„Jestem pogodzona z życiem, ale boję się niedołęstwa”. Helena Norowicz o szczęściu, śmierci i światełku w oczach
Przez wiele lat była wziętą aktorką, a odkąd skończyła 80 lat, jest angażowana także jako modelka. Helena Norowicz, gwiazda najnowszego numeru VIVY!, opowiedziała ekipie VIVY.pl o tym, o czym marzy, czego się boi i jak czuje się w momencie życie, w którym jest. Przed naszą kamerą padło kilka pięknych i ważnych słów. Helena Norowicz o byciu szczęśliwą, bojaźni i śmierci Między zdjęciami na planie naszej sesji kamera VIVY.pl miała możliwość nagrać rozmowę z panią Heleną, która zdradziła nam między innymi, o czym marzy. „To jest taki paradoks, bo marzę o tym, że jeżeli już każdego czeka śmierć, to żebym nie cierpiała. Ja zawsze, gdy śmierć pukała do moich drzwi, mówiłam: poczekaj, poczekaj, jeszcze nie pora, jeszcze ci drzwi nie otworzę. Ale wiem, że w końcu nie będę już miała siły tych drzwi zamknąć”, podkreśliła modelka i aktorka. Dziś Helena Norowicz jest w świetnej formie i niemal każdego tygodnia bierze udział w coraz to nowych aktywnościach zawodowych. Daje jej to mnóstwo pozytywnej energii, którą stara się obdzielać innych. „Jestem szczęśliwa. Dla mnie to też znaczy, że jestem pogodzona z życiem. Przyjmuję to, co mi się udaje dobrze zrobić i tak samo jestem dla siebie wyrozumiała, jak coś mi nie wychodzi. Wtedy powtarzam sobie, że w tym wieku, to już inaczej nie może być”, mówi VIVIE.pl i dodaje, że niedawno skończyła 90 lat. SPRAWDŹ TEŻ: Dziś Jakub Józef Orliński jest na szczycie, jednak życie go nie oszczędzało. Gorzko mówi o początkach i spektakularnych porażkach. Tego nie wiedział nikt A czy czegoś się boi? „Boję się niedołęstwa. Boję się, że może przyjść taki moment, że nie będę mogła sama o sobie decydować, że będę nieporadna”, usłyszał nasz reporter Rafał Kowalski, który dopytał panią Helenę, czy myśli czasem o miłości do samej siebie. Miłości, która tak ważna jest w naszym życiu. „Nie wiem, czy siebie kocham. Ja siebie traktuję dosyć surowo. Nie rozpieszczam siebie. Ale wydaje mi się, że musimy być w stosunku do siebie wyrozumiali. Ale też starać się nie popełniać za dużo błędów”, mówi nam Helena Norowicz. „A kogo Pani widzi, gdy patrzy w lustro?”, zapytaliśmy na koniec. „Coraz to starszą kobietę. Mam nadzieję, że oczy są te, co zawsze, ale kiedyś były chyba takie bardziej dynamiczne”, powiedziała nam ulubienica czytelników. „A mi się wydaje, że to światełko dalej jest”, dodał nasz dziennikarz. Całą rozmowę z Heleną Norowicz zobaczysz i posłuchasz na górze strony. Jesteśmy też na YouTubie. View oEmbed on the source website
Helena Norowicz: lekarz zabronił jej używać telefonu komórkowego. To pokłosie skomplikowanej operacji
Ponad dekadę temu Helena Norowicz przeszła operację mózgu, której konsekwencje odczuwa do dziś. Aktorka i modelka otrzymała od lekarza specjalne zalecenia, w tym jedno takie, które może zaskakiwać. Okazuje się, że priorytetowym zakazem jest ten dotyczący używania telefonu komórkowego! Helena Norowicz o operacji mózgu i nieużywaniu komórki Gdy Helena Norowicz pracowała nad rolą w serialu „Wataha”, jej postać musiała mocno machać głową. Chwilę później aktorka doznała zawrotów głowy i zaburzeń równowagi. To wtedy prawdopodobnie doszło do uszkodzeń, które wymagały interwencji medyków. „Miałam wylew podczaszkowy. Natychmiast z ostrego dyżuru po zrobieniu tomografii trafiłam na stół operacyjny”, mówiła VIVIE! kilka lat temu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Helena Norowicz trzy razy wywinęła się śmierci: „Zawsze jak do mnie pukała, mówiłam: jeszcze Ci drzwi nie otworzę” Od tamtych wydarzeń minęło ponad 10 lat, ale konsekwencje wciąż ciągną się za ulubienicą widzów i czytelników. Podczas ostatniego spotkania z VIVĄ.pl, nasz reporter zauważył, że do kontaktu ze sobą pani Helena podaje numer coraz bardziej zapominanego dziś telefonu stacjonarnego. „Używam go na co dzień. Mam telefon komórkowy, ale bardzo rzadko z niego korzystam. Tylko w sytuacjach takich koniecznych”, powiedziała nam przed kamerą Helena Norowicz. Skąd taki wybór? Okazuje się, że modelce podyktował tak medyk. „To była decyzja lekarza, który kazał mi, żebym nie korzystała z komórki. Ona źle wpływa na moją dolegliwość. Miałam bardzo poważną operację mózgu. Mogłam być przez nią głucha, mogłam się nie ruszać. Do dziś mam w głowie trzy wklęsłe dziureczki. I telefon komórkowy może szkodzić – tak lekarz powiedział”, usłyszeliśmy podczas nagrania dla VIVY.pl. Całą rozmowę z panią Heleną znajdziesz na górze strony i na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
Helena Norowicz trzy razy wywinęła się śmierci: „Zawsze jak do mnie pukała, mówiłam: jeszcze Ci drzwi nie otworzę”
Jej 90. urodzinom towarzyszyły osobiste przemyślenia
Helena Norowicz skończyła niedawno 90 lat, a swoją energią mogłaby obdzielić kilka osób o połowę od siebie młodszych. Aktorka i modelka zdaje sobie jednak sprawę, że liczba w dowodzie nakłada na nią pewne ograniczenia. Jakie przemyślenia towarzyszyły jej okrągłym urodzinom? I dlaczego ma poczucie, że los podarował jej kolejne życia? Takich sytuacji było kilka… Helena Norowicz o groźnych wypadkach. Wtedy wywinęła się śmierci Podczas niedawnej sesji do VIVY! spotkaliśmy się z panią Heleną Norowicz, która opowiedziała nam przed kamerą o zdarzeniach, które zaczynały jej życia niejako od nowa. „Zawsze jak śmierć do mnie pukała, to mówiłam: poczekaj, poczekaj, jeszcze nie pora, jeszcze ci drzwi nie otworzę”, usłyszeliśmy przed kamerą VIVY.pl. Kiedy miały miejsce takie sytuacje? „Pierwszy raz, to gdy wracałam z Paryża samochodem i wysiadł mi cylinder w silniku. To była sytuacja, w której prowadziłam auto całą dobę, bo nie wolno było mi się zatrzymać. Jechałam wolno, ale jechałam. Gdybym zatrzymała silnik, zostałabym gdzieś w polu, na drodze czy na środku autostrady”, opowiadała nam Helena Norowicz. „Druga sytuacja też była taką, która mogła się źle skończyć. Drugi wypadek zaczął się od tego, że napełniałam na stacji bak paliwem. Było mi potrzebne, bo następnego dnia miałam pojechać na wieś. I nagle drodze do teatru, chwilę po zatankowaniu, a przejechałam może 10 czy 20 metrów, usłyszałam jakieś takie dziwne dźwięki. Wyszłam i zobaczyłam, że z auta wystają mi dwa paski. Nie wiedziałam, co się dzieje. Na szczęście obok przechodził jakiś pan, którego nawet teraz serdecznie pozdrawiam, bo wyświadczył mi dużą przysługę. To on mnie zapytał, czy bak, który leży na środku ulicy to nie mój. Groza, bo ten bak był pełen benzyny, a ja jechałam na spektakl i nie mogłam się spodziewać. Byłam przerażona, ale ten wspomniany człowiek obiecał, że wszystkiego dopilnuje. Rzeczywiście wezwał straż, która zutylizowała tę benzynę, aby było bezpiecznie”, zaznaczała aktorka i dodała coś jeszcze. „W międzyczasie zadzwoniłam do męża, opowiedziałam o tej sytuacji, i on pojechał na miejsce, ale ten miły mężczyzna zniknął jak kamfora. Nie było nawet okazji, żeby mu podziękować”, padło przed kamerą VIVY.pl. Nasz redaktor dopytał też o trzeci przypadek, w którym pani Helena uniknęła najgorszego. „Jechałam autem na wieś i włączając się do ruchu, wjechał inny kierowca. Uderzył we mnie tak mocno, że przekoziołkowałam, samochód obrócił się kołami do góry. Auto wpadło ze mną do rowu. A ja? Wyszłam cudem z tego bez szwanku”, opowiedziała. Helena Norowicz o swoim wieku. Za nią 90. urodziny Czternastego listopada modelka skończyła 90 lat. Czy był to dla niej wyjątkowy dzień? „Moim urodzinom towarzyszyły przemyślenia związane ze mną samą. Z życiem i tym, co mnie jeszcze dalej czeka”, powiedziała nam aktorka, a my dopytaliśmy, co konkretnie ma na myśli. Okazuje się, że zastanawiała się między innymi, czy czuje się szczęśliwa. „Myślę, że tak. Dla mnie to też znaczy, że jestem pogodzona z życiem. Przyjmuję to, co mi się udaje dobrze zrobić i tak samo jestem dla siebie wyrozumiała, jak coś mi nie wychodzi. Wtedy powtarzam sobie, że w tym wieku, to już inaczej nie może być”, usłyszeliśmy. Cały wywiad wideo znajdziesz na górze strony i na YouTubie. Czytaj też: Helena Norowicz i Marian Pysznik byli małżeństwem przez ponad 60 lat. Ich miłość przerwała śmierć View oEmbed on the source website
Skończyła 90 lat, nadal robi szpagat. Helena Norowicz w poruszających słowach o zbliżaniu się do kresu życia
"Wszystko, co przede mną, będzie marniejsze"
„W każdym wieku i do końca można żyć pełnią życia, zachować w sobie ciekawość świata, robić to, co sprawia nam przyjemność”, przytacza słowa Iris Apfel, ikony popkultury i mody. Modelka i aktorka Helena Norowicz o najpiękniejszych i najtrudniejszych chwilach w życiu w intymnej, niezwykle szczerej rozmowie z Aliną Mrowińską dla magazynu VIVA!, w 90. rocznicę swoich urodzin. Helena Norowicz w wyjątkowej rozmowie o przemijaniu. Wywiad VIVA! – Niedawno skończyła Pani 90 lat. Jak się Pani z tym czuje? Jak się zastanowię, brzmi to poważnie. A jak nie myślę, to tego nie ma (śmiech). A tak na serio, ostatnio wiek daje mi trochę do myślenia. Uświadamia mi, że wszystko, co przede mną, będzie marniejsze. Szybciej się męczę, czasem brakuje mi oddechu, kupię trochę warzyw, owoców i nagle czuję ich ciężar. Ponad dwa lata temu wszczepiono mi rozrusznik. Pojechałam do Krakowa na zdjęcia do niemieckiego horroru i drugiego dnia znalazłam się w szpitalu na kardiologii. Okazało się, że stawało mi serce, na sekundy przestawało bić. – I to był ten moment, kiedy starość do Pani przyszła? Można tak powiedzieć, bo do tamtego zdarzenia czas upływał, ale ja go nie zauważałam. Długo miałam wrażenie, że starość jest i jej nie ma, bo ona w niczym mi nie przeszkadzała. Miałam dużo szczęścia, że w wieku 80 lat, kiedy człowiek na ogół jest już wykluczony z aktywności zawodowej, do mnie przyszła propozycja pracy w modelingu. I wcale o to nie zabiegałam. Szczęśliwe zrządzenie losu, które bardzo mi pomogło długo nie zauważać starości. W moim życiu wiele razy coś dobrego przychodziło do mnie zupełnie nieoczekiwanie. Miałam zostać nauczycielką wychowania fizycznego, a los tak wszystkim pokierował, że przegapiłam egzaminy do Akademii Wychowania Fizycznego. Kiedy przyszło zawiadomienie o terminie egzaminów, akurat byłam na spartakiadzie młodzieży we Wrocławiu. Wróciłam do domu i okazało się, że egzaminy już się odbyły pięć dni temu. A potem wszystko tak się ułożyło, że ośmieliłam się zdawać do łódzkiej szkoły teatralnej. Udało się, a to było moje wielkie, ciche marzenie od lat. Nie odważyłam się nawet mówić o nim głośno. Wracając do moich okrągłych urodzin, to zdaję sobie sprawę, że jestem już na ostatnim etapie życia. Wiem, że w każdej chwili może mi stanąć serce albo potrąci mnie samochód, albo coś jeszcze się zdarzy i wszystko się skończy. Na co dzień staram się o tym nie myśleć, nie przeżywać. Nie czuję się ani wystraszona, ani zgnębiona swoim wiekiem. Mam tylko nadzieję, że nie stanę się niesamodzielna, zdana na pomoc innych ludzi. – Godzi się Pani z przemijaniem? Tak, bo bunt nic tu nie da. Traktuję to jak oczywistość. Nie zatrzymam czasu. Wszyscy jesteśmy skazani na przemijanie. Ja tylko mogę próbować zapewnić sobie aktywne przemijanie. Staram się dużo chodzić, każdego dnia rozciągam się, nadal robię szpagat, chociaż mostka już nie zrobię. Byłam niedawno na 13. urodzinach Vitkaca i z przyjemnością patrzyłam na pokaz akrobatyczny, który odbywał się podczas całej uroczystości. Przypomniało mi się moje pierwsze spotkanie z cyrkiem, już po wojnie w Koszalinie, miałam wtedy 13 lat. Ileż od tamtego czasu się wydarzyło… [...] SPRAWDŹ TEŻ: Dziś Jakub Józef Orliński jest na szczycie, jednak życie go nie oszczędzało. Gorzko mówi o początkach i spektakularnych porażkach. Tego nie wiedział nikt Cały wywiad w nowej VIVIE! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce dostępny od czwartku, 27 marca 2025 roku.
Helena Norowicz mówi szczerze o przemijaniu. „Starość się Panu Bogu nie udała. Nie dostrzegam żadnych jej dobrych stron”
Poruszyła też temat świadomej bezdzietności
Niezwykła aktorka, zjawiskowa kobieta, od której można czerpać wiedzę i mądrość życiową. Helena Norowicz udzieliła nowego wywiadu, w którym opowiedziała nie tylko o swoich doświadczeniach. Artystka przyznaje wprost: „Starość się Panu Bogu nie udała. Nie dostrzegam żadnych jej dobrych stron”. Otworzyła się także na temat świadomej bezdzietności. Dlaczego przyrzekła sobie, że nigdy nie zostanie matką? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 22.09.2024 r.] Helena Norowicz szczerze o starzeniu się W listopadzie Helena Norowicz będzie świętowała swoje 90. urodziny. Nie zamierza ich obchodzić w szczególny sposób. Jeśli nie uda się jej spędzić czasu z przyjaciółmi, nie ukrywa, że odpuści jakiekolwiek świętowanie. Aktorka przyznaje, że ma coraz większą świadomość upływającego czasu. „Mam świadomość, że czas upływa i to, co przede mną, wcale nie jest takie atrakcyjne. Coraz częściej brakuje mi sił. A będzie coraz gorzej”, wyznała w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. Nie obrusza się, gdy ktoś podkreśla jej wiek. „Przecież nie będę udawała 40-latki. Nikt nie dałby się na to nabrać. W listopadzie skończę 90 lat. I uważam, że sam fakt, że w tym wieku jeszcze się ruszam, to powód do dumy”, zaznaczała. A następnie dodała, że starość to kolejny naturalny etap życia, który czeka na każdego z nas. Jednak artystka nie dostrzega jego zalet. „Ale sporo prawdy jest w tym, że starość się Panu Bogu nie udała. Nie dostrzegam żadnych jej dobrych stron. […] Człowiek robi się wolniejszy, umysł gorzej pracuje, włosy siwieją, na twarzy pojawiają się zmarszczki, nie jest się już tak atrakcyjnym, jak było się kiedyś. Co w tym pozytywnego? Z czego tu się cieszyć?”, opowiadała Michałowi Misiorkowi. Gdybym to ona odpowiadała za stworzenie ludzi, jest pewna, że zorganizowałaby to zupełnie inaczej. Po ukończeniu pięćdziesiątego roku życia nikt by się nie starzał. „Bo jak przekroczy się już tę granicę, to z roku na rok zaczyna być coraz gorzej”, wyjaśnia. Czytaj też: Po pierwszym spotkaniu podarował jej pudełeczko z brylantami. Dziś nie wyobrażają sobie życia bez siebie Helena Norowicz jest w świetnej formie, zaraża wszystkich optymizmem i humorem. Z uśmiechem wita każdy dzień. Dla wielu jest wzorem i inspiracją, by nie zamykać się na nic, przyjmować życie z jego wszystkimi blaskami oraz cieniami. Udowadnia, że na nic nigdy nie jest za późno. Sama z sentymentem patrzy wstecz i wraca pamięcią do czasów młodości. Czasami nagle stają jej przed oczami jakieś obrazy, pojawia się refleksja, doznanie. „Ale to nie tak, że tęsknię za młodością. Czasem po prostu nie chciałabym mieć na twarzy tych wszystkich cieni, bruzd i zmarszczek. […] Chyba dopóki mogę, wolę skupiać się na tym, co tu i teraz. Ale, oczywiście, mam wiele wspomnień. I pięknych, i smutnych, i byle jakich”, zaznacza w Plejadzie. Nigdy nie zdecydowała się na korzystanie z chirurgii plastycznej czy dermatologii estetycznej. Helena Norowicz ceni sobie naturalność, akceptuje w pełni swój wygląd i patrząc w lustro, widzi siebie taką, jaką jest. Botoks i inne zmiany nie wpłyną na zmianę jej życia. „Pomyślałam wtedy, że wolę mieć własne zmarszczki niż jakieś chemiczne. I mimo że wielokrotnie byłam namawiana na różne zabiegi czy operacje, nigdy z nich nie skorzystałam”, dodawała. Helena Norowicz przyrzekła sobie, że nigdy nie będzie mieć dzieci Ogromny wpływ na jej życie miał wpływ wojennych doświadczeń. Jako mała dziewczynka widziała przerażające obrazy, które powracały do niej po latach. Później obiecała sobie, że nigdy nie zostanie matką, nie poczuła instynktu macierzyńskiego, choć jak przyznaje bardzo lubi dzieci. „Bałam się, że jako matka będę zadręczała moje dziecko tym, czy jest ono szczęśliwe, że będę panicznie bała się o jego stan psychiczny. Nie byłam pewna, czy byłabym w stanie zapewnić mu dobre życie. W związku z tym uważałam, że lepiej, żebym dziecka nie miała”, podkreślała. Nigdy nie żałowała swojej decyzji. W dalszej części wywiadu Helena Norowicz wspomniała też o tym, co ją determinowało do tego, by związać przyszłość ze światem artystycznym. Nie sława, nie kariera i sukces. Zależało jej na tym, by występować w teatrze i tak też się stało. Pojawiała się deskach Teatru Studio u Józefa Szajny. Jeździła ze spektaklami po całym świecie: Stanach Zjednoczonych, Australii, Izraelu. Chłonęła wszystko całą sobą. Choć nie zabiegała o popularność, ona sama do niej przyszła, gdy Helena Norowicz skończyła 80 lat. Została modelką. Brakowało jej teatru i sceny. Wydawało się jej, że zawodowo nic ciekawego jej już nie spotka. Będąc na emeryturze chciała podjąć się nowego wyzwania. „Nie jest to popularność, która zaspokaja moją próżność, tylko taka, która niesie ze sobą pozytywny przekaz i może oddziaływać na innych. [...] Miałam na koncie epizody filmowe, robiono mi fotosy podczas premier teatralnych, więc miałam jakieś doświadczenie w pracy przed aparatem i kamerą. Stwierdziłam, że dam radę”, wyznała Michałowi Misiorkowi. Czytaj też: Helena Norowicz na emeryturze została modelką. Udowadnia, że w każdym wieku można spełniać marzenia. Oto jej historia Jedna kampania dla modowego brandu zmieniła jej całe życie. "Myślałam, że współpraca z Bohoboco to jednorazowa przygoda. Nie przypuszczałam, że zainteresują się mną media i zacznę dostawać kolejne propozycje – zarówno aktorskie, jak i modelingowe. Trzeba przyznać, że dopisało mi szczęście. Jestem dowodem na to, że nie warto zamykać się na nowe i rezygnować z szans, które przynosi nam los", zwierzała się. Dziś Helena Norowicz nie ma zamiaru się zatrzymywać. Jest inspiracją dla innych kobiet. Na horyzoncie pojawiają się kolejne propozycje. Artystka niedawno nagrała piosenkę Czas nie istnieje. Co dalej? „Na ciekawe, wartościowe projekty jestem jak najbardziej otwarta. I proszę Boga, żeby jak najwięcej ich zdarzało się w moim życiu”, przyznaje w Plejadzie. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Źródło: Plejada.pl, wywiad Michała Misiorka
Helena Norowicz na emeryturze została modelką. Udowadnia, że w każdym wieku można spełniać marzenia. Oto jej historia
„Upływ czasu jest jednak bezwzględny, ale wiara w to, że póki można, trzeba dawać siebie i brać”, wyznała
Chociaż przez całe życie związana była z kamerami jako aktorka, modelką została dopiero na emeryturze. Nie miała pojęcia, że pozowanie sprawi jej taką przyjemność. Teraz, czerpie z tego radość i może spełniać się w nowej roli. Jej uroda zachwyca nawet największych projektantów. Udowadnia, że wiek nie ma znaczenia, jeśli chodzi o spełnianie marzeń. Jak wygląda obecnie życie Heleny Norowicz? Kim jest Helena Norowicz? Helena Norowicz grała w teatrze przez blisko 50 lat. Jak się okazało, przejście na emeryturę nie oznaczało końca jej kariery. To był dopiero początek. Gdy skończyła 80-lat zrozumiała, że największą przyjemność sprawia jej pozowanie do zdjęć. Pierwsze fotografie, dzięki którym odkryła swoje nowe hobby, zrobiła jej aktorka, Aleksandra Popławska. Gdy zamieściła je w internecie, ludzie dostrzegli potencjał w Pani Helenie. „Okazało się, że Helena ma ogromny potencjał i talent”, mówiła Aleksandra Popławska. Wszystko zaczęło się od produkcji „Ederly”. „Na planie poznałam Helenę. Wiedziałam, że kiedyś, dawno temu była aktorką Teatru Studio i wszystko w niej krzyczało: fotografuj mnie. Zrobiłam jej sporo zdjęć, wrzuciłam je w media społecznościowe. Okazało się, że Helena ma ogromny potencjał i talent, którego wcześniej nie odkryła i sam ją zaskoczył, bo została modelką w wieku około 80 lat”, dodawała. Helena Norowicz — kariera Zaczęła pracować jako modelka – seniorka dla jednej z firm odzieżowych. Później zaczęła brać udział w pokazach mody oraz w licznych sesjach zdjęciowych. Te projekty sprawiły, że o Helenie Norowicz usłyszała cała Polska. Takiej popularności nie dały jej nawet filmy czy spektakle, w których wcześniej występowała. Przypomnijmy, że zagrała między innymi w: „Magnezji”, „Człowieku z magicznym pudełkiem” czy „Dekalogu”. „Nie mam żalu, że usłyszano o mnie tak późno. Szczęście widocznie czekało na mnie za długo, ale w końcu przyszło. Ta decyzja przywróciła mi energię i nawet jakąś fantazję”, wyjaśnia. Artystka przez 48 lat była związana z Teatrem Klasycznym w Warszawie, który później zmienił nazwę na Teatr Studio. Helena Norowicz wystąpiła w blisko 50 sztukach. Co więcej, udział w wielu sesjach sprawił, że twórcy filmowi coraz chętniej zaczęli angażować ją do nowych projektów, takich jak: film „Boże ciało”, który później otrzymał nominację do Oscara. „Helena była bardzo odważna […] Jej obecne wcielenie jest niezwykłym zjawiskiem. Helena nie stara się zakrywać w tej starości, przeciwnie eksponuje ją białymi włosami i twarzą, której pozwala na dostęp czasu. To jest odwaga i miło mi myśleć o tym, że to jest odwaga aktorska. Właśnie w tej starości czujemy się kobietami”, wyznała Irena Jun. „Nie chciałam odchodzić na emeryturę, ale reżyser powiedział: »Są młodzi, pokończyli szkoły, a ty już swoje zrobiłaś«. Wydawało mi się, że jeszcze nie zrobiłam, ale jak reżyser tak uważa, to trudno”, dodawała Helena Norowicz. „Ciągle za mało jest aktywizowania starszych osób do społeczeństwa. Ludzie przechodzą na emeryturę i jeśli nie mają jakiegoś hobby czy dodatkowego zajęcia, to szybciej się starzeją. Sama Helena mówi, że jak nie ma nic do roboty, to czuje, że opada z sił. A jak tylko zadzwoni telefon z jakąś propozycją, to dostaje skrzydeł”, stwierdziła Aleksandra Popławska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Helena Norowicz i Marian Pysznik byli małżeństwem przez ponad 60 lat Co ciekawe, z okazji swoich 88. urodzin wystąpiła w specjalnej sesji zdjęciowej, która została zorganizowana przez uczniów technikum fotograficznego w Warszawie. Młodzi ludzie podkreślali, że jest to dla nich niezwykłe doświadczenie, ponieważ nie mieli wcześniej okazji pracować z modelką-seniorką. „Pani Helena jest mocno awangardową postacią, pokazuje, że pomimo takiego wieku można dalej pracować”, wyjaśniał jeden z uczniów. „Upływ czasu jest jednak bezwzględny, ale wiara w to, że póki można, trzeba dawać siebie i brać. To podstawa naszego istnienia”, wyjaśniała Helena Norowicz. Fotografka Olga Majrowska stwierdziła, że lepiej pracuje jej się z seniorami niż młodszymi osobami. Dlaczego? „Kiedy pojawia się starsza osoba na planie, mówimy o wieku 70-80 lat, to pracuje się ciekawiej. Taki człowiek jest wyzwaniem. Za nim stoi historia i to jest w przypadku fotografa kręcące […] Helena taka właśnie jest. To przepiękna kobieta, a to piękno to nie jest tylko piękno fizyczne, ale piękno wynikające ze świadomości wieku, tego, co się przechodzi. Ona była otwarta, jest niesamowicie doświadczona i ma niesamowite poczucie humoru, to powoduje, że te wszystkie, wydawałoby się bariery wiekowe, przestają istnieć”, słyszymy w programie „Uwaga”. Helena Norowicz o śmierci męża Przypomnijmy, że mężem Heleny Norowicz był aktor i reżyser telewizyjny Marian Pysznik. Razem spędzili 64 lata. Niestety, jej ukochany odszedł trzy lata temu. „Samotność jest czymś dotkliwym. Dlatego ogromnym wsparciem dla mnie jest to, że przychodzą ludzie, rozmawiają ze mną i zapraszają na sesje”, mówiła artystka. Jak wygląda życie Heleny Norowicz obecnie? Modelka wciąż bierze udział w licznych sesjach zdjęciowych, a czasem i pokazach mody. Stała się muzą dla wielu projektantów. Dziś kończy 89 lat i ma się doskonale. Jej uroda wciąż zachwyca, a ona angażowana jest do kolejnych kontaktów. Nie zwalnia tempa. Czyżby była jedną z tych osób, które odnalazły przepis na wieczną młodość? Pani Helenie Norowicz życzymy dalszego samorozwoju oraz wszystkiego, co najlepsze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Helena Norowicz: „Tak to już jest i kiedyś przychodzi ten końcowy etap”
Helena Norowicz i Marian Pysznik byli małżeństwem przez ponad 60 lat. Ich miłość przerwała śmierć
Ich relacja była przykładem na to, że prawdziwa miłość przetrwa wszystko
Przez ponad sześćdziesiąt lat tworzyli zgodne małżeństwo. „Miłość nie ma definicji. Dla niej warto żyć. Miłości nie da się zdefiniować. Kochać, wybaczać, starać się rozumieć”, mówili kilka lat temu w rozmowie z Interią. Helena Norowicz pożegnała swojego ukochanego męża, Mariana Pysznika, cztery lata temu. Aktor i reżyser zmarł 20 lutego 2020 roku. Miał 88 lat… [Ostatnia aktualizacja na VIVA.pl: 14.11.2024 rok]. Historia miłości Heleny Norowicz i Mariana Pysznika. Groziło im rozstanie Poznali się na studiach. Uczęszczali do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi. Cztery lata temu obchodzili 60. rocznicę ślubu. Helena Norowicz i Marian Pysznik byli przykładem na to, że prawdziwa miłość przetrwa wszystko. „Z moim mężem poznaliśmy się jeszcze w szkole teatralnej w Łodzi. Bardzo się różnimy, ale mamy dużą dozę wzajemnej tolerancji i akceptacji”, mówiła w rozmowie z VIVĄ! Helena Norowicz pod koniec 2019 roku. Jak wspominali swoje pierwsze spotkanie? „Helena, wtedy jeszcze koleżanka, na początku w ogóle mnie nie zauważała. Na naszym roku studiowały zaledwie cztery dziewczyny, a że ona była wśród nich najśliczniejsza, to mogła przebierać w chłopakach jak w ulęgałkach. Nie miałem wątpliwości, że żadna inna się do niej nie umywa. A później okazało się, że jest również mądra i pracowita. Prymuska”, wspominał Marian Pysznik w rozmowie z Pani. Nie każdy wiedział, że para przeżywała poważny kryzys. Byli o krok od rozstania. Rozważyli jednak jego cenę i postanowili regenerować miłość. „Przechodziliśmy przez różne momenty, było rozdrażnienie, zwątpienie. Przez lata nauczyliśmy się dostrzegać własne mankamenty, nie tylko tej drugiej strony. Jesteśmy razem już ponad 60 lat. Możemy na siebie liczyć w każdej sytuacji. Samotność, szczególnie w starszym wieku, jest czymś bardzo dotkliwym”, wyznała gwiazda w rozmowie z Aliną Mrowińską dla VIVY! Czytaj także: Helena Norowicz na emeryturze została modelką. Udowadnia, że w każdym wieku można spełniać marzenia. Oto jej historia Helena Norowicz i Marian Pysznik: sekret ich długiej relacji Mąż Heleny Norowicz w jednym z wywiadów wspominał, że o ile gorące uczucie z czasem wygasa, to zaangażowanie pozostaje. „Żeby wytrwać ze sobą tyle lat, potrzeba mądrości, i muszę przyznać, że większość tej mądrości jest tutaj po stronie kobiety. Żona potrafiła zrozumieć mnie, bardziej prymitywnego, i miała sporo tolerancji dla wyskoków zapaleńca”, mówił aktor w wywiadzie dla Pani. „Miłość przechodzi wiele faz. Jesteśmy w tej, kiedy najważniejsza jest potrzeba bycia razem i troszczenia się o siebie. Określiliśmy zasady: jeśli któreś stwierdzi, że razem nam nie po drodze, ma jasno powiedzieć o tym drugiemu”, wspominali w Well. Helena Norowicz w poruszających słowach z magazynem Pani wyznała, że przez lata małżeństwa zrozumiała, że między kobietą a mężczyzną jest ogromna różnica. W związku najważniejsze jest wzajemne wsparcie i zrozumienie. „Dlatego nie ma sensu kogoś zmieniać. Trzeba zaakceptować go takim, jaki jest, albo z takiej relacji zrezygnować. Pokochać albo rzucić. Ja pokochałam i dalej kocham”, mówiła Helena Norowicz. Z kolei w rozmowie z VIVĄ! na pytanie o to, co jest najważniejsze z jej perspektywy, odpowiedziała: „Robić to, co się lubi. Kochać i być kochanym”. Czytaj także: Helena Norowicz mówi szczerze o przemijaniu. „Starość się Panu Bogu nie udała. Nie dostrzegam żadnych jej dobrych stron”
Helena Norowicz: „Tak to już jest i kiedyś przychodzi ten końcowy etap”
Polska aktorka i modelka w szczerej rozmowie o tym, że wiek to tylko liczba
Ona udowadnia, że wiek to tylko liczba. Helena Norowicz w 2019 roku udzieliła wywiadu Alinie Mrowińskiej dla magazynu VIVA!, w którym szczerze opowiedziała o zmianach w swoim życiu, karierze modelki, przemijaniu i o tym, dlaczego przypadek pełni w jej życiu ważną rolę. Zapraszamy do lektury! Pół roku temu skończyła Pani 84 lata. Czuje Pani swój wiek? Jeszcze dwa lata temu nie czułam, ale niestety, nie tak dawno przydarzyły mi się bardzo nieprzyjemne historie. Złamałam nogę, a wcześniej miałam wylew podczaszkowy. Natychmiast z ostrego dyżuru po zrobieniu tomografii trafiłam na stół operacyjny. Proszę zobaczyć, włosy zakrywają, ale mam tu dwa duże wgłębienia w czaszce. To zresztą była zabawna historia, kiedy golili mi głowę, prosiłam, żeby zostawili trochę włosów, bo grałam wtedy w Teatrze Syrena w „Dogville”. Wylew wydarzył się nagle? Nie, pewnie mogłam wcześniej pójść do lekarza, tylko nie zdawałam sobie sprawy, że coś złego się dzieje. Operację miałam 1 kwietnia, a na początku lutego byłam w Bieszczadach na zdjęciach do „Watahy”. Przyjechałam późno, o czwartej w nocy poszłam spać, a już o szóstej musiałam być na planie. Grałam chorą na alzheimera, fizycznie strasznie zmaltretowaną, więc im gorzej wyglądałam, tym było lepiej dla roli. W końcowej scenie moja bohaterka prawie siada na łóżku i dramatycznie potrząsa swoją córką, bo wydaje jej się, że to rywalka, której kiedyś zabrała męża. Reżyser mówił: „Dobrze, niech te włosy tak fruwają, mocniej głową, mocniej”. Powtarzałam chyba z kilkanaście razy. I myślę, że wtedy nastąpiły jakieś pęknięcia naczynek, które doprowadziły do wylewu. Miałam zawroty głowy, czasem problemy z poczuciem równowagi, które kładłam na karb zmęczenia. Pewnego dnia poszliśmy z mężem na spacer, w jakimś momencie wyprzedziłam go, wróciliśmy do domu, a on od razu mówi: „Dzwonię po pogotowie, nie podoba mi się, jak ty chodzisz”. Jeszcze tego samego dnia byłam operowana. Jak się Pani czuła po operacji? Operował mnie Kamil Krystkiewicz, młody, utalentowany lekarz, któremu zawdzięczam moją sprawność. Nie miałam żadnego niedowładu, szybko dochodziłam do siebie. A kilka miesięcy później złamałam nogę. To długa, przykra historia. Lato zawsze spędzamy z mężem na działce niedaleko Żyrardowa. Którejś nocy zaczęli się do nas dobijać dwaj młodzi ludzie, chyba po dopalaczach. Krzyczeli, że chcą chleba. Mąż wyszedł na werandę i powiedział, że nie mamy chleba. Byliśmy już spakowani do wyjazdu rano do Warszawy, bo miałam następnego dnia zdjęcia. Wyobrażam sobie Państwa przerażenie. Nie odchodzili, mąż wyciągnął pistolet gazowy i zagroził, że jeśli się nie uspokoją, będzie go musiał użyć. Odeszli, ale za chwilę wrócili i zaczęli walić kamieniami w okna werandy. Wszystkie rozwalili. Siedziałam w pokoju i cała się trzęsłam z nerwów. Wezwaliśmy policję. Następnego dnia sama pojechałam do Warszawy, a mąż porządkował dom. Dzień był upalny, miałam takie trochę za duże sandałki, a w obu rękach torby z rzeczami. I wysiadając z pociągu, zaczepiłam o peron. Runęłam z ogromną siłą, ból okropny. Ktoś mi pomógł wstać, jakoś doszłam do taksówki i już z domu zadzwoniłam po pogotowie. Kilka godzin czekałam na SOR-ze zanim się mną zajęli. Kolano strasznie spuchło. Włożyli mi nogę w gips od palców stopy aż do pachwiny. I wypisali do domu. Do łazienki przemieszczałam się na pupie z nogą w pionie. Przydało się moje wygimnastykowanie. To był dla mnie trudny czas. Dotarło do mnie, że jednak mam swoje lata. Za osiem tygodni miałam grać w Teatrze Polonia w „Chłopcach” Grochowiaka. Uprosiłam lekarzy, żeby mi zdjęli gips nie po sześciu, ale po pięciu tygodniach (śmiech). Tęskni Pani za sobą młodą? Oczywiście, że tak. Im człowiek starszy, tym częściej wraca do dawnych lat. Nagle ni stąd, ni zowąd staje mi przed oczami jakiś obraz, pojawia się refleksja, doznanie. Cudowny czas, kiedy grałam w Teatrze Studio u Józefa Szajny. Jeździliśmy ze spektaklami po całym świecie: Stany Zjednoczone, Australia, Izrael. Chłonęłam wszystkie cuda. Ja, dziecko, które przed wojną mieszkało w leśniczówce dziadka na Litwie, gdzie wszystko było w zasięgu kilku kilometrów. Szkoła, kościół, tory kolejowe, domy koleżanek. Piekliśmy codziennie chleb, pamiętam jeszcze jego smak. Mieliśmy 40 hektarów ziemi, własny las, nowy dom. Uchodziliśmy za kułaków. Byliśmy na liście do wywózki na Sybir. Uratowała nas inwazja Niemców na Związek Radziecki. W 1946 roku rodzice zdecydowali się wyjechać z piątką córek do Polski. Przed Bożym Narodzeniem musieliśmy opuścić nasz dom. Wiedzieliśmy, że jedziemy w nieznane i że nigdy tu nie wrócimy… Jechaliśmy w bydlęcym wagonie przez trzy miesiące. Po przekroczeniu granicy z Polską na każdym dworcu czekali na nas ludzie z Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z chlebem, zupami, konserwami. Dotarliśmy do Koszalina i tam poszłam do szkoły. Kilka razy w Pani życiu ogromną rolę odegrał przypadek, jak wtedy kiedy spóźniła się Pani na egzamin na AWF. Dziś mówię, że to jeden z najszczęśliwszy przypadków w moim życiu. Kiedy przyszło zawiadomienie o egzaminach, akurat byłam na spartakiadzie młodzieży we Wrocławiu. Sport zawsze był mi bardzo bliski, biegałam, grałam w siatkówkę. Wróciłam do domu, mama daje mi list i czytam, że egzamin na AWF odbył się tydzień temu (śmiech). Pojechałam na rok do siostry do Wrocławia. Zaczęłam chodzić do teatru. I kiedyś w holu zobaczyłam informację o naborze do szkoły teatralnej w Łodzi. To zawsze było moje ciche marzenie. Pamiętam, jak oglądałam w kolorowych pismach zdjęcia Grety Garbo, Marleny Dietrich, takich pięknych, wspaniałych i bałam się, że się do tego nie nadaję. Dostała się Pani za pierwszym razem. Jechałam tramwajem na wstępne przesłuchania do Teatru Polskiego we Wrocławiu. Nosiłam wtedy gruby warkocz do pupy. Siedziałam skupiona, lekko zdenerwowana, na nic nie zwracałam uwagi. A tym samym tramwajem jechała pani prorektor Janina Mieczyńska, wspaniała tancerka, która była w komisji. Uśmiechnęła się, kiedy weszłam na egzamin i powiedziała: „A ja cię cały czas obserwowałam, pomyślałam, że takie dziewczyny powinny zdawać do szkoły teatralnej”. Znowu przypadek. To bardziej przypadek czy przeznaczenie w naszym życiu? Wierzę, że przypadki miały nas spotkać. Że gdzieś tam jakaś siła wyższa o tym zadecydowała. Pewnie Bóg nie ma czasu, żeby każdemu określać jego los, ale… Kiedyś, byłam jeszcze na studiach, przyśniły mi się dwie wielkie aktorki – Irena Solska i Stanisława Wysocka. Wzięły mnie za rękę, narysowały na dłoni taki malutki kwadracik i powiedziały: „Kiedyś przybędziesz do Warszawy” (śmiech). I tak się stało. Ma Pani prorocze sny? Nie, tylko ten jeden. Nie tak dawno przyśniła mi się zabawna historia. Byłam w domu na wsi, zaprosiłam kolegów. I przyszedł taki okrąglutki, malutki człowieczek, którego nie znałam. Zdziwiła mnie trochę jego obecność, spytałam: „Przepraszam, ale czy my się znamy?”. A on tak patrzy na mnie uważnie i mówi: „Co, nie poznajesz mnie? Czy mam się rozebrać?”. No kompletnie nie mogę tego z nikim skojarzyć (śmiech). A wracając do przypadku albo przeznaczenia, to propozycja od Bohoboco też była nieoczekiwana. Absolutnie. Zaczęło się od Oli Popławskiej, z którą grałam w filmie „Ederly” Piotra Dumały. Chciała przygotować jakąś sztukę teatralną i zapytała mnie o zdjęcia. Żadnych aktualnych nie miałam. Ola sama mi zrobiła i powiesiła na swojej stronie internetowej. I odezwało się Bohoboco. Moda zawsze była mi bliska. W czasach młodości nic ciekawego w sklepach nie było, dlatego namiętnie chodziłam na ciuchy. Miałam fantastycznego krawca w teatrze. Raz kupiłam dwie kurtki – skórzaną srebrną i czarną zamszową, poprułam i pan Miecio zrobił mi płaszcz maksi. Wspaniałą skórzaną bananową spódnicę też miałam z dwóch przerobionych. Na początku lat 70. pojechaliśmy z teatrem Szajny do Paryża. Nosiłam traperską spódnicę z irchy. Usiadłyśmy z koleżanką na schodach do Bazyliki Sacré-Coeur i podeszła do nas jakaś dziewczyna, zapytała, skąd jesteśmy i skąd mam taką piękną spódnicę. Mówię, że z Polski. A ona: „To takie rzeczy są w Polsce?”. Ja na to: „W każdym sklepie” (śmiech). Przywoziła Pani piękne rzeczy? To było poza moimi możliwościami finansowymi. Miałam osiem dolarów dziennej diety. Mogłam się tylko napatrzeć. Pamiętam, jak w latach 60. przez miesiąc byłam w Londynie, chodziłyśmy z kuzynką po ulicach i podziwiałyśmy przepiękne wystawy. A kiedy była Pani małą dziewczynką, strój był dla Pani ważny? Zawsze wiosną ubierałyśmy się z koleżankami w spódniczki z paproci. Miałyśmy z tym świetną zabawę. Wtedy nie zwracałam specjalnej uwagi na ubranie. Zastanawiam się, kiedy to się zaczęło… Chyba u siostry we Wrocławiu. Zobaczyłam piękną sukienkę w filmie „Czerwone i czarne”. Rozkloszowaną, na halce, z tafty. Na drugi dzień kupiłam atłasową podszewkę i krawcowa uszyła mi podobną. Nigdy nie lubiłam się ubierać jak wszyscy, nie podążałam za trendami. Sama dla siebie byłam projektantką i stylistką. Wie pani, że do dziś mam w szafie sporo rzeczy z tamtych czasów. A najstarsza rzecz? Dżinsy, które kupiłam ponad 40 lat temu i nadal w nich chodzę. Może odrobineczkę są przyciasne. Wtedy w talii miałam 58 centymetrów, dziś 64. Skórzana kamizelka też ma około 40 lat i bardzo ją lubię. Jakie ubranie najlepiej Panią określa? Skórzane spodnie, mam kilka par. Zdecydowanie jestem bardziej spodniowa niż sukienkowa. Latem uwielbiam ubrania z lnu, bawełny. Luźne spodnie, podkoszulki, w których mogę spokojnie chodzić po lesie, pielić grządki w ogródku, nosić ziemię i przesadzać rośliny. A jak Pani o siebie dba? Nie robię i nigdy nie robiłam nic specjalnego. Żadnych zabiegów z chirurgii plastycznej czy dermatologii estetycznej. Nic sobie nie wstrzykiwałam, nie podciągałam. Kilka razy w tygodniu przykładam pod oczy maseczkę z esencji herbaty. Świetnie działa. Zawsze mało jadłam. Lubię warzywa, owoce, nie przepadam za słodyczami. Nigdy sama nie kupię sobie ciastka czy czekolady. Na scenę zawsze wychodzę lekko głodna. Staram się ruszać. Usłyszałam kiedyś od rosyjskiego lekarza: „Biegaj, jeśli nie możesz, spaceruj. Jeśli nie możesz spacerować, czołgaj się. Ale się ruszaj”. Nadal robi Pani szpagat? Miałam może 10 lat, kiedy poszłam z rodzicami do cyrku. Byłam zafascynowana akrobacjami. Co też ci ludzie potrafili zrobić z własnym ciałem. Mieliśmy mały ogródek i zaczęłam próbować a to mostek, a to szpagat. Łatwo mi szło. Kiedyś moja nauczycielka francuskiego była na pokazie gimnastycznym, a potem już na lekcji zadała mi jakieś pytanie i podsumowała: „Norowicz, inteligencję to ty masz w nogach” (śmiech). Pamiętam zabawną historię – robiłam szpagat i przemknęła mi myśl: Ciekawe, czy zrobię, jak będę miała 66 lat. Moja babcia miała właśnie tyle i wydawała mi się bardzo stara. Dochodziłam już do siedemdziesiątki, kiedy odeszłam z teatru na emeryturę. I któregoś dnia postanowiłam sprawdzić, jak to jest z tym szpagatem. Trochę mi brakowało. Zawzięłam się i po dwóch miesiącach już robiłam bez problemu. Dziś też mi się udaje. Nawet wysiedzę w szpagacie kilka minut. To był trudny czas, kiedy odeszła Pani na emeryturę? Zawsze mówiłam, że nie wyobrażam sobie życia bez pracy. Ale potrafiłam się pogodzić, że tak to już jest i kiedyś przychodzi ten końcowy etap. Zaczęłam dostrzegać przyrodę, hodować kwiaty w ogrodzie. Koszami znosiłam ziemię z lasu, ze stawu przenosiłam wodę wiadrami. Mama jeszcze żyła, przerażona pytała, dlaczego ja tak ciężko pracuję. A mnie to sprawiało ogromną frajdę. Prawie cały rok siedziałam na działce. Czasem było mi troszkę smutno. Propozycja od Bohoboco była totalnym zaskoczeniem. Otrzymałam drugie życie. Cudowne jest, że ludzie mnie zaakceptowali. To mi dodaje sił i budzi wiarę, że to, co robię, ma sens. Chcę powiedzieć kobietom, żeby robiły to, co kochają, co daje im szczęście, poszukały w sobie ukrytych talentów. Świat wtedy jest piękny, kiedy z niego korzystamy. A życie trwa nadal i może być piękne także na starość. A pierwszy pokaz? Obawiała się Pani trochę? Chyba nie byłam tak zdenerwowana przed swoją pierwszą rolą teatralną. Miałam na sobie smoking ze spodniami. Stałyśmy stłoczone, nie było gdzie usiąść ani się oprzeć. Wychodziłam jako ostatnia. Stopy w szpilkach gdzieś po pół godzinie strasznie zaczęły mnie piec. A do przejścia miałam spory odcinek, bo wybieg był na trzech poziomach. Szłam jak po rozżarzonych węglach. Ze wszystkich stron oślepiające światła. Prawie nic nie widziałam, czułam się jak w malignie. I nagle widzę, że ludzie wstają i klaszczą, wtedy wstąpił we mnie taki power… Byłam szczęśliwa. Jak to jest zostać osobą powszechnie znaną w wieku 80 lat? To nie ma dla mnie większego znaczenia. Nigdy nie dążyłam do sławy. Pogodziłam się, że moja uroda była trudna dla reżyserów filmowych, że nie dostawałam głównych ról. Nie czułam aktorskiego niedosytu. Zawód zawsze dawał mi ogromną frajdę i spełnienie. A popularność teraz… Nie jest natrętna. Spotykam się tylko z ciepłymi, życzliwymi reakcjami. To piękny czas w moim życiu. Przypomniało mi się, że kiedy byłam dzieckiem, nie chciało mi się żyć. Nie byłam wtedy pogodzona ze światem. Zastanawiałam się, czy życie ma jakikolwiek sens. Długo to we mnie było. Wracały wspomnienia z wojny? Tak, zasłyszane w wieku kilku lat historie, że gdzieś niedaleko spalono Żydów w stodole. Wiedziałam, jak bardzo boli, kiedy sparzę sobie palce ogniem. Wyobrażałam sobie, jak strasznie ci ludzie musieli cierpieć, nim przyszła śmierć. Byliśmy przygotowani do wywózki na Sybir. Pamiętam tamten ciągły strach. Koszmary wojny długo wracały do mnie w snach. Do dziś mam w sobie taki wewnętrzny smutek, melancholię. Ale nauczyłam się też, że w takich chwilach trzeba sobie powiedzieć: „No dobrze, posmuciłaś się, to teraz się pociesz”. Bardzo ważna rzecz, to nauczyć się ze sobą rozmawiać. Co jest najważniejsze z Pani perspektywy długiego życia? Być pogodzonym ze światem i ze sobą. Robić to, co się lubi. Kochać i być kochanym. Z moim mężem poznaliśmy się jeszcze w szkole teatralnej w Łodzi. Bardzo się różnimy, ale mamy dużą dozę wzajemnej tolerancji i akceptacji. Przechodziliśmy przez różne momenty, było rozdrażnienie, zwątpienie. Przez lata nauczyliśmy się dostrzegać własne mankamenty, nie tylko tej drugiej strony. Jesteśmy razem już ponad 60 lat. Możemy na siebie liczyć w każdej sytuacji. Samotność, szczególnie w starszym wieku, jest czymś bardzo dotkliwym. W Pani życiu wydarzyło się to, o czym Pani marzyła jako młoda dziewczyna? Nawet znacznie więcej. Nie śmiałabym sobie wymarzyć takiego życia. Nigdy bym nie przypuszczała, że teraz będę miała tyle propozycji zawodowych. Cieszę się, że mam jakąś sesję, rolę w teatrze, że pani chce ze mną rozmawiać. Jutro tego wszystkiego może nie być, ale dzisiaj jest. I to jest piękne. Jestem wdzięczna losowi.
Helena Norowicz wystąpiła w kampanii sukni ślubnych!
Takiej sesji sukien ślubnych jeszcze nie było! Gwiazdą kampanii najnowszej kolekcji ślubnej marki Laurelle na sezon 2019/2020 została wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju, aktorka i modelka, 85-letnia Helena Norowicz. Zbliża się przełomowy rok 2020 i chciałam, by wyjątkowość tej daty znalazła odzwierciedlenie w kampanii wizerunkowej najnowszej kolekcji sukien ślubnych mówi Agata Nivette, projektantka Laurelle. „Zawsze szukam niestandardowych rozwiązań zarówno, jeśli mowa o samych projektach, jak i osobach, z którymi współpracuję. Od początku byłam przekonana, że pomysł, by to właśnie Helenę Norowicz uczynić muzą Laurelle, jest strzałem w dziesiątkę. Gdy doszło do realizacji, współpraca z panią Heleną okazała się szalenie ekscytującym doświadczeniem”, dodaje projektantka. Piękno nie zna wieku: 85-letnia Helena Norowicz w kampanii ślubnej Helena Norowicz wystąpiła w sesji zdjęciowej w trzech sukniach ślubnych z kolekcji Laurelle 2019/2020. Model Alexis w całości wykonany z francuskiej koronki jest dopasowany i bogato zdobiony ręcznie naszywanymi kryształowymi aplikacjami. Model Jackie to suknia o linii syreny, podkreślająca sylwetkę, wykonana z koronki na cielistym podkładzie. Model Cybil jest z kolei kwintesencją prostoty, ale z fantazyjnym detalem, czyli koronkowymi panelami wszytymi w w rękawy i boki sukni. Pomysł, by w suknie ślubne ubrać dojrzałą modelką można zapewne uznać za odważny, może nawet ryzykowny. Cieszę się jednak, że udało mi się przełamać pewien schemat. Uważam, że pojęcie piękna nie zna wieku i to cudowne pokazać, jak dojrzała kobieta fantastycznie wygląda w zmysłowych, kobiecych kreacjach komentuje Agata Nivette. A wam, jak się podoba sesja z Heleną Norowicz?
Olbrychski, Norowicz... Bliscy i przyjaciele pożegnali Janusza Kondratiuka
Zmarł 7 października 2019 roku w podwarszawskim Łosiu po wyczerpującej walce z potworną chorobą. Janusz Kondratiuk w ostatnim wywiadzie boleśnie rozliczał się z życiem i służbą zdrowia. W poniedziałek 14 października w Kościele Środowisk Twórczych przy placu Teatralnym w Warszawie odbył się jego pogrzeb. Pożegnali go m.in. Daniel Olbrychski, Helena Norowicz, Olgierd Łukaszewicz czy Zbigniew Buczkowski. Pogrzeb Janusza Kondratiuka To on stworzył legendarne dzisiaj komedie, takie jak „Czy jest tu panna na wydaniu” czy „Dziewczyny do wzięcia”. Był absolwentem łódzkiej filmówki. Reżyserował głównie fabularne filmy telewizyjne. Do historii, poza wspomnianymi wyżej, przeszły takie jego dzieła, jak „Niedziela Barabasza”, „Pies”, „Mała sprawa”, „Klakier”, „Złote runo” czy „Milion dolarów”. Był młodszym bratem innego reżysera i scenarzysty, zmarłego w 2016 roku Andrzeja Kondratiuka. Poświęcił mu zresztą swój ostatni film „Jak pies z kotem”. W poniedziałek 14 października w Warszawie odbyły się uroczystości żałobne, w których uczestniczyli bliscy i przyjaciele Janusza Kondratiuka. Wzięli w nich udział m.in. Daniel Olbrychski, Helena Norowicz, Zbigniew Buczkowski, Magda Umer czy Olgierd Łukaszewicz. Choroba Janusza Kondratiuka Na przełomie 2017 i 2018 roku trafił do szpitala. Wykryto u niego wówczas żółtaczkę. Lekarze początkowo twierdzili jednak, że nie cierpi na raka. Zdiagnozowano go dopiero ponad pół roku później. Jak sam podkreślał, w tym czasie nowotwór rozrastał się. Janusz Kondratiuk zaczął przyjmować chemioterapię, wycięto mu trzustkę - zaatakowany organ. „Jestem przekonany, że lekarze od początku wiedzieli, że mam nowotwór. Widocznie jestem w takim wieku, że lekarzom już się nie opłaca mnie operować. […] Straciliśmy ponad pół roku, a nowotwór w tym czasie rósł...”, podkreślał. Dwukrotnie był zakażony sepsą. Zmarł 7 października 2019 roku w podwarszawskim Łosiu
Dla Heleny Norowicz wiek to tylko liczba: „Wysiedzę w szpagacie kilka minut”
Helena Norowicz udowadnia, że wiek to tylko liczba. Po satysfakcjonującej karierze zawodowej przeszła na emeryturę, na której była 12 lat. Jak sama mówi „nie odpuściła” i ciężko pracowała na swojej działce. Po pewnym czasie na jej drodze pojawiły się nowe propozycje i możliwości... Czy jest dla niej wiek i dlaczego przypadek pełni w jej życiu ważną rolę. Nadal robi Pani szpagat? Miałam może 10 lat, kiedy poszłam z rodzicami do cyrku. Byłam zafascynowana akrobacjami. Co też ci ludzie potrafili zrobić z własnym ciałem. Mieliśmy mały ogródek i zaczęłam próbować a to mostek, a to szpagat. Łatwo mi szło. Kiedyś moja nauczycielka francuskiego była na pokazie gimnastycznym, a potem już na lekcji zadała mi jakieś pytanie i podsumowała: „Norowicz, inteligencję to ty masz w nogach” (śmiech). Pamiętam zabawną historię – robiłam szpagat i przemknęła mi myśl: Ciekawe, czy zrobię, jak będę miała 66 lat. Moja babcia miała właśnie tyle i wydawała mi się bardzo stara. Dochodziłam już do siedemdziesiątki, kiedy odeszłam z teatru na emeryturę. I któregoś dnia postanowiłam sprawdzić, jak to jest z tym szpagatem. Trochę mi brakowało. Zawzięłam się i po dwóch miesiącach już robiłam bez problemu. Dziś też mi się udaje. Nawet wysiedzę w szpagacie kilka minut. To był trudny czas, kiedy odeszła Pani na emeryturę? Zawsze mówiłam, że nie wyobrażam sobie życia bez pracy. Ale potrafiłam się pogodzić, że tak to już jest i kiedyś przychodzi ten końcowy etap. Zaczęłam dostrzegać przyrodę, hodować kwiaty w ogrodzie. Koszami znosiłam ziemię z lasu, ze stawu przenosiłam wodę wiadrami. Mama jeszcze żyła, przerażona pytała, dlaczego ja tak ciężko pracuję. A mnie to sprawiało ogromną frajdę. Prawie cały rok siedziałam na działce. Czasem było mi troszkę smutno. Propozycja od Bohoboco była totalnym zaskoczeniem. Otrzymałam drugie życie. Cudowne jest, że ludzie mnie zaakceptowali. To mi dodaje sił i budzi wiarę, że to, co robię, ma sens. Chcę powiedzieć kobietom, żeby robiły to, co kochają, co daje im szczęście, poszukały w sobie ukrytych talentów. Świat wtedy jest piękny, kiedy z niego korzystamy. A życie trwa nadal i może być piękne także na starość. Zobacz nasze video!
Zobacz, jak powstawała sesja Heleny Norowicz do VIVY!
Miała 70 lat, nadal potrafiła zrobić szpagat, ale odeszła z teatru na emeryturę. Zajęła się ogródkiem, hodowlą kwiatów, zwykłym życiem. Aż któregoś dnia dostała propozycję od duetu projektantów Bohoboco. I wróciła na wybieg. „Cudowne jest, że ludzie mnie zaakceptowali”, mówiła Helena Norowicz, 84-letnia modelka i aktorka, w wyjątkowej rozmowie z Aliną Mrowińską. Nigdy nie dążyła do sławy. Ale popularność nie jest dla natrętna. Spotyka się z ciepłymi i życzliwymi reakcjami. Dziś robi to, co lubi. Kocha i jest kochana. Jesteście ciekawi, jak wyglądały kulisy sesji zdjęciowej z Heleną Norowicz? Zapraszamy do obejrzenia naszego teledysku!
Barbara Kurdej-Szatan po raz pierwszy we wspólnym wywiadzie z rodziną!
Opowiedziała o życiu w domu pełnym kobiet i rodzinnych tajemnicach…
Barbara Kurdej-Szatan dorastała w domu silnych, ambitnych kobiet. I chociaż tylko ona zrobiła wielką medialną karierę, jej siostra Katarzyna Kurdej-Mania jest świetną aktorką, która pisze doktorat, a mama Eliza Wyszomirska-Kurdej całe życie rządziła światem kultury w Opolu. Po raz pierwszy we wspólnej rozmowie zdradzają Beacie Nowickiej swoje rodzinne tajemnice. Basia Kurdej-Szatan z rodziną w nowej VIVIE! Pierwsza na świecie pojawiła się Kasia, pięć lat później Basia. Kiedy mojej koleżance urodził się brat, była tak nieszczęśliwa, że założyła mu worek foliowy na głowę. Kasia: Słyszałam o takich przypadkach skrajnej zazdrości u dzieci. Nasza mama opowiada, że między nami nie było zazdrości i to ją zawsze zadziwiało. Nigdy nie próbowałam wyeliminować Baśki… (śmiech). Barbara Kurdej-Szatan : (śmiech) Ani unieszkodliwić. Niczego takiego nie pamiętam. A jednak zweryfikuję u mamy, czy to prawda? Mama: Pięć lat to duża różnica wieku, ale one zawsze się zgadzały, nie było między nimi żadnych kłótni. Kasia była dojrzałym dzieckiem. Mądrym, rozsądnym, serdecznym. Basia z kolei była dość niesamowita w tym sensie, że małe dzieci, szczególnie młodsze siostry, często bywają irytujące, na siłę wchodzą w życie tej starszej: naśladują, narzucają się, przeszkadzają. Basia nigdy tak się nie zachowywała. Byłam permanentnie zdziwiona, kiedy były razem w pokoju, bawiły się, o czymś rozmawiały i bez względu na to, czy miały pięć i dziesięć lat, dziesięć i piętnaście, w momencie, w którym do Kasi przychodzili przyjaciele, Baśka natychmiast sama, z własnej woli, wychodziła z pokoju. To było niewiarygodne. Zawsze się kochały. Od narodzin Basi, i tak jest do dzisiaj. (...) Były w Waszym domu tematy tabu? Mama: Nie ma dla nas tematów tabu. Zawsze ceniłam sobie szczerość i otwartość w rodzinie. Tajemnice nie służą szczęściu… Otwarcie rozmawiałam z dziewczynami na tematy orientacji seksualnej, życia seksualnego czy pierwszego stosunku. Poważnie? Mama: Tak. Zadbałam, żeby w odpowiednim momencie poszły do ginekologa. Ludzie wstydzą się rozmawiać o seksie, jest mnóstwo takich rodziców. Ja nie miałam z tym problemu. Uważam, że to jest zbyt poważna sprawa, żeby udawać, że tego tematu nie ma. Zdrowie moich córek, ich szczęście były dla mnie nadrzędne. Chciałam, żeby potrafiły się zabezpieczyć, żeby nie zdarzyła się niechciana ciąża, jakaś choroba, bo wtedy musiałyby stanąć wobec bardzo trudnych wyborów. Po co? Wolałam, żeby cieszyły się młodością, wolnością. Kasia: Kiedy w moim życiu następowały jakieś kryzysy i niekoniecznie dobrze postępowałam, zawsze mogłam liczyć na wsparcie mamy, na jej zrozumienie. Mama mnie nie potępiała, tylko mówiła: „Słuchaj, jestem przy tobie. Rozumiem, że musisz tak zrobić, ale wiem, że dasz sobie radę…”. Patrzyłaś w siostrę jak w obrazek? Basia: „Kasia jest starsza, mądrzejsza, lepiej wie i masz się słuchać” – to słyszałam i do tego się stosowałam, jak mieszkałyśmy razem. Całe moje liceum prawie się nie widywałyśmy, Kasia studiowała w Gdyni i do Opola przyjeżdżała rzadko, tylko na dłuższe weekendy. Ale zawsze wiedziałam, że jak będzie działo się coś złego, mogę się zwierzyć i na pewno otrzymam wsparcie. To zaczęło się zmieniać, kiedy sama przyjechałam do Gdyni na studia. Mieszkałam z dziewczynami z roku, Kasia z Piotrem w domu aktora, w pokoiku, który miał 12 metrów kwadratowych. Była już na etacie w Teatrze Muzycznym, zawalona pracą, nie widywałyśmy się zbyt często, ale wtedy zaczęłyśmy na poważnie rozmawiać o życiu, o facetach Co jeszcze w nowym numerze 8/2019? Drugie życie 84-letniej aktorki i modelki, Heleny Norowicz. Jak wygląda życie niewidomej sportsmenki i uczestniczki obecnej edycji „Tańca z Gwiazdami”? Poznaj historię Joanny Mazur! Michel Moran. Francuski restaurator o hiszpańskim rodowodzie zdradza, co myśli o gwiazdkach Michelin? „Nie całujcie mnie w pierścień”, prosi Ojciec Święty i podaje w wątpliwość odwieczne sacrum i zwyczaje. Rewolucja Papieża Franciszka Czy uda mu się zmienić Kościół?
Najlepiej ubrani 2016 w Polsce! Królowe mody, kreacje roku, a także... największe stylowe wpadki