Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze
Piosenka, która wzruszyła całą Polskę i zdobyła miano hitu dekady, mogła brzmieć zupełnie inaczej. „Dumka na dwa serca” pierwotnie była solowym utworem, który miał wykonać ktoś zupełnie inny. Kulisy jej powstania są pełne niespodzianek, wzruszeń i napięcia godnego scenariusza filmowego.
Nie każda piosenka powstaje z myślą o tym, by stać się legendą. „Dumka na dwa serca”, utwór, który poruszył serca milionów Polaków i zapisał się w historii rodzimej kinematografii, początkowo miał całkiem inne przeznaczenie. Jej tekst nie był pisany dla duetu, tytuł brzmiał zupełnie inaczej, a pierwszą wykonawczynią miała być osoba znana z zupełnie innej działalności. Historia tego hitu to pasjonująca opowieść o niespodziewanych zwrotach akcji, napięciu i magii, która rodzi się, gdy sztuka spotyka emocje. Jak powstała „Dumka na dwa serca” – letnia sesja i inspiracje Lato 1998 roku. Jacek Cygan spotyka się z Krzesimirem Dębskim, który prezentuje mu kilka melodii inspirowanych ukraińskim folklorem. Jedna z nich zostaje wybrana jako główny motyw muzyczny filmu Ogniem i mieczem. Powstaje tekst – pierwotnie zatytułowany „Pieśń Heleny” – który miał być solową piosenką oddającą emocje Heleny Kurcewiczówny, uwięzionej przez Bohuna. Pierwsza wykonawczyni miała być zupełnie inna Wstępne plany zakładały, że piosenkę zaśpiewa Izabella Scorupco – odtwórczyni głównej roli w filmie Jerzego Hoffmana. Sprowadzono ze Szwecji jej singiel, by sprawdzić możliwości wokalne. Scorupco odmówiła jednak udziału, uznając, że nie sprosta wymaganiom. Wtedy zapadła decyzja o przekształceniu utworu w duet dla Edyty Górniak i Mieczysława Szcześniaka. Cygan musiał przerobić tekst, który przyjął roboczy tytuł „Pieśń Heleny i Jana”. Zobacz też: Rzucili publiczność na kolana, nie mieli sobie równych. Później Górniak ze łzami w oczach raz na zawsze pożegnała się z Opolem Nagranie w cieniu presji i zimowej zawieruchy Jesienna sesja nagraniowa w warszawskim studiu S-4 była pełna napięcia. Kompozytor Dębski nie mógł wziąć w niej udziału. Edyta i Mietek ostatecznie nagrywali swoje partie osobno, ponieważ wspólne wykonania nie sprostały oczekiwaniom. "Kiedy są nagrywani razem, przestaje to brzmieć, jakby mieli za dużo energii, która rozsadza mikrofony" — wspominał Jacek Cygan w wywiadzie dla Onetu. Producent Rafał Paczkowski pracował niemal bez wytchnienia, aranżując całość i tworząc unikalny klimat utworu. Pomysł zakończenia piosenki a capella był ostatnim dodatkiem, który zadecydował o jej wyjątkowości. Emocjonalny finał – wzruszenia, łzy i nagrody Decydujące przesłuchanie odbyło się w obecności Jerzego Hoffmana. Po wysłuchaniu nagrania reżyser miał łzy w oczach i ze wzruszeniem powiedział: „Jacku, to jest przepiękne”. Dał twórcom błogosławieństwo i pozwolił na wykorzystanie materiałów filmowych. Piosenka zyskała tytuł „Dumka na dwa serca” – inspirowany literackimi dumkami Słowackiego i Goszczyńskiego. W 2007 roku utwór zdobył tytuł najlepszej piosenki filmowej 50-lecia w plebiscycie magazynu Film. Edyta Górniak i Mietek Szcześniak odebrali Złote Kaczki, wspominając nazwiska twórców. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wielka nieobecna w Opolu. To dlatego Rodowicz nie pojawiła się na festiwalu. Ujawniła gorzką prawdę „Dumka” jako hymn pokoleń – od harcerzy po restauracje we Lwowie Historia piosenki to nie tylko jej powstanie, ale też oddziaływanie. Od polskich harcerzy śpiewających ją na obozach na Litwie, po wokalistki w lwowskich restauracjach – „Dumka na dwa serca” na stałe zapisała się w emocjach słuchaczy. Stała się hymnem miłości i nostalgii. W swojej książce Jacek Cygan wspomniał na koniec rozdziału anegdotę, która tylko potwierdza ogromną popularność i zamieszanie, jakie wywołała piosenka artysty na rynku muzycznym. "Na wiosnę 1999 roku na kanwie popularności Dumki na dwa serca zaczęły wychodzić pirackie płyty i kasety, na których często pojawiała się ta piosenka. I oto ktoś przyniósł mi okładkę jednej z takich płyt. Moje zdumione oczy zobaczyły tytuł: Dunka dwa serca ma- E. Górniak i M. Szcześniak! Dunka, nie dumka! Tłumaczę to sobie tym, że ktoś, kto nie znał określenia „ dumka”, myślał, że w to słowo wkradł się błąd literowy. Poprawił je zatem na Dunka- obywatelka Danii. A skoro miał już Dunkę to nie bardzo mu pasowało to dalsze „ na dwa serca.” Słusznie zatem zrobił uprzejmość autorowi i poprawił szyk oraz znaczenie zdania. I jak ja się teraz odwdzięczę". Źródła: Jacek Cygan, „Życie jest piosenką”, Kraków 2014, s. 295–299, zloteprzeboje.pl
Ikona polskiej estrady znowu to zrobiła. I to z kim!. Ten hit z końcówki lat 70. otrzymał drugie życie. Fani oniemieli z zachwytu
Maryla Rodowicz wraca do kultowego „Remedium”, ale tym razem nie jest sama. U boku Krzysztofa Zalewskiego utwór zyskał nową, pełną emocji i nostalgii formę. Co sprawiło, że ten duet poruszył serca fanów aż do łez?
Maryla Rodowicz znów zaskakuje. Ikona polskiej sceny muzycznej wraca z wyjątkową, emocjonalną wersją swojego legendarnego hitu „Remedium (Wsiąść do pociągu)”. Tym razem do współpracy zaprosiła Krzysztofa Zalewskiego, a ich duet to prawdziwa podróż w czasie – pełna wspomnień, emocji i ponadczasowej energii. Dlaczego właśnie „Remedium”? Osobiste wspomnienia Zalewskiego Krzysztof Zalewski nie kryje wzruszenia. Jak sam przyznaje, udział w tym projekcie był dla niego czymś więcej niż tylko artystycznym wyzwaniem: "Praca z królową? Piękne doświadczenie. Nieco surrealistyczne, bo miałem wrażenie, jakbym wszedł do mitycznego świata polskich legend i baśni, ale niewątpliwie satysfakcjonujące. Maryla nadal znakomicie śpiewa i nadal emanuje młodzieńczą, czystą energią. Jej miłość do muzyki i zaangażowanie są zaraźliwe. Jestem bardzo wdzięczny za tę przygodę", wspomina z uśmiechem. CZYTAJ TEŻ: Jedna z najpiękniejszych piosenek o przemijaniu. Ten hit lat 90. napisał w hołdzie dla Osieckiej. Do dziś myślą, że to jej słowa Klasyk w nowej odsłonie – emocje, nostalgia i świeżość „Remedium” to nie tylko utwór z repertuaru Maryli Rodowicz, ale także piosenka ważna dla Zalewskiego. Szczególnie że była ulubioną kompozycją jego mamy. Artysta podkreśla, że energia Maryli i jej miłość do muzyki są wciąż zaraźliwe i inspirujące. "Współpraca z Krzyśkiem była samą przyjemnością, po pierwsze Krzysiek jest świetnym muzykiem oraz jest bardzo męski, ma super wokal — jestem fanką jego muzykalności. W studiu w Łodzi, gdzie nagrywaliśmy utwór, był bardzo skoncentrowany i współpraca była zawodowa!", ujawniła wokalistka. Efekt ich wspólnej pracy? Wzruszająca wersja „Remedium”, która łączy pokolenia, style i emocje. To spotkanie artystycznych światów, które mimo różnic brzmią razem zaskakująco spójnie. W nowej aranżacji klasyk zyskał świeżość, nie tracąc przy tym swojego nostalgicznego uroku. To nie tylko muzyczny powrót do przeszłości, ale przede wszystkim dowód na to, że dobre piosenki nigdy się nie starzeją. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Taneczny hit lat 90. nie miał sobie równych. Prawda o nim wyszła na jaw dopiero po latach View oEmbed on the source website
Ten hit lat 50. śpiewało 400 gwiazd: od Dawida Bowie po Edytę Górniak. Nie zgadniesz, jaka to piosenka
Chcesz wiedzieć, co łączy Dawida Bowie, Celine Dion i Edytę Górniak? Nie tylko talent i osobowość sceniczna. Oto piosenka, którą śpiewał cały świat. Poznaj tajemnice hitu lat 50., który do dziś porusza najczulsze struny.
Słynna wyśpiewana prośba „Ne me quitte pas” – „Nie opuszczaj mnie” to jedna z najważniejszych piosenek belgijskiego barda Jacquesa Brela i jedna z najbardziej znanych miłosnych ballad na świecie. Co sprawia, że miała aż takie powodzenie? Śpiewali ją między innymi Frank Sinatra, David Bowie, Marianne Faithfull, Celine Dion, Cindy Lauper, Barbara Streisand, zaś u nas - Edyta Górniak i Michał Bajor. Na czym polega jej fenomen? Za piosenką „Nie opuszczaj mnie” stoi osobisty dramat Piosenka została napisana po tym, jak kochanka Jacquesa Brela, francuska aktorka i piosenkarka „Zizou” – Suzanne Gabriello – wyrzuciła go ze swojego życia. Poznali się w połowie lat 50. ubiegłego wieku podczas wspólnego tournée. Oboje byli młodzi, ale Brel miał już żonę i dzieci – ożenił się wieku 21 lat. Brel był zachwycony Zizou, szybko zaczął się między nimi romans. Bard wyekspediował żonę i dzieci z powrotem z Francji do rodzinnej Belgii. Wynajął pokoik w Paryżu przy placu Clichy i zamieszkał z Zizou. Związek, ukrywany przed żoną Jacquesa Brela trwał do czasu, gdy piosenkarz dowiedział się, że jego dziewczyna jest w ciąży. Przyjął to jak najgorzej, urządził jej dziką awanturę i kazał zrobić aborcję. Wtedy Zizou odeszła, powiedziała, że nie chce go widzieć. Dziecka nie urodziła. Brel nagrał swoją piosenkę po raz pierwszy we wrześniu 1959 roku. Podobno została napisana pod wpływem szoku, jakim było dla niego rozstanie z Zizou, choć w gruncie rzeczy sam do niego doprowadził. Miał napisać ją w jednej z kafejek na Montmartre , gdzie przesiadywał i patrzył z daleka w okna mieszkania Zizou. Została wydana na jego czwartym albumie „La Valse a Mille Temps” – Walc na tysiąc razy. Czytaj także: Młodzi słuchają tego hitu lat 70. non stop, choć powstał, gdy nie było internetu View oEmbed on the source website Hymn o miłości, czy o tchórzostwie mężczyzn? Zrozpaczony mężczyzna błaga: „ Nie opuszczaj mnie / Każda moja łza szepcze, że co złe się zapomnieć da / Zapomnijmy ten utracony czas / Co oddalał nas / Co zabijał nas / I pytania złe i natrętne tak / Jak, dlaczego, jak / Zapomnijmy je / Nie opuszczaj mnie / Nie opuszczaj mnie…” To tylko fragment tej dramatycznej piosenki, w której zrozpaczony mężczyzna prosi, by ukochana mu wybaczyła i wyznaje, że jest gotowy na każde poświęcenie dla niej, nawet na upokorzenie. „Chcę, gdy słońca krąg wzejdzie / Być co dnia / Cieniem twoich rąk, cieniem twego psa”. Trudno powiedzieć, czy Brel rzeczywiście aż tak przeżywał to rozstanie, czy przetworzył tę sytuację w tak ekspresyjny, dramatyczny utwór. Jeden z biografów Brela twierdził nawet, że nie jest to piosenka, którą śpiewał dla Zizou, ale dla żony Thérese Michielsen, nazwanej Miche. Sam Jacques Brel powiedział, że „Ne me quitte pas” jest piosenką-hymnem na cześć tchórzostwa mężczyzn i stopnia, w jakim są oni skłonni do upokorzenia się. Czytaj także: To był wielki hit lat 70. Miał powstać przez zdradę. Prawda o najgłośniejszym przeboju The Rolling Stones zaskakuje Nie opuszczaj mnie zrobiło furorę na świecie Tak czy inaczej piosenka zaczęła żyć własnym życiem. Utwór, który ma ogromny ładunek emocjonalny, zrobił furorę na świecie. „Nie opuszczaj mnie” – tę prośbę powtarzało 400 wykonawców. Piosenka była tłumaczona nie tylko na angielski czy hiszpański, lecz także hebrajski, fryzyjski, fiński, macedoński, perski. Bez przesady można powiedzieć, że śpiewa ją cały świat. U nas znana jest najbardziej z interpretacji Edyty Górniak i Michała Bajora, tekst tłumaczył Wojciech Młynarski. Francuzi uznali „Nie opuszczaj mnie” za najlepszą piosenkę XX wieku w radiowym plebiscycie. Kim był Jacques Brel Jacques Brel urodził się w 1929 roku jako syn przemysłowca w małym belgijskim mieście Schaerbeek. Miał po ojcu przejąć fabrykę kartonów. Niepowodzenia w nauce rekompensował sobie w szkolnym teatrzyku. Miał talent do pisania piosenek, które potem z pasją wykonywał. Zaczynał karierę w Belgii, ale prawdziwą furorę zrobił w Paryżu – choć zajęło mu to trochę czasu. W połowie lat 50., w słynnej paryskiej sali koncertowej Olimpii, był zapchajdziurą, tłem dla innych gwiazd. W 1958 roku sam stał się uwielbianym wykonawcą. Jego najbardziej znane piosenki to „Port Amsterdam”, „Walc na tysiąc pas”, „Cukierki dla panienki mam”, „Flamandowie”, „Przybywam” - przejmująca piosenka o przemijaniu i odchodzeniu. Nigdy nie żył zdrowo, pił, palił, koncertował do zatracenia się. Potrafił być uroczy i prowokacyjny. Liryczny i brutalny. Był niesłychanym wykonawcą swoich piosenek. Podczas recitali wcielał się w zrozpaczonego, porzuconego kochanka, w bigota, burżuja, w staruszka, który czuje, że jego życie się kończy. Nikt nie sądził, że rak płuc zabije go w tak młodym wieku, miał zaledwie 49 lat. Ożenił się jako młody chłopak z Thérese Michielsen, z którą miał trzy córki. Nigdy formalnie się nie rozwiedli, choć Brel miał wiele kochanek. Ostatnie lata spędził z aktorką Madly Bamy na wyspach Markizach (część Polinezji Francuskiej), już wtedy chory. Zmarł w 1978 roku, we Francji, ale pochowany jest w Atuona, na tym samym cmentarzu, co słynny malarz Paul Gauguin. Chociaż wiele razy śmiał się ze swoich rodaków, w Belgii został okrzyknięty najważniejszą osobistością belgijską wszech czasów. Zizou przeszła do historii jako jedna z partnerek Jacquesa Brela i bohaterka piosenki, występowała w telewizji, śpiewała, ale wielkiej kariery nie zrobiła. Zmarła w 1992 roku... Czytaj także: Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze
Młodzi słuchają tego hitu lat 70. non stop, choć powstał, gdy nie było internetu
Utwór "Dreams" zespołu Fleetwood Mac, który zdobył szczyt Billboard Hot 100 w 1977 roku, wrócił do łask po 43 latach dzięki nagraniu 37-latka z Idaho Falls. TikTokowy klip z sokiem żurawinowym i deskorolką stał się viralem i przyciągnął miliony odsłuchań. Przeczytaj, jak internet dał nowe życie klasycznemu hitowi!
Choć powstał w 1977 roku, w czasach, gdy nie istniały media społecznościowe ani streaming, utwór "Dreams" zespołu Fleetwood Mac przeżywa dziś drugą młodość. Wszystko za sprawą prostego nagrania na TikToku, które w zaledwie kilka dni zmieniło się w globalny viral. Niespodziewany powrót przeboju sprzed ponad czterech dekad udowadnia, że klasyczna muzyka potrafi przebić się przez szum współczesnych trendów i dotrzeć do nowej generacji słuchaczy. Powrót "Dreams" po 43 latach – wszystko przez deskorolkę i sok żurawinowy W 1977 roku "Dreams" zespołu Fleetwood Mac zdobyło szczyt zestawienia Billboard Hot 100. Po 43 latach piosenka znów trafiła na listy przebojów. Kluczowym momentem był wrzesień 2020 roku, kiedy 37-letni Nathan Apodaca z Idaho Falls, w odpowiedzi na awarię samochodu, nagrał wideo, na którym jadąc na deskorolce, popija sok żurawinowy i udaje, że śpiewa "Dreams". Filmik stał się sensacją TikToka – odtworzono go ponad 10 mln razy, a sam utwór w tygodniu od 8 do 15 października odsłuchano w USA ponad 16 mln razy. Dzięki temu "Dreams" powróciło na 12. miejsce listy Billboard Hot 100. View oEmbed on the source website Fleetwood Mac reaguje – członkowie zespołu pokochali TikToka Zaledwie dzień po publikacji wideo, członkowie zespołu Fleetwood Mac udostępnili nagranie Apodaki. Publicznie wyrazili zachwyt jego występem. Mick Fleetwood spotkał się z nim wirtualnie przez Zoom, dziękując za „nowe życie” tchnione w piosenkę. Na viral zareagowali także inni członkowie zespołu. Stevie Nicks opublikowała własną wersję klipu – siedząc na fortepianowym stołku i zawiązując rolki, odtworzyła moment z TikToka. Swoją interpretację nagrał również Lindsey Buckingham – siedząc w siodle i popijając sok żurawinowy z "Dreams" w tle. View oEmbed on the source website Historia "Dreams" – przebój narodzony z rozstania i konfliktów "Dreams" to utwór, który powstał w wyjątkowo napiętej atmosferze. Został skomponowany przez Stevie Nicks jako emocjonalna reakcja na rozstanie z gitarzystą Lindseyem Buckinghamem – również członkiem zespołu. Zespół wówczas przechodził przez kryzysy osobiste: Christine i John McVie byli w trakcie rozwodu, a Mick Fleetwood właśnie zakończył swoje małżeństwo. Pomimo niechęci części członków grupy do szkicu piosenki, Stevie Nicks przekonała resztę do jej nagrania. Buckingham wzbogacił utwór o dodatkowe elementy aranżacyjne, a Mick Fleetwood zapętlił partie perkusji. Tak narodziło się "Dreams" – jedyny numer 1 w karierze Fleetwood Mac w zestawieniu Billboard Hot 100. "Rumours" – album nagrywany w burzliwej atmosferze "Dreams" pochodzi z albumu "Rumours" – jedenastej płyty studyjnej Fleetwood Mac, która zyskała status jednego z najlepiej sprzedających się albumów w historii muzyki rockowej. Od momentu premiery sprzedano ponad 30 mln egzemplarzy, a w 1978 roku krążek zdobył nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy album roku”. Mimo lekkości piosenek, nagrania odbywały się w burzliwej atmosferze. Członkowie zespołu przekuli swoje osobiste dramaty w materiał muzyczny, co stało się jednym z powodów siły przekazu albumu. "Dreams" znów w czołówce – miliony odsłuchań i TikTokowy fenomen Fenomenalny wzrost popularności utworu po latach udowadnia, że dobre kompozycje nigdy się nie starzeją. Dzięki TikTokowi i 37-latkowi z Idaho Falls, klasyk rocka z lat 70. zyskał nową młodzieżową publiczność. Nagranie Apodaki, rolki Stevie Nicks i sok żurawinowy w końskim siodle Buckinghama to nowy rozdział w historii "Dreams", który zachwycił nie tylko fanów muzyki retro, ale i całe pokolenie użytkowników internetu. Źródła: wyborcza.pl, trojka.polskieradio.pl
Ten polski hit z lat 80. mógł stać się światowym przebojem. Co poszło nie tak?
Choć „Się ściemnia” Maanamu był pierwszym polskim teledyskiem emitowanym w MTV, a Kora wokalnie prezentowała światowy poziom, utwór nie przebił się na światowe listy przebojów. Dlaczego ten klimatyczny, emocjonalny i muzycznie odważny album nie stał się globalnym sukcesem? Przyczyn było wiele – od chaosu organizacyjnego, przez kontrowersyjne brzmienie, po brak wsparcia promocyjnego.
W drugiej połowie lat 80., gdy światowa scena muzyczna otwierała się na alternatywne brzmienia, polski zespół Maanam miał szansę zaistnieć globalnie. „Się ściemnia” – melancholijny, nastrojowy utwór z mocnym wokalem Kory – trafił na antenę MTV jako pierwszy polski teledysk. Dla wielu był to przełomowy moment, zwiastujący międzynarodowy sukces. A jednak, mimo artystycznej siły i odważnych kompozycji, płyta przepadła. Co sprawiło, że potencjalny hit lat 80. pozostał kultowy tylko w kraju? Jak powstawała płyta „Się ściemnia”? Marek Jackowski, współzałożyciel Maanamu, nie pozostawiał złudzeń co do stanu zespołu w momencie nagrywania płyty: „Zespół był właściwie rozwiązany. Wszystko robiłem sam, z sesyjnymi muzykami. Kora wpadła tylko nagrać wokale. Byłem na bani. To był dla mnie jakiś czyściec.” W takich warunkach powstała jedna z najbardziej nieoczywistych płyt lat 80. – emocjonalna, mroczna i pełna osobistych napięć. Choć Jackowski niemal samodzielnie stworzył materiał, sama obecność Kory wystarczyła, by tchnąć w album duszę. Zobacz też: To miał być list miłosny, a stał się hymnem pokolenia PRL-u. Kulisy tego hitu zaskakują Pierwszy polski teledysk w MTV. I ostatni, który świat zignorował Utwór „Się ściemnia” doczekał się historycznego wyróżnienia – jego teledysk był pierwszym polskim klipem wyemitowanym przez MTV. Trafił także do emisji w BBC i był promowany w brytyjskich stacjach radiowych. Po wydaniu albumu w 1989 roku Maanam koncertował m.in. w Berlinie Zachodnim i Londynie. Piosenka stała się ulubionym polskim klipem na MTV i przyniosła zespołowi międzynarodową rozpoznawalność. Jednak mimo tej ekspozycji, zabrakło odpowiedniego zaplecza – nie było kontraktu z dużą zachodnią wytwórnią ani przemyślanej strategii promocyjnej. Efekt? Teledysk pojawił się na ekranach, ale nie pociągnął za sobą światowego boomu. ZOBACZ TEŻ: W trakcie tej piosenki wszyscy płaczą. Hit z lat 60. rozdziera serca od pokoleń. Ta piosenka to modlitwa, której nie umiemy wypowiedzieć na głos Produkcja w ogniu krytyki – plastikowe brzmienie i syntetyczna perkusja Choć recenzenci i fani byli zgodni co do jakości kompozycji i wokalu Kory, produkcja płyty wywołała mieszane emocje. Na blogu „gdyby wszystkie słowa” można znaleźć szereg skrajnych opinii: „Znakomita to płyta jest". "Skopane maksymalnie jest brzmienie tej płyty. Brzmienie sztuczne, płaskie, syntetyczne. (…) brak drapieżności i surowości poprzednich płyt bo ta produkcja jakaś taka plastikowa”. W komentarzach pod wpisem na blogu czytamy: „Bardzo zła płyta, niepotrzebna płyta, poza tytułowym nagraniem, do którego powstał teledysk, który grano wtedy w MTV.” Znalazły się też oceny entuzjastyczne: „Wspaniały klimatyczny album. Nie wiem o co wam chodzi. Faktycznie płyta odstaje od wcześniejszych maanamowych produkcji ale według mnie to w niczym nie przeszkadza.” SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu Śpiewała światowo, ale śpiewała po polsku – język jako bariera Wokal Kory oceniano jako „światowy” – emocjonalny, hipnotyzujący, zmysłowy. Fani i recenzenci byli zgodni: gdyby tylko ktoś umiał opakować ten talent w odpowiednią produkcję i przekaz… „Kora wokalnie wymiata światowo. Gdyby ktoś wtedy umiał to ubrać w światową produkcję – mielibyśmy hit”, obwieszczali internetowi recenzenci. Jednak album śpiewany był po polsku – co w końcówce lat 80., bez globalnej otwartości na inne języki, było znaczącą barierą. Potencjalni słuchacze z Zachodu mogli docenić brzmienie, ale nie rozumieli treści, co ograniczało komercyjny zasięg. Kultowa po latach – jak „Się ściemnia” odzyskała uznanie Dziś album „Się ściemnia” cieszy się statusem kultowym. Empik w reedycji z 2016 roku nazywa go „jedną z najbardziej zmysłowych i mrocznych płyt polskiego rocka lat 80.” i ocenia na 4,8/5. Kamil Sipowicz, mąż Kory i jej menedżer, powiedział wprost: „To niedoceniana płyta. Dla wielu fanów jedna z najlepszych w całej historii Maanamu.” Czas zrobił swoje. Dla jednych to „wspaniały klimatyczny album”, dla innych „płyta wyprzedzająca swoją epokę”. Ale wtedy, w 1988 roku, zabrakło kilku elementów, które mogły zmienić los tego krążka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap198301010ZJ-19efefa.jpg" width="4774" height="3283" alt="Warszawa 1983. Realizacja filmu dokumentalnego pt. Czuję się świetnie, w reżyserii Waldemara Szarka. Na zdjęciu: wokalistka Kora (Olga Jackowska) i zespół Maanam podczas koncertu na planie filmu w zabytkowym budynku gazowni na Woli. Z lewej Bogdan Kowalewski (1L) i Marek Jackowski (2L)." title="Warszawa 1983. Realizacja filmu dokumentalnego pt. Czuję się świetnie, w reżyserii Waldemara Szarka. Na zdjęciu: wokalistka Kora (Olga Jackowska) i zespół Maanam podczas koncertu na planie filmu w zabytkowym budynku gazowni na Woli. Z lewej Bogdan Kowalewski (1L) i Marek Jackowski (2L)." /> Źródła: gdybywszystkieslowa.blogspot.com, muzyka.interia.pl, muzolandia. pl.wikipedia.org
Wzrusza i boli. Ten hit lat 80. o Polsce porusza kolejne pokolenia
„Nie pytaj o Polskę” to więcej niż piosenka – to poruszający manifest miłości i bólu, jaki towarzyszy byciu Polakiem. Utwór Grzegorza Ciechowskiego z 1988 roku nie tylko zdobył serca słuchaczy u schyłku PRL-u, ale wciąż pozostaje aktualny i głęboko poruszający dla kolejnych pokoleń. Co sprawia, że nie można o nim zapomnieć?
„Nie pytaj o Polskę” to nie tylko jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów lat 80., ale przede wszystkim emocjonalna oda do kraju pełnego sprzeczności. Wydany w 1988 roku przez Grzegorza Ciechowskiego jako Obywatel G.C., utwór stał się wyrazem skomplikowanej relacji Polaków z ojczyzną – relacji pełnej miłości, frustracji, nadziei i bólu. W czasach upadającego PRL-u, gdy wielu szukało sensu i miejsca dla siebie, Ciechowski stworzył piosenkę, która nie tylko wzruszała wówczas, ale do dziś rezonuje w sercach słuchaczy. To muzyczny zapis emocji, które są wciąż aktualne i uniwersalne. Geneza utworu „Nie pytaj o Polskę” Wydany w 1988 roku przez Obywatela G.C., projekt solowy Grzegorza Ciechowskiego, utwór „Nie pytaj o Polskę” zadebiutował na drugiej płycie artysty zatytułowanej „Tak! Tak!”. Piosenka trafiła na listę przebojów Programu Trzeciego Polskiego Radia 26 czerwca 1988 roku, utrzymując się na niej przez 21 tygodni i przez miesiąc zajmując pierwsze miejsce. Powstała w kluczowym momencie – w okresie schyłku PRL-u. Kraj pogrążony był w kryzysie, reformy nie przynosiły oczekiwanych rezultatów, a społeczeństwo funkcjonowało w trybie przetrwania. Zaledwie 20 proc. młodych ludzi wierzyło, że w ciągu pięciu lat Polska wyjdzie z kryzysu. Coraz więcej osób rozważało emigrację. W tym kontekście „Nie pytaj o Polskę” stała się artystycznym komentarzem do rzeczywistości – lirycznym wyrazem miłości i frustracji wobec ojczyzny. Czytaj także: Zamieszkała z nim i jego rodziną, traktowała go jak brata. Justyna Steczkowska wiele zawdzięcza Grzegorzowi Ciechowskiemu Liryczny manifest miłości do ojczyzny Tekst utworu, napisany przez samego Ciechowskiego, to głęboka i złożona metafora relacji z krajem. Podmiot liryczny traktuje Polskę jak ukochaną kobietę – kochaną, ale i rozczarowującą. Wielu interpretatorów uznaje tekst za erotyk, w którym „ona” – Polska – jawi się jako obiekt bolesnej, bezwarunkowej miłości. To uczucie pełne sprzeczności – jednocześnie bliskie, ale i trudne do zniesienia. Grzegorz Ciechowski wyznał, że pierwotnie refren miał brzmieć po prostu: „Nie pytaj mnie”, bez sprecyzowania kto, o co i dlaczego nie ma pytać. Dopiero z czasem tekst ukształtował się w głęboką opowieść o ojczyźnie – tej jedynej, której nie można opuścić, mimo wszystkich jej wad. Emisja zablokowana przez cenzurę Teledysk do „Nie pytaj o Polskę”, zrealizowany przez Małgorzatę Potocką-Robakowską – partnerkę Ciechowskiego – również miał ogromne znaczenie dla przekazu piosenki. Nagrywany na warszawskiej Pradze – dokładnie na jednym z podwórek przy ul. Brzeskiej i bazarze Różyckiego – klip zachwycał czarno-białą estetyką i autentyczną atmosferą. Przedstawiał Ciechowskiego spacerującego wśród mieszkańców. Tak silne oddziaływanie wizualne nie umknęło cenzurze – emisja została początkowo zablokowana. Potocka zmontowała teledysk na nowo w Paryżu i zaprezentowała go na targach MIDEM w Cannes, gdzie spotkał się z ogromnym uznaniem. Dopiero wtedy zdecydowano się pokazać go w polskiej telewizji. Czytaj także: To hymn PRL-u, mało kto wie, jaką tajemnicę skrywa. W latach 80. nie miał sobie równych Dziedzictwo Ciechowskiego żyje dalej „Nie pytaj o Polskę” stało się jednym z najważniejszych utworów końca lat 80. – utworem, który towarzyszył przemianom społecznym i politycznym w Polsce. Piosenka nie tylko zawojowała listy przebojów – od „Panoramy” po tygodnik „Razem” – ale i zajęła dziewiąte miejsce w Polskim Topie Wszechczasów w 2008 roku. Od 2020 roku nieprzerwanie utrzymuje się na jego szczycie. Dziś, po ponad 35 latach, utwór Ciechowskiego wciąż rezonuje z Polakami. Jego znaczenie doceniły także kolejne pokolenia artystów – piosenkę coverowali m.in. Krzysztof Zalewski i Michał Szpak, a raper Eldo w 2008 roku nagrał utwór „Nie pytaj o nią”, bezpośrednio nawiązując do kultowego oryginału. Zobacz też: Małgorzata Potocka i Grzegorz Ciechowski przeżyli uczucie, które zmieniło ich na zawsze Wciąż aktualna – piosenka, która nie przemija „Nie pytaj o Polskę” nie straciła na aktualności. Wciąż oddaje skomplikowane uczucia Polaków wobec ojczyzny – od miłości, przez bunt, po akceptację. Ciechowski mówił, że stworzył „ładną piosenkę” i że to był problem – stąd próby zbalansowania emocjonalnego przekazu z dyskotekową perkusją. Paradoksalnie, właśnie ta szczerość i elegancja utworu sprawiły, że stał się ponadczasowy. To piosenka, która wzrusza i boli. Zmusza do refleksji. Jest świadectwem czasu, ale także lustrem, w którym wciąż możemy się przeglądać. Czytaj także: Ten hit lat 90. rzucił Sopot na kolana. Mało kto wie, że poruszająca ballada powstała we śnie Źródła: antyradio.pl, przystanekhistoria.pl
Najbardziej niedoceniony hit lat 90. Natalii Kukulskiej ? Posłuchaj, a zrozumiesz
„Światłoczuła” to nie tylko muzyczny manifest wrażliwości, ale też jedna z najbardziej niedocenionych piosenek lat 90. Utwór z albumu „Światło” to opowieść o pragnieniu bliskości i emocjonalnej obecności, która – mimo swej siły – umknęła uwadze szerokiej publiczności.
Gdy w 1996 roku Natalia Kukulska nagrała „Piosenkę światłoczułą”, miała zaledwie 20 lat. Była już uznaną artystką, ale jej najnowszy album „Światło” zapowiadał zupełnie nowy etap kariery – dojrzalszy, bardziej introspektywny, w duchu soulu, R&B i nowoczesnego popu. Mimo że głównym przebojem promującym krążek stał się utwór „Dłoń”, to właśnie „Światłoczuła” otwierała album – zmysłowa, wielowarstwowa i jakby stworzona do odkrywania jej warstwa po warstwie. Geneza powstania „Światłoczułej” „Piosenka światłoczuła” została nagrana we wrześniu 1996 roku w legendarnym Studio Andrzeja Puczyńskiego w Izabelinie. To właśnie tam, w towarzystwie producentów Wojciecha Kuleczki, Mirosława Hodunia i samej Kukulskiej, powstał utwór, który otwierał album „Światło”. Za kompozycję odpowiadał Kuleczka, tekst napisał Ryszard Kunce, a Natalia współprodukowała całość. Piosenka ukazała się jako drugi singiel z albumu, na promocyjnej płycie CD znalazły się trzy wersje: podstawowa, remix od Music Gamblers oraz wersja z udziałem rapera Bogusza Bilewskiego Juniora. Mimo że utwór otrzymał szansę medialną (singiel zawierał też wywiad z Hieronimem Wroną), nie zdobył takiej rozpoznawalności jak na to zasługuje. Zobacz też: Tę piosenkę przed laty zaśpiewali kultowi artyści. Teraz usłyszymy ją w wykonaniu wielkich gwiazd. Tajemnice hitu PRL Tekst i sens – co przekazuje „Światłoczuła” „Światło – nosisz je w sobie” – te słowa to początek jednego z najbardziej metaforycznych i zmysłowych tekstów w dorobku Kukulskiej. To wyznanie osoby, która odczuwa brak i samotność, ale dostrzega w drugiej osobie coś, co daje ciepło i nadzieję. Światło symbolizuje tu zarówno miłość, jak i duchowe ukojenie – coś, co „nie zgaśnie choćbyś chciał”. To utwór o pragnieniu emocjonalnej bliskości, o nieustannym dążeniu do tego, by choć raz jeszcze poczuć się bezpiecznie w obecności drugiej osoby. Każdy wers jest jak czuły dotyk – subtelny, delikatny, a przy tym pełen tęsknoty. Kukulska śpiewa, że chce „choć jeden raz przy nim znowu ogrzać się” – ten wers powraca jak mantra, odzwierciedlając potrzebę światła w życiu. W wywiadzie dla PANI z 2023 roku artystka opowiedziała o swojej wrażliwej naturze oraz pracy nad tekstami: „Początkowo większość tekstów moich piosenek pisał mój ówczesny chłopak – Rysio Kunce. Razem inspirowaliśmy się poezją. Kocham wrażliwość Wisławy Szymborskiej i Jonasza Kofty”. Ta pasja do poetyckiego piękna i emocjonalnych detali jest słyszalna w każdym wersie „Światłoczułej”. ZOBACZ TEŻ: W dniu urodzin matki przekazała wspaniałe wieści, wszystko potwierdziła. Fani nie kryją radości Dlaczego utwór pozostał niedoceniony W tamtym czasie polska scena muzyczna zmieniała się dynamicznie – królowały proste hity, dance, euro pop. Piosenka z głębokim, filozoficznym tekstem, soulowo-funkową aranżacją i zmysłowym wokalem była propozycją wymagającą – może nawet zbyt subtelną na masowy odbiór. Nie pomagał też fakt, że „Światłoczuła” nie była intensywnie promowana w radiu, nie powstał do niej teledysk, a sama Kukulska była bardziej kojarzona z popowymi przebojami niż intymnymi balladami. Mimo to wielu fanów i recenzentów uważa ten utwór za perełkę z płyty „Światło”. Aranżacja i produkcja muzyczna To nie tylko tekst czyni „Światłoczułą” wyjątkową. Produkcja utworu – wspólne dzieło Wojciecha Kuleczki, Mirosława Hodunia i Natalii Kukulskiej – opiera się na delikatnych warstwach klawiszy, subtelnym beacie i niemal aksamitnym wokalu. W tle można usłyszeć głosy znanych artystów chóralnych, takich jak Renata Dąbkowska czy Natalia Niemen, które wzbogacają brzmienie o kolejne emocjonalne rejestry. To prawdziwy przykład stylowego popu z wpływami R&B i soulu, jakiego dziś szuka się w twórczości światowych artystek pokroju Sade, Norah Jones czy Aaliyah. Muzyczna dojrzałość tej kompozycji aż dziwi, biorąc pod uwagę młody wiek artystki w chwili jej powstawania. CZYTAJ TEŻ: Do kogo ta piękność jest podobna? Natalia Kukulska pokazała nowe zdjęcia córki – Ania Dąbrówka wygląda zjawiskowo Miejsce „Światłoczułej” dziś – gdzie jej słuchać Choć nie zdobyła szczytów list przebojów, dziś „Światłoczuła” dostępna jest w serwisach streamingowych – Spotify, Apple Music, YouTube. Dla wielu fanów Natalii Kukulskiej to właśnie ten utwór stanowi klucz do zrozumienia jej ewolucji artystycznej. Jest też jednym z tych utworów, które zyskały drugie życie wśród nowego pokolenia słuchaczy. W dobie rosnącej popularności muzyki refleksyjnej i minimalistycznej, „Światłoczuła” może na nowo znaleźć swoją publiczność. To utwór, który nie tylko się nie zestarzał – on dopiero teraz zaczyna wybrzmiewać w pełni. Miejsce „Światłoczułej” dziś – gdzie jej słuchać Choć nie zdobyła szczytów list przebojów, dziś „Światłoczuła” dostępna jest w serwisach streamingowych – Spotify, Apple Music, YouTube. Co ciekawe, właśnie na YouTube widać, jak silne emocje ten utwór nadal budzi. Komentarze pod teledyskiem są pełne nostalgii, zachwytu i niedowierzania, że piosenka nie zdobyła większej popularności. „Nie rozumiem czemu te hity nie mają nawet miliona wyświetleń!! (...) Ludzie wracajcie słuchać lat 90.!” – pisze jeden z komentujących. Inny dodaje: „Natalia śpiewasz piosenkę, której ludzie nie rozumieją po dziś dzień. Zapal światło w swoim sercu i podążaj za nim…”. Fani dostrzegają nie tylko wartość muzyczną, ale też estetykę: „Gdybym miała wybrać najbardziej stylowy teledysk oddający ducha lat 90-tych, to byłby to właśnie ten!”. I wielu z nich nie ukrywa emocji: „Najbardziej niedoceniona artystka współczesnej Polski! Mama jest z Ciebie dumna Pani Natalio”. To komentarze, które mówią więcej niż jakakolwiek recenzja. To dowód, że „Światłoczuła” żyje, rezonuje i – choć cicho – dociera do serc tych, którzy naprawdę słuchają. ZOBACZ TEŻ: Cud ocalił jej życie, chwile przed tragedią rozmawiała z Anną Jantar. „Mówiła, że nie chciała wracać sama" Źródła: JazzSoul.pl, Viva.pl, YouTube, Lista Przebojów Trójki, POPlista RMF FM – brak archiwalnych pozycji utworu „Światłoczuła”, wikipedia.pl
Ten wielki hit lat 80. jest pełen nostalgii. Mało kto wie, że miał go stworzyć ktoś zupełnie inny. To ikona PRLu
Trudno wyobrazić sobie twórczość Ireny Santor bez utworu „Już nie ma dzikich plaż”. To swoisty hymn lat 80., pełen nostalgii i pięknych emocji. Pierwotnie muzykę do niego miał skomponować ikoniczny dziś artysta. Tak się jednak nie stało... Poznaj niezwykłą historię hitu PRLu.
Tekst zrodzony z wiosennej melancholii, muzyka napisana w trzy dni i głos legendy polskiej sceny. Tak powstała piosenka „Już nie ma dzikich plaż” – jeden z najbardziej poruszających utworów w dorobku Ireny Santor. Poznaj kulisy tego niezwykłego hitu z 1985 roku. Krzysztof Logan-Tomaszewski i wiosna 1985 roku Rok 1985, maj. Krzysztof Logan-Tomaszewski, siedząc w swoim nowym mieszkaniu przy ul. Reymonta, spojrzał na pożółkłe zdjęcie matki z czasów młodości i poczuł przypływ melancholii za tym, co minione. W tej atmosferze powstał tekst piosenki „Już nie ma dzikich plaż”. Autor wspomina, że inspiracją były wspomnienia dzikich, pustych plaż Międzyzdrojów, Karwii, Ustronia Morskiego, Jastarni czy Juraty – miejsc, gdzie można było przebyć kilometry i nie spotkać nikogo (w co dziś trudno uwierzyć). Wyobraził sobie, że wędruje po nich młody człowiek, przepełniony emocjami. Linijka po linijce, zdanie po zdaniu, z rękawa „wypadały” kolejne fragmenty tekstu. Tak narodziła się piosenka nasycona nostalgią, marzycielskim tonem i tęsknotą za młodością. Powstały słowa o bursztynach, słomkowych kapeluszach i mewach kreślących ósemki nad pustą plażą. Czytaj także: Największy wakacyjny hit PRL-u. Nie uwierzysz, kto miał go śpiewać. To prawdziwa dama polskiej sceny View oEmbed on the source website Ryszard Szeremeta – jazzman, który stworzył przebój Po napisaniu tekstu Tomaszewski zwrócił się najpierw do Czesława Niemena. Ten jednak, mimo wstępnych obietnic, przyznał, że nie potrafi stworzyć pasującej melodii – „wychodzi mi walczyk” – tłumaczył. Autor postanowił więc spróbować z kimś zupełnie innym, nieoczywistym, niesztampowym – jazzmanem Ryszardem Szeremetą, członkiem właśnie rozwiązanej grupy Novi Singers. Rozpoczął on wówczas pracę w Polskim Radiu. I był to strzał w dziesiątkę! Już po zaledwie trzech dniach od otrzymania tekstu miał gotową nie tylko kompozycję, ale i zarejestrowany podkład muzyczny. Czytaj także: Mógł być to hit Wodeckiego. Gąssowski przejął go przypadkiem i zrobił z niego legendę PRL-u Irena Santor – głos, który dał piosence życie Kiedy melodia była gotowa, przyszedł czas na wybór wykonawcy. Ryszard Szeremeta zadzwonił do Ireny Santor z propozycją spotkania i przyniósł na nie wraz z Krzysztofem Tomaszewskim profesjonalny playback. Irena Santor – jak sama wspomina – od razu poczuła, że to „jej” piosenka. Tekst i nastrój idealnie pasowały do jej stylu. Już po trzech dniach nagrano finalną wersję piosenki. Niewiele później artystka wykonała ją po raz pierwszy podczas koncertu – najprawdopodobniej w Mławie. Publiczność była zachwycona. Jak malarz pokojowy rozpoznał przebój? Zanim piosenka trafiła do studia, miała pierwszego, nietypowego recenzenta. Był nim... malarz pokojowy. Tomaszewski, chcąc sprawdzić, czy utwór ma potencjał na przebój, podał słuchawkę robotnikowi pracującemu właśnie w jego nowym mieszkaniu. Widząc, jak ten nuci melodię i wystukuje rytm zachlapanym farbą butem, zrozumiał, że ma w ręku prawdziwy hit. I nie pomylił się! Czytaj także: Ten przebój to legenda PRL-u. Hit lat 70. narodził się przez przypadek. Rosiewicz nie mógł uwierzyć „Już nie ma dzikich plaż” – dziedzictwo i nowe interpretacje Po premierze piosenka stała się ogromnym przebojem. Agnieszka Osiecka, spotkawszy Irenę Santor, przyznała: „To jest tekst w moim klimacie. To ja powinnam go napisać. Gratuluję autorowi”. Komplement z ust Osieckiej był dla autora ogromnym zaszczytem. Z czasem pojawiło się wiele innych wersji tego utworu. Śpiewali go m.in. Irena Santor i Paweł Kukiz w duecie, Lidia Stanisławska i Krzysztof Cugowski, Lidia Stanisławska solo, Marek „Tamerlain” Sośnicki z Tomaszem Szukalskim. Piosenka stała się też ważnym punktem wspólnej płyty tria Santor-Szeremeta-Tomaszewski. View oEmbed on the source website
To był wielki hit lat 70. Miał powstać przez zdradę. Prawda o najgłośniejszym przeboju The Rolling Stones zaskakuje
Wielu myśli, że „Angie” The Rolling Stones to efekt zdrady, jakiej miał dopuścić się David Bowie i jego romansu z Mickiem Jaggerem. Ale jak było naprawdę, wyszło na jaw dopiero po latach. Poznaj tę niezwykłą historię największego przeboju kultowego zespołu.
Piosenka „Angie” The Rolling Stones to jeden z najbardziej znanych utworów lat 70. Od chwili premiery budziła pytania o to, kto zainspirował tekst. Przez dekady powtarzano różne teorie, ale prawdziwe źródło imienia Angie ujawniono dopiero po latach. I nie jest tym, czego spodziewali się fani. Geneza utworu „Angie” – jak powstała piosenka The Rolling Stones? „Angie” została nagrana na przełomie listopada i grudnia 1972 roku, a wydana 20 sierpnia 1973 roku jako singiel promujący album „Goats Head Soup”. Ten jedenasty studyjny krążek The Rolling Stones zawierał dziesięć utworów, w tym m.in. „Winter”, „100 Years Ago” i „Coming Down Again”. Mimo że płyta spotkała się z mieszanym przyjęciem, ballada „Angie” odniosła ogromny sukces i podbiła światowe listy przebojów. Za kompozycję odpowiada Keith Richards, który stworzył linię melodyczną oraz tytuł utworu. Mick Jagger dołożył warstwę liryczną. Richards przyznał, że utwór powstał w Szwajcarii, kiedy dochodził do siebie po terapii uzależnienia od he***ny. „Napisałem ją w jedno popołudnie, siedząc w łóżku, ponieważ w końcu mogłem poruszać palcami i umieszczać je na właściwych strunach” – wyznał w autobiografii „Life”. Czytaj także: Legendarny polski zespół ocalił koncert Stonesów przed katastrofą. Jagger błagał ich o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/GettyImages-585269749-454324f.jpg" width="4950" height="4157" alt="The Rolling Stones, portret grupy, około 1963 roku. Od góry: Brian Jones, Mick Jagger, Bill Wyman, Charlie Watts, Keith Richards i Ian Stewart" title="The Rolling Stones, portret grupy, około 1963 roku. Od góry: Brian Jones, Mick Jagger, Bill Wyman, Charlie Watts, Keith Richards i Ian Stewart" /> Kogo fani podejrzewali o bycie Angie? W tle skandalizujący romans Tuż po premierze „Angie” zaczęły pojawiać się domysły, że utwór został zadedykowany konkretnej osobie. Fani spekulowali, że chodzi o: Angelę Bowie – pierwszą żonę Davida Bowiego Angelę Dandelion – córkę Keitha Richardsa Angie Dickinson – amerykańską aktorkę o sporej popularności Marianne Faithfull – dawną partnerkę Micka Jaggera Najpopularniejsza teoria dotyczyła Angeli Bowie. Powtarzano, że piosenka była próbą udobruchania jej po tym, jak miała przyłapać męża w dwuznacznej sytuacji z Mickiem Jaggerem. Domniemany romans wokalisty The Rolling Stones z Davidem Bowiem od lat był tematem medialnych spekulacji. Według niektórych relacji, Angela Bowie miała nakryć ich razem, co miało skłonić Jaggera do stworzenia ballady jako formy przeprosin. Czytaj także: Niegrzeczna muza rocka - skandalizujące życie Marianne Faithfull View oEmbed on the source website Mick Jagger i Keith Richards rozwiewają wątpliwości W 2002 roku Mick Jagger kategorycznie zaprzeczył związkom piosenki z Angelą Bowie. „Mówiłem to już sto milionów razy. Ta piosenka nie jest o Angeli Bowie. Mam wrażenie, że pierwszy raz ją spotkałem już po tym, jak napisałem ten tekst” – powiedział. Keith Richards przez pewien czas sugerował, że inspiracją była jego córka Angela, urodzona w 1972 roku. Jednak w późniejszych wypowiedziach również zdementował tę wersję: „Moja córka Angela urodziła się mniej więcej w tamtym czasie, więc to imię coraz częściej rozbrzmiewało u mnie w domu. Ale nie interesuje mnie pisanie o moich dzieciach”. Richards wyjaśnił, że imię „Angie” było przypadkowe i miało po prostu dobrze brzmieć. „To mogłaby być równie dobrze Randy czy Mangy” – wspominał. W rzeczywistości utwór nie był dedykowany żadnej konkretnej osobie, mimo że tekst opowiada o bolesnym rozstaniu z dorosłą kobietą. Ale nieco odmienne zdanie ma sam Jagger. Skłania się on ku wersji, że narodziny córki były dla Richardsa przełomowym momentem, który musiał znaleźć ujście w jego twórczości. „Myślę, że Keith napisał pierwszy wers i mam wrażenie, że był o jego córce Angeli. Piosenka jest o końcu miłości, ale nie jestem pewny, skąd wzięło się imię, ale na pewno to nie było o Angeli Bowie. Myślę, że to imię córki Keitha” – przekonywał. Czytaj także: Najmłodszy syn 81-letniego Micka Jaggera ma siedem lat! Internauci są nim oczarowani Jakie tajemnice skrywa album „Goats Head Soup”? Album „Goats Head Soup”, na którym znalazła się „Angie”, powstawał w dużej mierze z dala od Wielkiej Brytanii. Mimo iż początkowo nie zdobył uznania krytyków, z czasem zyskał status kultowego wydawnictwa, bez którego trudno wyobrazić sobie twórczość The Rolling Stones. Obok romantycznej ballady zawierał utwory o bardziej eksperymentalnym brzmieniu, a zespół prezentował na nim dojrzalsze oblicze muzyczne. Pokazali się z innej strony, co z pewnością docenili fani. Dlaczego radiostacje skróciły oryginalną wersję? Mało kto pamięta, że pierwotna wersja „Angie” była dość długa jak na standardy radiowe. Z tego względu wiele stacji decydowało się na skrócenie utworu przed emisją. Wycięcie niektórych fragmentów miało umożliwić częstsze granie piosenki w eterze, bez przekraczania narzuconych limitów czasowych. Jedno jest pewne: legendy, które narosły wokół tego utworu, jeszcze bardziej podnoszą jego wartość. Nie tylko artystyczną, ale przede wszystkim sentymentalną... Czytaj także: Była ikoną PRL-u i królową dancingów. Jej kariera nagle legła w gruzach. Tak wygląda dziś <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/GettyImages-119058636-3efe887.jpg" width="4803" height="3583" alt="The Rolling Stones, studio telewizyjne, 1965 rok. Od lewej: Bill Wyman, Brian Jones, Mick Jagger, Keith Richards i Charlie Watts" title="The Rolling Stones, studio telewizyjne, 1965 rok. Od lewej: Bill Wyman, Brian Jones, Mick Jagger, Keith Richards i Charlie Watts" />
Uczynił ten przebój nieśmiertelnym. Tytułowa Jolka tego hymnu lat 80. istniała naprawdę
To jeden z najbardziej poruszających utworów polskiej muzyki lat 80. – nostalgiczny, pełen emocji i bardzo osobisty. Choć zna go niemal każdy, mało kto zna prawdziwą historię stojącą za słowami „Jolka, Jolka pamiętasz…”. Jak powstał ten kultowy hit Budki Suflera i co naprawdę zainspirowało jego autora?
Ostatnia publikacja na FB: 10.01.2026r. W środę 18 września 2024 roku media obiegła smutna informacja o śmierci Felicjana Andrzejczaka. Miał 76 lat. Od dłuższego czasu miał zmagać się z chorobą, zaś bezpośrednią przyczyną jego zgonu był wylew. W odejście legendarnego wokalisty Budki Suflera wprost trudno uwierzyć: wydawał się człowiekiem wręcz niepokonanym. Zawsze uśmiechnięty, pogodny, wspierający. Scena była jego żywiołem. Ale już więcej na niej nie zaśpiewa... Przypominamy historię największego przeboju kultowej formacji z Lublina, którą głos Felicjana Andrzejczaka uczynił nieśmiertelną. Kim była słynna Jolka? Hymn lat 80., wyjątkowy tekst Marka Dutkiewicza Zacznijmy od początku. To były lata 80. Czasy, kiedy „Budka suflera” szukała drugiego wokalisty, obok Krzysztofa Cugowskiego; kiedy grał w niej jeszcze na gitarze Jan Borysewicz, a teksty pisał znakomity Andrzej Mogielnicki. Ale tym razem Romuald Lipko postanowił zamówić tekst do swojej kompozycji u Marka Dutkiewicza. „Jolka, Jolka pamiętasz…” jest cały czas tak popularną piosenką, że nawet nie warto przytaczać jej słów, więc tylko fragment: „Jolka, Jolka, pamiętasz lato ze snu, Gdy pisałaś: "tak mi źle, Urwij się choćby zaraz, coś ze mną zrób, Nie zostawiaj tu samej, o nie". Żebrząc wciąż o benzynę, gnałem przez noc, Silnik rzęził ostatkiem sił, Aby być znowu w Tobie, śmiać się i kląć, Wszystko było tak proste w te dni. Dziecko spało za ścianą, czujne jak ptak, Niechaj Bóg wyprostuje mu sny! Powiedziałaś, że nigdy, że nigdy aż tak słodkie były, jak krew Twoje łzy Emigrowałem z objęć Twych nad ranem, Dzień mnie wyganiał, nocą znów wracałem, Dane nam było, słońca zaćmienie, Następne będzie, może za sto lat. Piosenka po raz pierwszy została wykonana w warszawskim klubie „Park” w 1982 roku. Potem zaczęła ją grać „Trójka". Szybko stała się przebojem. Miała świetny szlagwort: „Jolka, Jolka pamiętasz...". Od razu wprowadzał słuchaczy w bardzo osobistą historię będącą trochę wspomnieniem, a trochę rozrachunkiem z dawną miłością. Było w niej też sporo odniesień do ówczesnej rzeczywistości, choćby to żebranie o benzynę, której w latach 80. zawsze brakowało. Zobacz też: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku Prawdziwa Jolka, prawdziwy hit W dodatku, jak się okazało Marek Dutkiewicz opisał w piosence swoją historię. Naprawdę przez jakiś czas spotykał się z pewną Jolką R. którą poznał nad morzem w Karwi, latem 1982 roku. Przyjechała tam na wakacje z synem, jej mąż pracował wtedy na budowie w Anglii, by zarobić pieniądze. Marek Dutkiewicz spędzał wakacje w Dębkach. Para spotykała się pod osłoną nocy. Kiedy ich znajomość się skończyła, postanowił utrwalić ją i zapisać w notatkach. Cała historia opowiedziana w piosence jest więc prawdziwa. A stało się tak dzięki Jolce, która dała Dutkiewiczowi swoją zgodę na opisanie ich miłosnej przygody w piosence. Nie było to takie oczywiste, bo w utworze rozpoznał się szybko jej mąż. Gdy po kilku latach wrócił z Anglii, spotkali się z Dutkiewiczem. Mąż Jolki był wściekły, ale jednocześnie czuł się wyróżniony, że jest bohaterem takiego przeboju. Piosenka o romansie i o zdradzie nie przysłużyła się tej parze, małżeństwo się rozpadło. Jolka nadal mieszka w Warszawie, ale z Markiem Dutkiewiczem nie ma już kontaktu. Romuald Lipko zaniemówił Romuald Lipko wspominał w jednej z rozmów, że chciał zrobić z tej piosenki polskie „Sailing”, bo był pod wrażeniem przeboju Roda Stewarta. „W pewnym sensie to się udało” – mówił. Podobno, gdy po raz pierwszy usłyszał wykonanie „Jolki” i zawodzący, płaczliwy głos Felicjana Andrzejczaka, zaniemówił. Ale dał się przekonać do tego wykonania. I było to trafienie w dziesiątkę. Poza tym piosenka miała początkowo szybsze tempo. Do spowolnienia jej namówił grupę Marek Dutkiewicz, który chciał, by historia dobrze wybrzmiała. Ekipa Budki Suflera bała się, że piosenka będzie niemiłosiernie długa. Że zrobi się z tego antyprzebój. Zmienili zdanie dopiero wtedy, gdy zobaczyli, jakie wrażenie zrobił jej tekst na dziewczynie z recepcji hotelu „Polonez” w Poznaniu. Zatrzymali się tam podczas koncertów i postanowili zrobić test. Zobacz też: Kultowa czołówka „Klanu” i tajemnica wersu o oczach. Jacek Cygan w końcu ujawnił, o kogo chodzi! Ucieczka w erotykę Marek Dutkiewicz mówił po latach: „To taka bardziej romantyczna wersja „Luz-blues, w niebie same dziury”, czyli ucieczka z klimatu stanu wojennego w erotykę. Zapis wyłącznie autentycznych wydarzeń, nie ma żadnej fikcji. Udało się „powąchać czas”. To dlatego, że utwór jest pełen autentycznych detali, przetrwał tak długo. Ale kluczem był Andrzejczak z takim jego „dziadowskim” zaśpiewem” (cytuję za blogiem mójtopwszechczasów.blogspot.com). Zobacz też: Był hitem końca PRLu. Mało kto wie, że mógł w ogóle się nie ukazać. Oto nieznana historia Początkowo słuchacze nie rozpoznawali wykonawcy. Dopiero Piotr Kaczkowski, który grał piosenkę w „Trójce" powiedział, że to Budka Suflera. Próbowali ją śpiewać różni wokaliści, z Krzysztofem Cugowskim włącznie, ale sprawdzała się tylko w wykonaniu Felicjana Andrzejczaka. Na Polskim Woodstocku w 2014 roku odśpiewało ją słowo po słowie z wokalistą ponad 500 tysięcy młodych ludzi. Jerzy Owsiak był na początku zdziwiony, bo dla niego „Jolka..." to był „fajansowy numer”. „Kiedy usłyszałem ją po raz pierwszy, uznałem za żart, tekst wydawał mi się durny – o autobusie Arabów, o kobiecie, która się z nimi puściła, o paliwie, którego brakowało”. Powodzenie piosenki zrobiło wtedy na nim wrażenie. Okazało się, że obok „Autobiografii" Perfectu, to na pewno jeden spoza pokoleniowych klasyków muzyki pop lat 80. Wielka szkoda, że nie usłyszymy go już na żywo w wykonaniu nieodżałowanego, wspaniałego Felicjana Andrzejczaka...
Ten hit PRLu powstał przez zakład dwóch wielkich twórców. Mało kto wie, że był owocem silnego uporu
Bez tego utworu nie ma polskiej muzyki rockowej. „Hi-Fi” zespołu Wanda i Banda był hymnem lat 80. Do dzisiaj króluje na imprezach. Jaka była jego historia? Jak się okazuje, był efektem przegranego zakładu między dwiema legendami sceny. Poznaj tę historię i dowiedz się więcej!
Piosenka „Hi-Fi” zespołu Wanda i Banda z 1983 roku to jeden z największych przebojów polskiej muzyki lat 80. Jej historia zaczyna się od zakładu między Trzcińskim a Hołdysem, a kończy na koncertach pełnych młodej publiczności. Wanda Kwietniewska i początki zespołu Wanda i Banda Wanda Kwietniewska, dziś jedyna stała członkini zespołu Wanda i Banda, rozpoczęła karierę muzyczną około 40 lat temu. Początkowo związana była z grupą wokalną Vist (później Skandal, następnie Lombard), którą współtworzyła z Małgorzatą Ostrowską, Grzegorzem Stróżniakiem i Andrzejem Sobolewskim. Po odejściu z zespołu zdecydowała się na karierę solową. W listopadzie 1982 roku założyła zespół Wanda i Banda, którego pierwszy skład tworzyli m.in. Marek Raduli i Jacek Krzaklewski. Zespół szybko zdobył popularność dzięki utworom takim jak „Nie będę Julią” i „Chcę zapomnieć”. Jednak to piosenka „Hi-Fi”, wydana w 1984 roku na debiutanckim albumie, okazała się największym przebojem. Czytaj także: Ich kontakt urwał się na 30 lat! Potem znowu się spotkali. Oto historia miłości Wandy Kwietniewskiej i Andrzeja Mizińskiego View oEmbed on the source website Kulisy powstania piosenki „Hi-Fi” Geneza piosenki „Hi-Fi” związana jest z ciekawą anegdotą. Wojciech Trzciński, uznany kompozytor hitów takich jak „Kawiarenki” Ireny Jarockiej czy „Parostatek” Krzysztofa Krawczyka, nie miał w swoim dorobku rockowego utworu. Zbigniew Hołdys założył się z nim, że nie jest w stanie stworzyć takiego kawałka. Efektem tego zakładu była kompozycja „Hi-Fi”. Wanda Kwietniewska przyznała, że zależało jej na piosence Trzcińskiego. Mimo że zespół miał już swoje przeboje, chciała utworu od uznanego twórcy. Spotkanie z Trzcińskim zaowocowało nawiązaniem współpracy i powstaniem właśnie „Hi-Fi”. „Wiedziałam, że z tego może coś wyjść. A że Wojtek w tym czasie założył się z Hołdysem, że on jest w stanie zrobić utwór rockowy , to gdzieś żeśmy się zderzyli i poszło”, zwierzała się wokalistka na antenie „Dzień Dobry TVN”. Czytaj także: Plotkowano o ich konflikcie i zerwanej przyjaźni. Prawda o tej relacji dopiero po latach została odkryta Kompozytor i autor tekstu – duet Trzciński & Sobczak Muzykę do utworu skomponował Wojciech Trzciński, a tekst napisał Andrzej Sobczak – autor znany z hitów „Przeżyj to sam” i „Dorosłe dzieci”. W przypadku „Hi-Fi” Sobczak postawił na lekką, językową zabawę bez głębokich podtekstów. Refren „Hi-fi, super star, super hit, disc jockey szczerzy kły znad konsolety” był naszpikowany anglicyzmami i brzmiał jak żywcem przeniesiony z Zachodu, co czyniło utwór wyjątkowym jak na polskie realia tamtych czasów. Taka stylistyka była idealna dla młodych fanów muzyki, którzy utożsamiali się z modą na Zachód i chcieli poczuć klimat wielkiego świata. „Hi-Fi” stało się swoistym hymnem imprez i domowych słuchań przy radioodbiorniku. Czytaj także: Wanda Kwietniewska o mrocznych kulisach kariery w PRL. Padła ofiarą szantażu ze strony władz! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkyLtv0-978105a.jpg" width="1600" height="2402" alt="Warszawa 15.01.1984. Wystêp zespo³u Lombard w Klubie Studentów Politechniki Warszawskiej Stodo³a przy ulicy Batorego. Podczas koncertu Lombard otrzyma³ od wytwórni Polskie Nagrania, z r¹k Andrzeja Karpiñskiego, Z³ot¹ P³ytê za album pt. mieræ dyskotece. Na zdjêciu: Wanda Kwietniewska (wokalistka zespo³u Banda i Wanda), która bra³a udzia³ w nagraniu p³yty (L), wokalista Ma³gorzata Ostrowska. meg PAP/Longin Wawrynkiewicz" title="Lombard w klubie Stodo³a" /> Refren, który podbił serca Polaków „Hi-Fi” od razu zyskało miano przeboju. Płyta, na której się znalazła, osiągnęła status złotej, a sama piosenka była grana w rozgłośniach w całym kraju. Rytmiczny, nerwowy podkład i chwytliwy refren sprawiły, że utwór stał się znakiem rozpoznawczym zespołu Wanda i Banda. Wanda Kwietniewska wspominała, że była przekonana o potencjale piosenki i nie zawiodła się. Utwór „Hi-Fi” był obecny na koncertach przez kolejne dekady i stale budził entuzjazm publiczności. Co ciekawe, w 1983 roku został zgłoszony przez artystkę do konkursu Premier w ramach festiwalu w Opolu, ale nie zakwalifikowano go do etapu na żywo. Formacja wystąpiła dopiero rok później na deskach słynnego Amfiteatru, gdy kompozycja była już ogólnopolskim hitem. Nowe życie piosenki – remiks DJ Adamusa i Wet Fingers W 2006/2007 roku piosenka „Hi-Fi” została ponownie odkryta dzięki DJ Adamusowi i formacji Wet Fingers, którą współtworzył z Mafia Mikem. Artyści, zanim wypuścili klubowy remiks „Hi-Fi Superstar”, zwrócili się do Wandy Kwietniewskiej z prośbą o zgodę. Ta, choć przyznała, że taneczna stylistyka jest jej obca, od razu wyraziła aprobatę i wsparła projekt. „Bardzo się cieszyłam. Zadzwonił do mnie Adamus i zapytał czy moglibyśmy się spotkać, żeby ten temat przegadać. (...) Okazało się, że miał już prawie gotowy ten remiks, ale pytał mnie grzecznie o zgodę, ponieważ bardzo chciał robić dużą akcję promocyjną”, zdradziła Wanda Kwietniewska. Nowa wersja „Hi-Fi” stała się klubowym hitem roku, przyciągając do twórczości zespołu młodsze pokolenie. Publiczność pod sceną znów się odmłodziła, a piosenka zyskała nowe życie, nie tracąc nic ze swojego pierwotnego uroku. Czytaj także: Małgorzata Ostrowska ma jedynego syna, jest jej całym światem. Nie do wiary, czym się dziś zajmuje 36 letni Dominik View oEmbed on the source website
Ten wielki włoski hit lat 80. zna każdy Polak. Mało brakowało, a śpiewałby go ktoś zupełnie inny
„L'italiano” zapewniło Toto Cotugno nieśmiertelność. Dziś mało kto pamięta, że ten wielki przebój na festiwalu w San Remo nie osiągnął spektakularnego sukcesu. Ale jest najlepszym dowodem na to, że mimo braku wygranej można podbić świat. Poznaj jego niezwykłą historię.
Utwór „L’italiano” Toto Cutugno to jeden z najbardziej rozpoznawalnych włoskich przebojów w historii. Choć zajął jedynie piąte miejsce na festiwalu Sanremo w 1983 roku, stał się międzynarodowym hitem. Doczekał się ponad 200 wersji językowych, czasem wyjątkowo osobliwych. Piosenka zyskała sławę na wszystkich kontynentach, a jej autor, zmarły w sierpniu 2023 roku Toto Cutugno, pozostawił po sobie niezatarte dziedzictwo. Inspiracja zza oceanu: jak powstała piosenka „L’italiano”? Toto Cutugno skomponował „L’italiano” w Kanadzie, tuż po jednym z koncertów, w towarzystwie innych muzyków. W pewnym momencie poprosił o gitarę, zaczął grać i nucić słowa „Lasciate mi cantare”, które stały się początkiem jego największego hitu. Całość piosenki powstała we współpracy z Cristiano Minellono i była zainspirowana Włochami żyjącymi na emigracji oraz programem telewizyjnym „Buongiorno Italia”. Początkowo kompozycja miała nosić tytuł „Con quegli occhi di italiano”. Czytaj także: Żona wybaczyła mu zdradę i nieślubnego syna. Toto Cutugno był jej wdzięczny do końca życia View oEmbed on the source website Odmowa Celentano: kto naprawdę miał śpiewać ten przebój? Piosenka pierwotnie była przeznaczona dla Adriano Celentano, który jednak odmówił jej wykonania. Argumentował, że nie zaśpiewa utworu ze słowami „jestem prawdziwym Włochem”, ponieważ „wszyscy i tak wiedzą, że nim jest”. Po tej odmowie Cutugno myślał o tym, by piosenkę wykonał znany parodysta Gigi Sabani, właśnie w stylu Celentano. Jednak organizator (a właściwie dyrektor artystyczny) festiwalu Sanremo, Gianni Ravera, usłyszawszy utwór, przekonał Cutugno, by wykonał go osobiście. Czytaj także: Historia jednej piosenki: „W domach z betonu nie ma wolnej miłości” to posępny obraz PRL-u 200 wersji językowych: globalna kariera utworu „L’italiano” zaprezentowane zostało po raz pierwszy w 1983 roku na festiwalu Sanremo, gdzie zajęło dopiero piąte miejsce. Nie był to więc spektakularny sukces. Ale to nie przeszkodziło mu zaistnieć. Choć nie zdobyło głównej nagrody, zdobyło serca publiczności. Szybko podbiło włoski rynek muzyczny, a potem światowy, stając się symbolem włoskiej tożsamości. Toto Cutugno osobiście wspominał, że zna ponad 200 wersji tej piosenki. Artysta przez lata wykonywał „L’italiano” na całym świecie – również po chińsku. W 1983 roku fiński piosenkarz Kari Tapio nagrał wersję „Olen suomalainen”, która stała się hitem w Finlandii. Wersje piosenki pojawiły się również w językach holenderskim, hebrajskim, czeskim, węgierskim, hindi, portugalskim, francuskim, wietnamskim, arabskim i tureckim. Każda z tych adaptacji ukazuje uniwersalność przesłania utworu. Czytaj także: Michael Madsen był bożyszczem u Tarantino i twardzielem tylko na ekranie. Osobiste tragedie go pogrążyły. Upadał na oczach świata Powrót do łask: jak mundial przywrócił blask piosence Choć popularność „L’italiano” zaczęła słabnąć w latach 90., utwór zyskał drugą młodość po występie Cutugno podczas koncertu charytatywnego w Rzymie w 2006 roku, zorganizowanego na cześć zwycięstwa Włoch w Mistrzostwach Świata FIFA. Publiczność ponownie zakochała się w piosence, która stała się hymnem narodowej dumy i jedności. Czytaj także: To był hit PRL-u, wszyscy go nucili. Dziś wiemy, o czym naprawdę jest ta piosenka Vettel, Minetti i inni: niezwykłe covery kultowego hitu Wśród licznych wersji piosenki, szczególną uwagę przyciąga amatorski występ kierowcy F1 Sebastiana Vettela, który zaśpiewał „L’italiano” za kierownicą bolidu, zmieniając słowa na „Pozwólcie mi jechać, bo nie jestem wolny”. W 2021 roku duet Jonathan Cilia Faro i Annalisa Minetti nagrał nową wersję utworu dla kompilacji „Pro Latino 146”. Również zespół The Gypsy Queens odniósł sukces z coverem „L’italiano”, publikując teledysk z aktorką Cateriną Murino, który w krótkim czasie zdobył miliony wyświetleń na YouTube.
Legendarny hit lat 90. dał Steczkowskiej nieśmiertelną sławę. Mało kto wie, że otacza go niezwykła tajemnica
„Dziewczyna szamana” to jej drugie imię. 30 lat temu powstał przebój, który nucą kolejne pokolenia. Sprawił, że Justyna Steczkowska z impetem wkroczyła do pierwszej ligi krajowych artystów. Ale w przypadku stworzonej wraz z Grzegorzem Ciechowskim piosenki długo ukrywali prawdę. Poznaj tę historię.
Debiutancki singiel Justyny Steczkowskiej „Dziewczyna Szamana” ukazał się w 1995 roku i od razu stał się przebojem. Za jego sukcesem stoi nie tylko wyjątkowy głos artystki, ale też bliska współpraca z Grzegorzem Ciechowskim. Poznaj kulisy powstania piosenki, która na zawsze zmieniła polską muzykę pop. Debiut, który wstrząsnął sceną – „Dziewczyna Szamana” 1995 W listopadzie 1995 roku światło dzienne ujrzała piosenka „Dziewczyna Szamana” – debiutancki singiel Justyny Steczkowskiej. Utwór zapowiadał pierwszy album artystki o tym samym tytule, który został wydany 18 marca 1996 roku przez wytwórnię Pomaton EMI. Piosenka natychmiast zdobyła uznanie słuchaczy i krytyków, a jej charakterystyczne brzmienie i emocjonalna interpretacja zapadły w pamięć na lata. Sprawił, że młoda artystka zyskała nieśmiertelną sławę. Jaka jest jego tajemnica? View oEmbed on the source website Współpraca Steczkowskiej z Grzegorzem Ciechowskim Za sukcesem „Dziewczyny Szamana” stał Grzegorz Ciechowski – jeden z najważniejszych muzyków lat 80. i 90., lider zespołu Republika. To właśnie on dostrzegł talent młodej wokalistki i postanowił ją wesprzeć, stając się producentem jej debiutanckiego albumu. Ciechowski nie tylko czuwał nad brzmieniem płyty, ale również napisał większość tekstów do utworów, w tym do tytułowego singla. Czytaj także: Zamieszkała z nim i jego rodziną, traktowała go jak brata. Justyna Steczkowska wiele zawdzięcza Grzegorzowi Ciechowskiemu Kazimierz Dolny – domowe studio i artystyczna symbioza Proces twórczy miał niezwykle osobisty wymiar. Steczkowska zamieszkała u Ciechowskiego w jego domu w Kazimierzu Dolnym, gdzie wspólnie z jego rodziną tworzyli atmosferę sprzyjającą powstawaniu muzyki. To właśnie tam, w przydomowym studiu, powstały najważniejsze utwory z debiutanckiego albumu. – Mieszkałam po prostu u niego w domu, razem z jego rodziną. Grzegorz rano chodził do sklepu i przynosił świeże pieczywo, ser, masło. To były cudowne chwile – wspominała artystka na antenie Polskiego Radia. Ewa Omernik – tajemniczy pseudonim i gra z mediami Choć Grzegorz Ciechowski był odpowiedzialny za teksty piosenek, podpisał się pod nimi jako Ewa Omernik – panieńskim nazwiskiem swojej matki, Heleny. Powód tej decyzji był prosty: nie chciał, by jego sława przyćmiła debiutującą Steczkowską. Wraz z artystką tworzyli fikcyjne historie na temat „autorki” tekstów, budując aurę tajemnicy wokół Ewy Omernik. – Pamiętam, jak umawialiśmy się na zmyślone historie dla dziennikarzy, kim jest Ewa Omernik – opowiadała Steczkowska. Czytaj także: To hymn PRL-u, mało kto wie, jaką tajemnicę skrywa. W latach 80. nie miał sobie równych <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgyNBMo5-beeb050.jpg" width="2227" height="1600" alt="Justyna Steczkowska, Grzegorz Ciechowski z zona Anna Ciechowska i dziecmi. UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx,Image: 427954726, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Studio69 / Studio69 / Forum" title="Justyna Steczkowska, Grzegorz Ciechowski z zona Anna Ciechowska i dziecmi" /> Nagrody, sukces i kultowy status piosenki W 1996 roku „Dziewczyna Szamana” oraz cała płyta odniosły ogromny sukces. Justyna Steczkowska otrzymała pięć statuetek Fryderyków, w tym za album roku i piosenkę roku. Wśród nagrodzonych znalazła się także tajemnicza Ewa Omernik, co doprowadziło do ujawnienia prawdy o autorze tekstów. Grzegorz Ciechowski odebrał wówczas nagrodę pod fikcyjnym nazwiskiem. – Zaczęło to rosnąć, nabrzmiewać, aż w końcu przyszedł ten dzień, aż zdobyłam wszystkie możliwe Fryderyki, i coś trzeba było z tym zrobić, bo Ewa Omernik też dostała Fryderyka – wspominała Steczkowska w rozmowie z Żurnalistą. 30 lat później – legenda piosenki trwa Dziś, po 30 latach od premiery singla, „Dziewczyna Szamana” wciąż pozostaje jednym z najważniejszych utworów w karierze Justyny Steczkowskiej. Historia jego powstania – pełna emocji, artystycznej współpracy i ukrytych tożsamości – stanowi niezwykły rozdział w historii polskiej muzyki pop. Czytaj także: Ten hit lat 90. rzucił Sopot na kolana. Mało kto wie, że poruszająca ballada powstała we śnie
To był hit PRL-u, wszyscy go nucili. Dziś wiemy, o czym naprawdę jest ta piosenka
„Papierowy księżyc” to jeden z najważniejszych utworów w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Halina Frąckowiak zdradziła poruszające kulisy jego powstania. Kultowy przebój lat 80. kryje znacznie więcej, niż wydaje się na pierwszy rzut oka.
„Papierowy księżyc” to jeden z tych utworów, które na stałe zapisały się w historii polskiej muzyki. Choć minęły dekady od jego premiery, emocje związane z tą piosenką nie słabną. Dla wielu to po prostu przebój lat 80., ale dla Haliny Frąckowiak – i dla tych, którzy znają jego prawdziwe kulisy – to głęboka, osobista historia. Wokalistka, nazywana wielką damą polskiej estrady, po latach zdecydowała się opowiedzieć, jak naprawdę powstała ta kultowa kompozycja i co sprawia, że „Papierowy księżyc” wciąż porusza tysiące słuchaczy. Halina Frąckowiak – głos, który porusza pokolenia Halina Frąckowiak, ikona polskiej sceny muzycznej, rozpoczęła karierę w 1963 roku, a w latach 70. zdecydowała się na solową drogę artystyczną. Wylansowała wiele niezapomnianych przebojów, jednak to „Papierowy księżyc” najbardziej zapisał się w zbiorowej pamięci Polaków. Piosenka, mimo upływu lat, nie traci na sile oddziaływania i wciąż wzbudza silne emocje. Historia powstania „Papierowego księżyca” „Papierowy księżyc” miał swoją premierę w 1985 roku podczas Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Za jego sukces odpowiadają dwie muzyczne legendy PRL: Jarosław Kukulski, który skomponował muzykę, oraz Janusz Kondratowicz – autor tekstu. Jak wspomina Frąckowiak, Kondratowicz pisał jej utwory tak, jakby znał każdy detal jej życia. Na pytanie, skąd brał inspiracje, odpowiedział: „Bo ja patrzę, słucham i widzę”. ZOBACZ TEŻ: To był hymn wolności w PRL. Refren tego hit wszyscy śpiewali zupełnie inaczej. Na przekór władzy O czym naprawdę jest „Papierowy księżyc”? Na pierwszy rzut oka tekst utworu jest uniwersalny – opowiada o krótkim romansie, szaleństwie, stracie i nadziei. Sam tytułowy „papierowy księżyc” może symbolizować kruchość marzeń i ulotność uczuć. Halina Frąckowiak przyznała, że piosenka, choć energiczna i dynamiczna, skrywa smutną, głęboką treść. „Może i została przyjęta jako rockowy-pop, ale tak naprawdę ma swoją smutną warstwę treściową” – powiedziała artystka. SPRAWDŹ TEŻ: Kultowy przebój Bajmu z lat 80. ma drugie dno. Nikt nie wiedział, o czym jest naprawdę Emocje za kulisami – niełatwy debiut na festiwalu Podczas pierwszego wykonania „Papierowego księżyca” w Opolu w 1985 roku, Frąckowiak była wyraźnie zdenerwowana. Bezpośrednio przed festiwalem aresztowano jej męża, co wpłynęło na stan emocjonalny wokalistki. Mimo to publiczność natychmiast pokochała utwór, choć jurorzy nie byli równie entuzjastyczni. Rok później artystka powróciła na tę samą scenę z jeszcze mocniejszym występem. Dlaczego „Papierowy księżyc” to coś więcej niż przebój? „Papierowy księżyc” to nie tylko piosenka – to emocjonalna opowieść, która rezonuje z doświadczeniami wielu ludzi. Frąckowiak przyznała, że utwór ten stał się obowiązkową pozycją każdego jej koncertu. Jego tekst i melodia zawierają przesłanie, które przetrwało próbę czasu i nadal porusza kolejne pokolenia. W 2008 roku artystka nagrała nową wersję piosenki z zespołem Muchy, ale to oryginał z lat 80. pozostaje nieśmiertelny. Źródła: zloteprzeboje.pl
Ten hit lat 90. mógł wylądować w koszu. Mało kto wie, że hymn śpiochów cudem ujrzał światło dzienne
Dziś ten refren nucą wszyscy. I uchodzi za hymn śpiochów. Andrzej Piaseczny i Robert Chojnacki stworzyli w latach 90. przebój, który nucą kolejne pokolenia. I choć dziś trudno wyobrazić sobie bez niego polską muzykę rozrywkową, mógł nigdy nie zostać opublikowany! Dlaczego? Poznaj tę historię.
W połowie lat 90. Andrzej Piaseczny i Robert Chojnacki połączyli siły, tworząc jeden z największych hitów dekady – „Budzikom śmierć”. Choć tekst utworu został początkowo odrzucony, piosenka podbiła listy przebojów, a album „Sax & Sex” sprzedał się w nakładzie 1,5 mln egzemplarzy. Jak doszło do współpracy Piaska i Chojnackiego? Początek lat 90. był czasem dynamicznych przemian w polskiej muzyce rozrywkowej. Robert Chojnacki, znany z występów w zespole DeMono, postanowił spróbować swoich sił jako artysta solowy. Równolegle z graniem w grupie, tworzył materiał na swój projekt. Na jednej z imprez muzycznych wypatrzył młodego wokalistę zespołu Mafia, Andrzeja Piasecznego. Artysta ten, znany ze swojego lirycznego głosu, współpracował z wytwórnią Zig Zac. Mimo iż wówczas był lojalny wobec formacji, zdecydował się wziąć udział w nowym projekcie. Jak wspominał po latach Robert Chojnacki, Piasek zgodził się na współpracę niechętnie. „Wydawało się, że najchętniej pozostałby anonimowy. Nie wiązał z naszym projektem przyszłości, zgodził się dla pieniędzy wypłaconych za nagranie. I tantiemy za teksty”, zdradził. Czytaj także: Ten hit lat 90. powstał w zaledwie trzy minuty. Mało kto wie, że został napisany w kuchni View oEmbed on the source website „Budzikom śmierć” – tekst, który miał być żartem Współpraca obu artystów zaowocowała albumem „Sax & Sex”. Jednym z utworów, który znalazł się na płycie, była piosenka „Budzikom śmierć”. Melodia narodziła się w nietypowy sposób – Robert Chojnacki wymyślił ją podczas jazdy samochodem. Jak sam opowiadał w rozmowie z „Angorą”, dźwięki silnika samochodu zainspirowały go do stworzenia linii basowej. Problemy zaczęły się, gdy do melodii trzeba było dopisać słowa. Gdy Andrzej Piaseczny przyniósł tekst, Robert Chojnacki był zdumiony. Myślał, że to żart, sugerując, że bardziej pasowałby do repertuaru Majki Jeżowskiej. Mimo początkowych wątpliwości utwór pozostał w projekcie. Czytaj także: Ten hit lat 90. rzucił Sopot na kolana. Mało kto wie, że poruszająca ballada powstała we śnie Płyta „Sax & Sex” i narodziny hitu lat 90. Album „Sax & Sex”, na którym znalazła się piosenka „Budzikom śmierć”, stał się jednym z największych sukcesów lat 90. Płyta sprzedała się w imponującym nakładzie 1,5 mln egzemplarzy. Andrzej Piaseczny nie tylko napisał teksty, ale również nagrał partie wokalne, co znacząco wpłynęło na rozpoznawalność i sukces albumu. Choć wokalista początkowo nie chciał firmować płyty swoim nazwiskiem, jego udział okazał się kluczowy. Współpraca z Chojnackim rozpoczęła nowy etap kariery Piaska, który z czasem rozpoczął również działalność solową. Czytaj także: Ta ballada z lat 90. dała mu wszystko. Nikt nie wierzył, że zrobi karierę, a jednak <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/akpa2025061362kfpppt1mp4180-5c36618.jpg" width="1000" height="1500" alt="Andrzej Piaseczny, Andrzej „Piasek” Piaseczny, Robert Chojnacki, 62. KFPP w Opolu - piątek, festiwal w Opolu, 13.06.2025 r." title="Andrzej Piaseczny, Andrzej „Piasek” Piaseczny, Robert Chojnacki, 62. KFPP w Opolu - piątek, festiwal w Opolu, 13.06.2025 r." /> Radiowy przebój poranków – jak „Budzikom śmierć” zdobyło słuchaczy Jednym z czynników, które przyczyniły się do popularności utworu, było jego wykorzystanie w audycji radiowej „Sygnały dnia”. To właśnie tam wielu Polaków po raz pierwszy usłyszało „Budzikom śmierć”, a jego rytmiczna melodia i zaskakujący tekst towarzyszyły słuchaczom w porannym wstawaniu. Z pozoru absurdalny utwór okazał się strzałem w dziesiątkę. Dziś „Budzikom śmierć” to nie tylko wspomnienie lat 90., ale także przykład na to, że nawet piosenka, która niemal wylądowała w koszu, może zdobyć serca milionów słuchaczy. Warto nadmienić, że w tym roku duet uświetnił 30-lecie krążka występem na festiwalu w Opolu. I nie mieli sobie równych!
Zakazany hymn PRLu był wielkim hitem lat 70. Nie spodziewasz się, o jaką piosenkę chodzi
Hit PRL, piosenka „Julia i Ja”, dla niektórych ma ukryte znaczenie. A dla wielu wieloznaczny tekst, który określany bywa jako dziwny. A jaka jest prawda? Autor słów mówił wprost o kosmicznej inspiracji i ukrytym znaczeniu. Oto niezwykła historia przeboju Zdzisławy Sośnickiej...
To był wielki hit PRL, sam autor tekstu, Bogdan Olewicz, nazwał piosenkę „darem kosmitów”. Przebój „Julia i Ja” od lat fascynuje słuchaczy swoim klimatem i tajemniczym tekstem. Piosenka wykonana przez Zdzisławę Sośnicką stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów artystki. W PRL-u nie wolno było jej grać w Polskim Radio. Nie zgadniesz, dlaczego! Ostatnia publikacja na FB 1.01.2026 r. „Julia i Ja” - dwie zakazane kobiety w kosmosie Piosenka „Julia i Ja” powstała w końcu lat 70. Tekst napisał znany autor Bogdan Olewicz, muzykę Marcel Trojan z popularnego wówczas zespołu Partita. „Gdy odjechał Wielki Wóz, zrobiło mi się żal / Wszyscy pojechali już / na Mleczną Drogę, na bal / A Julia i Ja przez całą noc szykujemy cudów moc…”, śpiewała Zdzisława Sośnicka, która miała już w swoim dorobku dużo przebojów. Była wielką gwiazdą, nosiła wspaniałe kreacje, wszyscy fascynowali się zmianami jej fryzur i koloru włosów – z ciemnego na blond, makijażem. Piosenka miała dziwny, tajemniczy tekst, który opowiadał o dwóch kobietach żyjących w kosmosie. Na odległej planecie spełniają one życzenia ludzi w zamian za „kropelkę krwi”. Może to dwie wampirzyce, a może kosmiczne wróżki. W utworze pojawiają się odniesienia do elementów magicznych i kosmicznych, takich jak „dom ze złota na jednej z gwiazd” czy „klamka ze szkła, co sama gra”. Niektórzy interpretują te metafory jako odniesienia do ukrytych pragnień i emocji, które w czasach PRL-u nie mogły być wyrażane wprost. Sam autor nazywał tę piosenkę „bajką dla dorosłych”. Jedni widzieli w tym poetycki opis dwóch przyjaciółek, inni kosmiczną planetę Lesbos i opowieść o dwóch kochankach. Czytaj także: Po długim czasie przerwała milczenie, tak dziś wygląda Zdzisława Sośnicka. Zmieniła się nie do poznania View oEmbed on the source website Przebój z (nie)dwuznacznym podtekstem Jak pisał Krzysztof Tomasik na portalu queer.pl: „To nie tylko jeden z największych przebojów Sośnickiej, ale też piosenka szczególnie dobrze poddająca się erotycznym interpretacjom. Może być zarówno opowieścią o parze lesbijek (już sam tytuł jest znaczący), albo lesbijek-wampirek („zapłatą będzie nam kropelka twojej krwi...”), ale także zachętą do trójkąta. Każdy może sam uznać, czym są szykowane przez całą noc „cuda”, a także o co chodzi w zdaniu: „jaki byłby jutro świat, gdyby nie Julia i ja”. Przed laty, w PRL, taki odbiór nie byłby mile widziany. Tematyka homoseksualna była silnym tabu. Mąż Zdzisławy Sośnickiej i jej menedżer Jerzy Bajer usłyszał, że piosenka nie będzie grana w Polskim Radio. To było jak wyrok, tym bardziej, że wtedy nie istniało wiele stacji radiowych. Tylko kilka programów Polskiego Radia. Sama Zdzisława Sośnicka wspominała to tak: „Ja uważam, że to była recenzja, której mi nie powiedziano wprost. Dopiero po pewnym czasie powiedziano to mojemu menadżerowi, że ta piosenka nie będzie w Polskim Radiu nadawana, ponieważ to jest piosenka o lesbijkach. Konsternacja moja i mojego menadżera, czyli mojego męża [Jerzego Bajera], była nieprawdopodobna. Wtedy obudziło się coś takiego we mnie, że ja postanowiłam walczyć: jak można tak powiedzieć o tej piosence, skoro nic o tym nie świadczy, a nawet gdyby, to co! (...). W ten sposób znalazłam się w Studio 2 w Telewizji Polskiej, bardzo znanym w tamtym czasie (...). Pokazałam tę piosenkę Mariuszowi Walterowi i on się zapalił, żeby zrobić cały recital”, opowiadała piosenkarka w programie „Kultowe rozmowy”. Sośnicka, chociaż była zaskoczona takim odbiorem piosenki, nie ukrywała, że cieszy ją uznanie, jakim darzy ją społeczność LGBT. Czytaj także: Zdzisława Sośnicka poznała Jerzego Bajera, gdy miała 18 lat. „Mąż mnie ukształtował i nauczył życia” Bogdan Olewicz: to był dar od kosmitów Sam Bogdan Olewicz nazywał piosenkę darem kosmitów. Jak opowiadał, inspiracja pojawiła się podczas jego spotkania z kompozytorem Wojciechem Trzcińskim. Obaj zobaczyli na niebie grę złocistych kul „(...)bardzo wysoko, może w stratosferze, odbywał się zadziwiający taniec złotych kul, z tej odległości - punkcików. Przybliżały się do siebie i oddalały, wymijały. Nie były meteorytami, bo nie spadały. Wreszcie zniknęły. Wróciłem do domu, a kiedy obudziłem się nazajutrz, <przyszedł> do mnie tekst. Napisałem go w pół godziny i uważam, że jest to dar kosmitów”. Zdaniem samego autora, piosenka opowiada o tym, że na jakiejś planecie mieszka Julia i jej koleżanki, które są dobrymi wróżkami, spełniają ludziom dobre życzenia. [...]” „Julia i Ja” wzrusza do dzisiaj Tak czy inaczej, „Julia i Ja” stała się wielkim przebojem. Do dzisiaj – a minęło ponad 40 lat - to jedna z najbardziej lubianych piosenek Zdzisławy Sośnickiej. Nastrojowa, pełna uroku, klimatyczna. Jej tajemniczy tekst, który pozwala domyślać się różnych rzeczy i otwiera pole dla wyobraźni, jest jej ogromnym atutem. Gdy piosenkarka zaśpiewała ją na festiwalu w Opolu w końcu lat 90., ubrana w złotą kreację, po pierwszych taktach muzyki rozległy się ogromne brawa. Zdzisława Sośnicka pozostała także jedną z ulubionych gwiazd środowiska LGBT, miedzy innymi na portalu queer.pl jest kultywowana pamięć o piosenkarce, która dzisiaj bardzo rzadko występuje i jest przede wszystkim legendą naszej estrady. Czytaj także: Wyśpiewali wielki hit, łączyła ich wyjątkowa relacja. Zdzisława Sośnicka wspomina przyjaciela
Nie uwierzysz, jak powstał ten hit PRL-u. Dziś kibice płaczą, gdy słyszą go na stadionie
„Sen o Warszawie” to dziś nie tylko klasyk polskiej muzyki, ale i emocjonalny hymn kibiców Legii. Mało kto wie, że kultowy utwór Czesława Niemena narodził się jako francuska kompozycja. Sprawdź, jak z „A Varsovie” powstała polska wersja i kto pomógł ją stworzyć.
„Sen o Warszawie” to bez wątpienia jeden z najbardziej poruszających i rozpoznawalnych utworów w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Kojarzony głównie z osobą Czesława Niemena i warszawskim klubem piłkarskim Legia, ma za sobą nieoczywistą, fascynującą genezę. Mało kto wie, że początki tej piosenki sięgają francuskiego debiutu artysty, a jej pierwowzór powstał pod tytułem „A Varsovie”. Dopiero determinacja Niemena sprawiła, że światło dzienne ujrzała jej polska wersja, która z biegiem lat stała się hymnem tysięcy serc zakochanych w stolicy. Ostatnia publikacja na FB 31.12.2025 r. Francuski debiut Niemena i narodziny "A Varsovie" W listopadzie 1965 roku Czesław Niemen wystąpił jako solista na festiwalu w Rennes we Francji. Artysta był już wtedy rozpoznawalny, a jego talent został dostrzeżony przez francuską wytwórnię AZ, która zaproponowała mu kontrakt. W wyniku tej współpracy powstała płyta "A Varsovie", zawierająca cztery francuskojęzyczne utwory, w tym jedną kompozycję, która miała się stać zaczątkiem kultowego "Snu o Warszawie". Pierwowzorem była piosenka "Chciałbym cofnąć czas", którą Niemen zaśpiewał dyrektorowi wytwórni. Do stworzenia francuskiej wersji zatrudniono Pierre’a Delanoe, a orkiestrę poprowadził Michel Colombier. Utwór otrzymał tytuł "Varsovie" i trafił na płytę, którą Niemen nagrał w Paryżu. Czytaj też: Została sama z dziećmi, rozstanie wiele ją kosztowało. To do niego śpiewała z utęsknieniem hicie z lat 80. Niemen uparł się na polski tekst – rola Marka Gaszyńskiego Choć projekt francuski był dla Niemena artystycznym sukcesem, wokalista marzył o tym, by utwór trafił również do polskiej publiczności. Chciał, by słuchacze w Polsce mogli zrozumieć przesłanie piosenki. Skontaktował się z początkującym wtedy tekściarzem Markiem Gaszyńskim i poprosił go o stworzenie polskiego tekstu na podstawie wersji gitarowej, którą wysłał mu z Paryża. Gaszyński, inspirowany melodią, stworzył słowa "Snu o Warszawie". Po kilku tygodniach Niemen uzyskał zgodę od francuskiej wytwórni na wykorzystanie linii melodycznej i nagrał utwór w Polsce. "Sen o Warszawie" ukazał się w 1966 roku na minialbumie wydanym przez Polskie Nagrania. ZOBACZ TEŻ: Feministyczny hit PRL-u? W latach 80. Rodowicz i Osiecka stworzyły hymn dla kobiet „Sen o Warszawie” jako hymn Legii Warszawa Choć piosenka miała ogromne znaczenie już od momentu premiery, drugie życie zyskała dopiero kilkadziesiąt lat później – dzięki Wiesławowi Gilerowi, redaktorowi naczelnemu tygodnika "Nasza Legia". W 2004 roku, przed meczem Legii Warszawa z Odrą Wodzisław, z głośników stadionu przy Łazienkowskiej po raz pierwszy wybrzmiał "Sen o Warszawie". Od tamtej pory utwór Niemena nieodłącznie towarzyszy meczom warszawskiego klubu. Stał się emocjonalnym hymnem, śpiewanym przez tysiące kibiców, który wprowadza ich w atmosferę wydarzenia sportowego i przypomina o stolicy. Emocje, stadion, łzy – jak piosenka zjednoczyła kibiców Wielu fanów Legii Warszawa wspomina momenty, gdy piosenka Niemena rozbrzmiewała na stadionie, jako najbardziej wzruszające w ich życiu. Marek Gaszyński przyznał, że największe wrażenie wywarł na nim występ kibiców podczas meczu otwarcia nowego stadionu Legii z Arsenalem Londyn. – „W trakcie piosenki miałem w oczach łzy” – wspominał. Muniek Staszczyk z zespołu T.Love przyznał, że gdy podczas pierwszego meczu na nowym stadionie usłyszał „Sen o Warszawie”, popłakał się ze wzruszenia. Te emocje są dowodem na to, jak silna więź powstała między tym utworem a warszawską społecznością kibiców. Dziedzictwo Czesława Niemena – 18 lat po śmierci Czesław Niemen zmarł 17 stycznia 2004 roku. Przyczyną śmierci był nowotwór węzłów chłonnych. Jego córka Małgorzata po latach ujawniła, że przyczyną ostatecznego pogorszenia stanu zdrowia mogła być infekcja po przewiezieniu ojca po zimnych korytarzach warszawskiego szpitala onkologicznego. Niemen zapadł w śpiączkę i zmarł po około 10 dniach. Pozostawił po sobie niezwykłe dziedzictwo – od „Dziwnego jest ten świat”, przez „Pod Papugami”, aż po „Sen o Warszawie”. Ten ostatni nie tylko przetrwał próbę czasu, ale stał się symbolem Warszawy, łącząc pokolenia słuchaczy i kibiców. CZYTAJ TEŻ: Polacy kochają ten hit, ale mógł nigdy nie wybrzmieć. Nie uwierzysz, co naprawdę kryło się za ryzykownym utworem lat 80. Źródła: przegladsportowy.onet.pl, kultura.gazeta.pl
Przez jedną piosenkę zniszczył życie Britney Spears, dziś zaśpiewa ją na Narodowym
Justin Timberlake wraca do Polski z kolejnym koncertem. Już dziś zaśpiewa dla publiczności zgromadzonej na PGE Narodowy w Warszawie. Na liście hitów nie zabraknie „Cry Me a River” - piosenki, która wiele kosztowała byłą partnerkę gwiazdora...
Na ten dzień fani Justina Timberlake’a czekali wiele miesięcy. Artysta powrócił do naszego kraju, by jeszcze raz zaśpiewać wszystkie swoje największe hity. Ale tylko jego najwytrwalsi wielbiciele wiedzą, jak wiele osobistych historii Amerykanin wplata do swojej twórczości. Nie inaczej jest z piosenką „Cry Me a River”, którą świat usłyszał po raz pierwszy w 2002 roku. Dwadzieścia trzy lata później wciąż budzi wielkie emocje. Szczególnie, że nowe szczegóły jej powstania zdradziła niedawno Britney Spears. „Cry Me a River” – historia powstania hitu Timberlake’a. Niszczyła życie Spears Trzy lata – tyle trwał jeden z najgłośniejszych związków w show-biznesie. Britney Spears i Justin Timberlake zawodowo byli u szczytu swoich karier, a prywatnie wydawali się nierozłączni. Sielanka trwała jednak tylko 3 lata. W 2002 roku rozstali się w atmosferze skandali, choć szczegóły ich decyzji nie były do końca znane. Oliwy do ognia dolały piosenka i teledysk Justina do „Cry Me a River”. Był listopad 2002 roku, gdy w premierowym kawałku wokalisty usłyszeliśmy historię mężczyzny, który był zdradzany przez swoją partnerkę. Szerokim echem odbił się klip, w którym w jednej ze snem widzimy łudząco podobną do księżniczki popu dziewczynę. Mówiło się, że Justin chciał w ten sposób zasugerować swoim fanom, że był przez Britney zdradzany. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Britney Spears była w ciąży z Justinem Timberlakiem. Po latach ujawniła mroczną prawdę W 2023 roku artystka wydała swoją biografię, w której wielokrotnie nawiązała do Timberlake’a. Wyjawiła między innymi, że to on zakończył ich związek, rzucając ją przez… SMSa! Miał opublikować nie tylko jednostronny teledysk, ale i rozpuszczać po Hollywood plotki o niej. „Kiedy ja byłam w Luizjanie w stanie przypominającym śpiączkę, on biegał szczęśliwy po Hollywood. Przedstawiano mnie jako nierządnicę, która złamała serce złotemu chłopcu Ameryki”, pisała w swojej książce. Była na tyle szczera, że przyznała, że czas związku z bożyszczem kobiet był pełen niewłaściwych zachować, ale zarówno po jej, jak i jego stronie. Ona miała obściskiwać się z tancerzem Wade’em Robsonem, on wielokrotnie zdradzać ją z innymi kobietami, w tym z jego fankami. Po premierze klipu do „Cry Me a River” dla Britney Spears rozpoczął się okropny czas, który gwiazda przypłaciła chwilami załamania. Czytała bowiem o sobie okrutne rzeczy; mówiono tylko o tym, że zdradziła Justina i była winna rozpadowi ich związku. Piosenka i teledysk podszyte prywatnymi animozjami miały negatywny wpływ na wizerunek księżniczki popu. Co ciekawe, odchodząc na chwilę od wątku ulubieńców Hollywood, a wracając do historii "Cry Me a River", kilka miesięcy temu artystka Marsha Ambrosius ujawniła, że to nie Justina Timberlake'a a ją słychać w charakterystycznych falsetach na końcu utworu. Wokalistka miała potwierdzić prawdziwość tego, że to wykonała trudne do zaśpiewania partie w hicie, który do dziś znany jest na całym świecie. View oEmbed on the source website Britney Spears musiała przerwać ciążę. Uważa, że przymusił ją były partner W biografii piosenkarki zostało opisanych znacznie więcej wątków relacji z Justinem Timberlake’em. Para miała spodziewać się dziecka, ale Amerykanin nakłonił Britney do aborcji. „W pewnym momencie zaszłam z Justinem w ciążę. Była to niespodzianka, ale nie odebrałam tego jako tragedii. Bardzo kochałam Justina. Miałam nadzieję, że kiedyś będziemy mieli rodzinę. Jasne, stało się to znacznie wcześniej, niż się spodziewałam, ale co się stało, to się nie odstanie. Justin jednak w ogóle się nie ucieszył. Powiedział, że nie jesteśmy gotowi na dziecko, że jesteśmy zdecydowanie za młodzi. Rozumiałam to. Mniej więcej. Skoro nie chciał zostać ojcem, poczułam, że nie mam wyboru. Nie chciałam go zmuszać. Nasz związek był dla mnie bardzo ważny. Jestem pewna, że wielu ludzi mnie za to znienawidzi, ale zgodziłam się przerwać ciążę”, pisała wokalistka i dodawała, że sama nigdy nie podjęła takiej decyzji. Czuła nacisk partnera. Zabieg był najgorszym, co spotkało ją w jej 40-letnim życiu. Także przez okoliczności i warunki, w jakich się odbywał. „Podjęliśmy również decyzję – z perspektywy czasu uważam ją za błędną – żeby nie iść na zabieg do szpitala. Nikt nie mógł się dowiedzieć o aborcji, dlatego wszystko postanowiliśmy załatwić w domu. Nie powiedziałam nawet rodzinie”, czytaliśmy. Justin Timberlake nie odniósł się bezpośrednio do tej konkretnej sytuacji, ale w jednym z oświadczeń przeprosił byłą partnerkę za swoje postawy z przeszłości. Dziś zagra na PGE Narodowy. Jego koncerty wciąż gromadzą tłumy.
„On nie kochał żadnej z nas…”. Krystynę Prońko i Majkę Jeżowską rozdzieliła zazdrość
Tą piosenką odegrały się na niewiernym mężu i kochanku
Pamiętacie komedię „Zmowa pierwszych żon”? Trzy sprytne rozwódki postanawiają puścić z torbami niewiernych mężów. Aktorki: Bette Midler, Diane Keaton i Goldie Hawn śpiewają tam wielki przebój „You don’t own me”: Nie jesteś moim właścicielem/Nie mówi mi, co mam robić/Nie mów mi, co mam mówić”. Krystyna Prońko i Majka Jeżowska w Opolu w 1986 roku zaśpiewały bardziej lirycznie: „On nie kochał nigdy żadnej z nas”. Ale historia była podobna: odegranie się na niewiernym mężu i kochanku, pokazanie mu, że ich nie zniszczył. Bo są piękne i w świetnej formie, stoją razem na festiwalowej estradzie i śpiewają: Przyjaciółko mego serca, wróć on nie był wart by przez niego niewidzialny mur tak dzielił nas. Nie było wtedy tabloidów ani internetu, ale i tak wszyscy wiedzieli, że chodzi o Janusza Komana, znanego kompozytora i cenionego aranżera. Byłego partnera Krystyny Prońko i byłego męża Majki Jeżowskiej. O tym trójkącie plotkowała cała Polska. A piosenka stała się hitem. Krystyna Prońko i Janusz Koman: historia relacji Było tak: Krystyna Prońko poznała Janusza Komana w Baku (wtedy jeszcze Związek Radziecki). Był początek lat 70. Polscy artyści masowo wyjeżdżali w trasy koncertowe do ZSRR, niektóre trwały nawet po pół roku. Nie wszyscy byli tak popularni jak Maryla Rodowicz czy „Czerwone gitary”, których przeboje śpiewał cały stadion na Łużnikach w Moskwie. Ale Prońko doceniono. Jak wspomina wokalistka, z Januszem Komanem rozmawiali podczas tego wyjazdu o muzyce i najpierw zbliżyli się muzycznie, a potem osobiście. Tu trzeba przyznać, że Koman bardzo pomógł w wykreowaniu Krystyny Prońko. Znalazł brzmienie, które świetnie podkreślało jej głos (jeden z wielbicieli napisał: „Pani Krystyna posturę miała niewielką, a głos jak bomba atomowa”). Wylansowali razem piosenki, które były świetne muzycznie, często z pogranicza jazzu i popu, a jednocześnie przebojowe. To m.in. „Niech moje serce kołysze Ciebie do snu”, „Deszcz w Cisnej”, i piękna, choć zapomniana „Modlitwa o miłość prawdziwą” („Kiedy ja siedzę w kinie, a on na tym filmie, dotyka jej ust, cała drżę…”). Zobacz też: Krzysztof Klenczon w Polsce był idolem, a w Chicago taksówkarzem. Oto historia jednej znajomości Majka Jeżowska: romans z Januszem Komanem Majka Jeżowska wchodzi do tej historii na przełomie lat 70. i 80., jako uczennica Krystyny Prońko w Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. Dzieli je 13 lat, ale bardzo się lubią, a potem nawet przyjaźnią. Krystyna Prońko pomaga jej wejść w świat show-biznesu, dzieli się znajomościami. Jest świeżo po rozstaniu ze swoim partnerem Januszem Komanem, leczy rany, opowiada przyjaciółce o związku. Majka słucha zwierzeń, ale nie mówi, że sama niedawno… poznała Janusza Komana i zakochała się w nim, że chce z nim być. To wersja oficjalna, w nieoficjalnej Majka Jeżowska odbija ukochanego przyjaciółce. W gruncie rzeczy sytuacja, jakich w życiu niemało, co oczywiście niczego nie usprawiedliwia. Zawsze kogoś się w takim trójkącie traci, z reguły w gruzy idzie przyjaźń. Tu jednak było nieco inaczej. Gdy Krystyna Prońko dowiaduje się o romansie, jest zszokowana, próbuje zniechęcić Majkę Jeżowską do muzyka, odradza związek. Po wielu latach w rozmowie z „VIVA!” Majka Jeżowska wspomina: „Choć jej związek z Januszem nie istniał od dawna, postrzegałam jej zachowanie jako kobiecą zazdrość. Nie chciałam słuchać, że to nie jest facet dla mnie. (Ona) dobrze go znała i wiedziała, na co go stać”. Zobacz też: Krystyna Prońko - jej fani mówią, że miała głos jak bomba atomowa. Co dzisiaj słychać u piosenkarki? Ślub z brutalem, dziecko, mnóstwo kłopotów Przyjaciółki więc się rozstają. W 1980 roku 20-letnia wtedy Majka Jeżowska wybiera Janusza Komana, bierze z nim ślub, na świat przychodzi ich dziecko, syn Wojtek (dziś producent i reżyser, który zresztą nosi nazwisko mamy – Wojciech Jeżowski). Powiedzieć, że w tym związku się nie układa, to nic nie powiedzieć. Po roku wspólnego życia Koman bije żonę tak, że ta ląduje w szpitalu z wylewem krwi do strun głosowych. Dramat dla kobiety i wokalistki, bo może od tego stracić głos. Koman uderzył ją w gardło. Krystyna Prońko na wieść o tym, że jej dawna przyjaciółka wylądowała w szpitalu, przełamuje się: „Krysia zadzwoniła do szpitala, usłyszałam: »Majka, powiedz mi tylko, czy to ma coś wspólnego z Komanem?«. Gdy przytaknęłam, od razu przyjechała. To był powrót. Poczułam, jak spada mi z serca kamień. Zobaczyłam, że nasza relacja była na tyle silna, że żaden facet jej nie zmąci. Postanowiłyśmy sobie, że żaden facet nie stanie już między nami – mówiła Jeżowska w rozmowie z „VIVA!”. View Ediplayer on the source website Majka Jeżowska nie miała jeszcze wtedy statusu powszechnie uwielbianej ikony piosenek dla dzieci. Była trochę w stylu Cyndi Lauper, kolorowe ciuchy, czasem ekscentryczne, wyjęte jakby z różnych szaf. W rzeczywistości z nowojorskich second-handów, gdzie kupowało się wtedy kiecki na estradę za 10 dolarów. Nie wszyscy ją lubili, ale miała osobowość i potrafiła rozbujać każdą widownię, śpiewając jeden ze swoich przebojów: „Hulali po polu i pili kakao”. Przeczytaj też: Ewa Demarczyk była muzą Zygmunta Koniecznego, dlaczego na zawsze się rozstali? „On nie kochał żadnej z nas…” - historia piosenki Potem wyjechała do USA, wyszła tam po raz drugi za mąż, gdy przyjeżdżała do Polski wiele razy z mężem, kompozytorem Tomaszem Loganem. Nocowali wtedy u Prońko. Pewnego razu starsza wokalistka powiedziała: „Majka, nagrajmy razem piosenkę”. Jeżowska wspominała: „Tom miał już gotową melodię. U Krysi stało pianino i zaczęłam grać. Była zachwycona i zleciła koleżance napisanie tekstu. To był 1986 rok. Wywołałyśmy wtedy branżową sensację”. Sam Janusz Koman, jeden z najzdolniejszych polskich muzyków tamtych lat, wyjechał do USA i niemal słuch po nim zaginął. On teraz ma dom o pięć tysięcy mil stąd Na sercu nosi numer konta klucze do Forda – śpiewały obie w piosence, która rzeczywiście wywołała sensację. Najdziwniejsze jest to, że ich przyjaźń na dobre skończyła się dopiero po tamtym opolskim festiwalu, na którym razem wykonały tę piosenkę. Tak, jakby chciały coś wspólnie zrobić, a potem nie miały już wielkiej potrzeby kontaktu. Ponownie spotkały się dopiero w 2019 roku, gdy na festiwalu w Opolu znów razem wykonały tę piosenkę. Jak potoczyły się ich losy? Majka Jeżowska wyszła po raz trzeci za mąż, nagrała wiele przebojów, w tym te najsłynniejsze „Na plaży fajnie jest”, „A ja wolę moją mamę , co ma oczy jak atrament”. Podobno przez wiele lat, gdy pojawiała się na koncercie fani, wołali: „Majka, śpiewaj mamę!”. Albo: „Atrament, atrament!”. W zeszłym roku przeżywała ślub syna. Krystyna Prońko dużo koncertowała, była też radną z ramienia PO w Warszawie. Uczyła śpiewu na Uniwersytecie w Lublinie. Znany dziennikarz muzyczny Piotr Metz mówił w 2006 roku, że Prońko to wciąż głos z pierwszej piątki, czy nawet pierwszej trójki w Polsce. I że za mało było jej słychać. Teraz jest już na emeryturze. Obie wybaczyły też Januszowi Komanowi. Dwa lata temu dla programu „Niedziela z… Krystyną Prońko” w TVP Kultura, nagrały filmik, w którym one śpiewają „On nie kochał nigdy żadnej z nas”, a Janusz Koman mówi, że kochał je obie. Majka Jeżowska zamieściła nawet zdjęcie całej trójki na Instagramie i napisała, że ta piosenka to w ogóle nie była o tym panu. A Krystyna Prońko mówiła, że to tylko legenda. Ale kto im w to uwierzy? 1987-06-28. XXV Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu. Nz: od lewej Majka Jeżowska, Piotr Szulc, Krystyna Prońko.
Święta bez Last Christmas? Niemożliwe! Oto historia największego hitu George’a Michaela
Ta piosenka ma ponad 850 milionów wyświetleń na portalu YouTube. Od trzydziestu dziewięciu lat stacje radiowe puszczają ją co najmniej kilkadziesiąt razy w okresie świątecznym. Przez lata stała się symbolem Bożego Narodzenia, niczym karp na stole czy prezenty pod choinką – czy ktokolwiek wyobraża sobie Święta bez Last Christmas George’a Michaela? Ostatnia aktualizacja 22.12.2023 „Last Christmas”: historia piosenki To prosta piosenka o złamanym sercu, ale utwór właśnie tą prostotą podbił serca ludzi na całym świecie i odniosła ogromny sukces sprzedażowy. Jednak to Brytyjczycy najbardziej pokochali utwór rodaka. Na wyspach sprzedano prawie dwa miliony egzemplarzy singla. Teledysk nagrywany był w alpejskim miasteczku Saas-Fee w Szwajcarii. Duet z zespołu Wham!, czyli George Michael i Andrew Ridgley, w towarzystwie przyjaciół jadą kolejką liniową do kurortu narciarskiego, aby wspólnie spędzić święta. George Michael wspomina uczucie, którym rok wcześniej obdarzył pewną dziewczynę i smutek, jaki poczuł, po tym jak złamała mu serce... View oEmbed on the source website George Michael: Last Christmas George Michael nie tylko napisał słowa, ale również wyprodukował ten kultowy, świąteczny przebój. Według relacji Andrew Ridgeleya, współtwórcy grupy Wham!, artysta stworzył tekst w swoim dawnym pokoju dziecięcym, gdy razem z Ridgeleyem odwiedził dom rodzinny. "George wstał z sofy, na której siedzieliśmy, poszedł na górę i za godzinę wrócił ze szkieletem świątecznego klasyku" - wspominał Ridgeley w 2019 roku w rozmowie ze Smooth Radio. Co ciekawe, na samym początku utwór miał otrzymać tytuł Last Easter (Ostatnia Wielkanoc), jednak wytwórnia słusznie namówiła artystę na zmianę. Do świąt Bożego Narodzenia nawiązuje on bowiem tylko słowem "Christmas" w tytule, więc na dobrą sprawę mógłby nawiązywać do dowolnej pory roku i celebracji. Co więcej, jest to utwór o złamanym sercu, pełen żalu i smutku. Refren opowiada o miłości wyznanej w świąteczny dzień, która następnego dnia została odrzucona. Najbardziej świątecznym akcentem jest teledysk, który zawiera w sobie wiele symboli Bożego Narodzenia: choinka, śnieg, wspólne świętowanie, kolacja. W jednym z wywiadów George Michael przyznał, że piosenka odniosła tak ogromny sukces komercyjny, że mógłby już nigdy nie pracować. Utwór Last Christmas doczekał się licznych coverów. Ale żaden z nich nigdy nie przebił oryginału.
„Wszystko czego dziś chcę” Izabeli Trojanowskiej była feministycznym manifestem
Artystka nie miała pojęcia, że słowa jej piosenki to manifest wyzwolonej seksualnie kobiety, która szuka miłosnych uniesień
Izabela Trojanowska w 1980 roku pewnym krokiem weszła na opolską scenę. „Wszystko czego dziś chcę” śpiewała mocno, drapieżnie. Muzyka była rytmiczna, a tekst mówił o seksie, był żądaniem orgazmu. Jury zaniemówiło, publiczność biła brawo, a sama Izabela Trojanowska… nie wiedziała do końca, o czym właściwie śpiewa. „Śpiewająca aktoreczka” Po wielkim sukcesie piosenki „Tyle samo prawd, ile kłamstw” z 1979 roku Izabela Trojanowska została zaproszona na festiwal w Opolu, gdzie miała wystąpić z nowym utworem. Było pewne, że kompozytorem będzie Romuald Lipko, lider Budki Suflera. Muzyk wiedział już, jaki potencjał skrywa Izabela Trojanowska, dlatego z ogromnym zapałem podchodził do komponowania nowej piosenki. „Nie powiem, napracowałem się, ale mobilizowała mnie chęć powołania do życia nowego bytu” – mówił po latach Romuald Lipko na łamach „Angory”. Odważny tekst napisał Andrzej Mogielnicki, który początkowo nie był pozytywnie nastawiony do Izabeli Trojanowskiej. „Tak jak niechętnie zgodziłem się napisać coś dla śpiewającej aktoreczki, tak już pierwsze nagranie było dla mnie dużą niespodzianką” – wspominał w „Angorze”. Okazało się bowiem, że „śpiewająca aktoreczka” potrafi nie tylko czysto śpiewać, ale także odważnie interpretować tekst! A to dla tekściarza było zupełnie nową jakością. Czytaj także: „Józek, nie daruję Ci tej nocy”. Prawdziwa historia kultowej piosenki Bajmu View oEmbed on the source website Zakochany autor Piosenka „Wszystko czego dziś chcę” powstawała w Lublinie, w dość niecodziennych warunkach. Andrzej Mogielnicki był bowiem wtedy szaleńczo zakochany i razem ze swoją sympatią całymi dniami (i nocami) przesiadywał w pokoju w hotelu Unia. Romuald Lipko musiał więc co jakiś czas podchodzić pod hotelowe drzwi i pukać do wrót miłości. Te się jednak nie otwierały. Gdy kolejny fragment tekstu był gotowy, Andrzej Mogielnicki wysuwał go pod drzwiami i bez zbędnego komentarza wracał do swojej ukochanej. Ta stanie się wkrótce jego żoną, a utwór „Wszystko czego dziś chcę” – prawdziwym muzycznym hitem, który do dziś inspiruje młodych muzyków. Czytaj także: „Dziwny jest ten świat” Czesława Niemena był manifestem dla publiczności, kiczem dla krytyków Izabela Trojanowska, sesja, lata 90. XX wieku Izabela Trojanowska nie wiedziała, o czym śpiewa Nadszedł czas konkursu piosenki premierowej w Opolu. Izabela Trojanowska wyszła na scenę. Była ubrana w garnitur, miała mocny i ekstrawagancki makijaż. Jej ruchy były aroganckie, jakby igrała z całym światem. W niczym nie przypominała delikatnych piosenkarek. Co więcej, śpiewała o wyzwolonej kobiecie, która pragnie erotycznych uniesień, a nie statecznego życia, mieszkania i małego fiata. Festiwalowe jury było zszokowane. Właśnie został wyśpiewany przed nimi feministyczny manifest. Szok musiał najwyraźniej przerodzić się w zachwyt, ponieważ Izabela Trojanowska zdobyła wtedy jedną z głównych nagród. Po latach piosenkarka wielokrotnie wspominała, że nie miała pojęcia o tym, że słowa refrenu mówią o orgazmie: Wszystko, czego dziś chcę Pamiętaj o tym Polecieć chcę Tam i z powrotem Z ramion twych wprost do nieba, do nieba Wszystko, czego dziś chcę Pamiętaj o tym Dolecieć raz Tam i z powrotem Więcej mi nic nie trzeba, nie trzeba (...) „Andrzej, gdybym ja wiedziała, o czym jest ta piosenka, nigdy bym jej nie zaśpiewała” – miała powiedzieć Izabela Trojanowska Andrzejowi Mogielnickiemu. Być może to dobrze, że nie była w pełni świadoma wyśpiewywanych słów? Może to właśnie dlatego jej występ był tak hipnotyzujący, a piosenka do dziś nie traci na popularności. Tekst: Kamila Geodecka Czytaj także: Historia jednej piosenki: Psalm stojących w kolejce Krystyny Prońko był manifestem nadziei Izabela Trojanowska, sesja, 20.10.2003 rok
Historia jednej piosenki: „Małgośka” – Agnieszka Osiecka pierwszą wersję pisała na serwetce
Jedno jest pewne. To nie był maj! Piosenka „Małgośka” została napisana latem w Sopocie
W roku 1973 nie brakowało wielkich przebojów. Zadebiutowała pełna wdzięku Anna Jantar, od razu z wielkim przebojem „Najtrudniejszy pierwszy krok”, Tadeusz Woźniak śpiewał piękną balladę „Zegarmistrz światła”, a Stan Borys czarował awangardową „Jaskółką uwięzioną”. To był jeszcze czas adapterów „Bambino” i pocztówek dźwiękowych, na których można było też nagrać życzenia. Na przykład dla dziewczyny w trakcie zmysłowej piosenki Marie Laforet „Viens, viens”. Nie było płyt Marie Laforet, tak jak wielu innych zachodnich wokalistów, ale kupowało się robione przez prywaciarzy pocztówki dźwiękowe, ozdobione zdjęciem kwiatów albo pary w serduszku. Konkurencja była więc niemała, ale napisana przez Agnieszkę Osiecką i zaśpiewana przez Marylę Rodowicz „Małgośka” przebiła wszystko. Piosenka o dziewczynie, którą przed ślubem wystawił niewierny narzeczony, liryczna, a jednocześnie jakoś zawadiacka, śpiewana przez Rodowicz mocnym, drapieżnym chwilami głosem, trafiła od razu w serca słuchaczy. Małgośka tańcz i pij Jak można przeczytać w cyfrowym archiwum Polskiego Radia, w 1972 roku w Grand Hotelu, w Sopocie spotkały się Agnieszka Osiecka, Katarzyna Gaertner i Maryla Rodowicz. To były początki ich przyjaźni, ale wspaniała kompozytorka Katarzyna Gaertner mówiła potem w wywiadach, że z Marylą Rodowicz łączyło ją coś fantastycznego. Że to było połączenie dusz. A Agnieszka była wśród nich najważniejsza, najstarsza, najmądrzejsza. W każdym razie tego lata 1972 siedziały razem w kawiarni w Grand Hotelu, kompozytorce Katarzynie Gaertner przypomniał się kawałek melodii, który grał kataryniarz na warszawskiej Saskiej Kępie. W głowie zaczęła układać muzykę. Agnieszka Osiecka na serwetce pisze: „Małgośka, mówią mi, on niewart jednej łzy, oj, głupia, ty, głupia ty…”. Podobno najpiękniejsze wersy są wynikiem sopockiej dyskusji między twórczyniami piosenki: – „To był maj, pachniała Saska Kępa, szalonymi, zielonymi bzami” – mówi Osiecka. – Z tego przeboju nie będzie. Poza tym nie lubię pisać do żeńskich rymów. Trzeba to zmienić – odpowiada Gaertner. – Jak? – pyta Osiecka. – Trzeba skrócić. Na: „To był maj, pachniała Saska Kępa, szalonym, zielonym bzem” – stwierdza kompozytorka. Agnieszka Osiecka w rozmowach z Magdą Umer („Rozmowy o zmierzchu i o świcie”, 1997) wspominała, że po raz pierwszy „Małgośkę” napisała do muzyki swojego dobrego kolegi Mateusza Święcickiego – kompozytora i bardzo znanego dziennikarza radiowego (sama Osiecka też pracowała wtedy w Polskim Radio). Ale uznał, że jego melodia będzie za poważna do tych słów i wiersz wylądował w szufladzie. W początku lat 70. Osiecka i Rodowicz jeszcze nie rozumiały się tak dobrze, jak potem (ich idealny duet powstał wraz z takimi piosenkami jak m.in. „Sing, sing”, czy „Damą być”). Ale już ze sobą współpracowały. „Któregoś dnia przyszły do mnie Maryla z Kaśką Gaertner – wspomina Agnieszka Osiecka. – Maryla zaczęła myszkować, jak miała w zwyczaju. Wiedziała, że gorsze rzeczy trzymam na wierzchu, a lepsze mam schowane. I tak myszkując, znalazła słowa „Małgośki”, zachwyciła się nimi”. Pracowały jeszcze potem nad piosenką, ale zdaniem Agnieszki Osieckiej to, że „Małgośka” stała się aż takim przebojem, zawdzięcza Maryli Rodowicz i Katarzynie Gaertner. Nie wspomniała też, by była to piosenka o niej (więcej z Osieckiej miały późniejsze piosenki Maryli np. „Co się nażyłam, to się nażyłam”). Czytaj też: Historia jednej piosenki: „Niech żyje bal” – Maryla Rodowicz nie chciała pierwszej wersji tekstu Agnieszki Osieckiej Śpiewaj jak Mick Jagger Tak czy inaczej, to Katarzyna Gaertner wezwała Rodowicz na nagranie „Małgośki”. Piosenkarka mieszkała wtedy w Pradze, ze swoim narzeczonym, czeskim producentem muzycznym Frantiskiem Janeckiem. Katarzyna Gaertner bombardowała ją informacjami, nękała telefonami, że koniecznie ma się z nią skontaktować. „Technologia pracy była taka, – wspominała Maryla Rodowicz z okazji minirecitalu »40-stka Małgośki« – że zabierałam gitarę i jechałam do Kaśki, na warszawskie Koło. Tam najpierw ona przez pół dnia coś pichciła, smażyła – weźmy konfitury, potem było jedzenie i pod wieczór zasiadałyśmy do roboty. Ona przy fortepianie, ja z tą gitarą. Taki bliski kontakt twórcy z wykonawcą, godziny wspólnych przymiarek, to jest idealny układ. No i z tą „Małgośką” też tak było”. Nagrania piosenki dokonano w studio Polskiego Radia na Myśliwieckiej w Warszawie. Katarzyna Gaertner podczas sesji była niezadowolona. Wołała do Rodowicz: „Wyżej, wyżej!”. Rodowicz: „Wyżej nie mogę”. Na co Gaertner: „I o to chodzi!”. Zależało jej, by wydobyć z głosu Maryli charakterystyczną chrypkę, co zresztą się udało. Radziła jej też, by śpiewała „Jak Jagger”. „Kilka dni po tym jak piosenka znalazła się na antenie, spotkałam w telewizji kolegę z branży, wspominała Maryla Rodowicz. A ten mówi: „Jak ty to zrobiłaś, że tak zachrypiałaś?” Gdyby wiedział, że to miało być trochę na złość”. Singiel pt. „Małgośka, szkoda łez” ukazał się na płycie Maryli Rodowicz „Rok” w 1974 roku. Mały fiat, wielka gwiazda Ale publiczności został po raz pierwszy zaprezentowany wcześniej, na festiwalu w Sopocie w 1973 roku. Maryla Rodowicz wysiadała na estradzie z małego fiata – auta, czy raczej autka, o którym marzył wtedy chyba każdy, i śpiewała „Małgośka, tańcz i pij, a z niego sobie kpij”. To nagranie można zobaczyć na Youtubie, jest fantastyczne. W komentarzu ktoś napisał „Jak Pani piękna, Pani Marylo”. View Ediplayer on the source website Rodowicz wystąpiła w sukience projektu Rafała Olbińskiego (od 1981 na emigracji, najpierw w Paryżu, potem Nowym Jorku, gdzie zrobił wielką karierę jako malarz i plakacista). To była długa sukienka bez pleców, z najmodniejszym wówczas tzw. bananowym dołem i napisami „Małgośka”. A na bluzce było wielkie czerwone serce i oko, z którego płynęły łzy. Do dzisiaj wygląda nowocześnie. Maryli Rodowicz tamten występ nie kojarzy się jednak najlepiej: „Gdyby nie ten kostium (mam go do dzisiaj), wspominałabym ten festiwal jak najgorzej. Zerwałam z Franciszkiem, a w Sopocie występowałam z czeskimi gitarzystami, „jego” gitarzystami, którym w ramach zemsty kazał zepsuć mój występ. Więc gubili rytm, głupkowato się zachowywali, coś dogadywali. Pamiętam jednak aplauz publiczności. Piosenka się obroniła” – wspominała. „Gdy Maryla śpiewa Małgośkę, jestem w siódmym niebie” – powiedziała w jednej z rozmów Agnieszka Osiecka. Czytaj także: „Gdyby żyła, napiłybyśmy się winka” – Maryla Rodowicz o przyjaźni z Agnieszką Osiecką „Małgośka” niecenzuralna Daniela Olbrychskiego Po latach okazało się, że istnieje też wersja piosenki ze słowami Daniela Olbrychskiego. Były narzeczony Maryli Rodowicz opowiedział o tym w książce Beaty Biały „Osiecka. Tego o mnie nie wiecie” (W.A.B., 2020). „Bardzo lubiłem zmieniać słowa w »Małgośce« na niecenzuralne. Po słowach »to był maj« śpiewałem: »pachniała Gośce kępa« i dalej »Małgośka, d..y daj«… – wyznał Olbrychski. – Śpiewałem tę moją wersję »Małgośki« zazwyczaj, gdy jechaliśmy samochodem. No i z tego wszystkiego zdarzyło się Maryli na jednym z koncertów, na szczęście w Pradze, właśnie tak zaśpiewać: »Małgośka, d..y daj«” – wspominał. Podobno po tych słowach zawstydzeni gitarzyści szybko zeszli ze sceny. Rodowicz została sama i dopiero po chwili zorientowała się, co zaszło. „Uciekła za kulisy. Potem przez rok nie zaśpiewała tej piosenki” – opowiadał Daniel Olbrychski. Na szczęście jego wersja nie okazała się popularna. Niewielu wie, że piosenka znalazła się też w filmie Krzysztofa Kieślowskiego „Przejście podziemne” z 1974 roku. Ma też czeską wersję „Marketka”. W ubiegłym roku „Małgośka” zwyciężyła w plebiscycie słuchaczy na przebój 95-lecia Polskiego Radia, pokonała „Dziwny jest ten świat” Niemena i „Cień wielkiej góry” Budki Suflera. Pozostaje pytanie, dlaczego Małgośka jest Małgośką, a nie modną wtedy Anulą, Agatą, czy Moniką? Tego nie wiadomo do dzisiaj.