Hanna Bakuła miała czterech mężów, ale mówi, że jest urodzoną singielką. Tajemnice polskiej malarki
„W życiu nie zrobiłam żadnego skandalu"...
Ma w sobie coś z prowokatorki. Niektórych drażni, inni uważają ją za stanowczą i niezależną. Bywa nazywana nawet skandalistką, choć nie ukrywa, że akurat to określenie mocno ją dziwi... „w życiu nie zrobiłam żadnego skandalu, nie wjechałam na koniu do Adrii, nie rozbierałam się do naga i nie tańczyłam na stole”, droczyła się w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!”. Skąd więc ta opinia? Zapewne z uwagi na jej cięte riposty i stanowcze, mało dyplomatyczne odpowiedzi, z których słynie. Na wizytówce ma napisane: osoba kontrowersyjna i za taką uchodzi. Jest znana bardziej ze swoich książek i wypowiedzi niż obrazów, ceramiki, którą robi od lat. Jak wygląda życie i jakie były związki Hanny Bakuły? Mimo że cztery razy wychodziła za mąż, uważa się za urodzoną singielkę! [Artykuł aktualizowany 15.04.24 r.] Hanna Bakuła: dorastanie, rozwód rodziców Hanna Bakuła urodziła się 30 marca 1950 roku, w Warszawie. W dzieciństwie była, jak pisze, tłuściutką, pyzatą dziewczynką. Wychowywały ją mama i babcia, bo ojciec odszedł i założył nową rodzinę. Był zresztą nieco zawiedziony, że Hania nie urodziła się chłopcem, chciał mieć syna. W rodzinnym domu malarki nie było z powodu tego odejścia dramatu, jej mama raczej cieszyła się, że wreszcie jest wolna. „Jestem najszczęśliwszym rozwiedzionym dzieckiem”, mówiła po latach Hanna Bakuła. Mama przyszłej malarki była radcą i ekonomistką, m.in. doradczynią w istniejącym przed laty Ministerstwie Górnictwa. Obie były chyba bardzo związane, Hanna Bakuła opiekowała się mamą, gdy ta chorowała na Parkinsona, a gdy umierała, mówiła do niej: „Matko, nie zrobisz mi tego”. Potem, jak wspominała, „pękło jej serce”. Zobacz też: Pogrzeb Zofii Kucówny. Przed śmiercią legendarna aktorka życzyła sobie jednego Jako nastolatka chodziła do liceum Heleny Rzeszotarskiej, nazwanego potem imieniem Ruy Barbosy, to była szkoła z brazylijskimi tradycjami. Hanna Bakuła nazywała siebie z tamtych lat „Hanią Banią – królową samby”. W latach 70. skończyła Akademię Sztuk Pięknych pod kierunkiem m.in. wybitnego malarza, kolorysty Eugeniusza Eibischa. W 1981 roku wyjechała do USA, mieszkała przez 8 lat na Manhattanie, nie tylko malowała obrazy, ale też projektowała scenografię i kostiumy w teatrach off Broadway, za swoje projekty dostała nagrodę „New York Timesa”. Była stypendystką fundacji Guggenheima. To był czas, kiedy w Nowym Jorku mieszkało wiele ciekawych polskich artystów, w pełni sił była jeszcze Elżbieta Czyżewska, w tym samym roku, co Hanna Bakuła, do Nowego Jorku przyjechał Rafał Olbiński, karierę robił Janusz Głowacki. „Z Januszem byliśmy sąsiadami na 11 ulicy w East Village i często piliśmy razem poranne kawy, czasem przychodziłam z własną. Nie było atmosfery paniki, tylko każdy się starał być dobry w swojej dziedzinie. Staliśmy się solidarną grupą i to nas trzymało w pionie. Janusz, prawie z marszu, napisał sztukę o emigranckiej parze artystów, oblężonych przez karaluchy, która była wielkim sukcesem, nie tylko polonijnym. Premiera była w Woodstock. Dramat „Antygona w Nowym Jorku” bardzo jego pozycję ustabilizował”, wspominała na swojej stronie po śmierci pisarza. Czytaj także: Pomaga innym, lecz sama przechodziła przez piekło. Ten sekret Katarzyna Kotula skrywała wiele lat Hanna Bakuła: życie prywatne, mężowie W rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla VIVY! Hanna Bakuła opowiadała, że życie erotyczne zaczęła praktykować dosyć późno – miała osiemnaście i pół roku. „Ale byłam już wtedy wybitnym teoretykiem. Wychowałam się w tak pruderyjnej rodzinie, że musiałam skończyć jako miłośniczka seksu”, wspominała. I dodawała: „Miałam zawsze nieziemskie powodzenie, dlatego że jestem wesoła i mam piersi. Mężczyźni, gdy widzą zabawną kobietę z dużym biustem, szaleją. Bo kobieta inteligentna z dużym biustem nie zdarza się. A u mnie było dwa w jednym”. Po raz pierwszy wyszła za mąż w wieku 20 lat, za Jacka, o kilka lat starszego studenta matematyki. Taternika. Oboje byli jeszcze wtedy na studiach. Ale związek długo nie przetrwał i drugim mężem malarki został Kubuś, architekt wnętrz, kolega z ASP. Dzisiaj, chociaż są kilkadziesiąt lat po rozwodzie, nadal utrzymują kontakty. Hanna Bakuła przyjaźniła się też ze swoją dawną teściową, chodziły razem do kina. Trzecim mężem Hanny Bakuły został Nowojorczyk, który pracował w „Newsweeku”. Czwartym – dentysta, którego również poznała w USA. Dzisiaj każdy z tych związków to już tylko wspomnienie. W rozmowie z Łukaszem Jakóbiakiem opowiedziała, że nigdy nie nosiła obrączki, bo uważała to za niepotrzebną manifestację, jakby nosiła tabliczkę z napisem, kim jest i co robi. Zobacz też: Ałła Pugaczowa jest zakochana po uszy w swoim piątym mężu, młodszym od niej o 27 lat Maksimie Gałkinie Hanna Bakuła: nigdy nie chciała mieć dzieci Nigdy nie bała się mówić tego, co myśli. Przyznawała więc, że nie chciała mieć dzieci. Już posiadanie zwierząt uważała za zbyt daleko idącą odpowiedzialność i uwiązanie. A co dopiero mówić o dzieciach! Wspólne mieszkanie po ślubie uważała za konieczność wymuszoną przez biedę. Gdy zaczęła lepiej zarabiać, miała zawsze własne mieszkanie, a mężów raczej odwiedzała. Spanie w jednym łóżku uważa za „wsiowy zwyczaj” i woli odwoływać się do przykładu królów, którzy chodzili do sypialni królowych. Choć jej związki były na pewno na jakimś etapie szczęśliwe, Hanna Bakuła podkreślała nieraz, że nie nadaje się do życia we dwoje. Jak mówi, jest skrajnie pojedyncza. Nazywa siebie singlem z urodzenia, tłumaczy, jak bardzo potrzebuje wolności. Z jednym ze swoich partnerów w ciągu 11 lat związku wytrzymała we wspólnej przestrzeni 9 dni. Podobno okropnie bałaganił. Zobacz też: Dla kariery poświęciła wiele, nigdy nie doczekała się własnych dzieci. Iwona Pavlović synów drugiego męża pokochała jak własnych Tłumaczy, że dopóki jest zakochana, „rozmawia” z ukochanymi, co oznacza, że stale o nich myśli, zastanawia się, co im kupić, co dla nich zrobić. Ale przychodzi taki moment, kiedy miłe rzeczy zaczynają być już tylko obowiązkiem, a codzienność drażni. „W każdy związek wchodzę ze świadomością, że potrwa i skończy się. Dlaczego następne małżeństwo ma być lepsze od poprzedniego? – pyta Hanna. – Zawsze uprzedzam partnera, że nasz związek może kiedyś przestać istnieć. W mężczyźnie, w którym jesteśmy zakochane, wszystko się podoba. Pewnego dnia on kicha albo chrupie jabłko, a my czujemy irytację. To sygnał końca emocji. Wtedy się zbieramy. Nie można żyć z człowiekiem, który działa na nerwy” (cytat za kobieta.pl). Do tego, jak twierdzi, jest apodyktyczna, wymagająca, kochająca wolność, gwałtowna. Czepia się. Niczego nie wybacza. O sztuce bycia samą i kosztach emocjonalnej zależności napisała książkę „Singielka i Otello”. Hanna Bakuła o rozwodach Mówi, że emocjonalnie była w każdym z małżeństw po dwa lata, niezależnie od tego, ile trwały. Nigdy też nie miała ani uczuciowego, ani formalnego problemu z rozwodem. Przeciwnie, jest zdania, że „dobrego rozwodu nie da się z żadnym innym dobrem porównać”. Przekonanie kobiet do tego, że bycie samą jest czasem lepsze niż duszenie się w nieudanym związku, uważała nawet za swoją misję. „Jestem prawdziwą misjonarką”, mówiła Krystynie Pytlakowskiej. Od Hanny Bakuły naszym panom oberwało się też za to, że są chamscy, a wychowywani przez mamusie, które im piorą, gotują i skaczą koło nich, potem oczekują tego samego od żon. „Ja nigdy nie pozwalałam, żeby mężczyzna nie zachowywał wobec mnie dobrych przedwojennych form. A z niektórymi byłam na „pan”, co bardzo polecam, bo stwarza dystans, inną frazę”, radziła. Hanna Bakuła jest znana jako autorka wielu książek, poświęconym między innymi tzw. sprawom damsko-męskim. Jako przyjaciółka Agnieszki Osieckiej, którą nie tylko lubiła, ale też bardzo ceniła. Podobno ich przyjaźń była tak silna, że same w końcu stwierdziły, że dla Osieckiej przyjaciółka pełni rolę… męża. „Było to w Dębkach, wtedy kultowym kurorciku. Kupiłyśmy sobie piwo i postanowiłyśmy wypić od razu na miejscu pod sklepem [...]. Dębki, upał, piwo, piach — i my z naszą poważną rozmową. Właśnie w takich okolicznościach zastanawiałyśmy się, kim dla siebie jesteśmy. Wtedy postanowiłyśmy wziąć ślub przy najbliższej okazji”, wspomina malarka w książce „Selfie/Autoportret”. Do ślubu oczywiście nie doszło, ale obie przyjaźniły się 17 lat, do śmierci Agnieszki Osieckiej w 1997 roku. Hanna Bakuła pisze bloga, na którym komentuje bieżące wydarzenia. Mówi, że szuka bratniej duszy, ale bez skutku. Mieszka na warszawskim Wilanowie... I mimo że raz na jakiś jej wypowiedzi elektryzują media, wiedzie stosunkowo spokojne, może nawet nieco zwyczajne życie.
„Postanowiłyśmy wziąć ślub”. Oto niesamowita historia przyjaźni Agnieszki Osieckiej i Hanny Bakuły
Świetnie się uzupełniały i mocno wspierały w realizowaniu marzeń
Hanna Bakuła i Agnieszka Osiecka miały wziąć ślub? Za sprawą biograficznego serialu o Agnieszce Osieckiej na jaw wyszły mniej znane fakty z życia wybitnej poetki. W produkcji wiele miejsca poświęcono na pokazanie nie tylko twórczości Osieckiej, ale także jej relacji z mężczyznami i przyjaciółmi. Co łączyło Agnieszkę Osiecką z Hanną Bakułą? Oto niezwykła historia ich przyjaźni, podszytej sztuką i wielkim uwielbieniem. View Ediplayer on the source website Jak Hanna Bakuła poznała Agnieszkę Osiecką? Agnieszka Osiecka była niezwykle towarzyską osobą. Nie jest tajemnicą, że chętnie nawiązywała bliższe znajomości z mężczyznami, szukając nowych doznań i inspiracji. Choć ślub brała dwukrotnie - była żoną Wojciecha Frykowskiego i Wojciecha Jesionki, to lista jej partnerów jest bardzo długa. Agnieszka Osiecka związana była m.in. z Markiem Hłasko, Danielem Passentem, Jeremim Przyborą czy Adre Ochodlo. Żaden z mężczyzn nie zagrzał u jej boku miejsca na stałe, bo Osiecka jak sama pisała, nie odnajdywała się w roli statecznej partnerki, to świetnie radziła sobie z pielęgnowaniem przyjacielskich więzi. I tak latami przyjaźniła się z Marylą Rodowicz czy Hanną Bakułą. Swoją relację z pisarką młodsza o czternaście lat malarka opisała w swojej książce autobiograficznej. Tam zdradza m.in. to, jak wyglądało ich pierwsze spotkanie: „Za chwilę umówiłyśmy się na wernisażu w "Szpilkach". Potem poszłyśmy do Klubu Aktora SPATiF na kolację, a następnie wylądowałyśmy u mnie. Tam spędziłyśmy razem trzy dni, popijając troszkę i zapraszając znajomych, żeby się podzielić "naszym szczęściem". Matki zawiadomiłyśmy, żeby się nie martwiły. Tak to się zaczęło, w sposób zupełnie naturalny”, pisze Hanna Bakuła. Szybko połączyła je prawdziwa przyjaźń. Świetnie się uzupełniały i mocno wspierały w realizowaniu kolejnych projektów, celów i marzeń. „Agnieszka była moją muzą, a ja starałam się być jej. Myślę, że malarz i poeta to jest właśnie to idealne zestawienie. Ja miałam poezję w malowaniu, ona miała malowanie w poezji (...) Była jedną z najinteligentniejszych osób, jakie znałam”, pisze Bakuła w swojej książce. Przyjaźń Hanny Bakuły i Agnieszki Osieckiej trwała siedemnaście lat. Na zdjęciu Aleksandra Konieczna i Magdalena Popławska wcielające się w malarkę i pisarkę w serialu o Osieckiej. Panie połączyło także podobne poczucie humoru. „Choćby to biesiadowanie w szafie, kiedy gościłyśmy u jej brata w Kazimierzu… Podczas jego nieobecności zrobiłyśmy sobie kawiarnię w ogromnej szafie gdańskiej. Wielki dom do dyspozycji, a my siedzimy w szafie! Można to sobie wyobrazić. Jedna lat 30 parę, a druga 50. Nawet serwetki miałyśmy, bo jak kawiarnia to kawiarnia! Brat wrócił, szukał nas i w pewnym momencie zobaczył kłęby dymu wydobywające się z szafy. Palenie papierosów też musiało być, jak to w kawiarni”, pisze Hanna Bakuła w książce Selfie/Autoportret. Jak wyglądała przyjaźń Hanny Bakuły i Agnieszki Osieckiej? Były niemal nierozłączne. „Leżąc wygodnie, rozmawiałyśmy przy whisky z lodem, godzinami... Trzeba pamiętać o tym, że nie było wtedy taksówek. Znalezienie jakiejś graniczyło z cudem. Po co jechać z placu Konstytucji na Kępę, skoro można było wejść do łóżka i sięgnąć po słuchawkę? (...). Gadałyśmy godzinami, robiąc sobie w przerwach herbatę, kanapki i popijając”, pisze Bakuła. Zobacz też: Imponował jej intelektem, nie mogła wybaczyć mu zdrady. Jaki był ojciec Agnieszki Osieckiej? Przyjaźń Bakuły i Osieckiej była tak silna, że same w końcu stwierdziły, że dla Osieckiej przyjaciółka pełni rolę… męża. „Było to w Dębkach, wtedy kultowym kurorciku. Kupiłyśmy sobie piwo i postanowiłyśmy wypić od razu na miejscu pod sklepem (...). Dębki, upał, piwo, piach - i my z naszą poważną rozmową. Właśnie w takich okolicznościach zastanawiałyśmy się, kim dla siebie jesteśmy . Wtedy postanowiłyśmy wziąć ślub przy najbliższej okazji”, wspomina malarka. Oczywiście, do ślubu nigdy nie doszło, ale niezwykła przyjaźń Osieckiej i Bakuły trwała aż do śmierci pisarki. Ta więź była jedyna w swoim rodzaju. Choć obie miały rodziny, zawsze znajdowały dla siebie czas. Nic dziwnego, że po śmierci Agnieszki Osieckiej, Hanna Bakuła do dziś nie stworzyła z nikim tak bliskiej relacji. Jak sama wspomina w swojej książce, próbowała znaleźć bratnią duszę, ale nie udało się jej to... W rolę Hanny Bakuły w serialu o Agnieszce Osieckiej wciela się Aleksandra Konieczna. Na zdjęciu poniżej z serialową Osiecką - Magdaleną Popławską.
Jak naprawdę wyglądało życie Agnieszki Osieckiej? Hanna Bakuła ujawnia sekrety poetki!
Artystka ostro skrytykowała serial TVP! „Dobrze, że Agata nie jest w nim chłopczykiem”
Były nierozłączne. Znały siebie na wylot, spędzały razem niemal każdą wolną chwilę. Łączyło je poczucie humoru i wrażliwość. Hanna Bakuła w szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedziała, jaka była prywatnie Agnieszka Osiecka. Co myśli o głośnym serialu biograficznym TVP? Jak wyglądały ostatnie miesiące życia artystki i jej relacje z córką, Agatą Passent? To wywiad, jakiego jeszcze nie było! Hanna Bakuła o śmierci Agnieszki Osieckiej, jej relacji z córką i mężczyznach poetki Krystyna Pytlakowska: Byłaś blisko z Agnieszką Osiecką. Opowiedziałaś o niej w książce Beaty Biały. Hanna Bakuła: Sama napisałam dwie książki o Agnieszce. Na pewno była moją najbliższą przyjaciółką. A ja jej. Zaskoczył mnie portret Agnieszki Osieckiej w Twojej opowieści, a też ją przecież znałam. Bo Agnieszek było tyle, ilu jest ludzi. Na przykład trzydzieści pięć milionów Polaków. Jej niezwykłość polegała na tym, że w każdym znajdowała coś ciekawego. I nie dla wszystkich była taka sama. Tak naprawdę to było w niej kilka osób, była kameleonem. Nie była sztampowa - kobiety są takie, a mężczyźni tacy. Każdy postrzegał ją inaczej, bo każdego traktowała indywidualnie. Ludzie za nią podążali, bo czuli się wyróżnieni, a nie jako część większej całości. W latach 90. pojechałam z Osiecką do dziewcząt upadłych, jak nazywała dziewczyny z poprawczaka. Przygotowały spektakl złożony z jej różnych wierszy i tekstów, i chciały to jej zaprezentować. Traktowała je poważnie i bardzo ciepło. Umawiała się z nimi na następne spotkanie. Pamiętam, że był jeszcze z nami Marek Piwowski. Ja wtedy byłam w Stanach, więc nie znam tej sytuacji, ale Agnieszka twierdziła, że Piwowski się w niej kocha, co raczej było nieprawdą. Ale ona miała wielką potrzebę miłości. Myślę, że jej największą motywacją w życiu byli mężczyźni. Każdy jest w jej piosenkach, wierszach czy książkach, bo ona nie pisała do szuflady, ale zawsze pisała o sobie: „Małgośkę” czy „Na całych jeziorach ty”. Hanna Bakuła, Agnieszka Osiecka, 03.06.1996 rok To było dla leśniczego z Krzyży, prawda? Pan Stach był poważnym, prawdziwym leśnikiem, AK-owcem, i na pewno „Na całych jeziorach ty” powstała dla niego. A tu nagle wszyscy twierdzą, że to piosenki pisane dla Jeremiego Przybory. To kompletna nieprawda. Przybora przyjechał dwa razy na Mazury i wyjechał przerażony z powodu komarów. Był francuskim pieskiem. Agnieszka na pewno kochała się w Leśniczym i dla niego napisała tę piosenkę. A „Małgośkę” o sobie, bo pewnie ktoś ją rzucił. Co Ciebie w Agnieszce przyciągało? Czy fakt, że wybrała właśnie Ciebie? Myśmy się razem wybrały. Ale to ona do Ciebie zadzwoniła pierwsza, a Ty rzuciłaś słuchawką, bo nie wierzyłaś, że naprawdę dzwoni wielka Osiecka. Myślałam, że ktoś mi robi kawał, że to Henio Malecha mnie wkręca. To do niego było podobne. Rzuciłam więc słuchawką raz i drugi, a potem zadzwonił Henio potwierdzając, że dzwoniła do mnie prawdziwa Osiecka. Nie mogłaś uwierzyć, że to naprawdę ona? Byłyście z innych epok. Agnieszka zadzwoniła właściwie nie do mnie, tylko do moich obrazów. Podobały jej się, a nie wiedziała, jaka ja jestem. Byłam śmiertelnie zakochana w tym, co ona robiła i po prostu wydawało mi się, że to niemożliwe, by Osiecka do mnie dzwoniła, a nie ja do niej. Zresztą nigdy bym się nie ośmieliła wtedy. Dzieliło was prawie piętnaście lat. Agnieszka miała czterdzieści cztery, a ja równo trzydzieści. To była duża różnica wieku, ale nigdy między nami nie padło ani słowo o tym. To nie był temat naszych rozmów. Nie miało żadnego znaczenia, o ile wcześniej się urodziła niż ja. Po prostu byłam tylko młodsza. Zresztą nigdy nie myślałam o Agnieszce jako o starszej czy młodszej. Ja o niej myślałam tylko jako o osobie piekielnie utalentowanej. Nigdy nie kierowałyśmy się naszym wiekiem. Myślę, że dla Agnieszki też to nie miało wielkiego znaczenia, zwłaszcza, że zawsze wybierała facetów piętnaście czy dwadzieścia lat młodszych. Nie znosiła dziadków. I tu byłyście podobne. Ty też ich nie znosisz, o ile wiem. Nie lubię dziadków, bo są okropni, gorsi od swoich rówieśniczek. Często się spotykałaś z Agnieszką? Codziennie. I o czym rozmawiałyście? Cały czas o sztuce. O tym, co która z nas robi i co z tego wyniknie. A jakby można było lepiej, to w jaki sposób tego dokonać. Ja cały czas moje plany artystyczne łączyłam z Agnieszką, bo ilustrowałam jej piosenki. A ona pisała o moich obrazach. Przy tym super się bawiłyśmy i nigdy nie było sprzeczki. Hanna Bakuła w sesji VIVY!, czerwiec 2016 Taki barter? Barter to złe określenie. Myśmy tworzyły związek twórczy - dwie osoby tworzące w różnych dziedzinach, które wzajemnie się podziwiają i starają się z tej znajomości jak najwięcej wydobyć. Dużo też żartowałyśmy. Zwłaszcza, kiedy rozmawiałyśmy o książkach. Ale nasze rozmowy też dotyczyły naszych książek i moich obrazów. Agnieszka dużo mi pozowała. Na przykład potrzebowałam ręki, to musiała dłuższy czas trzymać ją w górze, bo na obrazie ręka dzierży kieliszek. Nie mogłam sama sobie pozować, bo moja prawa ręka trzymała pastel, no i była brudna. Dzwoniłam więc do niej, mówiąc: Musisz przyjść i pozować. A ona na to: Ręka, noga, okulary? Okulary były potrzebne na jej nosie, kiedy robiłam sobie autoportret w słonecznych okularach, bo nie widziałam koloru, dlatego ona w nich siedziała. Bardzo dobrze znała się na tym, co robię. A ja bardzo dobrze znałam się na tym, co ona robi. Dużo pracowałam przy jej projektach, dla „Sztukmistrza z Lublina” we Wrocławiu - zaprojektowałam trzy plakaty i program. Nasza znajomość była jak oddychanie w jednym rytmie. Myśmy o tym nie rozmawiały, bo nie było potrzeby. To nie polegało na tym, że dwie artystki się wspierają. Myśmy na przykład siedziały w Dębkach na plaży, każda czytała inną książkę, a co ciekawsze fragmenty przekazywałyśmy sobie na głos. Byłyście z tej samej bajki. Absolutnie. Agnieszka nigdy przede mną nikogo nie udawała, choć była dość próżna. Normalne przy takim sukcesie. Pamiętam, że miała takie świdrujące spojrzenie, wwiercające się od razu w duszę człowieka, na którego patrzyła. Bo miała błękitno-białe oczy, którymi przenikała człowieka do głębi. Ale nie mnie. Ona mnie znała, tak jakbym była jej częścią. Ja natomiast czułam się trochę jej wspomagającym mężem, bo to moi mężowie i adoratorzy naprawiali jej karnisze, zamki, szukali samochodu, biegli na pocztę płacić rachunki. To na mnie spoczywały te obowiązki, a ja wykorzystywałam do ich wypełniania męskich pomocników. Opiekowałaś się nią po prostu. Ona też się mną bardzo opiekowała. Kiedyś, gdy w autobusie zmarzły mi nogi, zdjęła mi buty i chuchała na stopy. Nie była skrępowana, chciała pomóc. Nigdy bym jej nie podejrzewała o taką czułość. Bo nas w ogóle nikt nie podejrzewał o to, że nie możemy się bez siebie obejść. Dzwoniła do mnie pięć razy dziennie, w Polsce, a z Nowego Jorku często dzwoniłam ja. Czasem telefonowała do mnie w nocy i pytała, jak mi się śpi, to nas bardzo bawiło. Poza tym odwiedzałyśmy się wzajemnie, nawet do Nowego Jorku Agnieszka przyjeżdżała bardzo często, bo tam było sporo wspólnych przyjaciół. Byłyśmy bardzo aktywne w tej przyjaźni. Czego szukała w Tobie, poza Twoim opiekuńczym ramieniem? Talentu i poczucia humoru. Szukała osoby, która by jej w nim dorównywała, a ja spełniałam ten warunek. Jakby to nie brzmiało. To samo nas śmieszyło, miałyśmy identyczne poglądy i spojrzenie na świat. Właściwie nie musiałyśmy rozmawiać, wystarczyło, że na siebie popatrzyłyśmy i wybuchałyśmy śmiechem. Tyle tylko, że Agnieszka była naiwna życiowo, a ja nie aż tak. „Ech, głupia ty, głupia ty”. Dokonywała ciągle jakichś fatalnych wyborów. A kiedy cierpiała po rozstaniu, Ty byłaś konfesjonałem? Co ty opowiadasz! Ona się chętnie rozstawała, tylko tego ostatniego - Zbyszka - nie mogła przeboleć. Byłam obecna przy wszystkich jej rozstaniach. I gdy Zbyszek jej powiedział, że „nie podoba się sobie w tym związku”, Agnieszka była akurat u mnie w Nowym Jorku. Zadzwoniła do niego do Warszawy, prosząc, żeby wyszedł po nią na lotnisko, bo zamierza wracać. I wtedy powiedział, że nie wyjdzie. Zapytała, dlaczego. Bo już nie będę wychodził na lotnisko. Nie podobam się sobie w tym związku. I wtedy powiedziała do widzenia i odłożyła słuchawkę. A godzinę potem spytała: Hanusiu, czy ty słyszałaś, co on powiedział? Mówię, że tak. I zaczęłyśmy się śmiać. Była bardzo dzielna, ale ciągle liczyła, że coś mu się odmieni, i że się uda. A to nie mogło się udać. Za bardzo o niego zabiegała. Był dużo młodszy od niej. Tylko 15 lat. Był w moim wieku. Miałam ze Zbyszkiem dobre relacje. Kiedyś wyjechaliśmy do Grand Hotelu w Sopocie na tydzień wakacji. Nie chciał mieszkać w ZAiKS-ie, twierdząc, że tam są za starzy ludzie jak dla niego i to go irytuje. Zameldowaliśmy się więc w hotelu. Ja z Agnieszką w pokoju, a mój narzeczony ze Zbyszkiem. I tak się złożyło, że schodziłam rano ze Zbyszkiem po schodach, a portierka mówi: Rodzice już jedzą. Przy Agnieszce wyglądałam jak dziecko. Ona ciągle chodziła nieumalowana i nie dbała o wygląd. Ale w tej niedbałości o siebie była piękna. Mnie się podobała. Teraz ktoś spytał mnie, co wyście w tej Agnieszce widziały, przecież ona była brzydka. Niektórzy ludzie nie potrafią zrozumieć jej urody, widzą tylko, że miała na sobie tani rozciągnięty sweter czy naczyniową cerę. Na nosie miała popękane naczynka, a nosiła dużo czerwonych ciuchów, ten nos zlewał się więc z jej marynarką czy bluzką. Było jej pięknie w niebieskim, więc nosiła zielony. Mówiła, że jest poza modą. Opowiadałaś kiedyś o kostiumie kąpielowym, który jej kupiłaś. Chodziłyśmy do Victorii na basen. Ja przepływałam go trzy razy i potem siedziałam przy barze, a Agnieszka cały czas młóciła ramionami. Pływała pięknie, zdobyła zresztą mistrzostwo Polski na Legii w pływaniu z granatem. Zawodnicy dostawali puste granaty. Agnieszka trzymała swój w prawej ręce, w górze, a lewą płynęła. Pokazywała mi potem na Mazurach, jak to było. Wzięła kubek i trzymając go nad głową, przepłynęła połowę jeziora Wigry. Opowiadałaś, że miała stary rozciągnięty kostium kąpielowy, który zasłaniał jej piękną figurę. I dlatego kupiłaś jej nowy. Jej figury to nigdy nie było widać w rozciągniętych bluzkach i spódnicach, ale ja ją widywałam, gdy wyjeżdżałyśmy i ona wychodziła spod prysznica owinięta ręcznikiem. Mieszkałyśmy w jednym pokoju, bo szkoda nam było czasu na zajmowanie dwóch i co chwilę wzajemne pukanie do siebie. Z mężami mieszkałam w dwóch pokojach, a z Agnieszką zawsze w jednym. I pełniłam obowiązki „paziomęża”, żeby ją skądś odebrać, gdzieś zawieźć, żeby Agatę odebrać ze szkoły albo coś jej narysować. Gdy mamie Agnieszki zepsuł się telewizor, to mój mąż Bronek szedł go naprawić. Kiedy umarła mama, powiedział: Teraz się zacznie, już nie ma kto pilnować Agnieszki. Zaczęłam wtedy rzadziej przyjeżdżać z Ameryki, a ona nie była już w stanie pojechać do mnie. Ale potem, jakieś pół roku przed jej śmiercią, widywałyśmy się co dzień. Czy Zbyszek przyszedł ją pożegnać? Nie pamiętam. Ale myślę, że nie. Myśmy go nie lubili, wszyscy. Co czułaś, gdy Ci powiedziała, że jest ciężko chora i może tego nie przeżyć? Zadzwoniła do mnie i powiedziała, że jak przestanie pić to będzie żyła rok, a jak będzie piła, to pół roku. Odparłam: Oczywiście będziesz piła? A ona na to: Hanusiu, ja się przez ten rok zanudzę na śmierć. Śmiałyśmy się, bo w tym momencie nie brzmiało to serio. Daniel Passent poprosił, żebym z nią porozmawiała, ale to nic nie dało. Piła więc, ale gdy spotkałam ją tydzień przed śmiercią w kawiarence na Saskiej Kępie i zaproponowałam piwo, odpowiedziała: Już od dwóch tygodni nie mogę pić żadnego alkoholu. Więc nie piję, bo od razu wymiotuję. I nie było już o czym rozmawiać. Agnieszka Osiecka, Warszawa, grudzień 1996. Trzy miesiące przed śmiercią Oglądałaś serial o Agnieszce pt. „Osiecka”? Owszem, ale prawie wszystko tam, jest nieprawdą. Źle dobrano aktorkę, pozbawioną pszenicznej urody Agnieszki. Agnieszka miała piękny biust, który trzymał się wysoko na obojczykach, bez tego to nie ona. Poza tym reżyser tak ustawił aktorkę, że nie przypomina dowcipnej, złośliwej Agnieszki. Robi to, czego nigdy Agnieszka nie robiła. Targa włosy. A Agnieszka nosiła je związane w koński ogon, który leżał jej na ramieniu. Najwyżej jakieś dwa pasemka na skroniach odstawały. Była klasycznie piękna – delikatny nos, uszy małego dziecka, takie małe okrągłe, i błękitne, mądre oczy. Była dziełem sztuki. Mną się też przemiło zachwycała. Byłyśmy więc dwoma dziełami sztuki. Z nikim tak się nie rozumiałam, jak z Agnieszką. Szkoda, że scenarzyści nie porozmawiali z Tobą. Oni z nikim nie porozmawiali, a sporo przyjaciół Agnieszki ma się dobrze. Argumentem jest to, że nic nie musi się zgadzać, bo to nie jest film dokumentalny, tylko serial fabularny?! Dobrze, że Agata nie jest w filmie chłopczykiem. Nie ma w tym serialu prawdy i poczucia humoru, które wtedy było bardzo w cenie. Teraz, jak widać, nie, a ona była mistrzynią. Myślisz, że poszła do nieba? Nie mogę tego jej, tobie, ani sobie zagwarantować, ale są tam nasi ludzie. I Agnieszka pisze wiersze dla aniołów. Nareszcie w niebie mają porządne teksty piosenek. Którą piosenkę lubisz najbardziej? Nie mam ulubionej, ale bardzo mi się podoba „Na całych jeziorach ty” i „Gęsi już wszystkie po wyroku”. Bardzo cenię „Kochanków z Kamiennej”, a „Niech żyje bal” powinna być hymnem polskim. Gdy ją napisała, przybiegła do mnie, bo jak coś stworzyła, to od razu do mnie pędziła, byłam jej pierwszym czytelnikiem. Ułatwiała to bliskość mojej pracowni, bo kupiłam pracownię naprzeciwko jej domu, żebyśmy miały dwa kroki do siebie. I to ona ją znalazła. Zadzwoniła, czy chcę mieszkać naprzeciwko niej, bo wisi tam kartka, że jest kawalerka na sprzedaż. Poprosiłam, żeby poszła i zapytała o cenę. A potem do mnie zadzwoniła: Chcą tysiąc dolarów zaliczki. Dać? Ja na to: Daj, a jutro z nimi porozmawiam. Nie widziałam tego mieszkania, ale miałam do Agnieszki takie zaufanie, że musiałam je kupić. A wracając do balu, spytała: Czy mogłabyś mi narysować tę piosenkę? I czytała mi tekst, a ja rysowałam. Powiedziała: Ja tą piosenką wygram każdy festiwal. I miała rację. To piosenka o śmierci, końcu życia, wykorzystaniu każdej jego sekundy. Oczywiście, że tak. Genialna. Potem przyszła Maryla z gitarą i gdy zaczęła śpiewać po cichutku, zrozumiałam, że to wielkie dzieło sztuki... Muzyka, aranż i wykonanie Maryli... Nie ma innego człowieka, który by tak pięknie ją zaśpiewał. To jedna z moich ulubionych piosenek w ogóle. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Agnieszka Osiecka, Maryla Rodowicza, Elżbieta Czyżewska, 50. urodziny Daniela Olbrychskiego, 30.11.1995 rok
Hanna Bakuła przekazała wyjątkowe torby na rzecz WOŚP!
Sama je ozdobiła... Artystka od 30 lat wspiera dzieło Jurka Owsiaka
Od 30 lat wspiera WOŚP, chociaż tego nie nagłaśnia. W tym roku na aukcję zostały wstawione dwie torebki, na których namalowała obrazy. Prawdę mówiąc tego jeszcze nie było – kupujesz torbę jako dzieło sztuki. Hanna Bakuła udzieliła nam krótkiego wywiadu, bo jak zwykle jest bardzo zapracowana. Krystyna Pytlakowska: Zawsze myślałam, że jesteś artystką, która zamyka się w swoim świecie, nie bierze udziału w akcjach charytatywnych, skupiona na sobie i swojej twórczości. Okazuje się, że się myliłam... Hanna Bakuła: Ależ ja miałam przez 22 lata imienną fundację, która się opiekowała domami dziecka, Organizowałam co roku plenery, na które jeździłam z „moimi” dziećmi. Było ich w sumie 220 i myślę, że to jakoś świadczy o tym, że jednak się interesuję nie tylko moim wewnętrznym światem. Całe życie udzielałam się społecznie. Z tym człowiek się rodzi? Jestem z domu, w którym staraliśmy się pomagać biednym, dawaliśmy im ubrania, babcia dokarmiała biedne dzieci. Jestem nauczona, że trzeba pomagać tyle, i ile mogę . Na Orkiestrę daję obrazki, tylko nikt się tym nie interesuje, bo mam przyprawioną gębę skandalistki. Nikt nie patrzy, co naprawdę robię. Bardzo dużo osób pyta, czy ja jeszcze maluję, a przecież mam własną galerię internetową. Ludzie wolą mówić to, co im się wydaje niż to, co jest naprawdę. Bo Ty sama swoimi książkami i wypowiedziami przyklejasz sobie taką etykietkę Ja? To mnie ją przyklejają. Ludzie wolą, żebym była aspołeczna, żebym paliła cygara na iglicy Pałacu Kultury. A ja jestem ciężko pracującą artystką, która pomaga tyle, ile może. Czytaj także: Licytacje na 30. Finale WOŚP - co wystawiły polskie sławy? Ale to nudne. Lepiej postrzegać Cię jako barwnego i odważnego ptaka, który lubi wstrząsnąć konwencjonalną moralnością. Za chwilę kolejny finał WOSP, na który wystawiłaś dwie torebki... Torebki wystawia dystrybutor włoskiej firmy Obag, który zwrócił się do mnie z prośbą, żebym namalowała na nich swoje wzory, co uczyniłam. Naprawdę bardzo pięknie to wyszło. Sama byłam pod wrażeniem, bo nie widziałam takich torebek wcześniej. W dodatku można je składać i rozkładać, dowolnie komponować. Można je obejrzeć w Internecie. A ja daję na Orkiestrę moją oprawioną akwarelę. A jaka jest cena wywoławcza torebek? Nie wiem. Taka torebka kosztuje w sklepie, bez mojego rysunku, około 500 złotych. Pewnie osiągnie 1000. Moja akwarela musi mieć cenę wywoławczą 1500. Co ci daje świadomość, że dokładasz swoją cegiełkę dla dzieci? Słucham!? Przyjemność! Gdyby mnie to męczyło, to bym tego nie robiła. Jestem osobą aktywną, bardzo społeczną i upolitycznioną, po prostu musicie mi zdjąć gombrowiczowską gębę, którą mi nałożyli dziennikarze. Jakie masz kontakty z Owsiakiem? Nie mam żadnych kontaktów, poza wielkim podziwem i walką o jego Orkiestrę. Okropne są inwektywy i pomawianie go, że złodziej i ile z tego ma. Ludzie są wstrętni. Ja sama znam dzieci, które były leczone jego sprzętem. I wiem, jak cudowne jest to, że potrafi zjednoczyć wiecznie skłóconych Polaków, jak potrafi wyprowadzić na ulice ludzi w każdym wieku, którzy zbierają pieniędze i naprawdę są tego rezultaty. To nie tak, że dajesz na fundację i okazuje się, że samo utrzymanie biura kosztuje 20 tys. miesięcznie, a dzieci dostają tylko część. Owsiak jest cudownym, energetycznym uparciuchem. Myślę, że to jedna z ładniejszych osób na świecie. Czytaj także: Jurek Owsiak i Lidia Niedźwiecka-Owsiak od lat tworzą zgrany duet. Oto historia ich miłości! Co namalowałaś na torebkach? To, co zwykle maluję: koty, kobiety, kapelusze. Drzewa, pejzaże? No nie, chyba że byłby to pejzaż spod Pruszkowa, płaska linia i pole... I naprawdę nie robisz tego dla poklasku? Znowu ta gęba gombrowiczowska, ja niczego nie robię dla poklasku, wszystko robię dla siebie, kocham swoją pracę. Całe życie robiłam to, co chciałam, nigdy u nikogo nie pracowałam, nikt mi nie zwracał uwagi. Jestem osobą kontrowersyjną, ale wolną. I to jedyną wolną osobą, jaką znam osobiście. Nie mam żadnych zobowiązań. Po prostu zajmuję się sztuką i uważam, że sztuka jest najważniejsza. Ale żyjesz ze sztuki. Żyję dobrze, na obu półkulach, bo w Ameryce też żyłam wyłącznie z malowania, nigdy nie pracowałam. Chyba umiem malować, tak mi się wydaje. Skromnie to zauważyłaś… Jestem czasem za skromna. Artystą się człowiek rodzi. Nie można nim zostać, nie można wytresować dziecka na artystę. Przez sześć lat chodziłam na lekcje fortepianu, ale nie zostałam pianistką. Natomiast malowałam od czwartego roku życia i nie tak, jak dzieci, jakieś patyki powtykane, tylko jak namalowałam psa, to był pies prawdziwy. Myślę, że w najszerszym pojęciu, jednak talentem steruje Bóg. I tego nie można się nauczyć, to jest dar. Czego ci życzyć noworocznie - wypada, bo jeszcze styczeń? Życz mi, żeby z wiekiem czas się nie kruczył, powinien rozciągać. Przypomnij sobie, jak strasznie długi był dzień, kiedy byłyśmy małe. Dzień się nie kończył... A teraz się budzę i już muszę iść spać. W międzyczasie usiłuję coś naprawdę zrobić, ale nie zawsze wychodzi. Życzę wszystkim żeby mieli więcej czasu, a jednocześnie, żeby jak już chcą pomagać, to żeby naprawdę starali się pomóc i na pewno nie dla poklasku. Ja maluję z potrzeby serca, Owsiak, pomaga ludziom z potrzeby serca. Jaka suma by cię po licytacji satysfakcjonowała? Powinno się za torebkę z oryginałem mojego obrazka, zapłacić minimum10 tys. A może więcej? Przekonamy się niedługo. Czytaj także: Łukasz Berezak: „Wierzę, że opanuję tę chorobę. Najważniejsze to nie tracić ducha”
Polskie feministki i skandalistki. Czym szokowały Janion, Szczuka, Czubaszek i Bakuła?
Feminizm to ruch społeczny, którego nazwa pochodzi od łacińskiego słowa femina i oznacza po prostu kobietę. Feministki, a więc kobiety reprezentujące ten ruch mają wspólny cel – utrzymanie równości płci pod względem politycznym, ekonomicznym, osobistym i społecznym. Organizacje feministyczne na świecie walczą o to, aby w żadnym wypadku nie pozbawiać kobiet praw, które należą im się tak samo, jak mężczyznom. Mają więc możliwość edukacji, posiadania własności, odpowiedniego wynagrodzenia, praw w małżeństwie czy urlopu macierzyńskiego. Dodatkowo, feministki walczą również o dostęp do legalnej aborcji, edukacji seksualnej, ochrony przed przemocą domową, molestowaniem oraz gwałtem. Dziś obchodzimy Międzynarodowy Dzień Feministek. Przy tej okazjI przypominamy polskie ikony, którym walka o prawa kobiet, równouprawnienie płci oral legalną aborcję nie była obca. Ani od święta, ani na co dzień. ZOBACZ: Dziś Międzynarodowy Dzień Feministek! Co oznacza słowo, z którym utożsamia się wiele kobiet? One nie znają tabu. Maria Janion, Kazimiera Szczuka, Hanna Bakuła i Maria Czubaszek udowodniły, że nie boją się odważnych wypowiedzi. Zaskakiwały, szokowały i wzbudzały kontrowersje. Czym? Dlaczego są uważane za jedne z najbardziej wyrazistych kobiet w polskiej kulturze? Wszystkie łączy to, że walczyły o prawa kobiet na różne sposoby. Ostro sprzeciwiały się domowej przemocy, niższym płacom i dyskryminacji "słabszej płci". Bezkompromisowe, inspirujące, pragnące życia w kraju demokratycznym, w którym wszyscy będą traktowani równo. Jedne z nich uchodzą za skandalistki, inne za umiarkowane feministki, jeszcze inne za chcące równouprawnienia bojowniczki o wolność. CZYTAJ TEŻ: Olejnik, Rubik, Rozenek... Gwiazdy wspierają protest #AniJednejWięcej Czym szokowały polityków, media, fanów i opinię publiczną? Dlaczego uchodzą za postaci kontrowersyjne? O co walczą i dlaczego? W naszej galerii znajdziecie zestawienie najbardziej znanych, głośnych, a czasem kontrowersyjnych polskich feministek. Zobaczcie, czym w walce o prawa kobiet i równouprawnienie zasłynęły Maria Janion, Kazimiera Szczuka, Hanna Bakuła i Maria Czubaszek.
Hanna Bakuła, Krystyna Morgenstern i Olga Lipińska wzruszająco o Jerzym Gruzie
Tak wspominają go bliskie sercu przyjaciółki
W grudniu zeszłego roku Jerzy Gruza uległ wypadkowi. Spadł ze schodów w swoim domu i połamał się, przez co trafił do szpitala na OIOM. Na szczęście dzięki świetnej opiece lekarskiej reżysera „Czterdziestolatka” udało się uratować. Niestety, 16 lutego Stowarzyszenia Filmowców Polskich poinformował, że wybitny twórca zmarł. Pięć dni później, w piątek 21 lutego w Warszawie odbył się pogrzeb scenarzysty. Wzięła w nim udział rodzina oraz najbliżsi Jerzego Gruzy, w tym m.in. Krystyna Morgenstern, Hanna Bakuła oraz Olga Lipińska. W szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską podzieliły się one wspomnieniami na temat reżysera „Wojny domowej”. Krystyna Morgenstern o Jerzym Gruzie Krystyna Cierniak-Morgenstern – artystka, wdowa po reżyserze Januszu Morgensternie Znałam Jerzego Gruzę przeszło pięćdziesiąt lat. Był postacią nietuzinkową. Tak mało zostało ich z tamtych, naszych czasów… A teraz jeden z moich ostatnich, wspaniałych przyjaciół też nie żyje. Przez te wspólne lata podziwiałam jego dowcip, inteligencję, zdolności realizatorskie i wyobraźnię. Uwielbiałam zapraszać go na wszystkie spotkania w moim domu. Umiał zawsze rozbawić towarzystwo, opowiadać, zachowując puentę, był bardzo dowcipny, co się rzadko dzisiaj zdarza. Nie pamiętam, kiedy spotkaliśmy się pierwszy raz, przyjaźnił się z moim mężem Kubą – Januszem Morgensternem. Ale dopiero jak napisałam książkę „Nasz film”, powiedział, że od tej chwili traktuje mnie bardzo poważnie. Przedtem byłam dla niego tylko dziewczynką. „A teraz czuję, że rozmawiam z mądrym, poważnym człowiekiem”, powiedział. Bardzo mi się spodobała jego recenzja. Myślę, że mieliśmy wspólną cechę – dystans do siebie. On jednak lubił być w centrum zainteresowania, na które zresztą zasługiwał. Będzie mi go bardzo brakować. Bo teraz już nie ma ludzi tego rodzaju. Był inteligentny w taki dawny, erudycyjny sposób. Pamiętam też, jak uwodził kobiety. Inni mężczyźni zazdrościli mu powodzenia. Tych kobiet mogłabym wymienić dziesiątki i dopiero ostatnia – Tatiana – wytrwała przy nim do końca. Była dla niego bardzo dobra i bardzo ważna. Bez niej przez ostatnie lata by nie istniał. Kiedy ostatni raz z nim rozmawiałam? W szpitalu. Przyszłam do niego, już była tam Tatiana. Jurka rozsadzała wściekłość, że on leży a my stoimy nad nim, w ogóle nie odnajdował się w roli chorego pacjenta. Nigdy wcześniej do głowy mu by nie przyszło, że to on może znajdować się w gorszej sytuacji niż jego przyjaciele. A potem zadzwonił do mnie, gdy zapytałam czy już możemy go odwiedzić ponownie, powiedział, że lepiej nie, że później. A później stało się to, co się stało. I teraz, jak sądzę, gadają sobie z Kubą i puszczają do nas oko zza chmur. Hanna Bakuła o Jerzym Gruzie Hanna Bakuła - malarka i pisarka Pierwszy raz spotkałam Jurka Gruzę w 1980 roku. Poznałam go przez Agnieszkę Osiecką i od razu oboje przypadliśmy sobie do gustu. Myślę jednak, że on się bardziej ze mną przyjaźnił niż ja z nim, chociaż polubiliśmy się od pierwszego wejrzenia. Potem wyjechałam do Stanów Zjednoczonych, a kiedy wróciłam w 1984 roku, urządziliśmy z Markiem Dutkiewiczem bal. Została mi z niego pamiątka, piękne zdjęcie z Jurkiem Gruzą. Był ode mnie starszy o osiemnaście lat, a to wtedy było bardzo dużo. Był moim idolem, to on kształtował moje poczucie humoru. Bardzo często spotykaliśmy się we troje, on, ja i Agnieszka Osiecka. A potem także we dwoje, bo bardzo fajnie nam się rozmawiało. I nie było w tym ani szczypty erotyzmu. Uważa się go za wielkiego uwodziciela, ale widocznie ja mu się na tyle nie podobałam, żeby mnie uwodził. Natomiast na pewno podobałam mu się jako człowiek. Zależało mu, żebym była na wszystkich jego premierach i znała wszystkie jego artystyczne dokonania. Uważam zresztą, że robił fantastyczne rzeczy. Był taki inteligentny, sarkastyczny i krytyczny wobec rzeczywistości. Właściwie był wściekły na rzeczywistość. Cały czas znerwicowany. Codziennie prowadziliśmy niesamowite rozmowy, w których on bardziej krytykował innych niż mówił o sobie. Nie był narcyzem, ja bym jednak nazwała go narcyzem intelektualnym. W trakcie naszej znajomości przeżyłam kilka jego związków. Lubił kobiety i umiał je uwodzić, ale to moje związki miały dla niego większe znaczenie niż jego dla mnie. To ja przyprowadzałam wszędzie moich mężów. Nie usiłował zostać ich rywalem. Ale jednak kiedy przychodził do mnie, to był zawsze sam i dopiero zaczął bywać w moim domu z Tatianą Sosną-Sarno. Nasza znajomość polegała na miłości do sztuki, a nie na bywaniu w tym samym towarzystwie. W rozmowach potrafił wyśmiewać siebie i to, co robił, wyśmiewał też innych. Nigdy się razem nie nudziliśmy. Kiedy spotykałam Jurka, siedzieliśmy po dziesięć, dwanaście godzin przy stole, zaśmiewając się z przytaczanych anegdot i dowcipów. Był mistrzem w ich opowiadaniu. Moim zdaniem był trochę mizoginem i bardzo raptusem. A Tatiana znosiła to ze spokojem. Jego humory przelatywały nad nią jak motyl. I niewiele znaczyły wobec tego, że tak dobrze się rozumieli. Poznałam też kiedyś jego żonę na festiwalu w Gdyni, to ona do mnie podeszła, bardzo elegancka, bardzo ekscentryczna i bardzo miła. Kiedy powiedziałam Jurkowi, że mi się podoba, odparł, że jemu również. Nie było pomiędzy nimi żadnego gniewu czy złośliwości. Jurek w ogóle nie miał wrogów, co w naszym środowisku było ewenementem. Nawet kiedy się na coś złościł, a potrafił złościć się potwornie, ludzie myśleli, że to żart. Tylko ja i Tatiana wiedziałyśmy, że krew go zalewa. A zalewała go, bo czuł się niedoceniony. I słusznie. Napisał świetną książkę, ale już podczas pisania był wściekły mówiąc, że nikt tego nie będzie czytał. Napisał więc krótszą niż planował. Ale jego książki są rewelacyjne. Myślałam, że spotkam go na premierze jego filmu „Dariusz” ale on nie pojawił się, bo szesnastego grudnia miał wypadek. We własnym domu spadł ze schodów i połamał sobie kilka żeber. Ostatni raz rozmawiałam z nim jakiś tydzień przed jego śmiercią. Był w bardzo złej formie, mówił niewyraźnie, co mnie przeraziło. Pewnie dawali mu jakieś środki przeciwbólowe. Powiedział, że nienawidzi być w szpitalu i że nie znosi tego leżenia cały czas. Bardzo mu zależało na promocji jego filmu. Zadzwoniłam do niego natychmiast, gdy skończyliśmy go oglądać, byłam pierwszą osobą, która z nim rozmawiała po pokazie, powiedziałam mu, że to bardzo dobry film, choć niezrozumiały dla ludzi nieinteligentnych. Dla Jurka Gruzy to był wielki komplement. Olga Lipińska wspomina Jerzego Gruzę Olga Lipińska - reżyser Pod koniec lat 50. pojawiliśmy się oboje w telewizji - Jurek i ja. Pracowali tam wtedy fantastyczni młodzi ludzie, a my byliśmy dumni, że należymy do tak nowoczesnej instytucji. Oboje mieliśmy poczucie misji. Wydawało nam się, że zmieniamy Polskę. Z Jurkiem Gruzą zaczęliśmy pracować razem jako tandem. Zrobiliśmy wiele programów, poczynając od „Tele Echa”, którego format przywiozła z Paryża Mira Michałowska (Maria Zientarowa – przyp. red). Zrobiliśmy też „Opowiadania” Choromańskiego, „Wygnańców” Joyce,a „Idy marcowe” a także Estradę Poetycką. To ja wyszukiwałam poetów, wybierałam wiersze. Jurek był trochę leniwy, gros roboty zwalał na mnie, mówił: „Zrób coś z tym”. Kłóciliśmy się o to, ale mu wybaczałam, bo to on przyszedł ze szkoły filmowej, to on był cudowny, fantastyczny i pełen pomysłów. Niełatwo mi o tym mówić, ale się do mnie wtedy ostro zalecał. Chodziliśmy na spacery do ogrodu botanicznego. Nie był jednak w moim guście, co go bardzo denerwowało. Wspomina o tym nawet Tadeusz Pikulski w książce „Prywatna historia telewizji publicznej”. Zamieścił w niej nasze wspólne zdjęcia. Zrobiliśmy z Jurkiem jeszcze wiele programów, ale przy kabarecie każde z nas poszło już inną drogą. Pamiętam, że jak realizował „Tygrysy Europy”- zresztą najmniej udane jego dzieło, podebrał mi Janusza Rewińskiego, który w kabarecie był prezesem. A w Tygrysach przemawiał tekstem, który mu napisałam, gdy grał prezesa. Byłam zła na Jurka, mówię: „Co ty sobie wyobrażasz?”. A Jurek na to: „Nie wiedziałem, że zatrudniałaś go u siebie, bo ja nie oglądam telewizji”. Kiedy kilka lat temu się spotkaliśmy „na mieście”, powiedział: „Dam ci moją książkę pt. „Stolik”, odrzekłam: „Ja też ci swoją dam - „Mój pamiętnik”, a Jurek powiada: „Nie chcę twojej, bo nie chcę już czytać ględzenia innych, czytam tylko to, co sam napisałem”. Był bardzo zabawny i czasami złośliwy. Ale mnie nie udawało mu się pognębić. Do końca mieliśmy bardzo dobre kontakty. Jest mi ogromnie przykro, że telewizja o Gruzie zapomniała. Uważam go za najwybitniejszego reżysera telewizyjnego, oczywiście po mnie (to żart). Wbiło mnie w fotel, gdy zobaczyłam jego „Rewizora” – jedno z najlepszych przedstawień jakie w ogóle widziałam. Niedawno zadzwonił do mnie: „Koniecznie przyjdź na premierę mojego nowego filmu”. I poszłabym gdyby nie to, że jego tam nie było, bo leżał połamany. A bez Jurka ta premiera nie była dla mnie aż tak ważna. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska. Jerzy Gruza zmarł 16 lutego 2020 roku w domu opieki w Pruszkowie: W jego pogrzebie uczestniczyli najbliżsi, w tym Krystyna Morgenstern i Olga Lipińska:
Wiemy, z czego śmieją się gwiazdy i czym jest dla nich szczęście!
Dziś Światowy Dzień Uśmiechu! Specjalnie z tej okazji postanowiliśmy przypomnieć niezwykłą sesję VIVY!. Czym dla gwiazd jest szczęście? I jak się cieszą? Edyta Herbuś śmieje się pełną piersią, Margaret słodko chichocze. Małgosię Sochę bawią abstrakcyjne żarty, Hannę Bakułę – rzucanie tortem, a Cezary Pazura po prostu urodził się uśmiechnięty. Znani Polacy podzielili się z Czytelnikami tym, co ich cieszy i wzięli udział w bardzo optymistycznej sesji zdjęciowej. Zobaczcie zdjęcia! Od razu poprawi się wam humor! Bo szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, gdy się ją dzieli.
"Mieć dziecko to tak, jakbym chciała mieć w domu wielbłąda". Czy Hanna Bakuła uważa się za skandalistkę? A za narcyza?
Hanna Bakuła - jedna z najbarwniejszych polskich artystek. Uwielbia prowokować. W swoich książkach pisze o seksie otwarcie i dosadnie. Czy jest narcyzem? I czy w jej życiu jest miejsce na dzieci? Wszystko to wyznała Krystynie Pytlakowskiej w szczerej rozmowie dla VIVY!. Jest bezpruderyjna, bezpośrednia, kocha romanse, miała już 4 mężów. Dziwi się jednak, gdy określa się ją „skandalistką”. - Nie ma przepisu w konstytucji, że nie wolno. A ja w życiu nie zrobiłam żadnego skandalu, nie wjechałam na koniu do Adrii, nie rozbierałam się do naga i nie tańczyłam na stole, nie protestowałam w Sejmie na golasa. Sama nie wiem, skąd się ta skandalistka wzięła, bo ja to się wzięłam na pewno z książek. Z „Ani z Zielonego Wzgórza”, z „Małego Księcia”, z powieści Kraszewskiego i Rodziewiczówny. A trylogię przeczytałam, mając osiem lat. Nauczyłam się czytać, gdy miałam cztery lata, i pisać też. Dali mi gazetę „Express Wieczorny” i ja im na głos przeczytałam tytuły. Od razu telefon do pracy do matki, sensacja. Jak miałam 12 lat, czytałam „W oparach absurdu” i tak się śmiałam, że zachodziła obawa, iż umrę z tego śmiechu. Z 15 razy tę książkę czytałam. Myślę też, że jestem nieślubnym dzieckiem Słonimskiego i Tuwima. Czytałam również encyklopedię - powiedziała w wywiadzie. Hanna Bakuła, VIVA! marzec 2016. Polecamy: „Do pięćdziesiątki seks, a potem kuchnia” Hanna Bakuła w filmowym wywiadzie nie tylko o ogierach. Czy robiła to, by zaimponować erudycją? Hanna Bakuła: Nigdy nie zrobiłam niczego dla imponowania. Jeśli coś robię, to dlatego, że to dla mnie jest ważne. Nawet seks sam w sobie to dla mnie żaden temat. Ciało jest o tyle ważne, żeby mogło służyć głowie. Mam umysłowość mnicha buddyjskiego. U człowieka widzę głównie głowę. Mam jedno kryterium: czy ktoś robi coś lepiej ode mnie, czy nie. Lubię, kiedy lepiej. - wyznała artystka. A czy uważa, że jest narcyzem? Hanna Bakuła: Zerowym, nie zbieram wycinków o sobie. Mam taką teczkę z napisem „zaszczyty”, traktuję ją jako żart. Jeżeli ktoś napisze o mnie coś wyjątkowo dobrego, wkładam to do niej. A o moim malarstwie można się dowiedzieć z internetu, gdzie mam swoją stronę – www.hannabakula.pl. Jest wolna i bezdzietna. Czy w związku z tym ma dużo dużo czasu? Jaki ma stosunek do dzieci? Hanna Bakuła: Ale od 20 lat mam fundację, dzięki której pomagam dzieciom. Poza tym organizuję plenery dla dzieci z domów dziecka. Uczę je malować. Tylko że dzieci nie interesują mnie. Mieć dziecko to tak, jakbym chciała mieć w domu wielbłąda. Ale gdyby wielbłąd potrzebował pomocy, tobym mu pomogła. Natomiast wszystkie moje znajomości zaczynałam od tego, że nigdy w życiu nie będę miała dzieci, i żaden mężczyzna nigdy nie nalegał. Hanna Bakuła, VIVA! marzec 2016. Polecamy też: Co Hanna Bakuła sądzi o mężczyznach? Galeria z najlepszymi cytatami. Cały wywiad z kontrowersyjną artystką do przeczytania w marcowej VIVIE!