oraz wzajemnym zaufaniu. Z czasem ich relacja stała się na tyle silna, że zdecydowali się na zaręczyny, nie widząc się wcześniej ani razu. Po wyjściu z kabin para stanęła jednak przed wyzwaniami, których nie dało się przewidzieć podczas eksperymentu. Wspólny wyjazd, codzienne obowiązki i konieczność odnalezienia się w realnym świecie sprawiły, że zaczęły pojawiać się różnice charakterów oraz odmienne oczekiwania wobec związku. Widzowie obserwowali zarówno ciepłe momenty, jak i sytuacje pokazujące, że budowanie relacji poza telewizyjnym formatem wymaga czegoś więcej niż tylko emocjonalnej bliskości. Choć przez pewien czas wydawało się, że Julita i Jacek mogą dotrzeć razem do finału swojej historii, ostatecznie ich drogi się rozeszły. W specjalnym odcinku Reunion wrócili do doświadczeń związanych z programem i przyznali, że życie po zakończeniu zdjęć zweryfikowało wiele wyobrażeń o wspólnej przyszłości. Jednocześnie pokazali, że potrafią spojrzeć na tamten etap z dystansem i traktować go jako ważną lekcję, która doprowadziła ich do miejsca, w którym znajdują się dziś. ZOBACZ TEŻ: Marta i Damian z "Love is Blind" przechodzą trudniejszy moment? Fani z niepokojem śledzą ich historię Nie wyszło im razem, ale odnaleźli szczęście gdzie indziej. Julita i Jacek o nowych partnerach podczas Reunion Choć historia Julity i Jacka nie zakończyła się wspólnym szczęściem, oboje podkreślają, że po programie ich życie potoczyło się w dobrym kierunku. Podczas odcinka Reunion widzowie mogli zobaczyć, że każde z nich rozpoczęło nowy rozdział i otworzyło się na kolejne relacje. Największe emocje wzbudziło wyznanie Julity, która pojawiła się w studiu już jako szczęśliwie zakochana kobieta. Uczestniczka programu zdradziła, że po rozstaniu przeżywała trudny czas, ale niespodziewanie los postawił na jej drodze osobę, z którą stworzyła związek oparty na poczuciu bezpieczeństwa i wzajemnym wsparciu. „Te pierwsze dni były dla mnie bardzo ciężkie, ale odezwały się do mnie super osoby właśnie z eksperymentu, nawiązaliśmy kontakt i dzięki temu pojechałam na Sunrise i tam poznałam mojego przyszłego męża, narzeczonego. Ja nie wierzyłam w to, co się dzieje. Niczego nie oczekiwałam, po prostu pojechałam oczyścić głowę, pobawić się i poznałam miłość mojego życia. Taką miłość, o której zawsze marzyłam” — mówiła. Julita nie kryła wzruszenia, opowiadając o swoim narzeczonym Konradzie. Jak przyznała, ich relacja od początku rozwijała się naturalnie, a dziś tworzą rodzinę, w której ważne miejsce zajmuje również jej syn. „To była miłość od pierwszego wejrzenia. Ja kocham słuchać opowieści mojego Konrada, kiedy mnie poznał, kiedy mnie zobaczył. Zawsze mówię: opowiesz, opowiesz jeszcze raz? Zaręczyliśmy się niedawno, nad jeziorem Como we Włoszech. Zorganizował taką wycieczkę i tam się zaręczyliśmy. Mikołaj uwielbia Konrada, mają taki przyjacielski vibe, to jest po prostu piękne. Ja zawsze o tym marzyłam, żeby poznać takiego mężczyznę. U mnie w rodzinie wszyscy uwielbiają Konrada, nie da się go nie uwielbiać. Jestem u niego na piedestale od początku i to czuć” — zapewniała. Również Jacek przyznał, że po zakończeniu programu jego życie uczuciowe nabrało nowego tempa. Choć nie zdradził wielu szczegółów dotyczących swojej partnerki, nie ukrywał, że jest szczęśliwy i spełniony. „Nie, nie jestem singlem. Świeża sprawa, ale jestem szczęśliwy. Mam to, czego chciałem, czyli moja dziewczyna jest moją największą fanką” — wyznał przed kamerami. Słowa obojga uczestników pokazały, że choć ich wspólna historia nie przetrwała próby czasu, każde z nich znalazło coś, czego szukało, przystępując do eksperymentu. Paradoksalnie droga do szczęścia nie zaprowadziła ich do siebie nawzajem, ale pozwoliła spotkać osoby, z którymi dziś wiążą swoją przyszłość. SPRAWDŹ TEŻ: Zaręczyli się w "Love is Blind Polska", lecz on nie był jej wierny. Teraz mówi się, że znów są razem
Gwiazda "Na Wspólnej" świętuje pierwszą rocznicę ślubu. Pokazała wspólne kadry z mężem. Mało kto wie, jak zaczęła się ich historia
Jeszcze kilka lat temu ślub nie znajdował się na liście jej życiowych planów. Teraz Marta Wierzbicka świętuje pierwszą rocznicę małżeństwa z Janem Sokolikiem i nie kryje swojego szczęścia. Jak narodziło się uczucie, które z biegiem lat przerodziło się w jedną z najbardziej dyskretnych miłości polskiego show-biznesu?
Marta Wierzbicka należy do grona gwiazd, które konsekwentnie chronią swoją prywatność. Tym większe poruszenie wywołały fotografie opublikowane przez aktorkę z okazji pierwszej rocznicy ślubu. Gwiazda „Na Wspólnej” pokazała romantyczne kadry z mężem Janem. Jak zaczęła się ich historia? Marta Wierzbicka świętuje pierwszą rocznicę ślubu Minął rok od jednego z najważniejszych dni w życiu Marty Wierzbickiej. Aktorka i jej ukochany Jan Sokolik po siedmiu latach związku powiedzieli sobie „tak” w maju 2025 roku podczas kameralnej ceremonii zorganizowanej w Warszawie. Od samego początku para postawiła na dyskrecję i spokój, dlatego szczegóły uroczystości przez długi czas pozostawały poza zainteresowaniem mediów. Teraz, z okazji pierwszej rocznicy małżeństwa, gwiazda zdecydowała się na wyjątkowy gest wobec swoich obserwatorów. W mediach społecznościowych opublikowała serię zdjęć i nagrań dokumentujących wspólne świętowanie. Nie zabrakło romantycznych ujęć, czułych gestów i atmosfery pełnej bliskości. Papierowa rocznica, symbolizująca pierwszy rok małżeństwa, była dla pary okazją do zatrzymania się na chwilę i spojrzenia na wspólną drogę, którą przeszli od dnia ślubu. Czytaj też: Miłość w rytmie rock’n’rolla trwa u nich od ponad 40 lat. Tak zaczęła się historia Roberta i Moniki Gawlińskich Historia związku Marty Wierzbickiej i Jana Choć dziś tworzą szczęśliwe małżeństwo, ich historia nie była opowieścią o spektakularnych deklaracjach składanych publicznie. Wręcz przeciwnie. Relacja Marty Wierzbickiej i Jana Sokolika rozwijała się z dala od kamer, czerwonych dywanów i show-biznesowego zgiełku. Ona – uwielbiana aktorka, on – ekspert ds. rozwoju marek i strategii komunikacji online. „Potrafi mnie rozbawiać, jest troskliwy. To dobry człowiek, nie tylko dla mnie. Jest pełen empatii i ciepła. Jest wyrozumiały i wie, na czym polega moja praca – że często jestem poza domem. Myślę, że trudno uniknąć zazdrości o sceny bliskości czy długie godziny, kiedy mnie nie ma. Jaś zaakceptował to w pełni. Zresztą jego praca też jest wymagająca i mamy dla siebie nawzajem dużo wyrozumiałości”, mówiła o ukochanym Marta Wierzbicka na łamach Glamour. Pierwsze spotkanie nie zwiastowało wielkiego uczucia. Marta Wierzbicka przyznawała, że początkowo przyszły mąż nie zdobył jej sympatii. Jego otwartość i pewność siebie mocno kontrastowały z jej bardziej introwertycznym usposobieniem. Aktorka potrzebuje czasu, by oswoić się z nowymi ludźmi i zbudować zaufanie, dlatego pierwsze wrażenie okazało się dalekie od idealnego. „Poznaliśmy się w pracy, ale – na szczęście – nie jest aktorem. Janka poznałam na spotkaniu w pracy i w ogóle go nie polubiłam. (...) Po spotkaniu z nim zadzwoniłam do mamy i powiedziałam: "Mamo, byłam właśnie na spotkaniu, był taki palant...", relacjonowała w rozmowie z Magdą Gessler w programie Magda gotuje internet. Los szybko sprawił jednak, że ich drogi ponownie się przecięły. Wspólna praca wymagała regularnego kontaktu, a kolejne rozmowy pozwalały poznawać się coraz lepiej. Relacja rozwijała się stopniowo, bez wielkich deklaracji i spektakularnych zwrotów akcji. Z czasem początkowy dystans ustąpił miejsca sympatii, a później uczuciu. Co ciekawe, poznali się 14 lutego — w dniu, który oboje przez lata traktowali z dużym przymrużeniem oka. Kilka miesięcy później byli już praktycznie nierozłączni. Aktorka wielokrotnie podkreślała, że przez długi czas nie myślała o ślubie jako o życiowym celu. Nie planowała wielkiej ceremonii ani formalizowania związku za wszelką cenę. Z czasem jednak jej perspektywa zaczęła się zmieniać. W wywiadach przyznawała, że wpływ na podejmowane decyzje miały także doświadczenia zdrowotne oraz momenty, które skłoniły ją do przewartościowania wielu spraw. „Bardzo lubię mówić, że mam męża. Choć to wcale nie było takie oczywiste, że weźmiemy ślub. Przez długi czas wydawało nam się, że się na to nie zdecydujemy. Jednak po siedmiu latach bycia razem podjęliśmy tę decyzję. W pewnym momencie zaczęłam chorować i zdaliśmy sobie sprawę z tego, że jeśli trafiłabym do szpitala, to mój partner nie mógłby mnie odwiedzić i dowiedzieć się, co mi jest”, mówiła Michałowi Misiorkowi w Plejadzie. Dziś Marta Wierzbicka nie ukrywa, że decyzja o ślubie była jedną z najważniejszych w jej życiu. Z kolei na łamach Glamour opowiadała: „Był 14 lutego, walentynki, jedliśmy śniadanie i ni stąd, ni zowąd powiedziałam do niego: „A może wzięlibyśmy ślub?”, a on na to: „Dobrze! Idziemy do urzędu?”. I poszliśmy (śmiech). To było siedem lat po naszym pierwszym spotkaniu. Nie lubię określeń typu „najpiękniejszy dzień mojego życia”, ale rzeczywiście było w tym wydarzeniu coś magicznego. I nie chodzi o białą suknię czy grono gości, ale o to, jak na siebie popatrzyliśmy, stojąc w urzędzie i wygłaszając słowa przysięgi. Poczułam pewność, że to jest człowiek, z którym chcę być. I wiesz co? Fajnie jest mówić: „To jest mój mąż”.” Czytaj też: Nie planowała ślubu do chwili, gdy poważnie zachorowała. Gwiazda serialu "Na Wspólnej" ujawnia zaskakujące kulisy ceremonii W Janie znalazła nie tylko życiowego partnera, ale również osobę, na której może polegać każdego dnia. Ich relacja opiera się na bliskości, wzajemnym wsparciu i przyjaźni, która stała się fundamentem wspólnego życia. To właśnie ta wyjątkowa więź sprawia, że pierwszy rok małżeństwa para wspomina z tak dużym wzruszeniem. „Niemniej jednak jestem bardzo szczęśliwa, że zdecydowaliśmy się na ten krok. Jesteśmy nie tylko mężem i żoną, ale też najlepszymi przyjaciółmi. Dobrze nam ze sobą”, opowiadała jakiś czas temu w Plejadzie. Choć ślub nie wywrócił ich codzienności do góry nogami, Marta Wierzbicka nie ma wątpliwości, że jeszcze bardziej zacieśnił łączącą ich więź. Ich relacja dojrzewała latami i nie od początku była pozbawiona wyzwań. Zanim doszli do miejsca, w którym są dziś, musieli nauczyć się siebie nawzajem, wypracować kompromisy i wspólnie przejść przez trudniejsze momenty. Dziś tworzą zgrany duet, który doskonale się rozumie i po prostu lubi swoje towarzystwo. Aktorka podkreśla, że z czasem pojawiło się także silne poczucie wspólnoty i bezpieczeństwa. Małżeństwo stało się dla nich symbolicznym potwierdzeniem tego, co budowali przez lata – prawdziwej rodziny opartej na bliskości, zaufaniu i wzajemnym wsparciu. „My się długo docieraliśmy. Pierwsze lata naszego związku to była ciężka przeprawa. Ale dziś rozumiemy się bez słów i lubimy spędzać ze sobą czas. Mam poczucie, że po ślubie łącząca nas więź jeszcze bardziej się umocniła. Oboje mamy poczucie, że tworzymy rodzinę”, opowiadała. Czytaj też: Zaskakujące początki miłości Marty Wierzbickiej. Kim jest tajemniczy Jan, który skradł jej serce? Kulisy ceremonii i wpadki, o których opowiedziała po czasie Choć wiele panien młodych marzy o perfekcyjnie zaplanowanym ślubie, Marta Wierzbicka wspomina swój wielki dzień przede wszystkim jako pełen spontaniczności i autentycznych emocji. Jak przyznawała, ona i Jan wchodzili w ten etap życia bez szczegółowego scenariusza, a przygotowaniom towarzyszyło sporo niewiadomych. Nie obyło się również bez drobnych wpadek i niespodzianek, które dziś wspomina z uśmiechem. Najważniejsze okazało się jednak to, że uroczystość miała dokładnie taki charakter, o jakim marzyli. Kameralne grono najbliższych, dużo śmiechu, wzruszeń i swobodna atmosfera sprawiły, że ten dzień na długo zapisał się w pamięci nowożeńców oraz ich gości. Zamiast sztywnego ceremoniału była energia, bliskość i poczucie, że wszystko dzieje się po ich myśli. „Ostatecznie okazało się, że wszystko trwało 15 minut. I nieskromnie mogę powiedzieć, że nasz ślub był super. Zaprosiliśmy tylko najbliższe nam osoby. Na zmianę śmialiśmy się i wzruszaliśmy razem z naszymi gośćmi. Było bardzo energetycznie, na luzie, tak po naszemu. Czy coś bym zmieniła? Pewnie tak. Ale nie ma sensu już do tego wracać. Natomiast nie powiedziałabym, że to był najpiękniejszy dzień w moim życiu. Staram się żyć tak, by każdy dzień był wyjątkowo piękny”, mówiła niedawno Michałowi Misiorkowi dla Plejady. Aktorka od początku bardzo dbała także o prywatność swojego męża. Para postanowiła utrzymać szczegóły ceremonii w tajemnicy, obawiając się nieproszonych fotografów i medialnego rozgłosu. Mimo obecności wielu znanych osób wśród gości udało się zachować pełną dyskrecję. Nikt nie publikował zdjęć w trakcie uroczystości, a informacje o ślubie nie przedostały się do mediów przed zakończeniem wszystkich zaplanowanych wydarzeń. Dzięki temu Marta i Jan mogli w pełni skupić się na przeżywaniu tych wyjątkowych chwil wyłącznie w gronie najbliższych.
Miłość w rytmie rock’n’rolla trwa u nich od ponad 40 lat. Tak zaczęła się historia Roberta i Moniki Gawlińskich
Poznali się jeszcze w liceum i od tamtej pory niemal nie rozstają. Choć ich związek przeszedł przez chorobę, kryzysy i wyzwania związane z życiem w blasku fleszy, Monika i Robert Gawlińscy od ponad 40 lat tworzą jedno z najtrwalszych małżeństw polskiego show-biznesu. Jak udało im się przetrwać razem tyle lat?
On - znany rock'n'rollowiec, ona - poetka i autorka tekstów. Mimo że Robert i Monika Gawlińscy miewali trudne chwile, to wciąż od ponad 40 lat wiernie trwają przy swoim boku, a dziś mogą się poszczycić jednym z najdłuższych staży w polskim show-biznesie. Zakochani są nierozłączni. Wychowali dwóch synów – Emmanuela i Beniamina – a ich uczucie wciąż nie gaśnie. „Wystarczy tylko się kochać” – podkreśla żona wokalisty Wilków. To historia miłości, która od dekad wybrzmiewa w rytmie rock'n'rolla. Monika i Robert Gawlińscy - jak się poznali? Historia miłości Poznali się jeszcze w liceum. Ona miała zaledwie siedemnaście lat i najpierw zakochała się w jego muzyce. Robert Gawliński grał wówczas w zespole Madame. Była wtedy w drugiej klasie ogólniaka. „Oblałam fizykę na egzaminie komisyjnym. Repeta. Rodzice za karę nie puścili mnie na festiwal do Jarocina. Słuchałam relacji w radiowej Trójce i nagle zabrzmiał głos, który totalnie mnie zaczarował, i muzyka, jakiej nigdy w Polsce nie było. Słuchałam tego numeru, nie wiedząc, kto śpiewa (...). Pod koniec wakacji koleżanka wyciągnęła mnie na koncert w Parku. Minęłam w drzwiach faceta i tak zaiskrzyło, że zrobiło mi się słabo. A potem ten sam facet stanął na scenie i zaśpiewał piosenkę, którą znałam z radia. Musiałam go poznać”, wyznała Monika Gawlińska w rozmowie z Agnieszką Nabrdalik na potrzeby książki Dzisiaj rozmawiamy o Pani. On popatrzył na nią i zaprosił ją na próbę. Później na kolejną i... kolejną. Po próbach odprowadzał ja do domu i szedł na imprezę. Czuła, że są przyjaciółmi i że raczej z jego strony to tylko koleżeństwo. „Roberta odpuściłam sobie, gdy pojechał w trasę. Przez dwa tygodnie nie mieliśmy kontaktu. Pomyślałam, że już się nie pojawi. I nagle dzwonek do drzwi. Otwieram - a to on. „Cześć. Zakochałem się”. Na co ja: „okej, rozumiem. W kim?”. „No w Tobie”, opowiada żona Roberta Gawlińskiego. Zobacz także: Tak wyglądają synowie Moniki i Roberta Gawlińskich! Co dziś robią Emanuel i Beniamin? Robert i Monika Gawlińscy: byli sobie przeznaczeni Otwarcie mówią, że byli sobie przeznaczeni: „To niesamowite, ale od 12 roku życia cały czas niemalże ocieraliśmy się o siebie, lecz się nie spotkaliśmy. Aż do pamiętnego dnia, kiedy wpadliśmy na siebie w drzwiach Stodoły”, wyznała w wywiadzie dla magazynu VIVA! w 2003 roku Monika Gawlińska. Jak sama przyznaje, z dnia na dzień stała się najszczęśliwszą dziewczyną na świecie. Ale tej miłości mogło nie być, bo kilka dni przed ślubem w 1987 roku Monika dowiedziała się, że Robert ma raka przysadki mózgowej. „Powtarzałam sobie tylko: "Robert musi mieć operacje i przez chwilę będzie w szpitalu" - to wszystko. Żadnych czarnych myśli, żadnego rozpaczania. Ale do dziś, kiedy przejeżdżam koło szpitala na Banacha, robi mi się słabo. Wolę nadłożyć drogi przez całą Warszawę, niż jechać tamtędy”, mówiła z kolei w wywiadzie dla magazynu VIVA! w 2003 roku. Żadne z nich nie dopuszczało do siebie myśli, że może nie przeżyć operacji: „Mocno wierzyłam w to, że skoro tak bardzo się kochamy, to nam się po prostu uda. Bo dlaczego na początku naszej wspólnej drogi, na której dopiero co weszliśmy, mielibyśmy się rozstać w tak okrutny sposób? W ogóle nie brałam tego pod uwagę”, wyznała w rozmowie z Agnieszką Nabrdalik. Już wtedy wiedziała, że zajmie się sprawami Roberta. Tak też została menadżerką zespołu Wilki. Pojawiły się ogromne koncerty, lukratywne kontakty, tysiące fanek... Po pierwszych latach działalności, członkowie bandu wpadli w pułapkę popularności. Robert Gawliński zawiesił wówczas działalność zespołu, żeby nieco zwolnić tempa i zerwać z imprezowym stylem życia. „To był totalny boom na Wilki. Wszyscy się zachłysnęli tym sukcesem. Nie było nikogo w zespole, kto byłby święty. Bardzo bałam się, że uzależni się od alkoholu. W tym momencie, kiedy się bardzo o niego martwiłam, Robert zawiesił działalność zespołu’’, wyznała żona wokalisty, Monika Gawlińska, w cyklu programu Uwaga, Kulisy sławy. Zobacz również: Syn Roberta Gawlińskiego rzucił studia, aby grać z Wilkami. Niedawno Beniamin Gawliński świętował 31. urodziny Monika i Robert Gawlińscy - razem pomimo kryzysów Mimo licznych kryzysów ich małżeństwo przetrwało, choć nie brakowało w nim emocji, zazdrości i codziennych przekomarzanek. Szybko znaleźli jednak własny sposób na to, jak trwać u swego boku: szczerość, bliskość i uczucie, które okazało się silniejsze niż wszystkie burze. „Na pewno umiemy pójść na kompromis, przynajmniej jedno z nas. Ale możemy sobie o tych kompromisach opowiadać i wymieniać listę rzeczy, które można robić dla partnera: być atrakcyjnym, opiekuńczym, tolerancyjnym itd. Lecz jak nie będzie miłości, wszystko jest diabła warte”, mówiła Monika Gawlińska w 2008 roku. „Miłości takiej prawdziwej i głębokiej, a nie oczarowania czy fizycznej namiętności. Prawdziwa miłość do drugiej osoby to chęć przeżywania wspólnie fajnych rzeczy. Lubimy się śmiać i bawić. Monika to śmieszek kochany. Jak zaczynam żartować, ona od razu się chichra. Jest wspaniała. To mnie cieszy, bo lubię się powygłupiać. Lubię się zaszywać w swojej norze, jestem samotnym wilkiem. Ale czasami, jak mam dobry dzień, to śpiewam w domu na głos. Nieraz siedzimy do nocy. Szczególnie latem, w ogrodzie, i usta nam się nie zamykają. To niesamowite, jak my dobrze się ze sobą czujemy. Lubimy być sami ze sobą”, dodawał Robert Gawliński. Przeczytaj także: Kilka lat temu kupili dom w raju na ziemi. To właśnie tam Robert i Monika Gawlińscy chcą spędzić resztę życia Monika i Robert Gawlińscy są dumni z synów bliźniaków - Beniamina i Emmanuela. „Chłopcy byli pięknym prezentem, nie planowaliśmy ich. Chciałam mieć dzieci, ale mówiłam sobie, że to jeszcze nie jest dobry moment, no bo nigdy nie jest. Najwspanialsze jest to, że dzieci są niespodzianką, przychodzą, kiedy chcą, kiedy mają taką potrzebę”, mówiła w wywiadzie z Nabrdalik. Synowie Roberta Gawlińskiego długo nie wiedzieli, że ich tato jest rockandrollowcem: „Nie kojarzyli nas z imprezami. Jeśli już je robiliśmy, wywoziliśmy ich do babci. Na branżowe nigdy ich nie zabieraliśmy. Uważałam, że to nie jest miejsce dla dzieci”, mówi żona Roberta Gawlińskiego. Synowie Gawlińskich mieli zaledwie po pół roku, gdy Monika zaczęła jeździć z zespołem: „Raz zabraliśmy chłopców na wakacyjną trasę. Mieli półtora roku. Koncerty spędzali z nianią w hotelu. Podróżowaliśmy z dziećmi i psem. Kojec był na końcu autokaru”, opowiadała Monika Gawlińska. „Scena im się podobała, ale bali się głośnej muzyki. Dużo fanów z nami jeździło. Więc siedzieli ciągle u ciotek na kolanach. I nauczyli się mówić podczas tej trasy”, dodawał muzyk. To były naprawdę szalone czasy dla całej rodziny: „Pamiętam, jechaliśmy do Kwidzynia przez małe wioski, skończyły nam się gotowe słoiczki dla dzieci. Boże, co dać jeść chłopcom? Zatrzymaliśmy się przy sklepiku wiejskim, kupiłam mleko prosto od krowy. Bałam się, czy oni się nie pochorują. Dojechaliśmy do Wisły, a tam nie ma mostu! Tylko przeprawa promowa, ale kierowca wcześniej tego nie sprawdził. A poziom rzeki tak niski, że prom nie kursuje. Strach osiąść na mieliźnie”, wspominała Monika Gawlińska w rozmowie z VIVĄ!. Monika Gawlińska i Robert Gawliński razem od czterech dekad. Sekret ich związku Mimo to udało im się przetrwać. Są razem od ponad czterdziestu lat i wciąż nie widzą poza sobą świata. Na pytanie, jak wytrzymać tyle czasu z artystą, żona Roberta Gawlińskiego mówi wprost: „Wystarczy tylko się kochać. Po 26 latach miłość jest inna, niż kiedy się poznaliśmy, mniej wariacka, ale my też dorośliśmy”. Z kolei sam muzyk dodaje: „Nie ma konkretnej recepty, bo gdyby była, pewnie adwokaci od rozwodów zbankrutowaliby. Jak tu powiedzieć… Teraz mamy więcej miłości w miłości niż na początku”, mówił VIVIE!. Warto dodać, że synowie Roberta i Moniki Gawlińskich również poszli w stronę muzyki. Beniamin gra na gitarze i instrumentach klawiszowych, a Emanuel na basie, Monika jest menedżerką Wilków i napisała kilka tekstów na płytę zespołu Przez dziewczyny. W wolnym czasie pisze, wydała nawet tomik wierszy. „Staram się oddzielać rolę ojca od roli lidera Wilków. Jeżeli chodzi o sprawy zespołu, to rugam synów niesamowicie, jestem bardzo stanowczy. Wymagam od nich nawet więcej niż od pozostałych muzyków, ale chłopaki o tym doskonale wiedzą i czują tę granicę”, opowiadał muzyk w rozmowie z Dzień Dobry TVN w 2022 roku. Z kolei mówiąc o tym, jaki jest jego zdaniem przepis na udany związek, podsumowuje: „Recepta na długowieczność małżeńską to nieprzykładanie zbyt wielkiej miary do błahostek. Nieraz ostre słowa się pojawiają – jesteśmy ludźmi, nie ma co robić z tego wielkiego halo. Życie jest za krótkie na głupoty”. Sprawdź również: Internauci ostro krytykują występ Roberta Gawlińskiego w Sopocie. Nie pozostawili na nim suchej nitki! Monika Gawlińska, Robert Gawliński, Dzień Dobry TVN, 2022
Żabson i Lila Janowska rozstali się po 6 latach. Jeszcze niedawno planowali wspólną przyszłość
Przez lata uchodzili za jedną z najbardziej zgranych par młodego pokolenia. Choć rzadko opowiadali publicznie o swojej relacji, fani z uwagą śledzili ich wspólne podróże, sukcesy i codzienność. Teraz Żabson i Lila Janowska poinformowali o rozstaniu. Ich wspólne oświadczenie zamknęło ważny rozdział, ale także przypomniało historię związku, który przez niemal sześć lat rozwijał się z dala od medialnego zgiełku.
Informacja o rozstaniu Żabsona i Lili Janowskiej była dla wielu obserwatorów zaskoczeniem. Jeszcze niedawno para pokazywała wspólne chwile, podróże i kolejne etapy życia, a w mediach pojawiały się doniesienia o wspólnych planach na przyszłość. Ich relacja od początku wyróżniała się jednak czymś, czego często brakuje w show-biznesie — konsekwentnym oddzielaniem prywatności od medialnego zainteresowania. To właśnie dlatego ich historia przez lata budziła tak duże zainteresowanie. Kim są Żabson i Lila Janowska? Mateusz Zawistowski, znany publiczności jako Żabson, od kilku lat pozostaje jednym z najważniejszych przedstawicieli nowej generacji polskiego rapu. Charakterystyczny styl, kolejne sukcesy wydawnicze i wyrazisty wizerunek sprawiły, że zbudował wokół siebie ogromną społeczność fanów. Jego życie zawodowe wielokrotnie trafiało na pierwsze strony portali rozrywkowych, jednak sam artysta rzadko decydował się szerzej komentować sprawy prywatne. Nawet gdy jego związek z Lilą Janowską zaczął wzbudzać coraz większe zainteresowanie, konsekwentnie starał się zachować granicę między życiem publicznym a osobistym. Lila Janowska od lat rozwija swoją obecność w mediach społecznościowych, budując rozpoznawalność dzięki autentyczności, modowym inspiracjom i relacjom z codziennego życia. Influencerka szybko zgromadziła wokół siebie zaangażowaną społeczność obserwatorów, a jej profil stał się przestrzenią, w której lifestyle spotykał się z prywatnością. Mimo zainteresowania mediów związkiem z Żabsonem, Janowska nigdy nie budowała swojej popularności wyłącznie na życiu uczuciowym. Skupiała się przede wszystkim na własnych projektach i rozwijaniu kariery w świecie internetu. Żabson i Lila Janowska. Historia relacji, która rozwijała się z dala od blasku fleszy Historia ich związku zaczęła się około 2020 roku. To właśnie wtedy internauci zaczęli zauważać, że coraz częściej pojawiają się razem, publikują zdjęcia z tych samych miejsc i spędzają wspólnie czas. Z biegiem miesięcy stało się jasne, że między raperem a influencerką narodziło się uczucie. Choć zainteresowanie było ogromne, oni sami nie należeli do par, które regularnie opowiadają o swojej relacji w wywiadach czy mediach społecznościowych. Na tle wielu internetowych par Żabson i Lila wyróżniali się powściągliwością. Owszem, publikowali wspólne zdjęcia, pojawiali się razem podczas wydarzeń branżowych i nie ukrywali swojego uczucia, jednak jednocześnie pozostawiali dużą część relacji wyłącznie dla siebie. Dzięki temu ich związek sprawiał wrażenie naturalnego i pozbawionego potrzeby ciągłego udowadniania szczęścia przed obserwatorami. ZOBACZ TEŻ: Łzy, uściski i wielkie emocje. Lewandowski, Bedoes i Łatwogang odwiedzili podopiecznych Cancer Fighters Przez kolejne lata para wspólnie podróżowała, pojawiała się na festiwalach, premierach i wydarzeniach branżowych. Fani mogli obserwować fragmenty ich codzienności, choć nigdy nie były to relacje odsłaniające wszystkie kulisy związku. Wiele osób zwracało uwagę na wzajemne wsparcie, które było widoczne zarówno przy zawodowych sukcesach rapera, jak i kolejnych projektach influencerki. Z czasem zaczęli być postrzegani jako jedna z najbardziej rozpoznawalnych par młodego pokolenia w polskim show-biznesie. Jednak wokół ich relacji regularnie pojawiały się spekulacje o rzekomych kryzysach. W pewnym momencie pojawiały się nawet informacje sugerujące rozstanie, jednak później para ponownie była widywana razem, a plotki stopniowo cichły. Jeszcze niedawno wiele wskazywało na to, że ich związek rozwija się w stabilnym kierunku. Media informowały o zakupie wspólnego mieszkania, a dla fanów był to symboliczny dowód na to, że para poważnie myśli o przyszłości. Dlatego wiadomość o rozstaniu okazała się tak dużym zaskoczeniem. Żabson i Lila Janowska rozstali się po sześciu latach. Wydali wspólne oświadczenie Informacja o zakończeniu związku pojawiła się 28 maja za pośrednictwem mediów społecznościowych. Na profilach Żabsona i Lili Janowskiej opublikowano identyczne oświadczenie, w którym poinformowali obserwatorów o wspólnej decyzji o rozstaniu. W opublikowanym oświadczeniu byli partnerzy podkreślili, że ich decyzja była wspólna i przemyślana. Zaznaczyli również, że za rozstaniem nie stoją żadne konflikty, zdrady czy dramatyczne wydarzenia. „Po prawie sześciu wspólnych latach podjęliśmy decyzję o rozstaniu. To była wspólna i przemyślana decyzja — między nami nie wydarzyło się nic złego. Czasami po prostu drogi ludzi się rozchodzą, a emocje z czasem się zmieniają” — napisali. Żabson i Lila Janowska podkreślili, że mimo zakończenia relacji nadal mają do siebie szacunek i wdzięczność za wspólnie spędzone lata. Zwrócili uwagę na dobre wspomnienia oraz fakt, że wciąż mogą na siebie liczyć. W świecie show-biznesu, gdzie rozstaniom często towarzyszą publiczne konflikty, ich oświadczenie zostało odebrane jako wyjątkowo dojrzałe i pełne klasy. SPRAWDŹ TEŻ: „Straciłam kilka szans na normalne związki…”. W „VIVA! Bez Tabu" Doda o błędach w miłości i pierwszej relacji. Zakochała się w dziewczynie
Za zamkniętymi drzwiami Jaruzelskich działy się rzeczy, o których mało kto wiedział. Barbara postawiła mu ultimatum
Dziś mija 9. rocznica śmierci Barbary Jaruzelskiej – germanistki, wykładowczyni Uniwersytetu Warszawskiego i żony Wojciecha Jaruzelskiego. Przez ponad pół wieku pozostawała u boku jednej z najbardziej kontrowersyjnych postaci polskiej historii, konsekwentnie chroniąc swoją prywatność i zawodową niezależność. Ich małżeństwo trwało 54 lata i przetrwało polityczne burze, rodzinne kryzysy oraz chorobę generała.
29 maja 2017 roku zmarła Barbara Jaruzelska. Dziś mija dziewięć lat od jej odejścia. Choć przez lata była kojarzona przede wszystkim jako żona Wojciecha Jaruzelskiego i pierwsza dama okresu transformacji ustrojowej, sama wypracowała własną pozycję jako ceniona germanistka i wykładowczyni akademicka. Unikała rozgłosu, nie zabiegała o obecność w mediach, a swoją niezależność podkreślała nawet wtedy, gdy jej mąż pełnił najwyższe funkcje państwowe. Historia jej związku z generałem pozostaje jedną z najbardziej intrygujących opowieści o miłości i partnerstwie w cieniu wielkiej polityki. Barbara i Wojciech Jaruzelscy: tak wyglądała historia początków ich miłości Warszawa, rok 1955. W Filharmonii rozbrzmiewają dźwięki Chopina, a na scenie – chiński pianista Fu-Tsung. Choć koncert przyciągnął elitę kulturalną stolicy, prawdziwe emocje rozgrywają się nie na scenie, lecz… w holu. To właśnie tam pojawia się ona – zjawiskowa brunetka o figurze godnej młodej Rity Hayworth. Jej uroda przyciąga spojrzenia wszystkich mężczyzn. Wśród nich jest też młody pułkownik Wojciech Jaruzelski. Nie może oderwać wzroku od nieznajomej. Spośród wszystkich obecnych to właśnie on znajduje w sobie odwagę, by zrobić pierwszy krok. Pomaga mu w tym przypadek – znajomy Jaruzelskiego zauważa dziewczynę i zaczyna wołać: „Basiu, Basiu!”. Ona, zaskoczona i nieco zawstydzona, odwraca głowę. Widzi znajomego, ale i towarzyszącego mu oficera. Sama weszła na koncert z wejściówką, skromnie, jak zawsze. W dodatku miała na sobie zabłocone buty, które przez cały wieczór próbowała ukryć. Gdy pada propozycja, by dołączyła do panów w loży, przez głowę przelatuje jej jedna myśl: „Że też musiałam ich spotkać…”. Nie wiedziała jeszcze, że to spotkanie zmieni jej życie na zawsze. To wtedy, po raz pierwszy, ich spojrzenia się spotykają. Młody pułkownik nie może oderwać oczu od tajemniczej brunetki w czarnej sukience z golfem. Gdy podchodzi bliżej, uderza go jej zapach – wyjątkowy, uwodzicielski, inny niż wszystkie. Barbara pachniała perfumami sprowadzanymi z Zachodu – w czasach, gdy dostęp do takich luksusów miały nieliczne. Może już wcześniej widział ją gdzieś na scenie, może przeczucie go nie zawiodło. Przypominała mu jedną z tancerek z występów w oficerskim klubie. I rzeczywiście – ta piękna dziewczyna to Barbara Jaskólska, 25-letnia tancerka Zespołu Pieśni i Tańca Wojska Polskiego. Zachwycała nie tylko urodą, ale też niezależnością i pewnością siebie. Wojciech Jaruzelski decyduje się zaprosić ją na kolację. W odpowiedzi słyszy: „Kolację wraz ze śniadaniem to ja jadam z mamą i babcią”. W tamtym czasie Basia myślała o nauce, nie o miłości – jak przyznała po latach. A jednak kilka dni później spotkali się ponownie. Nie w restauracji, lecz w teatrze. I wtedy właśnie zakochali się w sobie z wzajemnością. 32-letni Wojciech wydaje się Barbarze ogromnie kulturalny i szarmancki. „Ważne było też to, że nie pił alkoholu i nie palił papierosów”, opowiadała. Zaczęli wspólne wieczory: spektakle teatralne, premiery operowe, koncerty w filharmonii. Czasem kończyli wieczór obiadem w słynnej restauracji Rarytas przy Marszałkowskiej. Przy akompaniamencie starszego pana grającego na pianinie, Basia zamawiała coraz droższe dania, nie przejmując się kosztami. „Wychodzę z założenia, że mężczyźni nie cenią kobiet, które nic ich nie kosztują”, mawiała. „Ta, która wyłącznie daje i tylko modli się do męża nie ma szans na znaczącą obecność w jego życiu”. Wojciech Jaruzelski przyzna żonie po latach, że ich spotkania w latach 50., były najpiękniejszym okresem w jego życiu. Czytaj też: Oceniał ją i podcinał skrzydła. Córka Wojciecha Jaruzelskiego chciała zmienić nazwisko, przeżyła wiele dramatów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgNLqfrX-f25725c.jpg" width="1600" height="2609" alt="Szczecin 1960. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, genera³ Wojciech Jaruzelski z ¿on¹ Barbar¹ Halin¹ Jaskólsk¹ pozuj¹ do lubnej fotografii. gr PAP/Archiwum rodzinne Wojciecha Jaruzelskiego Dokadny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone." title="Genera³ Wojciech Jaruzelski z ma³¿onk¹ Barbar¹ Jaskólsk¹" /> Barbara Jaruzelska: życiorys Barbara Jaruzelska pochodziła z mieszczańskiej rodziny z Lublina. Jej bliscy byli właścicielami kamienicy i restauracji, a ojciec – z zawodu leśniczy i cukiernik – łączył w sobie pasję do natury i słodkich wypieków. Gdy Barbara miała zaledwie pięć lat, jej rodzice się rozwiedli. Wkrótce matka wyszła za mąż po raz drugi – za nadleśniczego z Puszczy Różańskiej. Barbara od najmłodszych lat wyróżniała się determinacją. Skończyła szkołę baletową, a potem rozpoczęła studia germanistyczne. Język niemiecki przychodził jej z łatwością – jak wspominała Teresa Kiszczak, żona Czesława Kiszczaka: „Wychowała się w środowisku niemieckim i doskonale znała ten język. Ale do tego nigdy się nie przyznała”. Dzięki temu została cenioną germanistką i wykładowczynią w Instytucie Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego. Z wiekiem jej uroda tylko nabierała blasku. Barbara nosiła blond fryzurę, zawsze perfekcyjny makijaż i buty na wysokim obcasie. „Bez makijażu czuję się jak nieubrana” – mówiła z rozbrajającą szczerością. Ubrana wyłącznie w eleganckie sukienki, poruszała się z wdziękiem tancerki i roztaczała wokół siebie aurę luksusowych perfum. „Była koncentratem kobiecości” – wspominała po latach jej córka. Czytaj też: W słynnej willi Wojciecha Jaruzelskiego mieszka dziś jego córka. Jakie tajemnice skrywa posiadłość? Wojciech Jaruzelski: dzieciństwo i młodość Wojciech Jaruzelski – generał, minister obrony narodowej, a przede wszystkim postać, która przeszła niezwykłą drogę. Pochodził ze szlacheckiej rodziny z okolic Wysokiego Mazowieckiego, gdzie Mazowsze spotyka się z Podlasiem. Jego rodzice, Wanda i Władysław, wychowywali go w duchu patriotyzmu i głębokiej religijności. Wojna zmieniła wszystko. Ojciec trafił na Syberię, a młody Wojciech został z matką. W realiach ZSRR przeszedł wewnętrzną przemianę – z chłopca wierzącego w tradycyjne wartości wyrósł młody człowiek przekonany do idei sprawiedliwości społecznej. Przestał wierzyć w Boga, odsunął się od religii. Jednak historia zatoczy koło – w ostatnich dniach życia generał powróci do wiary. Przyjmie chrzest i ostatnie namaszczenie. Jego droga wojskowa rozpoczęła się w maju 1943 roku, kiedy to radziecka Wojskowa Komenda Uzupełnień w Bijsku wezwała go jako idealnego kandydata na oficera. W lipcu został skierowany do Szkoły Oficerskiej 1 Korpusu Sił Zbrojnych w Riazaniu. Do Polski powrócił jako żołnierz armii gen. Berlinga i już nigdy z mundurem się nie rozstał. To była droga, która miała zadecydować o całym jego życiu – i o jego miejscu w historii. Byli małżeństwem przez 54 lata. Historia miłości Barbary i Wojciecha Jaruzelskich Barbara w młodości nie była typową romantyczką. „Nigdy nie byłam amoroso. Prędzej poszłam gdzieś z kumplami z konserwatorium, niż miałabym chodzić na jakieś randki” – mówiła po latach. Lata 50. miały swój własny kod obyczajowy, a dla Barbary flirt i pocałunki były czymś zbyt banalnym. „Byłam w tych kwestiach nietypowa – i chyba właśnie to zainteresowało mojego męża” – wspominała z przekąsem. Ale los lubi pisać własne scenariusze. Zanim w jej życiu pojawił się Wojciech Jaruzelski, była już mężatką. Jej wybranek był starszy o 13 lat, a ich związek trwał ponad rok. Kiedy poznała przyszłego generała, sprawa rozwodowa była już w toku. Ich relacja nie była wolna od emocji i wyzwań już na samym początku. Gdy jeszcze nie byli małżeństwem, w ich życiu pojawiła się „ta trzecia”. Znajoma rodziny generała wspomina, że w domu Jaruzelskiego często gościły tancerki z zespołu, w którym występowała Basia. Jedną z nich była Irena Mrówczyńska – piękna, zjawiskowa, niemal dorównująca urodą samej Barbarze. Dla Basi to było zbyt wiele. Postawiła sprawę jasno: „Albo ja, albo inna dziewczyna z tego zespołu. Musisz się na coś zdecydować”. I wybrał – Barbarę. Barbara, mimo zwycięstwa, pozostała realistką. Z dystansem mówiła, że Irena była od niej „ładniejsza i zgrabniejsza”. Ale jej córka, Monika Jaruzelska, miała inne zdanie. „Mama przewyższała tamtą żywotnością, bystrością i dowcipem” – napisała w książce Rodzina. To, czego oboje wtedy nie wiedzieli, to fakt, że Irenka miała romans ze znanym śpiewakiem operowym Bernardem Ładyszem, a także dziecko, którym nikomu się nie chwaliła. Zobacz też: Kocha bezgranicznie, nigdy w niego nie zwątpiła. Mama Michała Piróga to jego największa siła. Ich więź jest niezwykła Wojciech Jaruzelski: rodzinne sekrety Wojciech Jaruzelski w końcu decyduje się na poważny krok – oświadcza się Barbarze. Rok 1960 przynosi ich cywilny ślub w Szczecinie. Choć otoczeni byli państwowym splendorem, zaczynali skromnie – zamieszkali w niewielkim mieszkaniu: jeden pokój z kuchnią. Trzy lata później na świat przyszła ich jedyna córka, Monika. Barbara nigdy nie marzyła o dużej rodzinie. Macierzyństwo nie było jej żywiołem, a jeśli miała już mieć dziecko, wolałaby syna. Poród wspominała jako traumatyczne doświadczenie. Gdy po raz pierwszy spojrzała na córkę, miała powiedzieć: „Takie to zdechłe...”. Monika wspominała z ironią: „Bo rzeczywiście byłam chuda, z krzywym kręgosłupem, zgryzem i zezem. Mówiła, że jestem miniaturką teściowej, co nie było komplementem”. A jednak w ich relacji nie brakowało czułości. Barbara miała dla córki swoje wyjątkowe określenia – „Misieńko”, „Mimi” – padały tylko wtedy, gdy matka dawała się ponieść uczuciom. Ich małżeństwo? Przypominało sinusoidę. Barbara – impulsywna, ognista, nieprzewidywalna. Wojciech – opanowany, zamykający się w sobie w chwilach napięcia. Kiedy ona wpadała w złość, on... milczał. „Z cierpiętniczą godnością” – jak trafnie opisała to Monika. Kłócili się często – o rzeczy błahe i poważne. Jednym z powtarzających się tematów sporu było spóźnianie się Wojciecha na obiady. A jeśli już przychodził na czas, to zwykle z gośćmi, których Barbara nie darzyła sympatią. Nie cierpiała obsługiwać podchmielonych kolegów męża, ale jeśli już brała się za gotowanie – robiła to z mistrzowskim wyczuciem. „Wszyscy w domu lubiliśmy jej potrawy z grzybów. Piekła fantastyczny tort orzechowy i robiła wspaniałe konfitury z poziomek. Najmniej lubiła zupy”, opowiadała Monika Jaruzelska. Zobacz także: To miało być zwykłe wystąpienie Trzaskowskiego. Aż pojawił się ON: "Nazywam się Karol Nawrocki" Barbara i Wojciech Jaruzelscy: kulisy małżeństwa W oczach wielu Wojciech Jaruzelski mógł uchodzić za wzorowego ojca i męża. Nie pił, nie palił, był oddany pracy i wierny zasadom. Ale za tą nienaganną fasadą kryła się codzienność, w której zabrakło miejsca na rodzinne ciepło. W domu pojawiał się rzadko. Rodzina – choć obecna w jego życiu – nigdy nie znalazła się na pierwszym planie. Obiady, które często omijał, były dla Barbary źródłem irytacji. Bywało, że nie wracał na noc, nocując w pracy. Wszystko poświęcał karierze. Żonie i córce zostawały jedynie skrawki jego uwagi. Najcieplejsze wspomnienia Moniki Jaruzelskiej z ojcem to chwile nauki jazdy na rowerze i wyprawy konne do Starej Miłosnej. Tylko tyle – i aż tyle. Domowe obowiązki spoczywały na barkach gosposi Ireny. To ona gotowała, sprzątała, dbała o codzienny porządek. „Rodzice nie byli za bardzo domowi, ważne były dla nich kariery. To było ich priorytetem” – mówiła szczerze Monika. To Barbara zajmowała się wizytami u ortodonty, okulisty, organizowała korepetycje. A do szkoły? Małą Monikę najczęściej odprowadzała babcia – mama Barbary. Najbardziej rodzinne chwile zdarzały się w święta. Wtedy generał chciał celebrować – pielęgnował tradycje, które pamiętał z własnego dzieciństwa. Dom miał wypełnić się ciepłem, spokojem i wspomnieniami. Ale Barbara nie poddawała się tej wizji. Buntowała się, nie znosiła rytuałów, wolała własne zasady. I to właśnie wtedy, przy świątecznym stole, ich światopoglądy się ścierały. Na szczęście była jeszcze mama Barbary – to ona potrafiła załagodzić rodzinne napięcia i przywrócić odrobinę harmonii. Barbara i Wojciech Jaruzelscy: prezydent i pierwsza dama Rok 1989 zapisze się w historii Polski jako czas wielkich zmian. To wtedy Wojciech Jaruzelski, decyzją Zgromadzenia Narodowego, zostaje prezydentem. Generał staje się głową państwa, a u jego boku – przynajmniej symbolicznie – pojawia się Barbara Jaruzelska. Zostaje pierwszą damą na styku dwóch epok: Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i rodzącej się Rzeczypospolitej Polskiej. Jednak 19 lipca 1989 roku, kiedy Wojciech Jaruzelski składał prezydencką przysięgę przed marszałkiem Sejmu PRL, Barbara nie była obecna. Nie zobaczymy jej również podczas innych uroczystości państwowych czy oficjalnych bankietów. Uciekała od blasku fleszy, od protokołu, od życia na pokaz. Była jedną z najbardziej enigmatycznych pierwszych dam w historii Polski. Nie udzielała wywiadów, unikała mediów, a prasa wiedziała o niej zaskakująco niewiele. Ceniła sobie niezależność – i broniła jej z determinacją. Choć wiedziała, że nie da się całkiem odciąć od polityki, długo próbowała chronić rodzinę przed jej wpływem. Gdy ktoś zwracał się do niej „pani generałowo” lub „pani prezydentowo”, szybko ucinała: „Mam swój tytuł, jestem doktorem”. Nigdy też w swojej karierze nie pomagała sobie pozycją męża. „Jego praca, to jego praca – mawiała. – A moja praca, to moja”. Przeczytaj też: Córka Brigitte Macron ujawnia, jak romans matki z uczniem zniszczył jej dzieciństwo. „Doświadczyłam wszystkiego” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgVy1oLg-992aed5.jpg" width="2670" height="1600" alt="Warszawa, 19.09.1993. Krolikarnia, wybory do parlamentu; n/z (od lewej) Wojciech Jaruzelski, oficer BOR, zona Barbara Jaruzelska.,Image: 428676915, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Michal Sadowski / Forum" title="Glosuje Wojciech Jaruzelski" /> Barbara i Wojciech Jaruzelscy: domniemany rozwód Wiosną 2011 roku nad rodziną Jaruzelskich zebrały się ciemne chmury. Generał trafił do szpitala z infekcją układu oddechowego i wysoką gorączką. Diagnoza, która nadeszła dwa tygodnie później, była jak wyrok – złośliwy nowotwór. Barbara Jaruzelska, choć zawsze unikała mediów, wtedy przerwała milczenie: „Kiedy mąż przyjmuje chemię, jest trochę lepiej, gdy mu jej nie aplikują, jego stan znacznie się pogarsza” – mówiła. 11 maja 2014 roku generał przeszedł rozległy udar mózgu. Częściowy paraliż i problemy z oddychaniem sprawiły, że ostatnie dni jego życia były pełne cierpienia. Barbara czuwała przy nim do samego końca. „To był okropny widok: widok cierpiącego, poddawanego strasznym męczarniom męża” – wyznała. Wojciech Jaruzelski zmarł 25 maja 2014 roku w Warszawie. Ich małżeństwo trwało 54 lata. Ale nawet w ostatnim akcie ich wspólnej historii nie zabrakło dramatów. Media w Polsce i na świecie żyły doniesieniami o rzekomym rozwodzie pary. Dla światowej prasy – od „Die Welt”,„Zeit”, „Le Parisien”, „Novinky”, Voice of Russia” po „Le Figaro” – generał, który pojawiał się wcześniej na czołówkach tylko 13 grudnia 1981 roku, kiedy ogłaszał stan wojenny, teraz stał się bohaterem bulwarowych sensacji. Powód? Domniemany romans 91-letniego Jaruzelskiego z 50-letnią opiekunką. Barbara przerwała wtedy milczenie. Dla „Super Expressu” powiedziała wprost: „Ja potrzebuję partnera, a nie jakiegoś amoroso. Ja romansów nie prowadzę”. Opiekunce męża zarzuciła alkoholizm, kradzieże i niemoralne zachowanie. Sytuację skomentowała również ich córka. Monika Jaruzelska w wywiadzie dla tygodnika Wprost stanowczo zaprzeczyła plotkom o rozwodzie: „Posłużyli się mamą, żeby ośmieszyć naszą rodzinę”. Po śmierci męża Barbara coraz bardziej zamykała się w sobie. Pogarszający się stan zdrowia próbowała ukrywać. „Nie idę w ślady męża” – powtarzała z przekorą. Niestety, obawy bliskich okazały się słuszne. W 2016 roku przeszła operację guza mózgu. Nie odzyskała już pełni sił. Zmarła 29 maja 2017 roku w wieku 86 lat. Odeszła w ciszy – tak, jak żyła przez większą część swego publicznego życia.
Ukrywana tajemnica Agnieszki Osieckiej? Wieloletni przyjaciel poetki ujawnia jej sekret. „To klucz do zrozumienia jej zagubienia”
Agnieszka Osiecka przez lata pozostawała symbolem wolności, miłości i artystycznej niezależności. Pisała o uczuciach tak, jakby znała wszystkie odcienie tęsknoty i samotności. Dopiero po jej śmierci zaczęto jednak głośniej mówić o tym, że za wizerunkiem kobiety wyzwolonej kryła się osoba pełna wewnętrznych konfliktów i emocjonalnych pęknięć. Jeden z jej wieloletnich przyjaciół uważał nawet, że właśnie tam znajdował się „klucz do zrozumienia jej zagubienia”.
Choć Agnieszka Osiecka stworzyła jedne z najpiękniejszych tekstów o miłości w historii polskiej kultury, sama przez całe życie zdawała się szukać odpowiedzi na pytanie, czym właściwie jest bliskość. Jej związki fascynowały opinię publiczną, a lista mężczyzn obecnych w jej życiu była imponująca. Marek Hłasko, Jeremi Przybora, Daniel Passent czy Zbigniew Mentzel — każdy z tych romansów stawał się częścią legendy poetki. Współczesne biografie pokazują jednak, że prawda mogła być znacznie bardziej skomplikowana. Agnieszka Osiecka od młodości czuła, że „nie mieści się w normie” Agnieszka Osiecka przyszła na świat 9 października 1936 roku w Warszawie. Była jedynym dzieckiem Wiktora Osieckiego i Marii Sztechman-Osieckiej. Ojciec miał wobec córki ogromne ambicje — chciał wychować ją na wybitną intelektualistkę. Dbał o jej edukację, języki obce, sport i rozwój artystyczny. Dom rodzinny nie dawał jednak poetce emocjonalnego bezpieczeństwa. Biografowie zgodnie podkreślają, że Osiecka bardzo wcześnie nauczyła się ukrywać własne emocje i potrzeby. W jej młodzieńczych dziennikach regularnie pojawiały się rozważania dotyczące „inności” i poczucia niedopasowania do świata. „Prędzej zrozumiem trygonometrię niż samą siebie” — pisała jako nastolatka. Karolina Felberg, autorka książki „Osiecka. Rodzi się ptak”, zwraca uwagę, że młoda Agnieszka stale analizowała własne emocje, próbując zrozumieć, dlaczego relacje z ludźmi bywają dla niej tak trudne. Z jednej strony pragnęła akceptacji i bliskości, z drugiej — panicznie bała się odrzucenia. Poetka dojrzewała w czasach, gdy wszelkie odstępstwa od społecznych norm mogły prowadzić do napiętnowania. PRL nie był miejscem przyjaznym dla osób wymykających się konserwatywnym schematom. Dlatego wiele swoich uczuć Osiecka ukrywała nawet przed najbliższymi. Marek Hłasko i Agnieszka Osiecka. Historia dwojga zagubionych ludzi Kiedy poznali się w połowie lat 50., byli młodzi, błyskotliwi i już otoczeni aurą wyjątkowości. Marek Hłasko uchodził za buntownika polskiej literatury, Osiecka za jedną z najbardziej obiecujących autorek młodego pokolenia. Ich relacja od początku wymykała się prostym definicjom. „Z początku nie łączyło nas jakieś szczególne uczucie. Stanowiliśmy po prostu parę przyjaciół” — wspominała po latach poetka. Biografowie podkreślają jednak, że łączyło ich coś więcej niż fascynacja. Oboje mieli doświadczać emocjonalnego zagubienia i poczucia „inności”. W książce „Mężczyźni Osieckiej” pojawia się sugestia, że relacja Hłaski i Osieckiej mogła opierać się także na wzajemnym zrozumieniu własnych sekretów. Do dziś trwają spory dotyczące seksualności Marka Hłaski. Niektórzy znajomi pisarza sugerowali, że zmagał się z wewnętrznym konfliktem i ukrywał swoją orientację. Wojciech Kałużyński mówił o nim: „Miał w jakiś sposób rozdwojoną naturę, z mężczyznami być nie chciał, a z jedną kobietą dłużej nie mógł”. Z kolei Zygmunt Hertz twierdził: „Miał homoseksualny podkład i starannie to ukrywał, był w nieustannym wewnętrznym konflikcie”. Choć nie istnieją jednoznaczne dowody potwierdzające te przypuszczenia, temat regularnie powraca w biografiach pisarza. Czytaj też: Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź Kobiety w życiu Agnieszki Osieckiej. „Była ukrytą lesbijką” W ostatnich latach coraz więcej emocji budzą fragmenty biografii sugerujące, że Osiecka mogła przeżywać silne uczucia także wobec kobiet. Szczególnie często pojawiają się nazwiska Hanki Żurek i Barbary Kwiatkowskiej-Lass. Karolina Felberg przytacza fragmenty dzienników młodej Osieckiej, w których poetka opisuje fascynacje koleżankami oraz poczucie, że jej emocje nie mieszczą się w obowiązujących normach. Jako czternastolatka pisała o jednej z przyjaciółek: „Dla Ewuni bardzo chciałabym być chłopcem”. Szczególnie mocne słowa padły jednak z ust Grzegorza Lasoty — dziennikarza i wieloletniego przyjaciela poetki. W rozmowie przytoczonej w książce „Koleżanki” stwierdził: „Była ukrytą lesbijką i to jest istotny klucz do zrozumienia jej zagubienia pośród mężczyzn”. Lasota uważał, że Osiecka przez lata tłumiła własne emocje, próbując dostosować się do społecznych oczekiwań. Według niego właśnie dlatego jej związki z mężczyznami były tak burzliwe i niejednoznaczne. Sama poetka nigdy publicznie nie mówiła o swojej seksualności. Wiele wskazuje jednak na to, że temat budził w niej ogromny lęk i poczucie winy. Miłość, seks i poczucie sztuczności W młodzieńczych zapiskach Osieckiej regularnie pojawiają się także bardzo intymne wyznania dotyczące fizyczności i seksualności. Poetka pisała o poczuciu dystansu wobec seksu i emocjonalnym chłodzie, który pojawiał się w chwilach bliskości. Pierwsze związki z chłopakami utwierdziły ją w przekonaniu, że seks jest przede wszystkim „haraczem za uciechy natury towarzysko-intelektualnej”, ceną, którą trzeba zapłacić za możliwość głębszego poznania drugiego człowieka. „Najgorsze są chwile pieszczoty. Czasami oddaję się im machinalnie — gram, czasem robię to z przyzwyczajenia. (…) To bywa straszne” — notowała. Niektórzy badacze zastanawiają się dziś, czy Osiecka nie była osobą aseksualną lub funkcjonującą poza prostymi kategoriami orientacji seksualnej. Karolina Felberg zwraca uwagę, że poetka wielokrotnie próbowała dopasować się do społecznych oczekiwań, mimo że emocjonalnie czuła się od nich bardzo daleko. W jednym z listów Osiecka pisała z kolei o „okropnej jamie” pomiędzy tym, co sprawia radość, a tym, co trzeba robić, by być akceptowanym przez innych. Zobacz też: O tym małżeństwie wiedziało niewielu. Wojciech Jesionka był drugim mężem Agnieszki Osieckiej Burzliwe związki Agnieszki Osieckiej i samotność do końca życia Przez życie poetki przewinęło się wielu mężczyzn. Była żoną Wojciecha Frykowskiego i Wojciecha Jesionki, związana była z Danielem Passentem, z którym miała córkę Agatę, a także z Jeremim Przyborą, Markiem Rakowskim czy Zbigniewem Mentzelem. Każda z tych relacji wyglądała inaczej, ale niemal wszystkie kończyły się rozczarowaniem albo emocjonalnym oddaleniem. Osiecka wielokrotnie wracała do tematu samotności i trudności w budowaniu trwałej bliskości. Jeremi Przybora wspominał ją jako kobietę niezwykle czułą, ale jednocześnie nieuchwytną. Ich miłość przez lata pozostawała tajemnicą, a opublikowane po śmierci poetki listy pokazały skalę emocji, które ich łączyły. „Dała mi tyle cudowności, że nie żałuję ani chwili tego romansu” — mówił po latach Przybora. Pod koniec życia Osiecka coraz bardziej zmagała się z samotnością oraz uzależnieniem od alkoholu. Zmarła 7 marca 1997 roku w Warszawie. Miała 60 lat. Do dziś pozostaje jedną z najbardziej fascynujących i niejednoznacznych postaci polskiej kultury. Kobietą, która przez całe życie próbowała zrozumieć samą siebie — i być może nigdy nie znalazła jednej odpowiedzi. Źródła: newsweek.pl, twojstyl.pl
Od tragicznego wypadku Various Manx mija 20 lat. Walka o życie scementowała miłość Beaty i Roberta Jansonów
Kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Robert Janson i Beata Janson powoli i konsekwentnie budowali swoją relację. Z czasem poczuli, że są blisko i łączy ich silna więź. Dali temu uczuciu szansę. Doczekali się córeczki Emmy, która jest ich oczkiem w głowie. Dbają o siebie i wspierają się, mimo że czasem między nimi iskrzy. Są razem ponad ćwierć wieku. Przeszli w życiu wiele...
To uczucie scementował tragiczny wypadek, do którego doszło pod koniec maja 2006 roku. Po nim lider Varius Manx przez dwa tygodnie walczył o życie w szpitalu. Ona nie odstępowała jego łóżka na krok. Gdy odzyskał przytomność, napisał drżącą ręką na kartce: „kochanie, wróciłem”. Oto historia ich niezwykłej miłości... Robert i Beata Jansonowie: zanim ją poznał, najważniejsza była praca Gdy miał zaledwie pięć lat, odeszła jego matka. „Nie miał beztroskiego dzieciństwa. Wychowywał go tata, który ożenił się drugi raz. Robert szybko wyszedł z domu. Mieszkał w internatach. Brakowało mu rodzinnego ciepła. A ja z kolei miałam go dużo. U nas pielęgnowało się tradycję”, wspominała w 2009 roku w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!” Beata Janson. Lider Varius Manx rzucił się początkowo w świat sportu: grał przede wszystkim w piłkę nożną. Mimo wszystko to muzyka okazała się najsilniejszą pasją. „A od przeznaczenie się nie ucieknie”, twierdzi Robert Janson. Zanim poznał ukochaną, tworzenie było dla niego całym światem. Poświęcał mu każdą wolną chwilę. Współpracownicy twierdzili, że jest wymagający, że ma trudny charakter. Przez to formację miały opuszczać kolejne wokalistki: Anita Lipnicka oraz Katarzyna Stankiewicz. Podobno się go bały. „Miałem jasno postawiony cel, do którego dążyłem. Skupiałem się tylko na pracy”, przyznawał muzyk. Ale w końcu coś się zmieniło. Poznali się w 1998 lub 1999 roku. „Na imprezie muzycznej. Spodobaliśmy się sobie od razu, ale nic z tego nie musiało wyniknąć. Wymieniliśmy się telefonami, żeby nie tracić kontaktu. Nie było jednak wiadomo, czy z tych telefonów skorzystamy. Oboje już wtedy – 10 lat temu – byliśmy dojrzałymi ludźmi, po jakichś związkach. Nie ulegaliśmy zawrotom głowy”, zdradzała żona Roberta Jansona. Ona dała mu stabilizację. Ich związek rodził się powoli i był pełen rozmów, które budowały nić porozumienia. „Jednak to, co się działo między nami, rozkwitało jak pąk, który dopiero ma stać się kwiatem. Byliśmy ostrożni, obserwowaliśmy siebie. Ale musieliśmy mieć pewność, że to nie jest chwilowe uczucie”, podkreślała. Dlaczego to właśnie on stał się mężczyzną jej życia? „Widzisz, kiedy się kogoś spotyka, nie wiadomo od razu, że stanie się kimś najważniejszym. My bardzo długo i powoli się poznawaliśmy. To było takie… nierealne. Już zanika taki sposób dochodzenia do siebie, zbliżania się do momentu, gdy wszystko staje się jasne, gdy już wiadomo, że to właśnie ten mężczyzna. I ta kobieta”, twierdzi Beata Janson. Ją urzekło, że jest mądry, zrównoważony i odpowiedzialny. Mimo tego, że jest artystą – a te cechy z zawodami tego typu nie są kojarzone. „Robert jako kompozytor to człowiek bardzo skryty, zamyślony, ze skłonnością do bycia introwertykiem. Stara się być niezauważalny. Niedostępny. A jako osoba prywatna to człowiek uporządkowany, troskliwy i opiekuńczy, o bardzo dobrym sercu. Nigdy się nie spóźnił czy nie przyszedł, nigdy nie zapomniał o obiedzie. Ale o tym mogłam przekonać się, żyjąc z nim. Na początku zauroczył mnie tym, że dużo razem żartowaliśmy. Potrafił mnie rozśmieszyć do łez. Do dziś mu się to udaje”, zdradza. I dodaje, że nigdy nie stworzyliby stabilnej, dojrzałej relacji, gdyby on był lekkoduchem. „Nie miałby szans, gdyby traktował naszą znajomość lekko. Mieliśmy po 30 lat i dość się już naszarpaliśmy. Oboje szukaliśmy osoby, przy której będziemy się czuli bezpiecznie. Ale nie umielibyśmy być z kimś tylko dla poczucia bezpieczeństwa. Zakochaliśmy się w sobie i cały czas bardzo się kochamy”, zaznaczała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2009 roku. Czy nie bała się związku z człowiekiem tak znanym? „Bałam się tak zwyczajnie, jak każda chyba kobieta, która zaczyna coś nowego. Nie myślałam o Robercie jak o sławnym artyście i że może ja do niego nie pasuję”, zapewniła. Do dziś wiele z tych pierwszych chwil jest mocno wyrytych w jej pamięci... „Pamiętam za to nasze pierwsze skrzyżowanie wzroku. Pamiętam dotyk jego twarzy. Nasz pierwszy wyjazd, pierwszą kolację w restauracji Domu Polskiego na Saskiej Kępie – do tej pory mamy do niej sentyment”, wspominała z rozrzewnieniem. Beata Janson o życiu z Robertem Jansonem. Tak wygląda ich codzienność Mieszkają na warszawskim Mokotowie. To dla niech miejsce szczególne i wyjątkowe, spójne ze stylem życiem, który wyznają. „Ten prawdziwy Stary Mokotów jest trochę staroświecki, jak my. Nie dążymy do nowoczesności. Nie uczestniczymy w wyścigu szczurów, nie jeździmy do modnych krajów, nie musimy mieć tego wszystkiego, co mają inni. Mamy swój świat i swoje tempo. Robert często mnie przytula. Ja jego też. To wypływa z potrzeby chwili. Natomiast nasz świat jest dlatego inny, że nie przenika do niego agresja, z którą stykamy się na zewnątrz. Naszym spokojem odgradzamy się od niej. Mamy normalny dom”, opowiadała. Podział ról jest u nich dosyć tradycyjny. Ona gotuje. Stara się, by atmosfera była zawsze rodzinna, ciepła. „Robert nie był tego nauczony – jego mama wcześnie umarła. Był na przykład zaskoczony świętami, że mogą mieć taki klimat. Przy mnie uczył się je przeżywać. Teraz cieszy się, jak ja lepię pierogi, jak kupujemy choinkę, jak siadamy przy stole: on, ja, córki – nasza i moja z pierwszego małżeństwa – moja mama, która z nami mieszka. On dorasta do rodzinnych tradycji”, zwierzała się. Dodała, że według niej przed tym, jak rozpoczął się ich związek, Robert Janson czuł się dosyć samotny. „Do tej pory nosi w sobie odrobinę tej samotności. Ale to mu jest potrzebne, by komponować. Na szczęście ja nie należę do kobiet, które wchodzą mężczyźnie na głowę. Ale gdy wychodzę z domu – mam przecież też swoją pracę – Robert narzeka, że dom beze mnie jest pusty. Lubi, gdy jestem obok i w każdej chwili może podzielić się ze mną tym, co stworzył, zagrać mi fragment muzyki”, podkreślała. I zastrzegła, że jest pewna jego wierności. „Powiem tak: nigdy nie czułam się zagrożona jako kobieta, nigdy nie poczułam się odsunięta i na drugim planie. Nie mam prawa, podstaw mu nie ufać. A to, że spojrzy na ładną dziewczynę? Sama na nią patrzę jak na dzieło sztuki. Widzisz, ja czuję się w naszym związku bardzo akceptowana. Mam wewnętrzny spokój. Robert zawsze jeździł na koncerty – to jest wpisane w jego zawód. Ale jak wyjeżdża, dzwoni do mnie, wysyła SMS-y. A ja nie należę do kobiet, które czekają i się nudzą, i myślą: a co on tam robi, jakie osoby spotyka. Wiem, że jeśli chodzi o inną miłość, to jest nią sport. Robert jest zagorzałym kibicem”, zdradziła. Potwierdziła również, że córeczka urodzona w 2002 roku jest ich oczkiem w głowie. Ich świat zmienił się i runął 28. maja 2006, gdy Robert Janson spowodował wypadek pod Miliczem, w wyniku którego najbardziej ucierpiała Monika Kuszyńska oraz on. „Przekroczyłem prędkość. Mea culpa. Świadkowie, którzy byli w aucie, powiedzieli do żony zaraz po wypadku: „Beata, on jechał najwyżej dziewięćdziesiątką. Ile osób jeździ z podobną prędkością?”. Powiedzieli to na gorąco, w afekcie, więc mówili prawdę”, zwierzał się Krystynie Pytlakowskiej dla „VIVY!” w styczniu 2010 roku. Robert Janson i Monika Janson: wypadek zmienił wszystko. On walczył o życie, ona czuwała przy jego łóżku „Mój świat nagle rozsypał się na kawałki. Nigdy wcześniej nie pomyślałam, że to, co zbudowałam, może w ułamkach sekund rozbić się jak gliniane naczynie. Nagle zobaczyłam męża podłączonego do oddychającej za niego aparatury. Mój kochany przyjaciel, ukochany mąż walczy o życie, a ja nie umiem mu pomóc. Nie podejrzewałam w tym dniu niczego złego. Spokojnie czekałam na jego powrót”, wspominała. Jednak otrzymała telefon od kolegi z zespołu. „Robert miał wypadek”. Powiedziałam: „To pomyłka” i rozłączyłam się. Nie wierzy się w takie słowa”, relacjonowała. I dodała, że chwilę przed zdarzeniem, które odmieniło ich życie, rozmawiali przez telefon. „Przecież znam Roberta, wiem, jaki jest odpowiedzialny. A tuż przed wyjazdem z Milicza zadzwonił do mnie, że za kilka godzin będzie w domu. Byłam w szoku tak strasznym, że nie umiem o tym mówić do dziś… Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak nasz świat jest kruchy, że obok niego – ludzi zdrowych – równolegle istnieje świat chorych, szpitali, cierpienia, tragedii”, mówiła poruszona. Nie czekając, pojechała do placówki, w której jej mąż walczył o życie. „Dla mnie tych kilka godzin podróży byłoby strasznie trudne. Zawiózł mnie kierowca zespołu. Przewrotność losu polegała ma tym, że Robert po raz pierwszy wziął prywatny samochód, ponieważ był o to poproszony – normalnie zawsze zespół jeździł z kierowcą. Nie był z tego zadowolony, jakby coś przeczuwał. Może trzeba bardziej słuchać swojej intuicji? Przez telefon powiedziano mi, że stan jest bardzo ciężki. Myślałam tylko o tym, żeby zdążyć. Czułam się tak, jakbym wypiła dziesięć kaw”. Czuwała przy nim niemal non stop. Był nieprzytomny. „Wiele dni walczyłam o jego powrót. Nawet lekarze niemal dali za wygraną. Powiedzieli, że teraz już od niego zależy, czy przeżyje, bo oni wykorzystali wszelkie środki. Modliłam się w kaplicy szpitalnej. A potem wracałam do sali, gdzie leżał, siedziałam przy nim. Puszczałam mu muzykę Phila Collinsa – naszą ulubioną. Czytałam mu na głos „Przegląd Sportowy”, bo on bardzo interesuje się sportem. Może nie zjeść śniadania, ale „Przegląd” musi rano mieć”, relacjonowała. Przez dwa tygodnie było to swoiste zawieszenie między życiem a śmiercią. „Cały czas przy nim byłam. Spałam po dwie godziny. Wydawało mi się, że moja obecność odpędza złe moce. Przez chwilę wydawało się, że jego stan się polepszył, ale potem nastąpił straszny kryzys. Po drugiej operacji. Wtedy rozpłakałam się z bezsilności. Nie miałam siły z nikim rozmawiać, z mediami też”, żaliła się. Mimo wielkiego bólu, niepewności i tysiąca pytań w głowie, ekstremalne doświadczenie nie złamało Beaty Janson. „Nie wiedziałam, że jestem taka silna. O niczym nie myślałam poza tym, żeby w ogóle żył. Zawsze w życiu są lepsze i gorsze momenty. Ale rozwiązanie ich zależy głównie od nas samych. A tutaj nie miałam na nic wpływu, poza modlitwą. I musiałam być silna za nas oboje. Pamiętam, że okłamywałam mamę, gdy do mnie dzwoniła, że u Roberta wszystko w porządku, że tylko sobie leży w szpitalu. Oszukiwałam ją, bo nie mogła się denerwować, jest starszą osobą, a miała przecież pod opieką dzieci. Ale ona też mnie oszukiwała, że nic nie wie, bo przecież czytała gazety. Obie prowadziłyśmy grę...”, wspominała. Kryzys minął niespodziewanie. „Robert otworzył nagle oczy i dał znak, że chce coś napisać. Nie mógł mówić, bo był zaintubowany. Podałam mu kartkę, na której chwiejnymi literkami nagryzmolił: „Kochanie, już wróciłem”, relacjonowała wzruszona. „To cud, że udało mu się wrócić do życia”, dodawała. On niewiele pamięta z chwili wypadku. „Pamiętam ostatnią rozmowę z żoną, przez telefon. Gdy wsiadłem do auta, zadzwoniłem: „Jadę już do domu, do zobaczenia”. A potem… Zobaczyłem nad sobą Beatę, która głaskała mnie po głowie. Ale nawet wtedy nie dotarło do mnie, że jestem w szpitalu. Myślałem, że jesteśmy w Pradze, w hotelu. Ładny ten hotel. Praga mi przyszła na myśl pewnie dlatego, że wspaniale wspominałem koncert Phila Collinsa, na którym tam byłem. Pamięć płata figle. A ja leżałem wtedy na OIOM-ie. Rozmawialiśmy chyba mentalnie, bo nie mogłem mówić, byłem zaintubowany. Jak otworzyłem oczy, to pewnie przeraziłem się tą rurą w gardle, bo żona powtarzała: „cicho, cicho, oddychaj spokojnie”. W dramatyczny powód tej sytuacji wprowadzano mnie powoli. Że miałem wypadek. Jaki wypadek? Czy Emma żyje? I czy wszyscy żyją? Sądziłem, że jechałem z rodziną. nic nie pamiętałem. Od momentu, jak dotarła do mnie cała prawda, moje życie stało się ruiną. Wtedy już miałem chorą duszę. Bo wiedziałem, co się stało nie tylko ze mną”, zwierzał się Krystynie Pytlakowskiej cztery lata po tragedii, w styczniu 2010 roku. Robert Janson i Beata Janson: życie po wypadku. Najważniejsza jest rodzina Paradoksalnie, to ekstremalne doświadczenie ich umocniło. „Myślę, że stałam się bardziej nieustępliwa. Nie ma teraz drzwi, których nie mogłabym otworzyć. A jednocześnie stałam się też pokorniejsza. Skupiam się na samym fakcie, że żyjemy. Myślę, że Robert też to we mnie kocha, że zawsze dostrzegałam takie drobiazgi. Nieważne, czy to dotyczy przyrody, ziemi czy ludzi. Robert, mimo ogromnej wrażliwości, miał dużo pracy i skupiał się tylko na dostrzeganiu słabszych, jak typowy altruista. A teraz dostrzega i detale. Zatrzymał się w biegu i przeżywa intensywnie każdą chwilę. Pisze inną muzykę, taką, jaką zawsze chciał komponować. Bardzo się cieszę, że spełnia swoje najskrytsze marzenia. Bardzo lubię, jak gra na pianinie i dom wypełniają dźwięki muzyki. To jest miłe dla serca”, mówiła wzruszona. On podkreślał, że obecność żony była balsamem na jego zbolałą duszę. „Jedynym jasnym momentem było wejście żony, która przynosiła mi z domu obiady. Tak bardzo pożądałem jej obecności, bo za nią w ciemnych drzwiach pojawiało się słońce, dobroć, bezpieczeństwo. Byłem tak bardzo samotny w tej szpitalnej izolatce”, wspominał przybity. Wypadek sprawił, że relacje między nimi uległy zmianie. Paradoksalnie, to ekstremalne doświadczenie ich umocniło. Sprawiło, że stali się jeszcze bardziej pewni siebie, poczuli niezwykłą bliskość. „To zawsze był dobry związek, dobra miłość. Nie zmieniło się to, że wciąż się kochamy i szanujemy. Ale wypadek sprawił, że czas jakby przyśpieszył. Taka bliskość między nami, jaka jest teraz, mogłaby się zrodzić po 20 latach wspólnego życia, a nie 10. Wypadek dodał nam tych 10 lat. I mamy poczucie niezmienności tego, co jest między nami. Nie robimy wielkich planów na przyszłość. Wiemy już, jak szybko życie potrafi je zweryfikować. Widzę jednak zmiany w Robercie. Dawniej zawsze był zaabsorbowany muzyką tak bardzo, że nie potrzebował nawet wakacji. Wyjeżdżał z nami, lecz myśli jego krążyły wokół pracy. Teraz potrafi docenić każdą wspólną chwilę”, zachwycała się Beata Janson. I dodaje, że zaczęli doceniać wszystko, co jest im dane: dobre i złe momenty. „Wiem, że mam męża artystę i kompozytora, który zawsze jest gdzieś tam w swoim świecie. Aż dziw bierze, że znajduje się w nim miejsce dla rodziny. Życie codziennie to nie tylko same radości, przychodzą też i kłopoty, i ciężkie chwile. Na szczęście mamy wtedy siebie i nadzieję, że będzie lepiej. Możemy na siebie liczyć. Różnicę cech między sobą traktujemy jako coś wpisanego w nasze życie. Świadomość tego pozwala nam na kompromisy. Mój mąż jest moim przyjacielem i to jest dla mnie bardzo ważne. Cieszy się bardzo moimi sukcesami”, komplementowała Roberta Jansona małżonka. I dodała, że oboje są osobami uczuciowymi, które nie boją się ich okazywać. „Jesteśmy pod tym względem pokrewnymi duszami. Pamiętam, jak ogromnie przeżył koncert kolegów artystów dla niego i Moniki. A był jeszcze ciężko chory, nie całkiem samodzielny. Leżał w łóżku z gorączką. Oglądaliśmy więc koncert w telewizji. Był bardzo wzruszony, zaskoczony i wdzięczny wszystkim, którzy brali w nim udział – od prowadzących po artystów”, wspominała. A czy zdarzają im się sprzeczki i ciche dni? „Czasami się na siebie denerwujemy, ale nie kłócimy. Raczej sprzeczamy. Czasami ja się wycofam, czasami Robert. Nic nie przychodzi łatwo. Ale po prostu nie lubimy kłótni, więc je omijamy. Zazwyczaj rozładowujemy napięcie żartem. Szkoda nam zawsze było zdrowia i życia na kłótnie, awantury. Tyle jest wojen i nieszczęść na świecie, by jeszcze toczyć je w domu. Nasze priorytety to zdrowie dla nas i naszych najbliższych”, przekonywała Krystynę Pytlakowską Beata Janson. A co jest dla nich esencją? „Życie jest najważniejsze. I to, że w każdej doli i niedoli stoimy obok siebie, trzymając się za ręce… Jak Bóg da, niech tak zostanie na zawsze”, życzyła sobie. „Rodzina oczywiście liczy się dla mnie najbardziej. I muzyka. Uzdrawia mnie. Gdyby nie miłość, jaka wypełnia ten dom, byłoby ze mną krucho. Lekarz powiedział: „Myśli są pana zabójcą”. Beatka często mi mówi: „Robert! Uśmiechnij się. Jestem obok”. I macha mi ręką przed oczami. Wtedy wracam. Idę po zakupy do sklepu, przytulam Emmę. Gdybym był z inną kobietą, nie sądzę, żeby to wszystko wytrzymała. Moja żona wiele przeszła. Musiała być bardzo silna. Wiesz? Mam pretensje do własnej duszy, że jest taka wrażliwa, że nie jestem w stanie z nią walczyć. Że jest silniejsza ode mnie. A ja bym chciał, żeby dała mi spokój”, zwierzał się Robert Janson. Źródło: VIVA!, Pomponik
Marta i Damian z "Love is Blind" przechodzą trudniejszy moment? Fani z niepokojem śledzą ich historię
Ich relacja od początku budziła ogromne emocje wśród widzów "Love is Blind". Marta i Damian szybko stali się jedną z najbardziej komentowanych par programu, a ich ślub wielu fanów uznało za dowód na to, że telewizyjny eksperyment może przerodzić się w prawdziwe uczucie. Dziś wokół ich związku znów zrobiło się głośno — tym razem z powodu niepokojących sygnałów i krótkiego oświadczenia, które para opublikowała w sieci.
Choć Marta i Damian jeszcze niedawno sprawiali wrażenie pary, która odnalazła stabilność po zakończeniu programu, ostatnie tygodnie przyniosły wiele pytań o stan ich relacji. Nieobecność w materiałach związanych z Reunion, ograniczona aktywność w mediach społecznościowych i wspólny komunikat o potrzebie „przestrzeni i spokoju” sprawiły, że internauci zaczęli z dużą uwagą obserwować każdy kolejny sygnał płynący od uczestników "Love is Blind". Marta i Damian w „Love is Blind”. Od zauroczenia w programie do decyzji o ślubie W świecie telewizyjnych formatów trudno dziś o relacje, które sprawiają wrażenie naprawdę szczerych. Marta i Damian od początku byli jednak odbierani inaczej. Ich historia rozwijała się spokojnie — od pierwszych rozmów w kapsułach, przez coraz większą bliskość, aż po decyzję, która dla wielu widzów stała się symbolicznym finałem całego eksperymentu: ślub. To właśnie ta emocjonalna naturalność sprawiła, że para tak szybko zdobyła sympatię publiczności. Widzowie obserwowali ich nie tylko jako uczestników programu, ale przede wszystkim jako dwoje ludzi próbujących stworzyć coś trwałego mimo presji kamer i ogromnych emocji. W ich relacji było sporo czułości, momentów niepewności, ale też dojrzałości, która wyróżniała ich na tle innych par. Po emisji finałowych odcinków wiele osób wierzyło, że Marta i Damian będą jedną z tych historii, które udowodnią, że telewizyjny eksperyment może mieć prawdziwe konsekwencje również poza planem zdjęciowym. Internauci z dużym zaangażowaniem śledzili ich dalsze losy, kibicując im już nie jako bohaterom programu, ale zwyczajnie — jako parze. ZOBACZ TEŻ: To będzie ślub dekady. Data ceremonii Taylor Swift wyciekła, a lista gości wygląda jak Oscarowa gala. Książę William wśród zaproszonych? Fani zaniepokojeni relacją Marty i Damiana. Nieobecność na Reunion wywołała pytania W ostatnich tygodniach wokół Marty i Damiana zaczęło jednak pojawiać się coraz więcej znaków zapytania. Widzowie szybko zauważyli, że para nie pojawiła się w materiałach promujących Reunion "Love is Blind", co natychmiast wywołało lawinę komentarzy w sieci. Dla wielu fanów był to pierwszy sygnał, że w ich relacji mogło dojść do trudniejszego momentu. Atmosferę niepewności dodatkowo podsycała ograniczona aktywność w mediach społecznościowych. Internauci zaczęli analizować niemal każdy szczegół — brak wspólnych zdjęć, rzadsze publikacje czy ciszę wokół ich codzienności. Choć podobne sytuacje często wynikają po prostu z potrzeby prywatności, tym razem wiele osób zaczęło zastanawiać się, czy za kulisami ich relacji nie dzieje się coś trudnego. W sieci zaczęły pojawiać się liczne teorie i przypuszczenia, jednak obok nich bardzo wyraźnie wybrzmiewały też głosy nawołujące do większej delikatności. Wielu internautów podkreślało, że niezależnie od sytuacji para ma prawo przeżywać swoje emocje poza medialnym szumem. Szczególnie że życie po programie często okazuje się znacznie trudniejsze, niż mogłoby się wydawać z perspektywy ekranu. "Potrzebujemy przestrzeni i spokoju". Wspólne oświadczenie Marty i Damiana poruszyło fanów Po tygodniach spekulacji Marta i Damian zdecydowali się opublikować krótkie wspólne oświadczenie. Ten prosty komunikat dla wielu osób stał się jasnym sygnałem, że para rzeczywiście przechodzi bardziej wymagający moment. "Dziękujemy za wszystkie wiadomości i wsparcie. Ostatni czas był dla nas bardzo intensywny, dlatego potrzebujemy trochę przestrzeni i spokoju. Dziękujemy za zrozumienie. D&M" — napisali. To właśnie ton tego oświadczenia sprawił, że reakcje fanów były pełne empatii. Internauci zaczęli pisać przede wszystkim o wsparciu, zrozumieniu i życzeniach spokoju. Wielokrotnie pojawiały się słowa o tym, że niezależnie od tego, co dzieje się dziś w ich relacji, oboje zasługują na przestrzeń do przeżywania wszystkiego na własnych zasadach. SPRAWDŹ TEŻ: Samodzielnie wychowywała syna. Dziś Edyta Górniak wraca do przeszłości. Zdobyła się na poruszające wyznanie
Jeden SMS zmienił wszystko. 9 lat po ślubie i wciąż patrzą na siebie tak samo. Tak zaczęła się wielka miłość Agnieszki Sienkiewicz
Z dala od medialnego zgiełku stworzyli związek oparty na bliskości, zaufaniu i przyjaźni. Agnieszka Sienkiewicz i Mikołaj Gauer świętują 9. rocznicę ślubu – ich historia to opowieść o miłości, która dojrzewała przez lata, aż stała się bezpiecznym portem w codzienności.
Agnieszka Sienkiewicz i Mikołaj Gauer od 9 lat idą przez życie razem, z dala od blasku fleszy i medialnego szumu. Ich miłość narodziła się niespodziewanie — od jednego krótkiego SMS-a, który po latach znajomości zmienił wszystko. Dziś aktorka nie ukrywa, że to właśnie przy mężu odnalazła spokój, czułość i bezpieczną przystań, o jakiej zawsze marzyła. Poznajcie ich niezwykłą historię! Miłość Agnieszki Sienkiewicz i Mikołaja Gauera Choć Agnieszka Sienkiewicz należy do grona najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek, od lat konsekwentnie chroni swoją prywatność. Rok temu, z okazji 8. rocznicy ślubu, zrobiła jednak wyjątek i podzieliła się z fanami wyjątkowym каdrem z ukochanym mężem, Mikołajem Gauerem. Na romantycznym zdjęciu para tuli się do siebie, celebrując wspólne chwile w domowym zaciszu. „8 lat” — napisała krótko aktorka. Dziś ich historia wciąż wzrusza, bo zaczęła się zupełnie niepozornie — od jednego SMS-a, który po latach znajomości odmienił całe ich życie. On – biznesmen, ona – gwiazda takich hitów jak „Przyjaciółki” i „M jak Miłość”. Agnieszka Sienkiewicz odnalazła w Mikołaju Gauerze dokładnie to, czego zawsze pragnęła — spokój, czułość i poczucie bezpieczeństwa. Połączyły ich wspólne pasje, miłość do podróży i sportu, ale przede wszystkim wyjątkowa więź, która z czasem przerodziła się w głębokie uczucie. „Mam wspaniałego mężczyznę u boku. Jest oazą spokoju i daje mi duże oparcie, bardzo czegoś takiego potrzebowałam. Zawsze chciałam mieć spokojny port, w którym czeka na mnie ktoś, kto ogarnie mój wewnętrzny bałagan”, opowiadała w jednym z wywiadów [cytat za Fakt.pl]. Czytaj też: Kasia Cerekwicka została mamą. Artystka pokazała dziecko i pierwszy raz opowiedziała o kulisach macierzyństwa. Jej słowa chwytają za serce Ich miłość od początku rozwijała się z dala od blasku fleszy i medialnego zgiełku. Niewiele osób wiedziało, że Agnieszkę Sienkiewicz i Mikołaja Gauera łączy coś więcej niż wieloletnia znajomość. Znali się już od dekady, kiedy po wygranej aktorki w „Tańcu z Gwiazdami” Mikołaj wysłał jej krótką wiadomość z gratulacjami. Jeden SMS wystarczył, by między nimi na nowo pojawiły się emocje. Wkrótce umówili się na pierwszą randkę — tę wyjątkową, która stała się początkiem ich wspólnej historii. Dziś aktorka z uśmiechem przyznaje, że udział w programie naprawdę odmienił jej życie, bo właśnie wtedy odnalazła wielką miłość. "To był telefon, który odmienił moje życie. (śmiech) Mianowicie, ja się z moim mężem znałam już 10 lat i jak wygrałam "Taniec z gwiazdami", to po 10 latach mój mąż napisał mi SMS-a o treści: "Gratuluję". Tak się umówiliśmy na pierwszą randkę i tak został moim mężem", relacjonowała w rozmowie z Plejadą. Gdy zaczynali się spotykać, niewiele osób wiedziało, że ich relacja przerodziła się w coś więcej niż przyjaźń. Zakochani od początku bardzo chronili swoją prywatność, dlatego o ich kameralnym ślubie wiedzieli jedynie najbliżsi i przyjaciele. Agnieszka Sienkiewicz i Mikołaj Gauer powiedzieli sobie sakramentalne „tak” w maju 2017 roku, z dala od medialnego rozgłosu i blasku fleszy. „Z ogromną radością chciałabym Was poinformować, że od kilku dni mam przyjemność bycia Żoną. Ogromnie się cieszę, że udało się nam zachować intymność i prywatność w tym dniu”, informowała wówczas Agnieszka Sienkiewicz za pośrednictwem mediów społecznościowych. Agnieszka Sienkiewicz czule o mężu Agnieszka Sienkiewicz wielokrotnie podkreślała, że ogromnie ceni fakt, iż jej mąż nie jest częścią świata show-biznesu. Choć Mikołaj Gauer z wykształcenia jest operatorem filmowym i przez pewien czas pracował na planach zdjęciowych, szybko zdecydował się obrać inną drogę zawodową. Wybrał spokojniejsze życie z dala od reflektorów i medialnego zgiełku. Aktorka nie ukrywa, że właśnie dzięki temu ich relacja opiera się na naturalności, szczerości i prawdziwej bliskości, a nie na presji, którą często niesie życie w świecie show-biznesu. „Mój mąż już nie jest z branży. Dzięki Bogu może teraz być w domu, nie siedzieć na planie 12 godzin i odebrać dzieci ze szkoły, dać im obiad, kiedy ja jestem na planie, bo ma wolny zawód. Mój mąż rzeczywiście z wykształcenia jest operatorem filmowym, pracował trochę na planie, tak się poznaliśmy — zresztą prawie 17 lat temu, jak pracował przy pierwszym serialu, który robiłam. Dosyć szybko się przebranżowił, więc tych rozmów o pracy nie ma za dużo”, zwierzała się na łamach Plejady. Agnieszka Sienkiewicz i jej mąż strzegą życia prywatnego. Córki są dla nich całym światem W 2022 roku w rozmowie dla VIVA.pl, gwiazda podkreślała, że są jak ogień i woda. Zdarzają im się nieporozumienia czy burze, ale nic nie jest w stanie stanąć na drodze ich miłości. „Jesteśmy razem osiem lat i jak w każdym związku są burze. Kiedy pojawiają się dzieci też jest inaczej – zaczynają się dodatkowe emocje. Mój mąż jest osobą, która stoi za mną murem, zawsze. Oczywiście, gdy coś schrzanię, potwierdzi mi to, ale nigdy się ode mnie nie odwraca. To moja miłość i największe wsparcie. Ja staram się mu odwzajemnić tworząc to domowe ognisko. Chcę, żeby czuł się dobrze – dbam, gotuję. […] Ja jestem ogniem (śmiech). Krzyknę, trzasnę drzwiami. Mój mąż w takich sytuacjach ze stoickim spokojem prosi: „Mogłabyś nie krzyczeć tak bardzo?. […] Nie jest łatwo ze mną żyć, dlatego tym większy szacunek mam do mojego męża (śmiech)”, opowiadała. Ich życie prywatne niezmiennie pozostaje pilnie strzeżoną tajemnicą. Aktorka rzadko pokazuje rodzinę w mediach społecznościowych, a każda taka publikacja wywołuje poruszenie wśród fanów. Owocem miłości Agnieszki i Mikołaja są dwie córki – Zofia i Maria. Dziewczynki są dla zakochanych całym światem. Sprawdź też: Agnieszka Sienkiewicz: „Mam w sobie dużą ufność do losu. Wolę podjąć ryzyko niż utknąć w miejscu, w którym już nie chcę być” Na czym polega sekret związku pary? Choć pochodzą z dwóch odmiennych światów, ich związek opiera się na mocnym, niezmiennym fundamencie. Dla Agnieszki Sienkiewicz kluczowymi wartościami są miłość i szacunek, ale to przyjaźń stanowi prawdziwe spoiwo ich relacji. Aktorka wierzy, że zauroczenie z czasem przemija, a prawdziwą wartością jest wspólne milczenie, które nie krępuje, lecz daje poczucie bliskości. Nie ukrywa, że nie ma związków idealnych – każda relacja to codzienna praca, pokonywanie przeszkód i gotowość do kompromisów. „Wszystko opiera się też na solidnym fundamencie, którym jest przyjaźń. Zakochanie mija i cudownie, gdy po latach okazuje się, że zostajesz z osobą, z którą lubisz spędzać czas i nie przeszkadza wam cisza. Nie ma idealnych związków. Na wszystko trzeba pracować, pokonywać trudności i godzić się”, mówiła na łamach VIVY.pl. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Po bolesnej stracie Bartłomiej Topa odbudował swoje życie. Wszystko zmieniło się, gdy poznał Gabrielę. Dziś wychowują piątkę dzieci
Bartłomiej Topa kończy dziś 59 lat. Choć od lat należy do grona najbardziej cenionych polskich aktorów, rzadko mówi o swoim życiu prywatnym. U boku partnerki Gabrieli Mierzwiak stworzył jednak pełną ciepła patchworkową rodzinę, a narodziny bliźniaczek Jagody i Maliny całkowicie odmieniły jego codzienność.
Bartłomiej Topa niechętnie dzieli się szczegółami ze swojego życia prywatnego. Na czerwonym dywanie pojawia się jedynie przy wyjątkowych okazjach, skrupulatnie chroniąc prywatność swoich najbliższych. Wiadomo jednak, że aktor od lat buduje szczęśliwe życie u boku prawniczki Gabrieli Mierzwiak. Para wspólnie wychowuje bliźniaczki: Jagodę i Malinę, a dziś — w dniu 59. urodzin aktora — fani po raz kolejny przypominają sobie, jak ważne miejsce w jego życiu zajmuje rodzina. Bartłomiej Topa i Gabriela Mierzwiak — historia miłości. Kim jest partnerka aktora? Pochodzą z dwóch różnych światów, a połączyła ich miłość. Bartłomiej Topa i prawniczka Gabriela Mierzwiak wspierają się i świetnie uzupełniają. Są bratnimi duszami. Wspólnie kroczą przez życie i nie ukrywają swojego uczucia. Po raz pierwszy pojawili się na czerwonym dywanie w kwietniu 2019 roku. Media rozpisywały się na temat tajemniczej partnerki, która zapozowała u boku aktora. „Mój związek poza miłością oznacza też rodzinę. Dla mnie zupełnie nową, fascynującą”, zwierzał się aktor w rozmowie z Urodą Życia. CZYTAJ TAKŻE: Przed laty Iza Kuna była zakochana w Bartłomieju Topie. Aktor nie odwzajemniał jej uczuć Można powiedzieć… On – mężczyzna po przejściach, ona – kobieta z przeszłością. Oboje mają za sobą zakończone związki i niosą na swych barkach bagaż życiowych doświadczeń. Nie zamknęli się na miłość, a los w końcu postawił ich na swojej drodze. „Miłość jest stałą wartością. Wszystko jest zbudowane z miłości. Jest wyświechtaną, ale realną matrycą tego, co istnieje”, mówił Bartłomiej Topa w ElleMan.pl. Bartłomiej Topa: poprzednie małżeństwo, strata dziecka Bartłomiej Topa przez lata był związany z malarką Agatą Rogalską, z którą doczekał się dwóch synów. Niestety, ich młodszy synek, Kajetan, zmarł krótko po narodzinach. Chłopiec przyszedł na świat z poważną wadą serca. Mimo ogromnych starań lekarzy nie udało się go uratować. To dramatyczne wydarzenie na zawsze odcisnęło piętno na życiu aktora. „Śmierć Kajtka przewartościowała moje życie, spojrzenie na ludzi, na codzienność. Z myślenia o tym, że jest coś po, że będzie kiedyś, na myślenie, że najważniejsze jest to, co tu i teraz. Dzisiaj. Że nie ma przyszłości. I to jest mój raj”, zwierzał się w rozmowie z magazynem Pani. ZOBACZ TAKŻE: Syn Bartłomieja Topy znalazł wyjątkową pasję. Swoje talenty muzyczne szlifuje za granicą Gabriela Mierzwiak i Bartłomiej Topa: patchworkowa rodzina, adoptowane dzieci Gabriela Mierzwiak, partnerka Bartłomieja Topy, jest mamą dwóch adoptowanych córek – Idy i Nadii. Od zawsze marzyła o stworzeniu rodziny, jednak los postawił przed nią pewne trudności. Wraz z ówczesnym mężem podjęła decyzję o adopcji – krok, który odmienił jej życie i przyniósł bezwarunkową miłość. „Nie miałam żadnego lęku. Moje dziewczynki były obie bardzo małe — Ida miała siedem tygodni, Nadia była starsza, miała cztery i pół miesiąca. To była absolutna miłość od pierwszego wejrzenia, w jednym i w drugim przypadku. I tak jest do dzisiaj”, mówiła w podcaście Justyny Szyc-Nagłowskiej. Dziś Gabriela Mierzwiak i Bartłomiej Topa tworzą patchworkową rodzinę. W rozmowie z Urodą Życia aktor podkreślał, że stara się budować z dziewczynkami najlepszą relację. To procentuje, mają cudowną relację. „Jesteśmy obok siebie, obserwujemy się, stajemy się dla siebie nawzajem kimś ważnym, a ja na nowo definiuję swoją rolę. Dużo rozmawiamy, dzielimy się codziennością, wrażeniami z przeżywanych chwil. Starsza jeździ konno, młodsza ma mnóstwo energii i pomysłów – ten nowy dla mnie świat tętni realnym życiem", mówił. Czytaj też: Bartłomiej Topa z ukochaną tworzą patchworkową rodzinę i wychowują piątkę dzieci. "Wyzwanie każdego dnia" Bartłomiej Topa, Gabriela Mierzwiak, Gala Telekamery Tele Tygodnia 2020 Bartłomiej Topa, Gabriela Mierzwiak, Premiera filmu Miasto, Warszawa, 24.06.2021 Bliźniaczki Jagoda i Malina – dzieci Bartłomieja Topy i jego partnerki Pod koniec 2021 roku na świecie pojawiły się ich córeczki. Rodzice pękają z dumy! Jagódka i Malina są oczkiem w ich głowie. Gdy maleństwa szczęśliwie pojawiły się na świecie, para ujawniła, że oczekiwanie na narodziny wiązało się dla nich z dużym stresem. „Jak ja poszłam na pierwszą wizytę w przychodni i usłyszałam, co mi grozi ze względu na to, że jestem w takim wieku (39 lat, przyp. red) i że są bliźniaki, i co grozi dzieciom… Gdybym była bardziej wrażliwa, to bym chyba z tej ciąży się nie potrafiła cieszyć. 30 procent, że umrą oboje, 30 że jedno, 30 że mało zdrowe. Ja tak siedzę, wychodzę sobie i myślę: po co w ogóle ta ciąża? Po co kobiety się decydują, że kobiety, zamiast się cieszyć, mają jeden wielki stres”, mówiła Gabriela Mierzwiak w Mieście Kobiet. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze. W jednym z wywiadów aktor opowiedział o późnym ojcostwie. Sam uważa, że wiek to jedynie liczba. „Jest fantastycznie, w cholerę ciężko, ale jest naprawdę dużo frajdy i sensu w tym. […] Nie myślę o metryce, to tylko wymysł ludzki. Jasne, że widzę, że jest mi może ciężej, ale od tego są treningi, rehabilitacja, jazda na rowerze...”, mówił w podcaście WojewódzkiKędzierski. Chwila, w której Bartłomiej Topa dowiedział się, że zostanie tatą bliźniaczek, była dla niego niezwykle wzruszająca. Dziś z czułością opowiada o swoich córkach, którym poświęca każdą wolną chwilę. Nie ukrywa, że ojcostwo późniejszym wieku to dla niego wyjątkowe doświadczenie – możliwość patrzenia na świat oczami dzieci uznaje za coś głęboko poruszającego i inspirującego. „Jestem na etapie obserwowania świata, który był dla mnie totalnie niedostępny. Trudno obserwować dwie dziewuszki pięcio-, sześciomiesięczne, które mówią swoim językiem. [...] Są identyczne, ale my widzimy różnicę. Różnią się też charakterem”, zwierzał się. Aktor i jego partnerka dzielą się z fanami fotografiami z pociechami. Widać, że opieka nad maluchami sprawia dumnemu tacie ogromną radość i dodaje energii! SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Mało kto wie, co robił w przeszłości. Przed laty Bartłomiej Topa musiał tłumaczyć się funkcjonariuszom
Wszyscy wiedzieli o tym romansie. Kulisy tragicznej śmierci aktora z „Karate po polsku” łamią serce
Mija 15 lat od tragicznej śmierci Edwarda Żentary. Ceniony aktor, reżyser i dyrektor teatru przez lata uchodził za człowieka spełnionego — kochającego męża, ojca i artystę z pasją. Za zamkniętymi drzwiami zmagał się jednak z samotnością, depresją i emocjonalnym chaosem, który ostatecznie doprowadził go do dramatu. Historia jego życia do dziś porusza i pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi.
Od koszmarnej śmierci Edwarda Żentary mija właśnie 15 lat. Aktor i reżyser przez długi czas prowadził spokojne życie u boku żony Marty, z którą wychowywał syna Mikołaja. Dla rodziny potrafił zrezygnować z zawodowych ambicji i zwolnić tempo kariery. Wszystko zmieniło się jednak, gdy w jego życiu pojawiła się młodsza aktorka. Burzliwy romans, problemy w teatrze oraz narastająca depresja sprawiły, że Żentara znalazł się w miejscu, z którego — jak się okazało — nie widział już wyjścia. Edward Żentara — początek kariery Od dziecka fascynował się filmem, lecz gdyby nie słowa zachęty jego nauczycielki z polskiego, prawdopodobnie nigdy nie zostałby aktorem. Od samego początku rzucano mu kłody pod nogi. Słyszał, że brakuje mu potencjału, a wszystko przez... zbyt matowy głos. "Potem znów chciano się mnie pozbyć, bo nie umiałem pokazywać żadnych uczuć", żalił się Edward Żentara w jednym z wywiadów. Nie porzucił jednak marzeń, a lata później los się do niego uśmiechnął. Po studiach nie mógł opędzić się od propozycji filmowych i teatralnych, a dzięki kultowej już roli plastyka-karateki z filmu „Karate po polsku” entuzjaści kina zapamiętali jego twarz. CZYTAJ TAKŻE: Freddie Mercury miał córkę? Nowa biografia ujawnia tajemnicę sprzed 48 lat Choć był niezwykle utalentowany, to bardzo krytycznie oceniał wszystko, co robił. Jego podejście z czasem uległo zmianie. „Rzadko byłem zadowolony ze swojej pracy. Zamiast się cieszyć, szukałem dziury w całym. A potem stało się coś dziwnego: nadeszły lata chudsze, mniej grałem, lecz — ku mojemu zdziwieniu — nie zdołowałem się, tylko zacząłem myśleć pozytywnie. Zacząłem postrzegać życie w jaśniejszych barwach" — ujawnił Marii Jolancie Ostrowskiej w wywiadzie z 2009 roku. Edward Żentara, 06.11.2003 rok Jak się poznali Edward Żentara i żona Marta? Historia miłości Dziś możemy jedynie spekulować, że ta wewnętrzna przemiana Edwarda Żentary miała związek z kobietą, w której przez długi czas był szaleńczo zakochany. Martę — swoją przyszłą żonę — poznał, gdy występował w lubelskim teatrze. Była jeszcze studentką, początkującą aktorką stawiającą swoje pierwsze kroki. Zagrała postać Gałązki Jabłoni w Siekierezadzie, lecz dla ukochanego porzuciła marzenia o karierze na deskach teatru. Para postanowiła wziąć ślub. Marta zajmowała się domem i wychowywała ich wspólnego synka Mikołaja, a Edward Żentara... występował coraz rzadziej. Miał ku temu słuszny powód. Była nim oczywiście rodzina. "Na etacie w teatrze trzeba być nieustannie do dyspozycji. Rano kilkugodzinna próba, wieczorem spektakl. Brakuje czasu dla rodziny, przyjaciół, na normalne życie. Dlatego w pewnym momencie musiałem podjąć decyzję, co dalej. Wybrałem rodzinę i przyjaciół. Wolałem pojechać z bliskimi na dwa miesiące w góry niż robić karierę" — stwierdził w jednym w wywiadów. I dodał, że najchętniej relaksuje się w miejscu, które wraz z Martą przyjęli za swój bezpieczny azyl. ZOBACZ TAKŻE: To on pomógł jej wyjść z cienia bolesnych rozstań. Co naprawdę wiemy o mężczyźnie, który odmienił świat Agnieszki Chylińskiej po cichu i bez rozgłosu? "Mamy w górach dom i spędzamy tam każdą wolną chwilę. To idealne miejsce, by wypocząć i nacieszyć się otaczającą przyrodą. Szum strumyka, las, a od wiosny — przydomowy ogród... Żona jest po kursie florystycznym. Dzięki niej rozpoznaję krzewy, kwiaty. Wystarczy kilka dni, by zregenerować siły", powiedział w rozmowie z Marią Jolantą Ostrowską. Życie aktora powracało na właściwe tory. Cieszył się nim i nie brakowało mu motywacji, a dodatkowych sił dodawali mu ukochana i jego syn dodawali mu sił. W pewnym momencie całkowicie usunął się w cień, aby na pełen etat zająć się reżyserią i pisaniem scenariuszy. Niebywałe doświadczenie i wszechstronność pozwoliły mu po czasie przejąć pozycję dyrektora — najpierw teatru w Grudziądzu, a następnie Koszalinie. Edward Żentara, Telekamery 2007, 22.01.2007 rok Edward Żentara — niefortunny romans zrujnował mu życie Nic nie zapowiadało wówczas tragedii, która miała wydarzyć się kilka lat później... Wraz z objęciem kierownictwa w teatrze tarnowskim względnie poukładane życie Edwarda Żentary znów zaczęło wymykać mu się spod kontroli. To tam bowiem poznał inną kobietę — ćwierć wieku młodszą od siebie aktorkę, którą nieoczekiwanie obdarzył namiętnym uczuciem. Aby z nią być, odszedł od rodziny. Był to romans gorący, a zarazem burzliwy... O tym, że dyrektor ma kochankę, wiedzieli wszyscy. Dlatego sytuacja w zespole była napięta — reszta obsady zarzuciła mu faworyzowanie kobiety kosztem pozostałych. "Patrycja S., prywatnie moja partnerka życiowa, ma odpowiednie wykształcenie, jest absolwentką studia aktorskiego, w tarnowskim teatrze na 17 premier zagrała tylko jedną główną rolę i dwie drugoplanowe" — bronił swojego honoru na łamach lokalnego tygodnika. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Iwona Lewandowska nie planowała już miłości. On pojawił się znikąd i rozkochał ją jednym gestem Miłość do Patrycji zrujnowała go doszczętnie... Rozstawali się, aby kilka dni później znów do siebie wrócić. Dyrektor tarnowskiej sceny cierpiał na depresję. Leki w połączeniu z alkoholem, w którym topił rozpacz dnia codziennego — to wszystko wypalało go od środka i pchnęło do ostatecznego kroku, jakim było odebranie sobie życia. Pod koniec maja 2011 roku Edward Żentara został znaleziony martwy w wannie swojego służbowego mieszkania. Przeciął sobie żyły podudzia. Umierał i wykrwawiał się przez trzy dni w niewyobrażalnym bólu i cierpieniu... Przed śmiercią napisał list pożegnalny, którego dokładna treść do dziś pozostaje częściowo tajna. Jedynie ze szczątkowych informacji wiadomo, że przerosły go problemy w tarnowskim teatrze oraz kłopoty sercowe... Jeśli zaś i ty zmagasz się z myślami samobójczymi, odczuwasz smutek lub strach, zadzwoń pod telefon 800702222 do Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym. Jeśli jesteś niepełnolni/a skorzystaj z kolei z Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111. Tam zostanie Ci udzielona fachowa pomoc. Linie działają całodobowo. Edward Żentara, Lagow, 27.06.1986. Lubuskie Lato Filmowe LLF 86' <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgiB5iwP-198806d.jpg" width="1600" height="2511" alt="Lagow, 27.06.1986. Lubuskie Lato Filmowe LLF 86; n/z Edward Zentara.,Image: 429907024, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Tomasz Gawalkiewicz / Forum" title="Lubuskie Lato Filmowe Lagow LLF 86" /> Źródło: Pomponik.pl, kultura.onet.pl
Niedawno sfinalizowała rozwód, a teraz takie wieści. Sandra Kubicka znów jest zakochana
Sandra Kubicka potwierdziła, że po rozwodzie znów jest zakochana. Celebrytka podczas gali Fight Mode po raz pierwszy publicznie opowiedziała o nowym partnerze i zdradziła, jaki jest ich związek.
Sandra Kubicka oficjalnie potwierdziła, że po rozwodzie z Aleksandrem Baronem znów jest zakochana. Celebrytka zdobyła się na szczere wyznanie podczas gali Fight Mode i zdradziła, jaki jest jej nowy partner. Przy okazji wrócił także temat głośnych plotek o relacji z Mikołajem Roznerskim. Sandra Kubicka po rozwodzie z Baronem układa życie na nowo W marcu 2026 roku Sandra Kubicka i Aleksander Baron oficjalnie się rozwiedli. Choć byli małżonkowie doczekali się wspólnie syna, obecnie każde z nich skupia się na układaniu życia na nowo. Modelka od pewnego czasu coraz mocniej angażuje się również zawodowo, poświęcając uwagę organizacji freak fightowej Fight Mode, której została twarzą. To właśnie podczas pierwszej sportowej gali organizacji celebrytka pojawiła się publicznie i udzieliła kilku wywiadów. Jeden z nich szczególnie przyciągnął uwagę fanów i mediów. Sandra Kubicka po raz pierwszy otwarcie przyznała bowiem, że jest w nowym związku. Informacja błyskawicznie wywołała ogromne zainteresowanie, ponieważ od czasu rozwodu życie prywatne modelki pozostawało tematem licznych spekulacji. Teraz sama zdecydowała się rozwiać wszelkie wątpliwości. ZOBACZ TEŻ: Baron i Kubicka już po rozwodzie. Ona mówi o odzyskanej wolności, on o początku nowego rozdziału w życiu Kubicka potwierdziła nowy związek podczas gali Fight Mode W trakcie rozmowy dziennikarz organizacji Fight Mode zapytał Sandrę Kubicką, czy dostaje dużo wiadomości od mężczyzn na Instagramie. Celebrytka odpowiedziała bardzo stanowczo. – Nie, DM-ów nie dostaję prawie w ogóle od facetów – powiedziała. Po chwili reporter dopytał wprost, czy modelka ma partnera. Wtedy Kubicka zdecydowała się na szczere wyznanie, które natychmiast odbiło się szerokim echem w mediach i internecie. – Tak, jestem w związku. Spokojnie, on nie jest w ogóle zazdrosnym typem, poza tym nikt do mnie nie wysyła DM-ów z facetów. Ja mam 98 proc. kobiet obserwujących mnie – odpowiedziała z uśmiechem celebrytka. To pierwszy raz, gdy Sandra Kubicka tak otwarcie potwierdziła nową relację po zakończeniu małżeństwa z Aleksandrem Baronem. Celebrytka nie zdradziła jednak tożsamości nowego partnera ani szczegółów dotyczących ich znajomości. CZYTAJ TEŻ: To może być najgłośniejszy rozwód tego roku. Prawniczka muzyka ujawnia kulisy „On nie jest w ogóle zazdrosnym typem” – szczere wyznanie celebrytki Największą uwagę fanów zwróciły słowa Sandry Kubickiej o nowym partnerze. Modelka podkreśliła, że jej ukochany „nie jest w ogóle zazdrosnym typem”. Krótkie wyznanie wystarczyło, by w mediach społecznościowych natychmiast pojawiły się kolejne komentarze i spekulacje dotyczące jej życia uczuciowego. Celebrytka wyraźnie dawała jednak do zrozumienia, że obecnie czuje się szczęśliwa i spokojna w nowej relacji. Jednocześnie starała się zachować prywatność i nie ujawniała kolejnych informacji dotyczących partnera. Dla wielu fanów było to duże zaskoczenie, ponieważ jeszcze niedawno media rozpisywały się o możliwym romansie modelki z innym znanym celebrytą. Sandra Kubicka była wcześniej łączona z Mikołajem Roznerskim Na początku 2026 roku pojawiły się doniesienia dotyczące rzekomej relacji Sandry Kubickiej z Mikołajem Roznerskim. Plotki zaczęły krążyć po tym, jak modelka wystąpiła u boku aktora w jednym z odcinków programu „The Floor”. Według medialnych spekulacji celebryci mieli spotykać się również poza planem show. Pojawiały się nawet sugestie, że Sandra Kubicka i Mikołaj Roznerski wspólnie wybrali się do Rzymu. Doniesienia szybko obiegły portale plotkarskie i wywołały ogromne zainteresowanie internautów. Sama Kubicka była jednak wyraźnie zaskoczona całą sytuacją i zdecydowała się skomentować sprawę publicznie. Plotki o wspólnym wyjeździe do Rzymu wywołały poruszenie Sandra Kubicka stanowczo odniosła się do medialnych informacji dotyczących rzekomego romansu z Mikołajem Roznerskim. Celebrytka przyznała, że była zszokowana historiami publikowanymi przez portale plotkarskie. – Dawno nie wchodziłam w internet i uważam, że są jakieś granice absurdu. Jeden głupi portal, jakaś gazeta plotkarska, wrobiła mnie już w romans z Mikołajem Roznerskim. I taką historię wymyślili, że ja jestem w szoku – komentowała później w mediach. Tym samym modelka jasno dała do zrozumienia, że wcześniejsze doniesienia nie miały związku z jej obecnym partnerem. Dziś wiadomo już oficjalnie, że Sandra Kubicka rzeczywiście jest zakochana, jednak szczegóły nowej relacji nadal pozostają tajemnicą. Źródło: Plotek, Mr Blackmask
„List taki do Ciebie jest jedynym i ostatnim”. Tragedia przerwała ich kłótnię, słowa Kukulskiego brzmią jak przepowiednia
On spokojny domator, ona towarzyska, spragniona przygód. Byli jak ogień i woda, ale połączyła ich miłość od pierwszego wejrzenia. Na przekór plotkom stworzyli trwały związek. Pokonali kryzysy, a rozdzieliła ich tragiczna śmierć... Z okazji urodzin Jarosława Kukulskiego, przypominamy jego niezwykłą historię miłości z Anną Jantar. View Ediplayer on the source website Anna Jantar i Jarosław Kukulski: pierwsze spotkanie „Zaiskrzyło między nami od razu”, mówił w jednym z wywiadów Jarosław Kukulski. Długo mówiono, że poznali się na castingu do zespołu Waganci, gdzie szukano solistki. On był założycielem bandu, ona młodą wokalistką szukającą okazji do zaprezentowania większemu gronu swojego talentu. W castingu udział wzięła m.in. Maryla Rodowicz czy Anna Szmeterling, ale już po kilku pierwszych wersach, które zaśpiewała Anna Jantar wiedziano, że to ona zostanie nową wokalistką zespołu. „Na to, że znalazła się w zespole miała wpływ również jej niebagatelna uroda. Choć byłem kierownikiem zespołu nie chciałem chłopakom nic narzucać. Okazało się jednak, że nie mają wątpliwości. Solistką zostanie Ania”, wspominała słowa Jarosława Kukulskiego Agnieszka Jarczyk w Gazecie Ustrońskiej w 2016 roku. Para poznała się jednak nieco wcześniej: „Odkryłem ją w poznańskich klubach. Śpiewała w Od Nowa i w Nurcie, a ja nieco wcześniej byłem szefem artystycznym Nurtu, więc znałem wiele dziewcząt tam występujących m.in. Zdzisławę Sośnicką. Ania pojawiła się tam nieco później. Została mi przedstawiona przez znajomego jako nowy supertalent”, wyznał kompozytor. „Była niebezpiecznie chuda, dlatego wydawała mi się bardzo wysoka i miała bardzo cienkie nogi... Była bardzo szczupła i żeby nogi wydawały się zgrabniejsze, lekko je uginała”, wspominał pierwsze spotkanie. Anna Jantar i Jarosław Kukulski: wspólna twórczość Dziewiętnastoletnia Ania rusza z zespołem Waganci na pierwszą trasę koncertową. Na miejsce zbiórki młodą wokalistkę przyprowadza babcia, która prosi Jarosława Kukulskiego, by zaopiekował się Anią. Szybko między nimi zaiskrzyło. Rodzice piosenkarki, słysząc o romansie nastoletniej córki nie byli zadowoleni, więc para szybko postanowiła zalegalizować swój związek. W 1970 roku para wzięła ślub cywilny, rok później kościelny w jednym z poznańskich kościołów. Po rozwiązaniu zespołu Waganci, Anna Kukulska postanowiła spróbować sił w karierze solowej. Przyjęła pseudonim Anna Jantar. Utwory w dużej mierze tworzył dla niej ukochany mąż, Jarosław Kukulski. To on odpowiada za takie piosenki Anny Jantar jak „Tyle słońca…”, „Najtrudniejszy pierwszy krok”, „Mój tylko mój”, „Radość najpiękniejszych lot”, „Żeby szczęśliwym być”, „Wielka dama tańczy sama” czy „Moje jedyne marzenie”. Szybko stworzyli jedną z najpiękniejszych par polskiej estrady. On ceniony kompozytor, ona artystka o anielskim głosie. Wielu zazdrościło im nie tylko wielkiej miłości, ale przede wszystkich współpracy. Układ kompozytor-wokalistka pozwolił im podbijać rynek muzyczny w rekordowym tempie. ,,Jarek nie tylko pomaga mi w doborze repertuaru, ale przede wszystkim sam go dla mnie tworzy. Zwykle też jest kierownikiem muzycznym wszystkich mych nagrań. Potrafi godzinami siedzieć przy fortepianie. Jeśli pisze dla mnie, jednocześnie ze mną ćwiczy, próbuje. Uważam, że podczas komponowania piosenki powinna istnieć współpraca między kompozytorem i wykonawcą, i tak właśnie jest w naszym przypadku”, mówiła Anna Jantar w jednym z wywiadów. Jarosław Kukulski, 1976 r. View Burdaffi on the source website ,,Byliśmy ze sobą na co dzień, cały czas, ułatwiało nam to szalenie współpracę, i stąd tyle utworów powstało. Jarek ma dość lekką rękę, że tak powiem, do pisania przebojów. On jest w ogóle tzw. melodykiem i potrafi pisać przeboje, aczkolwiek nie zawsze te piosenki akurat, które jemu wydają się przebojowymi, stają się przebojami i odwrotnie - te, które wydawałoby się, że nic nie zwojują, stają się przebojami”, dodawała. „Sukcesami dzielimy się po połowie i jak do tej pory... jesteśmy szczęśliwym małżeństwem”, mówiła z kolei w rozmowie z Lechem Nowickim. Zobacz też: Elżbieta Czyżewska przyjęła Joannę Pacułę pod swój dach, a później zerwały kontakt. Historia relacji aktorek Anna Jantar i Jarosław Kukulski: doczekali się córki W latach 70. przechodzą sprawdzian swojego związku. Anna Jantar zaszła w ciążę. Niestety początkowe miesiące nie były dla niej łatwe: „Okazało się, że mamy konflikt serologiczny. Ania zaszła w ciążę, ale źle ją znosiła, miała zatrucie ciążowe. Gasła w oczach. Lekarze radzili, żebyśmy usunęli ciążę. Pamiętam noc po rozmowie z nimi. Ania leżała w łóżku, a ja klęczałem przy niej. Podjęliśmy decyzję, że rankiem przerwie tę ciążę, ale po cichu modliliśmy się o cud. W końcu zasnęliśmy. Po przebudzeniu Ania powiedziała: »Jarek, chcę coś zjeść, najlepiej na ciepło«. Babcia natychmiast ugotowała rosołek. Ania zjadła go i, o dziwo, nie miała mdłości. Wymodliliśmy cud!”, wyznał Jarosław Kukulski w jednym z wywiadów. Co ciekawe, Anna Jantar początkowo myślała, że na świat przyjdzie chłopiec (wybrała nawet imię!). „Pamiętam tylko jedną sytuację, kiedy nie miała ochoty na spotkania, autografy. To było w Sopocie w 1975 roku. Była chora i wycieńczona, za kulisami czuwał lekarz. Wprost ze sceny karetka zawiozła ją do szpitala, gdzie rozegrała się najważniejsza dla niej i Jarka batalia o ratowanie życia nienarodzonego jeszcze dziecka”, wspominał Marcin Kalita słowa mamy Anny Jantar. Na świat przyszła jednak dziewczynka, której para dała na imię Natalia. Po narodzinach córki Anna Jantar zrobiła sobie chwilową przerwę od koncertowania. Gdy powróciła do muzyki, znów była na szczycie. Zdrady i kłótnie? Czyli jak wyglądało małżeństwo Kukulskich Jarosława Kukulskiego i Annę Jantar łączyła miłość do muzyki, ale poza tym byli jak ogień i woda. I choć współpraca muzyczna toczyła się świetnie, to ich miłość daleka była od ideału. W książce „Nie wrócą te lata. Autobiografia i listy do męża”, opisującej życie Ireny Jarockiej, zostały zawarte informacje o tym, jak naprawdę wyglądało małżeństwo Kukulskich. Anna Jantar próbuje sił z innymi kompozytorami, kieruje się w muzykę rockową, co nie do końca podoba się Jarosławowi Kukulskiemu. Coraz częściej plotkuje się o kryzysie w związku pary. Padają oskarżenia o zdrady i romanse. Jarosława Kukulskiego łączono z Ireną Jarocką i Urszulą Sipińską. Szczególnie głośno było o relacji Jarosława Kukulskiego z Ireną Jarocką, dla której stworzył kilka utworów. „Jantar i Jarocka zawsze rywalizowały, ale mówiono, że ich wzajemna niechęć tak naprawdę powodowana była zazdrością o faceta”, mówił informator Faktu. Sama Jarocka nigdy nie potwierdziła tych doniesień, ale nie ukrywała rywalizacji z Anną Jantar: „Kiedy żyła Ania, była między nami jakaś podświadoma rywalizacja, ale w dobrym tego słowa znaczeniu. Pewnie były też pretensje, na przykład, że podrabia moje kostiumy, podobnie się ubiera. Ale to takie ludzkie. Mogła mieć pretensje z powodu moich fanów. Fani Ani i moi bardzo ze sobą walczyli. Robili sobie jakieś brzydkie kawały. Czasami, gdy wychodziłyśmy razem z koncertów, dochodziło do nieprzyjemnych sytuacji. Szczerze mówiąc, tę rywalizację odczuwam do dzisiaj”, mówiła jeszcze przed śmiercią Jarocka. Po latach Jarosław Kukulski wyznał, że plotki rozpuszczano celowo, by zniszczyć ich współpracę. Przeczytaj również: Anna Jantar i Irena Jarocka – to dwie wielkie gwiazdy lat 70. Jak naprawdę wyglądały kulisy ich relacji? Tragiczna śmierć Anny Jantar W tym czasie Anna Jantar postanowiła spróbować swoich sił w Stanach. To nie podoba się Jarosławowi Kukulskiemu, który przyznał po latach: „Bardzo walczyłem o to, żeby nie pojechała do tych Stanów, po raz pierwszy się bardzo mocno przeciwstawiłem Ani, do tego stopnia, że bardzo poważnie się pokłóciliśmy. Powiedziałem, że nie chcę, żeby jechała, bo należy się Natalii, nie chcę, żeby zostawiała ją na tak długo, że nie powinna wyjeżdżać”, mówił Jarosław Kukulski w 2007 roku w programie Zofii Czernickiej Mój dekalog. Mimo to Anna Jantar spakowała walizki i 27 grudnia 1979 roku wyleciała do Stanów. Para rozstała się w kłótni. Wokalistka szybko zaczęła jednak tęsknić za rodziną i po kilku miesiącach oznajmiła, że wraca. „Zadzwoniła w przeddzień lotu z prośbą, żebym wyjechał po nią na lotnisko z Natalią i z mamą, a ja powiedziałem dobrze, daję Ci mamę. Jedyne, co sobie wyrzucam, to może to, że gdybym wiedział, że cokolwiek się przytrafi to na pewno bym tak nie potraktował Ani w tak oschły sposób, wtedy jak zadzwoniła”, mówił z żalem Jarosław Kukulski w programie Zofii Czernickiej Mój dekalog. Córka Anny Jantar i Jarosława Kukulskiego choć była na miejscu zdarzenia, miała wówczas zaledwie cztery lata. Nie wiedziała, co się wydarzyło. Jak przyznał Jarosław Kukulski w programie Mój dekalog, Natalię Kukulską o śmierci mamy poinformowano dopiero rok później. Do małej dziewczynki dotarło to jednak dużo później: „Uświadomiła sobie to dopiero po dwóch latach po jej śmierci, jak był program o Ani nadawany”, przyznał. Jakiś czas temu pisano, że Anna Jantar wracała do Polski, by powiadomić Jarosława Kukulskiego, że podjęła decyzję o rozwodzie. Według Faktu miała nagrać piosenkę, w której ostatecznie chciała pożegnać się z mężem. „Dwa, może trzy tygodnie przed powrotem z USA do Polski Ania zadzwoniła do mnie i poprosiła, żebym napisał dla niej tekst o rozstaniu, o byłym mężu – tak powiedziała o Jarku, i o miłości, która umarła…”, wyznał Janusz Kondratowicz w książce Marioli Pryzwan Bursztynowa dziewczyna. Anna Jantar we wspomnieniach. Niestety 14 marca 1980 roku Anna Jantar zginęła tragicznie w katastrofie samolotu, który leciał z Nowego Jorku do Polski. W zgliszczach znaleziono wzruszający list, który Jarosław Kukulski napisał do Anny Jantar, zapewniając w nim o swojej miłości. To, co najbardziej jednak porusza to zdanie, w którym pisze, że jest to ostatni list do ukochanej. W świetle późniejszych wydarzeń, ta deklaracja brzmi wyjątkowo dramatycznie: „Kocham Cię całym sercem i możesz liczyć na mnie w każdej sytuacji, a czy Ty odczytasz moją spowiedź jako słabość czy też jako miłość, której trzeba pomóc, to zależy tylko od Ciebie. Szczęście nasze, Anusiu, zależy tylko od nas samych. By jednak to było możliwe, musimy tego chcieć obydwoje. Całuję Cię mocno, Twój Jarek. PS. List taki do Ciebie jest jedynym i ostatnim. Gdybym musiał go pisać po raz wtóry, będziesz musiała chyba dokończyć go sama”, brzmi treść listu. Czytaj też: Przeczytaj również: Ich ślub przypominał towarzyski happening. Historia miłości Zbyszka Cybulskiego i Elżbiety Chwalibóg Jedna z wersji mówi, że do Polski ze Stanów Anna Jantar przyleciała tylko po to, by zabrać mała Natalię i pożegnać się z mężem. A może jednak też chciała podjąć próby odbudowania związku? Tego niestety nigdy się nie dowiemy... Jarosław Kukulski przez lata zmagał się z tętniakiem aorty brzusznej. Zmarł 13 września 2010 roku. Źródło: Mariola Pryzwan Bursztynowa dziewczyna. Anna Jantar we wspomnieniach; Marcin Wilk Tyle słońca. Anna Jantar. Biografia; Fakt, Party; program Mój Dekalog, Gazeta Ustrońska
Tina Turner przeszła w życiu przez piekło. Dopiero ten mężczyzna dał jej prawdziwe życie
Tina Turner przez lata zmagała się z traumą po małżeństwie z Ike’em Turnerem. Wszystko zmieniło się, gdy w 1986 roku na jej drodze pojawił się Erwin Bach. Producent muzyczny został jej największym wsparciem w chorobie, rodzinnych tragediach i najtrudniejszych momentach życia. Ich historia trwała 37 lat i zakończyła się dopiero wraz ze śmiercią artystki.
Przeszła w życiu przez piekło, ale nigdy się nie poddała. Przed dwie dekady była żoną Ike'a Turnera – na scenie showmana, prywatnie kata, który zgotował jej piekło. Gdy Tina Turner rozwiodła się z nim, poczuła niewyobrażalną ulgę. Dopiero dekadę później była w stanie stworzyć szczęśliwy związek. Na jej drodze stanął wówczas Erwin Bach. Przez 37 lat byli niemal nierozłączni. Wielka artystka o niezwykłej sile ducha, której nic nie było w stanie złamać, odnalazła swoją przystań. Trwali u swego boku na przekór wszystkiemu. To prawdopodobnie on czuwał przy niej do końca. Oto historia ich miłości. View Ediplayer on the source website Drugi mąż Tiny Turner. Gdzie się poznali? 24 maja 2023 roku media obiegła informacja o śmierci Tiny Turner. Jak przekazał jej rzecznik, królowa rock'n'rolla odeszła spokojnie w swoim domu w Kusnacht niedaleko Zurychu w Szwajcarii. W ostatnich latach toczyła zaciętą walkę z chorobą. Zgasła jednak z przyczyn naturalnych. Prawdopodobnie do końca czuwał przy niej ukochany, Erwin Bach... Był rok 1976, gdy 37-letnia Tina Turner usłyszała od sądu upragnione słowa: „Orzekam rozwód”. Chwilę wcześniej wokalistka uciekła od pierwszego męża, który sterował jej karierą, ograniczał jej wolność i podnosił na nią wielokrotnie rękę. Pełna traum artystka potrzebowała aż dekady, by ponownie otworzyć swoje serce. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Paulina Młynarska nie może żyć bez Indii, a Dorota Wellman? Nie wyobraża sobie domu poza Polską Udało się to w roku 1986, kiedy przyleciała koncertować do Niemiec. Ówczesny agent gwiazdy poprosił swojego przyjaciela o odebranie Tiny Turner z lotniska Kolonia-Bonn. Przystojnym opiekunem piosenkarki okazał się producent muzyczny Erwin Bach. „Był 16 lat młodszy ode mnie. Miał wtedy 30 lat i najładniejszą twarz. Nie można tego opisać. To było szalone. Pomyślałam: „skąd się wziąłeś”. Był naprawdę przystojny”, pisała potem gwiazda. Artyści szybko się w sobie zakochali. Pochodzącemu z Niemiec producentowi nie przeszkadzała sława wybranki serca. Jak powtarzał on wiele razy publicznie, po prostu „robił swoje”. Po swojemu też oświadczał się Tinie. Aż dwa razy! „Zapewne zaskoczyło go trochę, kiedy odparłam za pierwszym razem: „Nie potrafię ci odpowiedzieć”. Wiedziałam tylko, że nie jestem ani na tak, ani na nie. Działo się to w 1989 roku, byliśmy razem od trzech lat”, wspominała w swojej książce wokalistka. Tina Turner z drugim mężem Erwinem, 1990 Tina Turner i Erwin Bach — historia miłości Na kolejne oświadczyny przyszło artystce poczekać ponad dwie dekady. „Tym razem doskonale wyczuł moment. Wraz z przyjaciółmi pływaliśmy po Morzu Śródziemnym jachtem Lady Marina, należącym do naszego znajomego Sergia. Patrząc z perspektywy czasu, powinnam się była domyślić, że wydarzy się coś ważnego. Byliśmy akurat w ładnym miejscu, ale nie dość romantycznym dla Erwina. Dowiedziałam się później, że radził się Sergia, który zasugerował, byśmy popłynęli na grecką wyspę Skorpios”, pisała w autobiografii My Love Story dodając, że do zaręczyn doszło dnia kolejnego. Artystka zeszła na kolację, podczas której wszyscy byli ubrani na biało. Po posiłku jej wieloletni partner ponownie poprosił ją o rękę. Dopiero przy tym podejściu, w wieku 73 lat, ulubienica publiczności pozbyła się wszelkich obaw i była pewna, że chce sformalizować związek z Erwinem. Ostateczne TAK powiedzieli sobie w 2013 roku w lipcu. Wesele odbyło się nad jeziorem zuryskim w Szwajcarii, gdzie para od lat mieszkała. Tina Turner powtarzała, że to Erwin Bach jest jej pierwszym mężem, ponieważ poprzedni ślub wzięła z przymusu. Tina Turner z drugim mężem Erwinem, 2015 Drugi mąż uratował życie Tiny Turner. Przeszczep nerki, śmierć syna Niestety, niedługo małżonkowie nacieszyli się miłosną sielanką, bo już 11 miesięcy po weselu Tina Turner trafiła do szpitala. Piosenkarka doznała udaru mózgu. I choć ten nie miał dla niej przykrych konsekwencji na kolejne lata, przy okazji badań okazało się, że gwiazda cierpi m.in. na niewydolność nerek. Dwa lata później stwierdzono też u niej nowotwór jelita. Jego część wkrótce wycięto. Do rozwiązania pozostała powracająca zła praca nerek. Same leki przestały działać, niektóre wręcz niszczyły jej organizm. Przełomowym momentem dla Tiny i jej małżeństwa był koniec roku 2016, kiedy to artystka myślała o samobójstwie. Jej nerki pracowały prawidłowo jedynie w 20%. Nie chciała być dla nikogo ciężarem. Zapisała się nawet do organizacji pomagającej w przeprowadzeniu eutanazji. Mąż legendarnej piosenkarki przerwał ciąg mrocznych myśli ukochanej i zaproponował, że odda jej swoją nerkę. Już w kwietniu kolejnego roku lekarze dokonali przeszczepu. Ten początkowo nie chciał się przyjąć, ale dzięki ogromnej determinacji medyków, ostatecznie wszystko się powiodło. Organizm producenta muzycznego szybko się zregenerował, a Tina Turner przez sześć lat żyła z trzema nerkami. Ukochany był przy Tinie także w 2018 roku, gdy jej syn popełnił samobójstwo. Craig Reymond podjął decyzję o śmierci tak nagle, że nawet jego ukochana mama nie do końca rozumiała, dlaczego. „Myślę, że miała na to wpływ samotność, ale kiedy doszukuję się w tym prawdy, zastanawiam się, dlaczego nie zadzwonił do swojej dziewczyny, która ciągnęła go do góry? Był introwertykiem. Craig był bardzo nieśmiały. Nasze ostatnie rozmowy były zupełnie inne, ale zrozumiałam to dopiero po jego samobójstwie”, mówiła Tina Turner dla TMZ. Piosenkarka wycierała łzy w ramię męża, który na co dzień chronił ją od trosk i nerwów. CZYTAJ TEŻ: To one były dziewczynami Bonda u boku Pierce’a Brosnana. Jedna zdobyła Oscara, druga została gwiazdą Marvela Para od około 27 lat mieszkała w Szwajcarii. Wokalistka zrzekła się w 2013 roku amerykańskiego obywatelstwa. Do końca cieszyła się z każdej chwili życia, które dopiero przy boku drugiego partnera zaczęła na nowo. „Jestem silna. Przeszłam przez rozwód, odseparowanie od mojej rodziny. Nigdy nie dałam się złamać. Nie jestem alkoholiczką, nigdy nie paliłam, nigdy nie brałam narkotyków. Przebrnęłam przez katastrofę mojej przeszłości czysta. Dotarłam niezniszczona”, podsumowywała w wywiadzie Daily Express. W 2020 roku gwiazda ponownie dała o sobie znać. Na zaproszenie DJ Kygo odświeżyła swój przebój „What’s Love Got To Do With”. „Nie mogę uwierzyć, że 17 lipca, w piątek wypuszczam wspólny utwór z Tiną Turner! 'What’s Love Got To Do With' to jedna z moich ulubionych piosenek wszech czasów, a praca z tak legendarną artystką wydaje się surrealistyczna! Nie mogę się doczekać, aż wszyscy to usłyszycie”, pisał muzyk. Tina Turner odeszła tak, jak chciała – na własnych warunkach, w domowym zaciszu i otoczona tymi, których kochała... Z nami pozostaną zaś na zawsze jej wielkie przeboje. Tina Turner z drugim mężem Erwinem, 2018 rok
Kilkanaście lat temu siatkarz polskiej reprezentacji stracił głowę dla pięknej Polki. A wszystko zaczęło się od jednej wiadomości. Dziś wychowują czwórkę dzieci
Dziś Wilfredo Leon zachwyca kibiców na największych siatkarskich arenach świata, ale poza boiskiem od lat buduje równie wyjątkową historię. Wszystko zaczęło się od internetowej wiadomości i rozmowy, która miała dotyczyć sportu. Z czasem narodziło się uczucie, ślub i wielka rodzina. Dziś reprezentant Polski razem z Małgorzatą wychowuje czworo dzieci i pokazuje, że to nie kariera, a dom, który wspólnie budują pozostaje dla niego najważniejszy.
Historia Wilfredo Leona i Małgorzaty Gronkowskiej mogłaby stać się scenariuszem romantycznego filmu. Wszystko zaczęło się od internetowej rozmowy, która z czasem przerodziła się w jedną z najbardziej romantycznych opowieści polskiego sportu. Miała być rozmowa o siatkówce i wywiad z wschodzącą gwiazdą, jednak pojawiło się uczucie, które całkowicie odmieniło ich życie. Dziś reprezentant Polski i jego żona tworzą szczęśliwą rodzinę z czworgiem dzieci, a ich historia udowadnia, że największe miłości często rodzą się wtedy, gdy nikt się ich nie spodziewa. Wilfredo i Małgorzata Leon: od internetowej znajomości do wielkiej miłości Dziś Wilfredo Leon jest jedną z największych gwiazd siatkówki i od 2019 roku reprezentantem Polski. Sportowiec o kubańskich korzeniach niemal od razu zaskarbił sobie sympatię kibiców, którzy pokochali go nie tylko za widowiskową grę, ale także za charyzmę i ogromne emocje, jakie wnosi na boisko. Ale sukcesy odnosi nie tylko w siatkówce, a także w miłości. Wspólnie z ukochaną, Małgorzatą, stworzyli relację, która przez lata stała się dla nich prawdziwą podporą. Co ciekawe, wszystko zaczęło się zupełnie niepozornie — od jednej wiadomości wysłanej przez internet. Małgorzata Gronkowska chciała przeprowadzić z nim wywiad. Początkowo rozmawiali wyłącznie o sporcie, treningach i siatkarskiej codzienności. Z czasem jednak ich rozmowy zaczęły trwać coraz dłużej, a zawodowe tematy ustąpiły miejsca prywatnym wyznaniom, wspólnym emocjom i rodzącej się bliskości. „Wilfredo Leon był siatkarzem, który robił duże wrażenie. Był bardzo młody, określano go mianem "cudownego dziecka siatkówki". Z drugiej strony był totalnie niedostępny, jeśli chodzi o rozmowy. Niewielu dziennikarzy miało możliwość przeprowadzenia z nim wywiadu czy większej interakcji. Chciałam zostać osobą, która do tej rozmowy doprowadzi”, opowiadała Małgorzata Gronkowska w rozmowie z TVP Sport. Choć wszystko miało zakończyć się publikacją wywiadu, stało się dokładnie odwrotnie. Do rozmowy nigdy nie doszło, bo między nimi pojawiło się coś znacznie ważniejszego. Miesiące internetowego kontaktu sprawiły, że stworzyli wyjątkową więź jeszcze zanim spotkali się po raz pierwszy. Gdy w 2011 r. zobaczyli się w Gdańsku podczas finału Ligi Światowej, było już jasne, że to znajomość, która może odmienić całe ich życie. „Przez jego kolegów z drużyny udało się do niego dotrzeć. Zaczęliśmy rozmawiać. Przyznam szczerze, że do takiego wywiadu, o którym zawsze marzyłam, nigdy nie doszło, ponieważ szybko przeszliśmy na kwestie prywatne i znajomość poszła w trochę innym kierunku, niż na początku oczekiwałam”, dodawała ukochana siatkarza w komentarzu dla TVP Sport. A w rozmowie z halo tu Polsat tak opowiadała o kulisach ich znajomości: „Była to relacja na odległość, która w końcu po przyjeździe Wilfredo do Polski przerodziła się w taki prawdziwy, normalny związek. [...] Ja w tamtym czasie tworzyłam treści na stronę o tematyce siatkarskiej, więc byłam w temacie, wiedziałam, kim jest Wilfredo. Zawsze interesowało mnie to, jaką osobą jest poza boiskiem. Ponieważ on na boisku wygląda na takiego charakternego siatkarza. I akurat uczyłam się wtedy hiszpańskiego i pomyślałam, że mogłabym wykorzystać moje umiejętności językowe do przeprowadzenia jakiegoś wywiadu z Wilfredo”. Z kolei sam Wilfredo Leon nie ukrywał, że pierwsze spotkanie z Małgorzatą zrobiło na nim ogromne wrażenie. Sportowiec przyznał, że od początku czuł, iż między nimi pojawiło się coś wyjątkowego. Chemia, która wcześniej budowała się w wiadomościach i długich rozmowach, okazała się jeszcze silniejsza w rzeczywistości. „Zwykle, jak widzi się kogoś przez Skype'a czy na Facebooku, to jest to bardziej skomplikowane niż w rzeczywistości. Jednak, kiedy zobaczyłem ją pierwszy raz na żywo, byłem zaskoczony. To było "wow”, opowiadał [cytat za plejada.pl]. Czytaj też: Krystyna Zachwatowicz-Wajda odebrała wyjątkowy tytuł. W tle wielka historia miłości z Wajdą Od tamtego momentu wszystko potoczyło się błyskawicznie. Choć ich codzienność wypełniały treningi i życie podporządkowane sportowi, Wilfredo Leon i Małgorzata Gronkowska coraz mocniej upewniali się, że chcą iść przez życie razem. „Widzieliśmy się przy okazji meczów, gdy byłem za granicą lub gdy Małgosia przylatywała na Kubę. Ja jednak nie mogłem się do niej wybrać, nawet w wakacje. Na Kubie mój paszport był własnością państwa. Wydawali mi go dopiero przy okazji meczów reprezentacji. Poza zawodami leżał w sejfie”, tłumaczył sportowiec. Każda kolejna rozmowa i każde spotkanie tylko umacniały ich relację. W świecie pełnym presji, ciągłych wyjazdów i sportowych emocji udało im się stworzyć coś trwałego — związek oparty na bliskości, wsparciu i ogromnym uczuciu. „Zakochałem się dosyć szybko i intensywnie. Dalej rozmawialiśmy w sieci, mimo że ja na Kubie miałem duży problem z internetem, ale ona miała dużą cierpliwość. Czekała. No i budowaliśmy to co dzisiaj mamy, czyli rodzinę”, opowiadał siatkarz w rozmowie z halo tu Polsat. Ślub Wilfredo Leona i Małgorzaty Gronkowskiej Po kilku latach związku para zdecydowała się na kolejny ważny krok. Wilfredo Leon i Małgorzata Gronkowska pobrali się w czerwcu 2016 r. Rok wcześniej siatkarz otrzymał polskie obywatelstwo, a Polska z czasem stała się nie tylko miejscem jego sportowych sukcesów, ale także domem dla całej rodziny. „Wiążę się z Polską na całe życie. W najbliższym czasie planuję tu wziąć ślub i założyć rodzinę. To były najważniejsze powody wybrania Polski jako mojego nowego kraju”, mówił na łamach Przeglądu Sportowego. Małgorzata niezmiennie towarzyszy ukochanemu w najważniejszych momentach jego kariery. Wspiera go podczas wielkich turniejów, emocjonujących meczów i chwil ogromnej presji, ale jest także obok w zwyczajnej codzienności, z dala od świateł reflektorów. Czytaj też: Paweł Staliński zakochał się na parkiecie. Mało kto wie, kim jest jego ukochana Rodzina jest dla nich najważniejsza Dziś zakochani wspólnie pielęgnują nie tylko swoją miłość, ale przede wszystkim rodzinę, która z każdym rokiem staje się coraz większa. Zaledwie rok po ślubie na świat przyszła ich córka Natalia, całkowicie zmieniając codzienność Wilfredo Leona i Małgorzaty Leon. Dla obojga był to początek zupełnie nowego etapu — pełnego wzruszeń, odpowiedzialności i rodzinnego szczęścia. W listopadzie 2019 r., małżonkowie powitali na świecie syna Cristiana. Kilka lat później zakochani znów mieli powód do radości. W 2023 r. urodziła się ich córeczka — Selena. Narodziny dziewczynki stały się dla nich następnym wyjątkowym momentem i kolejnym pięknym rozdziałem w historii ich związku. Na tym jednak szczęśliwe chwile się nie zakończyły. 20 maja 2026 roku para doczekała się narodzin kolejnego dziecka. Wilfredo Leon całą uwagę kieruje na rodzinę. Choć codzienność bywa wymagająca nigdy nie ucieka od obowiązków. Wręcz przeciwnie — nawet po intensywnych treningach i wyczerpujących meczach stara się być obecnym tatą i aktywnie uczestniczyć w wychowaniu dzieci. To właśnie wtedy z gwiazdy światowej siatkówki zmienia się przede wszystkim w czułego męża i oddanego ojca. W domu nie liczą się medale, sportowe statystyki ani kolejne zwycięstwa. Najważniejsze są wspólne chwile, codzienny chaos i czas spędzony razem. "Jest to zwykle okienko między treningami, bo nawet nam podczas zgrupowania kadry ciężko jest tak normalnie porozmawiać na wszystkie tematy, które się każdego dnia pojawiają. Na pewno nie jest to łatwe. Mamy dzieci, mamy też gromadkę zwierząt, więc tych zadań jest sporo. Te dni są dosyć intensywne. Ale mam duże wsparcie w Wilfredo i, mimo że jest wtedy poza domem, to jednak dostaję od niego dużo wsparcia. Bierze udział czynny w rozmowach z dziećmi”, opowiadała Małgorzata Leon w rozmowie z Halo tu Polsat. Z kolei kilka lat wcześniej w komentarzu dla Polsat Sport mówiła: „Wilfredo jest znakomity nie tylko na boisku. Jest także świetnym mężem i ojcem. Nawet gdyby zakończył karierę, to wiem, że jest bardzo dobrym człowiekiem. Duży wpływ na to mieli jego rodzice. Duma mnie rozpiera za każdym razem, kiedy jest na boisku i poza nim”. Całej rodzinie życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
„Dla niej chcę wszystko dobrze sformułować". Przypominamy wywiad Jerzego Bralczyka i jego żony dla VIVY!
Poznali się przypadkiem na warszawskim dworcu. Dziś tworzą jedną z najbardziej inspirujących par intelektualnych w Polsce. Poznaj kulisy relacji Lucyny Kirwil i Jerzego Bralczyka. Od pierwszej rozmowy po wspólne rytuały językowe.
Niektórzy spotykają się w kawiarni, inni w pracy – a Lucyna Kirwil i Jerzy Bralczyk? Ich pierwsze spotkanie odbyło się w miejscu, które trudno uznać za romantyczne… A jednak! To właśnie na warszawskim Dworcu Centralnym, ponad 40 lat temu, los po raz pierwszy zetknął ich drogi. I choć nie pachniało tam różami, między nimi natychmiast zaiskrzyło. Od tamtej pory ich miłość nie tylko przetrwała próbę czasu, ale każdego roku staje się silniejsza. Historia miłości Jerzego Bralczyka z żoną. Kim jest Lucyna Kirwil? Są parą, która inspiruje – nie tylko siłą uczucia, ale i intelektualną więzią. Profesor Jerzy Bralczyk, który dziś obchodzi urodziny, od dekad edukuje Polaków w zakresie języka polskiego i jego niuansów. Jego żona, Lucyna Kirwil, to uznana psycholożka, wykładowczyni i badaczka, zajmująca się tematami emocji, mediów i młodzieży. Oboje ciekawi świata, ludzi i – co najważniejsze – siebie nawzajem. W jednym z wywiadów pani Lucyna zdradziła, że na początku ich relacji czuła tremę, rozmawiając z Jerzym Bralczykiem. Obawiała się, że jako wybitny językoznawca może analizować każde jej słowo. „Obawa o to, jak mówię, przyszła wtedy, gdy wiedziałam już, że nam na sobie zależy i stało się jasne, że coś z tego może być. Wtedy mi zależało, żeby nie wypaść źle. Czasami myślałam: polonista, pewnie słyszy wszystkie moje błędy”, wspominała w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. Ich historia miłosna zaczęła się nietypowo – na warszawskim Dworcu Centralnym, gdy oboje byli jeszcze w innych związkach. „Pewnego razu tak się zdarzyło, że spóźniliśmy się na swoje ostatnie pociągi. Głupio było wracać do znajomych, postanowiliśmy więc przeczekać do rana. Usiedliśmy w takiej przeszklonej dziupli na Dworcu Centralnym w Warszawie, na wąskich krzesełkach z lastryko i okazało się, że mamy o czym rozmawiać: o świecie, o życiu, trochę o wspólnych znajomych. Zanim się spostrzegliśmy że było rano. Fascynująca była ta swoboda komunikacji, że inna osoba dokładnie rozumie to, co ja mówię, jest w tym pewna doza żartu, pozostaje przestrzeń do interpretacji, do domyślania się, nie ma milczenia. Wtedy sobie pomyślałam – dlaczego nie było mi dane spotkać tego człowieka jako towarzysza mojego życia”, relacjonowała pani Lucyna portalowi ZW.lt. I tak zaczęła się ich wspólna podróż przez życie. Choć lata mijają, jedno się nie zmienia – rozmowa. Dla nich jest podstawą relacji. „Są małżeństwa, które nie mają sobie już nic do powiedzenia, milczą, mówią tylko o codziennych sprawach. Ale wydaje mi się, że ciągle powinniśmy, a to zaciekawiać tego drugiego osobnika, a to nawet mówić to, co on już wie – w małżeństwie są pewne językowe rytuały. Mam to szczęście, że żona potrafi mnie zaskoczyć czymś, czego się nie spodziewałem. Trochę nieprzewidywalności i trochę przewidywalności, trochę rytuału i trochę niespodzianek”, mówił profesor Bralczyk z charakterystycznym błyskiem w oku. Choć wspólnie nie doczekali się dzieci, profesor Bralczyk ma syna z poprzedniego małżeństwa – Dominika. To dziś uznany biegły sądowy, prawnik po Uniwersytecie Jagiellońskim, specjalizujący się w prawie autorskim i prasowym. Najważniejsze jednak miejsce w jego życiu zajmują dwie córki: Roksana i Aurelia – wnuczki profesora, które są jego oczkiem w głowie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Dorota Wellman i Paulina Młynarska o życiu po 50-tce. „Nie musimy ani sobie, ani światu nic udowadniać". Lucyna Kirwil, Jerzy Bralczyk, syn profesora, wnuczki - rok 2014 Przypominamy wywiad z Jerzym Bralczykiem i Lucyną Kirwil: Poniżej przypominamy archiwalny wywiad VIVY! z 2018 roku. To wtedy Krystyna Pytlakowska zapytała parę o ich pierwsze spotkania, rolę języka w ich życiu i to, dlaczego zdecydowali się razem pracować nad książką. Pokochawszy to… Lucyna Kirwil: Jak „pokochawszy”, to na zawsze. „Kocham” – to jeszcze nie wiem, czy to wielkie uniesienie trwające kilkanaście miesięcy, a potem przechodzące, czy uczucie na dłużej. Ale „pokochawszy” to już na całe życie. Tytuł książki zresztą wymyślił mój mąż, bo lubi imiesłowy przysłówkowe. Mąż jest raczej z XIX wieku, chociaż żyje w wieku XXI. Takie wartości jak uczucia, miłość są dla niego bardzo ważne. Ale o miłości nie mówicie w książce z wielkim uniesieniem, raczej rozbieracie ją na czynniki pierwsze, analizując słowa, jakie jej towarzyszą. Przyznaję, że barwnie i z poczuciem humoru, które podobno ułatwia życie. Jerzy Bralczyk: O, to coś wyjątkowego, bo ja jestem przecież znany ponurak. Ludzie z poczuciem humoru często są ponurakami. Jerzy: Weźmy na przykład takiego Zembatego albo Poniedzielskiego. To taki czarny humor dla myślących. Pani Lucyno, a co najbardziej Panią śmieszy u męża? Lucyna: Nic. Jakby pani zapytała, co mnie rozbawia, tobym odpowiedziała, ale „śmieszy” to tak, jakbym się z niego śmiała. Więc co Panią rozbawia? Lucyna: Gdy recytuje zabawne wierszyki, gdy opowiada różne historie, jak jesteśmy w towarzystwie. Rozbawia mnie przy śniadaniu, kiedy rozmawiamy o absurdach w życiu codziennym, i jak używa języka, i co z nim robi. Na przykład. Lucyna: Na przykład bez. W Milanówku przed oknem mamy białe bzy, chyba jeszcze przedwojenne, pachnące. Ale gdy przechodzimy koło bram kamienic przy Bednarskiej, gdzie też pomieszkujemy, bez pachnie tam bardziej i mąż mówi… Jerzy: Bo to jest bez kościelny. Lucyna: Jaki kościelny, przecież to miasto go posadziło. Jerzy: Ale zaraz za tym bzem mieszkają księża i oni o niego dbają. Kościelny bez mocniej pachnie niż nasz, świecki, milanowski. Wiem, co mówię, bo częściej tu bywam niż ty. Dobrze mi się tu pracuje. Bo nikt tutaj Panu nie przeszkadza? I jak się jest samemu, trudno jest się na kogoś rozzłościć. Co Pani robi, gdy mąż się denerwuje? Lucyna: Denerwuję się razem z nim albo staram się mu na tak długo usunąć z drogi, aż mu przejdzie. Bo ma Pani dobry charakter. Jerzy: Dobry charakter to nie jest sformułowanie, które można uznać za pochwałę lub komplement. Od dobrego charakteru to tylko krok do tego „On jest taki poczciwy”. Poczciwy to głupi? Jerzy: Do głupoty jeszcze daleko. Poczciwość kojarzy się z uległością, a dobry charakter z brakiem charakteru. Gdy mówimy o kimś, że ma charakter, to znaczy, że jest trudniejszy do zaakceptowania. Pan – Profesorze – ma nie tylko charakter, ale i charakterek. Jerzy: A było jeszcze kiedyś takie ładne słowo „charakterny”, a nawet „charakternik”. Charakternik znaczyło w prostym ludowym języku kogoś, kto ma kontakty z siłą nieczystą i lepiej go nie zaczepiać. A charakter to cecha kogoś, kto potrafi postawić na swoim. Czy ja mam charakter? Chyba nie mam. Lucyna: Masz, masz mocny charakter. Jerzy: Ty, Lucynko, to dopiero masz mocny charakter. Lucyna: Ja mam tylko charakterek. Jerzy: Chyba potrafimy w sobie cenić wzajemnie te nasze charaktery. Taka zwykła osoba bez charakteru Pani męża by nie zainteresowała? Jerzy: Musiałaby być tak niezwykle zwykła, że tym właśnie w niej bym się zainteresował. Albo umiałaby świetnie gotować. Coś za coś. Jerzy: Moja żona ma charakter… I potrafi świetnie gotować. Lucyna: Mówimy o kryteriach doboru. Ludzie na ten temat sobie wyobrażają różne cechy, jakie musi mieć wybranka czy wybrany. To bardzo długa lista i skomplikowana. Chodzi na przykład o to, żeby nie tylko była wiotka, ale i miała odpowiednie kształty. Jerzy: Jeżeli ma odpowiednie kształty, to nie jest wiotka. Lucyna: A właśnie że musi być wiotka, a jednocześnie mieć biodra i biust. Jak wyglądałam, gdy się spotkaliśmy? Jerzy: Zawsze byłaś i jesteś bardzo zgrabna. Lucyna: Ważny też jest tembr głosu. Kobiety kochały się w tenorach, ale wolały basów. Jerzy: Jeśli mamy atrakcyjny wygląd i atrakcyjny głos, to już bardzo dużo. Niedobry głos może kompletnie zakłócić atrakcyjny wygląd. I na samym początku, gdy spotkaliście się w Białymstoku, a potem na Dworcu Centralnym w Warszawie, zauważył Pan w Pani Lucynie głos? Jerzy: Na początku zauważa się pewne wzorce zachowań, które odpowiadają naszym oczekiwaniom. W tym drugim człowieku musi być coś znajomego, związanego z naszym wyobrażeniem czy wspomnieniem, często z dzieciństwa. Na przykład jeżeli odnajdujemy w kobiecie cechy kochanej ciotki, która nam się podobała. Lucyna: Ciotka jest za daleko, wzór musi być bliższy. Kobiety szukają podobieństw wybranego partnera do wzorca, jaki miały w domu, jeżeli oczywiście nie był to alkoholik czy damski bokser. A mężczyźni często szukają cech tej idealnej kobiety, która była dla nich najważniejsza, czyli matki. Jest Pani podobna do matki Pana Jerzego? Lucyna: Fizycznie nie. Jerzy: Czasem może to być ruch głową, czasem powiedzonko, czasem chód. Żona akurat ładnie chodzi i to mi się bardzo podoba. Lucyna: Kiedyś mówiono mi, że idę jakbym kozłowała piłkę. Jerzy: Właśnie. W drugim człowieku często pociąga nas jakiś bardzo drobny szczegół. Ja przepadam za tym, jak żona się uśmiecha, i taki drobiazg, że ma dołek w jednym tylko policzku. To piękne wyznanie miłości. Jerzy: Ja podaję tylko przykład, który – jak przypuszczam – dotyczy wszystkich ludzi choćby minimalnie wrażliwych. Ci bardzo wrażliwi pewnie wiedzą na ten temat więcej. Ale miłości nie można ujmować w punktach: tu dołek, tu chód, tu bioderko. Jerzy: I odhaczać ich? Dołek odhaczam, uśmiech odhaczam, a co siedzi tam w środku? Tego na początku nie wiemy, sądzimy po pozorach. I te pozory są powodem pomyłek. To Pan powiedział, że drugie małżeństwo jest zawsze wspanialsze od pierwszego. Bo chroni przed błędami? Jerzy: Czasem czwarte bywa bardzo udane. Lucyna: Jesteśmy związkiem ludzi, którzy mieli za sobą już pierwsze małżeństwa. W drugim małżeństwie też popełnia się błędy, tylko inne. Ale gdy partnerzy są dojrzali, doświadczeni, dokonują wyborów ostrożniej. Co innego wysuwa się na pierwszy plan niż przy pierwszych miłosnych fascynacjach. I warto tu dodać, że mężczyźni zakochują się łatwiej i na krócej. Jerzy: Jeżeli łatwiej, to muszą na krócej, bo trudniej oznacza rzadziej i na długo. Lucyna: Gdyby zapytać mężczyznę po 10 miesiącach związku: „Kochasz ją?”, odpowiedź byłaby kategoryczna: albo „kocham”, albo „nie”. A kobiety mają inne nastawienie, powiedzą: „Ależ tak, kocham go w dziewięćdziesięciu procentach”. Jerzy: Moje językowe poczucie oburza się przeciwko „kocham w 90 procentach”. Lucyna: Ale ty nie jesteś kobietą. Jerzy: Mówię, że moje językowe poczucie, nie ja. Lucyna: To niech się sobie oburza. Właśnie tak rozmawiacie przy śniadaniu? Lucyna: Właśnie tak sobie rozmawiamy. Nie mówimy o innych przykrych rzeczach i czy ważne dla związku są blond włosy, czy piękny biust. U mężczyzn z czasem te preferencje mogą się zmienić. Jerzy: W książce „W rzecz wstąpić” Michała Choromańskiego jest taka ładna scena, która była powodem mojego pierwszego związku. Przeczytawszy tę książkę… Lucyna: …zakochałem się. Jerzy: No tak, chyba się zakochałem. W każdym razie stałem się chorobliwie dobry, co ujęło moją pierwszą żonę. I ona, ujęta tą moją dobrocią, też się nawet zakochała. Bohater u Choromańskiego – Dominik, mój syn ma po nim to imię – żeni się z kobietą niezwykle brzydką, wręcz odrażającą. Kiedy przedstawia ją innej, starszej już damie, ta serdecznie mu gratuluje, bo jest pewna innych wspaniałych zalet tej żony. Moja pierwsza żona zresztą była bardzo ładna. Lucyna: Kiedy się spotkaliśmy pierwszy raz, byliśmy w innych światach. Mąż gdzie indziej, ja gdzie indziej. Nasza pierwsza rozmowa – mogliśmy milczeć, a mimo to rozmawialiśmy – prawdopodobnie ukierunkowała nas na siebie. J.B.: Dobrze jest, jeżeli na początku związku dużo się rozmawia. Teraz ludzie kontaktują się inaczej – elektronicznie. Co takiego było w Pana żonie, że Pan, zobaczywszy ją, wracał do niej myślami? Jerzy: Sięga pani zbyt głęboko w nasze relacje. Lucyna: Jureczku, pani próbuje uogólnić. Nie wiem, co zadecydowało u męża, natomiast mogę powiedzieć, co cenimy w sobie i w naszych rozmowach. Mąż powiada, że jestem szczególara i mówię za dużo. Natomiast kiedy obserwuję męża, gdy rozmawia z różnymi ludźmi, zwłaszcza z mężczyznami, ale i kobietami też, bardzo często pojawia się między nimi słowny ping-pong nasycony wartkością i humorem. Myślę też, że poczucie humoru i sposób widzenia świata, a nawet dystans do niego silnie decydują o powstawaniu bliskich więzi między ludźmi. Czy dobrze to ujęłam? Jerzy: Ujęłaś to bardzo dobrze. Często pojawia się taki ping-pong w dawnych dramatach greckich, a potem u Racine’a, Corneille’a, u nas u Kochanowskiego w „Odprawie posłów greckich”. To siedzicie sobie przy herbacie… Jerzy: Proszę pozwolić mi powiedzieć do końca. Przepraszam, ale często przerywam. Jerzy: Rozumiem, ja też czasem niestety przerywam. Żonie przerywam, żeby wtrącić coś dowcipnego. I ona się złości? Jerzy: Nie zawsze. Ale może niech panie sobie teraz porozmawiają. Lucyna: Jurek! Jerzy: Już dobrze, kontynuuję… W tych dramatach, a także w życiu, na przykład w salonie, wysoko ceniono umiejętność szybkiego reagowania na kwestie rozmówcy. To trochę tak jak w szermierce. Ja to rzeczywiście też wysoko cenię. Umiejętność rozmowy na granicy żartu i złośliwości pokazuje erudycję i poczucie humoru. Alternatywą jest rozmowa gawędziarzy. A moja żona reprezentuje typ opowiadacza, lecz wdzięk, z którym to robi, sprawia, że słucha się tego chętnie (czuję zresztą, że pod wpływem żony trochę się zmieniłem i zdarza mi się teraz, że nieco rozwlekle mówię). Jeżeli spotyka się osobę, która nas inspiruje, a do tego jest atrakcyjna estetycznie, to efekt może być interesujący. A nie może Pan powiedzieć po prostu: kiedy spotyka się piękną kobietę? Jerzy: Nie, mogłem powiedzieć, tak jak powiedziałem: atrakcyjna i estetyczna. Lucyna: Z pięknem tak definiowanym bym polemizowała. Jerzy: Nie byłaś lalką, ale to też było w tobie atrakcyjne. Poza tym zdarzało mi się wchodzić w relacje z atrakcyjnymi kobietami, które ni stąd, ni zowąd popełniały takie gafy językowe, że momentalnie chłodłem. Lucyna: Byłam dobra z polskiego, nie robiłam błędów ortograficznych, pisałam dobre wypracowania i bardzo dużo czytałam. Kiedy miałam 15 lat, przeczytałam „W poszukiwaniu straconego czasu” Prousta. W tym czasie czytałam też regularnie „Kulturę”, „Życie Literackie”, „Problemy”. Poza tym miałam bardzo dobrą polonistkę w moim liceum w Węgorzewie. Jacy byli Pani rodzice? Skąd te książki i pisma na dalekiej prowincji? Lucyna: Moja rodzina to uciekinierzy powojenni z Wileńszczyzny. Mama nie pracowała, zajmowała się domem i ogrodem. Zawsze brakowało jej czasu. Ale pamiętam, jak późnym wieczorem czytała, pisała krótkie wiersze na okazje, rysowała laurki. Ojciec był urzędnikiem, ale zajmował się ochroną roślin w wydziale rolnictwa i leśnictwa. Mając dziewięć lat, znałam siedem odmian ziemniaków. Nasz dom nie był tak intelektualny jak u mojego męża, ale czytało się klasykę. Pamiętam, jak ojciec recytował mi ballady Mickiewicza na dobranoc, kiedy miałam pięć lat. Rodzice nigdy nie żałowali pieniędzy na książki. Miałam poczucie, że dzięki temu zdałam u męża egzamin ze znajomości literatury. On często rzuca cytatami i lepiej wiedzieć, skąd pochodzą. Niektóre książki czyta stale, mimo że zna je prawie na pamięć: „Annę Kareninę”, „Wojnę i pokój”, „Ogniem i mieczem”, „Panią Bovary”. Często czyta mi fragmenty na głos. Wyobrażam sobie państwa Bralczyków, jak po ciężkim dniu leżą w małżeńskim łożu i czytają – każde co innego, dzieląc się na głos co celniejszymi fragmentami. A rozmawiacie czasem o miłości? Lucyna: Mówię przecież, że taka rozmowa jest tak naprawdę o tym, że się kochamy. Nie wyznajemy sobie uczuć, ale wracamy do tego, dlaczego się spotkaliśmy. Bawimy się tym. Możemy powiedzieć, że oboje jesteśmy sobą w pewien sposób zafascynowani. Mąż jest bardzo popularny, wszędzie rozpoznawany. Jak Pani to znosi? Lucyna: Różnie. Miałam kiedyś taki moment niepokoju. Wiem, że kobiety są bardziej stałe w uczuciach, a mężczyźni bardziej kochliwi, co oznacza, że kobiety są bardziej narażone na zdradę. Czułam że przechodzę przez smugę cienia, a mąż nadal jest dla kobiet „towarem”. Ciepły, miły, dowcipny, interesujący. Myślałam, że muszę się pilnować, ale ten niepokój trwał bardzo krótko. Jerzy: W sumie bardzo dobry jest układ, gdy spotyka się psycholog i językoznawca. Mają sobie dużo ciekawych rzeczy do powiedzenia. Ja do tej pory dowiaduję się od żony o wielu sprawach, których nie znałem, o różnych prawidłowościach psychologicznych. Lucyna: A mąż zawsze stara się wtrącić coś o języku – o tym użytkowym, a nie tylko poprawnym gramatycznie. Jerzy: W znacznym stopniu wpływamy na siebie, jesteśmy w interakcji. Lucyna: I nadal dużo rozmawiamy, nadal lubimy być w wielu miejscach, nadal lubimy towarzyskie spotkania u nas i u naszych przyjaciół. Chociaż mamy na nie mniej czasu niż kiedyś. Jerzy: Mamy poczucie winy, że nie spotykamy się z tymi lub z tamtymi, że o czymś zapominamy, choć tego nie chcemy. Ja mam grono męskie, z którym widuję się bardzo często. Lucyna: To takie twoje spa. A ja swojego spa nie mam. Jerzy: Ty za to prowadzisz wielogodzinne rozmowy telefoniczne. Człowiek jest zwierzęciem społecznym. Lucyna: A ty czytasz wszędzie i zawsze, i o każdej porze. Jerzy: Głównie wydania papierowe gazet, „Wyborczą”, „Rzepę”. W poniedziałki „Przegląd”, w środę „Politykę”… Lucyna: A ja czytam je tydzień po tobie, bo moje inne zobowiązania dużo mi czasu zabierają. Inne? Lucyna: Dwa i pół tysiąca metrów ogrodu. Jerzy: I dom, który wymaga coraz więcej pracy. Wszystko jest na głowie żony, nawet samochód i wszelkie sprawy techniczne. A gdy Pan pisze książkę, prosi żonę o recenzje językowe? Jerzy: Nie, ale często zdarza się, że czytam jej to, co napisałem. Żony zdanie bardzo się dla mnie liczy. To dla niej chcę wszystko dobrze sformułować. Bardzo dużo jej zawdzięczam. Lucyna: Ja też bardzo dużo ci zawdzięczam. Jerzy: Zawsze byłaś świetna językowo. Mówisz całymi zdaniami. Lucyna: A ja myślałam, że mówię monosylabami. Jak się pisze wspólną książkę? Jerzy: Rozmawia się. To książka „narozmawiana”. Żona napisała wstęp, który bardzo mi się podoba. Lucyna: Mąż miał od dawna pomysł, żeby naszą wiedzę fachową z naszym doświadczeniem połączyć. Jerzy: I żeby to nie była książka oparta tylko na sprawach prywatnych i emocjach… Przeczytaj również: Zachwycał Polaków, lecz za zamkniętymi drzwiami rozgrywał się koszmar. Dramatyczne losy Jana Ciszewskiego Tylko żeby była to książka naukowa, erudycyjna, przyprawiona ironią? Lucyna: Ale prywatność się w niej pojawiła, bo trudno mówić o teorii, nie odwołując się do praktyki. Jerzy: Sama teoria – to byłoby zresztą trochę nudne. Dzięki temu w sposób naturalny wynikało zakończenie: żyli długo i szczęśliwie. Jerzy: Żeby żyć szczęśliwie, trzeba tego chcieć i trzeba próbować. A teraz powiem coś bardzo osobistego: kiedy myślę o swoim życiu, uważam, że udało mi się w nim bardzo dużo. Chociaż zdarza mi się myśleć, że na tyle nie zasługuję. Tak jak nie zasługuję na taką żonę. Lucyna: Straszne, powinnam powiedzieć to samo: nie zasługuję na takiego męża. Ale jestem bezczelna i uważam, że jak najbardziej zasługuję.
„Myślałam, że będę już sama do końca życia. Na miłość nigdy nie jest za późno”. Przypominamy rozmowę z Iwoną Lewandowską i jej partnerem dla VIVY!
Po śmierci męża Iwona Lewandowska nie wierzyła, że jeszcze kiedyś się zakocha. Wszystko zmieniło spotkanie z Jackiem Zwoniarskim — rzeźbiarzem i właścicielem ośrodka wypoczynkowego pod Warszawą. Ich historia udowadnia, że na wielką miłość naprawdę nigdy nie jest za późno.
Po śmierci ukochanego męża była przekonana, że los zamknął już przed nią drzwi do wielkiej miłości. Samotność stała się codziennością, a wspomnienia o Krzysztofie — najważniejszym punktem odniesienia w jej życiu. Nic nie zapowiadało, że jeszcze kiedyś spojrzy na kogoś z takim uczuciem. A jednak życie, jak w najlepszym scenariuszu filmowym, napisało dla niej zupełnie nowy rozdział. Sześć lat temu na jej drodze pojawił się Jacek Zwoniarski — charyzmatyczny rzeźbiarz i właściciel klimatycznego ośrodka wypoczynkowego pod Warszawą. Jedno spotkanie wystarczyło, by między nimi zaiskrzyło. Dziś nie ukrywają, że była to miłość od pierwszego wejrzenia — dojrzała, spokojna, ale pełna emocji i nadziei na wspólną przyszłość. – „Na miłość nigdy nie jest za późno” – mówili Iwona Lewandowska i Jacek Zwoniarski w szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! w 2023 roku. Z okazji urodzin mamy Roberta Lewandowskiego wracamy do tego niezwykłego wywiadu, który poruszył tysiące czytelników i pokazał, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach serce może znów zabić mocniej. Iwona Lewandowska i Jacek Zwoniarski w rozmowie z VIVĄ! Archiwalna rozmowa z 2023 roku – Od dawna się znacie? Jacek: Właściwie od zawsze, bo jeden ze znajomych Iwonki jest moim kolegą. – Iwona, mówiłaś, że poznały Was ze sobą koleżanki… Iwona: Zaprosiły mnie do Zdrowiska na urodziny jednej z nich. Jacek: Iwona wyfrunęła zza drzwi pięknie ubrana. Miała na sobie niebieską suknię, biało-niebieską narzutkę i kobaltowe buty w paseczki. Iwona: Jak on to wszystko zapamiętał?! Jacek: Bo do artysty rzeźbiarza kolory przemawiają. Iwona: Rzeczywiście, Jacek lubi mnie w jaskrawych barwach. Jacek: Iwona przypomina mi wtedy rajskiego, kolorowego ptaka. Iwona: Okazało się, że w Zdrowisku, które jest wypoczynkowym ośrodkiem, Jacek też mieszka, tworzy i ma piękny ogród. Zajął się mną wtedy, podsunął krzesełko, nalał wody, zapytał, czy napiłabym się herbatki. A ja byłam oszołomiona tym jego Zdrowiskiem, bo miejsce samo w sobie jest charyzmatyczne i magiczne. Jacek: Budowę tego domu zacząłem 15 lat temu. Wyposażenie do niego zbierałem po całej Polsce, na przykład drzwi i okna mają ponad 100 lat. Ten dom dostał duszę i ludziom trudno uwierzyć, że jest nowy. Iwona: Jacek uciekł z Warszawy… Jacek: Nie lubię Warszawy, chociaż się w niej wychowałem, przy alei Wojska Polskiego, później na Marymoncie. Miałem też mieszkanie przy Wałowej. Ale dyplom robiłem w Łomiankach, w letnim domu mojej mamy. Rzeźbiłem w drewnie Świętego Franciszka. Gdy zamieszkałem na wsi, stwierdziłem, że do miasta już nie wrócę. I zostałem sam w tym letnim domku w Łomiankach, a potem przez pięć lat prowadziłem własną odlewnię metali kolorowych i ten mały domek obudowałem wielkim domiszczem. A później zbudowałem Zdrowisko. Czytaj też: Mama Roberta Lewandowskiego zareagowała na głośną aferę wokół syna. Wpis szybko zniknął z sieci – I tak wszystkie drogi prowadziły do Iwony… Iwona: Kiedy się poznaliśmy, Jacek witał gości z jakąś panią. Myślałam, że są razem. Ale okazało się, że to osoba współprowadząca z nim Zdrowisko. Podobno powtarzał: „Żadnych kobiet, koniec!”. Jacek: Obiecywałem sobie, że po moich rozczarowaniach nie spojrzę już na żadną kobietę, a tu nagle przyfrunęła i machnęła ogonkiem, jak to „Rybcia”. – Rybcia? Iwona: Tak nazywano mnie na studiach. Na pierwszym obozie siatkarskim z moją drużyną od razu wskoczyłam do jeziora i zaczęłam pływać. A dziewczyny krzyczały: „O, jak rybcia w tej wodzie się czujesz!”. I taki pseudonim mi został. Jacek: Więc przyfrunęła ta „Rybcia”, a ja doszedłem do wniosku, że krótkiego życia nie wolno marnować na samotność. Iwona: Myślę, że koleżanki zaprosiły mnie do Zdrowiska, bo chciały, żebym psychicznie oderwała się od mojego zmarłego męża. Ja cały czas za nim tęskniłam… Przez tyle lat. Poznaliśmy się młodo, wspólnie wychowywaliśmy dzieci. Krzysztof trenował Roberta. Życie z nim wydawało mi się niezastąpione. Jacek: Ola, która zajmuje się ezoteryką, poprosiła Iwonkę, żeby spisała na kartce wszystko złe i dobre, co jej się z Krzysztofem kojarzy. I żeby potem to spaliła, i odcięła się od przeszłości. Popiół miały wrzucić do stawu przy mojej pracowni. Iwona: Na drugi dzień Jacek zrobił dla wszystkich śniadanie i kiedy poszliśmy nad ten staw, pomyślałam, że tam jest bardzo ładnie i dlatego prochy wspomnień rzeczywiście do niego wrzucę. Jacek: I wtedy spotkaliśmy się po raz drugi… Iwona: Ale Jacek był jakby przygaszony. Powiedziałam więc, że nie będę mu przeszkadzać. Jednak kiedy po trzech dniach zadzwonił i zapytał, czy może po południu przyjechać na kawę, zgodziłam się. Przyjechał na skuterze, a z bagażnika wyjął garnek z potrawą, którą przygotował, kwiatki i wino. I tak się zaczęła nasza bliższa znajomość, która trwa prawie trzy lata. Jacek: Po roku pierwszy raz się Iwonce oświadczyłem. Po dwóch latach ponownie, już przy rodzinie. – To kiedy ślub? Jacek: Iwona chce, żeby Robert był świadkiem, a moja córka świadkową. Trzeba więc dopasować terminy. Bardzo czekam na ten dzień. – Jacku, wiedziałeś, że Iwona jest mamą tego Roberta Lewandowskiego? Iwona: Na początku nie wiedział. Jacek: Dopiero jej koleżanka Beata powiedziała mi o tym. A ja w życiu nie obejrzałem żadnego meczu piłkarskiego, nie wiedziałem nawet, gdzie Robert gra. Dopiero po spotkaniu Iwony sprawdziłem w internecie. Iwona: A teraz ogląda ze mną każdy mecz, jeździmy na stadion w Barcelonie. Jacek: I pod czujnym okiem Iwonki uczę się przepisów piłkarskich. – Czy Iwona zaraziła się od Ciebie sztuką, tak jak Ty od niej piłką nożną? Jacek: Chodzimy razem na wystawy, podziwiamy zabytki. Byliśmy w Düsseldorfie na wystawie rzeźb Cragga. Tam mieszkają nasi przyjaciele, którzy zrobili nam niespodziankę i nas zaprosili. A ja patrzę na Iwonę i cieszę się, widząc ją taką żywiołową i radosną. To mnie też do niej przyciągnęło. Ten jej uśmiech… – Wiem, że nie zawsze taka byłaś, zwłaszcza po śmierci męża. Iwona: Tak, przez trzy lata miałam depresję, płakałam, śmiałam się i nie wiedziałam, że to objaw tej choroby. W tamtych czasach nie mówiło się o tym tak głośno jak teraz. Depresja często dopada ludzi, zwłaszcza gdy ktoś umiera nagle, tak jak właśnie mój mąż. A my się prawie nie rozstawaliśmy. Razem mieszkaliśmy, pracowaliśmy. Jedno bez drugiego nie mogło zasnąć. – To chyba jest najbardziej bolesne, ta pustka po odejściu bliskiej osoby. Iwona: Wiem, że są małżeństwa, które śpią osobno, ale naprawdę warto mieć ukochanego, do którego można się w nocy przytulić. Jacek: Dawniej nawet nie wyobrażałem sobie, że można zasnąć na czyimś ramieniu. Czytaj też: Nie planowała już miłości. On pojawił się znikąd i rozkochał ją jednym gestem – Iwonko, miałaś różnych adoratorów. Iwona: Ale z nikim nie mieszkałam. I myślałam, że będę już sama do końca życia. Jacek: A ja sam się wprosiłem w twoje życie. I nawet gdybyś mnie nie chciała, wracałbym na tym skuterku do ciebie wiele razy. Iwona: Jestem dumna, że mam tak mądrego i wspaniałego partnera. I nawet nie złości mnie, gdy nas śledzą paparazzi. Jacek: Po artykule w „Przeglądzie Sportowym”, w którym napisano, że Iwona Lewandowska spotkała rzeźbiarza, natychmiast wylała się na mnie fala hejtu, że to wszystko robię dla reklamy Zdrowiska i że na plecach Roberta chcę się wylansować jako artysta. Na szczęście skończyło się to na jednodniowej bańce mydlanej, bo zignorowaliśmy to. – Iwona, a co na Waszą miłość mówią Twoje dzieci? Iwona: Na początku oboje, Milena i Robert, stali na baczność, pragnąc, żeby mama „nie wariowała” i oby „niczego nie kombinowała”. Robert chciał, żebym z kimś była, ale Milenka chyba trochę mniej, bo ja zajmuję się jej dziećmi. Na szczęście mają jeszcze drugą babcię. Jacek: Iwona bardzo kocha wnuki, chociaż za Klarą nie nadąża. Iwona: Klara jest bardzo chłonna. Mam u niej autorytet. Widzi, że babcia pływa, skacze na głowę, a na plaży pokazuje, jak kopać piłkę. Uczę ją też, jak upadać, bo najgorzej to źle się przewrócić. Gdy widzi, że ktoś czegoś nie potrafi, to trochę się od niego odsuwa. Niedawno wzięliśmy Klarę i Laurę na dwa rowery z bryczką. Jacek: Właściwie rikszą. Dzieci siedziały i miały frajdę. To Robert powiedział, żebyśmy nie jechali samochodem, tylko rowerem. Wnuczki nazywają mnie „Jacek Placek”. Czytaj też: Tak Iwona Lewandowska przeżyła stratę męża: „Przez trzy lata miałam depresję”. Dziś jest zakochana – To Ty zaaranżowałaś pierwsze spotkanie z Robertem? Iwona: To stało się w Sopocie, chyba po miesiącu naszej znajomości, gdy Jacek wręczał rzeźbę Robertowi, który właśnie obronił pracę magisterską. Powiedziałam synowi, że mój Jacek ma dla niego prezent i chciałabym, żeby chociaż przez moment się zobaczyli. Jacek: Ale nie mogliśmy stać na zewnątrz, bo od razu dopadliby nas paparazzi. Pierwszy raz więc dłużej rozmawialiśmy przed meczem, na który pojechaliśmy specjalnie do Gdańska. Iwona: To była taka męska rozmowa, ja w ogóle się nie wtrącałam, nie wchodziłam im w słowo. Byłam bardzo z nich dumna, bo wymieniali się poglądami. Jacek zapytał Roberta, jak to jest, że on całe życie się uczy i ciągle ciekawi go coś nowego. Nie opowiada o swojej karierze, tylko słucha, co mówi rozmówca. Tak jak Jacek. Jacek: Teraz ta rzeźba dla Roberta stoi u Ani na stoliczku, w oranżerii, gdzie ona zwykle prowadzi ćwiczenia. – Polubili się od razu? Iwona: Tak, Jacek został zaproszony na Wigilię do Marysi, mamy Ani. Po prostu przyjęli go do rodziny. Robert jeszcze nie był w Zdrowisku, ale wie, jak wygląda ten staw, który Jacek sam wykopał. Nie mógł uwierzyć, że tak pięknie to zrobił. Jacek: W tej chwili robię jeszcze warzywnik, bo wcześniej za dużo miałem na głowie. Mieszkam tam i codziennie pracuję. Iwona: A gdy mamy coś do załatwienia, przyjeżdżamy do Warszawy albo jedziemy do Leszna. Jacek: Iwonka pracowała w szkole i opiekowała się dziećmi Mileny, dlatego krążyła między Lesznem a Warszawą. Iwona: Wolałabym być w jednym miejscu, mieć jedną garderobę, a nie w samochodzie z walizkami. Tu, w Śródmieściu, mamy sypialnię, łazienkę i wejście do ogrodu na dachu. Jacek: Wyrzeźbiłem Matkę Ziemię w sztucznym kamieniu i do tej rzeźby pozowała mi Iwonka. – Co Cię zafascynowało w Iwonie? Jacek: Przede wszystkim jej uśmiech. A poza tym ciepło i charakter. Trochę jest nerwowa, trochę się zakręca, ale jej ekspresyjność jest wspaniała. – A co Tobie podoba się w Jacku? Iwona: Przede wszystkim mądrość. Niesamowita wiedza. I umiejętność odnalezienia się w każdej sytuacji. Czasami kobiety się denerwują, jak zachowa się ich partner, ale mnie to nie dotyczy. Jestem totalnie na luzie, bo wiem, że wybrnie z każdej sytuacji, nic go nie zaskoczy. Jacek: Ciężko pracowałem nad swoim charakterem i to przyniosło wielkie zmiany w moim życiu. Poczułem, czego naprawdę chcę, a czego nie. Trzeba umieć wybrać: w prawo lub w lewo. Każdą rzecz, każdą decyzję trzeba w sobie wykreować. – A nie bardziej naturalne byłoby związać się z artystką niż z siatkarką? Jacek: Gdy spotka się dwoje artystów, nie zawsze na siebie dobrze działają. Może panować między nimi lekka rywalizacja, a nawet chwilowe lekceważenie. A ja tego nie chciałem. – Przy Iwonie poczułeś się wolny? Jacek: Tak. Iwona: Żadne z nas nikogo nie ogranicza. Jacek bardzo mnie wspiera. Kiedy atakowano Roberta, mówił: „Nie czytaj komentarzy, nie przejmuj się, po co zasilać trolli swoją energią”. Poza tym rozumiemy się. Ja też swoje przeżyłam. Niedawno odsunięto mnie od siatkówki. Dowiedziałam się, że siatkówki nie będzie, bo brakuje pieniędzy. Przeżywam to cały czas, choć niedawno przeszłam na emeryturę i zastanawiam się, co dalej robić. Jacek: Kiedy się pojawiłem, Iwonka nie była w najlepszej formie psychicznej. Iwona: U Jacka znajduję jednak cierpliwość, zrozumienie i szacunek. To mi pomaga. Jacek: Nasze energie się dopełniają. – A gdy rzeźbisz, Iwona stoi nad Tobą i Ci podpowiada, co masz robić? Jacek: Nie, pracuję w całkowitej samotności. Iwona: Wiem, że wtedy lepiej się nie odzywać, bo Jacek jest już w swoim świecie. Jacek: Rzeźbienie to coś takiego jak medytacja. Wyłączam się ze świata zewnętrznego, zapominam o czasie. Tylko tak można tworzyć. Ja jestem jednozadaniowy. A Iwonka biega wokół jak fryga. Iwona: I dlatego się uzupełniamy. – W rodzinie też chyba wszyscy jesteście zgrani. Iwona: Tak, tylko mnie trochę martwi, że Ania ciągle nie ma czasu. Ostatnio jej powiedziałam, żebyśmy sobie gdzieś wypiły kawę. Roześmiała się i przyznała mi rację, że musi trochę przystopować. Ale przecież ja też pracowałam na trzech etatach, prowadziłam dom, gotowałam… – Teraz również gotujesz? Iwona: Mniej. Wcześniej gotowałam zupki dla dziewczynek, a dla Jacka już nie, bo powiedział: „Koniec z zupami”. Jacek: Zacząłem mieć problemy z tuszą. W Zdrowisku gotowałem dla gości i dopiero kiedy oni skończyli kolację, zaczynałem jeść. Zjadałem za dużo i utyłem. Iwona: Ale potem zeszczuplałeś. Jacek: Bo ustaliłem sobie taki system, że jadłem tylko dwa razy dziennie. Ale Iwonka nie rozumie mojego permanentnego postu. Mówi: „Nie spróbujesz? Zrobiłam ci kolacyjkę, chociaż popróbuj”. A wiadomo, że jak spróbuję, to zjem, bo Iwona pysznie gotuje. I przesadza, bo tych dań jest zawsze za dużo. Iwona: Tak mnie uczyła mama, a cudownie gotowała. Jacek: Poza tym jesteś z Grudziądza, a tam po prusku wszystko ma być posprzątane, ugotowane, zrobione. Próbuję z tym u niej walczyć, proszę, żeby trochę wyluzowała. Iwona: Nie lubię, gdy naczynia leżą w zlewie. Gdy je widzę, zawsze zmywam albo wkładam do zmywarki. Chociaż Jacek mnie hamuje z tą nadgorliwością. Jacek: Bo Iwonka jest moim starterem, a ja jej hamulcem. I tak jest dobrze. Zobacz też: Tak Robert Lewandowski zareagował na nowego partnera mamy: „Na początku dzieci patrzyły na nas z przymrużeniem oka” Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!