Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
Dziś mija 116. rocznica śmierci Elizy Orzeszkowej — pisarki, którą większość pamięta przede wszystkim jako autorkę „Nad Niemnem”. Tymczasem jej życie prywatne dalekie było od spokojnej i przewidywalnej historii. Małżeństwo z Piotrem Orzeszką, zawarte bardzo wcześnie, okazało się dla obojga trudnym doświadczeniem i na zawsze zmieniło losy pisarki.
Eliza Orzeszkowa kojarzy się dziś przede wszystkim z „Nad Niemnem” — szkolną lekturą, przy której kolejne pokolenia uczniów uczą się cierpliwości do opisów przyrody. Sama pisarka przez lata miała opinię statecznej pozytywistki, tymczasem była kobietą odważną, niezależną i wyprzedzającą swoje czasy. Nie bała się żyć po swojemu, nawet jeśli oznaczało to skandal obyczajowy i społeczne potępienie. W 116. rocznicę śmierci Orzeszkowej warto przypomnieć jej dramatyczne małżeństwo z Piotrem Orzeszko — relację pełną rozczarowań, wyrzutów sumienia i decyzji, których długo jej nie wybaczano. Elżbieta Orzeszkowa i Piotr Orzeszko: historia miłości Elżbieta Pawłowska - bo tak naprawdę nazywała się przyszła pisarka, urodziła się w 1841 roku w zamożnej rodzinie szlacheckiej w Miłkowszczyźnie koło Grodna. Ojciec Benedykt Pawłowski – adwokat i intelektualista, który miał w domu bibliotekę liczącą kilka tysięcy tomów, zmarł gdy Elżbieta miała 3 lata. Dziewczynkę wychowywały same kobiety, przede wszystkim chłodna, pozbawiona czułości matka, która zwała ją z francuska Lisą – stąd późniejsza Eliza. Zmuszona przez matkę dziewczynka pojechała na pensję do Sakramentek do Warszawy, gdzie całymi nocami płakała. Miała potem uraz do szkół dla kobiet, uważała, że powinny być zmienione. Gdy tylko skończyła szkołę i wróciła do domu, matka od razu postanowiła wydać ją za mąż. Kandydatem był starszy o 17 lat Piotr Orzeszko, kuzyn ojczyma pisarki. Zobacz też: Piękny tort, list od prezydenta, koncert jazzowy oraz łzy wzruszenia. Tak Zofia Kucówna obchodziła 90. urodziny Kiedy się poznali Piotr 35 miał lat, był wysokim, przystojnym blondynem, o kręcących się włosach. Miał uroczy sposób bycia, był elegancki i obyty. Eliza nie była klasyczną pięknością, niewysoka, miała ok. 1,5 m. wzrostu, z czarnymi włosami, wydatnym nosem i wydatnymi ustami nie budziła zachwytów. Wiedziała, że pan Piotr to jest jej „starający się”. Młodzi spotkali się kilka razy na balu i na obiadach. Matka spytała nawet Elizę, czy chce wyjść za pana Orzeszkę, ale było to w gruncie rzeczy pytanie formalne – małżeństwo, jak wiele wówczas należało do aranżowanych. Eliza chciała wyjść za mąż, bo myślała już o uniezależnieniu się od matki, a pan Orzeszko podobał jej się „bardziej niż inni”. Z kolei przyszły pan młody liczył na pokaźny posag poślubionej dziewczyny. Majątek liczył się często bardziej niż miłość. Przed ślubem Piotr wyjechał do Warszawy. Kupował tu powozy i meble oraz przygotowywał wyprawę dla narzeczonej, kupując jej futra, suknie i bieliznę. „Piotr powrócił z dwoma powozami, karetą i koczem z jedenastu końmi, z 4 służącymi, z których dwaj to stangreci a dwaj - lokaje”. Wszyscy byli ubrani w bogate liberie „pełne blach i galonów z wyrytym na nich herbem Leliwy”. Poza tym również herb ten widniał na drzwiach karocy. Obdarował też narzeczoną mnóstwem kwiatów świeżych i sztucznych, kupił ładne drobiazgi i garnitur złota: broszę, kolczyki i bransoletę osypaną szafirami. Wszystko to stanowiło ślubny podarek. Wraz z powrotem narzeczonego do Grodna zjechało się mnóstwo jego krewnych (cytuję za tekstem Wiktora i Macieja Orzeszko w radzima.org) Zobacz też: Pasja odebrała mu życie, miał tylko 38 lat. Tak kochali się Justyna Kowalczyk-Tekieli i Kacper Tekieli Eliza Orzeszkowa: Nie pojechałam za mężem, bo go nie kochałam Ślub odbył się 21 stycznia 1858 roku w kościele bernardyńskim w Grodnie. Był wystawny i huczny, tańczono do białego dnia. Przez parę tygodni po ślubie państwo młodzi mieszkali w Grodnie, oddając i przyjmując wizyty, potem wyjechali do Ludwinowa, posiadłości pana młodego. Przez pierwsze dwa lata małżeństwa Eliza bawiła się doskonale. Były ciągłe wizyty, kuligi, polowania, wystawne przyjęcia. „Stosunek mój z mężem był koleżeński i przyjacielski, bez sentymentów, ale i bez niezgody, owszem z chęcią wzajemnego dopomagania sobie w upiększaniu i rozweselaniu domu i życia”, wspominała w pamiętniku młoda mężatka. Szybko jednak dały o sobie znać różnice wartości. Eliza Orzeszkowa angażowała się bardzo w dyskusję na temat uwłaszczenia chłopów. Wymusiła na Orzeszce zgodę na prowadzenie w Ludwinowie szkoły dla dzieci wiejskich, czego on nie chciał. Ona zaangażowała się bardzo w Powstanie Styczniowe, on był jego przeciwnikiem. Uważał, że przyniesie niepotrzebny rozlew krwi i represje. Że nie jest dobrze przygotowane. Orzeszkowa włączyła się do Powstania całą sobą, ukrywała i przewiozła przez granice Romualda Traugutta, dowódcę Powstania. Była łączniczką partyzantów, zaopatrywała ich w żywność. Paradoks polegał na tym, że konsekwencje za patriotyczną działalność pisarki poniósł jej mąż. Po klęsce powstania, to on został zesłany na Syberię, do guberni permskiej, a jego majątek w Ludwinowie został skonfiskowany. Zwykle żona jechała na wygnanie z mężem. Ale Orzeszkowa tego nie zrobiła. Wróciła do majątku rodziców na Miłkowszczyźnie. To wywołało zaskoczenie i niemal skandal w szlacheckim towarzystwie Warszawy i Grodna. Nie dość na tym, z czasem zaczęła zabiegać o unieważnienie małżeństwa, czym jeszcze bardziej naraziła się opinii społecznej. Była zresztą przeciwniczką „ożenków majątków" i zachęcała kobiety do późniejszego wychodzenia za mąż. Po latach pisała: „Małżeństwo moje zawarte było zbyt wcześnie, nie przyniosło mi szczęścia, a nie przyszła była jeszcze pora przekonania, że bez szczęścia obejść się nie można. Spieszę dodać, że brak szczęścia, o którym mówię, nie pochodził z winy tamtej strony, owszem, był raczej winą moją, nieustalonego charakteru mego, marzycielskich i źle wówczas skierowanych moich usposobień. Jakkolwiek nie pojechałam z mężem moim na Syberię, a dlatego, że go nie kochałam. Wówczas nie rozumiałam dobrze tego, co czynię; potem stało się to dla mnie wyrzutem sumienia...”. Zachowania, których nie wybaczano „Takich zachowań nie wybaczano w eleganckim świecie polskich ziemian, gdzie żony trwały przy mężach w ich niedoli (...). Pani Eliza nie zamierzała jednak marnować sobie życia w dalekiej Rosji u boku niekochanego męża. Miała zaledwie 24 lata, a do tego wielkie plany literackie. I zamierzała je zrealizować”, pisał Sławomir Koper w książce „Sekretne życie autorów lektur szkolnych”. I dalej: „W ciągu paru lat autorka »Nad Niemnem« złamała kilka podstawowych zakazów obyczajowych: porzuciła męża zesłanego za udział w powstaniu styczniowym, zdecydowała się również żyć i pracować na własny rachunek. A to, że jej kolejnym partnerem został żonaty mężczyzna, w ogóle nie mieściło się w normach epoki. Takie rzeczy zdarzały się wyłącznie w środowiskach artystycznych, natomiast Orzeszkowa z racji urodzenia należała do eleganckiego towarzystwa”, pisał Koper w swojej książce. Rozwód, inni mężczyźni, skandal z Nahorskim Batalia o unieważnienie małżeństwa z Piotrem Orzeszko trwała dwa lata. Eliza Orzeszkowa otrzymała je w 1969 roku, dwa lata po powrocie męża z zesłania. Piotr Orzeszko powrócił do kraju w 1867 roku. Tak jak inni zesłańcy był pod ścisłym nadzorem policji. Przeżył w Warszawie jeszcze 7 lat od uwolnienia, żyjąc w ubóstwie i zarabiając na skromne utrzymanie jako nauczyciel muzyki. Zmarł 1874 roku, jego była żona nie przyszła nawet na jego pogrzeb. Romansowała już wtedy z lekarzem Zygmuntem Święcickim, znowu wywołując skandal. Wreszcie w jej życiu pojawił się Stanisław Nahorski – żonaty mężczyzna, którego kochanką była przez wiele lat, aż do śmierci jego żony. To jemu powierzyła prowadzenie spraw majątku Miłkowszczyzna, który ostatecznie musiała sprzedać. Stanisław Nahorski opiekował się bardzo skrupulatnie chorą żoną, a jednak w Grodnie nie potrafiono Orzeszkowej wybaczyć związku z żonatym mężczyzną, uchodziła za rozpustnicę. Mówiono, że łamie moralne zasady. Cichy ślub wzięli 1894 roku, po śmierci żony Nahorskiego. Razem byli 30 lat, jako małżenstwo przeżyli tylko trzy lata, ukochany, dużo starszy od Orzeszkowej zmarł na serce. Eliza Orzeszkowa przeżyła go o 16 lat, zmarła, także na serce o 9 rano, 18 maja 1910 roku, jej ostatnie słowo to był jęk: „konam”. Ponieważ nie była praktykująca i nie chodziła do kościoła, ksiądz odmówił katolickiego pogrzebu, zmienił zdanie dopiero po interwencji biskupa. Eliza Orzeszkowa w latach 70. i 80. XIX wieku napisała swoje najlepsze powieści. Była bardzo ceniona jako pisarka, dwa razy w 1905 i 1908 roku kandydowała do Nobla, konkurując z Henrykiem Sienkiewiczem. Na jej pogrzeb, na cmentarzu w Grodnie przyszło 15 tysięcy osób
Hańcza kochał ją do szaleństwa, ale nie potrafił być wierny. Ona też miała romans, a jednak byli razem do końca
Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka byli charakterystyczną parą. Ona drobna, niska, delikatna, on wielki, prawie dwumetrowy z tubalnym głosem. Byli bardzo popularnym duetem. Dzisiaj w Warszawie na Mokotowie jest ulica Barbary Ludwiżanki, która krzyżuje się z ulicą Władysława Hańczy. Oboje byli świetnymi aktorami, ale to Władysław Hańcza zdobył wielką popularność jako Kargul w „Samych swoich” - milkliwy, patrzący spode łba, trochę jak Rejent Milczek z „Zemsty". Mało kto wie, że w tym filmie nie mówił swoim głosem, bał się bowiem kresowego zaśpiewu. Dubbingował go inny aktor Bolesław Płotnicki. Hańcza przemówił dopiero w „Nie ma mocnych”. Władysław Hańcza zapisał się w pamięci widzów także jako Maciej Boryna w „Chłopach”. Mówiono, że potrafi zagrać każdego: i chłopa i księcia, bo był też doskonały w roli księcia zdrajcy Janusza Radziwiłła w „Potopie”. Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka byli małżeństwem do końca życia, które nie zawsze układało im się, tak jakby chcieli. Artykuł aktualizowany 19.11.2023 Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 19.11.2024 r. Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza: historia miłości. Jak się poznali? Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza poznali się jeszcze przed wojną, w 1934 roku, w Poznaniu. Aktor nie był już wtedy wolnym mężczyzną. W 1929 roku ożenił się z Heleną Chaniecką, trzy lata później urodził im się syn Władysław. Był pewien, że to kobieta jego życia, tym bardziej że miała takie samo nazwisko, jak jego mama. Dlatego Ludwiżanka na początku ich znajomości nawet nie brała Władysława Hańczy pod uwagę, jako partnera. „Wtedy Hańcza ani mi się śnił!”, wspominała. Ale wspólne występy na poznańskiej scenie bardzo ich zbliżyły. „Byłam jego sceniczną amantką, aż doszło do prawdziwych oświadczyn. Władek twierdził, że z pierwszą żoną stanowili niedobraną parę”. Byli w podobnym wieku. Barbara Ludwiżanka urodziła się w styczniu w 1908 w Stanisławowie. Pochodziła z artystycznej rodziny, jej rodzice byli śpiewakami operowymi, rodzina mamy od pokoleń związana była z teatrem, dziadek napisał słynną sztukę „Żołnierz królowej Madagaskaru”. Mówiła, że wszyscy w rodzinie zdziwiliby się, gdyby nie została aktorką. Jako młoda dziewczyna zaczęła występować w teatrze w Poznaniu, na początku oznaczano ją na afiszu gwiazdkami, bo nie można było wymieniać z nazwiska ludzi, którzy nie mieli aktorskich uprawnień. Ale ona zdała egzamin i dostała się do Szkoły Aktorskiej przy poznańskim konserwatorium. Zobacz też: Mówiono na nią Lena, Lenuszka. W teatrze była potworem, ale wszystko jej wybaczano. Historia Ireny Eichlerówny Władysław Hańcza: jak został aktorem? O trzy lata starszy Władysław Hańcza naprawdę nazywał się Władysław Tosik. Początkowo miał być inżynierem włókiennikiem i przejąć rodzinny biznes. W planach był nawet wyjazd do Belgii, na studia w tym kierunku. Ale wyjazd się nie udał, a młody Władek postanowił jednak pójść własną drogą, podjął studia filozoficzne i polonistyczne na Uniwersytecie w Poznaniu. Studiował też w Szkole Dramatycznej przy Teatrze Polskim, statystował na scenie. W 1927 roku zadebiutował jako aktor rolą Hermesa w przedstawieniu „Noc Listopadowa” Wyspiańskiego. W latach 20. przyjął pseudonim Hańcza, być może jego rodzina nie chciała, by występował na scenie pod rodowym nazwiskiem. Kiedy poznali się z Barbarą, małżeństwo aktora istniało głównie na papierze. Z Heleną pobrali się jako bardzo młodzi ludzie, w gruncie rzeczy nie dorośli do poważnych zobowiązań. Z Barbarą przysięgli sobie, że będą zawsze razem. Losy pary podczas wojny Na pewien czas rozdzieliła ich wojna. Jak wielu aktorów nie grali wtedy w teatrach, Barbara była kasjerką w kinie, Władysław pracował jako magazynier. Po Powstaniu Warszawskim oboje trafili do obozu w Pruszkowie, skąd jego skierowano do układania szyn w Cottbus, a ją — do pakowania ziół w Solingen. „Nie zapomnę tej podróży. Byłam ciężko chora, brudna. Spódnicę miałam sztywną od krwi, dostałam krwotoku. Gdy przyjechaliśmy na miejsce, stary Niemiec na powitanie trzasnął mnie po rękach za to, że takie delikatne”, wspominała. Ledwo przeżyła, pobyt na robotach nadszarpnął jej zdrowie. Z Władysławem Hańczą odnaleźli się ponownie dopiero w 1948 roku, rok później, gdy on dostał rozwód, wzięli ślub. "Wyglądali zabawnie, kiedy szli razem. Hańcza, słusznego wzrostu, kroczył zazwyczaj pierwszy, za nim szła pani Barbara. On co pewien czas się zatrzymywał, odwracał i grzmiał na całą ulicę: ". Zobacz też: Jerzy Turek na ekranie bawił i rozśmieszał miliony, ale rodzinny dramat zmienił go na zawsze Władysław Hańcza: romanse Władysław Hańcza zawsze miał powodzenie. „Słuszny wzrost i ładna budowa ciała, po drugie charakterystyczny, łatwo wpadający w ucho tembr głosu, po trzecie wyrazista dykcja i wreszcie fluid męskości, zdrowej, zadowolonej ze świata i siebie”, opisywała go królowa sceny Nina Andrycz. On sam mówił, że lubi kobiety „mając pełną świadomość ich wad. Ich psychika, z całym balastem typowo niewieścich ułomności, wzrusza mnie oraz jednocześnie czyni bardziej wrażliwym i tym samym chyba lepszym”. W małżeństwie nie zawsze był wierny. Głośno było o romansie Władysława Hańczy ze słynną aktorką Elżbietą Barszczewską, na początku lat 50. w Teatrze Polskim w Warszawie. W tym samym teatrze był mąż Barszczewskiej, a dobry znajomy Hańczy – reżyser Michał Wyrzykowski i Barbara Ludwiżanka. Dziwny to był czworokąt, do którego dochodził jeszcze reżyser Jerzy Kreczmar, z którym romansowała… Ludwiżanka. Nawet zastanawiała się, czy to on nie jest mężczyzną jej życia i czy nie powinna zostawić dla niego męża. Te romanse nie trwały na szczęście długo, a po wszystkim wszyscy sobie wszystko wybaczyli i nadal ze sobą pracowali. Podobno na planie „Chłopów” Władysław Hańcza podrywał z kolei Emilię Krakowską, wchodząc całkiem nago do łóżka, w którym mieli odegrać scenę miłosną. Ale to można już zaliczyć do anegdot z planu filmowego. Zobacz też: Była więziona i poddawana torturom, mąż zostawił ją dla innej... Tragiczne losy Zofii Rysiówny <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7yakFA-5231ed9.jpg" width="2387" height="1600" alt="1973. Kadr z filmu "Chlopi" w rezyserii Jana Rybkowskiego, n/z Emilia Krakowska, Wladyslaw Hancza.,Image: 429117400, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Chlopi"" /> Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza: strata syna Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza nie mieli dzieci, choć on bardzo tego chciał. Jedyny syn aktora Władysław, który także był aktorem, zmarł nagle w 1966 roku w wieku zaledwie 34 lat. To był ogromny cios dla wszystkich bliskich. Władysław Hańcza czuł się załamany, winny, że nie miał kontaktu z synem, i nie zdążył naprawić ich relacji. Winił siebie za to, że był złym ojcem. Nigdy sobie tego nie wybaczył. Jego najbardziej znane filmowe role i wielka popularność przyszły po tej tragedii, ale on nie potrafił się już z nich do końca cieszyć. Oboje z Barbarą Ludwiżanką w trudnych chwilach wspierali się, ale zapomnienia szukali także w pracy. Dużo grali w teatrze i filmie, bywały takie czasy, że mijali się w ciągu dnia, kiedy on wracał z planu filmowego, ona wychodziła do teatru. Wspólnym, świętym czasem były dla nich wakacje, zwiedzili pół świata. Zobacz także: Wydawali się dla siebie stworzeni. Historia miłości Danuty Kowalskiej i Czesława Langa Władysław Hańcza: wróżka przepowiedziała mu, kiedy umrze Byli na Sycylii, kiedy Władysław Hańcza źle się poczuł, po przyjeździe od razu trafił do szpitala. Wiedział, że już z niego nie wyjdzie. W młodości wróżka przepowiedziała mu, że będzie żył 72 lata. Pamiętał o tym przez całe życie. „Moja zachłanność wynika z pośpiechu. Kto wie, co komu pisane? Przepowiedziano mi, że umrę w siedemdziesiątym drugim roku życia, niewiele czasu zostało, by cieszyć się uśmiechami losu”, mówił w jednej z rozmów. Przepowiednia się sprawdziła. Zmarł, mając 72 lata. Żona opiekowała się nim do końca, ale wychodziła do teatru na spektakle. Tego wieczoru gdy zmarł, Barbarze Ludwiżance powiedziano o tym dopiero po przedstawieniu. „Gdy wchodziłam na scenę, koledzy już wiedzieli, że mąż nie żyje. Następnego dnia też grałam. Tak było mi lżej”, mówiła”. Po śmierci męża czuła się bardzo samotna. Ale niczego nie żałowała, mówiła, że miała wspaniałe życie. Widzowie na pewno zapamiętali ją z wielu teatralnych ról i kreacji w „Sublokatorze”, „Nocach i dniach”, czy „Seksmisji” gdzie uczyła Lamię, do czego służyli mężczyźni. Zmarła w 1990 roku. Została pochowana obok męża.
Przy nim w końcu odnalazła spokój i spełniła marzenie o dziecku. Trzy lata po ślubie okrutny los przerwał szczęście Justyny Kowalczyk-Tekieli
Pojawił się w jej życiu tuż po tym, gdy zranił ją inny mężczyzna. I okazał się tym, na którego długo czekała. Oboje wiedzieli, że są sobie pisani, dlatego już po kilku miesiącach znajomości zdecydowali się na ślub. Pobrali się w 2020 roku, a rok później zostali rodzicami synka Hugo. Szczęście Justyny Kowalczyk-Tekieli przerwała wiadomość, która przyszła 17 maja 2023 roku. Tego dnia jej ukochany zginął podczas wyprawy w Alpach.
Kiedyś jedyną miłością w jej życiu był sport. Prawdziwą, szczerą i oddaną. Później poznała jednak jego. Kacper Tekieli odmienił życie Justyny Kowalczyk i pokazał, co to znaczy prawdziwie kochać. Dzięki niemu była spełnioną żoną i mamą. Choć trudno pisze się te słowa, to piękna historia Justyny Kowalczyk-Tekieli i Kacpra Tekieli zakończyła tragiczna śmierć... Miłośnik gór zginął podczas wymarzonej wyprawy. Jego ciało znaleziono po przejściu lawiny. [Artykuł aktualizowany 19.01.2025 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 24.01.2025 r.] Historia miłości Justyny Kowalczyk-Tekieli i Kacpra Tekieli Ten związek długo utrzymywali w tajemnicy i nie komentowali medialnych doniesień. Justyna Kowalczyk-Tekieli i Kacper Tekieli poznali się w 2019 roku dzięki pasji do sportu. Sportsmenka robiła kurs wspinaczkowy. W jednym z wywiadów słynna polska biegaczka narciarska opowiedziała o początkach swojej relacji z ukochanym. „Polski Związek Alpinizmu miał szeroko zakrojone plany wobec mnie, a ja nie miałam żadnych podstaw ku temu, żeby iść w wysokie góry, prócz niezłej psyche i dobrej wydolności. Chciałam nauczyć się wszystkiego od podstaw, związek zaproponował Kacpra i przyjechałam do niego w podkrakowskie Skałki po naukę wertykalnego świata. Kurs był bardzo profesjonalny. A po kursie zauważyliśmy, że się bardzo polubiliśmy”, zwierzyła się na łamach Newsweeka w 2020 roku. Na jedną z pierwszych randek, Kacper Tekieli zabrał ukochaną na Cima Grande, kilkusetmetrową ścianę we Włoszech w Dolomitach. Jak podkreśliła Justyna Kowalczyk-Tekieli: „Przebiegliśmy ją w trzy i pół godziny”. Okazało się, że świetnie się uzupełniają i darzą szczerym uczuciem. Nie mogli już dłużej ukrywać łączącej ich relacji. CZYTAJ TAKŻE: Sześć lat temu otarła się o śmierć... Jak dziś wygląda życie Alżbety Lenskiej? Oficjalnie po raz pierwszy pojawili się razem na czerwonym dywanie podczas gali 100-lecia Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Trzymali się za ręce, a uśmiech nie schodził z ich twarzy. Justyna Kowalczyk i Kacper Tekieli na gali 100-lecia Polskiego Komitetu Olimpijskiego Justyna Kowalczyk-Tekieli długo poświęcała się zawodowemu sportowi. Gdy zakończyła karierę, rozpoczęła kolejny etap swojego życia. „Płynnie przechodzę od narciarskich nerwów do normalności, której odnajduję się doskonale. Czekałam na nią wiele lat. Zdarza mi się pakować walizki i ruszać na kolejne zgrupowanie, ale z mniejszą częstotliwością i intensywnością. Buduję własne gniazdo, co sprawia mi wielką frajdę. Oddając się życiu osobistemu, musiałam trochę zaniedbać narty. Taka kolej rzeczy, na wszystko przychodzi czas – sport wyczynowy nie zostawia złudzeń. Przyszedł czas zbudowania życia osobistego. Jestem szczęściarą, wszystko układa się idealnie”, mówiła w rozmowie z Onet Sport w 2020 roku. Kim był Kacper Tekieli — mąż Justyny Kowalczyk? Fani sportsmenki długo zastanawiali się, kim jest jej ukochany. Okazało się, wkrótce, że Kacper Tekieli to doświadczony instruktor wspinaczki sportowej i alpinista. Pisano, że ma na swoim koncie wiele osiągnięć: zdobycie Elbrusu na Kaukazie (5642 m), na który... wbiegł w zaledwie pięć godzin. Z kolei w 17,5 godziny zaliczył cztery granie szczytu Matternhorn (4478 m) w Alpach, uważanego za bardzo wymagający. Wspinał się także na wiele innych szczytów zarówno w Europie, jak i Azji czy Ameryce Południowej. Z wykształcenia był filozofem. Był, ponieważ okrutny wypadek w Alpach odebrał mu życie 17 maja 2023 roku. Ślub i wspólne życie Justyny Kowalczyk-Tekieli i Kacpra Tekieli. Tak dbali o siebie Uczucie pary rozwijało się dynamicznie. W pewnym momencie zakochani zaskoczyli wielbicieli informacją o swoim ślubie. Fani Justyny Kowalczyk-Tekieli nie posiadali się z radości. Od dawna mocno kibicowali swojej ulubienicy. Para przyrzekała sobie miłość we wrześniu 2020 roku. Ślub miał odbyć się kilka miesięcy wcześniej, ale ze względu na rozwój pandemii, plany zostały zmienione. Szczęśliwą informacją była biegaczka narciarska podzieliła się z fanami w mediach społecznościowych. „Ktoś mądry powiedział mi kiedyś, że na wszystko w życiu musi przyjść odpowiednia pora. Od wczoraj Justyna Kowalczyk–Tekieli”, oznajmiła wówczas. Sportsmenka zachwycała w czerwonej sukni. A jej kreacja wywołała ogromne poruszenie. „Zawsze miałam słabość do czerwonych ubranek startowych”, tłumaczyła. View oEmbed on the source website Justyna Kowalczyk-Tekieli i Kacper Tekieli byli parą nierozłączną. Wspierali się, świetnie się uzupełniali i spędzali sporo czasu na górskich wyprawach. Zachwycali swoich obserwatorów wspólnymi fotografiami na Instagramie i zarażali pozytywną energią. Widać było, że łączy ich wyjątkowe uczucie. Ich życie jeszcze piękniejsze stało się pod koniec 2021 roku, gdy ich rodzina się powiększyła. Na świecie pojawił się synek zakochanych, Hugo. Małżonkowie chcieli zaszczepić w dziecku pasję do sportu. Justyna Kowalczyk-Tekieli zabierała często swoją pociechę na wędrówki po szlakach. „Z życia mojego Asystenta”, pisała gwiazda pod jednym ze zdjęć wykonanych w Austrii. ZOBACZ TAKŻE: Opłakiwały go miliony, ale nikt nie cierpiał tak jak ona. Żona Jana Kiepury musiała żyć bez niego 47 lat Opowiadała o pasji ukochanego i o swoim dziecku. „Mój mąż jest alpinistą. Robi bardzo ciężkie, trudne i niebezpieczne rzeczy w górach. Ja jestem wyczynowym sportowcem, który twardo stąpa po ziemi, więc czasem mówią, że z dwóch minusów jest plus, a czasem, że może być daleko od tego wszystkiego. Mamy takie marzenie, żeby młody człowiek po prostu uwielbiał kulturę fizyczną, chciał się ruszać i czuł z tym przyjemność. Jeśli okaże się, że ma do czegoś predyspozycje i to połączy się z pasją, będziemy go wspierać”, mówiła mistrzyni w rozmowie z Dzień Dobry TVN. „Uczymy się siebie i życiowych kompromisów. Jest w porządku, na nic nie narzekam. Straszyli mnie, że będzie dużo trudniej, a jednak młody człowiek daje radę być ze mną wszędzie. Na palcach dwóch rąk mogę policzyć godziny, w których nie był ze mną. Wszędzie go biorę i wygląda na zadowolonego” — mówiła w listopadzie 2021 r. w rozmowie z Kamilem Wolnickim z Przeglądu Sportowego Onet. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgwdTHuH-5d2fc71.jpg" width="1600" height="2400" alt="Zakopane, 10.06.2021. Gubalowka, sesja portretowa Justyny Kowalczyk - Tekieli, tu na zdjeciu z mezem Kacper Tekieli na tle gory Giewont, Tatry; n/z Justyna Kowalczyk - Tekieli i Kacper Tekieli.,Image: 618907953, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Adam Golec / Forum" title="Justyna Kowalczyk - Tekieli i Kacper Tekieli" /> Śmierć Kacpra Tekielego — okoliczności Niestety życie zaplanowało tej parze okrutny scenariusz. W 2023 roku portal DTS24.pl jako pierwszy potwierdził, że Kacper Tekieli nie żyje. Wspinacz zginął podczas wymarzonej wyprawy w Alpy. Miał 38 lat. Co było powodem tej nieszczęśliwej śmierci? Jerzy Natkański, dyrektor Fundacji Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki, powiedział dla EuroSport.pl tak: „Zginął w lawinie, w czwartek odnaleziono jego ciało”… W Szwajcarii zdobywał kolejne szczyty, o czym informował w swoich mediach społecznościowych. Pisał, że zdobył: Bishorn (4153 m), Weissmies (4017 m), Lagginhorn (4010 m), Allalinhorn (4027 m), Strayhorn (4190 m) i Rimpfishhorn (4199 m). Niestety zdjęcie plecaka było ostatnim, jakie opublikował w sieci. Zobacz również: Urodził się nad morzem, ale zakochał w górach. Pokonywał najwyższe szczyty, nie udało mu się spełnić ostatniego marzenia Ponad rok temu w rozmowie z portalem pap.pl himalaista Leszek Cichy opowiedział o tym, że śmierć jego kolegi była po prostu bardzo nieszczęśliwym wypadkiem i nie miała nic wspólnego z brakiem przygotowania czy doświadczenia. „Wspinał się bezpiecznie. Przykładał do tego dużą wagę, ale widać, że góry są czasami nieprzewidywalne” opowiedział, oraz dodał: „Znalazł się w niewłaściwym miejscu, w niewłaściwym czasie”. Himalaista przyznał, że mąż Justyny Kowalczyk był jednym z najbardziej zaawansowanych miłośników gór. „W Polsce można wymienić trzech takich wspinaczo-narciarzy – Jędrka Bargiela, Adama Bieleckiego, no i Kacpra. To oni rzeczywiście genetycznie byli przygotowani do niesamowitych wysiłków i do szybkiej regeneracji” mówił. „Stąd takie jego rekordy – zarówno w Tatrach – kilka trudnych dróg robionych tego samego dnia”. Niestety nawet najdokładniejsze przygotowanie nie było w stanie pomóc mu w obliczu starcia z bezwzględną naturą... Justyna Kowalczyk-Tekieli, Kacper Tekieli, Zakopane, 10.06.2021 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgWbBIlD-74b4282.jpg" width="2400" height="1600" alt="Zakopane, 10.06.2021. Gubalowka, sesja portretowa Justyny Kowalczyk - Tekieli, tu na zdjeciu z mezem Kacper Tekieli na tle gory Giewont, Tatry; n/z Justyna Kowalczyk - Tekieli i Kacper Tekieli.,Image: 618908003, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Adam Golec / Forum" title="Justyna Kowalczyk - Tekieli i Kacper Tekieli" />
Cannes bije im brawo. Za wielkim sukcesem Pawła Pawlikowskiego stoi kobieta, która odmieniła jego życie
Paweł Pawlikowski po ośmiu latach wrócił do Cannes, gdzie prezentuje swój nowy film „Ojczyzna”. U jego boku ponownie pojawiła się Małgorzata Bela — kobieta, która przywróciła mu spokój i wiarę w miłość po najtrudniejszych momentach życia. Ich historia zaczęła się właśnie tutaj, na Lazurowym Wybrzeżu.
Choć w Cannes mówi się dziś przede wszystkim o nowym filmie Pawła Pawlikowskiego, równie duże zainteresowanie wzbudza jego relacja z Małgorzatą Belą. Para pojawiła się razem na czerwonym dywanie i od razu przyciągnęła uwagę fotoreporterów. Dla wielu ich obecność stała się symbolicznym powrotem do miejsca, w którym kilka lat temu rozpoczęła się jedna z najbardziej intrygujących historii miłosnych polskiego świata kultury. To właśnie w Cannes Paweł Pawlikowski spotkał kobietę, która odmieniła jego życie Paweł Pawlikowski i Małgorzata Bela poznali się podczas festiwalu filmowego w Cannes w 2015 r. Ona była już wtedy jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich modelek na świecie, on świeżo po ogromnym sukcesie filmu „Ida”. Początkowo bardzo pilnowali swojej prywatności i unikali wspólnych wystąpień. Z czasem jednak stało się jasne, że połączyło ich coś znacznie więcej niż świat filmu i mody. Dziś trudno wyobrazić sobie najważniejsze branżowe wydarzenia bez ich wspólnej obecności. Małgorzata Bela regularnie towarzyszy reżyserowi podczas premier i festiwali, ale ich relacja od początku opierała się przede wszystkim na dyskrecji. Oboje rzadko mówią publicznie o swoim życiu prywatnym, co tylko zwiększa zainteresowanie wokół ich związku. Małgorzata Bela pojawiła się w jego życiu po wielkiej tragedii Zanim Paweł Pawlikowski odnalazł szczęście u boku Małgorzaty Beli, przeszedł przez niezwykle trudny okres. Jego pierwsza żona, rosyjska pianistka, zmarła po walce z chorobą nowotworową. Reżyser na długo wycofał się wtedy z życia towarzyskiego i zawodowego. Skupił się przede wszystkim na wychowywaniu dzieci i próbie odnalezienia równowagi po ogromnej stracie. W jednym z wywiadów mówił szczerze: „Wolałem się nią opiekować niż być na planie. Wybrałem życie, nie sztukę”. Po śmierci żony długo nie potrafił wrócić do normalności. Choć odnosił kolejne sukcesy zawodowe, prywatnie pozostawał bardzo zamknięty i wycofany. Znajomi reżysera podkreślali, że śmierć ukochanej całkowicie zmieniła jego sposób patrzenia na świat. Pojawienie się Małgorzaty Beli okazało się dla niego nowym początkiem. Z czasem sam Pawlikowski zaczął coraz częściej mówić o tym, że odzyskał spokój i poczucie szczęścia, którego przez lata mu brakowało. Zobacz też: Polacy błyszczą w Cannes 2026. Pawlikowski i Bela przyciągnęli spojrzenia. Na festiwalu pojawili się też Gierszał i Musiał. Ich związek od początku budził emocje, ale oni wybrali dyskrecję Między Małgorzatą Belą a Pawłem Pawlikowskim jest niemal 20 lat różnicy wieku, co od początku wzbudzało zainteresowanie mediów. Oni sami nigdy jednak nie komentowali plotek i konsekwentnie chronili swoją prywatność. Nie pojawiali się razem na branżowych imprezach, nie udzielali wspólnych wywiadów i unikali medialnego rozgłosu. Pobrali się w 2017 r. i od tamtej pory tworzą jeden z najbardziej stylowych duetów polskiego świata kultury. Małgorzata Bela, która od lat współpracuje z największymi domami mody i magazynami fashion, świetnie odnajduje się u boku reżysera światowego formatu. Ich wspólne zdjęcia z czerwonych dywanów regularnie trafiają do zagranicznych mediów. Mimo rozpoznawalności oboje podkreślają, że najbardziej cenią sobie spokojne życie z dala od show-biznesowego hałasu. Paweł Pawlikowski nie ukrywa, że to dzięki niej odzyskał spokój Choć Paweł Pawlikowski zdobył Oscara, nagrody BAFTA i uznanie na całym świecie, wielokrotnie podkreślał, że najważniejsze nie są dla niego sukcesy zawodowe. W rozmowie z „Rzeczpospolitą” przyznał: „Filmy nie są najważniejsze, o wiele bardziej liczy się samo życie. Jestem szczęśliwy, bo mam dzieci, które wyszły na ludzi, zrobiłem kilka filmów, które zostaną. I po raz pierwszy od dawna czuję, że jestem na właściwym miejscu, z właściwą osobą”. Bliscy reżysera od lat zwracają uwagę, że przy Małgorzacie Beli odzyskał wewnętrzny spokój i równowagę, których brakowało mu po osobistych doświadczeniach. Sama modelka również bardzo świadomie buduje ich relację z dala od medialnych skandali i niepotrzebnego rozgłosu. To właśnie ta normalność i wzajemne wsparcie mają być dziś dla Pawlikowskiego najważniejsze. Reżyser wielokrotnie podkreślał, że choć kocha kino, to życie prywatne zawsze będzie dla niego ważniejsze niż kolejne nagrody i zawodowe sukcesy. ZOBACZ TAKŻE: Cannes 2026: francuski szyk, diamenty i teatralne fasony. Gwiazdy zachwyciły na otwarciu festiwalu. Ich powrót do Cannes ma dziś wyjątkowe znaczenie Powrót Pawła Pawlikowskiego do Cannes po ośmiu latach to nie tylko ważny moment dla jego kariery, ale także symboliczny rozdział w życiu prywatnym. To właśnie tutaj zaczęła się jego relacja z Małgorzatą Belą, a dziś para znów wspólnie pojawiła się na czerwonym dywanie. Reżyser promuje nowy film „Ojczyzna”, który znalazł się w Konkursie Głównym festiwalu i walczy o Złotą Palmę. Jednak dla wielu obserwatorów równie poruszające jest to, że u jego boku wciąż stoi kobieta, która pomogła mu na nowo uwierzyć w miłość. Ich historia pokazuje, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można jeszcze odnaleźć szczęście. A Cannes — miejsce wielkich filmowych triumfów — stało się dla Pawła Pawlikowskiego również symbolem drugiego początku. Źródła: viva.pl, plejada.pl
To miała być miłość jak z bajki, Robert Pattinson wierzył, że to „ta jedyna”. Związek gwiazd „Zmierzchu” rozpadł się z hukiem. Kulisy zaskakują
Kristen Stewart i Robert Pattinson przenieśli ekranową miłość ze „Zmierzchu” do prawdziwego życia, stając się jedną z najbardziej kultowych par Hollywood. Wszystko runęło jednak po publikacji zdjęć, które ujawniły zdradę aktorki i wywołały jeden z największych skandali.
Byli młodzi, piękni i kochali ich fani na całym świecie. Kristen Stewart i Robert Pattinson stali się symbolem romantycznej historii, która narodziła się na planie „Zmierzchu” i błyskawicznie przeniosła się do prawdziwego życia. Gdy wydawało się, że Hollywood znalazło swoją idealną parę, wszystko runęło w jednej chwili. Zdjęcia ujawniające zdradę wywołały medialną burzę, a rozpad związku gwiazd stał się jednym z największych skandali show-biznesu. Jak Kristen Stewart i Robert Pattinson zakochali się na planie „Zmierzchu” Kristen Stewart i Robert Pattinson poznali się podczas pracy nad filmem „Zmierzch”, który błyskawicznie stał się światowym fenomenem. Historia Belli Swan i Edwarda Cullena przyciągnęła miliony fanów, a chemia między aktorami była widoczna od pierwszych scen. Początkowo oboje unikali komentowania życia prywatnego. Media jednak od miesięcy spekulowały, że uczucie wykreowane na ekranie przeniosło się również poza plan filmowy. Oni sami robili wszystko, by utrzymać relację w tajemnicy. Publicznie mówili tylko o wyjątkowej więzi i ogromnej sympatii. Stewart w wywiadach nie ukrywała, że ufa Pattinsonowi bardziej niż komukolwiek innemu, a on podkreślał, że przy niej czuje się swobodniej niż nawet w gronie najbliższych kumpli. „Nikomu nie mówię o swoim życiu tyle, co Robertowi”, opowiadała aktorka. Choć oboje starali się chronić prywatność, zainteresowanie ich związkiem tylko rosło. Kristen Stewart wielokrotnie podkreślała, że ogromna uwaga mediów była dla niej trudna. Popularność ich relacji osiągnęła poziom, jakiego nie spodziewali się nawet hollywoodzcy producenci. Ich relacja była obserwowana przez paparazzich niemal bez przerwy. Każde zdjęcie, każdy gest i każde wspólne wyjście trafiały na pierwsze strony portali plotkarskich i magazynów. Czytaj też: Zendaya i Robert Pattinson zachwycają na premierach „The Drama”, ale to jej stylizacje kradną całe show. Chemia między Kristen Stewart i Robertem Pattinsonem była tak wyczuwalna, że fani widzieli ją nawet podczas oficjalnych gal. Kultowym momentem okazała się ceremonia TV Music Awards w 2009 roku, gdy aktorzy odbierali nagrodę za najlepszy filmowy pocałunek. Wtedy na scenie niemal doszło do prawdziwego pocałunku, a publiczność oszalała z emocji. To jednak nie był jednorazowy wybryk. Romans gwiazd „Zmierzchu” stał się światową obsesją Kristen Stewart i Robert Pattinson byli czymś więcej niż zwykłą celebrycką parą. Dla milionów fanów stanowili spełnienie marzeń o miłości idealnej. Sukces filmowej sagi sprawił, że granica między fikcją a rzeczywistością praktycznie się zatarła. W czasie promocji „Księżyca w nowiu” relacja Stewart i Pattinsona weszła na zupełnie nowy poziom. Podczas pobytu w Paryżu aktor zdecydował się przedstawić ukochaną swoim rodzicom. Spotkanie miało zostać utrzymane w ścisłej tajemnicy. Plan niemal się udał, jednak mama Pattinsona zdążyła wspomnieć o dziewczynie syna swojej siostrze, a ta przekazała sensacyjne informacje jednemu z brytyjskich tabloidów. Plotki o romansie wybuchły ze zdwojoną siłą. Wtedy już nikt nie miał wątpliwości – tych dwoje łączy coś więcej niż przyjaźń. Wkrótce okazało się, że dla producentów „Zmierzchu” romans okazał się prawdziwym marketingowym złotem. Fani z zapartym tchem śledzili każdy ich gest, spojrzenie i wspólne pojawienie się na czerwonym dywanie, a zainteresowanie prywatnym życiem aktorów tylko napędzało popularność całej sagi. Dzięki temu granica między fikcją a rzeczywistością zaczęła się zacierać, a historia Belli i Edwarda żyła nie tylko w kinie, ale również na pierwszych stronach tabloidów. „Ludzie bardzo chcieli, byśmy ja i Robert Pattinson byli razem. Nasz związek stał się produktem. To nie było normalne życie. Dla mnie to było obrzydliwe”, mówiła aktorka w mediach. Czytaj też: Długo ukrywali związek, doczekali się dziecka. Robert Pattinson i Suki Waterhouse bardzo chronią swoją prywatność Z czasem wokół romansu zaczęły jednak pojawiać się coraz bardziej kontrowersyjne teorie. Część fanów i komentatorów podejrzewała, że za całą historią stoją przede wszystkim ogromne pieniądze i promocja sagi „Zmierzch”. Pojawiły się nawet plotki, że związek aktorów był elementem marketingowej strategii wpisanej w kontrakt. Według tych spekulacji uczucie miało jedynie podtrzymywać zainteresowanie filmem i napędzać popularność kolejnych części serii. Zdjęcia Kristen Stewart z reżyserem wywołały gigantyczny skandal Prawdziwy dramat rozpoczął się w chwili, gdy w 2012 roku media opublikowały zdjęcia Kristen Stewart z Rupertem Sandersem, reżyserem filmu „Królewna Śnieżka i Łowca”. Fotografie błyskawicznie obiegły internet i wywołały ogromne poruszenie. Wieść o zdradzie Kristen Stewart była ogromnym szokiem nie tylko dla Roberta Pattinsona, ale także dla milionów fanów, którzy przez lata wierzyli, że ich miłość przetrwa wszystko. Relacja uchodząca za jedną z najbardziej kultowych w Hollywood nagle rozsypała się na oczach całego świata. Sytuację dodatkowo pogarszał fakt, że Pattinson o całym skandalu dowiedział się z mediów. Dziennikarze „US Weekly” mieli zadzwonić do aktora z prośbą o komentarz do sensacyjnych doniesień, zanim jeszcze zdążył poznać prawdę od samej Kristen. Dla gwiazdora „Zmierzchu” był to potężny cios i publiczne upokorzenie, o którym błyskawicznie rozpisywały się tabloidy na całym świecie. Kristen Stewart zdecydowała się wtedy na niezwykle rzadki krok. Aktorka opublikowała publiczne oświadczenie, w którym przeprosiła Roberta Pattinsona. Podkreśliła, że zraniła najważniejszą osobę w swoim życiu. „Jest mi niezmiernie przykro z powodu bólu i kłopotów, jakie wyrządziłam bliskim mi osobom i wszystkim, których w jakiś sposób to dotyczy . Ta chwilowa nieostrożność zagroziła najważniejszej rzeczy w moim życiu i osobie, którą kocham i szanuję najbardziej na świecie - Robowi. Kocham go, kocham go, tak strasznie przepraszam...”, pisała. Media przez wiele tygodni rozpisywały się o kryzysie w związku gwiazd „Zmierzchu”. Każde pojawienie się aktorów było szeroko komentowane, a świat próbował dowiedzieć się, czy para ma jeszcze szansę na odbudowanie relacji. Rozstanie Kristen Stewart i Roberta Pattinsona zakończyło pewną epokę Choć przez pewien czas pojawiały się doniesienia o próbach ratowania związku, relacja Kristen Stewart i Roberta Pattinsona ostatecznie nie przetrwała. Po niespełna czterech latach para zakończyła swój związek. Dla wielu fanów był to koniec pewnej epoki. Historia, która zaczęła się niczym hollywoodzka bajka, zakończyła się publicznym dramatem i medialnym skandalem. W jednym z wywiadów Stewart wracała do bolesnych wydarzeń. „Robert był moją pierwszą prawdziwą miłością. Gdyby mi się oświadczył, z pewnością bym przyjęła oświadczyny. Nie jestem tradycjonalistką, ale zawsze mam nadzieję, że każdy związek, w który wchodzę, skończy się ślubem”, opowiadała w The Howard Stern Show. Czytaj też: Zdjęcia ślubne Kristen Stewart i jej żony obiegły sieć. Ten jeden szczegół z ceremonii zaskoczył wszystkich Jak dziś wygląda życie Kristen Stewart i Roberta Pattinsona Po zakończeniu związku oboje ułożyli sobie życie na nowo. Robert Pattinson jest dziś związany z wokalistką i aktorką Suki Waterhouse. Narzeczeni w 2024 roku doczekali się dziecka i unikają nadmiernego zainteresowania mediów. Kristen Stewart zaczęła spotykać się z kobietami i coraz otwarciej mówiła o swojej orientacji. Niedawno wzięła ślub z amerykańską scenarzystką i producentką Dylan Meyer. Choć od zakończenia związku Kristen Stewart i Roberta Pattinsona minęła minęło ponad 10 lat, historia ich miłości wciąż elektryzuje fanów na całym świecie. Dla wielu osób pozostają jedną z najbardziej kultowych par Hollywood, a wspomnienie romansu gwiazd „Zmierzchu” nadal budzi ogromne emocje.
Anna Starmach nie szukała romansu. Jedno spotkanie z Piotrem Kuskiem zmieniło wszystko
Miłość, która zaczęła się od wspólnej kawy i nocnego spaceru w deszczu, dziś dojrzewa w codzienności pełnej wzajemnego wsparcia i zrozumienia. Anna Starmach i Piotr Kusek od ośmiu lat tworzą małżeństwo oparte na zaufaniu, szacunku i głębokim uczuciu, choć konsekwentnie chronią swoją prywatność. Razem wychowują dwoje dzieci i nieustannie przypominają, że to, co najważniejsze, rodzi się poza kamerami i fleszami.
Anna Starmach i Piotr Kusek są małżeństwem od niemal ośmiu lat. Uroczystość zaślubin odbyła się 2 września 2017 roku w Krakowie, gdzie para wypowiedziała sobie sakramentalne „tak”. Choć rzadko dzielą się wspólnymi fotografiami w mediach społecznościowych i cenią sobie prywatność, zdarza się, że była jurorka „MasterChefa” publikuje wyjątkowe ujęcia ze wspólnego życia. „Spotkaliśmy się w odpowiednim momencie. Oboje przed trzydziestką, z pewnymi doświadczeniami, wiedzący, czego oczekujemy od życia i od siebie nawzajem. Nie szukaliśmy romansu, tylko poważnego związku”, mówił Piotr Kusek w rozmowie z PANI w 2020 roku. Z kolei Anna Starmach w wywiadzie dla VIVY! dodawała: „Przez lata poszukiwałam bezpieczeństwa w związku. Piotrek jest osobą, na którą zawsze mogę liczyć”. Oto historia ich miłości. Anna Starmach i Piotr Kusek — historia miłości rugiego września Anna Starmach i Piotr Kusek celebrują ważną datę w swoim życiu. „Ślub wzięliśmy w trzecią rocznicę od pierwszej randki”, zwierzała się gwiazda w rozmowie z PANI w 2020 roku. Ich ślub miał miejsce osiem lat temu, a ceremonia odbyła się w rodzinnym mieście Anny — Krakowie. Anna Starmach i Piotr Kusek powiedzieli sobie „tak” w obecności najbliższych — rodziny i przyjaciół. Nie zabrakło łez wzruszenia, ale i ogromnej radości. Para chciała, by ten wyjątkowy moment został zapamiętany na zawsze, nie tylko przez nich, ale też przez bliskich. To był ich dzień — pełen emocji, szczęścia i miłości. W piątą rocznicę ślubu, Anna podzieliła się z fanami na Instagramie pamiątkowym wpisem. W poście opublikowała zdjęcia z uroczystości, na których widać ją i Piotra, z zachwytem patrzących na pokaz fajerwerków. „5 lat temu oglądaliśmy najpiękniejszy pokaz sztucznych ogni na świecie!” — napisała. Sprawdź też: Pięć Kryształowych Kul i imponujące zarobki! Jacek Jeschke i Hanna Żudziewicz biją rekordy w „TzG”. To mistrzowie parkietu Tak Anna Starmach poznała swojego męża. Czy to miłość od pierwszego wejrzenia? Podczas gdy media spekulowały na temat jej samotności, Anna Starmach już od dawna tworzyła swoje szczęście u boku mężczyzny, którego pokochała. Piotr Kusek, zawodowo związany z sektorem IT, od lat pracuje w firmie Comarch SA, specjalizującej się w rozwiązaniach dla rynku finansowego w Polsce. Anna Starmach i Piotr Kusek przez długi czas utrzymywali swój związek w tajemnicy. Była jurorka„MasterChefa” od zawsze pilnie strzeże swojej prywatności i dba o to, by oddzielać życie zawodowe od osobistego. Już na początku relacji para ustaliła, że ich miłość nie stanie się tematem publicznego zainteresowania. „Jestem z Piotrkiem od lat i na samym początku ustaliliśmy, że nasz związek nie będzie publiczny. I tego się trzymamy. Nie zamierzam jednak ani Piotra ukrywać, ani się z nim afiszować. [...] Mam 29 lat, jestem w związku z człowiekiem, którego kocham i tyle. Chyba o to chodzi w życiu, żeby znaleźć kogoś, kogo się kocha”, mówiła kilka lat temu w wywiadzie dla Grazii. ZOBACZ TEŻ: Hollywood wstrzymało oddech, media huczą o romansie. Tak Tom Cruise rozpieszcza ukochaną. O tym geście mówią wszyscy To właśnie u boku Piotra Kusek Anna Starmach poczuła, że jest gotowa na stworzenie rodziny. „Wierzę w związek na całe życie”, przyznała w wywiadzie dla magazynu PANI w 2020 roku. Para poznała się w Krakowie, choć niechętnie dzielą się szczegółami dotyczącymi początków znajomości. Anna wspomina, że ich relacja nie od razu była pełna emocji. "Umówiliśmy się na kawę, ale rozmawiało się tak dobrze, że poszliśmy na kolację do restauracji, a na koniec spacerowaliśmy nocą w deszczu", relacjonowała kulisy pierwszej randki autorka książek kulinarnych. Najbardziej ujęło ją to, że nie widział w niej celebrytki z telewizji. Był skupiony, uważny, potrafił słuchać. Anna Starmach od razu poczuła, że przy Piotrze jest bezpieczna. Jego spokój i troskliwość oczarowały ją od pierwszych chwil. „Poznaliśmy się we wrześniu, a ja w październiku pojechałam na sesję zdjęciową do Warszawy. Tam znajoma stylistka zapytała mnie, co słychać, a ja nagle wypaliłam: „Świetnie. Niedawno poznałam przyszłego męża!”. Sama byłam tym zaskoczona. Nigdy nie rzucam słów na wiatr”, opowiadała gwiazda TVN w rozmowie z PANI. Anna Starmach i Kusek mówią o sobie z czułością. Ależ oni się kochają Bardzo szybko stało się jasne, że oboje podchodzą do tej relacji z dojrzałością i powagą. Łączą ich wspólne wartości, podobne poczucie humoru i zbliżone zainteresowania. Choć na co dzień funkcjonują w zupełnie różnych zawodowych światach, od razu złapali wspólny rytm. Spotkania stały się regularnością, a uczucie — coraz silniejsze. To Piotr jako pierwszy zaprosił Annę do swojego rodzinnego domu. „Zanim ją poznałem, nie widziałem żadnego programu telewizyjnego z udziałem Ani. Moja opinia o niej nie wynikała więc w żaden sposób z jej popularności czy statusu. Na dzień dobry ujęła mnie bezpośredniością i otwartością. Poczułem, że to osoba solidna, warta zaufania”, wyjaśniał w PANI ukochany gwiazdy. wspominał z czułością w rozmowie z PANI. Ich relacja to coś więcej niż miłość — to partnerstwo oparte na wzajemnym wsparciu, lojalności i szacunku. Anna i Piotr wiedzą, że mogą na siebie liczyć nie tylko w chwilach radości, ale także wtedy, gdy życie rzuca im wyzwania. Są dla siebie ostoją, radą i motywacją. „Kiedy szykuję się do wystąpień publicznych, Ania chętnie udziela mi rad i podpowiedzi. Ja z kolei pomagam jej w sprawach biznesowych, jak choćby w negocjowaniu umów”, zdradzał Piotr Kusek. Choć różnią się temperamentami, tworzą duet, który doskonale się uzupełnia. Są jak ogień i woda — gdy jedno rozpala się emocjami, drugie potrafi ugasić napięcie. „Mąż uczy mnie spokoju, bo najchętniej podejmuję decyzje pod wpływem emocji. [...] Uwielbiam z nim rozmawiać, ale on przekonuje, że cisza bywa równie ważna. Muszę uszanować to, że czasami woli pomilczeć, co pomaga obu stronom”, dodawała Anna Starmach w tym samym wywiadzie. Co dziś robi Anna Starmach? Po odejściu z „MasterChefa” Anna Starmach wyraźnie zwolniła tempo i dziś skupia się przede wszystkim na życiu rodzinnym oraz własnym komforcie psychicznym. Jurorka przyznała, że przez lata funkcjonowała w nieustannym biegu między Krakowem a Warszawą, często podporządkowując cały grudzień nagraniom programu. Teraz ceni spokojniejszą codzienność, możliwość spędzania czasu z dziećmi oraz celebrowania rodzinnych świąt bez presji planu zdjęciowego. W jej życiu pojawiła się też nowa radość — suczka Chałka, na którą zdecydowała się po długim namyśle. Starmach podkreśla, że obecnie daje sobie przestrzeń na odpoczynek i nowe pomysły zawodowe, nie narzucając sobie konkretnego kierunku. Jak sama mówi, po latach intensywnej pracy w telewizji wreszcie może zastanowić się, czego naprawdę chce — i właśnie ta wolność daje jej dziś największą satysfakcję. Sprawdź też: 40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności Anna Starmach i Piotr Kusek marzyli o stworzeniu kochającej się rodziny Dla Anny Starmach i Piotra Kuska najważniejsza zawsze była rodzina. Od początku marzyli o tym, by zostać rodzicami i wspólnie tworzyć dom pełen ciepła i miłości. Ich marzenie spełniło się – dziś są szczęśliwymi rodzicami dwójki dzieci: córeczki Jagny i synka Gustawa, którzy są centrum ich świata. „Ważnymi sprawdzianami dla związku są wspólne zamieszkanie oraz rodzicielstwo. Pierwsze przyszło naturalnie, nie musieliśmy się docierać, a to drugie cały czas wypracowujemy. Bywamy zmęczeni, niewyspani, ale walczymy o siebie. Najważniejsze jest przeświadczenie, że idzie się przez życie z odpowiednią osobą”, mówił mąż Anny Starmach w PANI. I podkreślał, że docenia to jak żona potrafiła pięknie stworzyć domowe ognisko. ZOBACZ TAKŻE: Publiczne „kocham cię” i łzy w finale „Tańca z Gwiazdami”! Żona Filipa Gurłacza przerywa milczenie Choć rodzicielstwo stało się ich największym szczęściem, Anna Starmach i Piotr Kusek nie zapominają, jak ważna jest pielęgnacja relacji. Nadal umawiają się na randki, celebrując chwile tylko we dwoje. Ich małżeństwo opiera się na zaufaniu, wzajemnym szacunku i rozmowie. Oboje podkreślają, że nie istnieją perfekcyjne związki — ale to, co mają, to silna, partnerska więź, która z każdym rokiem dojrzewa i nabiera głębi. „Piotrek jest osobą, na którą zawsze mogę liczyć. Która mnie kocha i akceptuje niezależnie od moich różnych humorów, stresu. Jest wobec mnie bardzo wyrozumiały. Natomiast jest zupełnie ode mnie różny. Sprawia nam ogromną frajdę, że siedzimy oboje na tej samej kanapie i czytamy kompletnie inne książki. Każde z nas ma swoje życie, ale mamy też życie wspólne. Każde z nas ma własne pasje. Ja jestem mało sportowa, on jest bardzo sportowy. Ja gotuję, on je. Dogadujemy się”, mówiła o relacji z ukochanym. „To jest piękne, że ktoś nie macha ręką, nie lekceważy, nie przewraca oczami…”, zwierzała się Anna Starmach. Anna Starmach i Piotr Kusek nadal patrzą na siebie z zaciekawieniem — tak, jak na początku ich relacji. Piotr wciąż potrafi zaskoczyć ukochaną drobnymi gestami, które mówią więcej niż słowa. Anna z kolei otwarcie przyznaje, jak bardzo ceni jego zdanie. „Piotr jest zresztą największym znawcą mojego stylu. Nim gdziekolwiek wyjdę, musi być akceptacja męża. Niektóre kobiety mówią, że dla nich to nie jest istotne. Dla mnie to jest bardzo istotne, żeby podobać się mojemu mężczyźnie. Patrzy na mnie wielu, ale mój jest tylko jeden. [...] Jestem dla Piotrka bardzo ważna i ja to wiem. On jest dla mnie bardzo ważny”, dodawała w VIVIE!. Źródło: VIVA!, PANI nr 04/2020, Grazia, Pomponik
Uczucie między Dziedzic a Gogolewskim wybuchło nagle i zniszczyło dotychczasowe życie wybitnego aktora. Medialny skandal im zaszkodził
W latach 60. ich romans elektryzował warszawskie salony i środowisko artystyczne. Irena Dziedzic – charyzmatyczna gwiazda Telewizji Polskiej – i Ignacy Gogolewski – jeden z najbardziej utalentowanych aktorów swojego pokolenia – poznali się na planie kultowego „Tele-Echa”. Ich uczucie wybuchło nagle i z impetem, burząc dotychczasowe życie prywatne aktora i wywołując medialny skandal. Oto opowieść o namiętności, zdradzie i samotności w cieniu reflektorów.
W latach 60. ich relacja była na ustach niemal całej Warszawy. Jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji oraz utalentowany aktor poznali się podczas pracy nad programem „Tele-Echo”. Między Ireną Dziedzic a Ignacym Gogolewskim szybko zaiskrzyło. Choć aktor był wtedy mężem Katarzyny Łaniewskiej, z którą miał córkę, zaczął coraz częściej znikać z domu. Wkrótce okazało się, że przeprowadził się piętro niżej – do mieszkania dziennikarki. Irena Dziedzic: była jedną z najpopularniejszych prezenterek w Polsce Karierę w Polskim Radiu rozpoczęła na początku lat 50., ale to w Telewizji Polskiej odnalazła swoje powołanie. W 1956 roku dołączyła do zespołu i błyskawicznie zdobyła sympatię widzów dzięki „Tele-Echu” – pierwszemu talk-show w Polsce. Program, w którym prowadziła otwarte rozmowy z ludźmi kultury, sztuki i polityki, uczynił z niej ikonę dziennikarstwa. Przez ćwierć wieku prowadziła go z niezmienną klasą. Sukcesy zawodowe sprawiły, że również jej życie prywatne wzbudzało ogromne zainteresowanie. Dziedzic pilnie strzegła swojej prywatności – także wieku, który traktowała niemal jak tajemnicę służbową. Gdy jeden z kolegów zapytał ją o metrykę, odpowiedziała, że ma trzydzieści lat. Zdziwiony przypomniał, że taką samą odpowiedź usłyszał kilka lat wcześniej. „Nie zmieniam zdania” – odparła bez cienia zawahania. Według Emilii Krakowskiej, Dziedzic zawsze była obiektem plotek. Plotkowano o jej rzekomych związkach z Janem Suzinem, Józefem Cyrankiewiczem czy Edwardem Gierkiem. Krążyły nawet teorie o tajemniczym dziecku, którego ojcem miał być dziennikarz Grzegorz Woźniak – co oboje później obracali w żart. Sama Dziedzic nie miała dzieci. Jej jedynym małżeństwem był związek z Januszem Bałabanem, dziennikarzem radiowym. Po rozwodzie już nigdy nie zdecydowała się na ślub, choć przez pewien czas miała nadzieję, że zmieni to Jan Suzin – on jednak wybrał inną kobietę. SPRAWDŹ TEŻ: Widzowie widzieli wielkiego aktora. Niewielu wiedziało, przez co naprawdę przeszedł Jerzy Trela Irena Dziedzic, Sopot, 1977 r. Irena Dziedzic i Ignacy Gogolewski: historia miłości Wkrótce i Dziedzic znalazła się po drugiej stronie – jako „ta trzecia”. Spotkanie z Gogolewskim na planie „Tele-Echa” szybko przerodziło się w romans. Była charyzmatyczna, inteligentna i pełna wdzięku – aktor szybko uległ jej urokowi. Choć mieszkali w tej samej kamienicy, poznali się dopiero na planie. Dziedzic mogła nie wiedzieć, że jej wybranek ma rodzinę: żonę i kilkuletnią córkę. Z początku starali się utrzymać swój związek w tajemnicy. Gogolewski jednak coraz częściej nocował u Ireny, a z czasem na stałe się do niej przeniósł, zostawiając rodzinę. Ta decyzja odbiła się szerokim echem w środowisku artystycznym. „Mąż odszedł w 1962 roku. Zamieszkał cztery piętra niżej – u wielkiej gwiazdy telewizji” – wspominała po latach Katarzyna Łaniewska. „Zazwyczaj mężczyźni odchodzą do młodszych. Mój mąż odszedł do starszej”, opowiadała w jednym z wywiadów. Choć zdrada była dla niej bolesna, z czasem Łaniewska zdołała wybaczyć byłemu mężowi. Dla dobra córki starali się utrzymać dobre relacje. Rozwód odbył się bez awantur – para przyszła na niego wspólnie, a po rozprawie poszli razem na kawę. „Z tej miłości zostało mi to, co najcenniejsze – córka, wnuki i umiejętność recytacji wiersza. Tego nauczył mnie Inek” – mówiła. Czytaj też: Mało kto wiedział, że żoną Szpakowskiego jest znana aktorka. Są razem od ponad 30 lat Irena Dziedzic i Ignacy Gogolewski: rozstali się po dwóch latach Związek Dziedzic i Gogolewskiego trwał dwa lata. Kiedy dziennikarka wróciła z podróży do Stanów Zjednoczonych, zastała puste mieszkanie – aktor opuścił je bez słowa. Mimo prób przekonania go do powrotu Gogolewski nie chciał wracać. Jego serce było już gdzie indziej. „To kobiety mnie wybierały. Myślały, że jestem spokojny i uległy, więc łatwo będzie mną kierować. Tylko Irena nie próbowała mnie zdominować – wiedziała, że to nie ma sensu” – mówił po latach w książce „Od Gustawa-Konrada do Antka Boryny”. Po rozstaniu z Dziedzic Gogolewski związał się m.in. z Niną Andrycz i Joanną Rawik. Dziennikarka nie potrafiła mu jednak wybaczyć odejścia. Jeszcze raz spotkali się zawodowo – w programie „Tele-Echo”, gdzie aktor pojawił się z Emilią Krakowską, swoją partnerką z filmu „Chłopi”. Emilia Krakowska wspominała, że Dziedzic zaprosiła ją wcześniej do mieszkania, by wspólnie przygotować się do programu. „Chciała mnie oswoić i jednocześnie wybadać, jakie relacje łączą mnie z Inkiem” – mówiła. Choć spodziewała się chłodu czy dystansu, spotkała się z pełnym profesjonalizmem. Niezależna do końca W kolejnych latach pojawiały się plotki o kolejnych romansach Ireny Dziedzic, jednak żaden mężczyzna nie został przy niej na dłużej. Sama podkreślała, że choć wychowano ją na przykładną żonę i matkę, w dorosłym życiu wybrała inną drogę – samodzielność i zawodową niezależność. „A pan Inek? Niedługo potem objął teatr w Katowicach i znów zaangażował się w nowe relacje – tym razem cierpiała kolejna kobieta…” – czytamy w książce Aleksandry Szarłat Prezenterki. Zobacz też: Krzysztof Piesiewicz stracił matkę w tragicznych okolicznościach. Za zamkniętymi drzwiami rozegrał się dramat Ignacy Gogolewski
Mało kto wiedział, że żoną Szpakowskiego jest znana aktorka. Są razem od ponad 30 lat
Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota od lat tworzą jedno z najbardziej zgodnych małżeństw w polskim show-biznesie. Ona wspierała go zarówno w chwilach największych sukcesów, jak i wtedy, gdy po Euro 2020 musiał zmierzyć się z falą komentarzy po odsunięciu od finału. Dziś, gdy legendarny komentator świętuje 75. urodziny, wracamy do historii ich wielkiej miłości.
Dziś Dariusz Szpakowski obchodzi 75. urodziny. Kiedy niespodziewanie odsunięto go od komentowania finału Euro 2020, ona stała u jego boku i wspierała go w trudnej sytuacji. 18 grudnia 2022 roku po raz ostatni skomentował mecz na Mistrzostwach Świata, gdzie we wzruszający sposób pożegnał się z fanami futbolu. „Żegnam i powiem krótko – to mój ostatni finał mistrzostw świata, ale jeszcze nie odkładam mikrofonu. Dziękuję za dwanaście finałów mistrzostw!”, mówił. Jedni nieustannie go kochali, drudzy wytykali błędy. Pewne jest jednak to, że Dariusz Szpakowski pozostaje jednym z najpopularniejszych, ale i najbardziej kontrowersyjnych komentatorów piłkarskich w Polsce. Z okazji jego jubileuszu przypominamy historię miłości jego i Grażyny Strachoty. Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota — historia miłości Jednych irytują jego lapsusy w stylu „bramka trafiła w słupek”. Inni lubią jego emocjonalny sposób komentowania i pełne bólu okrzyki, szczególnie po przegranych meczach Polaków: „Aj, Jezus Maria! Co myśmy zrobili! Szkoda”. 71-letni Dariusz Szpakowski to jeden z najbardziej znanych głosów w polskiej telewizji i od wielu lat legenda. Dlatego mnóstwo ludzi uważało, że odsunięcie go z komentowania Euro 2020 jest bezpodstawne, a brak pożegnania się z widzami było nie w porządku. On sam nie skomentował wydarzenia, zrobiła to za niego żona. Zaznaczyła, że „W tej sprawie nie chodzi o brak możliwości czy sił Dariusza. On jest w dobrej formie”. Podziękowała wówczas za słowa wsparcia. „Są bardzo miłe, docierają do nas i dodają siły”. Powiedziała, że to dla nich obojga było zaskakujące. Grażyna Strachota jest aktorką znaną z wielu filmów i seriali m.in. z „M jak miłość” czy „Złotopolskich”, ale wiele osób dopiero teraz skojarzyło ją ze znanym komentatorem sportowym. Może dlatego, że oboje zawsze starali się chronić swoją prywatność. Zobacz też: Rzadko pokazują się razem, łączy wielka miłość. Niezwykła historia Olgi i Łukasza Nowickich Grażyna Strachota i Dariusz Szpakowski: jak się poznali? Dariusz Szpakowski zobaczył swoją przyszłą żonę po raz pierwszy w telewizyjnej charakteryzatorni w latach 80. Zapamiętał ją, choć minęli się w przelocie. Zagadnęła go, jak poszło łyżwiarce Kartherinie Witt, którą bardzo lubiła. Spieszył się, więc zdawkowo rzucił, że dobrze. Potem wybrał się do warszawskiego teatru „Ateneum” na głośny w 1985 roku spektakl „Brel” – wybór piosenek słynnego barda w tłumaczeniu Wojciecha Młynarskiego. Spektakl był wydarzeniem, tłumy stały, żeby się dostać na przedstawienie do małej salki „Ateneum”. Zobacz też: Barbara Brylska była wielką gwiazdą, ale tragedia, jaką była śmierć córki, zmieniła jej życie Śpiewała w nim młodziutka Grażyna Strachota, zbierając dobre recenzje. Popularna dziennikarka Krystyna Gucewicz napisała, że Grażyna Strachota ma „urok Krafftówny”, co było absolutnym komplementem. I wielkie możliwości charakterystycznej aktorki. Śpiewała m.in. znaną piosenkę Jacquesa Brela „Flamandowie”. Dariusz Szpakowski wspominał: „Zobaczyłem ją na scenie i pomyślałem, że jest piękna, ale pewnie jest mężatką, ma już dzieci i nie ma co zawracać sobie głowy”. Nie miała, łączono ją wtedy ze znanym aktorem Krzysztofem Kowalewskim, byli razem kilka lat. Z Dariuszem Szpakowskim spotkali się następnym razem, znowu przypadkiem w… kolejce do wyciągu narciarskiego na Kasprowy Wierch. „Darek bardzo chciał mnie poderwać, ale dałam mu kosza, żeby nie myślał, że jak pracuje w telewizji, to absolutnie wszystko mu wolno”, opowiadała Grażyna Strachota. Aktorka pojechała w góry nauczyć się jeździć na nartach. Gdy Szpakowski zauważył, że niespecjalnie jej idzie, zaproponował, że udzieli jej paru lekcji. Później poszli razem do restauracji, gdzie bardzo długo rozmawiali. I tak zaczęła się ich miłość. Grażyna Strachota: zakochałam się w Darku na śmierć i życie Dariusz Szpakowski podobał się jej jako mężczyzna, ceniła go jako komentatora sportowego, imponował jej jako inteligentny i wrażliwy człowiek. „Zakochałam się w Darku na śmierć i życie”, wspominała aktorka w „Świecie seriali”. „Cztery lata później byliśmy już małżeństwem”. Grażyna Strachota jest o dziewięć lat młodsza od swojego męża — urodziła się 8 września 1960 roku w Warszawie. W 1984 r. ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. Zagrała w wielu spektaklach, m.in. w musicalach „Romeo i Julia" i „Taniec Wampirów". Była przebiegłą Maritą w „Złotopolskich”, na dużym ekranie zadebiutowała w filmie „Śmierć Johna L" w reżyserii Tomasza Zygadło. Grała też m.in. w „Porno" Marka Koterskiego, „Historii niemoralnej” Barbary Sass, „Życie za życie. Maksymilian Kolbe" Krzysztofa Zanussiego. Darek Szpakowski: początki kariery Dariusz Szpakowski urodził się w 1951 roku w Warszawie, zawsze interesował się sportem, sam grał w koszykówkę w Legii Warszawa. Ukończył też warszawski AWF. W 1976 roku zaczął pracować w polskim radio, jego nauczycielem byli m.in. legendarny komentator i dziennikarz sportowy Bohdan Tomaszewski, wymowy uczył go natomiast Gustaw Holoubek. Podobno mentorzy pytali pół żartem: „Panie Darku, czy Pan jest Anglikiem, bo mówi Pan jes zamiast jest”. W swoim debiucie jako prowadzącego Studio S-13 podał, że w zakończonym meczu padł wynik zero zero, do przerwy zero zero. „Popełniłem logiczny błąd, pech jednak chciał, że na jachcie słuchał mnie szef Radiokomitetu Maciej Szczepański, który zaprosił też znajomych. Zobacz też: Księżna Monako przeszła diametralną metamorfozę. Nie jest już blondynką Jeden z nich zapytał: „Co to za ludzie u ciebie pracują?” „Pracują? Już nie pracują”, odparł prezes, nazywany Krwawym Maćkiem. Zanosiło się na zwolnienie, ale skończyło się zawieszeniem na 57 dni”, wspominał w „Gazecie Pomorskiej". W radio podobał się, jednak chcieli go zatrzymać, jego przełożony pytał, czego Ci trzeba „mieszkania, talonu na samochód?”. Ale jego skusiła telewizja, do której przyszedł w początku lat 80. Musiał się w niej oduczyć radiowych nawyków, zwracano mu np. uwagę, że za dużo mówi. Przez lata był królem redakcji sportowej na Woronicza. Komentował setki mety i ważnych sportowych imprez. Nawet jego wpadki tworzyły jego legendę. W internecie można znaleźć całe strony z pomyłkami Szpakowskiego (tzw. szpakami), z których jedne z zabawne, a inne jak np. mylenie Messiego z Maradoną pewnie trudniejsze do wybaczenia przez kibiców. Ale dziś Szpakowski to instytucja, czy jak ktoś powiedział „biało-czerwona legenda mikrofonu”. Dariusz Szpakowski i Grażyna Strachota: dzieci Po ślubie ustalili, że Dariusz będzie zarabiał na dom, a Grażyna poświęci się rodzinie. Tym bardziej że niedługo na świat przyszła ich pierwsza córka — Julia, bardzo przez ojca rozpieszczana. Sześć lat później urodziła się jej siostra – Gabrysia. Praca sprawiła, że Szpakowskiego ominęły emocje związane z narodzinami dzieci. „Gdy rodziła się pierwsza córka Julka, pojechałem komentować mecz. Prowadząca ciążę znajoma ginekolog zapewniała mnie, że zdążę wrócić. Okazało się, że nie zdążyłem i po meczu kolega podszedł do mnie i powiedział: »Szpaku, gratuluję. Masz córkę!«. Wróciłem do Polski i od razu pojechałem na kolejny mecz. Nie odebrałem nawet żony ze szpitala”, mówił w Super Expressie Dariusz Szpakowski. Podobnie było w przypadku narodzin Gabrysi. Zadzwonił do żony, by zapytać, jak się czuje, a ona powiedziała mu, że właśnie został ojcem. Obie córki są już dorosłe, starsza – Julia jest specjalistką w dziedzinie PR i fanką gotowania, młodsza Gabriela próbuje swoich sił jako aktorka i producentka. Grażyna Strachota po odchowaniu dzieci wróciła do pracy, widzowie bardzo lubili m.in. jej rolę w „BrzydUli”, gdzie zagrała matkę Marka Dobrzańskiego - Helenę. Popularne stały się jej męsko-damskie porady w rodzaju: „Musisz go zaskakiwać każdego dnia od nowa”, „Mężczyznę trzeba stale uwodzić tajemniczością, wyrafinowaniem”. Grażyna Strachota i Dariusz Szpakowski, są szczęśliwym, spokojnym małżeństwem. Lubią aktywny wypoczynek, wycieczki, rowery. W czasie wakacji można ich spotkać na Helu, w Juracie. Kariera Dariusza Szpakowskiego Niestety, wszystko wskazuje na to, że Dariusz Szpakowski nie skomentuje już kolejnego mundialu. Legendarny dziennikarz, który relacjonował aż dwanaście mistrzostw świata, nie znalazł się w gronie komentatorów TVP na Mundial 2026. Jak wyjaśnił w rozmowie z WP Sportowe Fakty, sam podjął taką decyzję, choć otrzymał propozycję komentowania turnieju. „Biłem się z myślami. Miałem wybór, ale podjąłem taką decyzję. (...) Z mundialem pożegnałem się cztery lata wcześniej w Katarze, staram się być konsekwentny”, tłumaczył. Dodał jednak, że nie zamierza jeszcze kończyć kariery. „15 maja obchodzę 75. urodziny i nie kończę z komentowaniem, jest wiele meczów, usiądę jeszcze na stanowisku” — zapewnił. Podczas Mundialu 2026 będzie natomiast ekspertem w studiu TVP Sport i poprowadzi autorski cykl rozmów z byłymi selekcjonerami reprezentacji Polski. Panu Dariuszowi życzymy wszystkiego najlepszego!
Filip Chajzer nie ukrywa już uczuć. Historia poznania młodszej partnerki brzmi jak scena z filmu. "Poprosiłem kogoś, żeby..."
Szczere wyznanie Filipa Chajzera w podcaście Małgorzaty Rozenek-Majdan odbiło się szerokim echem. Dziennikarz opowiedział nie tylko o początkach nowej relacji, ale też o różnicy wieku między nim a ukochaną. W rozmowie nie zabrakło zaskakujących wyznań, emocji i refleksji o tym, jak miłość potrafi pojawić się wtedy, gdy najmniej się jej spodziewamy.
Choć Filip Chajzer przez ostatnie miesiące skupiał się głównie na pracy i spokojniejszym życiu z dala od medialnego zgiełku, jego ostatnia rozmowa z Małgorzatą Rozenek-Majdan pokazała zupełnie inną stronę prezentera. Gwiazdor opowiedział o nowym uczuciu z dużą swobodą i autentycznością, a internauci natychmiast zaczęli komentować zarówno historię ich poznania, jak i temat sporej różnicy wieku między zakochanymi. Miłość zaczęła się w pracy. Filip Chajzer opowiedział o pierwszym spotkaniu z ukochaną Filip Chajzer wrócił wspomnieniami do momentu, w którym po raz pierwszy zobaczył swoją obecną partnerkę. Jak opowiadał w podcaście "Z bliska" Małgorzaty Rozenek-Majdan, wszystko wydarzyło się podczas nagrania jego pierwszego podcastu. Już po wejściu do studia zwrócił uwagę na młodą kobietę i — jak sam przyznał — od razu chciał zdobyć do niej kontakt. "Tak też się poznaliśmy, przy moim pierwszym podcaście. Ja wszedłem do studia i mówię: "Wow, kto to jest? Czy mogę poprosić o numer?". Tak naprawdę poprosiłem kogoś, żeby poprosił i dostałem. I poszliśmy na randkę, i było super. No ale poznaliśmy się w pracy" — wyznał. W podcaście dziennikarz bardzo szczerze opowiadał o tym, jak wyglądała jego codzienność przed poznaniem ukochanej. Mówił o spokojnym życiu skupionym wokół pracy, rutyny i duchowego wyciszenia. Jak sugerował, wszedł już w etap pełnej akceptacji tego, że jego rzeczywistość raczej nie przyniesie większych emocjonalnych zwrotów akcji. "Ja prowadzę, że tak powiem, nudne i przewidywalne życie. Moje życie to jest pojechanie do kościoła, nagranie podcastu, zmontowanie podcastu, zjedzenie kolacji. Ja sobie tak już myślałem, że no dobra, no to ja już tak żyję. Już wszedłem na taki, że tak powiem, stopień świadomości, pogodzenia, jakiejś takiej miłości, poczucia misji, że no jakby co się może wydarzyć? A jednak Filip, życie cię jeszcze zaskoczy" — opowiadał. ZOBACZ TEŻ: Filip Chajzer zakochany! Rodzina już poznała jego ukochaną. Tak Zygmunt Chajzer mówi o wybrance syna Filip Chajzer i młodsza partnerka. Temat różnicy wieku wywołał lawinę komentarzy Drugim mocno komentowanym fragmentem podcastu była rozmowa o wieku partnerki Filipa Chajzera. Małgorzata Rozenek-Majdan dopytywała prezentera, czy od początku wiedział, ile lat ma kobieta, z którą zaczął się spotykać. Dziennikarz przyznał, że początkowo w ogóle nie zadał tego pytania. Ta odpowiedź wywołała zaskoczenie prowadzącej i stała się początkiem krótkiej, ale intensywnej wymiany zdań. "A jakby miała 15 lat?" — dopytywała. Ostatecznie Chajzer wyjaśnił, że później zapytał ukochaną o wiek i dowiedział się, że ma 20 lat. Jednocześnie podkreślił, że dla niego nie był to aspekt decydujący o relacji. "Dowiedziałem się, że 20 lat. Zapytałem: "Ile masz lat?". Powiedziała: "20". Dziękuję. Dla mnie nie miało to znaczenia. Nie widziałem i dalej nie widzę tutaj problemu" — podsumował. SPRAWDŹ TEŻ: Dzieli ich 21 lat. To dla niej Filip Chajzer stracił głowę. Ukochana dziennikarza przerwała milczenie
Dwa lata po ślubie żona Rafała Mroczka przerwała milczenie. Jej wpis mówi wszystko. Tak dziś wygląda ich miłość
Rafał Mroczek i jego żona Magdalena świętują rocznicę ślubu, a ich historia wciąż wzbudza ogromne emocje wśród fanów. Ukochana aktora opublikowała poruszający wpis o miłości, codzienności i wspólnym życiu. Ich więź jest wyjątkowa.
Rafał Mroczek i jego żona Magdalena ponownie znaleźli się w centrum zainteresowania fanów. W rocznicę ślubu ukochana aktora opublikowała w mediach społecznościowych osobisty wpis, w którym zwróciła się bezpośrednio do męża. Nie zabrakło słów o miłości, wspólnej codzienności i wierze, która odgrywa ważną rolę w ich relacji. Internauci natychmiast ruszyli z komentarzami i gratulacjami. Historia miłości Magdy i Rafała Mroczków Ich historia od początku wzbudzała zainteresowanie fanów aktora. Para stopniowo dzieliła się fragmentami wspólnego życia w mediach społecznościowych, pokazując codzienność, podróże oraz ważne dla nich chwile. W maju 2024 roku Rafał Mroczek powiedział swojej ukochanej sakramentalne „tak”. Aktor ożenił się z Magdaleną Czech, a od tamtej chwili para coraz chętniej pokazuje fanom fragmenty wspólnego życia. Ukochana gwiazdora M jak miłość to finalistka konkursu Miss Polonia 2018 i zawodowo związana jest z farmacją. Obecnie tworzy eventy dla kobiet "Idź ze swoją siłą" , które zmieniają perspektywę. Dziś małżonkowie są na etapie budowy domu, a kolejnymi postępami regularnie dzielą się w mediach społecznościowych. Internauci z zainteresowaniem śledzą ich codzienność, a każde nowe zdjęcie wywołuje lawinę komentarzy. Choć Rafał Mroczek przez lata bardzo chronił prywatność, u boku Magdaleny wyraźnie się otworzył. Aktor od czasu do czasu publikuje romantyczne kаdry z żoną, a ukochana coraz częściej towarzyszy mu również podczas branżowych wydarzeń i medialnych wyjść. Para jakiś czas temu udzieliła także wspólnego wywiadu, w którym opowiedziała o wartościach, na których buduje swoją relację. Nie ukrywali, że niezwykle ważną rolę odgrywa w ich życiu wiara, do której oboje podchodzą bardzo poważnie. Rafał Mroczek i Magdalena Mroczek o recepcie na udane małżeństwo Rafał Mroczek i Magdalena Mroczek nie idealizują swojego małżeństwa. Choć dziś uchodzą za jedną z najbardziej zgranych par polskiego show-biznesu, otwarcie przyznają, że budowanie relacji wymaga codziennej pracy, wzajemnego zrozumienia i gotowości do kompromisów. W jednym z wywiadów aktor szczerze opowiedział o tym, jak wygląda ich wspólna codzienność poza kadrami z Instagrama i medialnymi wyjściami. Jak podkreślał Rafał Mroczek, on i jego żona wciąż uczą się siebie nawzajem. Nie ukrywają, że oboje mają silne charaktery i własne potrzeby, które w związku trzeba uszanować. „Są pewne rzeczy, których musimy się o sobie nauczyć i tolerować nasze indywidualne przestrzenie. Każdy z nas ma taki charakter, gdzie w pewnych sprawach lubi postawić na swoim”, opowiadał aktor w podcaście „Ludzie z Wartościami”. A jego ukochana dodawała: „Mamy czasami inne poglądy na różne sprawy, więc często u nas jakieś konflikty, niedogadania. Mam wrażenie, że pojawiają się właśnie z tego punktu komunikacji, że ja rozumiem coś zupełnie inaczej, a potem się okazuje, że Rafał odebrał coś zupełnie inaczej. Kiedy tego nie wyjaśnimy i brniemy w to dalej, no to potrafi się nam trochę nawarstwić pewnych rzeczy, więc myślę, że staramy się do tego nie dopuszczać”. Mimo tych różnic para podkreśla, że właśnie szczerość, rozmowa i wzajemna otwartość pozwalają im budować trwałą relację. Fani nie mają wątpliwości, że Rafał i Magdalena Mroczkowie tworzą związek oparty nna wspólnych wartościach i świadomym podejściu do małżeństwa. Czytaj też: Pobrali się rok temu. Teraz gwiazdor "M jak miłość" i jego żona odsłaniają sekrety związku. Mówią wprost o wierze Rafał i Magdalena Mroczkowie świętują rocznicę ślubu Rafał Mroczek i jego żona Magdalena przeżywają wspaniałe chwile. Para świętuje rocznicę ślubu, który odbył się 11 maja 2024 roku. Z tej okazji ukochana aktora postanowiła podzielić się z obserwatorami wyjątkowym wpisem. Magdalena Mroczek postawiła na szczerość i emocje. W swoim wpisie podziękowała mężowi za wspólne życie, rozmowy oraz codzienność, którą razem tworzą. Nie zabrakło również odniesień do wiary i budowania relacji „przy Bogu”. To właśnie ten fragment szczególnie poruszył część internautów. W sieci szybko zaczęły pojawiać się komentarze, w których użytkownicy podkreślali, że wpis był wyjątkowo osobisty i pełen ciepła. „2 lata temu powiedzieliśmy sobie „tak”, a dziś jeszcze bardziej wiem, jak bardzo lubię iść przez życie właśnie z Tobą. Bo w życiu razem nigdy nie chodzi tylko o wielkie rzeczy. Tylko o te codzienne: kawę zrobioną rano, spojrzenie kiedy mam gorszy dzień, zrozumienie kiedy życie nagle zmienia plany i obecność, która daje spokój. Dziękuję Ci za wspólne odkrywanie świata, wzrastanie obok siebie i przy Bogu, rozmowy o wszystkim i to poczucie, że jesteś jednocześnie moim mężem, najlepszym przyjacielem i bratnią duszą”, pisała. Czytaj też: Stoją za sobą murem, choć nie zawsze się zgadzają. Braci Mroczek łączy wyjątkowa więź. O swojej relacji mówią wprost Magdalena Mroczek nie ukrywa, że małżeństwo z Rafałem tylko umocniło ją w przekonaniu, że u boku aktora znalazła właściwego człowieka. W swoim wpisie podkreśliła, że ostatnie dwa lata były dla niej czasem budowania bliskości, wspólnego odkrywania życia i wzajemnego wsparcia. „Dziękuję, że jesteś ze mną w każdym momencie - tym pięknym, trudnym, zwykłym i wyjątkowym. I wiesz co? Po tych 2 latach dalej patrzę na nas i myślę: chcę jeszcze więcej takiego życia razem”, dodawała. Sam Rafał Mroczek również zareagował na publikację ukochanej. Pod wpisem pojawiło się symboliczne serce, które internauci odczytali jako odpowiedź aktora na emocjonalne wyznanie żony. Dziś Rafał i Magdalena Mroczkowie nie mają wątpliwości, że ich relacja opiera się nie tylko na uczuciu, ale także na wzajemnym zrozumieniu, szczerości i wspólnych wartościach. Ich rocznicowy wpis pokazał, że mimo codziennych wyzwań wciąż patrzą w tym samym kierunku — razem. Takiej miłości można im pozazdrościć! Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Od przyjaźni do miłości aż po grób. Jerzy i Georgeta Trela kochali się i wspierali przez pół wieku. Byli nierozłączni
Poznali się jako nastolatkowie, połączyła ich wtedy serdeczna przyjaźń, a od niej był już tylko krok do wielkiej miłości. Jerzy i Georgeta Trela spędzili u swojego boku 50 lat. W miłości, zaufaniu i szacunku. Aktor nazywał żonę Jerzynką i powtarzał, jak wiele jej zawdzięcza.
Ukochana artysty poświęciła swoje życie rodzinie, ale nigdy nie miała o to do nikogo żalu, wręcz przeciwnie. Świetnie odnalazła się w tej roli, wychowując dwójkę dzieci i troszcząc się o codzienność jej bardzo zajętego męża. Zakochanych rozdzieliła dopiero śmierć... Georgeta Trela odeszła w 2015 roku. Jerzy Trela po śmierci żony zmagał się z nawrotem nowotworu. Aktor zmarł 15 maja 2022 roku. Przypominamy niezwykłą historię miłości Jerzego i Georgety Trelów. Jerzy i Georgeta Trela: historia miłości Znali się jeszcze z czasów liceum. Oboje utalentowani artystycznie, uczęszczali wtedy do szkoły plastycznej w Krakowie. Jerzy zwrócił uwagę Georgety już na pierwszych lekcjach. Po szkole od razu opowiedziała mamie, że w klasie jest jeden chłopiec, który wydał jej się bardzo dobry i uczciwy. Pierwszą okazję do rozmowy mieli podczas wspólnych wagarów. Tego dnia Jerzy usiadł obok niej w kinie i pogrążyli się w dyskusji. Już wtedy okazało się, jak wiele ich łączy. Zostali bardzo dobrymi przyjaciółmi, a z czasem narodziła się między nimi miłość. Solidna, oparta na fundamentach przyjaźni i jak się później okazało, aż po grób. W przeciwieństwie do Georgety, która zwierzała się swojej mamie ze swoich rozterek, nowo poznanych przyjaciół i codziennych przeżyć, Jerzy Trela nie mógł szukać tej samej więzi ze swoimi rodzicami. Kiedy postanowił iść do liceum plastycznego, jego mama nie pochwalała tego wyboru, wolała, żeby tak jak jego ojciec i brat, Jerzy podjął pracę kolejarza. „To był jedyny egzamin w życiu, którego nie zdałem. Specjalnie, z pełną świadomością. Bo była we mnie trauma, ale było już też zainteresowanie czym innym”, zwierzał się aktor w rozmowie z Twoim Stylem. Tata chłopca zginął, prowadząc pociąg, gdy jego syn miał 9 lat. Już jako mały chłopiec Jerzy wiedział, że nigdy nie będzie kontynuował pracy kolejarza. W młodych latach pojawiło się w nim zainteresowanie teatrem, ale mimo że objawiał wielki talent sceniczny i co najważniejsze, czuł się w teatrze szczęśliwy, matka aktora długo uważała, że ten zawód, to zabawa, a on potrzebuje konkretnej pracy. Dopiero gdy odeszła, Jerzy Trela odkrył, jak bardzo była z niego dumna... "Po jej śmierci znaleźliśmy kasetkę, w której był stary, przedwojenny portfel. A w nim powycinane wszystkie recenzje z moich spektakli. Trzymała to w tajemnicy, ale dbała o syna”, opowiedział w Radiowej Trójce. Czytaj też: Wybitna Marta Korczyńska z „Nad Niemnem” wycofała się z aktorstwa. Rok później wydarzył się dramat Osobą, która zawsze wspierała jego życiowe wybory i na którą mógł liczyć, niezależnie od wszystkiego, była ukochana aktora, Georgeta. Oryginalność jej imienia wypływała z francuskich korzeni babci, to właśnie po niej została nazwana. Jerzy Trela lubił nazywać swoją partnerkę w pieszczotliwy sposób Jerzynką. Zakochani pobrali się w 1965 roku. Sakramentalne "tak" wyznali sobie w kościele Świętego Mikołaja w Krakowie. Po szkole plastycznej obiecali sobie, że nadal będą realizować swoje artystyczne pasje. Georgeta podjęła się egzaminów do krakowskiej ASP, niestety ku wielkiemu rozczarowaniu, nie udało jej się tam dostać. Jej drugim wyborem było pielęgniarstwo. Czuła się w tym zawodzie potrzebna i spełniona, jednak po pewnym czasie okazało się, że praca w szpitalu przerosła ukochaną aktora. "Każda śmierć pacjenta, a zwłaszcza dziecka, pogrążała mnie w rozpaczy. Trzeba było zrezygnować z tej pracy"- wyznała w jednym z wywiadów. Jej odejście ze szpitala zbiegło się z narodzinami pierwszego syna pary, Piotra, który przyszedł na świat w 1967 roku. Wtedy Georgeta mogła w pełni skupić się na życiu rodzinnym. Jerzy Trela w zaciszu domowym z żoną i pupilem, Kraków, 1995 r. Jerzy Trela: początki kariery aktorskiej W tym samym czasie Jerzy Trela intensywnie poszukiwał swojej zawodowej ścieżki. Na początku skupił się na scenografii, ale praca za kulisami nie była "tą jedyną". Ciągnęło go na scenę, jednak w międzyczasie rozważał zdawanie na ASP, tak jak wcześniej chciała zrobić jego żona. Na łamach Wyborczej opowiadał, jak potoczył się jego egzamin do krakowskiej PWST, kiedy już zdecydował się do niego podejść. „Na egzaminy przygotowałem cztery teksty, wymaganych było osiem, bo nie byłem do końca zdecydowany, chciałem też zdawać na ASP. Staję przed komisją, mówię pierwszy tekst, drugi, trzeci, kończę czwarty, ''Sokrates tańczący'' Tuwima, nic więcej nie mam. I słyszę tubalny głos: ''A dajcie wy mu już święty spokój!''. Szybko okazało się, że to scena jest powołaniem Jerzego Treli. Jego talent, ciężka praca i zaangażowanie pozwoliły mu przez następne lata stworzyć szereg świetnych kreacji filmowych i teatralnych. Wiele z nich widzowie pamiętają do dziś. Występował w takich produkcjach jak: Ida, Zakochany Anioł, Pan Tadeusz, Quo vadis, Człowiek z żelaza, Znachor, Ubu Król. Zachwycał na scenie Teatru Starego, deskach Teatru Narodowego czy Teatrze Telewizji. Później został także rektorem krakowskiej PWST i pracował ze studentami. Zobacz także: Łapicki miał słabość do wielkich gwiazd. Przy Czyżewskiej nawet jego żona straciła spokój Jerzy Trela i Andrzej Wajda, próba na dziedzińcu Zamku Królewskiego na Wawelu, 1981 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imggOXKNf-20284d3.jpg" width="2443" height="1600" alt="Kraków 18.06.1981. Aktorzy Starego Teatru w scenach i monologach z Hamleta Williama Shakespeare'a, w re¿yserii Andrzeja Wajdy (L), próba na dziedziñcu Zamku Królewskiego na Wawelu, prem. 19.06.1981. W roli Gertrudy Teresa Budzisz - Krzy¿anowska (C), w roli Claudiusa Jerzy Trela (P). gr PAP/Jerzy Ochoñski" title="Widowisko plenerowe na dziedziñcu wawelskim w re¿yserii Andrzeja Wajdy" /> Jerzy i Georgeta Trela: wspólne życie, śmierć żony aktora Pierwsze lata popularności aktora były źródłem zazdrości ze strony jego żony. Przez pewien czas musiała ona tolerować anonimowe telefony od... adoratorek. Na szczęście pomogła jej się z tym uporać siostra Georgety. "Któregoś dnia zadzwoniła do nas jakaś pani. Widzę, że słucha i patrzy na mnie złym okiem. W powietrzu wisi awantura, a tu nagle śmiech" - opowiadał aktor. Po drugiej stronie była jego szwagierka, która podszyła się pod kolejną fankę Jerzego i od tamtej pory ukochana artysty zyskała większy dystans do sprawy i nie przejmowała się plotkami. Siedem lat po urodzeniu pierwszego dziecka, rodzina Trelów powiększyła się o kolejnego członka rodziny — córkę Monikę. Jerzy i Georgeta przeżyli u swojego boku 50 lat. Przez cały ten czas mogli na siebie liczyć. Ich małżeństwo było pełne troski, zaufania i miłości, która zrodziła się z pięknej przyjaźni. Rozdzieliła ich dopiero śmierć. Jerzy Trela po pięciu dekadach, w 2015 roku pożegnał ukochaną żonę. Bardzo przeżył jej śmierć. "Jerzemu jest bardzo trudno. Żona była dla niego całym światem. Przez wiele lat stała u jego boku, gotowa zawsze do poświęceń", mówił informator tygodnika "Na Żywo". Czytaj także: Przez niemal dekadę nie miał z nimi kontaktu, po latach postanowił się zmienić. Mało kto wie, że Jan Frycz doczekał się szóstki dzieci Jerzy Trela: ostatnie lata życia, śmierć aktora W 2017 roku lekarze ponownie zdiagnozowali u Jerzego Treli nowotwór. Pierwszy raz zmagał się z nim niemal 20 lat temu, ale wtedy aktor pokonał chorobę. Niemal do końca swoich dni teatr pozostawał dla niego ogromnym źródłem szczęścia. „Ale właśnie teraz, kiedy jestem na finalnym etapie życia zawodowego, jak wchodzę na scenę, odżywam. Jest coś takiego, że adrenalina, napięcie zakodowały się w ciele, przecież niczego innego w życiu nie robiłem tak długo. Dzisiaj granie jest dla mnie lekarstwem na proces starzenia się. Jak już zacznę, to mnie niesie. Odczuwam radość, że płynę – z widzem; że jestem z nim, ciągnę go”, opowiadał w rozmowie z Newsweekiem. Wspaniały aktor zmarł 15 maja 2022. Miał 80 lat. Zaledwie tydzień przed śmiercią Jerzy Trela rozmawiał ze swoim serdecznym przyjacielem, Jerzym Stuhrem i z nadzieją patrzył w przyszłość. „Mówił, że się trzyma. "Ty dałeś radę z chorobą to i ja dam radę", powiedział. Brzmiał bardzo optymistycznie. Mój przykład dodawał mu otuchy. On się nie załamywał chorobą. Wykazywał siłę walki. Chciał żyć. Jeszcze tydzień temu mówił radośnie, że walczy. Nie spodziewał się śmierci. Już za chwilę wszyscy pójdziemy do grobu...”, opowiadał Jerzy Stuhr w Fakcie. Źródła: Paula Rodak YT, Super Express, Na Żywo, Pomponik, Film Wp.pl, Pomponik, Newsweek
Nikt nie wierzył w ich związek, oni kochali się do szaleństwa. Marta Lipińska i Maciej Englert utarli wszystkim nosa. Dziś świętują zwycięstwo miłości!
Marta Lipińska i Maciej Englert od dekad tworzą jeden z najbardziej trwałych związków polskiego świata kultury. Ich uczucie narodziło się w teatrze, przetrwało plotki, przeciwności losu. Aktorka po latach zdradziła, co sprawiło, że ich małżeństwo przetrwało niemal 60 lat.
Marta Lipińska i Maciej Englert od niemal 60 lat tworzą wyjątkowy duet w pracy i w życiu prywatnym. Ona - fantastyczna aktorka, on - aktor i reżyser, były dyrektor Teatru Współczesnego. Zdarzało się, że musieli stawić czoła przeciwnościom, ale trudne momenty nie były w stanie zniszczyć ich miłości. Jak wygląda historia Marty Lipińskiej i Macieja Englerta? Marta Lipińska i Maciej Englert – jak się poznali? Tych dwoje połączyła wspólna praca. Drogi Marty Lipińskiej i Macieja Englerta krzyżowały się wielokrotnie, ale nie od razu zwrócili na siebie uwagę. „Czasem opowiadamy naszą historię tak, by brzmiała bardziej efektownie, że spotkaliśmy się na scenie w "Dwóch teatrach". Ja grałam Lizelottę, on grał Chłopca z deszczu, spojrzeliśmy na siebie i zaiskrzyło… Niezupełnie tak było. Widywaliśmy się przelotnie już wcześniej, Maciej przyszedł do teatru, gdy byłam już aktorką z pozycją. Kiedyś odbywały się imieniny Basi Wrzesińskiej, to tam zaiskrzyło. Zatańczyliśmy, porozmawialiśmy i zaczęły się te słynne motyle w brzuchu”, zdradziła Marta Lipińska w rozmowie z Onet Kultura w 2022 roku. Aktorka była w tym czasie żoną Krzysztofa Winiewicza, rozwijała swoją karierę. Nie potrafiła dłużej oszukiwać siebie samej. Zakochała się w koledze z teatru. „Zakochałam się. Nie myślałam o konsekwencjach. Byłam mężatką, więc pojawiły się kłopoty. Próbowałam powstrzymać uczucie. Na próżno. Nasz romans od początku był jawny. Niczego nie ukrywaliśmy. Większość osób powtarzała, że popełniam błąd. Mnie czasem też ogarniały wątpliwości, ale miłość okazała się silniejsza", opowiadała w jednym z wywiadów w Pani. Czytaj też: Co za wieści! W końcu to potwierdziła. Hanna Banaszak jest związana z wieloletnim partnerem innej gwiazdy Młodszy o 6 lat obiecujący aktor przykuł uwagę Marty Lipińskiej. Przyciągnęła ją jedna rzecz. „Miał w sobie jakąś intrygującą mroczność. Zabiegał o mnie, robił to jednak bardzo subtelnie”, dodawała w tej samej rozmowie. Niewielu wierzyło, że ich związek przetrwa. Plotkowano, odradzano im tę relację, a oni udowodnili im, jak bardzo się mylą. Stworzyli związek oparty na zaufaniu, przyjaźni i wielkiej miłości. „Nikt nie dawał naszemu związkowi szansy. Nas jednak nic nie mogło powstrzymać. Kochaliśmy się do szaleństwa. Wygrało uczucie. Dziś można powiedzieć, że była to miłość na całe życie. Od początku spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu”, dodawał Maciej Englert. Marta Lipińska, Maciej Englert, Feliksy Warszawskie 2002 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgrLCd0I-83ba2d1.jpg" width="1600" height="2400" alt="Warszawa, 14.02.2006. Srebrne Jablka 2005 - wreczenie nagrod miesiecznika Pani: n/z Marta Lipinska, Maciej Englert.,Image: 428024349, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Rafal Maciaga / Forum" title="Srebrne Jablka 2005 - wreczenie nagrod miesiecznika Pani" /> Marta Lipińska, Maciej Englert, Srebrne Jabłka , Warszawa, 14.02.2006 rok Miłość Marty Lipińskiej i Macieja Englerta. U swojego boku czują się szczęśliwi Po rozwodzie zamieszkali z mamą aktorki i rzucili się w wir pracy. Zakochani stanęli na ślubnym kobiercu w 1968 roku. Marta Lipińska w jednym z wywiadów zdradzała, że jeszcze podczas ślubnego przyjęcia znajomi zakładali się, jak długo będą razem. Aktorka i reżyser tworzą od niemal 60 lat zgrany duet. Starają się nie przynosić pracy do domu, ale jak przyznaje gwiazda serialu Ranczo, nie zawsze jest to możliwe. Cztery lata po ślubie ich rodzina się powiększyła. Marta Lipińska i Maciej Englert wspólnie doczekali się córki Anny oraz syna Michała. Dzieci podobnie jak ich rodzice wybrały artystyczną drogę. Córka jest kostiumografką, a syn operatorem filmowym. Aktorka cieszyła się macierzyństwem i podkreślała, że kariera nie jest dla niej najważniejsza. Na pierwszym miejscu zawsze stawiała rodzinę. „Chciałam urodzić dzieci właśnie temu mężczyźnie. Kariera przestaje być w takim momencie ważna. Macierzyństwo zdarzyło mi się w dobrym czasie. Byłam już po trzydziestce i zdążyłam się wyszaleć. Nie pamiętam szczególnych katastrof ani wykańczającego zmęczenia dwojgiem maluchów. Dzieci czuły się kochane, ale nie chowaliśmy ich w amerykańskiej swobodzie, zasady i rygory są konieczne”, dodawała [cytat za Fakt.pl]. Czytaj też: To była trudna miłość. Jadwiga Staniszkis u boku Ireneusza Iredyńskiego dowiedziała się, ile potrafi przetrwać Marcie Lipińskiej udawało się godzić życie zawodowe z domem i wychowaniem pociech. Mogła liczyć na wsparcie gosposi i starszej siostry. W tym samym czasie Maciej Englert podjął się dyrektorowania w Teatrze Współczesnym w Szczecinie. W jednym z ostatnich wywiadów aktorka zdradziła, że nie zawsze było łatwo. „Oczywiście, że przychodziły trudne momenty w życiu prywatnym. Czasem zostawałam zupełnie sama z dziećmi, tatuś przyjeżdżał ze Szczecina tylko na weekendy. Ale jakoś się udało, nasze małżeństwo przetrwało cięższe chwile”, mówiła w rozmowie z Onet Kultura. Wszystko zmieniło się, gdy Maciej Englert wrócił do Warszawy po tym, jak zaproponowano mu objęcie dyrekcji teatru. Realizacja sztuki pt. Głębokie, błękitne morze, w reżyserii Macieja Englerta. Na zdjęciu aktorzy Tadeusz Janczar jako Miller i Marta Lipińska jako Hester Collyer, 1981 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgF4KNFM-7d4ea1a.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa 1981. Studio Telewizji Polskiej przy ul. Woronicza. Teatr Telewizji, realizacja sztuki brytyjskiego dramaturga Terence'a Rattigana pt. G³êbokie, b³êkitne morze, w re¿yserii Macieja Englerta, realizacja TV Barbara Borys-Damiêcka. Na zdjêciu aktorzy Tadeusz Janczar jako Miller i Marta Lipiñska jako Hester Collyer. meg PAP/Maciej Belina Brzozowski" title="Spektakl G³êbokie, b³êkitne morze" /> Maciej Englert, 1993 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgyfxs5L-1171c18.jpg" width="1600" height="2451" alt="Warszawa 08.06.1993. Delegacja Stowarzyszenia Dyrektorów Teatrów Polskich u wicepremiera Paw³a £¹czkowskiego w Urzêdzie Rady Ministrów. Nz. dyrektor Teatru Wspó³czesnego w Warszawie Maciej Englert. ka PAP/Andrzej Rybczyñski Warsaw 8 June 1993. A delegation of the Association of Directors of Polish Theatres meets deputy Prime Minister Pawel Laczkowski at the Office of the Council of Ministers. Pictured: director of the Wspolczesny Theatre in Warsaw Maciej Englert. ka PAP/Andrzej Rybczynski" title="Dyrektor Teatru Wspó³czesnego w Warszawie Maciej Englert" /> Marta Lipińska i Maciej Englert - oto ich recepta na udany związek Czym dla aktorki jest miłość? „To jest najważniejsza rzecz w życiu człowieka. Ma bardzo wiele kolorów i odsłon. Wiele barw, ale też i wiele stopni. Inna jest miłość dziecka do matki czy pozostałych bliskich, wielka miłość przychodzi potem z wiekiem do babci. Inna, ta najważniejsza — do partnera życiowego. Czymś odrębnym jest miłość prawdziwie dojrzała, która pomaga wzmagać ambicje, tak, by człowiek walczył o to, by coś znaczyć. Jest to też zarazem ta miłość, która pomaga temu wszystkiemu sprostać. Kluczowa jest w niej odpowiedzialność za drugą osobę. A i odpowiedzialność, sama w sobie, jest też jednym z kolorów miłości", opowiadała w rozmowie z Onetem. Receptą na udany związek jest według Marty Lipińskiej i Macieja Englerta jest sztuka kompromisu i rozmowa. Małżonkowie mają silne charaktery, wiedzą, kiedy mogą postawić na swoim, a kiedy ustąpić. Wiele rzeczy w sobie cenią, podziwiają i mocno wspierają w zawodowej drodze. „Myślę, że w związku najważniejsze jest zaufanie, odpowiedzialność i podziw. Ja wciąż podziwiam mojego męża za to, że jest prawdziwym mężczyzną i prawdziwym człowiekiem, a do tego świetnym reżyserem”, podkreślała Marta Lipińska. Ukochany imponuje jej w pracy. Patrzyła z ogromnym szacunkiem na to, jak Maciej Englert przez 43 lata rozwiązywał problemy jako dyrektor Teatru Współczesnego w Warszawie. "Jest jak skała. Ceni sprawiedliwość i można na nim polegać. Ale nasz związek to też żywa relacja, czasem się kłócimy, i to jak! Mimo osiemdziesiątki mam niezły temperamencik. Dobrze, że mąż jest dżentelmenem", mówiła w Twoim Stylu. Czytaj też: Dla kariery poświęciła wiele, nigdy nie doczekała się własnych dzieci. Iwona Pavlović synów drugiego męża pokochała jak własnych Marta Lipińska, Maciej Englert, Otwarcie restauracji Borysa Szyca, 25.02.2013 Warszawa Aktorka zaznacza, że w małżeństwie sprawdza się jedna prosta zasada. Oboje z mężem mają w sobie zakodowaną wzajemną lojalność. To nie pozwala im na to, by w domu panowały ciche dni, a nie brakuje emocji w ich relacji. "Jak jest problem, trzeba rozmawiać, tłumaczyć i umieć przeprosić. Czasem to trudne, a jednak warto. Wysłuchać, wyjaśnić, spojrzeć z innej perspektywy. U nas też były momenty. [...] To najważniejsza zasada dobrego związku. Druga – szacunek. No i miłość. Związek oparty na takich filarach przetrwa każdą burzę", mówiła gwiazda w rozmowie z Twoim Stylem. Artystyczna para poświęca swój czas pasji tworzenia. W domu zapominają o pracy, poświęcają całą uwagę bliskim i pielęgnują swoją relację. Rzadko pojawiają się na czerwonym dywanie i nie udzielają wielu wywiadów, bo jak podkreśla aktorka – „nie wszystko jest na sprzedaż.” „Bardzo skrupulatnie planujemy z mężem urlopy. W ogóle nie rozmawiamy wtedy o pracy, wyłączamy telefony. Chłoniemy piękno świata i przyrody. Jesteśmy weseli i beztroscy. Kiedy dzieci dorosły, podróżujemy sami, głównie za granicę”, opowiadała Marta Lipińska. Zakochani czerpią radość z każdego dnia. Ma w sobie niewyczerpalny optymizm, radość życia i miłość do ludzi. "Czasem przed zaśnięciem myślę, co chciałabym w sobie najdłużej zachować. I chyba… tę intensywność przeżywania, którą niezmiennie w sobie mam. Nawet jeśli już siły nie takie jak dawniej, wspaniale mi, z tym że wciąż czuję mocno i żyję namiętnie", wyznała na łamach Twojego Stylu. Małżonkom życzymy wszystkiego, co najlepsze! Marta Lipińska, Maciej Englert, Warszawa, 25.04.2015, 10 lat TVP Kultura Źródło: Onet Kultura, Fakt, Świat Seriali, Pomponik, Twój Styl
Łapicki miał słabość do wielkich gwiazd. Przy Czyżewskiej nawet jego żona straciła spokój
Warszawa plotkowała o tym romansie latami. Elżbieta Czyżewska była związana z Jerzym Skolimowskim, ale gdy na jej drodze pojawił się Andrzej Łapicki, emocje wymknęły się spod kontroli — a kulisy tej historii do dziś robią wrażenie.
To był krótki i intensywny romans, po którym spodziewano się w stolicy gwałtownego rozwoju wydarzeń. Gdy na jednym z planów filmowych Elżbieta Czyżewska zaangażowała się w relację z Andrzejem Łapickim, była wówczas wieloletnią partnerką reżysera Jerzego Skolimowskiego. W środowisku filmowym brano ich nawet za małżeństwo, ale wybuch gorącego uczucia do przystojnego aktora splótł się niefortunnie z problemami w związku z młodym reżyserem. O utalentowanej aktorce mówiono, że do pewnego momentu romanse były dla niej chłodną kalkulacją i pewną inwestycją w przyszłość. Z Andrzejem Łapickim było zupełnie inaczej... Andrzej Łapicki i Elżbieta Czyżewska: podbijali świat polskiego kina Andrzej Łapicki, aktor — ikona. Zawodowo, przyciągał uwagę swoimi aktorskimi kreacjami, a prywatnie, urodą i urokiem osobistym. Łączono go z wieloma kobietami, najczęściej z aktorkami z tego samego planu, jednak jego romanse i flirty zazwyczaj nie trwały dłużej niż praca nad samym filmem. Aktor przez 58 lat był mężem Zofii Chrząszczewskiej, do której jak podkreślał, zawsze wracał. Mimo statusu męża, jego nazwisko łączono z takimi postaciami polskiego kina, jak Beata Tyszkiewicz, Anna Nehrebecka, Gabriela Kownacka i Elżbieta Czyżewska. „Pamiętam, jak kiedyś narzekał na bezsenność, więc poradziłam mu, żeby przed snem liczył swoje blondynki. »Nie zasnąłbym do rana«, jęknął”, wspominała kiedyś jego córka Zuzanna. Elżbietę Czyżewską nazywano polską Marilyn Monroe i Zbigniewem Cybulskim w spódnicy. „Miała ogromną charyzmę – opowiadał o aktorce Janusz Guttner. – Nieprawdopodobnie silna osobowość i talent. Ja to nazywałem »rtęciową inteligencją«. Błyskotliwa, cięta, z przyjemnością się jej słuchało. A jeszcze z większą oglądało”. Utalentowana i atrakcyjna aktorka nie próżnowała. Uwielbiała grać i wiedziała, jak zdobywać role, na których jej zależy. W ciągu trzech lat zagrała w dziesięciu filmach i w 18 spektaklach telewizyjnych. Kazimierz Kutz nazywał ją sierotką z kompleksem sroczki-szachrajki. "Pochodziła z nizin społecznych i jak wiele osób o podobnej kondycji miała nieustanne kłopoty w odnajdywaniu się w życiu. Nic nie układało się jej w linii prostej. Atrakcyjna, utalentowana i zalotna. Bardzo lubiła być na pierwszym miejscu. I zanim gdzieś się pojawiła, miała gotowy pomysł, jak to osiągnąć”, pisał reżyser. Kiedy Elżbieta Czyżewska była już gwiazdą, a reżyserzy prześcigali się w proponowaniu jej kolejnych ról, zaangażowała się w relację ze studentem szkoły filmowej i przyszłym reżyserem, Jerzym Skolimowskim. Sławomir Koper w swojej książce "Zachłanne na życie" napisał, że można podejrzewać, iż aktorka traktowała ten związek jako inwestycję na przyszłość. Mogą potwierdzać to także słowa Elżbiety Kępińskiej, która wspominała rady, jakie uzyskała od koleżanki po fachu: „[…] zaczęła mnie uczyć – opowiadała Elżbieta Kępińska – że trzeba mieć kochanka na stanowisku. Śpię z tym Skolimowskim – mówi – moja droga, bez chłopa nie da rady, ktoś musi za kobietą stać, tak to jest urządzone. Każda aktorka musi mieć swojego reżysera, inaczej zginie. On wprawdzie dopiero jest w szkole, ale reżyserem będzie. Ty śpisz z Kajtkiem [Kępińska była wtedy żoną aktora Władysława Kowalskiego – S.K.], no i co ci z tego. Trzeba wiedzieć, z kim spać”. (cytat za książką "Zachłanne na życie" S. Koper). ZOBACZ TEŻ: „Au sza la la la” śpiewała cała Polska. Dramat legendarnego muzyka długo pozostawał w cieniu Elżbieta Czyżewska i Andrzej Łapicki mieli romans Związek Elżbiety Czyżewskiej z Jerzym Skolimowskim trwał kilka lat. Brano ich za małżeństwo, choć oficjalnego ślubu nikt im nie udzielił. Przyjaciele mówili, że jako para pasowali do siebie, ale w ich związku nie brakowało kłótni. Zanim historia Andrzeja Łapickiego połączyła się z losami tej pary, wypowiadał się o reżyserze i aktorce w ten sposób: „Pasowali do siebie, tylko stale się kłócili. Elka nie była łatwa, zresztą on też nie. […] Może po drodze każde z nich miało jakieś romanse, ale to nie wykraczało poza konwencjonalne, koleżeńskie układy. Dawniej w teatrze w ogóle panowała atmosfera romansowa". Naczelny amant PRL-u wiedział o tym najlepiej. Elżbieta Czyżewska ulegała tej "romansowej atmosferze", ale zazwyczaj zażyłości ze znajomymi z branży traktowała jako swojego rodzaju inwestycję, kalkulowała te miłostki na chłodno. Inaczej było z uczuciem, które pojawiło się w niej, gdy na planie jednego z filmów zagrała u boku Andrzeja Łapickiego. "Czasami wcale jednak nie kalkulowała i angażowała się emocjonalnie. Bardzo mocno. Z tego powodu zdarzały się jej kłopoty, gdyż miała w sobie jakąś żyłkę autodestrukcyjną”, mówił o aktorce Janusz Guttner. Gorący romans z popularnym aktorem nałożył się w czasie z kryzysem w związku Czyżewskiej i Skolimowskiego. Aktorka miała przekonywać partnera do ślubu, przed czym miał się ku jej rozczarowaniu uchylać. Czyżewska wyprowadziła się z ich wspólnego mieszkania i zaangażowała się jeszcze bardziej w relację z Łapickim. Aktor w jednej z wypowiedzi porównywał ją do Beaty Tyszkiewicz, z którą również w przeszłości połączyło go gorące uczucie. "Ela, w przeciwieństwie do posągowej Beaty, miała w sobie taki podwórkowy luz. Była pierwsza do zabawy i doskonale się z nią dialogowało" - wspominał Andrzej Łapicki. Takie porównanie poczyniła też żona amanta, Zofia Chrząszczewska-Łapicka, która przeważnie przymykała oko na kochanki męża, ale jej stosunek do Elżbiety Czyżewskiej nie był neutralny. „Ona jest jeszcze groźniejsza niż Beata Tyszkiewicz – żaliła się a – bo Beata bądź co bądź ma coś tam z drzewem genealogicznym, a ta proletariuszka zrobi, co będzie chciała, nie zawaha się przed żadną metodą. Żyła z Fordem, żyła z Kutzem, teraz sypia z moim Andrzejem. To bardzo dobrze robi w środowisku sypiać z modnymi mężczyznami”, cytował wypowiedź żony aktora Sławomir Koper w książce "Zachłanne na życie". Rozstanie z Jerzym Skolimowskim Na romans Elżbiety Czyżewskiej z Andrzejem Łapickim równie emocjonalnie zareagował partner aktorki. O reakcji Jerzego Skolimowskiego na zdradę partnerki krążyły już po stolicy legendy. Kazimierz Kutz relacjonował w swojej autobiografii "Będzie skandal", że młody reżyser "latał z nożem po Warszawie", w czasie gdy jego niedoszła żona spotykała się potajemnie w pustej garsonierze opodal STS-u, którą sam im udostępnił. Spodziewano się, że finał tego gorącego uczucia i zdrady będzie krwawy, do niczego takiego jednak nie doszło. „W końcu dopadł ją u Agnieszki Osieckiej i od niej mam taki przekaz: kiedy blady Skolim z nożem w ręku stanął na progu, morderstwo zawisło w powietrzu. Nakazał jej natychmiast wrócić do domu. Kiedy ona heroicznie odmówiła, z jego ust popłynęły znamienne słowa: »Eeela, robisz największy błąd w żżżyciu…, gggeniusza się nie ppporzuca….”, relacjonował Kazimierz Kutz. Romans Łapickiego z Czyżewską trwał tyle, co ich wspólna praca nad filmem. Sławomir Koper w swojej książce "Zachłanne na życie" podsumował, że aktor nie miał w zwyczaju kontynuować nieformalnych związków, po tym, jak opuszczał dany plan filmowy na dobre. Andrzej Łapicki zawsze wracał do żony, Zofii. Mówił o niej, że była jego portem, do której brzegu przypływał poobijany. Zaangażowanie w tę przelotną, acz intensywną relację było zdecydowanie większe u Elżbiety Czyżewskiej, która nie od razu pogodziła się z faktem, że był to tylko przelotny romans, a sama stała się kolejnym trofeum znanego amanta. Aktorka nie wróciła już do Jerzego Skolimowskiego, ostatecznie lokując swoje uczucia w związek z Davidem Halberstamem, laureatem Nagrody Pulitzera, który przyjechał do Polski w roli korespondenta „New York Timesa”. Jerzy Skolimowski do końca życia miał żal do Andrzeja Łapickiego o jego romans z Elżbietą. Po tym, jak się z nią rozstał, już nigdy więcej nie chciał wracać wspomnieniami do ich związku. Co do duetu Czyżewska - Łapicki, para miała okazję spotkać się jeszcze raz i zagrać u swojego boku w filmie Andrzeja Wajdy "Wszystko na sprzedaż" z 1969 roku. SPRAWDŹ TEŻ: Uciekły z domu w dniu 18. urodzin, potem wywołały skandal na całą Warszawę. Najsłynniejsze bliźniaczki PRL-u żyły inaczej niż wszyscy Źródła: korzystałam z książki Sławomira Kopra "Zachłanne na życie", wyd. Harde, 2020 r. swiatseriali.interia.pl, natemat.pl
Zostawił ciężarną żonę dla znanej aktorki, później gorzko żałował. Tym romansem w latach 90. żyła cała Polska
Z tajemniczą Iwoną założył rodzinę. Doczekali się czwórki dzieci. Ale gdy pierwsza żona Stanisława Sojki była w ciąży bliźniaczej, on odszedł do znanej aktorki. Jego romans z Grażyną Trelą w latach 90. wywołał prawdziwą sensację.
Stanisław Sojka i Grażyna Trela poznali się na jednej z muzycznych imprez w Krakowie, w 1991 roku. Sojka był już wtedy znanym wokalista, śpiewał m.in. piosenkę „Tak, jak w kinie”. Kiedy jej się dzisiaj słucha, wydaje się, że muzyk przepowiedział sobie ten romans. Jest jak wyznanie mężczyzny, którego dopadł kryzys wieku średniego albo znużyła małżeńska codzienność, stabilizacja. „Mam cichy dom, mam dobry dom/ Mam życie tak jak w kinie/I żonę mam i dzieci mam/Ale bez pani ginę/Tak jak w kinie, tak jak w kinie/Żona nie cieszy, dzieci też, /Gdy pani tak na stoku/Chociaż nie umiem bez nich żyć/ Tak jakoś pusto wokół/I pani o tym dobrze wie….” to fragment piosenki. Grażyna Trela była zdolną krakowską aktorką, miała dorobek, ale prawdziwy rozgłos przyniósł jej dopiero związek ze Stanisławem Sojką. To była wyklęta, zakazana miłość i bodaj największy skandal towarzyski drugiej połowy lat 90. Stanisław Sojka, który uchodził za szczęśliwego męża i ojca, porzucił dla aktorki ciężarną żonę i dwoje małych dzieci. Jakby naprawdę stracił głowę! Z żoną długo szli razem przez życie, znali się jeszcze od liceum. „Moja żona jest wyjątkowa”, mówił muzyk w tamtym czasie. „Nie wyobrażam sobie, żebym mógł być z kimś innym!”. Dlatego ich romans z Grażyną Trelą tak wszystkich zaskoczył. Jaka była historia bohaterów tego związku? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgWkYhCm-100e634.jpg" width="2383" height="1600" alt="Lagow, 28.06.1995. Lubuskie Lato Filmowe, n/z Grazyna Trela i Stanislaw Sojka (1L).,Image: 429744376, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Tomasz Gawalkiewicz / Forum" title="Lubuskie Lato Filmowe, 1995" /> Stanisław Sojka: artysta od dziecka Stanisław Sojka urodził się w 1959 roku w Żorach. Jego dziadek był organistą, ojciec budowlańcem, mama gospodynią domową. Swoją karierę wokalisty zaczął jako dzieciak — sopran w chórze katedralnym w Gliwicach. Studiował na Akademii Muzycznej w Katowicach aranżacje i kompozycje. Zadebiutował w 1978 roku jako muzyk jazzowy koncertem w Filharmonii Warszawskiej. Grywał m.in. z triem Wojciecha Karolaka, z Michałem Urbaniakiem. Jego płyta „Blublula" z 1981 roku, została okrzyknięta przez dziennikarzy najlepszym jazzowym albumem roku. Jeździł po Europie i z powodzeniem śpiewał klasykę amerykańskiego jazzu. Z czasem uświadomił sobie, że nie pochodzi z delty Missisipi i że powinien też komponować i śpiewać polskie piosenki. Nie od razu został w tym zaakceptowany, wielu słuchaczy lubiło go jako jazzowego muzyka, a nie popowego wokalistę. Ale pod koniec lat 80 wielkim hitem stała się piosenka „Absolutnie nic”, a potem „Tak jak w kinie” i oczywiście „Tolerancja” („Na miły Bóg, życie nie tylko po to jest, by brać”) - chyba największy przebój Stanisława Sojki. Jako muzyk był zawsze nie do podrobienia, świetnie komponował, znakomicie grał na pianinie, które w naturalny sposób towarzyszyło jego piosenkom. Był kameralny, a jednocześnie przebojowy. Czytaj także: W domu Sojków muzyka była jak oddech. Czterech synów podążyło za pasją taty. Jeden z nich był w talent show Stanisław Sojka: poznanie żony Zawsze miał wzięcie u kobiet, umiał czarować, także swoją muzyką. W młodości dorobił się nawet ksywki „całusik”. Był kobieciarzem, zakochiwał się na zabój. Swoją żonę poznał jeszcze w liceum, potem studiowali razem w Akademii Muzycznej, ona grała na skrzypcach. Ślub z Iwoną wzięli jeszcze jako studenci, kiedy miał się urodzić najstarszy syn, Kubuś. Różnie im się wiodło finansowi, ale układ był taki, że Iwona rezygnuje z własnych ambicji muzycznych i zostaje w domu z dziećmi. Kiedy była w ciąży z bliźniakami: Marcinem i Jankiem, Stanisław Sojka odszedł już do Grażyny Treli. Pytany o wychowanie swoje i synów powiedział w jednej z rozmów: „Przed popełnieniem błędów nie ustrzegły mnie ani rady rodziców, ani innych doświadczonych ludzi. Najpierw uważałem, że mnie nie dotyczą, później w ogóle nie orientowałem się, że ich potrzebuję.” Czytaj także: Legendarny artysta zostawił żonę dla znanej femme fatale. Gorzko tego pożałował i po rozstaniu zwątpił w miłość Grażyna Trela: nazywano ją "pięknością" z Krakowa Grażyna Trela urodziła się w 1958 roku, skończyła krakowską szkołę teatralną, szybko zrobiła karierę. Występowała w „Piwnicy pod Baranami”, grała w popularnych filmach „Wielkim Szu”, „To tylko rock”, „CK Dezerterzy”. Przełomem był film „Łuk Erosa”, z 1987 roku, oparty na powieści Juliusza Kadena-Bandrowskiego, Grażyna Trela zagrała w nim świetną rolę, która i dzisiaj może się podobać. Ale okrzyknięto ją wtedy nową seksbombą polskiego kina. Wrażenie robił plakat z roznegliżowaną aktorką i przytulonym do niej Jerzym Stuhrem. A także erotyczne sceny w samym filmie, dosyć odważnym jak na tamte czasy. Grażyna Trela była bardzo ładna, wyrazista, trudno ją było przeoczyć na ekranie, nawet w niewielkiej roli. Krążyła fama, że aktorka jest pożeraczką męskich serc, że nikt jej się nie potrafi oprzeć. Historia ze Stanisławem Sojką zdawała się potwierdzać ten wizerunek. Stanisław Sojka i Grażyna Trela: historia głośnego romansu W latach 90. Grażyna Trela stała się muzą Stanisława Sojki. „Oddałem serce Pani z Krakowa”, mówił po latach Stanisław Sojka. I dodawał: „Po tym szaleństwie, niezwykle poraniony przez trzy lata byłem sam”. Zanim to jednak nastąpiło, wydał bardzo dobrą płytę „Radical Graża”. Pochodzi z niej przebój „Fa na na na”, w którym Sojka śpiewał dla ukochanej swój wielki hit: „Jesteś moją kokainą”. Oraz piosenka „Jakby nie było jutra”. Muzyk wydał też płytę z sonetami Szekspira. To był dla jego twórczości na pewno dobry czas, przynajmniej na początku. Ich związek nie został dobrze przyjęty w środowisku, ale oni nie zwracali na to uwagi. Wydawali się szaleńczo w sobie zakochani i nierozłączni. Z czasem jednak miłość zaczęła przygasać, pojawiły się konflikty. Grażyna Trela wymagała od muzyka, by odciął się od dzieci. Była zaborcza: „Nie mogła unieść faktu, że nie zamierzam opuścić dzieci, że chcę być dla nich ojcem i mieć dobre stosunki z ich matką”, wspominał Stanisław Sojka. Byli razem 6 lat. Podobno Grażyna Trela odeszła do krytyka muzycznego Roberta Leszczyńskiego. Po latach wokalista wyznał: „Ta miłość spowodowała niewyobrażalne turbulencje w moim życiu. Odszedłem od żony i synów. Ale dzięki temu dostałem bolesną naukę. Po tym związku wiem: nie ma miłości bez dialogu. Hamowanie złości, „kiszenie” żalu, to droga do katastrofy. Narozrabiałem, choć nie było warto” (cytuję za Interia.pl). Mówił też, że był to toksyczny i groźny dla niego związek. Nigdy jednak nie przeczył, że „piękna kobieta z Krakowa” była jego miłością, a gdy wymieniał ważne w swoim życiu relacje, zawsze wracał i do tego uczucia. ZOBACZ: Ich miłość zaczęła się na planie „Czterech Pancernych”. Gdy brali ślub, postawił jeden warunek Stanisław Sojka i Grażyna Trela: jak potoczyło się ich życie? Grażyna Trela nigdy nie skomentowała swojego związku z muzykiem. Porzuciła aktorstwo, spełnia się w inny sposób: wykłada w Krakowskiej Szkole Filmowej, pisze powieści i scenariusze, prowadzi warsztaty, była współscenarzystką filmów Marcina Wrony, m.in. głośnego „Chrztu”. Stanisław Sojka po rozstaniu z „Grażą” długo nie mógł się pozbierać, nie miał ochoty na żaden związek z kobietą, nawet nie wyobrażał sobie, że kiedyś jeszcze odnajdzie się w czyichś ramionach. Odbudował relację z żoną i synami, już od lat byli w bardzo dobrej komitywie. Jego pierwsza żona ułożyła sobie życie z innym mężczyzną. A on spotkał kobietę, którą pokochał. Ewa Żmijewska-Sojka była nie tylko jego partnerką życiową, ale też menedżerką. Pięć lat temu Stanisław Sojka wydał swój pierwszy od 15 lat album „Muzyka i słowa”. Żył spokojniej niż wcześniej. Ćwiczył się w niespieszności, bo przez całe życie gonił. Nie był już takim „hedonem” i sybarytą. Jadł zdrowiej, rzucił palenie. Stał się zadeklarowanym monogamistą.
Ich miłość zaczęła się na planie „Czterech Pancernych”. Gdy brali ślub, postawił jeden warunek
Dziś 86. urodziny obchodzi Włodzimierz Press, niezapomniany Grigorij Saakaszwili z serialu „Czterej pancerni i pies”. Choć widzowie pokochali go za charakterystyczną rolę przystojnego Gruzina, największe szczęście odnalazł poza ekranem. Z żoną Renatą jest już od niemal sześciu dekad, a ich miłość narodziła się właśnie na planie kultowego serialu.
Sławę zdobył dzięki roli Grigorija Saakaszwilego, przystojnego Gruzina, który był kierowcą czołgu Rudy w serialu „Czterej pancerni i pies”. Zwracał na siebie uwagę charakterystycznymi wąsami oraz – jak na tamte czasy - dosyć egzotycznym wyglądem. Osoby postronne brały go za Gruzina i przy spotkaniu dziwiły się, że jednak jest Polakiem. W kultowej produkcji był związany w Lidką, zaś swoją prawdziwą miłość, żonę Renatę, poznał... właśnie na planie! To była miłość od pierwszego wejrzenia. Są razem do tej pory, szczęśliwi i zakochani. Dziś aktor świętuje 86. urodziny, a fani wciąż z sentymentem wspominają jego kultową rolę. Włodzimierz i Renata Press: historia miłości Rola w „Czterech Pancernych” była dla Włodzimierza Pressa szczęśliwym zrządzeniem losu. Na planie poznał przyszłą żonę. Była wtedy jeszcze studentką Akademii Sztuk Pięknych, zaangażowała się do tego serialu w 1966 roku, by trochę dorobić. W każdym razie taka jest wersja oficjalna, bo podobno tak naprawdę już wtedy podobał jej się bardzo Włodzimierz Press i chciała go poznać. Pracowała jako pomocnica kostiumolożki, Barbary Węgorek. Włodzimierz Press trafił do „Pancernych” przypadkowo. Po latach tak to wspominał: „Szukali bruneta o południowej urodzie i mnie widzieli w tej roli. Nie wierzyłem, że coś z tego wyjdzie. Poszedłem raczej dla paru groszy, gdyż wówczas cienko prządłem. Poza tym to był obraz wojenny, a ja wcześniej nie miałem żadnego kontaktu z wojskiem, nawet na studiach” (cytuję za tygodnikiem „Angora”). Aktor marzył wtedy o roli faraona w filmie Jerzego Kawalerowicza, fizycznie bardzo dobrze do niej pasował. Ale reżyser nie wybrał go, co aktor bardzo przeżył, to był pierwszy duży zawód w jego karierze. Długo czekał na telefon od producenta, dopiero po jakimś czasie dowiedział się, że film już jest realizowany, a główną rolę gra Jerzy Zelnik, jak się okazało, jego młodszy kolega z podwórka. Zobacz też: Przed śmiercią żona Marka Frąckowiaka nie odstępowała go na krok: „Bez Ewy moje życie miałoby inny smak, inny zapach i inną wartość” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdkgEeQ-de99fe8.jpg" width="1600" height="1603" alt="1966. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z od lewej: Malgorzata Niemirska, Wlodzimierz Press.,Image: 429732377, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Włodzimierz Press: dorastanie, rodzina Urodził się w 1939 roku we Lwowie w rodzinie żydowskiej. Jego ojciec zginął w obozie, w Treblince, mama, komunistka – Janina Planer, uciekła do Lwowa po upadku Polski i tu urodziła syna. Wojenne losy mamy i dziecka były niezwykłe. Gdy w 1941 roku do miasta zbliżali się Niemcy, wielu ludzi postanowiło wyjechać. Janina Planer znalazła się z dzieckiem na dworcu, w rozgardiaszu, wśród tysięcy mieszkańców Lwowa i okolic. Tłum rozdzielił ją z dwuletnim synem, wepchnięta do pociągu, zaczęła szukać Włodzimierza. Była przerażona, zrozpaczona. Gdy zorientowała się, że syna nie ma, wysiadła na pierwszej możliwej stacji i pieszo, torami, przez bombardowane transporty i stacje kolejowe wróciła na dworzec. Znalazła dziecko, choć graniczyło to z cudem. Nie mogła wykrztusić słowa, to on do niej podbiegł, wołając: mamo! Chwila radości nie trwała długo, oboje przez wojenne zawirowania znaleźli się na Syberii, gdzie Janina Planer pracowała jako pielęgniarka. Heroicznie zdobywała jedzenie i leki dla syna, który bardzo chorował. Uratowała mu życie. Zobacz też: Krzysztof Janczar na czwartym roku studiów rozkochał w sobie profesorkę baletu. Ten związek wywołał skandal <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgiddMnK-932e583.jpg" width="1600" height="1677" alt="PRL. Spotkanie pionierow radzieckich z Grigorijem ( Wlodzimierz Press ) jednym z bohaterow filmu " Czterej pancerni i pies ".,Image: 431134251, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Broniarek / Forum" title="Spotkanie pionierow radzieckich z Grigorijem" /> Po wojnie wrócili do Polski, mieszkali w Krakowie, a potem osiedlili się w Warszawie. Matka aktora wyszła za mąż, urodziła córkę Lenę, która była znaną warszawską pięknością. Sama pracowała w TVP, była redaktorem programów młodzieżowych i dziecięcych. Została zapamiętana na lata, jako barwna, choć nie najłatwiejsza we współpracy osoba. W 1968 roku w obliczu antysemickiej nagonki wyemigrowała najpierw do Izraela, a potem zamieszkała we Francji. Włodzimierz Press był bardzo związany z mamą, gdy poznał przyszłą żonę, od razu powiedział jej, że w ich życiu będzie jeszcze jedna kobieta. Chodziło właśnie o jego mamę. Gdy się rozchorowała, opiekował się nią przez kilka lat. Włodzimierz Press i jego żona są razem 59 lat, nadal zakochani Włodzimierzowi Pressowi kariera aktorska pewnie nie potoczyła się tak, jak tego oczekiwał. Zagrał dużo ról, w teatrze, w filmie, m.in w „Rozwodów nie będzie”, serialach „Czarne chmury” i „Zwyczajne życie”, w „Korczaku”. Ale chyba żadna z nich nie stała się tak znana, jak ta z „Czterech Pancernych”. Ludzie pamiętają go do tej pory, cieszą, że „Grigorij zawsze w formie”. Za to życie osobiste naprawdę mu się udało. „Zakochałem się jak wariat” - wspominał aktor. Ślub z Renatą wzięli w 1967 roku. Ich syn Grzegorz (imię dostał po dziadku) urodził się jeszcze na planie „Czterech Pancernych”, niedługo po zakończeniu serialu przyszła na świat córka Tania, która mieszka we Francji. Za zarobione dzięki serialowi pieniądze kupili mieszkanie. W stanie wojennym, kiedy jako aktor Włodzimierz Press nie miał co robić, wyjechali do Francji w odwiedziny do mamy aktora. To miały być wakacje, ale mama Włodzimierza Pressa rozchorowała się i zostali tam kilka lat. We Francji ich dzieci skończyły szkoły. W 1987 roku na stałe wrócili do Polski, mieszkają w zwykłym M4 w bloku na warszawskich Stegnach i są ze sobą szczęśliwi. Wiedzą, że mogą na sobie polegać i bezgranicznie sobie ufać. Czasem grają ze znajomymi w brydża, czasem chodzą na długie spacery. „Pomimo bruzd na twarzy i utraty połowy włosów, pomimo upływu (…) lat, wciąż jestem rozpoznawalny. Ludzie uśmiechają się do mnie na ulicy, mówią mi „dzień dobry". To bardzo sympatyczne”, opowiadał 84-letni dzisiaj aktor w „Tele Magazynie". Czytaj także: Los nie był dla niej łaskawy. Hanna Mikuć podniosła się po rodzinnej tragedii
Kochała Andrzeja Seweryna, ale wyszła za innego. Po rozwodzie długo obwiniała siebie
Przez dekady zachwycała widzów talentem, charyzmą i niezwykłą wrażliwością. Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych polskich aktorek, ale również kobietą, która w życiu prywatnym doświadczyła wielu trudnych chwil i miłosnych rozczarowań. Dziś media obiegła smutna wiadomość — legendarna artystka nie żyje. Miała 79 lat. Informację o jej śmierci przekazała Joanna Trzcińska słowami: „Odeszła Nasza Stasia”.
Stanisława Celińska przez lata była ikoną polskiego kina i teatru, a jej życie prywatne budziło równie duże emocje, co ekranowe role. Choć kochała mocno i do końca pozostawała otwarta na uczucie, większość życia spędziła samotnie. Teraz bliscy i fani żegnają wyjątkową artystkę. Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn byli bliskimi przyjaciółmi Aktorka, która przed laty wcieliła się w rolę Agnieszki Niechcic w kultowych „Nocach i dniach” przyznała, że w jej sercu wielokrotnie pojawiali się różni mężczyźni. „Byłam bardzo kochliwa, kochałam się co chwila w innym chłopaku, ale na poważne związki nie miałam czasu” wyznała w podcaście „Wojewódzki & Kędzierski”. Niestety nie każde z jej zauroczeń było odwzajemniane. Jej największą niespełnioną miłością sprzed lat był Andrzej Seweryn. Poznali się jeszcze w liceum, gdy mieli po kilkanaście lat. Tak aktor wspominał początki ich znajomości w książce „Ja prowadzę!”: „Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu”. Młodzi początkujący aktorzy nie wiedzieli jednak, że są sobą nawzajem zainteresowani. Zawirowania w życiu Stanisławy Celińskiej sprawiły, że została wyrzucona z liceum i zamieszkała poza Warszawą. Chociaż wciąż utrzymywali kontakt i nawet czasami się odwiedzali, ich bliska znajomość zakończyła się w czasach studenckich. „Andrzej był moją platoniczną miłością” wyznała po latach aktorka w książce „Niejedno przeszłam”. Chociaż mieli później okazję zagrać u swojego boku m.in. w „Ślubach panieńskich”, oboje ułożyli swoje życie z innymi osobami. Andrzej Seweryn zakochał się w Bogusławie Blajfer, a Stanisława Celińska swoje serce ofiarowała Andrzejowi Mrowcowi. Czytaj także: Marek Barbasiewicz był prawdziwym bożyszczem kobiet. Od ponad czterech dekad przez życie idzie u boku mężczyzny Stanisława Celińska, Andrzej Seweryn, „Śluby panieńskie”, 1972 r. Związek Stanisławy Celińskiej z Andrzejem Mrowcem Zanim Stanisława Celińska zawarła poważny związek z innym aktorem, wcześniej jej serce zabiło mocniej dla innego mężczyzny. W czasach studenckich w jej życiu pojawił się Włodzimierz Nahorny. Między kolegami pojawiło się wzajemne zainteresowanie, jednak ich związek nie był formalny i opierał się głównie na przyjaźni oraz wzajemnym wsparciu i zaufaniu. W 1971 r. poznała za to Andrzeja Mrowca, który był pierwszym mężczyzną, z którym zaczęła na poważnie planować przyszłość. Andrzej Mrowiec, 2013 r. Aktorzy spotkali się w pracy, gdy razem pracowali nad „Weselem” w reżyserii Lidii Zamkow, które wystawiane było przez Teatr Telewizji. Stanisława Celińska nie od razy była otwarta na nową znajomość. „Akurat męczyłam się po rozstaniu z moim poprzednim ukochanym, który wyjechał do Szwecji, do swojego brata. Nie byłam gotowa, żeby pojechać razem z nim”, opowiadała w „Niejedno przeszłam”. Aktor jednak nie odpuszczał i długo zabiegał o jej względy. „Na początku trzymałam Andrzeja na dystans, ale ujął mnie, gdy pewnego razu czekał na mnie kilka godzin przed salą, gdzie ćwiczyłam rolę”. Od tamtego momentu artystka zdecydowała się dać szansę zakochanemu w niej aktorowi, a wkrótce zaczęła odwzajemniać jego uczucia. Para została narzeczeństwem, a rok później stanęli na ślubnym kobiercu. Zobacz również: Jadwiga Berens, żona Jeremiego Przybory, cierpiała na chorobę psychiczną. To zaważyło na ich małżeństwie Stanisława Celińska, Daniel Olbrychski, „Krajobraz po bitwie”, 1970 r. Stanisława Celińska po rozwodzie zamknęła się na miłość Para wiodła szczęśliwe życie: oboje spełniali się w życiu zawodowym, przyjmowali nowe role, a nawet wspólnie reżyserowali sztukę. W połowie lat 70. ubiegłego wieku Stanisława Celińska, która zawsze marzyła o powiększeniu rodziny, zaszła w ciążę. Dziewięć miesięcy później na świat przyszedł ich syn Mikołaj, a dwa i pół roku później: córka Aleksandra. Niestety ich sielanka nie trwała długo. Kariera aktorki nabierała coraz większego rozpędu, jej role były coraz bardziej rozpoznawalne. To sprawiło, że coraz rzadziej bywała w domu, a każdą wolną chwilę spędzała na planie. Wtedy również aktorka zaczęła mieć problemy z nadużywaniem alkoholu. Sytuacja między małżonkami zaczęła się psuć, a ich związku nie pomogły scementować nawet dzieci. Para zdecydowała się rozstać. Po rozwodzie Stanisława Celińska długo obwiniała się za rozpad małżeństwa i nie mogła pogodzić się z obrotem spraw. Swoje serce zamknęła na długie dekady. Po latach aktorka wyznała, że nie zamyka się na nowe przygody. „Nie szukam nikogo. Jeżeli ktoś ma się pojawić, to się pojawi [...]. Ciągle uczę się miłości” wyznała na łamach „Dobrego Tygodnia”. Sprawdź też: „Częściej bywałam w domach innych dzieci niż w swoim własnym". Tak Edyta Jungowska mówiła o wychowaniu syna i macierzyństwie Stanisława Celińska, 2018 r. Stanisława Celińska, Nagranie programu „Taka jak Ty” TVP Kobieta, 29 września 2022 Stanisława Celińska, urodziny Jana Kochanowskiego, 29.08.2020 rok
Wzięła rozwód, ale długo o nim milczała. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw po latach.
Ich miłość miała być spełnieniem marzeń, jednak rzeczywistość brutalnie zweryfikowała te nadzieje. Stanisława Celińska i Andrzej Mrowiec, choć połączyło ich uczucie, nie potrafili pokonać demonów codzienności. Rywalizacja, kłótnie i alkohol doprowadziły ich jedyne małżeństwo do bolesnego końca. Dziś media obiegła informacja o śmierci uwielbianej artystki.
Stanisława Celińska nie przestawała zachwycać swoim talentem. Obdarzona niezwykłą muzykalnością, wrażliwością oraz charakterystycznym, mocnym głosem, była również wszechstronną aktorką. Jej twórczość, zwłaszcza autorskie utwory, które sama pisała, zyskała uznanie wśród kolejnych pokoleń słuchaczy. Artystka miała na koncie prestiżowe nagrody, w tym Fryderyki, a w 2020 roku, za sprawą piosenki „Niech minie złość”, zwyciężyła koncert premier podczas festiwalu w Opolu — dzięki głosom publiczności. Mimo licznych sukcesów na scenie, w życiu prywatnym nie wszystko układało się równie pomyślnie. Celińska była osobą głęboko wierzącą; w jednym z wywiadów wspominała, że w warszawskim Kościele Zbawiciela modliła się o męża i dzieci. Niestety jej jedyne małżeństwo nie przetrwało długo. Stanisława Celińska i Andrzej Mrowiec: historia miłości Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych i najpopularniejszych polskich aktorek. Ludzie kochali ją za talent, prawdę, ciepło, jakie ma w sobie. Potrafiła zagrać wszystko, od ról dramatycznych, jak ta w „Krajobrazie po bitwie”, po charakterystyczne, komediowe role, jakie grała w komediach Stanisława Barei. Wystarczy przypomnieć „Nie ma róży bez ognia”, czy serial „Alternatywy 4”. Stanisława Celińska-Mrowiec urodziła się w 1947 roku w Warszawie, jej dzieciństwo nie było łatwe, bo przypadło na lata powojennej biedy, toczyło się w zrujnowanym mieście, gdzie wszystkim ciężko się żyło. Aktorka wspominała, że życie było czarne, tak jak podwórka studnie na warszawskiej Pradze, brakowało w nim kolorów, radości. Jej tata był pianistą koncertowym, ale rozchorował się w młodym wieku. Kiedy zmarł, miała 3 lata. Mama – skrzypaczka musiała utrzymać rodzinę, grała na ulicy, zbierając pieniądze do kapelusza. Mała Stasia była dzieckiem bardzo żywym, domagającym się uwagi, czasem trudnym, bo skorym do złości, przekory. „Ona jest dzika i zła. To czarna owca! Mały diabeł!”, mówili najbliżsi. I gdyby nie macocha jej mamy – ukochana babcia Janeczka, nie wiadomo, jak dziewczynka dałaby się ułożyć. Rodzina marzyła, że ukochana jedynaczka, która pomimo kłopotów wychowawczych była zawsze dobrą uczennicą, zostanie lekarzem. Ale ona od małego wyobrażała sobie, że będzie aktorką. Wyobraźnie rozbudzały w niej teatralne jasełka, na które chodziła z babcią do kościoła. Występowała m.in. w teatrzyku parafialnym. Kiedy przeczytała książkę o Helenie Modrzejewskiej, zapisała sobie w pamiętniku: „Chcę być aktorką. Ale czy podołam?”. Zobacz też: Upadła nisko, nigdy nie straciła wiary. Wzruszające świadectwo Stanisławy Celińskiej: "Trudno mówić o cudach, ale tak się stało w moim przypadku" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjMMc8W-44ad3e0.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 07.1971. Stanislawa Celinska, aktorka, piosenkarka.,Image: 427781328, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Stanislawa Celinska, aktorka, piosenkarka" /> Stanisława Celińska: kariera aktorska Do Szkoły Teatralnej zdała bez trudu, jej profesorem i opiekunką była Ryszarda Hanin. Jak wspominała Stanisława Celińska w rozmowie dla Polskiego Radia, to ona ją „osadziła”, sprowadziła na ziemię, bo Stanisława jako młoda dziewczyna „latała bez składu i ładu”. W szkole na wszystko zwracano uwagę, nawet na to, że miała małe stopy. Kiedyś przyszedł Tadeusz Łomnicki i widząc ją, zapytał: „Na czym ta mała stoi?”. Naukę aktorstwa traktowała bardzo poważnie, przyswoiła sobie wtedy wiele ważnych aktorskich wskazówek, np. żeby nie udawać, tylko każdą z ról filtrować przez siebie, poczuć w sobie postać, którą się gra. Dostała wiele ważnych ról, ale na dyplomowe przedstawienie obsadzono ją w roli 8-letniego chłopca, syna Anny Nehrebeckiej. Po studiach szybko została zauważona, w 1969 roku zagrała w głośnym filmie Andrzeja Wajdy - „Krajobraz po bitwie”. To był chyba jeden z najbardziej zauważonych debiutów tamtych lat. Nie tylko w Polsce, także na festiwalu filmowym w Cannes. Sama wspominała: „Po projekcji „Krajobrazu po bitwie" w Cannes niektórzy krytycy pisali, że należy mnie uhonorować obok Moniki Vitti. Dlaczego - myślałam w popłochu - przecież ja jeszcze nic nie umiem. A zaraz potem dostałam nagrodę w Opolu za piosenkę „Ptakom podobni". Zobacz także: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn: młodzieńcza miłość Jeszcze jako młoda dziewczyna zakochała się w Andrzeju Sewerynie. Znali się ze szkoły z warszawskiego Żoliborza. „Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu. Kiedy wychodziło się po lekcjach, to skręcało się w prawo, potem druga, może trzecia klatka i już było się u Stasi. Z tego okresu pamiętam jej surową babcię, która ją krótko trzymała i stanowiła postrach dla gości, także dla mnie”, wspominał aktor w książce „Ja prowadzę!". To była wielka młodzieńcza miłość z obu stron. Stanisława Celińska zaciągnęła młodego Andrzeja Seweryna na zajęcie aktorskie w Pałacu Młodzieży, choć jak wspominała, on wtedy nie myślał o aktorstwie, był po prostu świetnym uczniem. Bardzo się wspierali w różnych życiowych sytuacjach przeżywanych intensywnie przez nastolatków, on był o nią zazdrosny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxNBAQQ-b364a45.jpg" width="1600" height="1602" alt="1970. Kadr z filmu "Krajobraz po bitwie" w rezyserii Andrzeja Wajdy, n/z Daniel Olbrychski, Stanislawa Celinska.,Image: 429101122, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Krajobraz po bitwie"" /> Stanisława Celińska: początki przygody aktorskiej Dla Stanisławy Celińskiej to był trudny czas. Z jednej strony próbowała już występować i to z powodzeniem. W programie telewizyjnym zaśpiewała przebój Karin Stanek „Malowana lala” i spodobała się. W szpilkach, koralach i w modnej sukience przedstawiała się jako Magda. Imię Stasia wtedy jej się nie podobało. Ale poza tymi sukcesami, w życiu rodzinnym pojawiły się poważne kłopoty. Jej mama zachorowała na raka piersi, przeszła operację, naświetlania. Córka bardzo to przeżywała, wspominała, że chorowała razem z mamą. Wtedy bodaj po raz pierwszy u bardzo wrażliwej, delikatnej nastolatki, tak mocno dały o sobie znać skłonności autodestrukcyjne: Stanisława Celińska zaczęła palić, pić, imprezować, awanturować się. Koniec końców wyrzucono ją z warszawskiego liceum, pojechała do internatu, do Makowa Mazowieckiego. Andrzej Seweryn tęsknił, odwiedzał ją tam, pocieszał, chodzili na długie spacery. Na szczęście rozłąka trwała tylko kilka miesięcy i Stanisława wróciła do domu. Seweryn o rok starszy, pierwszy dostał się do warszawskiej Szkoły Teatralnej. Stanisława Celińska kibicowała mu. Postanowiła, że skoro on tam jest, to ona także musi się dostać. Ale już na uczelni ich drogi się rozeszły. Dopiero po latach Andrzej Seweryn opowiedział, że Stanisława Celińska była dziewczyną, w której kochał się przez wiele lat. „Wiem, że jesteśmy związani duchowo”, mówił w wywiadzie rzece. Jak Stanisława Celińska poznała swojego męża? Swojego przyszłego męża, aktora Andrzeja Mrowca, poznała w 1971 roku podczas realizacji spektaklu „Wesele”. Grał Jaśka, ona Rachelę. Był od niej o cztery lata starszy, pochodził z Krakowa, tam ukończył Szkołę Teatralną. Aktorka opowiadała, że cierpiała wtedy po rozstaniu z chłopakiem. Na początku trzymała Andrzeja Mrowca na dystans. Wzruszał ją jednak, że tyle czasu czekał, aż ona skończy próby. Któregoś razu mieli pójść do kina, ale okazało się, że wszystkie są już zamknięte. Wtedy postanowił ją odprowadzić. I tak spacerkiem z Woronicza, z Mokotowa przeszli na… Żoliborz. Po rocznym okresie narzeczeństwa wzięli ślub w kościele Św. Zbawiciela w Warszawie. Stanisława Celińska, jak zawsze w życiu, zaangażowała się w ten związek bez reszty, wkładając w niego całe swoje serce i energię. Na początku wszystko układało się pomyślnie. Wspólnie z mężem występowali na scenie i razem wyreżyserowali spektakl w teatrze STS. Gdy w połowie lat 70. przyszło na świat ich pierwsze dziecko, syn Mikołaj, aktorka zapytała lekarza o najlepszy odstęp wiekowy między rodzeństwem. Usłyszała, że powinny to być dwa lub trzy lata, dlatego po ponad dwóch latach urodziła ich drugie dziecko — córeczkę Aleksandrę. Zobacz też: Wychowała je samotnie, ocaliły ją przed gehenną. Dziś dzieci proszą Celińską o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7273Et-f6e6c58.jpg" width="2254" height="1600" alt="1974. Kadr z filmu "Nie ma rozy bez ognia" w rezyserii Stanislawa Barei, n/z Bohdan Lazuka, Stanislawa Celinska.,Image: 429138838, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Jerzy Troszczynski / Forum" title="kadr z filmu "Nie ma rozy bez ognia"" /> Stanisława Celińska: nie potrafiła być spolegliwa Stanisława Celińska była wtedy u szczytu sławy, to były lata, kiedy grała m.in Agnisię - alter ego Marii Dąbrowskiej w „Nocach i dniach”, w „Zaklętych rewirach”, w „Nie ma róży bez ognia”. Była bardzo uznaną i lubianą aktorką. Grała też w teatrze, więcej czasu spędzała na planie niż w domu. Choć starała się ze wszystkim sobie poradzić, sprzątała, gotowała. Jak sama mówiła, mąż zaczął mieć pretensje o to, że jest w domu gościem. Zaczęły się konflikty. Potęgował je charakter aktorki, „Chciałam być głową rodziny. Nie potrafiłam być spolegliwa, ciepła, łagodna. A może nie umiałam przy takim mężczyźnie jak Andrzej. Zauważyłam, że kiedy mam do czynienia z niewielkim, delikatnym mężczyzną, wtedy nie chcę dominować. A mój mąż awanturował się ze mną, a ja wtedy jestem jeszcze gorsza”, przyznawała w książce „Niejedno przeszłam”. Zobacz też: Była jego pierwszą wielką miłością. Stanisława Celińska zmieniła bieg życia Andrzeja Seweryna Pogodzeni po latach Rodzinne konflikty nawarstwiły się, a dodatkowo przyszło bolesne doświadczenie — śmierć matki. Te trudne wydarzenia sprawiły, że na początku lat 80. Stanisława Celińska zaczęła zmagać się z chorobą alkoholową. Obwiniała siebie za rozpad małżeństwa i rozbicie rodziny. Andrzej Mrowiec nie potrafił znieść napiętej atmosfery w domu — spakował rzeczy i wrócił do rodzinnego Krakowa. Przez długie lata ich relacje pozostawały napięte, co negatywnie odbijało się również na kontaktach dzieci z ojcem. Dopiero w latach 2000. aktorka zdecydowała się zrobić pierwszy krok w stronę pojednania — i udało się. Pogodzili się, a podczas wesela ich córki wspólnie tańczyli. Jak informują niektóre źródła, do samego końca razem cieszyli się wnukami, Czarkiem i Filipem, synami Mikołaja Mrowca. Stanisława Celińska nie zdecydowała się na ponowne zamążpójście. Krążyły pogłoski, że kiedyś rozważała skorzystanie z biura matrymonialnego, ale ostatecznie zrezygnowała z tego pomysłu. Korzystałam z książki Stanisławy Celińskiej „Niejedno przeszłam" , rozmowa i opracowanie Karoliny Prewęckiej, wyd. Prószyńska i s-ka.
Są razem od 8 lat, dziś prowadzą głośne show o miłości w Polsce. Jedna rzecz pomogła im odnaleźć się w nowej
Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona po raz kolejny udowodnili, że nie bez powodu uchodzą za jedną z najbardziej autentycznych par polskiego show-biznesu. W szczerej rozmowie opowiedzieli o kulisach swojego małżeństwa, rodzinnej codzienności i sekretach udanej relacji. Wszystko zbiegło się z ich nową rolą prowadzących polską edycję „Love is Blind”, która już teraz wywołuje ogromne emocje wśród widzów Netflixa.
Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona od lat uchodzą za jedną z najbardziej charakterystycznych par polskiego show-biznesu. Teraz małżeństwo zdecydowało się opowiedzieć o swoim związku w wyjątkowo szczery sposób. Gwiazdy zdradziły, jak wyglądają ich relacje, z czym muszą mierzyć się na co dzień. Wszystko zbiegło się z ich nową rolą w programie „Love is Blind”. Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona jako prowadzący Love is Blind To oni prowadzą głośne show o miłości w Polsce. Dla wielu fanów był to wybór wręcz idealny. Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona od lat uchodzą za jedną z najbardziej autentycznych par polskiego show-biznesu. Nie kreują się na perfekcyjnych celebrytów z bajki. Zamiast wyreżyserowanych kadrów i sztucznych deklaracji pokazują codzienność, emocje i prawdziwe życie — czasem zabawne, czasem wzruszające, a czasem pełne zwyczajnych różnic zdań. Właśnie dlatego informacja o ich zaangażowaniu do projektu Netflixa wywołała aż takie poruszenie. „Love is Blind” to format oparty na emocjach, relacjach i budowaniu więzi między ludźmi. Widzowie od razu zaczęli podkreślać, że trudno byłoby znaleźć parę, która lepiej pasowałaby do takiego programu. Internauci przypominali, że Zborowska-Wrona i Wrona od dawna otwarcie mówią o swoim związku, nie unikają trudniejszych tematów i nie boją się szczerości. To właśnie ta naturalność miała sprawić, że produkcja postawiła właśnie na nich. Czytaj też: Netflix odkrył karty, a widzowie wstrzymali oddech. Oto uczestnicy „Love is Blind: Polska” W rozmowach związanych z promocją programu „Love is Blind” małżonkowie wrócili wspomnieniami do początków swojej relacji. Opowiadali o tym, jak przez lata zmieniała się ich więź. Otwarcie mówią o codzienności, kompromisach i emocjach, które pojawiają się w wieloletnim związku. „Nasza cała historia od poznania się do małżeństwa jest na tyle krótka, że my dobrze pasujemy do tego programu. I myślę, że oczywiście oprócz tego, że Zosia jest super kobietą, a ja wystarczająco pasuję tutaj, to uważam, że właśnie ta historia związku pasuje do tego, co przeżywają nasi uczestnicy”, zwierzał się Andrzej Wrona w rozmowie z Halo tu Polsat. Para nie ukrywa, że to właśnie ich własna historia miłosna sprawiła, iż tak naturalnie odnaleźli się w świecie emocji, relacji i uczuć, które są sercem programu „Love is Blind”. Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona szczerze o swoim małżeństwie Zofia Zborowska-Wrona z ogromną szczerością opowiadała o tym, jak wielkie znaczenie miał moment, w którym ona i Andrzej Wrona pojawili się w swoim życiu. Aktorka podkreślała, że ich historia nie zaczęła się w przypadkowym czasie — oboje byli już wtedy po różnych relacjach, doświadczeniach i życiowych lekcjach, które sprawiły, że zupełnie inaczej patrzyli na miłość, bliskość i budowanie związku. Jak przyznała, właśnie ta dojrzałość okazała się kluczowa. Nie było miejsca na niedomówienia, gry czy oczekiwania rodem z romantycznych filmów. Zamiast tego pojawiła się świadomość własnych potrzeb, emocji i tego, czego naprawdę oczekują od drugiej osoby. Zborowska-Wrona mówiła, że spotkali się dokładnie wtedy, kiedy powinni — w momencie, gdy byli już gotowi na poważną relację i wspólne życie. W jej słowach nie brakowało emocji i refleksji nad tym, jak ogromny wpływ na związek ma odpowiedni moment. To właśnie dzięki wcześniejszym doświadczeniom mieli stworzyć relację opartą na większym zrozumieniu, spokoju i partnerstwie. „Miałam trzydzieści jeden lat, on był tuż przed trzydziestką, więc już mieliśmy trochę tych związków za sobą. Jakoś w tym idealnym momencie się znaleźliśmy. Więc wszystko było tak, jak powinno być”, mówiła w halo tu Polsat. Podobne emocje wybrzmiały również w słowach Andrzeja Wrony. Sportowiec przyznał, że dziś z pełnym przekonaniem uważa, iż ich relacja miała szansę narodzić się właśnie dlatego, że spotkali się w odpowiednim momencie życia. Jak podkreślał, kilka lat wcześniej mogli być zupełnie innymi ludźmi — z innymi priorytetami, oczekiwaniami i podejściem do związków. „Gdybyśmy się spotkali trzy czy pięć lat wcześniej, to myślę, że byśmy się nie spotkali na podobnym poziomie oczekiwań życiowych. A tak to był dobry moment i dziś mamy super rodzinę”, dodawał sportowiec. Co ich do siebie zbliżyło? Tym Andrzej Wrona zaimponował ukochanej Zofia Zborowska-Wrona nie ukrywała również, że już od pierwszych chwil ogromne wrażenie zrobiło na niej poczucie humoru przyszłego męża. Aktorka z charakterystycznym dla siebie dystansem opowiadała, że zanim ich relacja zdążyła rozwinąć się na dobre, postanowiła… sprawdzić astrologiczną kompatybilność. Jak przyznała, gwiazdy miały dla niej znaczenie, dlatego chciała poznać dokładną godzinę i datę urodzenia ukochanego. „Wierzę w astrologię, musiałam znać jego godzinę i datę urodzin. (...) Na pewno ujął mnie poczuciem humor, dobrym sercem no i jest przystojny”, relacjonowała. Andrzej Wrona również nie szczędził żonie czułych słów. Gdy został zapytany o to, co najbardziej ceni w Zofii, odpowiedział bez chwili zawahania. Podkreślał, że poza urodą najważniejsze jest dla niego właśnie jej poczucie humoru oraz niezwykła lekkość, z jaką potrafi rozładować każdą sytuację. „Oczywiście oprócz tego, że jest przepiękną kobietą, to poczucie humoru - bo ona mnie bawi każdego dnia i jest moją najlepszą przyjaciółką. Myślę, że też przez to, jak budowaliśmy ten związek i że to nasze połączenie na poziomie charakterologicznym było od samego początku, a także przez jej poczucie humoru i sposób, w jaki mnie rozbraja”, wyznał. Wrona zdradził także, że śmiech jest jednym z fundamentów ich codzienności. Jak opowiadał, w ich domu nie brakuje spontanicznych żartów i absurdalnych sytuacji, które dla innych mogłyby wydawać się kompletnie niezrozumiałe, ale dla nich są źródłem niekończącej się radości. To właśnie ta swoboda, wzajemne rozumienie się bez słów i ogromny dystans do siebie sprawiają, że wielu fanów od lat uważa Zofię Zborowską-Wronę i Andrzeja Wronę za jedną z najbardziej autentycznych par polskiego show-biznesu. Sprawdź też: Dwa różne światy połączyła miłość. Zofia Zborowska i Andrzej Wrona bez filtrów o kulisach małżeństwa. Oto sekret ich udanego związku Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona o kulisach budowania trwałej relacji. To sekret ich związku Zakochani nie próbują udawać, że ich małżeństwo jest pozbawione trudniejszych momentów. Wręcz przeciwnie — oboje otwarcie przyznają, że relacja wymaga nieustannej pracy, rozmów i wzajemnego zrozumienia. Andrzej Wrona podkreślał, że za obrazkiem pełnym uśmiechów i żartów stoi po prostu normalne życie — z codziennymi wyzwaniami, emocjami i problemami, które trzeba wspólnie przepracowywać. „On jest milczkiem, więc zazwyczaj jest tak, że ja stoję i po prostu jest scena, jest aktorka, jest monolog, jest drama i jest Andrzej, który słucha”, tłumaczyła Zofia Zborowska-Wrona na antenie halo tu Polsat. „Ja gram ciszą i pauzą. Układam sobie tekst w głowie po prostu, ja jestem byłym sportowcem”, dodawał były siatkarz. W rozmowie nie zabrakło również wyjątkowo osobistych wyznań. Zofia Zborowska-Wrona z ogromną czułością mówiła o tym, jak ważną częścią jej życia stał się Andrzej Wrona. Aktorka dała do zrozumienia, że po latach wspólnego życia ich relacja weszła na poziom, którego nie da się już porównać do zwykłego związku. „Niczego sobie nie wyobrażam bez Andrzeja. To też jest tak, że jak już jesteśmy tak długo ze sobą, to nie wiem, to jest takie jak ręka. Bez Andrzeja jak bez ręki”, dodawała. Czytaj też: Hanna Żudziewicz została rekordzistką „Tańca z gwiazdami”. Dogoniła męża. Tyle zarobili na Kryształowych Kulach Dziś tworzą zgraną i silną drużynę. Wspólnie doczekali się dwóch cudownych córek – Nadziei i Jaśminy. Są także opiekunami rozbrykanych czworonogów. Aktorka zdradziła także, że temat drugiego dziecka początkowo wyglądał inaczej z perspektywy Andrzeja Wrony. Sportowiec nie był od razu przekonany do powiększenia rodziny, choć oboje wychowali się z rodzeństwem. Dziś jednak — jak przyznała — trudno im wyobrazić sobie życie bez ich rodzinnej codzienności. „Taką bardzo fajną, zgraną drużyną są nasze dwie dziewczynki. I to też jest śmieszne, bo Andrzej nie był do końca przekonany, że chciał drugie dziecko, mimo że obydwoje mamy rodzeństwo. Ale teraz jak sobie myślimy właśnie o tym, że jakby Jaśki miałoby nie być, no to w ogóle jak, nie? I mamy ten taki nasz team. Jesteśmy super drużyną”, mówiła. I być może właśnie dlatego widzowie tak mocno im kibicują — bo w historii Zofii Zborowskiej-Wrony i Andrzeja Wrony można zobaczyć nie idealny obrazek, ale prawdziwe życie, w którym najważniejsze okazują się bliskość, szczerość i poczucie, że obok siebie ma się najlepszego przyjaciela. Źródło; halo tu Polsat
Zofia Kucówna oddała dla niego wszystko. Gdy zachorowała, jej mąż po prostu zniknął. Mówiła: nie wiem, gdzie go szukać
Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz stworzyli jeden z najbardziej niezwykłych związków w historii polskiego teatru. Połączyło ich uczucie, które kosztowało oboje wiele – rozwody, burzliwe emocje i życie w cieniu wielkiej pasji. Ich miłość trwała prawie trzy dekady, ale zakończyła się boleśnie.
Zofia Kucówna nigdy nie była postrzegana jako typowa piękność, ale przyciągała uwagę wyjątkową charyzmą i niezwykłą osobowością. W polskiej kinematografii osiągnęła szczyty – zachwycała w wybitnych kreacjach teatralnych, takich jak Nora w dramacie Ibsena, Sonia w „Zbrodni i karze” Dostojewskiego czy Natalia Pietrowna w „Miesiącu na wsi” Turgieniewa. To również ona jako pierwsza wykonała kultową piosenkę „Okularnicy” Agnieszki Osieckiej. A co z życiem prywatnym? W latach 70. tworzyła związek z Adamem Hanuszkiewiczem – dziś nazwalibyśmy ich parą z okładek. Choć łączyło ich silne uczucie, ich małżeństwo nie przetrwało. Co się wydarzyło i dlaczego ich drogi się rozeszły? Ostatnia publikacja na FB 15.11.2025 r. Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: historia miłości Gdy się poznali, Zofia Kucówna była początkującą aktorką, a Adam Hanuszkiewicz przymierzał się do reżyserii. Dzieliło ich jedenaście lat różnicy. Zofia Kucówna urodziła się 12 maja 1933 roku w Warszawie, dzieciństwo spędziła w podwarszawskim Komorowie, w domu z ogrodem. Chodziła do liceum plastycznego, zastanawiała się, czy nie iść na Akademię Sztuk Pięknych. Ale pod wpływem swojej polonistki zdecydowała się na egzamin do krakowskiej Szkoły Teatralnej. Nauczycielka powiedziała jej, że jako malarka będzie przeciętna, a jako aktorka może odnieść sukcesy. Szkołę Teatralną skończyła w 1955 roku, była bardzo zdolna, od razu została zaangażowana do jednego z krakowskich teatrów. Adam Hanuszkiewicz (ur. 1924) pochodził ze Lwowa, jego rodzice prowadzili tam sklep. Przed wojną chodził do lwowskiego gimnazjum im. Stefana Batorego. W lipcu 1944 roku wstąpił do zespołu teatralnego Wojska Polskiego. Z czasem stał się jednym z najpopularniejszych reżyserów teatralnych, choć zaczynał karierę jako aktor. Nie ukończył żadnej artystycznej uczelni. Egzaminy aktorskie zdał eksternistycznie, w Łodzi, w 1946 roku. Zobacz też: Tadeusz Woźniak: przed pięćdziesiątką znalazł miłość życia, w tym samym roku został ojcem i dziadkiem Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: początek ich relacji, zerwanie poprzednich związków Oboje byli w poważnych związkach. Adam Hanuszkiewicz mawiał, że właściwie nigdy nie był kawalerem. Miał 17 lat, gdy ciotka nakryła go w łóżku z koleżanką Marią Stachiewiczówną, rodzina stwierdziła, że zaradzeniem na taki grzech może być tylko ślub. W tym związku urodziło się jego pierwsze dziecko – córka Teresa. Drugą żoną Adama Hanuszkiewicz została wielka aktorka i niezwykła kobieta Zofia Rysiówna. Ale ich małżeństwo nie było idyllą. Zofia Rysiówna była starsza i dojrzalsza od Adama Hanuszkiewicza, dużo przeżyła — w trakcie wojny odbiła m.in. z rąk Gestapo kuriera Jana Karskiego, miała wielką osobowość jako aktorka. Na pewno wpłynęła na rozwój Hanuszkiewicza, a jednocześnie była podobno bardzo zaborcza, histeryczna, obłędnie o niego zazdrosna. Nie pozwalała mu na przykład grać z inną, wielką heroiną Niną Andrycz. Groziła, że jeśli on to zrobi, ona zabije dwójkę ich wspólnych dzieci. Zofia Kucówna wyszła za mąż jeszcze na studiach za swojego kolegę ze Szkoły Teatralnej Jana Mayzela. Po szkole pracowali w różnych teatrach. Było to więc trochę małżeństwo na odległość. Ale w końcu w 1959 roku, Jan Mayzel ściągnął żonę do Warszawy, do Teatru Powszechnego, gdzie sam grał. Niestety, jak się okazało, życiowo nie był to dobry pomysł. Czytaj także: Kazimierz Marcinkiewicz czule wspomina swoją pierwszą żonę. "Jest idealną matką dla naszych dzieci" Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: tworzyli bardzo dobraną parę To w tym teatrze Zofia Kucówna spotkała Adama Hanuszkiewicza i zakochała się w nim bez pamięci. Z wzajemnością. Zofia Kucówna była dla Hanuszkiewicza idealną partnerką: zdolną, świadomą siebie aktorką. Na tyle młodą, że to on był jej mentorem, a nie na odwrót. Relacje między nimi były na pewno bardziej partnerskie niż w wypadku apodyktycznej Zofii Rysiówny. W teatrze aż huczało od plotek, bo obie panie spotykały się w bufecie. Zofia Rysiówna była wtedy aktorką-instytucją, Kucówna dopiero startowała. Obie o niego walczyły, wydawało się, że Hanuszkiewicz nie zostawi żony, z którą miał dwoje dzieci. A jednak zdecydował się odejść. Mąż Zofii Kucówny nie przeżywał aż tak ich rozstania, być może byli raczej studenckim małżeństwem niż parą na życie. Po latach Jan Mayzel został mężem Zofii Merle, byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Czytaj też: Przyjaciel wyprawił im wesele w pociągu... Oto tajemnice relacji Edyty Wojtczak i Stanisława Mikulskiego Dyrektor i dyrektorowa „Jestem z rozbitej rodziny. Sam rozbiłem niejedną" – mówił reżyser. I dodawał: „Nie wszyscy są zdolni do miłości. Pytanie, czy jak się uczucie kończy, rozejść się, czy na siłę utrzymywać fikcję, dla dobra dzieci? Ja chyba nie nadaję się na ojca”. Z Zofią Kucówną byli razem niemal 30 lat, choć małżeństwem tylko 13, pobrali się w 1976 roku, rozwiedli w 1989. Wydawali się idealną parą, w życiu i na scenie. Zrobili wiele wspaniałych spektakli, na przykład serię telewizyjnych nowel „Opowieści mojej żony”. Na podstawie krótkich opowiadań Mirosława Żuławskiego powstały kameralne, rodzinne historie, wydawało się, że Zofia Kucówna występuje w nich prywatnie, naprawdę jako żona. Zofia Kucówna mówiła, że nigdy nie wykorzystywała swojej roli jako dyrektorowej, gdy Adam Hanuszkiewicz został dyrektorem Teatru Narodowego i jego filii Teatru Małego w Domach Centrum w Warszawie. Tylko raz poprosiła męża o rolę, w 1967 roku w spektaklu Pan Wokulski według „Lalki”. „Zawsze mnie widziano w rolach subretek albo lirycznych panienek. A ja miałam już 32 lata i marzyłam o zagraniu dojrzałej kobiety. Adam gdzieś wyjechał, usiadłam przed lustrem i popracowałam nad sobą. Zlikwidowałam dziewczęcą grzywkę, dolepiłam rzęsy. - I jak wrócił, otworzyłam drzwi i zapytałam: „Mogę grać Wąsowską?”. A on: „Możesz”. I zagrałam, wspominała aktorka w „Wysokich Obcasach”. Pracowali, podróżowali, byli we dwoje, nie mieli dzieci. Zobacz też: Są nierozłączni od ponad 40 lat. Jacek Cygan wiele zawdzięcza ukochanej żonie Ewie Zofia Kucówna i Adam Hanuszkiewicz: dlaczego się rozstali? Z czasem jednak uczucie zaczęło się wypalać, przynajmniej ze strony Adama Hanuszkiewicza. „Coraz mniej Adama w moim życiu. Znika na wiele tygodni. Nawet nie wiem, gdzie go szukać. Jestem sobie sama żeglarzem..." - pisała aktorka w swojej książce „Zatrzymać czas”. Wkrótce lekarze wykryli u niej chorobę nowotworową. Została z nią i walczyła sama, bo jej mąż zaangażował się już w inne uczucie. Zofia Kucówna była zwolenniczką dyskrecji, także w związku. Jeśli zdradzasz, oszczędź zdradzanemu tej wiadomości. Bo zdradzonego powinno się oszczędzić, tak uważała. „Dla mnie ważne jest to, co zdarza się między nami. Reszta mnie nie interesuje", mówiła w jednej z rozmów. Kiedyś sama nie przyznała się, że poszła do łóżka z nieznajomym, poznanym w kinie mężczyzną, tak ogromne poczuli do siebie pożądanie. Czy wiedziała, że sama jest zdradzana? Nie ma co wchodzić w takie rzeczy. W każdym razie z Adamem Hanuszkiewiczem rozwiedli się w 1989 roku. W 1990 on poślubił swoją kolejną muzę, aktorkę Magdalenę Cwenównę. Zobacz też: Rola Scarlett O'Hary uczyniła z niej legendę. Miała świat u stóp, choroba zabrała jej wszystko Zofia Kucówna: jak potoczyło się życie aktorki? Zofia Kucówna już nigdy nie zbudowała stałego związku. Samotność była dla niej trudnym doświadczeniem, a rozpad małżeństwa z Adamem Hanuszkiewiczem – jej największą miłością – odcisnął głębokie piętno. Mimo wszystko zawsze mówiła o nim z szacunkiem i ciepłem. Broniła go publicznie, zwłaszcza gdy krytykowano go za objęcie stanowiska dyrektora Teatru Narodowego po Kazimierzu Dejmk’u, zwolnionym po głośnych „Dziadach” w 1968 roku. Czuła wdzięczność, że dane jej było spędzić tyle lat u boku tak niezwykłego człowieka. Rozstanie bardzo przeżyła – szczególnie że rozwód przypadł na czas, gdy zmagała się z chorobą nowotworową. Wówczas jej życie toczyło się od Bożego Narodzenia do Wielkanocy, od świąt do wakacji – wyznaczała sobie kolejne małe cele, które dawały jej siłę, by iść dalej. W rozmowie z „Wysokimi Obcasami" mówiła: „Rozstanie zawsze jest klęską. Ale nie mogłam mieć i nie mam do nikogo pretensji. Bo ja sama dokonywałam wyborów, ja sama umieściłam swoje uczucia. I sama odpowiedzialna jestem za całe moje życie". Gdy Adam Hanuszkiewicz zmarł 12 lat temu, w 2011 roku, nie poszła jednak na jego pogrzeb na warszawskie Powązki. W ostatnich latach życia mieszkała w domu Artystów Weteranów Scen w Skolimowie, choć nigdy wcześniej nie przyszło jej do głowy, że tam trafi. Aktorka zmarła 6 kwietnia 2024 roku, niedługo przed 91. urodzinami. O swoim życiu mówiła: „Popełniałam rzeczy rozkoszne i okropne. Jednych i drugich nie żałuję. Dowodzą mi dziś, że byłam do nich zdolna i dają głupią, bo głupią, ale satysfakcję”. Czytaj też: Zerwane zaręczyny, złamane serca i wielka, szczęśliwa miłość. Życie miłosne Andrzeja Strzeleckiego to gotowy scenariusz na film
Ostatni SMS Macieja Kozłowskiego do żony wciąż budzi dreszcze. „Dopiero później stało się jasne…”
To miała być tylko przyjaźń, a zamieniła się w wielką miłość. Ich historia pokazuje, że prawdziwe uczucie potrafi przyjść w najmniej spodziewanym momencie – i zostać na zawsze. "To nie jakieś tam zakochanie się. To miłość! Będę nią darzyć Maćka do końca moich dni", podkreślała...
Była jego impulsem i słońcem, dzięki któremu zdecydował się na zmianę swojego życia. Kiedy usłyszał druzgocącą diagnozę, wiernie trwała u jego boku... Na dobre i na złe. Maciej Kozłowski i Agnieszka Kowalska byli niemal nierozłączni. Niestety 11 maja 2010 roku uczucie, które ich połączyło, przerwała śmierć aktora... Przez cały ten czas ukochana kultywowała pamięć o artyście. I robi to nadal. Oto ich piękna i niezwykła historia miłości. Agnieszka Kowalska i Maciej Kozłowski: historia miłości On był znanym i popularnym aktorem. Szybko podbił serca widzów, ale mimo ogromnych sukcesów na koncie, pozostawał skromny: „Płacą mi za to, więc gram, jak potrafię najlepiej. Jestem uczciwy w tym co robię. Jestem najemnikiem. I zgadzam się bądź nie pójść na wojnę, jaką jest wspólna praca nad jakimś projektem”, mówił dziennikarzowi magazynu VIVA! w 2004 roku. Ona była absolwentką krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, malarką, która na co dzień zajmowała się tworzeniem portretów. Agnieszka Kowalska i Maciej Kozłowski poznali się, gdy namalowała jego portret i przywiozła mu go do Warszawy. Oboje byli już wtedy po trudnych związkach i żadne z nich nie myślało o ponownym ożenku. Los zdecydował jednak inaczej. „To nie jakieś tam zakochanie, to miłość! Będę nią darzyć Maćka do końca moich dni”, mówiła Agnieszka Kowalska. Agnieszka Kowalska, Maciej Kozłowski, 2007 rok W 2005 roku aktor, który udzielał się charytatywnie, wziął udział w akcji Krewniacy, zainicjowanej przez Radosława Pazurę. Gdy chciał oddać krew, dowiedział się, że jest zakażony wirusem zapalenia wątroby typu C. Od razu podjął leczenie i nie tracił nadziei, że uda mu się pokonać chorobę. Choć stan zdrowia Macieja Kozłowskiego z każdym miesiącem się pogarszał, on ani przez chwilę nie tracił nadziei na wyzdrowienie. „Jestem zdrowy jak koń, no niestety, mam tylko zakażoną wątrobę”, powtarzał. Ostatnie dni życia Macieja Kozłowskiego Dobry humor go nie opuszczał, cały czas zarażał optymizmem. U jego boku wiernie trwała ukochana. Była dla niego opoką i ogromnym wsparciem. To dla niej wyprowadził się z miasta. Razem zamieszkali na wsi, gdzie Agnieszka miała swoją pracownię. Wspólnie ratowali bezpańskie psy, porzucone przez bezdusznych właścicieli. Pobrali się w ostatni dzień roku, 31 grudnia 2008 roku. „W życiu najważniejsze jest samo życie. I to, żeby być szczęśliwym”, opowiadał Maciej Kozłowski. I tak starał się żyć. Trzy dni przed śmiercią napisał do żony ostatniego SMSa o treści: „Silne kobiety nie chodzą po prośbie”. „Nie rozumiałam tych słów. To było trzy dni przed śmiercią. Złościłam się trochę, bo zostawiał mnie samą, z długami, z remontem domu. Dopiero później wszystko stało się jasne. Pierwsze dwa lata były bardzo trudne, ale zauważyłam, że wiele spraw się układa. Problemy niejako rozwiązują się same. Wtedy dotarło do mnie, że to Maciej pomaga mi z góry, dlatego nie muszę „chodzić po prośbie”, wyznała w rozmowie z Dobrym Tygodniem Agnieszka Kowalska. Niestety, aktor zmarł 11 maja 2010 roku. Do samego końca wierzył, że uda mu się pokonać chorobę. Nie poddawał się i czerpał z życia garściami. Jego odejście było ciosem dla malarki. Agnieszka Kowalska nie ukrywa, że wciąż czuje jego obecność: „Tego rodzaju więzi, którą mieliśmy z mężem, nie jest w stanie przerwać śmierć. Duchowo ciągle jesteśmy razem. Bardzo wyraźnie to czuję i doświadczam na co dzień jego pomocy. Maciej dla mnie nadal żyje. Jest tylko w innym świecie. Nie odczuwam jego odejścia, straty”, powiedziała w rozmowie z jednym z tabloidów. Agnieszka Kowalska w 2013 roku postanowiła również wydać książkę zatytułowaną - „Czas na mnie. Opowieść o Maćku Kozłowskim”. To właśnie w niej opisała między innymi, jak radzi sobie po śmierci męża. „Dane mi było poznać, czym jest miłość, to jest, zdaje się, największa tajemnica życia. [...] Dlatego nie mogę mieć pretensji do losu o śmierć Maćka. Człowiek, jeśli płacze, płacze wyłącznie nad sobą. Powinien mieć świadomość tego stanu rzeczy i przestać się mazać. Ale świadomość to jedno, a rzeczywistość drugie. Są chwile, kiedy wiele bym dała, żeby Maciek nagle pojawił się w drzwiach", pisała wdowa po artyście. „To jednak teatr potrafił Kozłowskiego trzymać przy życiu i ostatecznie przyczynić się do jego rezygnacji z życia. Była dla niego niewątpliwie najważniejszy. Obawiał się być przez 20 minut na imprezie, z której nie mógł wyjść niezauważony [...], ale nigdy się nie bał wyjść i zagrać przy pełnej widowni, bo — jak twierdził — na scenie takie przygody się nie zdarzają. Niestety kiedy wracał do domu, jego organizm zupełnie się rozsypywał po takiej mobilizacji. 'Ciało nie jest człowiekiem. Jest instrumentem człowieka' - tak zawsze mówił i grał dalej. Aż do wyczerpania baterii", zwierzyła się Agnieszka Kowalska. „Ta książka to najpiękniejszy list miłosny, jaki czytałam. Chciałabym, żeby ktoś mnie tak kochał ", przyznała Dorota Wellman po zapoznaniu się z lekturą. Cztery lata po jego śmierci, by uczcić pamięć o mężu, założyła fundację jego imienia Pan i Pani pies, która ratuje porzucone czworonogi: „Wiele osób jest zaskoczonych, że mąż tak lubił psy. Większość kojarzyła go z jego rolami twardzieli, przestępców, gangsterów, a on był obsadzany na przekór, bo tak naprawdę był bardzo delikatnym człowiekiem”, mówiła w jednym z wywiadów. Agnieszka Kowalska, Maciej Kozłowski, 2008 rok
TYLKO U NAS: Gdy się w sobie zakochali, poszli o krok dalej. Maciej i Paulina Orłosiowie tłumaczą, dlaczego zdecydowali się na ślub
Maciej i Paulina Orłosiowie zdecydowali się na ślub w czasach, gdy wielu uważa go za zbędny formalizm. W rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie "Kula VIVY!" opowiedzieli szczerze, co ich do tego skłoniło i jak ta decyzja wpłynęła na ich relację.
Choć dla części par ślub to jedynie symboliczny gest, dla Orłosiów stał się ważnym krokiem w budowaniu dojrzałej relacji. W rozmowie przed kamerami viva.pl nie unikają trudnych pytań i pokazują, że za ich decyzją stoją konkretne emocje, doświadczenia i przemyślenia, które zmieniły sposób patrzenia na siebie nawzajem. Maciej i Paulina Orłosiowie szczerze o decyzji, która zmieniła ich relację. Dlatego zdecydowali się na ślub Pytanie z Kuli było proste, ale niezwykle wymowne: Po co wam był ten ślub? Maciej Orłoś odpowiedział bez zawahania: "Odpowiedź jest taka, a dlaczego miało nie być ślubu?" W dalszej rozmowie dziennikarz zauważył: "Bo żyjemy w takim społeczeństwie i w takich czasach, kiedy bardzo wiele osób myśli, kurczę, przecież to tylko papierek". Orłosiowie nie zaprzeczają, że takie podejście istnieje. Jednak ich doświadczenie pokazuje, że za decyzją o ślubie mogą stać głębsze powody – emocjonalne i życiowe. Maciej Orłoś wyznał Rafałowi Kowalskiemu, że zmiana przyszła w sposób subtelny, ale znaczący: "Wiesz, że kiedy już wzięliśmy ślub, to jednak trochę nam się zmieniła ta relacja. Nie to, że tak jakoś diametralnie, ale w głowach się trochę zmieniło." Jak podkreślił przed kamerami viva.pl: "Czyli kiedy już mogłem mówić o Paulinie per żona i myśleć o niej: a to jest moja żona, to tak jakby odpowiedzialność się zwiększyła gdzieś tam w głowie, większe takie poczucie odpowiedzialności." Jak zmieniło się postrzeganie związku po ślubie? Maciej Orłoś nie unikał konkretów i opisał sytuacje, które wielu parom mogą wydać się znajome: "Wcześniej mówiliśmy o sobie per partner, partnerka. Słuchaj, do któregoś momentu okej. [...]. Ale czas leci i w którymś momencie to już zaczyna nie brzmieć dobrze." W rozmowie z Rafałem Kowalskim Orłoś przywołał codzienne sytuacje, które zmieniają swoją wymowę po ślubie: "Jedziemy gdzieś razem, z kim pan przyjedzie, zapytanie w hotelu. A, z partnerką przyjadę. No i wtedy wiesz, jakie mogą być reakcje. [...] A kiedy mówię z żoną, to okej." To drobny detal, który jednak pokazuje, jak język wpływa na społeczne postrzeganie relacji. TYLKO U NAS: Różnica wieku w ich związku to aż 22 lata. Maciej i Paulina Orłosiowie o tym, kiedy staje się ona... atutem! Jeszcze ważniejsze jest jednak to, co wydarzyło się między nimi: "Mam wrażenie, że nasz związek wszedł na zupełnie już inny etap, na inny level po tym, jak wzięliśmy ślub" – wyznała Paulina przed kamerami viva.pl. Podzieliła się również refleksją na temat miłości dojrzałej: "Ta miłość dojrzała powoduje, że my siebie inaczej traktujemy. Wiesz, jednak partnera można łatwiej, mam wrażenie, zmienić na inny, lepszy, nowszy, świeższy model. Mąż, skoro zdecydowałaś się wziąć z tą osobą ślub, powiedzieć tak, przysiąc, to jest zupełnie co innego." Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
To uczucie nie odeszło razem z nią. Robert Wolański o Agnieszce Maciąg w poruszającej opowieści o miłości bez końca
Agnieszka Maciąg odeszła 27 listopada 2025 roku, zostawiając po sobie ciszę, której nie da się wypełnić. W dniu jej urodzin wraca jednak coś więcej niż smutek – wraca miłość. Robert Wolański, jej mąż i towarzysz życia przez niemal trzy dekady, każdego dnia daje świadectwo uczucia, które nie zna granic czasu ani śmierci. Jego słowa poruszają, uczą i przypominają, że prawdziwa bliskość nie znika – zmienia tylko formę.
To nie jest historia o stracie. To opowieść o obecności, która trwa mimo nieobecności. O codzienności budowanej na wspomnieniach, znakach i czułości, której nie da się zamknąć w przeszłości. W swoich poruszających wpisach Robert Wolański odsłania najbardziej intymne emocje – ból, tęsknotę, ale też wdzięczność i nadzieję, które splatają się w jedną, niezwykle ludzką narrację o miłości silniejszej niż śmierć. Agnieszka Maciąg obchodziłaby dziś urodziny. Kilka miesięcy po jej odejściu świat wciąż uczy się żyć bez niej Agnieszka Maciąg przyszła na świat 9 maja 1969 roku. Zmarła 27 listopada 2025 roku, pozostawiając po sobie nie tylko imponujący dorobek artystyczny, ale przede wszystkim emocjonalną przestrzeń, której nie da się niczym zastąpić. Była modelką, autorką bestsellerowych książek, mentorką i przewodniczką dla wielu kobiet, które w jej słowach odnajdywały sens i ukojenie. Dziś, w dniu jej urodzin, wspomnienia o niej stają się jeszcze bardziej intensywne. Nie mają w sobie jednak wyłącznie bólu – jest w nich także światło, które sama przez lata zapalała w innych. Jej wrażliwość, uważność na życie i niezwykła zdolność dostrzegania piękna w codzienności sprawiają, że dla wielu wciąż pozostaje obecna. Najmocniej – w sercu człowieka, który był przy niej najbliżej. Robert Wolański i Agnieszka Maciąg. Historia miłości, która dojrzewała przez 29 lat wspólnego życia Ich historia nie była historią chwilowego zauroczenia. To była relacja budowana latami, świadomie, uważnie, z ogromnym szacunkiem dla siebie nawzajem. Przez 29 lat tworzyli wspólny świat, w którym liczyły się nie tylko uczucia, ale też rozwój, duchowość i codzienna bliskość. Jak sam wspomina Robert Wolański, ich miłość była niemal bezwarunkowa. "Staliśmy za sobą murem. Byliśmy obok siebie, dla siebie i ze sobą – do końca". Nie mówili na początku "kocham cię", jakby chcąc ochronić to, co dopiero się rodziło. Zamiast tego mówili: "na zawsze". I to "na zawsze" nie skończyło się wraz z jej odejściem. Był przy niej do ostatnich chwil. Towarzyszył jej nie tylko jako mąż, ale jako partner w najgłębszym znaczeniu tego słowa – obecny, uważny, oddany. Ich relacja opierała się na prawdzie, wzajemności i zaufaniu, które – jak sam podkreśla – obejmowało nie tylko ich samych, ale też coś większego: życie, energię, duchowość. ZOBACZ TEŻ: W dzieciństwie uległa poważnemu wypadkowi, cudem uszła z życiem. Już wtedy mówiła, że oszukała przeznaczenie "To jak rozmowa, za którą tęsknię najbardziej". Codzienność bez niej i próba odnalezienia jej obecności Po śmierci Agnieszki codzienność Roberta Wolańskiego rozpadła się na fragmenty, które próbuje na nowo ułożyć. W tej nowej rzeczywistości nie ma już fizycznej obecności ukochanej osoby, ale jest coś, co okazuje się równie silne – pamięć i duchowa więź. "Teraz gdy nie mogę usłyszeć jej rady, każdego ranka biorę jeden z zestawów kart afirmacyjnych i proszę Ją o pomoc. To jak rozmowa, za którą tęsknię najbardziej. To jak dotyk" – pisze. W tych prostych słowach zawiera się cała głębia tęsknoty, ale też niezwykła próba utrzymania relacji, która nie została przerwana – jedynie zmieniła formę. Otacza się jej rzeczami, wraca do jej notatek, czyta jej książki. W nich szuka odpowiedzi, wsparcia, sensu. "Mam wrażenie, że jest tam całe jej i nasze życie" – przyznaje, stojąc przed półkami pełnymi zapisanych przez nią zeszytów. To właśnie w tych drobnych gestach codzienności widać, jak bardzo miłość potrafi przekraczać granice fizycznej obecności. Miłość silniejsza niż śmierć. Wspomnienia, które nie ranią, lecz uczą żyć na nowo Żałoba nie ma jednego rytmu. Nie kończy się wraz z pogrzebem ani upływem czasu. Robert Wolański opisuje ją jako proces, w którym ból stopniowo zmienia swoje oblicze. "Najtrudniejsze w pustce jest to, że nie znika… Ale może trzeba nauczyć się w niej być" – pisze, trafnie oddając doświadczenie, którego nie da się przyspieszyć ani uprościć. Z czasem jednak pojawia się coś nowego. Wspomnienia przestają być wyłącznie źródłem cierpienia. Zaczynają przynosić ciepło. "Ta przestrzeń… może stać się miejscem, w którym nadal w pewien sposób trwa Jej obecność – już nie obok mnie, ale we mnie", pisze, opisując miłość, która przenosi się do innego wymiaru. Staje się częścią tożsamości, sposobem patrzenia na świat, cichą siłą, która pozwala iść dalej. SPRAWDŹ TEŻ: Separacja, rok milczenia i drugie oświadczyny. Agnieszka Maciąg i Robert Wolański pomimo kryzysu nigdy nie zwątpili w swoją miłość "Budzę się z miłością". Jak pamięć o Agnieszce Maciąg prowadzi go dalej przez życie Dziś każdy dzień zaczyna się dla niego od prostego, ale symbolicznego rytuału. "Zawsze pali się w domu świeczka obok Jej zdjęcia… Budzę się o świcie i mówię ‘dzień dobry’ do świata. Do Niej. Budzę się z Miłością". W tych gestach jest zarówno tęsknota, jak i siła. Bo choć nadal towarzyszy mu strach, niepewność i ból, coraz częściej pojawia się też coś innego – spokój. "Gdy teraz patrzę na Jej zdjęcie uśmiecham się na razie w sercu zamiast wybuchać płaczem" – przyznaje. To dowód na to, że miłość, nawet po stracie, potrafi prowadzić dalej. I może właśnie w tym tkwi jej największa siła – że nie kończy się wraz ze śmiercią. Że trwa. Cicho, głęboko, niezmiennie... Tekst powstał w oparciu o listy Roberta Wolańskiego do Agnieszki Maciąg na instagramowym profilu.
Niepokojące wieści o Bonnie Tyler. Za legendarnym głosem kryje się historia, która łamie serce
Bonnie Tyler przez dekady zachwycała głosem, ale jej życie prywatne nie zawsze było równie harmonijne. Dziś, gdy media donoszą o jej poważnym stanie zdrowia, powracają wspomnienia o trudnej miłości, zdradzie i lojalności wystawionej na najcięższą próbę.
Za sceniczną siłą i charyzmą kryje się historia kobiety, której los nie szczędził emocjonalnych turbulencji. Życie Bonnie Tyler to opowieść o wielkiej miłości, ale też o bólu, który przez lata pozostawał poza światłem reflektorów. Dziś, w obliczu nowych informacji o jej stanie zdrowia, ta historia wybrzmiewa jeszcze mocniej. Bonnie Tyler: niepokojące doniesienia i życie naznaczone próbami losu W ostatnim czasie media obiegły niepokojące informacje o stanie zdrowia Bonnie Tyler. Doniesienia mówią o poważnym pogorszeniu jej kondycji i walce o życie pod ścisłą opieką lekarzy. Choć szczegóły nie są jednoznacznie potwierdzone, atmosfera wokół tych wiadomości jest pełna napięcia i troski. Fani na całym świecie wstrzymują oddech, śledząc kolejne komunikaty. Nie jest to pierwszy moment, kiedy artystka mierzy się z trudnościami. Jej życie – choć naznaczone spektakularnym sukcesem – wielokrotnie wystawiało ją na próby. Choroby, wyzwania zawodowe i osobiste dramaty sprawiały, że musiała wykazywać się niezwykłą siłą. Urodzona 8 czerwca 1951 roku w Skewen w Walii jako Gaynor Hopkins, Bonnie Tyler od początku wyróżniała się determinacją. Jej charakterystyczny, lekko chropowaty głos stał się efektem operacji strun głosowych, która na zawsze zmieniła jej brzmienie – paradoksalnie otwierając jej drzwi do międzynarodowej kariery. Takie utwory jak "Total Eclipse of the Heart" czy "Holding Out for a Hero" uczyniły ją ikoną. Dziś jednak zamiast muzyki pojawia się cisza – niepokojąca, pełna pytań i emocji. W tej ciszy szczególnie wyraźnie wybrzmiewa jej prywatna historia. ZOBACZ TEŻ: Gwiazda "Diabeł ubiera się u Prady" była o krok od katastrofy. Związek sprzed lat skrywał mroczny sekret Miłość Bonnie Tyler. Kim jest mężczyzna, który był przy niej przez lata? Bonnie Tyler od lat związana jest z Robertem Sullivanem – brytyjskim judoką. Para poznała się na początku lat 70., a ich relacja szybko przerodziła się w trwały związek. Pobrali się w 1973 roku i przez dekady uchodzili za jedno z najbardziej stabilnych małżeństw w świecie show-biznesu. Sullivan, choć pozostawał z dala od medialnego blasku, odegrał istotną rolę w życiu artystki. Był dla niej wsparciem w najważniejszych momentach kariery, ale też partnerem w codzienności – tej mniej spektakularnej, lecz równie ważnej. Ich wspólne życie toczyło się częściowo poza Wielką Brytanią. Para posiadała m.in. posiadłość w Portugalii, gdzie szukali spokoju z dala od show-biznesowego zgiełku. Choć relacja Bonnie Tyler i jej męża wydawała się niemal idealna, rzeczywistość okazała się bardziej skomplikowana. Artystka wielokrotnie podkreślała, jak ważna była dla niej stabilność i wsparcie, jakie dawał jej Sullivan. Jednocześnie życie w cieniu sławy, napięcia związane z karierą oraz różnice w stylu życia mogły wpływać na ich relację. Jak się później okazało, za fasadą spokoju kryły się wydarzenia, które na długo odcisnęły piętno na ich związku. Zdrada, która wróciła po latach. Głos kochanki i dramatyczne konsekwencje Jednym z najtrudniejszych momentów w życiu Bonnie Tyler była zdrada męża. Jak wynika z doniesień medialnych, artystka dowiedziała się o romansie Roberta Sullivana z prasy – co samo w sobie było bolesnym doświadczeniem, potęgującym poczucie upokorzenia i straty kontroli nad własnym życiem. Po wielu latach do sprawy wróciła kobieta, która była związana z Sullivanem. Jej relacja rzuciła nowe światło na tę historię, ujawniając emocjonalne tło i złożoność tamtej sytuacji. Okazało się, że romans nie był jedynie przelotnym epizodem, lecz doświadczeniem, które miało wpływ na wiele osób. "Mój romans z mężem Bonnie trwa od kilku lat, zaczęło się od niewinnych SMS-ów, potem były wypady do luksusowych hoteli, aż w końcu nasza relacja przerodziła się w miłość. Nie byłam w stanie dłużej ukrywać tego związku przed wokalistką, uważam ją za wspaniałego człowieka. Robert nie chciał słyszeć o rozwodzie, złamał mi serce" – cytował słowa kochanki dziennik "The Mirror". Mimo wszystko Bonnie Tyler zdecydowała się trwać w tym związku. Jej postawa była dla wielu dowodem siły, ale też trudnej sztuki wybaczenia. To decyzja, która – choć prywatna – stała się częścią publicznej narracji o jej życiu. Z biegiem lat historia zdrady nie zniknęła całkowicie. Powracała w mediach, w wywiadach i wspomnieniach, przypominając o kruchości nawet najtrwalszych relacji. Dodatkowo dramatyzmu tej opowieści dodaje fakt, że Robert Sullivan niedługo po publikacji zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi, w tym zawałem serca. SPRAWDŹ TEŻ: Niwiński wybaczył jej romans, ale los miał inny plan. Jeden wieczór zmienił wszystko
Enrique Iglesias kończy 51 lat. Historia jego miłości do Kournikovej zaczęła się od… skandalu
Ich historia zaczęła się jak scenariusz na chwilowy romans z planu teledysku – szybko, intensywnie i pod czujnym okiem mediów. Niewielu wierzyło, że przetrwają próbę czasu, a jednak ich relacja okazała się znacznie głębsza, niż ktokolwiek przypuszczał. Dziś są dowodem na to, że prawdziwe uczucie potrafi rozwijać się z dala od blasku fleszy.
Na początku nikt nie dawał im szans. Gdy pierwsze wspólne zdjęcia Anny Kournikovej i Enrique Iglesiasa obiegły świat, media podejrzewały, że chodzi jedynie o promocję nowego teledysku gwiazdora. Portale plotkarskie bardzo się myliły, ponieważ okazało się, że była tenisistka i popularny wokalista znają receptę na udaną relację. Pomimo tak wielu lat razem i ogromnej popularności, pozostają jedną z najbardziej tajemniczych par show-biznesu. Dzisiaj muzyk kończy 51 lat. View Ediplayer on the source website Anna Kournikova i Enrique Iglesias — jak się poznali? Wszystko zaczęło się w 2001 roku, kiedy managerowie Enrique Iglesiasa zaproponowali Annie Kournikovej udział w najnowszym teledysku piosenkarza do utworu „Escape”. Tenisistka pojawiła się na planie z opryszczką na wardze – kiedy Iglesias się o tym dowiedział, w mocnych słowach stwierdził, że nie zbliży się do dziewczyny, nie mówiąc już o pocałunkach. Słowa artysty uraziły Kournikovą, jednak nie zrezygnowała z udziału w nagraniach. Wizażyści uratowali sytuację, a fani wokalisty otrzymali jeden z najgorętszych teledysków tamtych lat. View oEmbed on the source website Niedługo potem, paparazzi zaczęli widywać parę razem. Iglesias przyznał w jednym z wywiadów, że tak naprawdę Anna spodobała mu się od razu, ale był na tyle niepewny siebie w jej towarzystwie, że obawiał się tego pierwszego pocałunku – afera na planie miała być jego sposobem na uniknięcie niezręcznej sytuacji. Anna Kournikova i Enrique Iglesias — historia miłości Tabloidy przepowiadały zakochanym szybkie rozstanie, ale ich związek z roku na rok był tylko silniejszy. W 2002 roku Kournikova i Iglesias pojawili się razem na jednej z imprez MTV. Niedługo potem media zaczęły mówić o zaręczynach, a diamentowy pierścionek na palcu Anny miał być tego dowodem. Zakochani mówili mediom, że nie planują ślubu. Oficjalnie nie złamali danej obietnicy, chociaż Kournikova zmieniła nazwisko na swoim profilu na Instagramie. Wokalista przyznał w jednym z wywiadów, że ma takie, a nie inne podejście do małżeństwa ze względu na związek jego rodziców. „Widziałam, jak ciężko mama przechodzi rozwód i jak boli ją niewierność mojego ojca. Powiedziałem sobie, że nigdy nie wyrządzę takiej krzywdy ukochanej osobie”, wyznał. „Nie zamierzam wychodzić za mąż, choć między mną a moim partnerem świetnie się układa", dodała Anna. „Małżeństwo nie ma dla mnie znaczenia. Jestem w szczęśliwym związku i tylko to się liczy. Wierzę we wzajemne oddanie, w zaufanie i szanowanie drugiej osoby", przyznała tenisistka. Wspominał także wielokrotnie, że Anna ma na niego największy wpływ. „Jest daleka od sławy i czerwonych dywanów, woli zacisze domowe. Jest moją największą przyjaciółką”, mówił Iglesias. Z kolei była tenisistka nieraz przyznawała, że w związku najważniejsza jest elastyczność i chęć dostosowania się do potrzeb drugiej osoby. Dzieci Anny Kournikovej i Enrique Iglesiasa Po ponad dwudziestu latach w związku zakochanych wciąż panuje harmonia. Rzadko pokazują się razem, ale na zdjęciach paparazzi zawsze są szczęśliwi. W 2017 roku para powitała na świecie bliźniaki, Lucy i Nicholasa, a na początku 2020 roku – córkę Marię. Radosne nowiny były wielką niespodzianką dla fanów, ponieważ Anna Kournikova starannie ukrywała obie ciąże. Nie ukrywali jednak, że marzą o dużej rodzinie. „Po narodzinach bliźniaków postanowiliśmy, że powinniśmy mieć więcej dzieci, ale nie planowaliśmy dokładnie, kiedy to się stanie. Wszystko potoczyło się samo, ale jestem absolutnie szczęśliwy”, stwierdził Enrique Iglesias w jednym z wywiadów. Pod koniec 2025 roku ich marzenie się spełniło - na świat przyszło czwarte dziecko pary.
TYLKO U NAS: Jaki kontakt mają dzieci Macieja Orłosia z jego obecną żoną? Dziennikarz zaskoczył wyznaniem
Maciej Orłoś i Paulina Orłoś w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla formatu "Kula VIVY!" otworzyli się na temat rodziny, relacji i życia w patchworku. Ich szczere odpowiedzi pokazują, jak wygląda codzienność w związku, w którym ważną rolę odgrywają dzieci z poprzednich relacji. Dziennikarz zaskoczył wyznaniem o kontaktach synów z obecną żoną.
Rozmowa odsłania bardziej prywatne oblicze Macieja Orłosia. Wraz z Pauliną opowiedzieli Rafałowi Kowalskiemu o tym, czym jest dla nich rodzina i jak budują relacje w nowej rzeczywistości. Ich słowa pokazują, że za medialnym wizerunkiem stoi historia pełna emocji, wyborów i prób odnalezienia równowagi między przeszłością a teraźniejszością. Paulina Orłoś o rodzinie: "To jest fundament" Paulina Orłoś wylosowała z Kuli następujące pytanie: Jak wiele i co znaczy dla ciebie słowo “rodzina”? Czy zawsze o niej marzyłaś? W odpowiedzi jasno podkreśliła, jak ogromne znaczenie ma dla niej rodzina. Jak powiedziała przed kamerami viva.pl: "Tak, dla mnie to jest bardzo ważne słowo, ponieważ wychowałam się w bardzo ciepłym domu i zawsze ta rodzina była najważniejsza." Dziennikarka nie kryła, że od lat nosi w sobie konkretną wizję przyszłości. "Bardzo chciałam mieć taki dom, takie małżeństwo, jakie tworzyli moi dziadkowie" – dodała, wskazując na wzorce, które ukształtowały jej myślenie o miłości i stabilizacji. W rozmowie z Rafałem Kowalskim padło też ważne spostrzeżenie o tym, jak bardzo zmieniło się dziś rozumienie rodziny. Mimo różnych modeli relacji, Paulina pozostaje wierna przekonaniu, że najważniejsze są trwałość i bliskość. Nie zabrakło również refleksji o współczesnym stylu życia. Paulina zauważyła, że wiele osób skupia się na karierze kosztem życia prywatnego. Jak wyznała: "To jest taki fundament wydaje mi się, bo w twoim życiu zawodowym się mogą różne rzeczy dziać". W dalszej części rozmowy dodała: "Praca to jest coś takiego, co jest i za chwilę może tego nie być. Może być inna praca, a rodzina jest i zostaje z tobą. Jeżeli to jest oczywiście dobra rodzina, no bo też nie chodzi o jakieś dziwne relacje, że musimy wszyscy być np. w rodzinie jakiejś toksycznej, ale pięknie jest umieć to stworzyć i mieć to". Maciej Orłoś o relacjach dzieci z obecną żoną: "Idzie to w dobrym kierunku" W drugiej części rozmowy Rafał Kowalski poruszył temat szczególnie delikatny – relacje w rodzinie patchworkowej. Wprost zapytał Macieja Orłosia: "Czy twoje dzieci, Maćku, miały okazję poznać Paulinę?" TYLKO U NAS: Różnica wieku w ich związku to aż 22 lata. Maciej i Paulina Orłosiowie o tym, kiedy staje się ona... atutem! Dziennikarz nie unikał odpowiedzi. "Oczywiście, że tak. Były na naszym ślubie" – powiedział. Rafał Kowalski zauważył przy tym, że relacje w takich rodzinach bywają skomplikowane. Maciej Orłoś nie próbował tego ukrywać. W szczerym wyznaniu przyznał: "Trudno to nazwać happy endem, żyjemy dalej, sytuacja jest dynamiczna i się rozwija." "Rozwijamy te kontakty, ale idzie to w dobrym kierunku. Także tutaj wszystko się zgadza" – dodał, dając do zrozumienia, że choć droga bywa wymagająca, to zmierza w stronę porozumienia. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website